Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Αυγ 2013

Μια περιορισμένη επιχείρηση εναντίον του καθεστώτος Άσαντ δεν αρκεί, δήλωσε ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν

«Δεν θα μας ικανοποιούσε μία περιορισμένη επιχείρηση» είπε απόψε ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αναφερόμενος στην αναμενόμενη επιχείρηση εναντίον του καθεστώτος του προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ.

Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας επισήμανε δήλωσε ότι «η επέμβαση πρέπει να είναι όχι μιας ή δύο ημερών, αλλά σαν αυτή στο Κόσοβο. Πρέπει να αποσκοπεί στον εξαναγκασμό του καθεστώτος Άσαντ να τα παρατήσει», δηλαδή να εγκαταλείψει την εξουσία.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός, απαντώντας το βράδυ σε ερωτήσεις δημοσιογράφων σχετικά με τις δηλώσεις που έκανε σήμερα ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι, είπε επίσης ότι «αν ληφθούν υπόψη οι δηλώσεις Κέρι, η επιχείρηση μπορεί να πραγματοποιηθεί πριν από τη σύνοδο της G20», η οποία πρόκειται να γίνει στις 5-6 Σεπτεμβρίου στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας.

Νωρίτερα, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου είχε δηλώσει πως οι πληροφορίες που συνέλεξαν οι μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας δεν του αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία ότι το συριακό καθεστώς είναι υπεύθυνο για την επίθεση με χημικά όπλα την 21η Αυγούστου κοντά στην Δαμασκό.

Πηγή AΠE-MΠΕ



Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Οταν υπογράφεται μια διεθνής συνθήκη, από την οξυδέρκεια, τη στρατηγική σκέψη και πρόβλεψη και την ωριμότητα των πολιτικών και των διπλωματών που συμμετέχουν στη διαδικασία δοκιμάζονται τα αντανακλαστικά αλλά και η ίδια η τύχη ενός ολόκληρου έθνους. Αν και υπάρχει η άποψη ότι τις μεγάλες διεθνείς συνθήκες και συμφωνίες τις γράφουν άλλοι για εμάς, και εννοούμε ξένες μεγάλες δυνάμεις που έχουν στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή.

Το 1923, στις διαπραγματεύσεις που προηγήθηκαν της υπογραφής της Συνθήκης της Λωζάννης, από την οποία μόλις πριν από μερικές εβδομάδες συμπληρώθηκαν 90 χρόνια, όταν αποφασίστηκε η υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών, ζητήθηκε από την Ελλάδα να μη συμπεριληφθούν στην ανταλλαγή οι Ελληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ιμβρου και της Τενέδου, για να διατηρηθεί το ποίμνιο και έτσι να προστατευτεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Κατ’ αναλογίαν και επ’ αμοιβαιότητι, προτάθηκε να εξαιρεθούν της ανταλλαγής οι μουσουλμάνοι της ελληνικής Θράκης.

Δηλαδή, οι πολιτικοί και οι διπλωμάτες μας που συμμετείχαν στην ομάδα που διαπραγματεύθηκε στη Συνθήκη της Λωζάννης δέχτηκαν να συζητήσουν και τελικά συμφώνησαν να εξαιρεθούν της ανταλλαγής μουσουλμανικοί πληθυσμοί, κυρίως αγροτικοί, που κατοικούσαν σε απομονωμένες ορεινές περιοχές της ελληνικής επικράτειας, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, χωρίς να υπολογίσουν όσα επακολούθησαν.

Το αμετανόητο δηλαδή τουρκικό κράτος θα συνέχιζε την πολιτική της γενοκτονίας και θα εφάρμοζε πολιτική εθνοκάθαρσης στην Πόλη, στην Ιμβρο και την Τένεδο, όπου οι Ελληνες θα ήταν εύκολα θύματα της γνωστής τουρκικής βαρβαρότητας. Κι αυτό γιατί οι αστικοί πληθυσμοί της Πόλης θα ήταν εντελώς ανυπεράσπιστοι σε πιέσεις του τουρκικού κράτους και των παρακρατικών μηχανισμών, οι δε πληθυσμοί της Ιμβρου και της Τενέδου, αποκλεισμένοι κι αυτοί, αφού κατοικούσαν σε νησιά, θα ήταν εύκολη λεία στην τουρκική αδηφαγία!

Από την άλλη πλευρά, οι Ελληνες πολιτικοί και διπλωμάτες δεν προνόησαν ότι, σε περίπτωση που εφαρμοστεί πογκρόμ από το τουρκικό κράτος εναντίον των εξαιρεθέντων της ανταλλαγής Ελλήνων, η Ελλάδα, και να ήθελε, δεν θα μπορούσε να ασκήσει πιέσεις και να πράξει το ίδιο -αν και πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει και δεν μπορεί να ισχύσει η αρχή ή έστω η «λογική» της αμοιβαιότητας στη βαρβαρότητα- στους μουσουλμάνους της Θράκης, επειδή δεν είναι εύκολο να οδηγήσεις στη φυγή αγροτικούς πληθυσμούς, που έμαθαν να ζουν κάτω από πολύ σκληρές και αντίξοες συνθήκες!

Και έστω ότι δεν έκαναν αυτές τις προχωρημένες σκέψεις, δεν έπρεπε να σκεφτούν ότι, σε περίπτωση που κάτι πάει «στραβά», η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει πρόβλημα εθνικής ασφάλειας ή και ενότητας, λόγω του ότι η περιοχή όπου κατοικούν οι μουσουλμάνοι και συμπαγής είναι αλλά και βρίσκεται σχετικά κοντά στα σύνορα με την Τουρκία; Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να εξαιρεθούν της ανταλλαγής οι μουσουλμάνοι της Θεσσαλίας.

Ομως αυτό δεν έγινε και τελικά η εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάννης εξελίχθηκε με τον χειρότερο τρόπο για τα ελληνικά συμφέροντα, αφού οι Τούρκοι με σχέδιο εξεδίωξαν με τον πιο βάρβαρο τρόπο τους Ελληνες από την Κωνσταντινούπολη, την Ιμβρο και την Τένεδο, ενώ οι μουσουλμάνοι της ελληνικής Θράκης, ήτοι Πομάκοι, Αθίγγανοι και τουρκογενείς, αντί να εκδιωχθούν κι αυτοί, όχι μόνο αυξάνονται και πληθύνονται, αλλά «βαφτίζονται» Τούρκοι, υπό την ακατανόητη ανοχή του ελληνικού κράτους.

Ολα αυτά τα χρόνια που ήταν σε εξέλιξη αυτό το έγκλημα εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ιμβρου και της Τενέδου, δεν έγινε ποτέ μια ουσιαστική αυτοκριτική από πλευράς του ελληνικού κράτους για τα αίτια που οδήγησαν στην κατάσταση αυτή.

Επίσης, δεν έγινε ποτέ καμία ουσιαστική αυτοκριτική για το γεγονός ότι η Ελλάδα επέτρεψε το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή να ασκεί κρατική εξουσία και τρομοκρατία στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, για να γίνουν όλοι Τούρκοι.

Τώρα που υπάρχει κινητικότητα στην περιοχή και η Τουρκία βλέπει τα σύνορά της να κινδυνεύουν στα νοτιοανατολικά της, η Ελλάδα έρχεται αντιμέτωπη με μια εν εξελίξει σοβαρή κρίση στη Θράκη, με τον Τούρκο πρωθυπουργό να ετοιμάζεται να... γιορτάσει τα 100 χρόνια από την ίδρυση της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Δυτικής Θράκης».

Μήπως ήρθε η ώρα να γίνει μια ουσιαστική προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στην ελληνική Βουλή, για να συζητηθεί το θέμα υπεύθυνα και σε όλες του τις διαστάσεις;


Οι καταγγελίες για χημικά, η Αγκυρα και η Αθήνα


Τα κράτη που προέκυψαν μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Εγγύς και σε τμήμα της Μέσης Ανατολής παρουσιάζουν την εξής ιδιαιτερότητα, που διαμορφώνει τις εξελίξεις στην περιοχή: τα σύνορά τους χαράχτηκαν με κριτήριο τα συμφέροντα των νικητών του Α' Παγκοσμίου Πολέμου χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το θρησκευτικό δόγμα και η καταγωγή των λαών.

Εγκλωβίστηκαν έτσι θρησκευτικές και φυλετικές διαφορές, με αποτέλεσμα, όταν έντεχνα απελευθερώνονται, να δρομολογούν τις επιθυμητές εξελίξεις, όπως π.χ. στο Ιράκ, στη Συρία και τελευταία στον Λίβανο.

Γι' αυτό μια εμφύλια σύγκρουση απελευθερώνει τα κοινά χαρακτηριστικά πολυπληθών ομάδων της ευρύτερης περιοχής, τις οποίες ενοποιεί καταργώντας τα σύνορα των κρατών. Ετσι, η αποσταθεροποίηση ολόκληρης της περιοχής θα προσφέρει τη δυνατότητα επαναχάραξης των συνόρων με κριτήριο τους σημερινούς συσχετισμούς ισχύος.

Ηδη μετά την επέμβαση στο Ιράκ και την πολυετή παραμονή των αμερικανικών στρατευμάτων με πρόσχημα τον «εκδημοκρατισμό» του, η συμβίωση σιιτών και σουνιτών είναι αδύνατη, ενώ το ιρακινό Κουρδιστάν προσχηματικά μόνον παραμένει στην επικράτεια του Ιράκ. Οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των θρησκευτικών ομάδων είναι πλέον απροσπέλαστες και στη Συρία μετά τις εκατόμβες των θυμάτων του εμφυλίου και οι Κούρδοι οραματίζονται και τη δική τους αυτονόμηση στον προσδοκώμενο νέο χάρτη της περιοχής, ενώ η κατάσταση αυτή επηρεάζει ήδη βαθμιαία και τον Λίβανο.

Αλλά και αν ακόμη η επαναχάραξη του χάρτη μετατεθεί για το μέλλον, το γεγονός ότι η θρησκεία έχει αναδειχθεί σε ρυθμιστή των εξελίξεων θα παρέχει ανά πάσα στιγμή τη δυνατότητα ανάμειξης της Δύσης. Δεν είναι τυχαίο ότι όλες, μα όλες οι εξελίξεις στη συγκεκριμένη περιοχή αλλά και στις άλλες χώρες της Αραβικής Ανοιξης αφορούσαν την αποκαθήλωση των κοσμικών καθεστώτων, ενώ σκοταδιστικά καθεστώτα αραβικών κρατών παραμένουν στο απυρόβλητο...

Ποιος θα είναι ο ρόλος της Τουρκίας στις εξελίξεις; Προφανώς, ως η ισχυρότερη περιφερειακή δύναμη, η συμβολή της θα είναι καθοριστική. Αν η Αγγλία και η Γαλλία καθόρισαν με τη συμφωνία Σάικς - Πικό το μέλλον της περιοχής μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου αξιοποιώντας τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σήμερα οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές.

Οι εξελίξεις λαμβάνουν χώρα στη συνοριακή περίμετρο της Τουρκίας, οπότε έχει τη δυνατότητα άμεσης πρόσβασης στη διαμόρφωσή τους, η νεοοθωμανική πολιτική του ΑΚΡ την έχει νομιμοποιήσει στη συνείδηση του αραβικού κόσμου, ενώ η σύμπλευση των συμφερόντων της με αυτά των ΗΠΑ ενισχύει τη θέση της έναντι των ανταγωνιστικών ευρωπαϊκών συμφερόντων.

Η πολιτική που θα επιλέξει η Αθήνα μπροστά στα ανταγωνιστικά συμφέροντα που ήδη συγκρούονται στην Εγγύς και τη Μ. Ανατολή έχει μεγάλη σημασία. Θα πρέπει μάλιστα να επισημάνουμε ότι ο Ερντογάν με την πολιτική του στο Παλαιστινιακό και τελευταία στις εξελίξεις στην Αίγυπτο, όπου εμφανίζεται υπέρμαχος πάγιων αρχών, έχει ενισχύσει την επιρροή του στον αραβικό κόσμο. Αντίθετα η Αθήνα, εμφανιζόμενη άκριτα ως συνοδοιπόρος των δυτικών συμφερόντων, έχει απολέσει πλήρως την επιρροή της στους λαούς των αραβικών κρατών και έχει απομονωθεί στην ευρύτερη περιοχή.

Η αλήθεια είναι πως όταν η Κάρλα ντελ Πόντε, εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και φανατική θιασώτης της Νέας Τάξης Πραγμάτων, συμμετέχοντας πρόσφατα σε επιτροπή του ΟΗΕ για την εξιχνίαση καταγγελιών που αφορούσαν τη χρησιμοποίηση του αερίου σαρίν στον εμφύλιο της Συρίας, απέδωσε τη χρήση του στους αντικαθεστωτικούς, τότε οι πάντες έσπευσαν να υποβαθμίσουν τις δηλώσεις της.

Από τότε ήταν ολοφάνερο ότι αποτελούσε θέμα χρόνου η αξιοποίηση του θέματος για την ανάληψη δράσης κατά του καθεστώτος Ασαντ. Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, οι ισχυρές χώρες της Δύσης, προκειμένου να αξιοποιήσουν προς όφελος των συμφερόντων τους τις νέες μεταψυχροπολεμικές συνθήκες, φρόντισαν να νομιμοποιήσουν μέσω της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ του 1992 και της Διάσκεψής του για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα το «δικαίωμα παρεμβάσεως».

Κατά τους θεωρητικούς αυτού του «δικαιώματος», όταν σε ένα κράτος η κυβέρνηση παραβιάζει μαζικά τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, τότε τρίτα κράτη στο όνομα του ανθρωπισμού δικαιούνται «να παρεμβαίνουν», ακόμη και ενόπλως, για την προστασία του λαού. Οι σκοπιμότητες ήταν προφανείς και αποκαλύφθηκαν στις «παρεμβάσεις» στη Βοσνία, στη Σερβία, στο Κόσοβο, στο Ιράκ και στη Λιβύη.



Η κυβέρνηση Ερντογάν μέσω των δηλώσεων του Νταβούτογλου μπορεί να έγινε πρόθυμος θύτης της Συρίας, όμως αυτή ακριβώς η "επιθυμία" του Ερντογάν που θέλει να πάρει τον ρόλο του πρόθυμου δολοφόνου του Συριακού λαού, αποτελεί και έναν εν δυνάμει κίνδυνο για την εσωτερική ειρήνη στην Τουρκία και μπορεί να μεταβληθεί σε μία πολύ σοβαρή πολιτική κρίση με ικανή δυναμική ανατροπής του "σουλτάνου Ερντογάν".

Είναι γνωστό πως οι τούρκοι πολίτες ποτέ δεν υπήρξαν θετικοί σε μία επίσημη (τουλάχιστον) στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας στην Συρία. Ο λόγος είναι πως οι τούρκοι ως μουσουλμάνοι δεν επιθυμούν να γίνουν έστω και έμμεσοι δολοφόνοι άλλων μουσουλμάνων. Μία άποψη που φαίνεται ότι δεν ασπάζεται η "ισλαμική δημοκρατία" και η κυβέρνηση των Ερντογάν και Νταβούτογλου, οι οποίοι μέσα σε μία πολιτική καταιγίδα (παρά τον παροδικό εφησυχασμό μετά την "φραγή" που επιβλήθηκε στα τουρκικά ΜΜΕ) επιθυμούν να εισέλθουν σε μία διεθνή κρίση, είτε για να αποκομίσουν οφέλη από αυτήν (μέσω της αρπαγής ενός μέρους της Συρίας), είτε για να αποπροσανατολίσουν τους τούρκους πολίτες από τα φλέγοντα πολιτικά ζητήματα που υπάρχουν στο εσωτερικό της Τουρκίας (πάγια τακτική της τουρκικής πολιτικής η εξωτερίκευση των πολιτικών προβλημάτων).

Δεν αποτελεί ιδιαίτερη έκπληξη, λοιπόν, όταν σήμερα περίπου χίλιοι διαδηλωτές κατέβηκαν σήμερα στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης για να εκφράσουν την αντίθεσή τους σε μια ενδεχόμενη στρατιωτική επέμβαση της Δύσης στη Συρία.
"Όχι στην επέμβαση των ιμπεριαλιστών και των ΗΠΑ στη Συρία" και "Οι λαοί είναι αδελφωμένοι", φώναζαν ρυθμικά οι διαδηλωτές που είχαν συγκεντρωθεί στον πεζόδρομο Ιστικλάλ, στην ευρωπαϊκή πλευρά της τουρκικής μεγαλούπολης, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα συνδικάτων και μη κυβερνητικών οργανώσεων.
Η διαδήλωση διαλύθηκε ειρηνικά, χωρίς να χρειαστεί να επέμβουν οι δυνάμεις ασφαλείας.


Και στην Ιορδανία διαδηλώσεις υπέρ της Συρίας
Αρκετές εκατοντάδες ήταν και οι Ιορδανοί που διαδήλωσαν σήμερα στο Αμάν, μετά την προσευχή της Παρασκευής, διαμαρτυρόμενοι για τα σχέδια δυτικών χωρών για τη Συρία. Οι διαδηλωτές κρατούσαν συριακές σημαίες και λάβαρα του σιιτικού κινήματος της Χεζμπολάχ του Λιβάνου ενώ φώναζαν συνθήματα όπως "από τη Δαμασκό έως το Αμάν, είμαστε ένας λαός ενάντια στ' αμερικανικά σκυλιά".

Οι συγκεντρωμένοι εξέφρασαν επίσης την αντίθεσή τους στην παρουσία αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων στη βόρεια Ιορδανία.
Οι αρχές ανακοίνωσαν ότι συνελήφθησαν δέκα Σύριοι που μετείχαν στη διαδήλωση επειδή φώναζαν συνθήματα κατά της Ιορδανίας. Όλοι τους αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς να τους απαγγελθούν κατηγορίες.

Εκτός από τα μαχητικά αεροσκάφη F-16 και τις αντιαεροπορικές συστοιχίες Patriot που έχουν παραχωρήσει οι ΗΠΑ στην Ιορδανία τους τελευταίους μήνες για να ενισχύσουν την άμυνα της χώρας, πληροφορίες ανέφεραν ότι την Τετάρτη ανέπτυξαν ειδικές δυνάμεις —μια ομάδα αποτελούμενη από Αμερικανούς και Ιορδανούς— στα σύνορα με στόχο "να εντοπίσουν και να ασφαλίσουν" χημικά όπλα εντός του εδάφους της Συρίας, στην περίπτωση μιας στρατιωτικής επέμβασης.
Ιορδανοί αξιωματούχοι απέφυγαν να επιβεβαιώσουν ή να διαψεύσουν την πληροφορία αυτή, τονίζοντας μόνο ότι το Αμάν δεν θα συμμετάσχει στις στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον της Συρίας.


Το "καζάνι" της Μέσης Ανατολής βράζει και είναι δεδομένο ότι θα σκάσει. Και η έκρηξη θα οφείλεται στην αμερικανική παρέμβαση, αφού οι ΗΠΑ θεωρούνται ανεπιθύμητες στην περιοχή. Και το ανεπιθύμητο δεν αντανακλά στις κυβερνήσεις των κρατών της Μέσης Ανατολής, αλλά στους λαούς, οι οποίοι έχουν πληρώσει με πολύ αίμα και επί δεκαετίες τον "αμερικανικό παράγοντα". Το "καζάνι" της Μέσης Ανατολής είναι οι πολίτες που μπορεί να εκφραστούν πολύ δυναμικά και αρνητικά υπέρ των φιλο-αμερικανικών ηγεσιών τους. Άλλωστε, αποτελεί ιδίωμα και βρίσκεται στην ιδιοσυγκρασία του αραβικού κόσμου να μην ανέχεται ξένες παρεμβολές στα εσωτερικά του προβλήματα, είτε αυτά είναι πολιτικά, είτε θρησκευτικά. Και αυτό ακριβώς το λάθος κάνει αυτή τη στιγμή ο Μπάρακ Ομπάμα, παίζοντας με έναν πυροκροτητή και μία πιθανότατη έκρηξη που δεν είναι σε θέση να ελέγξει ο "αμερικανικός παράγοντας".
Το θέμα δεν είναι, λοιπόν, ο βομβαρδισμός της Συρίας, αλλά η επόμενη ημέρα που θα έρθει μετά από αυτή την επίθεση κατά του λαού της Συρίας. Και η επόμενη ημέρα δεν θα είναι ίδια. Ούτε η Συρία θα είναι σε καλύτερη θέση (ούτε καν στην προ της αμερικανικής επίθεσης εποχή), ούτε η υπόλοιπη Μέση Ανατολή θα είναι ίδια. Η βίαιη ανακατάταξη ισχύος και πολιτικών δυνάμεων θεωρείται δεδομένη. Και αυτή είναι η εξέλιξη που θα έπρεπε να συνυπολογίσει και η Τουρκία, αντί να αποφασίσει γρήγορα να συνταχθεί με τον πρόσκαιρο νικητή. Και αυτή ακριβώς η κίνηση του Ερντογάν προδίδει όχι μόνο την αμηχανία του για όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό της Τουρκίας, αλλά και την προσπάθειά του να ανακαταλάβει το χαμένο έδαφος της "ισχυρής Τουρκίας", που όχι μόνο δεν μπόρεσε να γίνει ισχυρή αλλά κατευθύνεται ολοταχώς προς τα χειρότερα και σε μία εσωτερική άνευ προηγουμένου αντίδραση των τούρκων πολιτών.




Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Άντερς Φο Ράσμουσεν απέκλεισε σήμερα το ενδεχόμενο άμεσης εμπλοκής της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας σε μια στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία, σημειώνοντας ωστόσο ότι η διεθνής κοινότητα θα πρέπει να δώσει μια απάντηση στην καταγγελόμενη χρήση χημικών όπλων από το συριακό καθεστώς.

"Δεν βλέπω να έχει ρόλο το ΝΑΤΟ σε μια διεθνή αντίδραση" είπε ο Ράσμουσεν μιλώντας σε Δανούς δημοσιογράφους, σύμφωνα με την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Πολίτικεν. Παραδέχτηκε ότι η χρήση χημικών είναι "μια στυγερή και φρικτή ενέργεια" τονίζοντας ότι οι επιθέσεις με τέτοιου είδους απαγορευμένα όπλα "συνιστούν κατάφωρη παραβίαση των διεθνών κανονισμών, ένα έγκλημα που δεν γίνεται να το αγνοήσουμε". Για το λόγο αυτό "απαιτείται μια διεθνής απάντηση, τέτοια που να μην επαναληφθεί" μια επίθεση αυτού του είδους, πρόσθεσε.

Ο γενικός γραμματέας έχει δηλώσει στο πρόσφατο παρελθόν ότι είναι αναγκαίο να βρεθεί μια πολιτική λύση στη συριακή κρίση.
Ο Ράσμουσεν τόνισε επίσης ότι είναι πεπεισμένος ότι για την επίθεση με χημικά της 21ης Αυγούστου στα προάστια Μουανταμίγια και ανατολική Γούτα της Δαμασκού ευθύνεται το συριακό καθεστώς (ξεχνώντας όμως να παρουσιάσει στην δημοσιότητα τα σχετικά αποδεικτικά στοιχεία, ιδιαίτερα τη στιγμή που η επιτροπή "εμπειρογνωμόνων όχι μόνο δεν έχει αποφανθεί ακόμη, αλλά και όταν θα αποφανθεί θα δηλώσει αν έγινε χρήση χημικών και δεν θα δηλώσει ποιός έριξε τα χημικά).
"Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι το καθεστώς προχώρησε σε μια επίθεση με χημικά. Αν δούμε ποιος διαθέτει χημικά προϊόντα και ποιος έχει τα μέσα να τα χρησιμοποιήσει σε μια επίθεση, μπορούμε να πούμε ότι ήταν το καθεστώς. Ελάχιστα πράγματα αφήνουν να εννοηθεί ότι η αντιπολίτευση είναι σε θέση να διαπράξει μια τέτοια επίθεση", κατέληξε.

Σχόλιο ιστολογίου: Προφανώς οι "αποδείξεις" των ΗΠΑ δεν επαρκούν για να στηρίξει το ΝΑΤΟ την επίθεση και την καταστροφή της Συρίας. Ταυτόχρονα, η σιωπή της Ρωσίας, την οποία δεν μπορεί να μεταφράσει κανείς, δημιουργεί δεύτερες σκέψεις που λειτουργούν αποτρεπτικά, για εκείνους που σκέφτονται ότι το "τρις εξαμαρτείν" ίσως οδηγήσει σε έναν παγκόσμιο όλεθρο, αλλά πιθανότατα κάποια στιγμή στο μέλλον και τους ίδιους ενώπιον της διεθνούς δικαιοσύνης. Όμως, επειδή και οι "προσφερόμενες θέσεις" είναι πολύ βολικές, ο κύριος "τίποτα" Ράσμουνσεν, προσπαθεί να αιτιολογήσει τα αδικαιολόγητα, κατορθώνοντας να διαψεύδει τον ίδιο του τον εαυτό. Το παιχνίδι είναι πολύ μεγάλο, τα "προσωπικά ατυχήματα" πολύ πιθανό να συμβούν στον οποιοδήποτε και ο σύγχρονος "Νέρωνας" Ράσμουνσεν νίπτει τας χείρας του για οτιδήποτε συμβεί.
Η γελοιότητα, όμως, αποδεικνύεται ότι αποτελεί κοινή ιδιαιτερότητα των "αρμοδίων", αφού σχετικά με την χρήση χημικών, δεν είναι κανείς τους σε θέση να αιτιολογήσει κάτι τέτοιο και να κατηγορήσει τον Άσαντ, τη στιγμή που οι κυβερνητικές δυνάμεις έχουν "τσακίσει" (κυριολεκτικά) τους ισλαμοφασίστες τζιχαντιστές και τις δυνάμεις της Αλ Κάιντα που δρουν εντός της Συρίας. 
Άραγε, για ποιόν λόγο να παραβιαστεί από την Συρία η "κόκκινη γραμμή" που έθεσε ο αμερικανός πρόεδρος, τη στιγμή που οι ισλαμιστές καταρρέουν σε όλα τα μέτωπα; Τελικά, μήπως ο Ομπάμα έθεσε την "κόκκινη γραμμή" και ουσιαστικά έστειλε το μήνυμα στην Αλ Κάιντα και στους τζιχαντιστές για το πότε θα έχει την κατάλληλη δικαιολογία για να δράσει;



Όποιος κι αν κερδίσει τον πόλεμο, τελικά οι Χριστιανοί είναι αυτοί που αποδεκατίζονται, γράφει το Spectator.
Η αμείλικτη δίωξη των οπαδών του Χριστού συναντάται στα Ευαγγέλια. Τα βάσανα παρουσιάζονται ως η πορεία προς το θρίαμβο. Η παγκόσμια κατάσταση σήμερα μοιάζει πολύ με αυτή την εικόνα. Τα τρία τέταρτα των 2,2 δις χριστιανών στον κόσμο σήμερα ζουν εκτός της ανεκτικής, σε μεγάλο βαθμό, Δύσης. Ταυτόχρονα, το Φόρουμ Pew για τη Θρησκεία και τη Δημόσια Ζωή αναφέρει ότι οι Χριστιανοί υπομένουν τις περισσότερες διώξεις από οποιαδήποτε άλλη θρησκευτική ομάδα .

Εντός της Μέσης Ανατολής, όμως, η ιστορία δεν αφορά την επέκταση που συνοδεύεται από διώξεις, αλλά τις διώξεις που οδηγούν σε αποδεκατισμό. Ο απερχόμενος επικεφαλής ραβίνος, ο λόρδος Sacks, ο οποίος γνωρίζει την ιστορία, έχει αποκαλέσει τα δεινά των Αράβων Χριστιανών «μια ανθρώπινη τραγωδία που περνά σχεδόν απαρατήρητη».

Αλλά μην περιμένετε ότι η βρετανική κυβέρνηση θα μιλήσει γι ‘αυτό . Σε όλη τη συζήτηση σχετικά με τους στόχους, τα χρονοδιαγράμματα και τα μέσα, ενόσω ετοιμάζεται η πολεμική μηχανή της Βρετανίας, ούτε ένα λεπτό δεν θα σπαταληθεί στις συνέπειες της παρέμβασης για το χριστιανικό πληθυσμό της Συρίας. Είτε στο Ιράκ, είτε στη Συρία ή την Αίγυπτο, είτε σε οποιαδήποτε μελλοντικό «κέντρο» (ο Λίβανος θα είναι πιθανώς το επόμενο), η χριστιανική κοινότητα είναι κατά κάποιο τρόπο πάντα πάρα πολύ ασήμαντη και συνήθως στη λάθος πλευρά της διαμάχης. Στο Ιράκ, οι Χριστιανοί θεωρούνταν πολύ κοντά στον Σαντάμ. Στη Συρία θεωρούνται πολύ κοντά στον Άσαντ. Στην Αίγυπτο, όπου ο Κόπτης Πάπας υποστήριξε ανοιχτά το «μη – πραξικόπημα» του στρατού εναντίον της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και του προέδρου Μόρσι, οι Χριστιανοί δεν βρίσκουν κανένα σύμμαχο στους Δυτικούς πολιτικούς.

Ένας λόγος είναι ότι οι Άραβες Χριστιανοί δεν ταιριάζουν στις παγκόσμιες κυβερνητικές παρανοήσεις. Στη Μέση Ανατολή, οι έξυπνοι άνθρωποι δεν εντυπωσιάζονται από τις υποσχέσεις για δημοκρατία. Ειδικότερα, οι Χριστιανοί εκεί έχουν κατανοήσει, μετά από αιώνες εμπειρίας, ότι οι δυτικές υποσχέσεις είναι άχρηστες, επειδή οι Δυτικοί ποτέ δεν τις τηρούν. Οι χριστιανοί εκτιμούν ότι η μοναδική εγγύηση επιβίωσής τους είναι η σταθερότητα. Ότι η μόνη τους ελπίδα για ισότητα είναι η εκκοσμίκευση. Και ότι οι δύο μεγάλοι εχθροί τους είναι ο ισλαμικός φανατισμός και η αναρχία. Και έχουν δίκιο, ακόμη και αν αυτό δεν έχει κανένα νόημα για τον νεοσυντηρητικό βρετανό πρωθυπουργό και τους συμβούλους του.

Όπου ένα έντονα ισλαμικό καθεστώς είναι στην εξουσία, οι χριστιανοί υποφέρουν. Είναι απαράβατος κανόνας. Και όσο πιο ισλαμικό είναι το κράτος, τόσο σκληρότερα αντιμετωπίζει τους χριστιανούς. Από την Αραβική Άνοιξη, κάθε αναταραχή ή εκλογές στη Μέση Ανατολή έφεραν κάποιο είδος ισλαμιστών στην εξουσία. Σε κάθε περίπτωση, οι χριστιανοί απειλούνται .

Τα προβλήματα του Ιράκ προηγήθηκαν των υπολοίπων, αλλά είναι σημαντικά επειδή τα προδιαγράψανε. Η «δημοκρατία» που επιβλήθηκε με την απειλή όπλου είχε ως αποτέλεσμα στο Ιράκ, μεταξύ άλλων, τη μαζική δίωξη της χριστιανικής μειονότητας της χώρας. Δολοφονίες, απαγωγές, εκφοβισμός και απελάσεις, που ωθήθηκαν από ένα μίγμα απληστίας και φανατισμού, έχουν οδηγήσει αυτή την αρχαία, σεβάσμια κοινότητα σε συνολική καταστροφή. Από τους περίπου 1,4 εκατομμύρια Χριστιανούς που ζούσαν στο Ιράκ πριν από τον πόλεμο, ίσως να έχουν απομείνει 400.000 – κυρίως φτωχοί και ηλικιωμένοι.

Πολλοί Ιρακινοί πρόσφυγες έφυγαν για να ενταχθούν στους δύο εκατομμύρια αυτόχθονες χριστιανούς της Συρίας. Μοιράζονται πλέον πολλά με τους οικοδεσπότες τους: δίωξη από τους ισλαμιστές κυρίως αντάρτες που υποστηρίζουν οι Δυτικοί και χρηματοδοτούν οι Σαουδάραβες. Μεγάλες περιοχές που έχει καταλάβει η αντιπολίτευση βρίσκονται πλέον κάτω από νόμο της σαρία. Σαουδάραβες δικαστές φαίνεται να διαχειρίζονται τις υποθέσεις. Οι μη – μουσουλμάνοι γίνονται απλώς ανεκτοί εφόσον καταβάλλουν το jizya, τον φόρο που επιβάλλεται στους άπιστους. Οι ιερείς είναι ειδικοί στόχοι. Εκεί, ένας Σύριος καθολικός ιερέας , ο πατήρ François Murad , δολοφονήθηκε τον περασμένο μήνα. Δεν ήταν ο πρώτος που πέθανε. Άρπαξαν έναν σύριο ορθόδοξο ιερέα, τον πατήρ Fadi Haddad, τον περασμένο Δεκέμβριο, καθώς έφευγε από την εκκλησία του για να διαπραγματευτεί την απελευθέρωση ενός απαχθέντος ενορίτη. Το σώμα του βρέθηκε στην άκρη του δρόμου και με βγαλμένα μάτια. Δύο πρόσφατες περιπτώσεις υψηλόβαθμων ιερέων –παρότι όχι αρκετά για να κινήσουν το ενδιαφέρον της κυβέρνησης ή του Τύπου- είναι αυτές του Ελληνοορθόδοξου Μητροπολίτη Παύλου και του Συροορθόδοξου Μητροπολίτη Γιοχάν Ιμπραήμ. Τους απήγαγαν κοντά στο Χαλέπι, τον Απρίλιο, καθώς προσπαθούσαν να διαπραγματευτούν την απελευθέρωση απαχθέντων ιερέων. Και οι δύο αρχιεπίσκοποι πλέον θεωρούνται νεκροί.

Η περίπτωση της Αιγύπτου είναι πιο προβληματική για τη Δύση, η οποία, με τη Βρετανία ως επικεφαλής υποχείριο, έχει καταφέρει να παρερμηνεύσει και να παρουσιάσει άσχημα κάθε κίνηση μετά την πτώση του Μουμπάρακ στις αρχές του 2011. Η Δύση θεωρούσε ότι η ανατροπή ενός δικτάτορα θα εξασφαλίσει τη δημοκρατία. Αντ ‘αυτού, επέτρεψε την άνοδο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας , όχι ενός κόμματος, αλλά ενός αμετανόητου ισλαμιστικού κινήματος, το οποίο γρήγορα, αν όχι και παράνομα, προσπάθησε να αναμορφώσει την Αίγυπτο, μέχρι που οι μη ισλαμιστές επαναστάτησαν και ο στρατός επενέβη. Το ότι ο Κόπτης Ορθόδοξος Πάπας Θεόδωρος Β’ αποδείχθηκε ότι εμπνεύστηκε ή απλά απερίσκεπτα υποστήριξε τον στρατό, μόνο τα γεγονότα θα το κρίνουν.
Με την πράξη του, απέρριψε την παραδοσιακή μουσουλμανική παραδοχή ότι οι Κόπτες της Αιγύπτου – το 10 τοις εκατό του πληθυσμού – ζουν σε καθεστώς δεύτερης κατηγορίας.

Αυτό ήταν μια άμεση πρόκληση. Οι ισλαμιστές έχουν αντιδράσει όπου κι αν έχουν τον έλεγχο. Μετά την απομάκρυνση του Μόρσι, 58 χριστιανικές εκκλησίες, καθώς και πολλά μοναστήρια και σχολεία και δεκάδες σπίτια και επιχειρήσεις έχουν λεηλατηθεί, καεί και σε πολλές περιπτώσεις καταστραφεί. Ο ίδιος ο Θεόδωρος κρύβεται. Στο Κάιρο, Φραγκισκανές καλόγριες παρακολούθησαν το σταυρό στα σχολεία τους να κατεβαίνει και να αντικαθίσταται από τη σημαία της Αλ – Κάιντα. Το σχολείο κάηκε. Και στη συνέχεια τρεις από τις αδελφές παρέλασαν στους δρόμους, ενώ ο όχλος τις έβριζε. Η αντίδραση του επίσημου εκπρόσωπου του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ σε αυτά τα αίσχη ήταν: «Είναι σαφές ότι οποιεσδήποτε αναφορές βίας μας ανησυχούν και όταν πρόκειται για θρησκευτικά ιδρύματα (σικ) μας ανησυχούν επίσης». Οι λέξεις «εκκλησία», «χριστιανός» ή «δίωξη» δεν θα μπορούσε να περάσει από τα χείλη του εύγλωττου εκπρόσωπου. Ούτε , είναι ασφαλές να πούμε, θα γραφτούν ποτέ σε ένα από τα αμέτρητα tweets του Γούιλιαμ Χέιγκ.

Αυτή η άρνηση να αναγνωρισθεί η συστηματική κακομεταχείριση των Χριστιανών από ισλαμικές κυβερνήσεις είναι, φυσικά, ντροπή, αλλά και αποκαλυπτική. Τα γεγονότα είναι γνωστά, αλλά αγνοούνται . Θα φέρουν σε δύσκολη θέση, διότι εκθέτουν την αδυναμία της Δύσης, ενώ οι ηγέτες της αρέσκονται στο να παρουσιάζονται ως πολιτικοί που διαιτητεύουν το μέλλον των εθνών. Αλλά επίσης, θα φέρουν σε δύσκολη θέση και τους σύγχρονους φιλελεύθερους γενικά, γιατί δείχνουν πόσα λίγα έχουν αλλάξει στους μεγάλους θρησκευτικούς και πολιτιστικούς αγώνες που κυριαρχούν στην ιστορία.

Τον Μάιο, ο Πάπας Φραγκίσκος αγιοποίησε περίπου 800 μάρτυρες. Αυτοί οι μάρτυρες του Οτράντο αποκεφαλίστηκαν από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1480 για την άρνησή τους να ασπαστούν το Ισλάμ. Αυτό που αντιμετωπίζουν σήμερα οι χριστιανοί στον αραβικό κόσμο, καθώς η Δύση παραπατά, σφάλει και στέκεται, μπορεί να μας θυμίσει περαιτέρω το Οτράντο.



Πως βλέπουν οι αραβικές χώρες, η Ρωσία και οι ΗΠΑ το ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης

Γράφει ο Δημήτρης Μανής

O αμερικανός Πρόεδρος, Μπαράκ Ομπάμα, επεσήμανε σε συνέντευξη που παραχώρησε στη δημόσια τηλεόραση των ΗΠΑ ότι δεν περιμένει πως μια στρατιωτική επέμβαση στη Συρία θα λύσει το πρόβλημα, τόνισε όμως ότι μια τέτοια ενέργεια θα στείλει ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση Άσσαντ. O κ. Ομπάμα, ωστόσο, επανέλαβε ότι ακόμα δεν έχει ληφθεί καμία απόφαση.

Ο Γ.Γ. των ΗΕ από την πλευρά του ζήτησε από τις διεθνείς δυνάμεις να μην αναλάβουν καμία πρωτοβουλία προτού ολοκληρώσουν το έργο τους οι επιθεωρητές του οργανισμού που βρίσκονται στη Συρία και παραδώσουν τη σχετική έκθεση. Σύμφωνα με τον Μπαν Κι Mουν η αποστολή των ΗΕ αναμένεται να αποχωρήσει από την Δαμασκό το Σάββατο.

Αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν σε αραβικά ειδησεογραφικά πρακτορεία ότι οι επιθεωρητές των ΗΕ συνέλλεξαν δείγματα αίματος και σιέλου από άτομα που επέζησαν των επιθέσεων, ωστόσο όπως οι ίδιοι επεσήμαναν δεν υπήρχε μεγάλη δυνατότητα εξέτασης των σωρών των θυμάτων, καθώς λόγω ελλείψεων στην παροχή ενέργειας τα πτώματα δεν μπορούσαν να διατηρηθούν για μεγάλα χρονικά διαστήματα εκτός ψυγείων και οι υπεύθυνοι προχώρησαν άμεσα στον ενταφιασμό τους.


Παράλληλα, η συριακή κυβέρνηση κράτησε για αρκετές ημέρες τους επιθεωρητές των ΗΕ στην Κύπρο, καθώς διαφωνούσε με λεπτομέρειες που αφορούσαν το έργο της αποστολής, μεταξύ των οποίων ήταν και οι περιοχές που θα επισκέπτονταν οι εμπειρογνώμονες των ΗΕ. Δεδομένου ότι τα στοιχεία από μια επίθεση με χημικά όπλα παραμένουν στην ατμόσφαιρα για λίγες μόνο ώρες, το γεγονός αυτό κατέστησε ακόμα πιο δύσκολο το έργο των επιθεωρητών.

Όπως μεταδίδει η ανταποκρίτρια της ΦτΑ στο Κάιρο, Ελίζαμπεθ Άρροτ, οι πολίτες των αραβικών χωρών, όπως και ο υπόλοιπος κόσμος, σοκαρίστηκαν στην είδηση της χρήσης χημικών όπλων στη Συρία, αλλά μια πιθανή επέμβαση των ΗΠΑ, είτε δρώντας μονομερώς, είτε μαζί με συμμαχικές χώρες, δεν θα είναι καλοδεχούμενη από μια μεγάλη μερίδα πολιτών του αραβικού κόσμου.

Οι ΗΠΑ απέτυχαν να κερδίσουν περιφερειακή υποστήριξη. Ο Αραβικός Σύνδεσμος πριν από δύο χρόνια είχε εγκρίνει μια στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη, στην περίπτωση της Συρίας όμως πιέζει για διπλωματική λύση.

Ο Τορμπτζόρν Σόλτβελντ, αναλυτής του “Maplecroft Risk Assessment” υποστηρίζει πως «είναι ξεκάθαρο ότι ορισμένα μέλη του Αραβικού Συνδέσμου ανεπίσημα στηρίζουν μια στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, αλλά όσον αφορά στο μήνυμα που θα ήθελαν να στείλουν στο εσωτερικό των χωρών τους, μια αμερικανική επίθεση και γενικότερα μια στρατιωτική επέμβαση δυτικών χωρών στη Μέση Ανατολή είναι πολύ πιθανό να προκαλέσει αποσταθεροποίηση και έντονη δυσαρέσκεια».

Πολλές χώρες στην ευρύτερη περιοχή αντιμετωπίζουν ήδη πολιτική αναταραχή, ενώ τα αντιαμερικανικά αισθήματα σε ορισμένες περιπτώσεις είναι πολύ έντονα. Μια αμερικανική επέμβαση στη Συρία, πριν την ολοκλήρωση της έκθεσης των επιθεωρητών των ΗΕ, μπορεί να εντείνει ακόμα περισσότερο τα προβλήματα αυτά.


Παράλληλα, ορισμένα από τα στοιχεία που έχουν συγκεντρωθεί προέρχονται από το Ισραήλ και αυτό από μόνο του εντείνει τον προβληματισμό που υπάρχει.

Ο Μουσταφά Λαμπάντ, επικεφαλής του Κέντρου Περιφερειακών και Στρατηγικών Μελετών «Αλ Σάρκ» που εδρεύει στο Κάιρο, τονίζει ότι «Στις ΗΠΑ υπάρχει πρόβλημα αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος, όσον αφορά στον τρόπο αντιμετώπισης αραβικών χωρών. Το Ιράκ κατηγορήθηκε για όπλα μαζικής καταστροφής και μετά την επέμβαση εκεί όλος ο κόσμος είδε ότι επρόκειτο για ένα ψέμα».

Ταυτόχρονα, ο ίδιος τονίζει ότι ο κόσμος θα βγει στους δρόμους στις χώρες της ευρύτερης περιοχής γι’ αυτό που αντιλαμβάνονται ως υποκρισία.

Όπως λέει «Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι η κυβέρνηση της Συρίας χρησιμοποίησε χημικά όπλα. Είναι ο Μπασάρ αλ Άσσαντ δικτάτορας; Ναι είναι, αλλά και άλλοι ηγέτες συμμαχικών προς τις ΗΠΑ χωρών είναι δικτάτορες».

Ο επικεφαλής του αιγυπτιακού Κέντρου Περιφερειακών και Στρατηγικών Μελετών επισημαίνει ότι μια ενδεχόμενη επέμβαση των ΗΠΑ στη Συρία δεν θα έχει στόχο την απομάκρυνση Άσαντ, καθώς το ενδεχόμενο ανάληψης της εξουσίας από εξτρεμιστές μουσουλμάνους ή ακόμα και η περίπτωση να περιέλθει η χώρα σε απόλυτα άναρχη κατάσταση, τρομάζει πολύ περισσότερο από ότι το καθεστώς Άσαντ.

Την ίδια ώρα η Ρωσία ανακοίνωσε ότι στέλνει δύο πολεμικά πλοία στην περιοχή της Μεσογείου, κοντά στην ακτογραμμή της Συρίας. Πληροφορίες φέρουν τα πλοία αυτά να μεταβαίνουν στην περιοχή για να βοηθήσουν στον απεγκλωβισμό αμάχων σε περίπτωση που πραγματοποιηθεί στρατιωτική επέμβαση.

Η ρωσική κυβέρνηση αντιτίθεται σθεναρά στο ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία με τον Υπουργό Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρώφ, να τονίζει ότι «Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύει κάποιος ότι βομβαρδίζοντας της στρατιωτικές εγκαταστάσεις της Συρίας θα τερματισθεί ο εμφύλιος πόλεμος που μαίνεται στη χώρα». Ο αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Ρωσίας ήταν πιο επιθετικός στην τοποθέτηση του υποστηρίζοντας ότι «οι δυτικές χώρες συμπεριφέρονται στον αραβικό κόσμο όπως ένας πίθηκος που κρατά μια χειροβομβίδα». Ωστόσο, η ρωσική κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να σταματήσει τις δυτικές χώρες. Χαρακτηριστική είναι η σχετική δήλωση του κ. Λαβρώφ ο οποίος τόνισε ότι «εμείς δεν πρόκειται να πολεμήσουμε κανέναν».  


Ο Γκεόργκι Μίρσκι, αναλυτής στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών της Μόσχας αλλά και πολλά μέλη της ρωσικής Βουλής υποστηρίζουν ότι ο πραγματικός στόχος των ΗΠΑ στη Συρία είναι η αλλαγή καθεστώτος όπως ακριβώς συνέβη στο Αφγανιστάν, το Ιράκ και τη Λιβύη.

Όπως λέει ο κ. Μίρσκι, η Ρωσία δεν θα κάνει τίποτα και στο τέλος θα βγει κερδισμένη «Είναι εξαιρετικό πλεονέκτημα για την Ρωσία. Εάν οι ΗΠΑ εμπλακούν σε άλλον έναν πόλεμο που δεν θα μπορούν να κερδίσουν, η Ρωσία θα έχει μόνο οφέλη».

Στις ΗΠΑ, 116 μέλη του Κογκρέσου, αρκετά εκ των οποίων ανήκουν στο Δημοκρατικό Κόμμα, υπέγραψαν επιστολή που εστάλη στον Πρόεδρο Ομπάμα, με την οποία ζητάνε να διενεργηθεί ψηφοφορία στο Κογκρέσο πριν την ανάληψη οποιασδήποτε δράσης στη Συρία. Παράλληλα, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το 60% των αμερικανών αντιτίθεται σε μια στρατιωτική επέμβαση στη Συρία. Ο Μπράιαν Μπέντερ, αρθρογράφος της εφημερίδας «Boston Globe», υποστηρίζει ότι η παρατεταμένη ανάμειξη των ΗΠΑ στο Ιράκ είναι ένας προφανής λόγος.

Όπως ο ίδιος επισημαίνει εάν ο Πρόεδρος Ομπάμα αποφασίσει μια στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, θα πρέπει να πείσει την αμερικανική κοινή γνώμη ότι είναι απόλυτα απαραίτητη και θα πρέπει επίσης να έχει εξηγήσει επακριβώς τους κινδύνους που ελλοχεύουν από μια τέτοια απόφαση. 



Εικόνα ασύμβατη με τη στοιχειώδη σοβαρότητα, που απαιτεί η λεπτότητα των χειρισμών στο πρόβλημα της συριακής κρίσης, παρουσιάζει η ελληνική κυβέρνηση. Αντί να εμφανίζεται με ενιαία στάση, υπερθεματίζοντας τις πάγιες ελληνικές θέσεις υπέρ της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή και αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα τις διεθνείς της δεσμεύσεις, δείχνει επισήμως διχασμένη!

Τα δύο εμπλεκόμενα υπουργεία, το Εξωτερικών και το Εθνικής Αμυνας, κινούνται εμφανώς σε άλλο μήκος κύματος και μάλιστα αμέσως μετά τη συνάντηση των δύο υπουργών για το θέμα! Το μεν υπουργείο Εξωτερικών, διά του επικεφαλής υπουργού, επέμεινε χθες στην «απόλυτη και καθαρή απάντηση». Πρόσθεσε μόνο τη λέξη «αναλογική», που ενισχύει την εκδοχή της στρατιωτικής απάντησης. Απλώς σε δεύτερο πλάνο, κάτι σαν παράλληλο βήμα, ζητά «να διατηρηθεί η πολιτική διαδικασία ως βασικός στόχος της διεθνούς κοινότητας, προκειμένου να διαμορφωθεί μια μόνιμη, βιώσιμη λύση στη Συρία».

Με τον τρόπο αυτό, ταυτίζεται με την πλέον σκληρή γραμμή των «γερακιών» του πολέμου σε Ευρώπη και ΗΠΑ, τα οποία επιδιώκουν εδώ και τώρα «απάντηση» στο καθεστώς Ασαντ, παρά το γεγονός ότι ούτε πόρισμα των επιθεωρητών του ΟΗΕ για τους πιθανούς δράστες της χρήσης των χημικών υπάρχει ούτε το Συμβούλιο Ασφαλείας του Διεθνούς Οργανισμού έχει λάβει κάποια απόφαση -άτυπης έστω- «νομιμοποίησης» της επέμβασης. Επιπλέον, 6 στους 10 Αμερικανούς πολίτες αντιτίθενται σε εισβολή.

Η θέση του υπουργείου Εθνικής Αμυνας, από την άλλη, είναι πολύ πιο συνεπής με την παραδοσιακή εξωτερική μας πολιτική στο χώρο της Μέσης Ανατολής. Ο επικεφαλής υπουργός υπενθυμίζει ότι «η χώρα, ως σταθερός και σταθεροποιητικός παράγοντας στην περιοχή, είναι πάντοτε έτοιμη να ανταποκριθεί στις διεθνείς της υποχρεώσεις». Αλλά αμέσως μετά, αφού θυμίζει ότι από την πρώτη στιγμή η Ελλάδα έχει πάρει ξεκάθαρη θέση υπέρ της πολιτικής λύσης, προσθέτει ότι «με ψυχραιμία, σύνεση και καλή προετοιμασία, η Ελλάδα είναι πάντα έτοιμη να συμβάλει στο να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις, που θα οδηγήσουν την ευρύτερη περιοχή μας σε ένα περιβάλλον σιγουριάς, ασφάλειας και σταθερότητας».

Το ανησυχητικό είναι ότι αυτή η κυβερνητική διγλωσσία εκφράσθηκε αμέσως μετά τη συνάντηση των δύο υπουργών, κατά τη διάρκεια κοινών τους δηλώσεων. Ας συνέλθουν γρήγορα στην κυβέρνηση. Η σύγχυση γραμμών σε τόσο κρίσιμα διεθνή προβλήματα βλάπτει σοβαρά τα συμφέροντα του τόπου. Που είναι πιο χρήσιμα από τα συμφέροντα του κάθε πολιτικού.




Η ετοιμαζόμενη πολεμική εμπλοκή των δυτικών δυνάμεων στη φλεγόμενη Συρία θυμίζει τον τρόπο επέμβασης των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στο Ιράκ: και τότε είχε χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία το χημικό οπλοστάσιο του Σαντάμ Χουσεΐν, το οποίο όμως δεν βρέθηκε ποτέ μετά την εισβολή και την ακολουθήσασα πολύχρονη κατοχή. Η εισβολή και ο διαμελισμός του Ιράκ δεν υπαγορεύθηκε ασφαλώς από ανθρωπιστικά κριτήρια, ή από συμπόνια για τους καταπιεζόμενους Ιρακινούς. Με παρόμοιο τρόπο οι Ταλιμπάν και ο τζιχαντισμός στο Αφγανιστάν τροφοδοτήθηκε επί μακρόν από τις ΗΠΑ, έως ότου υποδειχθούν ως μέρη του άξονα του Κακού.

Στη Συρία τα περί τις 200.000 θύματα του χαοτικού πολέμου μαρτυρούν περί της αμφίπλευρης θηριωδίας καθεστωτικών και τζιχαντιστών, και για τη μοίρα λιβανοποίησης που περιμένει τον μαρτυρικό λαό. Το αίμα υψώνεται ανάμεσα στις ποικίλες θρησκευτικές και μειονοτικές ομάδες, έτσι που καθιστά αδύνατη τη συμβίωσή τους στο μέλλον. Μεγαλύτερο θύμα οι μη φανατικοί Αραβες, χριστιανοί ή μουσουλμάνοι· οι μειονοτικοί χριστιανοί κυρίως εξοντώνονται ή δραπετεύουν μαζικά, παίρνοντας μαζί τους την πλούσια αραβική ταυτότητα η οποία δεν είναι αποκλειστικά ισλαμική. Στο Χαλέπι, μια από τις αρχαιότερες πολυπολιτισμικές κοιτίδες της Μεσογείου, όπου συνυπήρχαν επί χιλιετίες ελληνορθόδοξοι, συρορθόδοξοι, αρμενοχριστιανοί, μελχίτες, ρωμαιοκαθολικοί, ασσυριονεστοριανοί, χαλδαίοι, μαζί με τις ποικίλες εκφάνσεις του Ισλάμ, σημειώνεται η πιο χαρακτηριστική καταστροφή ιστορικών διαστάσεων. Χωρίς τις χριστιανικές μειονότητες, που επεβίωναν υπό το καθεστώς Ασαντ, ο αραβικός κόσμος δεν θα είναι ίδιος.

Την ιστορική και ανθρωπιστική καταστροφή συνοδεύει η ραγδαία παρακμή του αραβικού εθνικισμού και σεκουλαρισμού, όπως αναδύθηκαν με το τέλος της αποικιοκρατίας στη Μέση Ανατολή. Το ιρακινό Μπάαθ δεν υπάρχει πια, το συριακό Μπάαθ πνέει τα λοίσθια, αφού εν τω μεταξύ εφθάρησαν και διεστράφησαν προς δικτατορικές μορφές, ενώ και ο πρωτοπόρος νασερισμός στην Αίγυπτο έγινε τυραννία από τους επιγόνους. Αδελφοί Μουσουλμάνοι, τζιχαντιστές, κλώνοι της Αλ Κάιντα και σιίτες συγκρούονται για την εξουσία, και σε καμία περίπτωση τα καθεστώτα που θα προκύψουν δεν θα είναι φιλικά προς τη Δύση ή ανοιχτά σε δημοκρατικές εξελίξεις.

Εξ ου και η διαρκής αμφιθυμία των ΗΠΑ περί την έκβαση της συριακής σύγκρουσης. Η επικράτηση των σιιτών ευνοεί την ανάπτυξη του ιρανικού άξονα, διόλου αρεστού σε ΗΠΑ και Ισραήλ· η επικράτηση των χαοτικών τζιχαντιστών οδηγεί επίσης σε καθεστώς απρόβλεπτο και εχθρικό προς τη Δύση και το Ισραήλ. Σύμφωνα με την κυνική διατύπωση του Εντουαρντ Λούτβακ, του κορυφαίου στρατηγικού αναλυτή, «η μόνη λύση για τις ΗΠΑ είναι να εξοπλίζουν τους αντικαθεστωτικούς όταν ο Ασαντ προελαύνει και να διακόπτει την επιμελητεία όταν πάνε να νικήσουν...». Η απειλή επέμβασης του Ομπάμα σε περίπτωση χρήσης χημικών στη Συρία, στο μέτρο που συνέβη εντέλει, ίσως αποδειχθεί αυτοπαγίδευση για τις ΗΠΑ με άγνωστη κατάληξη. Η Συρία μπορεί να αποβεί πολύ πιο επικίνδυνη για τη διεθνή ειρήνη απ’ ό,τι το Ιράκ και το Αφγανιστάν μαζί.



H Μόσχα επικεντρώνεται στην πρόληψη κάθε χρήσης βίας κατά της Συρίας, ανακοίνωσε σήμερα υψηλός αξιωματούχος του Κρεμλίνου.

Μέχρι στιγμής η Ρωσία εργάζεται σκληρά για να αποφευχθεί κάθε σενάριο στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία, δήλωσε ο Γιούρι Ουσάκοφ, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το τι θα πράξει η Μόσχα στην περίπτωση επίθεσης κατά του καθεστώτος Ασσαντ.

Τόνισε επίσης ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν παραδώσει στη Ρωσία τα «δεδομένα επιτήρησης», που αποδεικνύουν πως το συριακό καθεστώς έχει χρησιμοποιήσει χημικά όπλα κατά αμάχων. «Επικαλούνται το απόρρητο των πληροφοριών» είπε ο Ουσάκοφ, «εφόσον όμως δεν έχουμε στοιχεία, εμείς δεν το πιστεύουμε».

Αν και το θέμα της Συρίας δεν είναι στην επίσημη ημερήσια διάταξη της Συνόδου Κορυφής της G20 που θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη εβδομαδα, 5-6 Σεπτεμβρίου στην Αγία Πετρούπολη, είναι βέβαιο ότι θα συζητηθεί στο περιθώριο, κατέληξε ο Ουσάκοφ.

RIA Novosti



Ενώ οι συνεργάτες του καυτηριάζουν τη Δύση, ο Ρώσος πρόεδρος δείχνει να έχει αποδεχθεί ως αναπότρεπτη την επικείμενη επίθεση


Η Ρωσία κατέστησε σαφή την αντίθεσή της σε ενδεχόμενη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο. Ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ προειδοποιεί επί καθημερινής βάσης για τον κίνδυνο κλιμακούμενης ανάφλεξης. Ενας εκ των αναπληρωτών πρωθυπουργών δήλωσε ότι η Δύση αντιμετωπίζει τον ισλαμικό κόσμο σαν «μαϊμού με χειροβομβίδες». Κάποιοι Ρώσοι σχολιαστές έφτασαν στο σημείο να εγείρουν το φάντασμα ενός Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η μόνη φωνή που έμεινε σιωπηλή ήταν εκείνη που έχει το μεγαλύτερο βάρος. Ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν απέφυγε επιμελώς οποιοδήποτε δημόσιο σχόλιο ύστερα από τα ρεπορτάζ περί επίθεσης με χημικά αέρια εναντίον αμάχων στα περίχωρα της Δαμασκού, στις 21 Αυγούστου. Αντίθετα, συνέχισε τη ζωή του, όπως οι απλοί συμπολίτες του, ωσάν να μην είχε φτάσει ο συριακός εμφύλιος πόλεμος σε μια νέα, δυσοίωνη φάση. Τις ημέρες που ακολούθησαν ο κ. Πούτιν παραβρέθηκε στην τελετή για την ανακαίνιση ενός ιστορικού συντριβανιού, επισκέφθηκε μια φιλορωσική, αποσχισθείσα επαρχία της γειτονικής Γεωργίας και επιθεώρησε ένα ορυχείο και ένα φράγμα στη Σιβηρία.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για την υποστήριξη του κ. Πούτιν στον Σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ Ασαντ. Ωστόσο, η συγκρατημένη αντίδρασή του αντανακλά την εκτίμηση ότι η Ρωσία δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα προκειμένου να εμποδίσει τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους να επέμβουν, έστω και χωρίς την εξουσιοδότηση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ισως αντανακλά και την αίσθηση ότι ο ίδιος έχει λίγα πράγματα να χάσει στο εσωτερικό της χώρας του από μια τέτοια εξέλιξη.

Ο κ. Λαβρόφ διασαφήνισε ότι η αντίδραση της Ρωσίας σε μια μονομερή επέμβαση της Δύσης θα περιοριστεί σε έναν πόλεμο λέξεων. «Φυσικά, δεν σχεδιάζουμε να πάμε για πόλεμο εναντίον οποιουδήποτε», τόνισε στους δημοσιογράφους ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας. Η προσεκτική αυτή τοποθέτηση της Μόσχας μπορεί τελικά να αποβεί προς όφελος του κ. Πούτιν. Η κρίση προσέφερε καύσιμα στα αντιαμερικανικά αισθήματα, τα οποία καλλιεργεί ο Ρώσος ηγέτης. Φυσικά, στη Συρία διακυβεύονται πολύ περισσότερα πράγματα από τη νίκη στον πόλεμο της προπαγάνδας. Παρότι οι επικριτές της Ρωσίας καυτηριάζουν την υποστήριξή της στις βάναυσες μεθόδους του Ασαντ, η στάση του κ. Πούτιν υπαγορεύεται από τις ανησυχίες του για την ξένη επέμβαση και για την άνοδο του ισλαμικού εξτρεμισμού.

«Θα μπορούσαμε, αναμφίβολα, να ζήσουμε και χωρίς τον Ασαντ, ακόμη και χωρίς τη Συρία», δηλώνει ο Γκεόργκι Μίρσκι, αναλυτής στο Ινστιτούτο Παγκόσμιας Οικονομίας και Διεθνών Σχέσεων. «Δεν είναι ένα ζήτημα ζωής ή θανάτου για τη Ρωσία. Το πολύ μεγαλύτερο ζήτημα -ένα ζήτημα παγκοσμίων διαστάσεων- είναι ότι δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να υποκύψουμε στις αμερικανικές πιέσεις».



Tου Μίκη Θεοδωράκη 

- Τα τύμπανα πολέμου ηχούν και πάλι στη Μέση Ανατολή. Νέος στόχος η Συρία.

- Το έχουμε, νομίζω, πει. Κάθε τόσο πρέπει να γίνεται και ένας πόλεμος για να κρατηθεί το επίπεδο ζωής στις χώρες που στηρίζουν την κοινωνική τους ανάπτυξη στην εξαγωγή του μαύρου θανάτου. Κάποτε ο πρόεδρος Μιττεράν μου εκμυστηρεύθηκε ότι εάν δεν πουλήσουν όπλα, θα πέσει κάθετα το επίπεδο της ζωής στην Γαλλία. Και όταν λέμε «όπλα», πρόσθεσε, εννοούμε μεγάλα, χοντρά, ακριβά, όπως αεροπλάνα, υποβρύχια, τανκς, πυραύλους και φυσικά σφαίρες, εκατομμύρια σφαίρες.

- Και χημικά; τον ρώτησα, γιατί ήξερα.

- Αυτό δεν μπορώ να το πω, μου απάντησε με το γνωστό γαλατικό του ειρωνικό μειδίαμα. Αφού αυτός ο ίδιος είχε φροντίσει να σώσει τον γιο μου βάζοντάς τον στο μοναδικό στον κόσμο υπερσύγχρονο «διαστημικό» στρατιωτικό νοσοκομείο του Παρισιού που ήταν παράρτημα του εργαστηρίου παραγωγής χημικών, που τότε εφοδίαζαν τον Σαντάμ με αυτά, στον πόλεμο κατά του Ιράν. Τα χημικά εξόντωναν τους Ιρανούς και όσους δεν πέθαιναν «όπως θα έπρεπε» αλλά είχαν βαρειά εγκαύματα τους έφερναν σ’ αυτό το νοσοκομείο για να τους εξετάσουν βασικά οι επιστήμονες που έφτιαχναν τα χημικά και να διαπιστώνουν ποιο σφάλμα έκαναν στο κοκταίηλ των χημικών και έζησαν οι τραυματίες αυτοί ενώ κανονικά «έπρεπε» να πεθάνουν… Έτσι μ’ αυτόν τον «ανθρωπιστικό» τρόπο -γιατί παράλληλα οι γιατροί βελτίωναν τις μεθόδους θεραπείας εγκαυμάτων- οι χημικοί των εργαστηρίων του μαύρου θανάτου βελτίωναν τις επιδόσεις τους! Σκέφτομαι την ικανοποίηση των επιστημόνων θανάτου όπου γης από το τελευταίο τους κατόρθωμα, τα εκατοντάδες παιδάκια στη Συρία, για να κρατηθεί ψηλά το επίπεδο ζωής ενός ακόμα προπύργιου της Δημοκρατίας και της υπεράσπισης της Ασφάλειας και της Ειρήνης σε περιοχή με υπανάπτυκτους λαούς.

- Μ.Θ. Και γιατί, κύριε Πρόεδρε, αντί να πουλάτε θάνατο δεν φροντίζετε να πουλάτε ειρήνη; Αντί για σφαίρες τρόφιμα, αντί για πυραύλους ψυγεία, αντί για κανόνια αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, έπιπλα, σχολεία, βιβλία, ρούχα, αρώματα! Οι πόλεμοι δεν γίνονται μόνο για τα κέρδη;

- Φ. ΜΙΤ. Γίνονται για να παταχθεί η τρομοκρατία, οι εθνικισμοί, οι φανατισμοί

- Μ.Θ. Κι εσείς τι είσθε; Χωροφύλακες;

- Φ. ΜΙΤ. Ποιοι εμείς; Το Συμβούλιο Ασφαλείας αποφασίζει.

- Μ.Θ. Το λέτε σοβαρά; Αφού υπάρχουν χώρες που δεν συμφωνούν.

- Φ.ΜΙΤ. Τότε απευθυνόμαστε στον ΟΗΕ, στην πλειοψηφία των Εθνών.

- Μ.Θ. Κορέα, Βιετνάμ, Αφρική, Νότια Αμερική… Μόνο αυτοί οι λαοί είναι άτακτοι;

Υπανάπτυκτοι; Κακοί; Κι αυτό το λέτε αυτό εσείς, ένας Γάλλος που έζησε από πρώτο χέρι την καλωσύνη, την Ανάπτυξη και την Τάξη της Χιτλερικής Γερμανίας… Υπάρχει τάχα ένας λαός σε όλο τον υπανάπτυκτο κόσμο που να έχει φτάσει την βαρβαρότητα και την κτηνωδία στα επίπεδα αυτής της ευρωπαϊκής χώρας;

*****

Ήταν τότε που φιλοξενούσα τον Πρόεδρο της Γαλλίας στο σπίτι μου στο Βραχάτι. Όπως ξέρετε, ποτέ δεν αναφέρθηκα στις προσωπικές μας συζητήσεις, γιατί έτσι έπρεπε να κάνω. Πέρασαν όμως πολλά χρόνια και πιστεύω ότι αυτά τα λόγια που αποκαλύπτω, δεν θίγουν τη μνήμη του μεγάλου φίλου.

Μου δίνουν όμως το έναυσμα για να προχωρήσω σε ορισμένες σκέψεις με αφορμή τους πολέμους που σχεδόν κάθε χρόνο κάνουν εδώ κι εκεί οι ίδιες πάντα χώρες: ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ισραήλ και η Γερμανία να ακολουθεί προσεκτικά. Τι το κοινό έχουν; Έχουν πολλά. Όμως εγώ θα αναφερθώ στο γεγονός ότι οι πολεμικές τους βιομηχανίες μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου άρχισαν να παίρνουν ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο στο σύνολο των παραγωγικών σχέσεων και δυνάμεων και επομένως και στους εθνικούς προϋπολογισμούς αυτών των κρατών, σε σημείο που, όπως το είπε κι ο Μιττεράν, να εξαρτάται το επίπεδο ζωής της χώρας από τα κέρδη της εξαγωγής του μαύρου θανάτου.

Όμως αυτή η τεράστια σημασία των πολεμικών βιομηχανιών στη ζωή ενός έθνους δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στα οικονομικά πλαίσια. Διότι διαβρώνει με πολλούς τρόπους ολόκληρη την κοινωνία. Και κυρίως ψυχολογικούς, ιδεολογικούς, πολιτικούς και φυσικά στρατιωτικούς. Τα εκατομμύρια εργάτες στις πολεμικές βιομηχανίες, οι οικογένειές τους, το κοινωνικό περιβάλλον στις μικρές πόλεις, όπου υπάρχουν πολεμικά εργοστάσια. Οι στρατιωτικοί που η ψυχολογία τους ανεβαίνει με το αίσθημα της δύναμης, της ανωτερότητας, της εθνικής ισχύος, της βίας που ξεπερνά τα όρια κάθε ελέγχου και γίνεται ανεξέλεγκτη, ατιμώρητη, κυριαρχική. Και φυσικά αυτή η αλλαγή της ψυχολογίας δεν περιορίζεται στους στρατιωτικούς αλλά διαχέεται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και κυρίως στα ΜΜΕ και τους επιστήμονες. Επίσης τα οικονομικά οφέλη δεν περιορίζονται στους λίγους επί κεφαλής. Διαχέονται και αυτά σε όλη την κοινωνία. Όσο για τα κρατικά οφέλη, με τους φόρους πηγαίνουν προς τους κοινωνικούς τομείς της Πρόνοιας, Υγείας, Παιδείας και Έρευνας. Έτσι τελικά πίσω από κάθε δολλάριο και κάθε ευρώ του κάθε πολίτη υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες θύματα των όπλων που κατασκευάζουν οι «πολιτισμένοι» για να εξοντώσουν τους «απολίτιστους», εισπράττοντας από τους θανάτους και τις καταστροφές τους κολοσσιαία κέρδη, ώστε να ζουν άνετα και πολιτισμένα και να δίνουν αφ’ υψηλού μαθήματα σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλες παρλαπίπες.

Συμπέρασμα: Από μια τέτοια κοινωνία αγρίων με γραβάτα, τι μπορεί κανείς να περιμένει; Η διαφορά μας εμάς των Ελλήνων από τους Ιρακινούς και τους Σύριους είναι γεωγραφικού χαρακτήρα, γιατί είμαστε πιο κοντά στα έθνη των «πολιτισμένων». Αν μας καίγανε ζωντανούς, όπως ετοιμάζονται να κάνουν τώρα με την Συρία, η οσμή των κρεάτων που καίγονται, ίσως έφτανε ως τη μύτη τους και αυτό είναι ενοχλητικό. Υπάρχουν άλλοι τρόποι για υπανάπτυκτους που κατά λάθος έγιναν Ευρωπαίοι. Εξ ίσου κερδοφόροι. 40 δισεκατομμύρια ευρώ κέρδισαν οι Γερμανοί από τη δική μας κρίση και από την κρίση των άλλων υπανάπτυκτων του Νότου…



Γράφει ο Νίκος Ελευθερόγλου

«Πορτοκαλί συναγερμός» έχει ανάψει στο Μαξίμου αλλά και σε τέσσερα υπουργεία εξαιτίας των σεναρίων τρόμου για την Ελλάδα, με αφορμή την αναμενόμενη επίθεση στη Συρία. Το πιο εφιαλτικό από όλα τα σενάρια αφορά το μαζικό κύμα προσφύγων και μάλιστα αρκετών χριστιανών που βρίσκονται εδώ και καιρό στο στόχαστρο εξτρεμιστικών μουσουλμανικών ομάδων στη Συρία και σε περίπτωση επίθεσης θα αναζητήσουν οδό διαφυγής. Εικάζεται ότι στη Συρία ζουν περίπου 2.000.000 χριστιανοί και κατά τους διεθνείς οργανισμούς αποτελούν το 10% του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Ορθόδοξοι, ρωμαιοκαθολικοί, Συροορθόδοξοι, μελχίτες και λίγοι προτεστάντες. Ηδη τα σενάρια που είχαν σχεδιαστεί από τα υπουργεία Εξωτερικών - Αμυνας, Προστασίας του Πολίτη, αλλά και το Ναυτιλίας, «ξαναδιαβάζονται» σε μια προσπάθεια να θωρακιστεί η χώρα μας, που ήδη σηκώνει δυσανάλογο βάρος στο κομμάτι που αφορά την παράνομη μετανάστευση.

Το θέμα είναι ύψιστης προτεραιότητας για την κυβέρνηση, μια και εάν αρχίζουν να καταφθάνουν στη χώρα μας, που ήδη δοκιμάζεται, νέα κύματα μεταναστών σε μεγάλο αριθμό κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις εξελίξεις στο εσωτερικό της Ελλάδας, στην οποία υπάρχει ήδη ένα μεγάλο ποσοστό μουσουλμάνων μεταναστών και μη. Κάτι τέτοιο, εκτός του ότι μπορεί να μετατρέψει την Ελλάδα σε νέα... Συρία ή Αίγυπτο, θα μεγαλώσει το κλίμα εκμετάλλευσης και θα δυναμώσει τα άκρα, σε μια περίοδο που η κυβέρνηση έχει ως προτεραιότητα να δείξει παντού ότι η Ελλάδα αποτελεί τον μόνο σταθερό πόλο σε μια περιοχή αστάθειας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στις σκέψεις του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά είναι να ενεργοποιήσει το σύμφωνο για τη μετανάστευση και το άσυλο που έχει υπογραφεί από τις χώρες-μέλη της Ε.Ε. στις 18 Οκτωβρίου του 2010 και προβλέπει την «αμοιβαιοποίηση του κινδύνου» σε περιπτώσεις εξελίξεων όπως αυτές που αναμένεται να συμβούν στη Συρία.

Με βάση το παραπάνω θα πρέπει να συγκληθεί σύνοδος των υπουργών Εσωτερικών της Ε.Ε., ώστε να καταρτισθεί άμεσα κοινό σχέδιο αντιμετώπισης του κύματος μετανάστευσης που αναμένεται να προκύψει και να λειτουργήσουν η κοινοτική αλληλεγγύη και η κατανομή των μεταναστών αναλογικά.

Τα σενάρια του τρόμου για τα κύματα μετανάστευσης απασχολούν εκτός από τη χώρα μας σχεδόν όλον τον ευρωπαϊκό Νότο, την Κύπρο, την Ιταλία, τη Μάλτα αλλά και τη Γαλλία, κάτι που πρέπει να επιταχύνει τις διπλωματικές συνομιλίες μεταξύ αυτών των χωρών ώστε να ενεργοποιηθεί άμεσα το σύμφωνο και το θέμα να γίνει ευρωπαϊκό και όχι θέμα των κρατών-μελών.

Τέλος, τρόμος υπάρχει και στο οικονομικό επιτελείο, καθώς μια σύρραξη που μπορεί να κρατήσει καιρό θα εκτοξεύσει και την τιμή του πετρελαίου, που μπορεί να φτάσει και τα 150 δολάρια το βαρέλι!

Κάτι τέτοιο θα ανατρέψει τον όποιο κυβερνητικό σχεδιασμό, καθώς θα σημάνει μια σειρά από ανατιμήσεις σε προϊόντα και είδη πρώτης ανάγκης, ενώ η τιμή της βενζίνης θα πάρει την ανηφόρα.




Γράφει ο Φώτης Κόλλιας

Αντιμέτωπη με τον πιο μεγάλο εκβιασμό βρίσκεται η Ελλάδα, καθώς οι δανειστές χρησιμοποιούν τις καθυστερήσεις στο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων σαν αφορμή για να «βάλουν χέρι» στην τεράστια ακίνητη περιουσία του Δημοσίου, αλλά και σε επιχειρήσεις που ελέγχουν στρατηγικούς τομείς της οικονομίας, όπως η ενέργεια, μεταφορές και οι τράπεζες.

Στόχος των σκληροπυρηνικών στην ευρωζώνη δεν είναι μόνο η ανάληψη της διαχείρισης κρίσιμων περιουσιακών στοιχείων της Ελλάδας. Προτείνουν, όπως το έπραξαν πριν από λίγες ημέρες οι Γερμανοί βιομήχανοι και το επαναλαμβάνουν με κάθε ευκαιρία οι Φινλανδοί, να υποθηκευτούν ακίνητα και κρατικές εταιρίες προκειμένου να λάβει η Ελλάδα το επόμενο πακέτο βοήθειας.
Χθες, ο εκπρόσωπος του κοινοτικού επιτρόπου Ολι Ρεν στην ουσία επιβεβαίωσε την ύπαρξη του σχεδίου, σε μια προσπάθεια να διαψεύσει συναφή δημοσιεύματα των «Financial Times» αλλά και του διεθνούς ειδησεογραφικού πρακτορείου Reuters.

Η έκθεση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ), με την οποία προτείνεται να μεταφερθεί η διαχείριση των κρατικών ακινήτων σε μια νέα επενδυτική εταιρία, η οποία θα εδρεύει εκτός της χώρας (πιθανόν στο Λουξεμβούργο) και θα τελεί υπό τη διαχείριση ξένων διαχειριστών, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Η συγκεκριμένη πρόταση, που υπεβλήθη στις αρχές του καλοκαιριού και στη συνέχεια ξεχάστηκε επειδή θα προκαλούσε σοβαρές πολιτικές αντιδράσεις, συνοδεύεται από εισηγήσεις για μεταφορά του συνόλου των περιουσιακών στοιχείων του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ) σε ένα δήθεν «εθνικό ταμείο» (Sovereign Wealth Fund - SWF). Το νέο «ταμείο» θα τελεί υπό τη διαχείριση «επαγγελματιών μάνατζερ», οι οποίοι υποτίθεται ότι θα έχουν μεγαλύτερο βαθμό ανεξαρτησίας από τη σημερινή διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ. Θα εκδίδει ομόλογα με αντίκρισμα τα κρατικά ακίνητα και την υπόλοιπη περιουσία του Δημοσίου, τα οποία θα εξαγοράζονται από διεθνείς επενδυτές και τα έσοδα θα κατευθύνονται για την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους.

Οι μεγάλες καθυστερήσεις και η προχειρότητα με την οποία προωθούνται αρκετοί διαγωνισμοί ιδιωτικοποιήσεων δίνουν λαβές σε όσους θέλουν να «βάλουν χέρι» σε ακίνητα-φιλέτα, αλλά και σε κρατικές εταιρίες με κυρίαρχη θέση στις αγορές τους, όπως η ΔΕΗ, η ΔΕΠΑ, η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, κ.λπ. Η τρόικα έχει προειδοποιήσει στην τελευταία έκθεσή της ότι ο Σεπτέμβριος θα είναι δύσκολος για την ηγεσία του ΤΑΙΠΕΔ (η θέση του προέδρου έχει χηρέψει μετά την αποπομπή του Στ. Σταυρίδη), καθώς δεν έχει τεθεί κανένα χρονοδιάγραμμα στους διαγωνισμούς, ενώ τα έσοδα βρίσκονται μακριά από τους στόχους.

Στις νέες απαιτήσεις των δανειστών δεν περιλαμβάνεται μόνο η επιτάχυνση στις προκηρύξεις, αλλά και η ένταξη νέων περιουσιακών στοιχείων στο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων. Για παράδειγμα, ασκούνται πιέσεις ώστε να μεταφερθεί στο ΤΑΙΠΕΔ η ακίνητη περιουσία όλων των υπουργείων, με χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις τα υπουργεία Αμυνας και Αγροτικής Ανάπτυξης, που κατέχουν τεράστιο χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Εκτιμάται ότι μόνο η αξία της περιουσίας που κατέχει σήμερα η Εταιρία Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ), που ελέγχεται από το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων, ξεπερνά τα 28 δισ. ευρώ. Η αξία της διπλασιάζεται, αν συμπεριληφθούν και ακίνητα άλλων υπουργείων και οργανισμών που βρίσκονται σήμερα εκτός ΕΤΑΔ.

Το σχέδιο των δανειστών προκαλεί ήδη τριβές στην Αθήνα, καθώς τόσο η κυβέρνηση όσο και η διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ γνωρίζουν ότι είναι δύσκολο να «αναστηθεί» το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων. Τόσο η τρόικα όσο και η κυβέρνηση αποκρύπτουν το γεγονός ότι όσο η Ελλάδα βουλιάζει στην ύφεση τόσο θα απομακρύνονται οι ξένοι επενδυτές. Εξαίρεση αποτελούν, όπως έχει δείξει η μέχρι σήμερα εμπειρία από το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, τα διεθνή κερδοσκοπικά κεφάλαια και ορισμένοι ντόπιοι επιτήδειοι, που συνεργάζονται μαζί τους για φτηνές αγορές πολύτιμων περιουσιακών στοιχείων.