Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Ιουλ 2016


Του Στέλιου Παπαθεμελή

Το Brexit επιβεβαιώνει την δεινή ήττα των ελίτ, του πολιτικού προσωπικού και της αποχαυνωμένης ευρωπαϊκής ιντελλιγκέντσιας.

Μικρομεσαίοι διαχειριστές μεγάλης εξουσίας καταρράκωσαν το όραμα των πατέρων της Ευρώπης για μια ισχυρή συμπολιτεία των λαών, των εθνών και των κρατών της ηπείρου.

Η παγκοσμιοποίηση επαίρονταν ότι εκμηδένισε τις εθνικές ταυτότητες, εξαφάνισε την αίσθηση του ανήκειν, τις παραδόσεις, την πολιτισμική ιδιοπροσωπεία των λαών.

Η ψήφος των Βρετανών την διέψευσε παταγωδώς. Οι μεγαλύτερες ηλικίες υπερψήφισαν την έξοδο. Οι νεώτεροι την παραμονή. Ορισμένη ερμηνεία διαβλέπει «ταξικό» στίγμα στην ψήφο. Οι παλαιότεροι θυμούνται το 8ωρο και τους εργατικούς αγώνες λένε, που είναι άγνωστα στους νέους. Αυτό όμως θα ίσχυε αν χειροτέρευε αισθητά η εισοδηματική θέση των Βρετανών οι οποίοι μακράν ελλαδικών μνημονίων και εξοντωτικής λιτότητας δεν βίωσαν τα τελευταία χρόνια ανάλογες με εμάς συνθήκες. Πιο κοντά στην πραγματικότητα βρισκόμαστε αν ψηλαφήσουμε την ψυχή των Ευρωπαίων πολιτών. Προφανώς ήγγικεν η ώρα ο πολλαπλώς ποδοπατούμενος στις αξίες ζωής του πολίτης, να αντιδράσει.

Τι είναι τελικά η Ευρωένωση των ημερών μας;

Ξεκίνησε με το μύθο της Ενιαίας Αγοράς - και των Αγορών που τα ξέρουν και τα μπορούν όλα. Θα ήταν πανάκεια προβλημάτων και πληγών. Δημοκρατία, πολιτική, οικονομική και κοινωνική. Δίκαιη ανάπτυξη, διαρκής ευημερία. Εξήγγειλε την οικονομική και νομισματική ενοποίηση, αλλά ξέχασε την οικονομική. Αλλά στην πράξη έμεινε μόνο στην νομισματική το έκτοτε καταλυτικό εργαλείο του γερμανικού ηγεμονισμού.

Γερμανική οικονομικοπολιτική επικυριαρχία, στυγνότερη από την γνώριμή μας στρατιωτική Κατοχή. Χρυσοπληρωμένη γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Κρίσιμες αποφάσεις από όργανα χωρίς την παραμικρή δημοκρατική νομιμοποίηση. Κυρίαρχοι του παιχνιδιού εθνικοί εργολάβοι και προμηθευτές.

Πλεονάζουν οι επικοινωνιακοί κεκράκτες που κατασκευάζουν προγραμματισμένους πολίτες μέσω εξωνημένων ΜΜΕ, ελεγχόμενων δημοσκοπήσεων, τώρα και στοιχημάτων. Σ΄ αυτήν την επιχείρηση πλύσης εγκεφάλου με ψευδολόγο εκτίμηση της ψήφου τους, γύρισαν την πλάτη οι Βρεταννοί ψηφοφόροι. Το αποτέλεσμα διέψευσε παταγωδώς τους προγραμματιστές του.

Η εξέλιξη θα έχει ασφαλώς κόστος για τους ιδίους και τη χώρα τους, αλλά έδωσαν ένα ηχηρό ράπισμα στο «εγώ» του μοιραίου διδύμου Μέρκελ- Σόιμπλε.

Και επειδή ο λύκος στην αναμουμπούλα χαίρεται οι αγορές αφηνίασαν. Τα χρηματιστήρια έπεσαν, οι μετοχές έχασαν 2 τρισ. δολλάρια!

Ο ιδιωτικός πλούτος του κόσμου ανέρχεται σήμερα στα 232 τρισ. δολλάρια και από αυτά τα 77 τρισ. είναι εις χείρας του 0,334% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Η βρετανική έκπληξη συνιστά ισχυρό ταρακούνημα στην ευρωπαϊκή τάξη.

Εκτιμάται ότι θα αφυπνίσει και θα απελευθερώσει δυνάμεις ενεργοποιώντας πολίτες που είχαν την αίσθηση περιθωριοποίησης, χωρίς όμως την βούληση αντίστασης. Θα ξεσηκώσει τον κόσμο των φτωχών και νεόπτωχων, το “πρεκαριάτο”.

Αλγεινή η εμπειρία μας από την ανεπάρκεια της ευρωπαϊκής τάξης πραγμάτων. Ανίκανη να επιλύσει το ελεγχόμενο πρόβλημα της ελλάσονος των οικονομιών της, της ελληνικής (2%) παρά τα προγράμματα καθ΄ ολοκληρίαν ιδιοκτησίας της. Η αναξιοπιστία της βάλλεται εκ των έσω π.χ. Βελκουλέσκου: «Το πρόγραμμα δεν βγαίνει ακόμα και αν εφαρμοσθούν τα πάντα». Παραταύτα το ευρωιερατείο επιμένει πεισμόνως σ΄ αυτό.

Από τις μέχρι τώρα συζητήσεις στα όργανα της Ε.Ε για το Brexit, τα ηγετικά κλιμάκια της Ένωσης δεν δείχνουν να έλαβαν το μήνυμα.

Ορισμένοι ξεσπαθώνουν λάβροι με τιμωρητική διάθεση κατά των ατάκτων. Άλλοι τους θέλουν «εντός, εκτός και επί τ΄ αυτά». Αλλά ουδείς θέτει τον δάκτυλον «εις τον τύπον των ήλων».

Όσοι βλέπουν μακρύτερα παρακολουθούν ανήσυχοι ότι οι «θεσμικοί» των Βρυξελλών «ουκ ηβουλήθησαν συνιέναι». Μια ράθυμη και τελείως αναποτελεσματική εκεί γραφειοκρατία ζει και κινείται, αμειβόμενη ηγεμονικά και … αφορολόγητα χωρίς να παράγει κανένα σοβαρό έργο. Αυτοί δεν κατάλαβαν τι και γιατί έγινε στη Βρετανία και ευελπιστούν ότι με τους «πρόθυμους», κεκράκτες και αναλυτές τους θα κουκουλώσουν και πάλι την κατάσταση. Και θα ζήσουν αυτοί καλά και οι λαοί βεβαίως χειρότερα.

Η Ευρώπη δεν χρειάζεται επισκευή. Χρειάζεται αναθεμελίωση και ανακατασκευή.

Υ.Γ: Είχαμε επανέλθει επιμόνως στην ανάγκη άμεσης αξιοποίησης της μέχρι προχθές ρωσοτουρκικής και ισραηλοτουρκικής ρήξης. Δυστυχώς δεν εισακουσθήκαμε. Ήδη οι σχέσεις τους ξαναγίνονται μέλι-γάλα. Στη διεθνή πολιτική συμμαχίες και έχθρες είναι εφήμερες. Αιώνια είναι τα συμφέροντα.

Η νέα τροπή στην εγγύτερη περιοχή μας ασφαλώς θα πολλαπλασιάσει τις δυσκολίες χειρισμών. Τα μάτια μας τετρακόσια!

Ο σουλτάνος αφού πούλησε αγριάδες σε Μόσχα και Τελ Αβίβ τώρα έπεσε ικέτης στα γόνατα ζητώντας τη συγνώμη τους. Και επειδή πρόκειται για αδίστακτο τυραννίσκο το κλείσιμο των δύο σοβαρών μετώπων του λύνει τα χέρια να κινηθεί προς Κύπρο- Αιγαίο- Θράκη. Οψόμεθα.

Αυτό μας υποχρεώνει να τεθούμε σε κατάσταση συναγερμού!

Και να ακούσουμε τον Σωκράτη: «Ομόνοια μέγιστον αγαθόν ταις πόλεσιν είναι (…) άνευ δε ομονοίης ουτ΄ αν πόλις εύ πολιτευθείη, ουτ΄ οίκος καλώς οικηθείη»(Ξενοφώντος Απομνημονεύματα, Δ΄, 16).

* Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ηλεκτ. ταχ.: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κωνσταντίνου Μαριόλη

Πόσο πιθανό είναι να καταρρεύσει η Deutsche Bank και να συμπαρασύρει... στην άβυσσο το σύνολο του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, ίσως και του παγκόσμιου; Ο γερμανικός κολοσσός συγκαταλέγεται στις «too big to fail» τράπεζες, ήτοι σε αυτές που είναι πολύ μεγάλες για να αφεθούν στη μοίρα τους, καθώς αν χρεοκοπήσουν οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές.

Ταυτόχρονα, η Deutsche Bank χαρακτηρίζεται από το ΔΝΤ ως ο πιο επικίνδυνος συστημικά χρηματοπιστωτικός οργανισμός στον κόσμο, αναγκάζοντας αναλυτές να «τρέξουν» μοντέλα που την συγκρίνουν με την Lehman Brothers, σε μια προσπάθεια να προβλέψουν τις επιπτώσεις του χειρότερου σεναρίου.

Η γερμανική τράπεζα δεν είναι η μόνη που έχει προβλήματα. Αν δει κανείς με προσοχή τις ειδήσεις που αφορούν στον ευρωπαϊκό τραπεζικό κλάδο την τελευταία εβδομάδα μπορεί να έχει μία πλήρη εικόνα για τα τεράστια προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί, τα οποία δικαιολογούν την αναστάτωση των αρμόδιων Αρχών και των κυβερνήσεων και παράλληλα ανεβάζουν το πολιτικό θερμόμετρο.

Ο πανευρωπαϊκός αναβρασμός δεν οφείλεται, όπως πολλοί ενδεχομένως πιστεύουν, μόνο στο Brexit. Απλώς το Brexit ταράζει τα νερά και φέρνει... απότομα στην επιφάνεια τις «αμαρτίες» του παρελθόντος και τις επιπτώσεις της οικονομικής στασιμότητας στην Ευρώπη. Κι αν οι ιταλικές τράπεζες είναι αυτές που τραβούν πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας, οι βαθύτερες ανησυχίες έχουν γαλλική και γερμανική προέλευση.

H Κομισιόν ενέκρινε την προληπτική – μέχρι αποδείξεως του εναντίου - γραμμή στήριξης ύψους 150 δισ. ευρώ για τις ιταλικές τράπεζες, όμως στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα γνωρίζουν ότι το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο και βαθιά... συστημικό. Οι κίνδυνοι σχετίζονται κυρίως με θέματα διαχείρισης πιστωτικού και επενδυτικού κινδύνου και «τιμολογούνται» σε τρισεκατομμύρια ευρώ.

Γι' αυτό οι αξιωματούχοι της ΕΚΤ εμφανίζονται έτοιμοι να χαλαρώσουν τα κριτήρια συμμετοχής στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, σε μία εξέλιξη που μπορεί να επηρεάσει θετικά και την Ελλάδα. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι οι ιταλικές τράπεζες (πόσω μάλλον οι ελληνικές), αλλά οι κίνδυνοι που έχουν αναλάβει συνολικά οι ευρωπαϊκοί όμιλοι. Μόνο η έκθεση της Deutsche Bank σε παράγωγα συμβόλαια προκαλεί ίλιγγο.

Η Fed χτύπησε «καμπανάκι» για την Deutsche Bank και την Santander που δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητο, ενώ η προειδοποίηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου αγγίζει το επίπεδο του συναγερμού: το ΔΝΤ σε έκθεσή του ανέφερε ότι μεταξύ των παγκοσμίως συστημικών τραπεζών η Deutsche Bank φαίνεται να είναι η πιο σημαντική σε επίπεδο πρόκλησης συστημικών κινδύνων και ακολουθείται από την HSBC και την Credit Suisse. Αποτέλεσμα ήταν η μετοχή της να καταγράψει χαμηλό άνω των 30 ετών.

Εκτός από τους αναλυτές που έχουν αρχίσει να «τρέχουν» μοντέλα που συγκρίνουν την Deutsche Bank με τη Lehman Brothers, υπάρχουν και άλλοι που λένε ότι η μετοχή της γερμανικής τράπεζας κινείται «σαν να γνωρίζει κάτι που ο υπόλοιπος κόσμος είτε δεν γνωρίζει είτε σκοπίμως αγνοεί».

Ο γερμανικός κολοσσός δεν βιώνει τις καλύτερες στιγμές της ιστορίας του και αυτό φαίνεται ακόμη και σε πιο... μη συστημικά ζητήματα, όπως η εσωτερική έρευνα της τράπεζας που έδειξε ότι στην πλειονότητά τους οι εργαζόμενοι δεν δηλώνουν υπερήφανοι που εργάζονται σε αυτήν!

Ο συνδυασμός των παραγόντων που προκαλούν αβεβαιότητα κάνει το περιβάλλον ασφυκτικό: Το Brexit δημιουργεί συνθήκες πανικού, τα «κόκκινα» δάνεια απειλούν όλο το σύστημα και οι κίνδυνοι που συνδέονται με τα παράγωγα που κατέχουν οι κολοσσοί του κλάδου δεν μπορούν να αγνοούνται για πάντα.

Σε πολιτικό επίπεδο, το Brexit δοκιμάζει τις αντοχές της Ευρώπης – κάτι που μέχρι σήμερα δεν είχαν καταφέρει τα «κόκκινα» δάνεια - και οι τράπεζες θα μπορούσαν να αποτελέσουν την αφορμή για μία ευρύτερη αναθεώρηση της στρατηγικής που συνήθως επιλέγει το Βερολίνο και ακολουθούν οι υπόλοιποι. Διότι στην περίπτωση που οι ιταλικές τράπεζες μείνουν... ξεκρέμαστες στα μάτια των επενδυτών, τότε το ενδεχόμενο ενός bank run θα έφερνε την Ευρωζώνη αντιμέτωπη με μία κρίση πολύ πιο συστημική από την ελληνική.

Επενδυτικοί οίκοι, από την πλευρά τους, εκτιμούν ότι οι ευρύτεροι κίνδυνοι στους οποίους εκτίθενται οι ευρωπαϊκές τράπεζες τις καθιστούν ευάλωτες σε νέες κρίσεις, σε μία εποχή που το Brexit από μόνο του «τρομάζει». Οι απρόβλεπτες επιπτώσεις του βρετανικού δημοψηφίσματος υποχρεώνουν Goldman Sachs και JPMorgan να υποβαθμίσουν τις τιμές-στόχους και τις προβλέψεις για τα αποτελέσματα ευρωπαϊκών τραπεζικών ομίλων.

Στο μεταξύ, η αμερικανική κεντρική τράπεζα «έκοψε» τις Deutsche Bank και Santander στα αμερικανικά stress tests. Δεν είναι η πρώτη φορά που εκπρόσωποι του ευρωπαϊκού τραπεζικού κλάδου μένουν μετεξεταστέοι κατά την άσκηση προσομοίωσης ακραίων καταστάσεων στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Είναι η τρίτη διαδοχική χρονιά για την ισπανική Santander και η δεύτερη συνεχόμενη για την Deutsche Bank.

Μάλιστα, η Fed προτίθεται στο άμεσο μέλλον να συμπεριλάβει στα stress tests και άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες που δραστηριοποιούνται στις ΗΠΑ, όπως η Barclays, η Credit Suisse και η UBS. Οι εν λόγω όμιλοι θα συμμετάσχουν το 2017 στην πιλοτική εφαρμογή της άσκησης υποβάλλοντας αναλυτικά σχέδια κεφαλαιακής ενίσχυσης για να εισέλθουν και επίσημα στη διαδικασία των ομοσπονδιακών stress tests το 2018.

Τα ευρήματα της αμερικανικής άσκησης είναι κατηγορηματικά: Τόσο στην Deutsche Bank όσο και στην Santander εντοπίστηκαν σοβαρές ελλείψεις που υπονομεύουν τον κεφαλαιακό τους σχεδιασμό. Οι θυγατρικές των δύο ευρωπαϊκών τραπεζών δεν κατάφεραν να εξηγήσουν σε ικανοποιητικό βαθμό τις διαδικασίες διαχείρισης και ελέγχου για να αντιμετωπίσουν με επιτυχία το ακραίο σενάριο.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Αριστεροί και δεξιοί να συμμαχήσουν ενάντια στον εθνικισμό για να σωθεί η παγκοσμιοποίηση»

Άλλο ένα κρούσμα ξεδιάντροπου ελιτισμού και δείγμα του πως εννοούν οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης την λέξη «δημοκρατία». Όταν δεν εξυπηρετεί τα σχέδιά τους μετατρέπεται σε «παραλογισμό αμαθών μαζών». Οι οποίες χρειάζονται «επανευθυγράμμιση» από τους «λογικούς». Η Νέα Τάξη ομόφωνα και χωρίς συστολές αναγνωρίζει έναν εχθρό. Τον εθνικισμό. Κάποιοι, εν τούτοις, συνεχίζουν να ζουν "στον κόσμο τους", εγκλωβισμένοι σε απαρχαιωμένα δίπολα και γκρεμισμένα κοσμοείδωλα.

Από το άρθρο του Foreign Policy:

«Ο εξτρεμισμός γίνεται mainstream. Ένα από τα πιο ξεδιάντροπα χαρακτηριστικά της ψηφοφορίας του Brexit ήταν η απόλυτη αποκήρυξη των τραπεζιτών και ΄των οικονομολόγων και των αρχηγών κρατών της Δύσης που προειδοποίησαν τους ψηφοφόρους για τους κινδύνους από ένα χωρισμό με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον πίστευε ότι οι ψηφοφόροι θα σέβονταν την σχεδόν καθολική άποψη των εμπειρογνωμόνων. Αυτό δείχνει πόσο εντελώς υποτίμησε τον δικό του λαό.

Ήδη η Ευρώπη δείχνει προς μία κατεύθυνση. Σε πολλά μέρη της Ευρώπης, ακροδεξιά τοπικιστικά κόμματα είναι επικεφαλής στις δημοσκοπήσεις. Μέχρι στιγμής, κανένα δεν έχει συγκεντρώσει την πλειοψηφία, αν και τον περασμένο μήνα ο Norbert Hofer, ο ηγέτης του ακροδεξιού Κόμματος της Ελευθερίας της Αυστρίας, έφτασε στο παρά τρίχα να κερδίσει την εκλογή του Προέδρου. Τα mainstream κόμματα της αριστεράς και της δεξιάς ίσως όλο και περισσότερο ενώσουν τις δυνάμεις τους για να κρατήσουν μακριά τους εθνικιστές. Αυτό έχει ήδη συμβεί στη Σουηδία, όπου ένα κεντροδεξιό κόμμα λειτουργεί ως εταίρος μειοψηφίας στην κεντροαριστερή κυβέρνηση*. Αν οι σοσιαλιστές στη Γαλλία χάσουν τον πρώτο γύρο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα υποστηρίξουν τους συντηρητικούς κεντροδεξιούς εναντίον του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου.

Ίσως αυτές οι άτυπες συμμαχίες μπορούν να επιβιώσουν μέχρι να πέσει ο πυρετός. Όμως, η επιτακτική ανάγκη της συμβίωσης θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει σε μια πραγματική επανευθυγράμμιση. Δηλαδή, τα διάφορα κομμάτια των κομμάτων από την αριστερά και δεξιά θα μπορούσαν να συγκλίνουν προς τον σχηματισμό ενός διαφορετικού είδους κέντρου, υπερασπιζόμενα τον πραγματισμό, την βελτιοδοξία, τις τεχνικές γνώσεις, και την αποτελεσματική διακυβέρνηση ενάντια στις ιδεολογικές δυνάμεις που συγκεντρώνονται στα άκρα των δύο πλευρών. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα στις Ηνωμένες Πολιτείες - και ίσως τους Βρετανούς Συντηρητικούς με το Brexit - να χάνουν τον έλεγχο των θυμωμένων, εθνικιστικών τάξεων και να τοποθετούσαν και να ανασύσταιναν τους εαυτούς τους ως το είδος των Main Street, pro-business κομμάτων που ήταν πριν από μια γενιά, πριν ο ιδεολογικός τους ζήλος, τους οδηγήσει σε αδιέξοδο. Αυτό μπορεί να είναι η μόνη εναλλακτική λύση τους στον παραγκωνισμό...

Το ζήτημα τελικά είναι η παγκοσμιοποίηση. Brexit, Trump, Εθνικό Μέτωπο, και ούτω καθεξής δείχνουν ότι οι πολιτικές ελίτ έχουν υποτιμήσει το βάθος της οργής στις παγκόσμιες δυνάμεις.. Μπορεί να φαίνεται περίεργο το γεγονός ότι η αντίδραση έχει έρθει σήμερα και όχι αμέσως μετά την οικονομική κρίση του 2008, αλλά και η υποχώρηση της κρίσης έχει οδηγήσει σε μια νέα αίσθηση στασιμότητας…. Ήμουν πρόσφατα στην Πολωνία, όπου ένα ακροδεξιό κόμμα που μιλάει για εθνικισμό και παράδοση έχει αποκτήσει ισχύ παρά τα χρόνια της αναμφισβήτητης ευημερίας κάτω από ένα κεντρώο καθεστώς. Οι υποστηρικτές χρησιμοποιούν τις ίδιες λέξεις ξανά και ξανά για να εξηγήσουν την ψήφο τους: "Αξίες και παράδοση". Ψήφισαν υπέρ της Πολωνικότητας και κατά της νεωτερικότητας της Δυτικής Ευρώπης.

Ίσως η πολιτική επαναπροσδιοριστεί γύρω από τον άξονα της παγκοσμιοποίησης, με τους θυμωμένους από τη μία πλευρά και τους πραγματιστές, από την άλλη. Οι εθνικιστές θα κερδίσουν την εμπιστοσύνη της εργατικής τάξης και της λευκής μεσαίας τάξης που βλέπουν τους εαυτούς τους ως υπερασπιστές της εθνικής κυριαρχίας. Το μεταρρυθμιστικό κέντρο θα περιλαμβάνει τους ωφελημένους της παγκοσμιοποίησης και των φτωχών και των μη-λευκών και περιθωριακών πολιτών, οι οποίοι αναγνωρίζουν ότι η εξύμνηση της εθνικής ταυτότητας τους αποκλείει. ... "

Το σχίσμα που βλέπουμε να ανοίγεται μπροστά μας δεν είναι μόνο για τις πολιτικές, αλλά για την πραγματικότητα. Οι δυνάμεις του Brexit κέρδισαν επειδή κυνικοί ηγέτες ήταν διατεθειμένοι να καλύψουν την παράνοια των ψηφοφόρων, λέγοντάς του ψέματα για τους κινδύνους της μετανάστευσης και το κόστος της ένταξης στην ΕΕ. Μερικοί από αυτούς τους ηγέτες έχουν ήδη αρχίσει να παραδέχονται ότι έλεγαν ψέματα… Στις ΗΠΑ, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει πέσει στην αγκαλιά ενός ανθρώπου, του Donald Trump, που κατασκευάζει πραγματικότητες στις οποίες ο αμαθής λαός θα ήθελε να ζει.

Μήπως είπα "αμαθής"; Ναι. Είναι απαραίτητο να πούμε ότι οι άνθρωποι είναι παραπλανημένοι και ότι το έργο της ηγεσίας είναι να τους βγάλουν από τις αυταπάτες τους. Είναι αυτό «ελιτίστικο»; Ίσως είναι. Ίσως έχουμε κλίνει τόσο πολύ στο να εξυμνούμε την αυθεντικότητα κάθε προσωπικής πεποίθησης ώστε τώρα είναι ελιτίστικο να πιστεύεις στην λογική, την εμπειρία και τα διδάγματα της ιστορίας. Αν ναι, το κόμμα που αποδέχεται την πραγματικότητα πρέπει να είναι προετοιμασμένο να τα βάλει με το κόμμα που αρνείται την πραγματικότητα, και των υποκινητών του ανάμεσα εκείνων που γνωρίζουν καλύτερα. Αν αυτή είναι η επανευθυγράμμιση που έρχεται, θα πρέπει να την αγκαλιάσουμε.

Σχόλιο: Κατά «συγκυρία», στο τεύχος του περιοδικού ΕΠΙΚΑΙΡΑ υπάρχει άρθρο του Zbigniew Brzezinski, ενός από τα πιο "πιστά σκυλιά" της παγκοσμιοποίησης, με τίτλο «Προς μια παγκόσμια Επανευθυγράμμιση».

Το Foreign Policy είναι μια ειδησεογραφική έκδοση και ιστοσελίδα που ιδρύθηκε το 1970 και που "επικεντρώνεται στις παγκόσμιες υποθέσεις, τα τρέχοντα γεγονότα και την αμερικανική και διεθνή πολιτική". Βρίσκεται υπό την ηγεσία του CEO και αρχισυντάκτη David Rothkopf, (εβραϊκής καταγωγής και μέλος του πανίσχυρου CFR).

Πηγή "Κόκκινος Ουρανός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Η ελληνική κυβέρνηση ακόμη, παρότι κοντεύει να κλείσει ένας χρόνος από τη Συμφωνία με τους “θεσμούς” τον Ιούλιο του 2015, δεν έχει λάβει την χρηματοδότηση από την τρόικα, εφ΄ όσον δεν έχει γίνει η περίφημη αξιολόγηση των προαπαιτούμενων.

Αυτή η ανίκανη κυβέρνηση δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει, ότι ένα GREXIT δεν το ήθελε κανένας από τη ΕΕ, από τη στιγμή που είχαν οι αξιωματούχοι της ΕΕ να αντιμετωπίσουν το επερχόμενο BREXIT. Η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε καταγράψει καμιά μελέτη πλεονεκτημάτων της Πατρίδος από το BREXIT που ψήφισε ο ηρωικός λαός της Βρετανίας. Την αποχώρηση, δηλαδή, της χώρας του από τη ληστρική και μαφιόζικη ΕΕ. Άφησαν λοιπόν, αυτόν τον πολύτιμο χρόνο να περνά, χωρίς να τολμούν να πάρουν γενναίες αποφάσεις.

Αυτή η κυβέρνηση, δεν έχει καμιά μα καμιά άποψη για τα οφέλη που πιθανώς να έχει η Πατρίδα μας από την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την “Ευρωπαϊκή” Οικογένεια.
Αυτή η κυβέρνηση, είναι μια επικίνδυνη κυβέρνηση.
Επί όλων των Εθνικών και Ευρωπαϊκών θεμάτων!!!

Άχρωμος, άοσμος και άγευστος Πρωθυπουργός

Αμέσως μετά την οριστικοποίηση της βούλησης του λαού της Βρετανίας για αποχώρηση της χώρας του από το βλαβερό για τα συμφέροντα του, συνασπισμό της ΕΕ, όλοι οι υποταγμένοι – ανδρείκελα - Πρωθυπουργοί της ΕΕ και της Ευρωζώνης, συντάχθηκαν στη λογική της άποψης ότι, αποδέχονται την απόφαση του Βρετανικού λαού, αλλά ωστόσο, θα πρέπει να γονατίσουν το Ηνωμένο Βασίλειο διά μέσω τιμωρητικών αποφάσεών τους.

Αυτή είναι η αλληλεγγύη και η δημοκρατία τους. Έναντι κάποιου, που δεν συμφωνεί μαζί τους. Γι΄ αυτό, με σκονάκια που μοίρασε η ΕΕ στους Πρωθυπουργούς, καθώς και στο δικό μας, απαγγέλθηκαν στους λαούς τους, “ποιήματα”.
Τραγικά ποιήματα, απαγγελθέντα, από τραγικούς υποταγμένους πολιτικούς.

Σε αυτό το δακρύβρεχτο διάγγελμα του κ. Τσίπρα, ακούσαμε πάρα πολλά την επομένη του δημοψηφίσματος. Δεν τον ακούσαμε όμως, να κάνει λόγο, για επαναδιαπραγμάτευση των όρων του τρίτου Μνημονίου, του δικού του Μνημονίου, υπέρ των συμφερόντων του λαού και της Πατρίδος. Όταν τα ευρωπαϊκά δεδομένα άλλαξαν μετά το BREXIT.

Όλοι οι ηγέτες της Ευρώπης είναι μακριά από τους λαούς τους

Ένα χρόνο τώρα, από τις εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο, όταν και αναγγέλθηκε ότι θα γίνει δημοψήφισμα για την παραμονή της χώρας στην ΕΕ ή όχι, όλοι οι αξιωματούχοι των μελών – κρατών της ΕΕ, ξεκίνησαν ένα λυσσαλέο αγώνα προπαγάνδας υπέρ του BREMAIN.

Παρακολουθήσαμε, όλοι αυτοί, Πρωθυπουργοί χωρών και υψηλόβαθμα μέλη των κυβερνήσεών τους, καθώς επίσης και όλα τα θεσμικά όργανα του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, να σπέρνουν καθημερινά τρομοκρατικά διλλήματα προς τον Βρετανικό λαό, προκειμένου να του υφαρπάξουν την ψήφο αρεσκείας τους, προς χάρη της “Ενωμένης Ευρώπης”. Για να μην διαταραχθεί σε αυτήν, η γερμανική κυριαρχία.

Παρακολουθήσαμε, όλο αυτό το χρονικό διάστημα να βιάζεται η ελεύθερη βούληση των Βρετανών πολιτών και να μεταχειρίζονται τη Δημοκρατία τους αλά καρτ.

Παρακολουθήσαμε το οξύμωρο, ο Βρετανός Πρωθυπουργός που δεσμεύθηκε προεκλογικά ότι θα διεξάγει το δημοψήφισμα, να είναι υπερασπιστής του BREMAIN, απόλυτα ξετσίπωτα και φασιστικά.

Δεξιοί – αριστεροί υπέρ της παραμονής του Ηνωμένου Βασιλείου στην ΕΕ.

Παρακολουθήσαμε το τραγελαφικό, που δεν έχει προηγούμενο, δεξιοί και αριστεροί να υποστηρίζουν την παραμονή του Ηνωμένου Βασιλείου στην ΕΕ.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, μαζί οι Συντηρητικοί του Κάμερον, με τους Εργατικούς του Κόρμπιν.
Στην Ισπανία, οι Λαϊκοί του Ραχόι, μαζί με το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα του Σάντσες και τους “Podemos” του Ιγκλέσιας.
Στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τη Νέα Δημοκρατία.
Το ίδιο και στις άλλες χώρες της ΕΕ.
Όλοι μαζί, με οι ψωριάρηδες χώρια.

Η δολοφονία της Κοξ και το “μήνυμα” της Ελισάβετ

Όταν, στα Επιτελικά γραφεία της ΕΕ και του Ηνωμένου Βασιλείου τα μαντάτα για την πορεία του BREMAIN δεν ήταν καλά, όταν ήταν έως απογοητευτικά, “επιστρατεύτηκε” η δολοφονία της Βουλευτού των Εργατικών, 41χρονης Τζο Κοξ, για να αλλάξει το προεκλογικό κλίμα.

Ωστόσο, αυτό δεν ήταν αρκετό για να ανατρέψει ολοσχερώς την κατάσταση, από τη στιγμή που μίλησε η Βασίλισσα Ελισάβετ. Όταν, πήρε ξεκάθαρη θέση υπέρ του BREXIT, λέγοντας: “Πείτε μου τρεις λόγους για τους οποίους πρέπει να είμαστε στην ΕΕ”.

Οι Βρετανοί ήταν Σταυροφόροι της Ευρωπαϊκής Ενώσεως

Ο Βρετανικός λαός, παρά τα τρομοκρατικά διλλήματα, τις απειλές ότι θα πεινάσουν αν φύγουν από την ΕΕ, και μια δολοφονία να σκιάζει θανατικά την επιλογή τους, ψήφισε υπέρ της αποχώρησης από την ΕΕ.

Ο ίδιος λαός, που την 5η Ιουνίου 1975 σε δημοψήφισμα που έγινε στο Νησί, με ποσοστό άνω του 67%, αποδεχόταν την παραμονή της χώρας του στην ΕΕ, επικυρώνοντας την πολιτική απόφαση της Πολιτείας του, για την ένταξη του Ηνωμένου Βασιλείου στην ΕΕ, που από την 1η Ιανουαρίου 1973 είχε γίνει μέλος του Ευρωπαϊκού Συνασπισμού.

Που δεν δίστασαν οι φλεγματικοί και υπερόπτες Βρετανοί, να αλλάξουν το όνομά τους σε Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας, προκειμένου να μην έχουν πρόβλημα με τους Γάλλους

Όλα τα Συστημικά ΜΜΕ της Ελλάδος, εξακολουθούν να παπαγαλίζουν

Λίγες ώρες πριν να κλείσουν οι κάλπες στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην κρατική ΕΡΤ, οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί προσκεκλημένοι τους, έδειχναν ικανοποιημένοι που όλα τα δημοσκοπικά ευρήματα εμφάνιζαν ότι το BREXIT υπολείπονταν του BREMAIN από 4 έως 10 μονάδες. Και αμέσως μόλις έλαβαν το πρώτο δυνατό εκλογικό δείγμα, έπαθαν όλοι “έμφραγμα”. Ένα “έμφραγμα”, που συνεχίστηκε και την επόμενη ημέρα, σχεδόν σε όλο τον ημερήσιο Τύπο (εκτός Ελεύθερης Ώρας), σε όλους τους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς.

Όμως, μετά το αρχικό σοκ, αυτά τα φασισταριά της δημοσιογραφίας – υπάλληλοι των μεγαλοεκδοτών, μεγαλοεργολάβων δημοσίων έργων, που καρτερούν το μηνιάτικό τους σπέρνοντας τον πανικό, όταν ο λαός πεθαίνει καθημερινά - πέρασαν στην αντεπίθεση:
  • Τελειώνει το Ηνωμένο Βασίλειο.
  • Μαζεύουν υπογραφές για νέο δημοψήφισμα.
  • Πολλοί αυτοί που μετάνιωσαν γιατί ψήφισαν BREXIT.
Μέσω αυτής της δημοσιογραφίας, μεταφέρουν την ανησυχία τους, μήπως και ξυπνήσει ο ελληνικός λαός και αναζητήσει τον δικό του τρόπο για να τινάξει από πάνω του τον τυραννικό ζυγό των τοκογλύφων δανειστών μας.

Λεβέντης κατ΄ όνομα και μόνο, και οι παραφυάδες του

Στην Πατρίδα μας, όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί των κομμάτων, διακρίνονται για την “δημοκρατικότητά τους”. Η Δημοκρατία γι΄ αυτούς, είναι ένα συσπανσιόν, που ανοίγει και κλείνει κατά το δοκούν.

Έτσι και ο δημοκράταρος Βασίλης Λεβέντης, του κόμματος της Ενώσεως Κεντρώων, που το Σύστημα θεώρησε, χρήσιμη την παρουσία του στην ελληνική βουλή και του άνοιξε την πόρτα, απ΄ όπου μπήκε. Και ο οποίος καθημερινά μας δηλώνει πόσο αγαπάει τη Μέρκελ και τους Γερμανούς.

Αυτό λοιπόν, το πολιτικό απολειφάδι, έτυχε, μια μέρα μετά το Βρετανικό δημοψήφισμα να έχει προκαθορισμένο ραντεβού με τον Πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου.

Έτσι, για άλλη μια φορά μας παρουσίασε την Συστημική καθεστωτική υποταγή του, λέγοντας: «Στη Βρετανία κακώς έγινε δημοψήφισμα. Ήταν λάθος του κ. Κάμερον. Με κάποιο τρόπο να το διορθώσουν το λάθος, γιατί χρειάζεται η Ευρώπη και την Αγγλία. Χρειάζεται η Ευρώπη όλα τα κράτη. Είπα στον κ. Τσίπρα ότι πρέπει να δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία στους Εγγλέζους».

Επίλογος

Δυστυχώς, αυτό επιτάσσει η Δημοκρατία του Λεβέντη. Να γίνει και άλλο δημοψήφισμα για να το σκεφθούν καλύτερα οι Βρετανοί και να ψηφίσουν αυτό που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κ. Λεβέντη.

Από την άλλη μεριά, έκανε κακώς ο Κάμερον που δεν ρώτησε τον “Μέγα” Λεβέντη, να του επιβάλλει - δημοκρατικά – τη άποψή του!!

Παρά ταύτα, ελληνικέ λαέ, που στο τέλος του μήνα θα δεις μειωμένους μισθούς και συντάξεις, να τον ψηφίσεις εκ νέου τον κ. Βασίλη. Γιατί, Λεβέντης δεν είναι!!!

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



“Η παγκοσμιοποίηση του πολέμου” είναι ο τίτλος του τελευταίου βιβλίου του καθ. Michel Chossudovsky, που κυκλοφόρησε μόλις τη περασμένη εβδομάδα, σε ελληνική μετάφραση από τις εκδόσεις “Πιρόγα”.

Το βιβλίο με τον αγγλικό τίτλο “The Globalization of War” είναι το 11ο που έχει εκδώσει ο συγγραφέας, αλλά το πρώτο που κυκλοφορεί στη χώρα μας.

Ο καθ. Michel Chossudovsky έχει βραβευθεί για τα βιβλία του, τα οποία έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες.
Είναι καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Οτάβα, στον Καναδά και ιδρυτής του γνωστού Centre for Research on Globalization (CRG) – Ερευνητικού Κέντρου για τη Παγκοσμιοποίηση – το οποίο διευθύνει από την ίδρυση του, τον Σεπτέμβριο του 2001 (πριν από τα θλιβερά γεγονότα της 11ης του Σεπτέμβρη). *

Το βιβλίο που κυκλοφορεί αποτελεί μια εμπεριστατωμένη και ολοκληρωμένη πολυετή μελέτη του καθ. Michel Chossudovsky, που καλύπτει το σύνολο σχεδόν των σύγχρονων πολιτικών κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων, όπως αυτά αποτυπώνονται στη πλέον τραγική και άκρως επικίνδυνη μορφή τους μέσα από τις πολεμικές συγκρούσεις.

Ο βραβευμένος συγγραφέας με υποδειγματική τεκμηρίωση, αποδεικνύει την ευστοχία και την εγκυρότητα του υπότιτλου : “Ο μακροχρόνιος πόλεμος την ΗΠΑ εναντίον της ανθρωπότητας”.
Ένας πόλεμος που έχει μετεξελιχθεί από ολοκληρωτικός και καταστροφικός τον περασμένο αιώνα, στην εποχή μας σε μακροχρόνιο.

Αναλύοντας διεξοδικά και σχολαστικά τις διάφορες μορφές που χρησιμοποιούνται στα πλαίσια των συμβατικών και μη συμβατικών πολεμικών επιχειρήσεων, προσδιορίζει τη μορφή του σύγχρονου πλέον πολέμου, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που τον συνοδεύουν κατά τη διεξαγωγή του, στα πλαίσια της σημερινής παγκοσμιοποίησης.

Πρόκειται για μια ολοκλήρωση της ένταξης των επιμέρους μορφών άσκησης επιρροής, εξουσίας, κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού (μυστικές επιχειρήσεις, ανατροπές καθεστώτων, κυρώσεις, οικονομικοί πόλεμοι, οικονομικές κρίσεις κλπ) σε μια επιστημονικά μεθοδευμένη και άριστα οργανωμένη, υψηλού κόστους συνεχή και μακροχρόνια επιχείρηση, που καταλήγει σε πολεμικές συγκρούσεις με πολυεθνική συμμετοχή, χαρακτηρίζεται από πρωτοφανή σε έκταση, μέγεθος και καταστροφικότητα, η οποία απειλεί με αφανισμό την ίδια την ανθρωπότητα.

Στις συνθήκες αυτές ένας πυρηνικός πόλεμος δεν αποτελεί απλά μια απειλή, που θα ήταν δύσκολο να πραγματοποιηθεί λόγω της επικινδυνότητας που εγκυμονούσε για τους ίδιους τους εμπλεκόμενους, όπως συνέβαινε στο παρελθόν.
Σήμερα το δόγμα του “πρώτου πυρηνικού χτυπήματος” με τη λογική του “προληπτικού πυρηνικού πολέμου” έχει πλέον αντικαταστήσει, το δόγμα της “απειλής της χρήσης των πυρηνικών όπλων”.
Ο κίνδυνος του πυρηνικού πολέμου καθίσταται ακόμη μεγαλύτερος σήμερα, λόγω της τεχνολογικής εξέλιξης των πυρηνικών όπλων και των επακόλουθων αλλαγών που έχουν υποστεί τα σχετικά δόγματα χρήσης τους.
Σε παρόμοιο επίπεδο αλλά όχι με μικρότερες συνέπειες κινείται και το ζήτημα της διαχείρισης της πυρηνικής ενέργειας και της προκαλούμενης ακτινοβολίας από αυτή.

Μεγάλο ενδιαφέρον έχουν οι συζητήσεις του συγγραφέα με τη θρυλική φυσιογνωμία του Φιντέλ Κάστρο, σχετικά με το μέλλον της ανθρωπότητας και τις συνέπειες και κινδύνους από την άνευ προηγουμένου στρατιωτικοποίηση σε παγκόσμιο επίπεδο.
Μεγάλη σημασία και βαρύτητα δίνει ο συγγραφέας στην αποκάλυψη των μυστικών επιχειρήσεων των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών που αποβλέπουν στον απόλυτο έλεγχο διαφόρων χωρών, μέσα από καθοδηγούμενες και προκατασκευασμένες “λαϊκές εξεγέρσεις” και “έγχρωμες επαναστάσεις”. Οι επιχειρήσεις αυτές εμφανίζονται ως αθώα και ειρηνικά κινήματα προάσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή μειονοτήτων είτε εθνικών, είτε κοινωνικών.

Η θεματολογία με την οποία ασχολείται ο συγγραφέας και μάλιστα αρκετά διεξοδικά είναι αρκετά πλούσια, ούτως ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να βρει απαντήσεις και πληροφοριακό υλικό, για όλα σχεδόν τα ζητήματα που συνθέτουν το σύγχρονο γεωπολιτικό σκηνικό, με παράλληλες ιστορικές αναδρομές και αναλύσεις που τον βοηθούν να κατανοήσει τις αιτίες και την εξελικτική πορεία των σύγχρονων συγκρούσεων (Γιουγκοσλαβία, Λιβύη, Συρία, Ουκρανία κλπ).

Ειδικότερα στο IV Κεφάλαιο του βιβλίου του ο συγγραφέας αποδομεί με εντυπωσιακό τρόπο το περίφημο δόγμα της πολιτικής των ΗΠΑ του Παγκόσμιου Πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία του Global War on Terrorism” (GWOT) και αποκαλύπτει τις πραγματικές προθέσεις του, οι οποίες αποτελούν το οικοδόμημα της καταστροφικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Τέλος “Η παγκοσμιοποίηση του πολέμου” είναι ένα βιβλίο που χρειάζονταν οπωσδήποτε για τη χώρα μας και το οποίο δίνει έγκυρες και σύγχρονες απαντήσεις στους αναπόφευκτους και βασανιστικούς προβληματισμούς, μέσα από μια επιστημονική προσέγγιση, ρίχνοντας άπλετο φως στο σημερινό σκοτεινό και ασφυκτικό πεδίο της πληροφόρησης.

Εκδόσεις Πιρόγα



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Είναι απογοητευτικές οι δηλώσεις των κορυφαίων στελεχών της ΕΕ, οι οποίοι συγχέουν προφανώς το κοινό οικοδόμημα με το σοβιετικό τερατούργημα – οι δείκτες μεταναστευτικού φόβου
Γράφει ο Ιάκωβος Ιωάννου
.
Ήταν ομολογουμένως εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η αντίδραση του ευρωπαϊκού ιερατείου, όσον αφορά το βρετανικό δημοψήφισμα – όπου η Βρετανία συνεχίζει ασφαλώς να είναι μέλος της ΕΕ, όσο δεν επικυρώνεται από τη Βουλή το αποτέλεσμα και δεν έχει κατατεθεί η αίτηση εξόδου της κατά το άρθρο 50 (πηγή), ενώ έχει πλήθος εναλλακτικών δυνατοτήτων (ανάλυση), με διάφορα σενάρια να κυκλοφορούν (άρθρο).

Ειδικότερα, ο «σοσιαλιστής» πρόεδρος του ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (M. Schulz), αφού κατέκρινε έμμεσα τις αποφάσεις που παίρνονται από τα «ανόητα λαϊκά στρώματα», απαίτησε το άμεσο ξεκίνημα των διαπραγματεύσεων αποχώρησης – παρά το ότι δεν υπάρχει καμία αντίστοιχη νομική υποχρέωση της Βρετανίας. Υπενθυμίζω εδώ πως ο πρόεδρος της Γερμανίας είπε ότι, «οι ελίτ αυτή τη στιγμή δεν αποτελούν κανένα πρόβλημα, οι λαοί είναι το πρόβλημα»!

Από την άλλη πλευρά, ο πρόεδρος της Κομισιόν (J.C. Juncker) αναφέρθηκε στις «ευρωπαϊκές αξίες», ζητώντας την περαιτέρω εμβάθυνση της ΕΕ τη δημιουργία δηλαδή ενός υπερκράτους σοβιετικής μορφής, μέλους στη συνέχεια του υπό ίδρυση οικονομικού ΝΑΤΟ, κατά τις επιθυμίες των Η.Π.Α.

Αργότερα απαίτησε την ολοκλήρωση της Ευρωζώνης, δηλώνοντας παράλληλα πως θα εγκριθεί η συμφωνία με τον Καναδά (CETA) από την ΕΕ – παρακάμπτοντας «δημοκρατικά» τα εθνικά κοινοβούλια (ανάλυση). Εύλογα λοιπόν ακούγονται οι πρώτες φωνές που ζητούν την αντικατάσταση του – μαζί με όλους τους υπόλοιπους που δεν κατανοούν πώς ακριβώς πρέπει να εκπροσωπούν τους ευρωπαϊκούς Θεσμούς.

Όσον αφορά το τρίτο κορυφαίο μέλος του ευρωπαϊκού ιερατείου, τον αντικαγκελάριο της Γερμανίας (S. Gabriel), συνυπέγραψε με τον κ. Schulz ένα κείμενο με την ονομασία «Ιδρύοντας εκ νέου την Ευρώπη» – κυρίως με τη δαπάνη περισσοτέρων πόρων από την «κεντρική διοίκηση», καθώς επίσης με την ενίσχυση του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης!

Λογικά επομένως θύμισε σε κάποιο βαθμό την κομμουνιστική κυβέρνηση της πρώην Ανατολικής Γερμανίας – ο ηγέτης της οποίας (E. Honecker) τον Οκτώβριο του 1989, στην 40η επέτειο από την ίδρυση της, είπε την εξής πνευματώδη φράση: «Δεν πρόκειται να σταθούν εμπόδιο στο δρόμο του σοσιαλισμού ούτε τα βόδια, ούτε οι γάιδαροι«.

Οι δείκτες του μεταναστευτικού φόβου

Συνεχίζοντας, έχουν επίσης ενδιαφέρον οι αναφορές στο θέμα της μετανάστευσης, αφού θεωρείται πως διαδραμάτισε μεγάλο ρόλο στην απόφαση του δημοψηφίσματος – γεγονός που αποδεικνύεται από το «δείκτη φόβου» που έχουν δημιουργήσει ορισμένοι επιστήμονες (γράφημα), για να μετρήσουν τη συμβολή του σε διάφορες εξελίξεις, όπως είναι η άνοδος των ακροδεξιών ρατσιστικών κομμάτων.

Επεξήγηση γραφήματος: Δείκτες μεταναστευτικού φόβου (κόκκινη καμπύλη, δεξιά κάθετος) και οικονομικής αβεβαιότητας (γαλάζια καμπύλη, αριστερή κάθετος) λόγω των μεταναστών – στο Ηνωμένο Βασίλειο, από το 1995 – 2015

Η κόκκινη καμπύλη στο γράφημα αφορά το «δείκτη μεταναστευτικού φόβου» στη Βρετανία, ο οποίος μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση αυξάνεται συνεχώς. Η μπλε καμπύλη αναφέρεται στην αβεβαιότητα της οικονομικής πολιτικής, σε συνδυασμό με το θέμα της μετανάστευσης – ενώ ανάλογες ήταν οι εξελίξεις και σε άλλες χώρες, όπως στη Γαλλία, στη Γερμανία και στις Η.Π.Α. (πηγή).

Εν τούτοις δεν ήταν το μεταναστευτικό αυτό που οδήγησε τους Βρετανούς να ψηφίσουν ΟΧΙ στην Ευρώπη αλλά, κυρίως, η μετατροπή της σε γερμανική, αφού όλοι οι ευρωπαϊκοί Θεσμοί διοικούνται από Γερμανούς – ενώ, ακόμη και αυτοί που στελεχώνονται από άλλους λαούς, όπως ο πρόεδρος της Κομισιόν, καθώς επίσης ο ανόητος Ολλανδός, υποτάσσονται στις απαιτήσεις της κεγκελαρίου και του αδιόρθωτου υπουργού οικονομικών της.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, παρά όλα όσα συμβαίνουν, είμαι της άποψης πως η ΕΕ αποτελεί ένα πολύ σπουδαίο εγχείρημα, όσον αφορά τη διατήρηση της ειρήνης στην ήπειρο μας, την ελεύθερη μετακίνηση των Ευρωπαίων κοκ. – ενώ είναι εξαιρετικά σημαντικό να διατηρηθεί, υπό την προϋπόθεση να αναμορφωθεί ορθολογικά, χωρίς να ποδοπατούνται οι δημοκρατικές διαδικασίες.

Εν τούτοις είναι πολύ δύσκολο, ειδικά λόγω της ύπαρξης της Ευρωζώνης, σε συνδυασμό με την μονόπλευρη «πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα» που ακολουθεί η Γερμανία – πόσο μάλλον αφού δεν φαίνεται ρεαλιστική η δημοσιονομική και πολιτική ένωση της νομισματικής ζώνης, χωρίς τις οποίες είναι αδύνατον να μην διαλυθεί, λόγω παντελούς έλλειψης μηχανισμών εξισορρόπησης των διαφορετικών οικονομικών εξελίξεων των μελών της.

Ως εκ τούτου, θα ήταν καλύτερα να διαλυθεί η Ευρωζώνη, επιστρέφοντας στην προ ευρώ εποχή, πριν καταστραφεί ολόκληρο το εγχείρημα – ενώ θα πρέπει παράλληλα να επιλυθεί το πρόβλημα της υπερχρέωσης ορισμένων χωρών της, μέσω μίας ευρωπαϊκής διάσκεψης χρέους, προτού αποτελέσει την ταφόπλακα της ηπείρου μας.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Tσουνάμι» θα σαρώσει τη Γερμανική Οικονομία;

Ο διάσημος δισεκατομμυριούχος και γνωστός «φιλάνθρωπος» οικονομικός δολοφόνος, Τζορτζ Σόρος έχει ποντάρει 100.000.000 ευρώ στοίχημα ότι μια μεγάλη ευρωπαϊκή τράπεζα θα καταρρεύσει μέσα στις επόμενες εβδομάδες, αναφέρουν αμερικανικά δημοσιεύματα.

Ο ίδιος πήρε αρνητική θέση σορτάροντας σε μετοχές της Deutsche Bank, την Παρασκευή, μετά την ψηφοφορία του Brexit την Πέμπτη.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ολοένα και περισσότερες ενδείξεις αναφέρονται ότι η γερμανική οικονομία και προσωπικά η Άνγκελα Μέρκελ προσπαθεί να σώσει την κατάσταση στον απόηχο της απόφασης των Βρετανών να αποχωρήσουν από την ΕΕ.

Η διαχείριση του Ταμείου Σόρος ανακοίνωσε την αρνητική θέση του στο γεγονός της μείωσης της κερδοφορίας και της χρεοκοπίας της γερμανικής τράπεζας.

Οι οικονομικοί δολοφόνοι Γερμανοί έτσι όπως πάνε θα καταστρέψουν την παγκόσμια Οικονομία. Μετά από τόσες δεκαετίες που έβγαζαν «φτηνό» χρήμα από την αγορά των παραγώγων, τα παιχνίδια τους, έχουν φέρει το χρηματοπιστωτικό σύστημα στο χείλος του γκρεμού.

Με επικεφαλής την παραπαίουσα τράπεζα Deutsche Bank, που βρίσκεται στο κατώφλι της πτώχευσης, οι μεγάλο-επενδυτές στις διεθνείς αγορές, φοβούνται ότι έρχεται ένα νέο «τσουνάμι» που θα σαρώσει την Γερμανική Οικονομία.

Στην συνέχεια, καθώς η κρίση θα μεταδίδεται σε όλες τις αγορές της ευρωζώνης, της Ασίας και της Αμερικής, θα φέρει έναν οικονομικό «Αρμαγεδδώνας» που μπροστά του η κρίση του 2008 θα φαίνεται σαν «παιχνίδι».

Η Γερμανική τράπεζα έχει χάσει από την αρχή του 2016 το 37% της αξίας της και έμπειροι οικονομολόγοι, πιθανολογούν ότι η πτώχευσή της μπορεί να είναι το πρώτο στην σειρά ντόμινο.

Όταν σκάσει η φούσκα θα επέλθει έκρηξη της παραφουσκωμένης αγοράς των 73 τρισεκατομμυρίων δολαρίων σε παράγωγα και θα απελευθερώσει όλη την αγορά «τοξικών» τίτλων που θα τινάζει στον αέρα, την μία τράπεζα μετά την άλλη.

Ωραία σενάριο για την ανθρωπότητα από τα διεθνή λαμόγια.

Πηγή Τhe Secret Real Truth


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σχεδόν μισό εκατομμυριο Έλληνες (427.000) μετανάστευσαν στην περίοδο της κρίσης απο το 2008 μέχρι σήμερα με αποκορύφωμα την τριετία 2013-2015, περίοδο που το κύμα μετανάστευσης τριπλασιάζεται σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.

Αυτο προκύπτει απο ερευνα της Τράπεζας της Ελλάδος στοιχεία της οποία δημοσιεύει η "Καθημερινή" και έχει τίτλο, «Φυγή ανθρωπίνου κεφαλαίου: σύγχρονη τάση μετανάστευσης των Ελλήνων στα χρόνια της κρίσης». Σύμφωνα με την κ. Σοφία Λαζαρέτου, οικονομολόγο της ΤτΕ και συγγραφέα της σχετικής έρευνας, το 2013, παρατηρείται τριπλασιασμός του μέσου όρου από το 2008 και οι μετανάστες ξεπερνούν τις 100.000 άτομα, ενώ σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις το φαινόμενο συνεχίζεται με αδιάπτωτη ένταση το 2014 και οξύνεται περαιτέρω το πρώτο εξάμηνο του 2015. Το ανησυχητικό μάλιστα είναι ότι η διαδικασία εξόδου Ελλήνων για αναζήτηση εργασίας στο εξωτερικό είναι ακόμη σε εξέλιξη και δεν φαίνεται το πότε θα τερματιστεί.

όπως αναφέρεται στην έρευνα πρόκειται για την τρίτη μαζική μετανάστευση που γνωρίζει η χώρα. Αυτές οπι περίοδοι είναι η πρώτη απο το 1903 έως το 1917, η δεύτερη από 1960-1972 και η τρίτη από το 2010 έως σήμερα και σχετίζονται και στις τρεις φάσεις με οικονομικά κίνητρα με εξαίρεση μέρος του δεύτερου κύματος, τα έτη 1969-1971, που οφείλεται σε πολιτικούς λόγους (δικτατορία). «Δεν είναι τυχαίο ότι και οι τρεις φάσεις έλαβαν χώρα μετά μια έντονη υφεσιακή διαταραχή που διεύρυνε το χάσμα μεταξύ της χώρας μας και των ανεπτυγμένων κρατών και τροφοδότησε τη μαζική φυγή ανθρώπων, νέων στην πλειονότητά τους, που αναζητούσαν νέες ευκαιρίες και δυνατότητες προόδου», σχολιάζει η κ. Λαζαρέτου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου