Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Δεκ 2014

Γράφει ο Κλεισθένης 

Οι τρεις πρώτες έννοιες (ανάπτυξη, επενδύσεις, μεταρρυθμίσεις) χρησιμοποιούνται συχνά-πυκνά απ' τους πολιτικάντηδες που μας κυβερνούν, εγώ πρόσθεσα  την τέταρτη (κουραφέξαλα) που προσδιορίζει τις τρεις πρώτες.

 

Η πρόσθεση της λέξης "κουραφέξαλα" δεν έγινε τυχαία, δίνει τον τόνο της κοροϊδίας που μας κάνουν τα τελευταία χρόνια.

Εξηγούμαι:

Ανάπτυξη...

Δεν χρειάζεται να 'σαι οικονομολόγος για να αντιληφθείς ότι η φημολογούμενη ανάπτυξη είναι μία κυβερνητική "μπαρούφα" για να κοιμίζει τον ταλαιπωρημένο και φτωχοποιημένο λαό.

Φρούδες ελπίδες για λαϊκή κατανάλωση.

Τι ανάπτυξη θα ΄χουμε όταν η ανεργία καλπάζει στα 30%;

Τι ανάπτυξη θα 'χουμε όταν οι νέοι επιστήμονες, ότι καλύτερο διαθέτει ο τόπος, πηγαίνουν στο εξωτερικό;

Τι ανάπτυξη θα ΄χουμε όταν τα μαγαζιά και οι επιχειρήσεις κλείνουν το ένα μετά το άλλο και οι επιχειρήσεις όσες δεν κλείνουν μεταναστεύουν στα γύρω κράτη;

Τι ανάπτυξη θα 'χουμε όταν το εισόδημα, όσων έχουν ακόμη, μειώθηκε δραματικά και μειώνεται συνεχώς;

Επενδύσεις...

Ποιος θάρθει να επενδύσει σε ένα κράτος της διαφθοράς, της κλεψιάς και της ρεμούλας;

Ποιος θάρθει να επενδύσει με τόση γραφειοκρατία και τόσα χέρια απλωμένα για μίζες;

Ποιος θάρθει να επενδύσει σε ένα κράτος που οι κάτοικοί του δεν μπορούν να ξοδέψουν;

Παρεμπιπτόντως, όταν η Κίνα αποφάσισε να ζητήσεις ξένες επενδύσεις διαμήνυσε:

Παρέχω φθηνή γη, φθηνή εργασία, φορολογικές και άλλες διευκολύνσεις αλλά!!! δεν θα αγοράσετε μία ήδη υπάρχουσα επιχείρηση, θα ξεκινήσετε καινούριες επιχειρήσεις.

Φυσικά η Ελλάδα μας δεν μπορεί να συγκριθεί με την Κίνα, αυτό όμως που υποστηρίζω είναι η διαφορετική αντιμετώπιση των επενδυτών στην Κίνα και στην Ελλάδα.

Εδώ αγοράζουν κοψοχρονιά ότι υπάρχει, επιδοτούνται για να λειτουργήσουν τις ήδη υπάρχουσες παραγωγικές μονάδες και επιπλέον προεισπράττουν τα αναγκαία ποσά για να επενδύσουν στην ήδη υπάρχουσα επιχείρηση. Αυτό είναι επενδύσεις για τους Έλληνες πολιτικάντηδες.

Μεταρρυθμίσεις...

Η λέξη μεταρρύθμιση είναι σχεδόν σε κάθε ομιλία όλων των πολιτικάντηδων, την λένε λες και είναι κάτι πολύ καλό, κάτι φιλολαϊκό.

Μεταρρύθμιση σημαίνει αλλαγή του στάτους με κάποιο άλλο.

Ποιος εγγυάται ότι η αλλαγή του στάτους θα είναι προς το καλύτερο;

Π.Χ το ότι καταργήθηκαν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, οι συλλογικές συμβάσεις, τα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα, είναι μεταρρύθμιση προς όφελος του λαού; Αυτοί θα μας τρελάνουν.

Η μεταρρύθμιση από μόνη της δεν έχει καμία αξία, η μεταρρύθμιση που ευνοεί την παραγωγικότητα, δημιουργεί σταθερό εργασιακό περιβάλλον, αποσυμπιέζει τις εντάσεις που δημιουργούν οι ανισότητες κτλ είναι προς την σωστή κατεύθυνση.

Μέχρι σήμερα τουλάχιστον οι λεγόμενες μεταρρυθμίσεις που έκανε ή σκοπεύει να κάνει η κυβέρνηση των μνημονίων και της καταστροφής οδηγούν σε αντίθετα αποτελέσματα, οδηγούν σε ύφεση, ανασφάλεια των πολιτών και συμπίεση λαϊκής οργής.

Ίσως αυτή η λαϊκή οργή ξεσπάσει σύντομα και τότε αλίμονο σε όποιον βρεθεί μπροστά της.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Το χειρότερο πράγμα για ένα λαό που έχει χάσει τα πάντα, είναι να απελπιστεί τόσο σε σημείο που να θεωρεί πως κάθε κίνηση αντίστασης του είναι χαμένη, πως κάθε προσπάθεια αντίδρασης του είναι μάταιη, πως κάθε σκέψη να αγωνιστεί για ένα καλύτερο αύριο είναι καταδικασμένη ουτοπία. Ο λαός αυτός, ζαλισμένος και «υπνωτισμένος» από ένα σύστημα που χρησιμοποίησε όλα τα μέσα για να τον αποπροσανατολίσει και να τον καθηλώσει, είναι καταδικασμένος σε αργό θάνατο, είναι πρόβατο επί σφαγή και οι δήμιοι του είναι οι μεγάλοι προδότες του.

Αυτό είναι και το μεγαλύτερο όπλο του συστήματος, η επιβολή της αντίληψης πως ότι και να κάνεις πάλι αυτοί θα είναι κερδισμένο, πάλι οι ίδιοι θα είναι στα πράγματα, πάλι αυτοί θα κυριαρχήσουν και θα συνεχίσουν απτόητοι στο έργο της καταστροφής κάθε πιθανότητας αντίδρασης, της απομόνωσης κάθε υγιούς στοιχείου που ακόμα προσπαθεί να σηκώσει σημαία αντίστασης σε όλη αυτή την «λαίλαπα».
Όταν ανοίγεις μια συζήτηση για τις επερχόμενες εξελίξεις, οι περισσότερες απόψεις που θα ακούσεις είναι ότι: «όλοι το ίδιο είναι», «ότι και να κάνεις το παιχνίδι είναι σημαδεμένο», «ότι και να ψηφήσεις πάλι αυτοί θα βγουν», «ο Έλληνας δεν αλλάζει» και το χειρότερο από όλα, «αυτός ο τόπος είναι καταραμένος και ποτέ δεν θα έχει προκοπή».
Έτσι μας έχουν κάνει να πιστεύουμε αυτοί που μας θέλουν πρόβατα.
Έτσι μας έχουν κάνει να αισθανόμαστε. Ότι όλα είναι μαύρα και πως δεν υπάρχει πια σωτηρία και αυτός ο λαός είναι χαμένος και καταδικασμένος.

Άραγε όλο αυτό το ζοφερό τοπίο με το οποίο μας έχουν «αλυσοδέσει» μπορεί να διαλυθεί;
Το ατέλειωτο τούνελ που μας έχουν βάλει έχει κάποιο διέξοδο;
Υπάρχει κάπου κάποιο φως να διαλύσει το σκοτάδι και κάποια ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον όταν οι Έλληνες αυτοκτονούν, οικογένειες διαλύονται για οικονομικούς λόγους, νέα παιδιά με πολλά προσόντα γίνονται «βορρά» στο σύγχρονο παιδομάζωμα της Ευρώπης και χάνονται κάπου στο εξωτερικό, όταν το ίδιο το ελληνικό κράτος γίνεται ο χειρότερος δήμιος του ίδιου του λαού του και τον κυνηγά μέχρι τελικής εξόντωσης;

Και όμως, όσο δύσκολο φαίνεται, όσο πολύπλοκο μας έχουν κάνει να πιστέψουμε πως είναι, τόσο απλό και εύκολο είναι.
Οι προδότες έχουν και όνομα και ταυτότητα.
Είναι τα κόμματα που κυβέρνησαν επί δεκαετίες την Ελλάδα και αφού την κατασπάραξαν την έριξαν στον γκρεμό εκτελώντας κυριολεκτικά τον ίδιο τον λαό της.
Είναι αυτή η αριστερή αντιπολίτευση που κυριολεκτικά δεν έχει τον Θεό της, που τάσσεται υπέρ των ομοφυλοφίλων, των μουσουλμάνων, του τουρκικού προξενείου της Θράκης και μας προαναγγέλλει ότι αν θα καταλάβει την εξουσία θα καταργήσει τα σώματα ασφαλείας και θα αφήσει ελευθέρους τους λαθρομετανάστες να μπαινοβγαίνουν στα σπίτια μας και να αρπάζουν ότι μας έχει απομείνει.

Τα όργανα της εξόντωση μας έχουν και αυτά όνομα. Είναι τα μεγάλα κανάλια, οι εφημερίδες και τα ραδιόφωνα της διαπλοκής, τα ΜΜΕ που προβάλουν τους ίδιους του δήμιούς μας σαν τους «σωτήρες» μας, οι εταιρείες δημοσκοπήσεων που επιδιώκουν καθημερινά να μας επιβάλουν να ξαναψηφίσουμε τους ίδιους τους εκτελεστές μας γιατί θέλουν να μας πείσουν πως πάλι αυτοί θα είναι οι νικητές.
Την προδοσία καλύπτουν και αυτοί που τάχτηκαν για να υπερασπίζουν το δίκαιο. Μια δικαιοσύνη όταν βλέπει να κουρελιάζεται το σύνταγμα και κάνει πως δεν βλέπει τίποτα, δεν είναι δικαιοσύνη, είναι συνεργός στην εκτέλεση του ελληνικού λαού.
Και τέλος και το πιο φοβερό, μια εκκλησιαστική ιεραρχία που έχει συμμαχήσει κυριολεκτικά με τον ίδιο τον διάβολο για την εξόντωση του ίδιου του ποιμνίου της. Μια εκκλησιαστική ιεραρχία που συνιστούσε πάντα στο ποίμνιο της αντί να ξεσηκωθεί και να αντιδράσει, να αποκοιμηθεί και να υποταχτεί στους νεοταξικούς και αντιχριστιανικούς δικτάτορες για το …καλό του.

Εύκολο όμως να καταδικάζεις, αλλά δύσκολο να προτείνεις, πέραν από τις διάφορες αυταπάτες και τις ψευδαισθήσεις με τις οποίες μας έχουν «ποτίσει».

Και το πρώτο και κυριότερο. Δεν μπορεί να υπάρξει εθνική κυριαρχία αν δεν υπάρξει εθνικό νόμισμα.
Ο πρώτος στόχος της Νέας Τάξης είναι να καθυποτάξει οικονομικά τους λαούς με ένα ενιαίο νόμισμα έτσι ώστε όλες οι αποφάσεις για την ζωή τους να γίνονται από τα «σκοτεινά» της κέντρα σύμφωνα με τα συμφέροντα της.

Δεύτερο και κυριότερο είναι η διπλωματική αποδέσμευση από τους «φίλους» και «σύμμαχους» μας που πάντα μας πρόδιδαν και τελευταία μας δολοφονούν καθημερινά.
Εδώ ας πάρουμε παράδειγμα από την γειτονική Τουρκία που δεν διστάζει να παζαρεύει διπλωματικά με όλους, απαξιώνοντας συμμαχίες ακόμα και δεσμεύσεις χάριν των εθνικών της συμφερόντων.
Η γεωστρατηγική μας αξία είναι, αν όχι μεγαλύτερη, τουλάχιστον η ίδια με τους γείτονες μας.
Εμείς δεν έχουμε το δικαίωμα να διαπραγματευτούμε για το δικό μας συμφέρον;

Και το τρίτο και ίσως σημαντικότερο, είναι να αναπτερώσουμε το ηθικό μας ξαναγυρίζοντας σε ότι μας κράτησε στην ύπαρξη επί τόσους αιώνες.
Δεν μπορεί αξίες, όπως η Ορθοδοξία, η ηρωική μας ιστορία, η γλώσσα και οι παραδόσεις μας, να θεωρούνται σαν σκοταδιστικές αντιλήψεις και σαν μεσαιωνική οπισθοδρόμηση.

Εδώ να θέσουμε οριστικό τέρμα στο πρόβλημα των λαθρομεταναστών με την άμεση κατάργηση της προδοτικής συνθήκης Δουβλίνου 2, που επέτρεψε την καθημερινή εισβολή και εγκλωβισμό χιλιάδων μουσουλμάνων στην χώρα μας.
Όσοι βρίσκονται εδώ να μπορούν να φύγουν και να πάνε όπου θέλουν σε όλη την Ευρώπη.

Και υπάρχει ακόμα πιο πέρα και κάτι άλλο πολύ σημαντικό.
Είναι αλήθεια πως οι Ρότσιλντ δεν μπόρεσαν να ελέγξουν όλο τον κόσμο.
Υπάρχουν τέσσερις χώρες που όσο και αν προσπάθησαν δεν μπόρεσαν να της βάλουν «χέρι».
Αυτές είναι, όσο και δεν είναι αρεστές σε κάποιους, η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν και η Συρία και τώρα φαίνεται πως μπαίνει σε αυτό το «κλαμπ» και η Αίγυπτος, ενώ «ερωτοτροπεί» με τον δικό της χαρακτηριστικά υποκριτικό τρόπο και η Τουρκία.

Ο Διάβολος νικά πάντα στην αρχή αλλά στο τέλος είναι πάντα ο νικημένος.

Εμείς με ποιον είμαστε;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

"Watergate" a la ελληνικά!
Βίντεο με εντολές του Α.Σαμαρά σε δικαστικούς να "γαμ...σουν" τους βουλευτές του Λαϊκού Συνδέσμου
Παιχνίδια κατασκόπων με επίκεντρο τον Σαμαρά
Τεράστιες οι ευθύνες των αρμοδίων που δεν εξασφάλισαν το απόρρητο στις πρωθυπουργικές τηλεπικοινωνίες

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!" 

Το σκάνδαλο παρακολουθήσεων του πρώην πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή, το οποίο διερευνά ο ανακριτής κ. Δ. Φούκας, φαίνεται πως τελικά δεν είναι το μοναδικό, αφού –σύμφωνα με δημοσιεύματα του Τύπου- «θύμα» παρακολουθήσεων φέρεται να υπήρξε και ο σημερινός πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς.

Αν κι εμείς είχαμε θίξει στο παρελθόν ευθέως το θέμα, όταν ρωτήσαμε εάν το Μέγαρο Μαξίμου διαθέτει συστήματα αντιπαρακολούθησης ή κάποιον «ηλεκτρονικό τοίχο», αλλά δεν εισπράξαμε καμία απάντηση, ούτε διαπιστώσαμε, μέσω κάποιας δημοσίευσης στον Τύπο ή ανακοίνωσης αρμόδιου υπουργείου, ενέργειες θωράκισης (κατά των υποκλοπών) του Μεγάρου Μαξίμου, σήμερα (ξανα)τίθεται θέμα εθνικής ασφάλειας, αφού ο ίδιος ο πρωθυπουργός φαίνεται πως είχε γίνει αντικείμενο παρακολούθησης, σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα.

Ποιοι και γιατί παρακολουθούν τον πρωθυπουργό;

Τεράστια αναστάτωση στο πολιτικό σκηνικό μετά τους ισχυρισμούς Κασιδιάρη για την ύπαρξη ηχητικού ντοκουμέντου που εμφανίζει τον πρωθυπουργό να παρεμβαίνει με εξωθεσμικό τρόπο σε ζητήματα της Δικαιοσύνης. Όπως όλα δείχνουν πρόκειται για προϊόν υποκλοπής που αν είναι αυθεντικό πυροδοτεί σοβαρές εξελίξεις που αφορούν ζητήματα εθνικής ασφάλειας και όχι μόνον.
Σοβαρά ερωτήματα δημιουργούνται από το βίντεο που εμφάνισε η Χρυσή Αυγή στο δικτυακό της τόπο και στο οποίο ακούγεται –σύμφωνα με τον Ηλία Κασιδιάρη – η φωνή του πρωθυπουργού. Στο βίντεο, σύμφωνα πάντα με τους ισχυρισμούς της Χρυσής Αυγής, ο Αντώνης Σαμαράς φέρεται να συνομιλεί με δικαστικό λειτουργό και να του λέει: «Πες στον ψηλό τον Παναθηναϊκάκια, οι επόμενοι τρεις που θα πάνε να τους γα...».



Εάν το ηχητικό απόσπασμα είναι αληθινό τότε γεννώνται τεράστια ερωτήματα για την εθνική ασφάλεια.
- Ποιοι και γιατί παρακολουθούν τον πρωθυπουργό;
- Ποιοι έδωσαν το ηχητικό στη Χρυσή Αυγή;
- Τι κάνει η ΕΥΠ στο να διασφαλίζει τις επικοινωνίες της κυβέρνησης και του ίδιου του πρωθυπουργού, η οποία σύμφωνα με το νόμο 3649/2008 είναι αρμόδια για την αασφάλεια των εθνικών επικοινωνιών, δηλαδή της κυβέρνησης, του πρωθυπουργού, των υπουργών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας;
- Με τι ασχολούνται, αν όχι και με αυτό, η περιβόητη Γ’ Διεύθυνση Αντικατασκοπείας – Αντιτρομοκρατίας – Οργανωμένου Εγκλήματος, αλλά και η Ε’ Διεύθυνση Ηλεκτρονικού Πολέμου;

Παράλληλα – αν και εφόσον το συγκεκριμένο προϊόν υποκλοπής είναι αυθεντικό - δημιουργούνται τεράστια ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο ο πρωθυπουργός χειρίζεται τόσο λεπτά και τόσο σοβαρά ζητήματα αφού φέρεται να συνομιλεί από τηλεφώνου και να δίνει εντολές με τόσο πρόχειρο και εξωθεσμικό τρόπο.

Η συγκεκριμένη υπόθεση είναι πολύ σοβαρή και απαιτείται σε βάθος διερεύνηση αφού γίνεται αντιληπτό ότι πυροδοτεί στα άκρα την πολιτική σταθερότητα του τόπου σε μια εξόχως κρίσιμη στιγμή και αφήνει να πλανάται στην ατμόσφαιρα η αίσθηση ότι πίσω από το κράτος, κινείται ένα παρακράτος με κατασκόπους που θυμίζει άλλες εποχές από το μακρινό παρελθόν.

Στο μέγαρο Μαξίμου αλλά και στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης, αυτή την ώρα επικρατεί αναβρασμός, ενώ φαίνεται ότι επιβεβαιώνονται και τα ρεπορτάζ των προηγούμενων μηνών που ανέφεραν ότι οι υπηρεσίες ασφαλείας έκαναν εξονυχιστικούς ελέγχους στην Ηρώδου Αττικού για να διαπιστώσουν εάν υπάρχουν «κοριοί» στο Μέγαρο Μαξίμου.

Τον περασμένο Απρίλιο του 2014 υπήρξε τεράστια κινητοποίηση στο Μαξίμου προκειμένου να διαπιστωθεί εάν υπήρχαν «σταγονίδια» της ΕΥΠ τα οποία παρακολουθούσαν τον Σαμαρά. Το γεγονός είχε σκάσει σαν βόμβα στα δημοσιογραφικά γραφεία, κάτι όμως που διέψευδε η κυβέρνηση.

Από την πλευρά μας θεωρούμε πως είναι λογική κατάληξη η παρακολούθηση Σαμαρά, αφού τα παρελθόντα περιστατικά παρακολουθήσεων (με τα οποία ασχολείται ο ειδικός ανακριτής κ. Φούκας) δεν έχουν αντιμετωπισθεί έγκαιρα και όπως θα έπρεπε, προκειμένου να σταλούν τα κατάλληλα μηνύματα προς εκείνους που θα ήθελαν να επαναλάβουν επιχειρήσεις παρακολουθήσεων προσώπων που βρίσκονται στα ύψιστα κυβερνητικά κλιμάκια της χώρας. Ως γνωστόν, το αποτέλεσμα της ατιμωρησίας, είναι η επανάληψη των μη σύννομων και εγκληματικών πράξεων… Γι αυτό, ο κ. Σαμαράς –εάν έπεσε θύμα παρακολούθησης- καλά θα κάνει να σωπαίνει, αφού ο ίδιος δεν φρόντισε να στείλει τα κατάλληλα μηνύματα προς τους «κατάλληλους» ανθρώπους…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει η Χρυσούλα - Μαρία Γιαταγάνα
Βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης
"Ανεξάρτητοι Δημοκρατικοί Βουλευτές"

Ρεπορτάζ, στα δελτία των 8, κατέγραψαν την βουτιά του χρηματιστηρίου κατά, σχεδόν, 13% σε μια συνεδρίαση. Ταυτόχρονα κατέγραψαν την άνοδο των σπρέντ, των δεκαετών Ελληνικών ομολόγων, κατά μία μονάδα.

Διατυπώθηκε η άποψη, από οικονομικούς αναλυτές στα τηλεοπτικά πάνελ, ότι αυτή η «καταστροφή» προέκυψε διότι ανησύχησαν οι αγορές, οι θεσμικοί επενδυτές, από την δρομολόγηση πολιτικών εξελίξεων στη χώρα. Ανησυχία προκαλούμενη με υπαιτιότητα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία αντιδρά στην μνημονιακή πολιτική λιτότητας. Μία πολιτική η οποία έχει προκαλέσει ύφεση στην πραγματική οικονομία κατά 30% τα τελευταία χρόνια.

Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε σαφής διαχωρισμός μεταξύ σοφιστών και σοφών.

Η σοφιστεία αποσκοπεί στην συσκότιση της αλήθειας και την παρουσίαση ως ορθού και θεμιτού, ότι πρεσβεύει ο σοφιστής, χωρίς ηθικές κρίσεις και δεσμεύσεις.

Ως σοφία χαρακτηρίζεται η αναζήτηση της αλήθειας. Θεμέλιο και οδηγός στην επίπονη αναζήτηση της αλήθειας, είναι η ηθική του στοχαστή.

Επιζητώντας ένα ψήγμα σοφίας ας αναλύσουμε τη σοφιστεία που προαναφέρθηκε. Σοφιστεία προβαλλόμενη κατά κόρον, από τα συστημικά ΜΜΕ, θέλοντας να επηρεάσει πολιτικές αποφάσεις και τη βάση των κομμάτων.

Δηλαδή, το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο, οι διαβόητες αγορές, η πλασματική οικονομία, απέσυρε κεφάλαια από το Ελληνικό χρηματιστήριο, δηλώνοντας τη δυσθυμία του. Δυσθυμία, η οποία, κατά δηλώσεις παραγόντων των αρπακτικών funds, προκαλείται από την προγραμματική θέση της αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης, για στήριξη στην κοινωνία και επιδίωξη οργάνωσης και ανάπτυξης της πραγματικής, παραγωγικής οικονομίας.

Δηλαδή το σκοτάδι της πλασματικής οικονομίας των αγορών, το ασύδοτο παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο, φοβάται ότι θα εμποδιστεί, στην επιδίωξή του για ακόμα μεγαλύτερη κερδοσκοπία, από την κοινωνική αντίδραση. Από την έκφραση των πολιτών, μέσα από εκλογές, για μία κοινωνικοπολιτική οργάνωση της Ελλάδας, με επιδίωξη την ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας και την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους. Το φως στην άκρη του τούνελ.

Δικαιολογημένα το σκοτάδι φοβάται το φως. Η παράλογη θέση της σοφιστείας, που προβάλλουν τα συστημικά ΜΜΕ, περί ευθύνης της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην αντίδραση των αγορών, ξεσκεπάζεται κάτω από το πρίσμα της ηθικής κριτικής.

Η κατάσταση στην Ελλάδα έχει φτάσει στο απροχώρητο. Η οικονομική και κοινωνική καταστροφή, η απαξίωση της δημοκρατίας, έχουν υπερβεί τα όρια.

Οι συνειδητοποιημένοι, ενεργοί πολίτες επιτέλους αντιδρούν.

Ίσως ο δρόμος να είναι δύσκολος, είναι όμως ο μόνος δρόμος. Αυτός του αγώνα για ανατροπή του μνημονιακού πολιτικού καταστημένου. Το σπάσιμο των αλυσίδων της νεοφιλελεύθερης-νεοαποικιοκρατικής σκλαβιάς.

Η έξοδος από το σκοτάδι στο φως.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός 
Η επίσπευση της ημερομηνίας έναρξης των ψηφοφοριών για την εκλογή προέδρου Δημοκρατίας μπορεί να μην απαντά στο ερώτημα εάν θα στηθούν κάλπες, αλλά οπωσδήποτε ξεκαθαρίζει το τοπίο. 

Η κυβέρνηση Σαμαρά είχε αποφασίσει να δρομολογήσει τη σχετική διαδικασία προς τα τέλη Ιανουαρίου. Υποχρεώθηκε, όμως, να αλλάξει σχεδιασμό, λόγω του αδιεξόδου στη διαπραγμάτευση που επιβεβαιώθηκε στη συνεδρίαση του Eurogroup τη Δευτέρα.

Όπως είναι γνωστό, η Τρόικα έχει θέσει συγκεκριμένους όρους για να ολοκληρωθεί η τρέχουσα αξιολόγηση. Και χωρίς την ολοκλήρωσή της το ευρωπαϊκό ιερατείο αρνείται να δρομολογήσει τη μετάβαση της Ελλάδας από το καθεστώς του Μνημονίου στο καθεστώς της προληπτικής πιστωτικής γραμμής, το οποίο ουσιαστικά συνιστά μία πιο χαλαρή εκδοχή μνημονίου.


Η κυβέρνηση Σαμαρά έχει ήδη αποδεχθεί τις περισσότερες από τις απαιτήσεις της Τρόικας. Αρνήθηκε, όμως, να συμφωνήσει και να φέρει προς ψήφιση τα πιο επώδυνα μέτρα. Έχει επίγνωση ότι θα τροφοδοτούσαν αντιδράσεις και θα δυσκόλευαν πολύ την προσπάθεια να συγκεντρωθούν οι αναγκαίες 180 βουλευτικές ψήφοι και να παρακαμφθεί ο σκόπελος των πρόωρων εκλογών.

Έτσι φθάσαμε στη συζήτηση για παράταση του Μνημονίου. Το ευρωπαϊκό ιερατείο πρότεινε το Μνημόνιο να παραταθεί τουλάχιστον για ένα εξάμηνο, ενώ η κυβέρνηση Σαμαρά μόνο για ένα μήνα. Ο συμβιβασμός που προέκυψε είναι η παράταση για ένα δίμηνο, υπό την προϋπόθεση, όμως, ότι θα ξεκαθάριζε άμεσα το πολιτικό τοπίο, το εάν δηλαδή θα στηθούν ή όχι κάλπες λόγω της προεδρικής εκλογής.

Αυτή ακριβώς η απαίτηση του ευρωπαϊκού ιερατείου για άρση της λεγόμενης πολιτικής αβεβαιότητας είναι που οδήγησε στην επίσπευση της ημερομηνίας έναρξης της διαδικασίας εκλογής προέδρου Δημοκρατίας. Μέχρι τις 29 Δεκεμβρίου, όταν θα διεξαχθεί η τελευταία και κρίσιμη ψηφοφορία, οι διαπραγματεύσεις με την Τρόικα ουσιαστικά παγώνουν.

Η επιλογή του Σταύρου Δήμα ως υποψηφίου της συμπολίτευσης για το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα έχει στόχο όχι τόσο να προσελκύσει βουλευτικές ψήφους όσο να αμβλύνει τις όποιες αντιρρήσεις ενδέχεται να προβληθούν από ανεξάρτητους βουλευτές και από βουλευτές της ΔΗΜΑΡ και των Ανεξαρτήτων Ελλήνων που ενδέχεται να μην τηρήσουν τη γραμμή των κομμάτων τους.

Η προσωπικότητα του Σταύρου Δήμα χαρακτηρίζεται από ηπιότητα και δεν έχει ιδεολογικοπολιτικές γωνίες, οι οποίες θα μπορούσαν να εγείρουν εμπόδια. Έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, άλλωστε, το εάν ένας βουλευτής θα ψηφίσει ή όχι για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας ελάχιστα εξαρτάται από την προσωπικότητα του υποψηφίου. Το κριτήριο είναι εδώ και πολύ καιρό η αποτροπή ή αντιθέτως η πρόκληση πρόωρων εκλογών.

Εάν η συμπολίτευση καταφέρει να συγκεντρώσει τις αναγκαίες 180 βουλευτικές ψήφους, θα μπορέσει να συνεχίσει τον βίο της και να εφαρμόσει χωρίς τον πέλεκυ των πρόωρων εκλογών τα όσα επώδυνα μέτρα απαιτούν οι δανειστές. Εάν δεν τα καταφέρει θα προκηρυχθούν αμέσως εκλογές, οι οποίες θα διεξαχθούν στις αρχές Φεβρουαρίου.

Εάν κρίνουμε από τις δημοσκοπήσεις, οι κάλπες θα αναδείξουν κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, η οποία και θα κληρονομήσει το πρόβλημα των σχέσεων με τους δανειστές. Με άλλα λόγια, οι Σαμαράς και Βενιζέλος ή θα ξεπεράσουν τον σκόπελο των πρόωρων εκλογών ή θα αφήσουν την "καυτή πατάτα" στον Τσίπρα. Δεν είναι και κακή λύση εάν σκεφθεί κανείς σε πόσο δύσκολη θέση είχαν περιέλθει λόγω της ανελαστικότητας των δανειστών.

Πηγή protothema.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Σε δηλώσεις-βόμβα προέβη ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Πάνος Καμμένος, σήμερα, σε συνέντευξή του. Ειδικότερα, ο ίδιος είπε πως:
«Ο κ. Δήμας παραμένει αντιπρόεδρος της ΝΔ, έχει επιβραβεύσει όλες τις επιλογές Σαμαρά, ήταν στέλεχος της κυβέρνησης Παπαδήμου που έκανε το PSI και ουσιαστικά ενίσχυσε την παραμονή της τρόικας στη χώρα και την καταστροφική πολιτική, που έχει οδηγήσει στην απώλεια της δημόσιας και της ιδιωτικής περιουσίας. Ο κ. Δήμας, πιστεύω, ότι δεν μπορεί, με κανένα τρόπο, να συγκεντρώσει τους απαιτούμενους βουλευτές», 
είπε ο κ. Καμμένος, μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό Real, σχετικά με την υποψηφιότητα Σταύρου Δήμα για τη θέση τού Προέδρου της Δημοκρατίας.
Ο κ. Καμμένος εκτίμησε πως «η επιλογή Δήμα ήταν επιλογή ήττας του κ. Σαμαρά».

Στην ερώτηση γιατί κάνει λόγο για ημέρες του ΄65, ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ υπογράμμισε:
«Μιλάω γιατί αυτήν τη στιγμή, γίνονται πιέσεις προς ανεξάρτητους βουλευτές και όχι μόνο, με πολλά μέσα, τα οποία είναι και παράνομα και εκτός της δημοκρατικής λογικής, είναι εκτός του Συντάγματος. Πιέσεις που είτε έχουν να κάνουν με εκβιασμούς, είτε με προσφορές, είτε, πάντως, με τρόπους, που δεν είναι ούτε νόμιμοι, ούτε αποδεκτοί από μία δημοκρατική χώρα».
Σε ερώτηση σχετικά με το αν έχει δεχθεί κι ο ίδιος πιέσεις, σαν αυτές που περιέγραψε, ο κ. Καμμένος απάντησε:
«Έχω δεχθεί πάρα πολλές πιέσεις. Και δέχομαι καθημερινώς πιέσεις. Με προσφορές απίστευτες. «Βρείτε τα και θα δεις τι θα έχεις», ας πούμε. Δεν πρόκειται, όμως, εμείς να γονατίσουμε».
Εξάλλου, κλήθηκε να απαντήσει από ποιους ασκούνται αυτές οι πιέσεις: 
«Από επιχειρηματίες, από φίλους εντός ή εκτός εισαγωγικών. Από παράγοντες. Είναι ξεκάθαρο».
Επιπλέον, στην ερώτηση αν συνοδεύονται και από οικονομικές προσφορές, ο κ. Καμμένος τόνισε:
«Αν μπορούσα να το αποδείξω στη δικαιοσύνη, θα σας έλεγα ναι. Καταρχήν είναι προσφορές οι οποίες, αυτήν τη στιγμή, αφήνουν όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Και θέλω να ξεκαθαρίσω ότι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δεν πρόκειται να γονατίσουμε, δεν εκβιαζόμαστε».
Τέλος, για το αν υπήρξε και προσπάθεια εκβιασμού, ο κ. Καμμένος είπε:
«Ξεκάθαρα, όταν το ΣΔΟΕ ελέγχει από τους 12 βουλευτές τους 9. Όταν πιεζόμαστε για δήθεν έρευνες σε ανύπαρκτα θέματα. Όταν έχουμε βουλευτές που έχουν φύγει από τους ΑΝΕΛ και για τους οποίους έχουν κατασχέσει τους λογαριασμούς και δεν μπορούν να διακινήσουν ούτε ένα ευρώ, αυτοί και οι οικογένειές τους. Εγώ αυτά έχω ζητήσει από τον εισαγγελέα να τα διερευνήσει».

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Το γνωρίζουμε εδώ και χρόνια πως στην Τουρκία υπάρχει τεράστιο ζήτημα θρησκευτικής συνείδησης, ότι στην Τουρκία υπάρχει τεράστια θρησκευτική καταπίεση από ένα απολυταρχικό ισλαμικό-εθνικιστικό κατεστημένο, ότι στην Τουρκία αναπτύσσετε ραγδαία ο ισλαμικός φανατισμός που εκφράζεται ακόμα και με το αιματοβαμμένο ισλαμικό χαλιφάτο των Τζιχαντιστών.
Παρ’ όλα αυτά φαίνεται πως κάτω από την επιφάνεια στην γειτονική χώρα υπάρχει και λειτούργει ένα κρυφό θρησκευτικό υπόστρωμα που βρίσκει διάφορους τρόπους να εκδηλωθεί με κρυπτοχριστιανικό περιεχόμενο και με τον πόθο της επιστροφής, έστω και με πλάγιο τρόπο, στην πατρογονική χριστιανική θρησκεία που είχε «ανθήσει» επί αιώνες στην Μικρά Ασία.

Σύμφωνα με μια συγκλονιστική έρευνα-άρθρο της τουρκικής εβδομαδιαίας επιθεώρησης, Aksiyon, στην γειτονική μουσουλμανική Τουρκία υπάρχουν τουλάχιστον περί τα 35.000 σπίτια μέσα στα οποία λειτουργούν κατά διαστήματα κρυφά χριστιανικές εκκλησίες. Μέσα σε αυτά τα «σπίτια-εκκλησίες» είναι άγνωστο αν τελούνται μυστήρια και αν υπάρχει η δυνατότητα να παραβρίσκονται χειροτονημένοι ιερείς, ενώ η έρευνα κάνει λόγο για δραστηριότητα χριστιανικών αποστολών δυτικής προέλευσης.
Είναι γνωστό πως τις τελευταίες δυο δεκαετίες στην Τουρκία έχει αναπτυχτεί με απροσδόκητο τρόπο ένα ευρύ δίκτυο θρησκευτικών απόστολων κυρίως αμερικανικής και γερμανικής προέλευσης, ενώ έχουν μοιραστεί, σύμφωνα πάντα με τα τουρκικά δημοσιεύματα, περί τα 8 εκατομμύρια, İncil, δηλαδή ευαγγέλια, σε όλη την έκταση της Τουρκίας με ιδιαίτερη αποδοχή στην εσωτερική Ανατολία όπου και, εδώ είναι το παράδοξο, το ισλαμικό θρησκευτικό συναίσθημα είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένο.
Το ενδιαφέρον όμως στοιχείο αυτών των αποκαλύψεων για την ραγδαία εξάπλωση των χριστιανικών αποστολών στην εσωτερική Τουρκία, είναι πως, όπως τονίζουν τα ίδια τα τουρκικά δημοσιεύματα και ιδιαίτερα η τουρκική εβδομαδιαία επιθεώρηση Aksiyon, που έχει ασχοληθεί κατά καιρούς με εκτενή ρεπορτάζ με το θέμα, ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων που προσελκύονται από τις χριστιανικές αυτές αποστολές για να πάρουν το ευαγγέλιο και να το διαβάσουν, είναι απόγονοι γηγενών χριστιανών που εξισλαμίστηκαν κυρίως στις αρχές του εικοστού αιώνα με τα τότε τραγικά γεγονότα και την γενοκτονία του Ελληνισμού της Ανατολής.
Αυτές οι συγχυσμένες θρησκευτικές συνειδήσεις έχοντας κάπου βαθειά στο υποσυνείδητο του την μνήμη της χριστιανικής τους καταγωγής και ζώντας σε ένα ασφυκτικά ισλαμικό περιβάλλον, βρίσκουν «διέξοδο» σε αυτές τις δυτικές χριστιανικές αποστολές και καταφεύγουν εκεί με την ελπίδα να βρουν την χαμένη θρησκευτική τους συνείδηση.

Φυσικά και το θέμα αυτό είναι ταμπού στην Τουρκία, ενώ είναι γνωστές ακόμα και οι επιθέσεις από τους φανατικούς μουσουλμάνους με ανθρώπινα θύματα. Παρ’ όλα αυτά όμως κάποια τουρκικά ΜΜΕ όπως η τουρκική επιθεώρηση Aksiyon το τολμούν, όπως έχει γίνει και στο παρελθόν, να φέρουν το ζήτημα στην δημοσιότητα.
Μάλιστα γίνονται και συγκεκριμένες αποκαλύψεις για τις έρευνες που έχουν γίνει και έχουν ανακαλύψει πως χιλιάδες σπίτια στην Τουρκία λειτουργούν σαν κρυφές εκκλησίες.

Το ζήτημα έχει πάρει ιδιαίτερη έκταση στον Πόντο, σε μια περιοχή όπου μαρτύρησε το ελληνορθόδοξο χριστιανικό στοιχείο με χιλιάδες θύματα ενώ μετά την ανταλλαγή, όπως έχουν γράψει και πολλοί Τούρκοι μελετητές, πολλοί χριστιανοί παρέμειναν στις εστίες τους υποκρινόμενοι ότι έχουν εξισλαμιστεί.
Άλλωστε ο Πόντος είχε γίνει γνωστός για τους επί αιώνες κρυπτοχριστιανούς, (όπως η περιοχή της Κρώμνης), που ζούσαν και λάτρευαν τον Ιησού Χριστό κάτω από μια μουσουλμανική πλαστή επικάλυψη. (Ortodoks Misyonerlik Faaliyetler: 1980’li yıllardan itibaren Doğu Karadeniz Bölgesi’nde suni bir Ortodoks ayrımcılığı yaratma çabası içerisindeler). Από πρακτορείο ειδήσεων ANKA

Έτσι για παράδειγμα η τουρκική επιθεώρηση αναφέρει πως στην πόλη Akçaabat, (εννοείται πως αυτό που κάνουμε για να μην δημιουργήσουμε πρόβλημα, είναι μόνο να αναφέρουμε το τουρκικό δημοσίευμα), της περιοχής Τραπεζούντας, στην İnönü Caddesi, μέσα σε διαμέρισμα όπου κατοικούσε ο Mahmut Kandar, δόθηκε εντολή από τις δυνάμεις ασφαλείας να κλείσει αμέσως την εκκλησία που λειτουργούσε μέσα στο διαμέρισμα του.
Όπως αναφέρεται, στο διαμέρισμα αυτό συγκεντρώνονταν κάποιοι από την περιοχή και τελούσαν χριστιανική λατρεία κάτι που έγινε αντιληπτό από τις δυνάμεις ασφαλείας οι οποίες και επενέβηκαν για να σταματήσουν αυτή την λειτουργία.
Στο διαμέρισμα αυτό υπήρχε ένας μεγάλος σταυρός, ενώ οι πιστοί που συγκεντρώνονταν ήταν ανωτέρου μορφωτικού επιπέδου δηλαδή σπουδαστές πανεπιστημίου. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά το διαμέρισμα ονομάζονταν «Kilise Ev», δηλαδή το «Σπίτι - Εκκλησία». Το τουρκικό δημοσίευμα αναφέρει και άλλες περιπτώσεις τις οποίες σκόπιμα δεν αναφέρουμε για ευνόητους λόγους, παρά του ότι προβάλλονται από το ίδιο το τουρκικό δημοσίευμα.

Η Τουρκία σήμερα προβάλλετε σαν μια καθαρά μουσουλμανική και μάλιστα σουνιτκού δόγματος χώρα. Το πρόβλημα όμως των κρυπτοχριστιανών υπήρχε πάντα επί οθωμανικής αυτοκρατορίας και όπως αποκαλύπτεται κατά καιρούς με εντυπωσιακό τρόπο, υπάρχει και ίσως είναι εντονότερο σήμερα.
Οι άνθρωποι αυτοί ζητούν με διάφορους τρόπους, συχνά απεγνώσμενα και με μεγάλη αγωνία, να εκδηλώσουν ελεύθερα την καταπιεσμένη θρησκευτική τους πίστη.

Δυστυχώς από την δική μας πλευρά δεν υπήρξε μέχρι σήμερα κανένα επίσημο ενδιαφέρων για ένα κόσμο που στην συντριπτική του πλειοψηφία προέρχεται από τους «χαμένους» χριστιανούς της Μικράς Ασίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Αλέξανδρος Τάρκας

Το Γ’ Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας - Τουρκίας συνεισέφερε στην αποκλιμάκωση, έστω προσωρινή, της έντασης στο Αιγαίο και επέτρεψε την αλληλοκατανόηση θέσεων ως προς τη ΝΑ Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, χωρίς να προσφέρει και όσα φημολογούνται για το Κυπριακό.

Εκτενής συζήτηση για το φυσικό αέριο πραγματοποιήθηκε μεν, αλλά σε αντίθεση με τις δηλώσεις Νταβούτογλου και τις διαρροές της τουρκικής αντιπροσωπίας (σ.σ.: συνήθης και αποτελεσματική τακτική, αφού η ελληνική πλευρά, παραδοσιακά και αδικαιολόγητα, σιωπά) δεν υπάρχει συγκεκριμένη συμφωνία. Η θεωρητική εξέταση ποικίλων λύσεων απέχει από τη διπλωματική, νομική και οικονομική εφαρμογή τους.

Για την Αθήνα και τη Λευκωσία το ζητούμενο δεν είναι μόνον η αποχώρηση του Barbaros, αλλά και η άρση αμφισβήτησης της κυπριακής ΑΟΖ μέσω της ναυτιλιακής οδηγίας NAVTEX. Για την Αγκυρα το επιθυμητό δεν είναι μόνον η αναγνώριση δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων στους υδρογονάνθρακες, που άλλωστε δεν απορρίπτει (με την ορθή αναλογία και μετά τη λύση) η ελληνοκυπριακή πλευρά, αλλά και η άμεση δημιουργία μηχανισμού συναποφάσεων και ταχείας κοινής εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων. Κατόπιν αυτών, το συμπέρασμα του ΟΗΕ καθώς και της αμερικανικής και της βρετανικής διπλωματίας είναι ότι οι παρούσες συμβιβαστικές προτάσεις είναι «too much» για τους Ελληνοκυπρίους και «too little» για τους Τουρκοκυπρίους.

Γι’ αυτό και συζητείται αν προς τις αρχές Ιανουαρίου θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις προόδου λόγω της (συμπτωματικής) παράλληλης λήξης των σημερινών ερευνητικών φάσεων των δύο πλευρών. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το Barbaros δεν θα παραμείνει επ’ άπειρον στην κυπριακή ΑΟΖ και, επομένως, οι διακοινοτικές συνομιλίες θα επαναληφθούν αργά ή γρήγορα. Αντίθετα, αμφιβολίες υπάρχουν ως προς τον ακριβή τρόπο επανάληψής τους, αφού καμία πλευρά δεν μπορεί να υποχωρήσει από διακηρυγμένες θέσεις της.

Η Λευκωσία δεν είναι δυνατό να δεχθεί ένταξη του θέματος των υδρογονανθράκων στη διαπραγματευτική διαδικασία. Ισως όμως θα μπορούσε να συζητήσει, βάσει εγγυήσεων και χωρίς δεσμευτικότητα σε κάποιο ξεχωριστό σχήμα, ιδέες ως προς το πότε θα εγγραφούν τα έσοδα στον Κρατικό Προϋπολογισμό ή τον ρόλο του κράτους και του ιδιωτικού τομέα στην εκμετάλλευση του φυσικού αερίου.

Πέραν του Κυπριακού, το δεύτερο συμπέρασμα της επίσκεψης Νταβούτογλου είναι ότι η Τουρκία ενδιαφέρεται, εκ νέου, για την αναθέρμανση των σχέσεών της με την Ε.Ε. Η ελληνική πλευρά επείγει να κρίνει αν πρόκειται για πραγματικό στόχο ή απλό τακτικισμό, καθώς πηγές της Κομισιόν αμφιβάλλουν κατά πόσον η Αγκυρα ενδιαφέρεται για το άνοιγμα διαπραγματευτικών κεφαλαίων με την Ε.Ε.

Οι κ. Ερντογάν και Νταβούτογλου μάλλον δίνουν μεγαλύτερη προτεραιότητα σε μια κοινή σύνοδο Ε.Ε. - ΗΠΑ - Τουρκίας που είχε απορριφθεί το 2013 και εμφανίζεται πιο ρεαλιστική το 2015. Η σύγκλησή της θα αναβάθμιζε την Τουρκία σε ισότιμη της Ρωσίας και της Κίνας (αφού μόνον οι χώρες αυτές διατηρούν ξεχωριστούς μηχανισμούς με την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ), ενώ τον Νοέμβριο του 2015 συγκαλείται και η διάσκεψη των G-20 στην Αττάλεια.

Ο κ. Νταβούτογλου ήδη μας τη διαφήμισε σαν Ανατολίτης πραματευτής, δηλώνοντας ότι η τουρκική προεδρία στους G-20 μπορεί να προωθήσει και ελληνικά αιτήματα. Προφανώς, παρά την κρίση, δεν χρειαζόμαστε την πραμάτεια του.

Ο Αλέξανδρος Τάρκας είναι εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη.
Πηγή εφημ. "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Κι αν βγει πρόεδρος Δημοκρατίας ο Σταύρος Δήμας;
Κι αν πάμε σε εκλογές;
Κι αν βγει κυβέρνηση ο Σύριζα;
Κι αν πρώτο κόμμα βγει η ΝΔ;
Κι αν συνασπιστούν Σύριζα - ΔΗΜΑΡ - ΠΑΣΟΚ - Ποτάμι - ΑΝΕΛ;

Τι θα αλλάξει στην χώρα όσα ΑΝ και να πραγματοποιηθούν;

Η συνταγή ίδια και απαράλλαχτη με εκείνη που σχεδίασαν οι εταίροι και οι αγορές με τον Γιώργο Παπανδρέου που ξαφνικά ως επιφώτιση του ήρθε να κάνει δημοψήφισμα.

Από το 2012 που οι μνημονιακές συμφωνίες γίνονται νόμοι του Κράτους το ίδιο παιχνίδι στήνουν.
Πέφτουν οι δείκτες του χρηματιστηρίου, κάνει τον σκληρό η Γερμανία, πετάγεται η ευρωπαϊκή αριστερά σαν πορδή και απειλεί με επαναδιαπραγματεύσεις, στέλνουν τον λαό στην κάλπη να νομίζει ότι θα κάνει την αλλαγή μέσω ψήφου και στο τέλος οι πιέσεις της πραγματικότητας κάνουν τους εκλεγμένους σωτήρες να «αναγκάζονται» να επιβάλλουν νέα μέτρα και νέες συμφωνίες δανεισμού.
Βέβαια, αυτή την φορά είχαν τόσο χεσμένο τον λαό κυβερνώντες και εταίροι που ούτε καν ξαφνιάστηκαν για την «απόφαση» της κυβέρνησης για επίσπευση εκλογής προέδρου.

Βέβαια, δεν ήταν για ξάφνιασμα η κατάσταση όταν ο ίδιος ο Σύριζα στο City του Λονδίνου έδωσε ως ημερομηνία εκλογών την 22α Μαρτίου και σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας τον συνασπισμό του με ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι.
Ούτε για ξάφνιασμα ήταν ότι πήρε τον κατήφορο το Χρηματιστήριο με τον φόβο ότι η Ελλάδα θα βγει από το ευρώ και θα χρεοκοπήσει αν μια «αριστερή» κυβέρνηση βγει στην εξουσία.

Πώς είναι δυνατόν να φοβούνται οι αγορές τον Σύριζα στην εξουσία από την στιγμή που η Γερμανία μετά από 2 χρόνια σταμάτα από την 1η Ιανουαρίου την κρατική ασφαλιστική κάλυψη για τις εξαγωγές της στην Ελλάδα;

Δεν φοβούνται πλέον οι Γερμανοί ότι δεν θα πάρουν τα λεφτά τους από την ελληνική αγορά.
Αυτό συνάμα με τα εύσημα του Σόιμπλε στον Σαμαρά για την επιλογή του να κάνει την κίνηση για πρόεδρο της Δημοκρατίας τώρα, σημαίνει ότι έχουν στημένη την κατάσταση τόσο καλά που είτε γίνουν εκλογές, είτε ο Θεός να κατέβει στην Ελλάδα και να κάνει επανάσταση, οι δανειστές δεν το κουνάνε από εδώ.

Άκουσες τον πιθανό αυριανό πρωθυπουργό Τσίπρα να σου λέει τίποτε
για κατάργηση του ΕΝΦΙΑ,
για μηδενισμό των χρεών ασφαλισμένων από το 2012 και μετά,
για επανάκτηση όλων των ξεπουλημένων κομματιών της ελληνικής γης σε ιδιώτες,
για παύση της συμβολαιακής καλλιέργειας μέσω τραπεζών,
για επανάκτηση του 75% της καλλιεργήσιμης γης που την πήρε μέσα σε ένα βράδυ η Τράπεζα Πειραιώς,
για επιστροφή των χρημάτων στους φορολογούμενους που πήρε το Κράτος μέσω του χαρατσιού της ΔΕΗ,
για λουκέτο στην Ελ Ντοράντο,
για κρατικοποίηση των μετοχών της Μικρής ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ;

Όχι βέβαια.

Το μόνο που σου τσαμπούνησε ο Αλεξάκος είναι το εύκολο: Επανεκτίμηση των δικαιωμάτων δημόσιας γης που πήραν οι ιδιώτες, όχι all inclusive δικαιώματα στα μεγαθήρια ξενοδοχεία που έχουν πάρει όλα τα φιλέτα των ελληνικών παραλιών και το φοβερότερο όλων: Δημιουργία αναπτυξιακής τράπεζας με κρατικό έλεγχο!
Από τράπεζα σε τράπεζα και δώσε τράπεζα ο αριστερός Σύριζα.

Πού θα βρει τα κεφάλαια ο Τσίπρας για να δανείζει;
Από την Επενδυτική Τράπεζα της Ευρώπης που τα μεγαλύτερα κεφάλαια τα έχει βάλει η Γερμανία.
Και ποιος θα παίρνει δάνεια για να αναπτυχθεί;
Όχι πάντως ο κατεστραμμένος Έλληνας επιχειρηματίας που δεν του έμεινε ούτε μαντήλι να κλάψει.

Μία από τα ίδια και χειρότερα.
Σε βάζουν πάλι στην διαδικασία της τρομοκρατίας ότι θα βγεις από το ευρώ, θα έχεις πείνα και ΑΤΜ χωρίς λεφτά για μισθούς και συντάξεις και στο τέλος για να σε σώσουν όλοι αυτοί θα βρουν ένα σχέδιο κοινής εθνικής κυβέρνησης έχοντας σε δεμένο από τη μια με ένα ΔΝΤ, που δεν πρόκειται να φύγει από τον έλεγχο, και μία Ε.Ε που μπαίνει με τα μπούνια να ισχυροποιήσει την κατοχή της στην Ελλάδα.

Θα κάνει ο Αλέξης «μπου» στον πρόεδρο της ΕΚΤ, Ντράγκι, και θα γίνει η επανάσταση.
Θα κάνει κι ένα «μπου» στην Μέρκελ και θα γίνει η ανατροπή.

Ως γνωστόν με πορδές αυγά δεν βάφονται και ως γνωστότερον αν δεν σπάσεις αυγά ομελέτα δεν φτιάχνεις.

Δεν χρειάζεται πολιτική ανάλυση για το τι πρέπει να γίνει, ούτε κανένα ιδιαίτερο οικονομικό μοντέλο.
Εφόσον το πείραμα στην Ελλάδα με πρωτεργάτες Ευρωπαίους και προδόταρους απέτυχε για τον λαό και πέτυχε για τους εκτελεστές του τότε το σταματάς.
Αμέσως μετά το σταμάτημα, στήνεις στον τοίχο όλους αυτούς που το σχεδίασαν και το εκτέλεσαν.
Μηδενίζεις και ξεκινάς.
Τόσο απλά και χωρίς κανένα ΑΝ στην πρόταση.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Στην πρώτη Ελληνική Δημοκρατία, που έζησε από το 1924 έως το 1935, οι δύο διατελέσαντες (με συνεχείς διακοπές από στρατιωτικά κινήματα, δικτατορίες κ.λ.π.) πρόεδροι, ήταν δύο επιφανείς προσωπικότητες της εποχής εκείνης:
Ο Υδραίος ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης, που συνέτριψε τον οθωμανικό στόλο στις ναυμαχίες της Λήμνου και της Έλλης και απελευθέρωσε τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.
Και ο Αχαιός ευπατρίδης Αλέξανδρος Ζαΐμης, που είχε διατελέσει πολλές φορές πρωθυπουργός και διακρινόταν για το άμεμπτο ήθος του και την αρχοντιά του.

Ο πρώτος πρόεδρος της δεύτερης Ελληνικής Δημοκρατίας, Μιχαήλ Στασινόπουλος, που εξελέγη από τη Βουλή τον Δεκέμβριο του 1974, έθεσε κι αυτός ψηλά τον πήχυ στις προδιαγραφές των υποψηφίων για το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα.

Ο Στασινόπουλος γεννήθηκε στην Μεσσηνία το 1903 (απεβίωσε το 2002) και νεότατος εμφανίστηκε στην λογοτεχνία με ποιήματα και μεταφράσεις Γάλλων ποιητών. Σπούδασε νομικά (έλαβε αργότερα και διδακτορικό) και σταδιοδρόμησε στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Παράλληλα ήταν τακτικός καθηγητής του Διοικητικού Δικαίου στην Πάντειο Σχολή. Το 1968 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Επομένως ήταν μία λαμπρή πνευματική προσωπικότητα.
Ο Στασινόπουλος είχε και σημαντική πολιτική εμπειρία. Το 1947 διετέλεσε πολιτικός σύμβουλος της Στρατιωτικής Διοικήσεως Δωδεκανήσου κατά την ενσωμάτωσή της στην Ελλάδα. Το 1948 – 1951 υπήρξε πρόεδρος της επιτροπής που συνέταξε τον υπαλληλικό κώδικα. Το 1952 διορίστηκε υπουργός στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Κιουσόπουλου και το 1958 υπουργός στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Γεωργακόπουλου. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος του Ιδρύματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας από το 1951 έως το 1953.
Ο Στασινόπουλος ήταν γενναίος. Το 1966 έγινε Πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, αλλά το 1969 εκδιώχθηκε από την Δικτατορία όταν εξέδωσε απορριπτική απόφαση για τη νομιμότητα του δικτατορικού καθεστώτος.
Το 1974, στις πρώτες μεταδικτατορικές εκλογές του Νοεμβρίου, αναδείχθηκε πρώτος βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία. Στις 18 Δεκεμβρίου, μετά το δημοψήφισμα με το οποίο καταργήθηκε η μοναρχία, η πρώτη μεταδικτατορική Βουλή τον εξέλεξε προσωρινό Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας με 206 ψήφους. Η Προεδρική του θητεία διήρκεσε ως τις 20 Ιουνίου 1975, οπότε με την ολοκλήρωση της ψήφισης του νέου Συντάγματος πρόεδρος εξελέγη ο Κωνσταντίνος Τσάτσος.

Για τν Τσάτσο (1899 – 1987) σημειώνω, μόνον για τους νεότερους, ότι σπούδασε στη Χαϊδελβέργη, υπήρξε νομικός, φιλόσοφος, τακτικός καθηγητής τα Φιλοσοφίας του Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών και μέλος από το 1961 της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας διετέλεσε και πρόεδρος.
Διετέλεσε υπουργός σε πολλές μεταπολεμικές κυβερνήσεις, και υπήρξε βασικό στέλεχος της μεταπολεμικής δεξιάς παράταξης. Συνέγραψε πολλά και σημαντικά έργα, και με την πνευματική ακτινοβολία του λάμπρυνε το προεδρικό αξίωμα.

Αυτοί οι δύο επιφανείς Έλληνες ήταν οι πρώτοι πρόεδροι της σημερινής Ελληνικής Δημοκρατίας.
Επειδή την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές δεν ξέρω ποιους θα προτείνουν τα κόμματα για το ανώτατο αξίωμα, απλά ήθελα να υπενθυμίσω ποιο ήταν το πνευματικό επίπεδο, η ποιότητα και το ήθος των προσωπικοτήτων που εγκαινίασαν τον θεσμό στην Ελλάδα.

Πηγή εφημ. "KontraNews"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ερώτηση στη Βουλή για ταξίδια που πληρώνουν οι Έλληνες του Λοβέρδου με την Τάνια και  εκπομπές της, στη ΝΕΡΙΤ

Το ζευγάρι Ανδρέας Λοβέρδος – Τάνια Χριστοδουλίδου, σήμερα βρίσκεται στις Βρυξέλλες και την Κυριακή στη Ρώμη, με πρόφαση κάποιο υπηρεσιακό ταξίδι του υπουργού Παιδείας.

Ο κ. Λοβέρδος συναγωνίζεται επάξια τους υπουργούς εξωτερικών της χώρας, αλλά και εσωτερικών, ταξιδεύοντας, ασταμάτητα από την ημέρα που μπήκε στην κυβέρνηση Σαμαρά. Σε Ελλάδα και εξωτερικό, ακόμη και στα πιο απίθανα μέρη για υπουργό παιδείας, όπως σε Κίνα και Ιαπωνία. Μόνο στη Παταγονία και την Ανταρκτική δεν πήγε ή δεν προλαβαίνει λόγω πτώσης της κυβέρνησης.

Η γνωριμία του Ανδρέα Λοβέρδου, με την κατά 30 χρόνια νεότερή του Τάνια Χριστοδουλίδου, δημοσιογράφο του Σταμάτη Μαλέλη (από την εποχή του STAR, όταν παρουσίαζε το δελτίο ειδήσεων με το αισθησιακό ντεκολτέ), ήταν καθοριστική για την μετέπειτα στάση του υπουργού.
Η κυρία Σουλτάνα Χριστοδουλίδου, αποσπάστηκε στο υπουργείο Παιδείας με την ιδιότητά της ως δασκάλα δημοτικού σχολείου του Δήμου Διονύσου, με τη βοήθεια πολιτικών παρεμβάσεων, λέγεται του Προέδρου της Βουλής κ. Μεϊμαράκη. Αυτό έγινε όταν ο υπουργός Παιδείας έσκιζε τα ιμάτιά του πως δεν υπάρχουν εκπαιδευτικοί για τα σχολεία, ενώ 300 και πλέον εκπαιδευτικοί σαν την Τάνια, είναι «παρκαρισμένοι» στα πολυτελή γραφεία του υπουργείου στο Μαρούσι δίπλα στο Mall.

Η Σουλτάνα Χριστοδουλίδου γνωστή στο πολιτικό, επιχειρηματικό και μιντιακό jet set, για τις ιδιαίτερες ικανότητές της να βρίσκεται κοντά σε ισχυρούς άντρες, δεν άργησε να γοητεύσει από τις πρώτες ώρες της παρουσίας της στο υπουργείο Παιδείας, τον Ανδρέα Λοβέρδο.
Γρήγορα η Τάνια απέκτησε υπερεξουσίες και κατάφερε να γίνει αντιπαθής όχι μόνο στους υφυπουργούς, τους υπηρεσιακούς παράγοντες του υπουργείου Παιδείας, αλλά και στους στενότερους συνεργάτες χρόνων και ψυχής, του Ανδρέα Λοβέρδου. Οι φωτογραφίες της στιγμής, παρουσιάζουν την Τάνια να κάθεται στις συνεδριάσεις του υπουργείου, ομοτίμως δίπλα στους υπουργούς, ενώ είναι μία απλή αποσπασμένη. Οι συνομιλητές της αναφέρουν πως από τη στιγμή που καθιερώθηκε ως «στενή» του συνεργάτιδα, απέκτησε αγενή και προκλητική συμπεριφορά προς όποιον βρισκόταν στον περίγυρό του Ανδρέα Λοβέρδου προκειμένου να δώσει το στίγμα του νέου αφεντικού. Παράλληλα τα δημοσιεύματα ανέφεραν πως η Τάνια Χριστοδουλίδου είχε εκδιωχθεί από το γραφείο του Μαλέλη, του Μεϊμαράκη και άλλων γνωστών ισχυρών για ανάλογες συμπεριφορές. Τα καλύτερα για την Τάνια δεν θα πουν ούτε οι δημοσιογράφοι Σρόιτερ και Λιάτσος από προσωπικές τους εμπειρίες, παρότι η ίδια τους επικαλείται συχνά ως στηρίγματά της για τα μεγάλα της ..ανοίγματα.

Ο υπουργός Παιδείας, παρά τα κουτσομπολιά και τα «πρόσεξε» φίλων του και ειδικά του Μαξίμου, δεν δίστασε να επιβάλλει σε γνωστούς και φίλους τη νέα του «επιλογή», εκθέτοντας με αυτό τον τρόπο την πολύτεκνη οικογένειά του και τη πολιτική του σταδιοδρομία σε δημοσιεύματα που εμφανίστηκαν σε εκατοντάδες blogs, σε επώνυμα sites όπως parapolitika.gr, newsbomb.gr, makeleio.gr αλλά και σε πρωτοσέλιδα κυριακάτικων εφημερίδων όπως «Δημοκρατία», «Ακρόπολη» κ.α.

Υποχρεώθηκε για κάποιο διάστημα, για να καταλαγιάσει το σούσουρο, να αποκλείσει επισήμως, την Τάνια από κάποια ταξίδια και να την έχει δίπλα του με δικά του έξοδα, ιδιωτικώς. Επίσης της ζήτησε να ευπρεπιστεί ενδυματολογικά και να μην προκαλεί στο υπουργείο όντας «συνηθισμένη» από μία άλλη αμφίεση στα τηλεοπτικά στούντιο. Ταυτόχρονα εκλιπαρούσε τους μιντιάρχες να μην τον βγάζουν στη σέντρα, ανταποδίδοντας με τα γνωστά κυβερνητικά οφέλη.

Παράλληλα και μετά από πιέσεις της Τάνιας, ο Ανδρέας Λοβέρδος, ετοίμασε τη δική της εκπομπή στη ΝΕΡΙΤ με αντικείμενο τη δήθεν εκπαιδευτική τηλεόραση όπου τα κόστη ανά επεισόδιο ξεπερνούν τα 50.000 ευρώ, τη στιγμή που παιδιά λιποθυμούν από την πείνα στα σχολεία, σε αυτά τα σχολεία χωρίς θέρμανση και καθηγητές.
Η ΝΕΡΙΤ για την Τάνια θα είναι η επικοινωνιακή επανατοποθέτηση της δασκάλας/δημοσιογράφου για το αίτημά της για κάθοδο της στην πολιτική με τη ΝΔ, σε κάποια περιφέρεια της Θεσσαλονίκης, κόντρα σε μία άλλη παλαιά γνώριμη του Ανδρέα Λοβέρδου την Έλενα Ράπτη, όπως ανέφεραν τα δημοσιεύματα.

Σήμερα η ερώτηση που συντάσσεται από βουλευτές της αντιπολίτευσης, από ανεξάρτητους, αλλά και κάποιους του ΠΑΣΟΚ, εστιάζει στο γεγονός της μη ηθικής αλλά νόμιμης σπατάλης του υπουργού Παιδείας, προκειμένου να καλύψει τις προσωπικές του ανάγκες, όταν η Ελλάδα υποφέρει. Κατά πόσο οι αποστολές του σε Ελλάδα και εξωτερικό, έπρεπε να είναι τόσο πολυάριθμες προκειμένου η Σουλτάνα Χριστοδουλίδου να «χάνεται» στο πλήθος της αποστολής και να μην γίνεται αντικείμενο πολιτικού κουτσομπολιού (τα κόστη των ταξιδιών μέχρι σήμερα ξεπερνούν τα 230.000 ευρώ σύμφωνα με τη Διαύγεια). Κατά πόσο ταξίδια στήθηκαν τις ώρες της κρίσης, προκειμένου ο Ανδρέας Λοβέρδος να έχει προσωπικές βιωματικές εμπειρίες. Κατά πόσο η ΝΕΡΙΤ μπορεί να εξυπηρετήσει άλλη μία προσωπική προβολή δημοσιογράφου, με τα λεφτά του Ελληνικού λαού, όταν ως ΕΡΤ «μαυρίστηκε» για να παύσει η τότε καταγγελλόμενη δυσωδία.

Δύο εβδομάδες θα βρίσκεται πάλι ο Ανδρέας Λοβέρδος με την Τάνια Χριστοδουλίδου εκτός Ελλάδας σε Βρυξέλλες και Ρώμη, την ώρα που τα πανεπιστήμια βρίσκονται σε κατάληψη για το θέμα του Ρωμανού και γενικά η Παιδεία βράζει. Και την ώρα που η όλη η Ελλάδα βράζει και ετοιμάζεται για εκλογές ζώντας μία νέα πολιτική αποσταθεροποίηση. Σύμφωνα με το «πρόγραμμα» του υπουργού, την επόμενη εβδομάδα θα βρίσκεται στη Ρώμη και άρα θα ψηφίσει εξ αποστάσεως υπέρ του Σταύρου Δήμα. Εξ αποστάσεως όπως είναι η εκπαίδευση που προτείνει για τους ποινικούς κρατούμενους. Θα απουσιάζει με τη Τάνια, την ώρα που οι σύντροφοί του στο ΠΑΣΟΚ θα κυνηγούν τις ψήφους για να μην γίνουν εκλογές. Κάποιοι συνάδελφοι του στο ΠΑΣΟΚ, θεωρούν πως είναι η ευκαιρία να τον «τελειώσουν» πολιτικά από εν δυνάμει αρχηγό της Δημοκρατικής Παράταξης, με τη συγκεκριμένη ερώτηση στη Βουλή, πόσο μάλιστα τώρα που η κυβέρνηση πέφτει και η σύγκρουση με τον Λοβέρδο δεν θα διαταράξει κάποια κυβερνητική συνέχεια.

Η κυβέρνηση Σαμαρά, με περιπτώσεις σαν του Λοβέρδου, χάνει και την ηθική δικαιολογία για τη στήριξη των αριστερών ανεξάρτητων βουλευτών.

Γεώργιος Ανάκης
Ελεύθερο ρεπορτάζ

Σχόλιο ιστολογίου: Εμείς, πέρα από οποιοδήποτε κουτσομπολιό ή κακοήθεια, είμαστε βέβαιοι πως ο κ. Λοβέρδος πρόκειται να ανταποκριθεί στις προκλήσεις που τον περιβάλλουν, θα σταθεί στο ύψος του και θα ρίξει κανονικότατα την... ψήφο του, όσες φορές και αν χρειαστεί, προκειμένου να βοηθήσει να βγει η χώρα από το αδιέξοδο και να υπάρξει ένα ευχάριστο τέλος...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ας προετοιμαζόμαστε για μια μακρά περίοδο επικίνδυνης περιπλοκής

Γράφει ο Καρακούσης Αντώνης

Η είσοδος στον λεγόμενο πολιτικό κύκλο επήλθε με τις ευρωεκλογές του περασμένου Μαΐου.

Τα αποκαρδιωτικά για την κυβέρνηση αποτελέσματα σε συνδυασμό με τον «αέρα»που έδωσαν στον ΣΥΡΙΖΑ ήγειραν σχεδόν αυτόματα αμφισβητήσεις για τη συνέχιση του οικονομικού προγράμματος, που μέχρι τότε απέδιδε και είχε προσφέρει τη πρώτη δυνατότητα εξόδου στις αγορές.

Η μετάπτωση λοιπόν από τον «ενάρετο» οικονομικό κύκλο στον συνήθως φθοροποιό ελληνικό πολιτικό κύκλο συνετελέσθη το περασμένο καλοκαίρι.

Και αυτό γιατί όλοι οι παράγοντες της πολιτικής ζωής προσαρμόσθηκαν στα αποτελέσματα των ευρωεκλογών.

Η αξιωματική αντιπολίτευση αντιμετώπισε την πρωτιά που κέρδισε ως ισχυρή ένδειξη της δυσαρμονίας μεταξύ εκλογικού σώματος και κυβέρνησης και απαίτησε πάραυτα εκλογές, μεταδίδοντας πως αν η κυβέρνηση δεν ενδώσει θα χρησιμοποιήσει την εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας για να τις επιβάλλει.

Η κυβέρνηση νοιώθοντας την πίεση τόσο από τη φθορά που η εφαρμογή του οικονομικού προγράμματος προκαλούσε, όσο και από την διεκδίκηση του κ.Τσίπρα, επιχείρησε να οικοδομήσει ένα σχέδιο απεμπλοκής.

Ο κ. Σαμαράς απέναντι στην διαμορφούμενη αμφισβήτηση προέταξε το επιχείρημα ότι η παρούσα Βουλή θα εκλέξει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας και οι εκλογές θα γίνουν το 2016.

Και στη βάση αυτής της διπλής επιδίωξης οικοδόμησε σχέδιο πολιτικό και οικονομικό μαζί. Το οποίο στηριζόταν στην ιδέα ότι οι αγορές θα συνεχίσουν να επιβραβεύουν τις προσπάθειές του και στην πρόγνωση ότι η τρόικα θα μαλάκωνε, θα αποδεχόταν την πρόοδο και δεν θα πίεζε αφόρητα την κυβέρνησή του.

Υπέθετε ο Πρωθυπουργός ότι θα διαμόρφωνε θετικό περιβάλλον περί την οικονομία, ικανό να στηρίξει τις προσπάθειές του για εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, η οποία με τη σειρά της θα διασφάλιζε την πολιτική σταθερότητα.

Κάπως έτσι σήκωσε τους τόνους, τον Σεπτέμβριο μίλησε για το τέλος του μνημονίου και την απομάκρυνση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου από την επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας. Και ακόμη έδωσε μεγάλη σημασία στις όποιες υποσχέσεις που έλαβε από την κυρία Μέρκελ και στους όρκους που πήρε από τον Γιουνκέρ, ο οποίος βεβαίως αργότερα ατύχησε και ουδένα μπορούσε να στηρίξει.

Υπερεκτίμησε τότε ο Πρωθυπουργός τις δυνατότητες της πολιτικής διαπραγμάτευσης και υποτίμησε το βάρος της τεχνικοοικονομικής.

Εκείνες οι αναφορές, ωστόσο, ελήφθησαν σοβαρά υπ'όψιν από δανειστές και εταίρους, αξιολογήθηκαν αρνητικά από τις αγορές και διαμόρφωσαν μια νέα ζώνη επιφύλαξης και καχυποψίας απέναντι στην Ελλάδα.

Ο κ. Σαμαράς πήρε την  πρώτη ψυχρολουσία στα τέλη Οκτωβρίου όταν ο Γκίκας Χαρδούβελης ανακοίνωσε  επισήμως στην κυρία Λαγκάρντ τις επιδιώξεις της ελληνικής κυβέρνησης. Η αντίδραση των αγορών ήταν σχεδόν βάρβαρη, δεν άφησε κανένα περιθώριο παρερμηνειών. Φανέρωσαν στους πάντες ότι χωρίς την εγγύηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στην ελληνική πολιτική.

Ήταν φανερό από εκείνη τη στιγμή ότι το σχέδιο Σαμαρά δεν στεκόταν, δεν μπορούσε να έχει  καμία τύχη.

Έκτοτε, εταίροι, δανειστές κι αγορές σκλήρυναν, δεν άφησαν περιθώρια άμβλυνσης των εντυπώσεων στον κ.Σαμαρά , ο οποίος εγκλωβίστηκε σε μια ατέρμονα διαπραγμάτευση χωρίς τέλος.

Έτσι οι προθεσμίες χάθηκαν, το αδιέξοδο πρόβαλε και  η χώρα κινδύνευε να μείνει ξεκρέμαστη, χωρίς κάλυψη από την αρχή του νέου χρόνου. Η κυβέρνηση δεν μπορούσε να αφήσει τη χώρα ούτε μια μέρα χωρίς πρόγραμμα, δεν είχε άλλη επιλογή. Από το σκίσιμο του μνημονίου φθάσαμε στη διεκδίκηση της παράτασης, την οποία λάβαμε χωρίς καταβολή των δόσεων, με την διαπραγμάτευση ανοιχτή, τα μέτρα όλα στο τραπέζι και με την υποχρέωση  να έχουμε κλείσει επιτυχώς  τον πολιτικό κύκλο μέχρι τα τέλη του Φλεβάρη και να είμαστε σε θέση να προσέλθουμε ξανά στις διαπραγματεύσεις για ολοκλήρωση του προγράμματος και πλήρη εφαρμογή των υπεσχημένων.

Με άλλα λόγια η επίσπευση εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας ήταν μια λύση ανάγκης, μια κίνηση υψηλού ρίσκου με μικρές πιθανότητες επιτυχίας, όπως συμβαίνει με όλες τις αποφάσεις της τελευταίας στιγμής.

Η βύθιση του Χρηματιστηρίου αποτυπώνει ακριβώς τις ανησυχίες επιτυχίας του εγχειρήματος. Αν αποτύχει η εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας η χώρα θα πάει γρήγορα στις κάλπες. Και οι κάλπες δεν θα είναι κατ' ανάγκην λυτρωτικές.

Αντίθετα μπορεί να αποτελέσουν τη βάση μιας νέας μεγάλης περιπλοκής, η οποία πιθανώς να εμφανισθεί κατά τρόπο έντονο στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Όσο κι αν η δίμηνη παράταση του προγράμματος προσφέρει κάποιες εγγυήσεις ασφάλειας, οι ψυχολογικοί παράγοντες που οι εντάσεις της προεκλογικής περιόδου αναδεικνύουν δεν είναι πάντα ελέγξιμοι.

Ολα μπορούν να συμβούν σε μια χώρα πολιτικά και οικονομικά ασταθή σαν την Ελλάδα. Και βεβαίως τίποτε δεν εγγυάται ότι όλα θα εξελιχθούν ομαλά μετά τις εκλογές.

Η νέα κυβέρνηση θα κληθεί σε ελάχιστο χρόνο που πιθανότατα δεν θα αρκεί να διαπραγματευθεί τις πολλές εκκρεμότητες και θα χρειάζεται νέα παράταση του προγράμματος ακόμη μεγαλύτερη και πιθανώς επαχθέστερη.

Το χάος λοιπόν παραμονεύει. Και γι' αυτό ας προετοιμαζόμαστε για μια μακρά περίοδο μεγάλης περιπλοκής, στη διάρκεια της οποίας θα κριθούν οι αντοχές των πάντων και των επερχομένων βεβαίως, που τώρα αρχίζουν να αντιλαμβάνονται πόσο ασφαλέστερη είναι η θέση της αντιπολίτευσης από εκείνη της ευθύνης διαχείρισης των υποθέσεων της χώρας. 

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Κράλογλου

Να ερωτηθεί και ο Ρωμανός αν συμφωνεί με την υποψηφιότητα του κ. Σταύρου Δήμα. Γιατί να μην ερωτηθεί; Εάν δεν εκλέγει Πρόεδρος από την σημερινή Βουλή θα πάμε για εκλογές. Και η νέα κυβέρνηση, όποια και αν είναι, θα δίνει, από εδώ και πέρα, λόγο και στους αντιεξουσιαστές και στους τρομοκράτες. Γιατί αυτήν τη χώρα θα παραλάβει. Τη χώρα του Ρωμανού.

Την εξουσία μιας χώρας-ρεζίλι όπου οι πάντες αποφεύγουν σκόπιμα να πουν στους ιθαγενείς της όλη την αλήθεια για το που ακριβώς βρισκόμαστε και ποιος είναι ο λόγος που
δεν πρόκειται να δούμε ούτε σε όνειρο αληθινή ανάκαμψη. Ανάκαμψη, δηλαδή, χωρίς αναστροφή.

Την εξουσία μιας χώρας-ρεζίλι όπου κανείς από τους εντός και εκτός Βουλής δεν ομολογεί στο λαό του ότι για άνεργους και εξαθλιωμένους μισθολογικά δεν υπάρχει άλλη ανάπτυξη από αυτή των μεταρρυθμίσεων του εκσυγχρονισμού και της απελευθέρωσης της οικονομίας από το κράτος και τον κρατισμό.

Να λοιπόν, μερικές εικόνες, από τις προτεραιότητες των εθνικών υποθέσεων…μιας πιθανής κυβέρνησης εκλογών για να έχουμε κάποια συμπεράσματα της Ελλάδας του Ρωμανού και όλων εκείνων που πήραν το πάνω χέρι με αντιπολιτευτική στήριξη και λόγω εμφανέστατης κυβερνητικής ανικανότητας.

Βαδίζουμε στην κόψη του ξυραφιού με το χρέος πάνω από 170% του ΑΕΠ και τις αγορές να μας ρίχνουν άγριο ξύλο… μόνο με την μυρωδιά εκλογών αλλά η μισή Βουλή «σφάζεται» στα πόδια του Ρωμανού.

Μπαίνουμε στο 2015 με τεράστια ερωτηματικά στην οικονομία και αβεβαιότητα στην πολιτική αλλά διαλύουμε μαγαζιά και περιουσίες εμπόρων και μικρομεσαίων για να τιμήσουμε την μνήμη του Γρηγορόπουλου.

Καταστρέφουμε την εικόνα της Αθήνας και ταυτόχρονα την τουριστική προσπάθεια του 2014 χύνοντας δάκρυα… για τους πρόσφυγες της Συρίας στο Σύνταγμα αλλά αφήνουμε να κυκλοφορούν απατεώνες που προσφέρουν στους Σύριους, για 4.000 ευρώ, «μαύρα διαβατήρια». Αυτούς δεν τους βλέπουν οι μπαχαλάκηδες της συμπόνιας και της πολιτικής...

Λιποθυμάμε (όσοι λιποθυμάμε) από χαρά που ο αναρχικός με την μακριά κοτσίδα άδειασε τα σκουπίδια του σπιτιού του στην μούρη του αντιπρύτανη του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και αδιαφορούμε όταν όλο αυτό το Πανεπιστημιακό γυφταριό της χώρας κατέστρεψε από κάθε πλευρά την παιδεία.

Κοντράρουμε και πολεμάμε άγρια κάθε επένδυση και κάθε επενδυτή που θέλει να αγοράσει κράτος και θεωρούμε απλώς επίορκους… τους αληταράδες, μπαρμπουτιάρηδες κομματικούς που βάλαμε στους κρατικούς Οργανισμούς να αξιοποιήσουν την περιουσία του λαού...

Δεν ντρεπόμαστε να βλέπουμε αξιόλογους επιστήμονες της χώρας να μεταναστεύουν ή να καταλήγουν σε επίδομα ανεργίας και οργανώνουμε «εμφύλιο» με όποιον πάει να πειράξει πλαστογράφους και άλλους απατεώνες που κρατάνε θέσεις στους Δήμους και στις Δημοτικές Επιχειρήσεις για να κατακλέβουν τα λεφτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης (επειδή είναι κουτόφραγκοι) και των δημοτών επειδή είναι ζώα... και δεν καταλαβαίνουν.

Επιτρέπουμε στους ψευτοαναρχικούς της αλητείας των Εξαρχείων να ξηλώνουν μαγαζιά και πολυκατοικίες για να πετάνε πέτρες στα σώματα ασφαλείας και μελετάμε εντός της Βουλής το ενδεχόμενο να αφοπλισθούν οι αστυνομικοί που περιφρουρούν τρομοκράτες και άλλους ύποπτους.

Θεωρούμε υπερβολή και μιλιταρισμό... τις παρελάσεις των εθνικών επετείων ενώ θα κάψουμε όλη την χώρα αν τολμήσει κάποιος όχι να απαγορεύσει το Πολυτεχνείο αλλά να το περιορίσει εντός του χώρου του Πολυτεχνείου.

Να ποια κοινωνία και ποιες επιταγές της θα παραλάβει η κυβέρνηση του Φεβρουαρίου 2015 (αν πάμε σε εκλογές) με δευτερεύον... το θέμα της οικονομίας κάπου στο βάθος...

Άμεσο νομικό πλαίσιο ώστε οι αντιεξουσιαστές, οι τρομοκράτες και οι αναρχικοί να ορίζουν τα όρια και τα οράματα στην παιδεία. Οι πρυτάνεις να είναι της πλάκας και μόνο για να ανοίγουν τις πόρτες και να τρώνε σφαλιάρες...

Νομική κάλυψη ώστε πλαστογράφοι, απατεώνες και καταχραστές εφόσον είναι κρατικοί υπάλληλοι να έχουν δικαίωμα συνέχισης της εργασίας τους. Ας πρόσεχαν αυτοί που τους διόρισαν...

Κατάργηση κάθε μορφής παρελάσεων και συνταγματική κατοχύρωση ως εθνικών επετείων της μνήμης Γρηγορόπουλου, της έναρξης απεργίας πείνας του Ρωμανού, της δολοφονίας για το καλό του έθνους... των υπαλλήλων της Μαρφιν και άγαλμα του δολοφόνου στην Πλατεία Συντάγματος.

Απελευθέρωση και ανάθεση υπουργείων σε όλα τα μέλη της 17 Νοέμβρη. Το υπουργείο Παιδείας αποκλειστικά στον Κουφοντίνα...

Αντικατάσταση με κομποσκοίνια και κομπολόγια του οπλισμού της αστυνομίας.

Κάψιμο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης μία φορά τον χρόνο όπως παλιά πηδούσαμε τις φωτιές στον Κλήδονα …

Αυτή είναι η επόμενη ημέρα στην χώρα του Ρωμανού. Και αυτές είναι οι προτεραιότητες της κυβέρνησης των εκλογών παρά την κόντρα του 60% των (ψυλλιασμένων για όσα τους περιμένουν) ψηφοφόρων που επιμένουν να τις αρνούνται . Όσο για την οικονομία ουδείς λόγος ανησυχίας... Η ΝΔ- ΠΑΣΟΚ ονειρεύονται (μόνοι τους) την ανάπτυξη. Και οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχουν τις λύσεις σε κάποιο τσεπάκι τους... Αρκεί να θυμηθούν έγκαιρα σε ποιο…

Επικοινωνία με τον συντάκτη
george.kraloglou@capital.gr
Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Όταν πριν από τρία χρόνια του δόθηκε η ευκαιρία, μετά την ανατροπή του Μεγάλου Ηλίθιου, να πει το μεγάλο ''όχι'', και να οδηγήσει την χώρα σε σωτήριες εκλογές...
(εκλογές που θα κέρδιζε ''με τα τσαρούχια'' λόγω της ως τότε στάσης του, και που αν εφάρμοζε όσα αντιμνημονιακά και πολύ σωστά έλεγε ως τότε, σήμερα θα ήταν αδιαφιλονίκητος ηγέτης και θα μπορούσε να χρίσει για υποψήφιο Πρόεδρο Δημοκρατίας ακόμα και τον οδηγό του)
 
Προτίμησε την οδό της προδοσίας, της υποτέλειας, της σίγουρης εξουσίας που του έταξαν οι οικονομικοί δυνάστες και οι εξωθεσμικοί μαφιόζοι.  Άλλωστε το είχε ξανακάνει και πιό παλιά.
 
Συνηθισμένος να προδίδει φίλους και ευεργέτες του, και συνηθισμένος να δαγκώνει το χέρι που τον στήριξε, πρόδοσε  το κόμμα του και όσους ως τότε τον είχαν στηρίξει για να γίνει πρόεδρος, πρόδοσε έναν ολόκληρο λαό, και βέβαια πρόδοσε και τον ίδιο του τον εαυτό.
    
Και με την κεκτημένη ταχύτητα (της προδοσίας) επιχείρησε πριν από λίγους μήνες να ξαναπροδώσει, αυτή την φορά όμως τους διεθνείς απατεώνες, αφεντικά του, και τοκογλύφους της τρόϊκας, λέγοντας (χωρίς να το εννοεί, για τα μάτια του κόσμου και των εκλογών) πως βγαίνουμε από μνημόνια και επιτηρήσεις, και πως ξαναγυρίζουμε στις αγορές.

Τα διεθνή όμως κοράκια δεν ανέχονται ούτε ως αστείο, ούτε σαν στείρο πολιτικό βερμπαλισμό τέτοιες -έστω και ντεμέκ- προσπάθειες ανεξαρτησίας!

Το αποτέλεσμα γνωστό:
Το ψηλό παιδί, ο τσικ-λεβέντης, το καμάρι της Μεσσηνίας βγήκε ''στην σέντρα''!
Ή μάλλον στην μαρκίζα.
Και απειλεί(!) τους βουλευτές του και τους άλλους βουλευτές πως αν δεν γίνει το δικό του θα πηδήξει!

Ε, πήδα λοιπόν λεβεντόπουλε!
Αυτό περιμέναμε τόσο καιρό!

Αρκεί να μην είναι κανείς από κάτω, και τον πάρεις στο λαιμό σου!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Το είπαμε και το ξανάπαμε ότι οι Γερμανοί στέλνουν την κυβέρνηση στη σφαγή, την οδηγούν στο ικρίωμα: αυτό πέτυχαν με τη στάση τους απέναντι στην Ελλάδα κατά την τελευταία φάση της αξιολόγησης. Είναι φανερό ότι τις εκλογές τις επέβαλαν, αφού έκαναν πρώτα τη δουλειά τους με αυτή την κυβέρνηση, η οποία, άλλα δεν έχει να τους δώσει. Κι αυτή είναι μια πραγματικότητα που δεν θα άλλαζε με οποιοδήποτε υποψήφιο πρόεδρο, όπως δεν θα αλλάξει και με τον Σταύρο Δήμα.

Ετσι λοιπόν αρχίζει τώρα η επόμενη φάση, αυτή του πολιτικού εκβιασμού: ψηφίστε πρόεδρο, γιατί αλλιώς, σας τα παίρνουμε όλα. Αυτό θα είναι ουσιαστικά το μήνυμα του Βερολίνου και, κατ’ επέκταση, το μήνυμα της κυβέρνησης στους βουλευτές – κι αν οι τρεις ψηφοφορίες αποβούν άκαρπες, στη συνέχεια, στο εκλογικό σώμα.

Ο παλιός καλός γνωστός εκβιασμός επανέρχεται δηλαδή, σε πλήρη ισχύ. Όμως, αυτή τη φορά, είναι ξεκάθαρο ότι δεν θα πετύχει. Και το γνωρίζουν και στην κυβέρνηση – τουλάχιστον οι πιο ψύχραιμοι εξ αυτών.

Τώρα βέβαια, οι αντιφάσεις στις οποίες πλέει η κυβερνητική προπαγάνδα, είναι πρωτοφανείς όπως και η έκταση της σύγχυσης, σε μία πορεία χωρίς πυξίδα πλέον και προορισμό. Η σύγχυση προκύπτει διαρκώς ακόμα και μέσα από την ίδια της τη ρητορική:
Το πρωί λένε ότι πάνε καλά, βγαίνουμε από την κρίση, έχουμε σταθερότητα και έρχεται η ανάπτυξη και το μεσημέρι… κλαίνε ότι η χώρα κινδυνεύει να εκτροχιαστεί και να πάει πίσω, οι θυσίες χρόνων να χαθούν μέσα σε λίγες ώρες και να έρθει η φοβερή καταστροφή γιατί είμαστε -λένε οι ίδιοι- πάλι σε συνθήκες 2012, αν όχι χειρότερες.

Ε, λοιπόν, ας σοβαρευτούν επιτέλους: και τα δύο, δεν γίνονται μαζί:
Ή έχουμε βρεθεί ένα βήμα πριν την έξοδο από την κρίση και, αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, δεν χαλάει – εκτός κι αν είναι λόγια, γιατί αν είναι αλήθεια, δεν χαλάει μέσα σε ώρες ή μέρες, ή
Δεν έχουμε καταφέρει τίποτα. Ολα αυτά είναι παραμύθια της Χαλιμάς, έτοιμα ανά πάσα στιγμή να καταρρεύσουν, όχι φυσικά λόγω πολιτικού κλίματος και εξελίξεων στην Ελλάδα, αλλά λόγω του πραγματικού γεγονότος ότι η χώρα όχι απλώς δεν «σώθηκε», αλλά διαλύεται καθημερινά.

Ας αφήσουν λοιπόν αυτού του είδους τις εξυπνάδες. Δυστυχώς, η αλήθεια είναι μία και την ξέρουμε όλοι: η κατάσταση είναι τραγική και γι αυτό κάθε άλλο παρά φταίει η αμφισβήτηση αυτής της πολιτικής. Φταίει η ίδια αυτή η πολιτική, η οποία παγίδευσε την Ελλάδα δέκα φορές χειρότερα απ’ ότι στην αρχή της κρίσης ήταν παγιδευμένη: 
το 120% του ΑΕΠ χρέος, και μάλιστα ίσως και να ήταν και λιγότερο, δεν ήταν βιώσιμο. Τώρα, το 170%, - και μάλιστα με περίπου το ένα τρίτο του ΑΕΠ να έχει πια εξαφανιστεί όπως και ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας, τι είναι;

Όλα αυτά είναι λοιπόν παραμύθια για μικρά παιδιά, από μεγάλους πολιτικούς και λοιπούς συναφείς «απατεώνες»… Και έχει έρθει η ώρα να τελειώνουμε με αυτά. Ακριβώς γι αυτό δε περνάμε τώρα στη φάση των άγριων εκβιασμών.

Θα είναι εύκολο να τους αποκρούσει επιτέλους η Ελλάδα; Ασφαλώς όχι, θα είναι πολύ, πάρα πολύ δύσκολο. Η πίεση θα είναι τεράστια. Αλλωστε, στο Βερολίνο έχουν πλέον συνηθίσει οι έλληνες πολιτικοί να τους λένε μόνον «ναι» - γι αυτό νιώθουν ακόμα πιο ασφαλείς.

Αυτό πρέπει επιτέλους τώρα να σπάσει. Με όποιο κόστος. Αλλος δρόμος, δεν υπάρχει, ειδικά τώρα πια, εδώ που οδήγησαν οι κυβερνήσεις από το 2009 μέχρι σήμερα, την Ελλάδα, πολύ χειρότερα και από την πολύ κακή κατάσταση στην οποία την άφησαν οι προηγούμενες…

Μόνη διέξοδος είναι πλέον η, όντως εξαιρετικά δύσκολη, αλλαγή αυτής της πορείας, με όποιο κόστος αυτή μαζί της επιφέρει.

Αλλιώς, το ικρίωμα είναι δεδομένο, όχι μόνον (και) για τους επόμενους κυβερνώντες όπως έγινε με όλους τους προηγούμενους, αλλά, κυρίως, για τη χώρα.

Πηγή
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Ceteris Paribus 

Η τρόικα «εκβιάζει» την κυβέρνηση και το ελληνικό πολιτικό σύστημα, ζητώντας καθαρή λύση εδώ και τώρα στο ζήτημα της πολιτικής αβεβαιότητας, ώστε να υπάρξει συμφωνία με καθαρό το πολιτικό τοπίο και υλοποίηση των νέων δεσμεύσεων.

Με τη σειρά της, η κυβέρνηση «εκβιάζει» τους βουλευτές με το δίλημμα «ή ψηφίζετε Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή… χάος». Στη συνέχεια, η δημοσιοποίηση της υποψηφιότητας του Σταύρου Δήμα (μια κεντροδεξιά υποψηφιότητα, με ήπιο πολιτικό προφίλ αλλά «λίγη») προκαλεί τη «βίαιη» αντίδραση της αγοράς, ρίχνοντας το χρηματιστήριο στα Τάρταρα: η μεγαλύτερη πτώση των τελευταίων 27 (!) χρόνων με 12,78%! Ένας κύκλος που αρχίζει με «εκβιασμό», συνεχίζεται με «εκβιασμό» και ολοκληρώνεται με μια «βίαιη» αντίδραση.

Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί μια υποψηφιότητα με «ήπιο» πολιτικό προφίλ πανικοβάλλει σε τέτοιο βαθμό το χρηματιστήριο, ώστε να γκρεμίζεται σαν να έχει αναλάβει ήδη τη διακυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί ξεπηδάει τόση «βία» από το ελληνικό πρόβλημα; Η γενική απάντηση είναι, διότι οι εκβιάζοντες είναι οι ίδιοι εκβιαζόμενοι, όχι από κάποιους άλλους, αλλά από μια παγκόσμια συγκυρία που μυρίζει μπαρούτι!

Πρώτα, οι δανειστές:
Η παγκόσμια συγκυρία είναι πολύ άσχημη, όχι μόνο γεωπολιτικά αλλά και οικονομικά. Η Κίνα και γενικότερα η Ασία εκπέμπει… προσεισμικές δονήσεις και όλοι φοβούνται μεγάλο «σεισμό». Τα επιχειρηματικά «κανόνια» στις χώρες της Ασίας και του Ειρηνικού αυξάνονται και πληθύνονται, ενώ οι προβλέψεις για την κινεζική οικονομία είναι δυσοίωνες. Το χρηματιστήριο της Σανγκάης γνωρίζει μεγάλη πτώση, προκαλώντας νέο κύκλο απωλειών στη Νέα Υόρκη και τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Η ευρωπαϊκή συγκυρία είναι επίσης πολύ άσχημη: Η κρίση έχει περάσει προ πολλού από την περιφέρεια στο ευρωπαϊκό κέντρο και από την οικονομική βάση στο πολιτικό και θεσμικό εποικοδόμημα, οι ανταγωνισμοί στην ισχυρή «τριάδα» Γερμανία – Γαλλία – Ιταλία εντείνονται, η οικονομία βολοδέρνει μεταξύ στασιμότητας, ύφεσης και αποπληθωρισμού, το κρατικό χρέος και το χρέος του ιδιωτικού τομέα είναι πολύ ψηλότερα από το 2008, το θρυλούμενο αναπτυξιακό επενδυτικό «πακέτο» του κ. Γιούνκερ εκφυλίστηκε σε ψίχουλα 21 δισ. ευρώ που θα αυγατίσουν με… μόχλευση, και η Γερμανία κρατάει «γερή άμυνα» στα σχέδια του Ντράγκι για «ποσοτική χαλάρωση».

Σε αυτές τις συνθήκες, οι αγορές κοιτούν με το ένα μάτι την Κίνα και με το άλλο την Ελλάδα, καθώς επανέρχεται η απειλή του ελληνικού «σπινθήρα» που θα βάλει φωτιά στον «ξερό κάμπο». Η ελληνική αβεβαιότητα περιπλέκει ακόμη και τόσο σημαντικά σχέδια όσο η ευρωπαϊκή «ποσοτική χαλάρωση».

Ιδού λοιπόν γιατί οι δανειστές εκβιάζουν την κυβέρνηση και το ελληνικό πολιτικό σύστημα για ξεκαθάρισμα του πολιτικού τοπίου εδώ και τώρα!

Με τη σειρά της, η κυβέρνηση δεν έχει άλλη επιλογή παρά να μεταφέρει τον εκβιασμό στους βουλευτές και στον ΣΥΡΙΖΑ. Το σκληρό ξεκαθάρισμα στο οποίο παραπέμπει η επιτάχυνση των διαδικασιών γύρω από την προεδρική εκλογή, αναβαθμίζει την πίεση και τη δραματικότητα των διλημμάτων για βουλευτές και κόμματα: χρηματιστηριακό «κραχ», ασφάλεια – φυγή καταθέσεων, εισαγωγές, μισθοί και συντάξεις, όλα γίνονται παράμετροι του εκβιασμού.

Στο σημείο αυτό, πρέπει να ειπωθεί ότι οι δανειστές δεν έδωσαν στην κυβέρνηση το «χαρτί» που ζητούσε, δεν ζήτησαν δηλαδή και την υπογραφή του Τσίπρα στη νέα συμφωνία. Αντ’ αυτού, όμως, άρχισαν να εμφανίζονται κινήσεις ασφυκτικής πίεσης συνολικά πάνω στην Ελλάδα: Η ΕΚΤ διέψευσε δημοσίευμα της Handelsblat περί κλεισίματος της στρόφιγγας στις ελληνικές τράπεζες, αλλά με τρόπο καθόλου καθησυχαστικό. Και ο γερμανικός ασφαλιστικός οργανισμός Hermes σταμάτησε να παρέχει εγγυήσεις για τις ελληνικές εξαγωγές.

Ο Σαμαράς δεν έκανε ό,τι έκανε γιατί έχει «κλειδώσει» τους «180». Η υποψηφιότητα Δήμα δεν σηματοδοτεί ένα τέτοιο «κλείδωμα», αλλά κάτι άλλο: μια δραματοποίηση της κατάστασης, μια σκληρή πολιτική αναμέτρηση σε τεταμένο κλίμα, γαρνιρισμένη από «κραχ» και άλλες αναστατώσεις και συνοδευμένη από γενικευμένη ανασφάλεια. Με στόχο τους ήδη ανασφαλείς βουλευτές, αλλά κυρίως τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η υποψηφιότητα Δήμα φέρνει πιο κοντά τις εκλογές – γι’ αυτό η καταβαράθρωση του Χ.Α. Φέρνει όμως πιο κοντά και το «σκληρό ροκ», μια πολιτική αναμέτρηση και εξελίξεις «διά πυρός και σιδήρου». 

Πρόκειται για το γνωστό από τη θεωρία των παιγνίων chicken game, όπου χάνει όποιος φοβάται -και υποχωρεί- πρώτος. Τώρα θα φανεί ποιος αντέχει καλύτερα σε καταστάσεις υψηλού ρίσκου και υψηλών πολιτικών πιέσεων. Όποιος δεν έχει αυτό το «μέταλλο», θα χάσει ακόμη και αν κερδίσει τις εκλογές…

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Όλα αυτά τα απίστευτα που ζούμε είναι τα αποτελέσματα ενός σάπιου πολιτικού συστήματος. Έχουμε ένα πολιτικό σύστημα κλειστό, οικογενειοκρατικό και πλήρως αυτονομημένο από κάθε κοινωνική αναφορά.

Η κοινωνία δεν μπορεί να επέμβει. Οι υπήκοοι (και όχι φυσικά πολίτες), δεν έχουν κανέναν θεσμικό ρόλο για να μπορούν να επέμβουν στο παραμικρό.

Η Ελλάδα και οι Έλληνες εδώ και 200 σχεδόν χρόνια σύρονται από καταστροφή σε καταστροφή, από προδοσία σε προδοσία.
Όλα αυτά οφείλονται σε προσωπικές φιλοδοξίες και διαγωνισμούς πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων αποκλειστικά εντός του πολιτικού συστήματος.

Το αυτονομημένο ελληνικό πολιτικό σύστημα, προτιμά να έχει αφεντικά στην οικονομική ολιγαρχία και να σύρεται από το εξωτερικό, παρά να ακουμπήσει πάνω στο λαό και να πορευτεί μαζί του.
Αυτό είναι χαρακτηριστικό ενός κλειστού πολιτικού συστήματος.

Δυστυχώς, αυτές τις μέρες ζούμε και πάλι τις αναταράξεις εντός του ελληνικού πολιτικού συστήματος, τις οποίες φυσικά θα πληρώσουμε όλοι εμείς η απομονωμένη κοινωνία.
Αυτό το σύστημα πρέπει να καταρρεύσει ώστε να εισρεύσει η λαϊκή βούληση στην άμεση λήψη των αποφάσεων και όχι να περιορίζεται μόνο στην επιλογή κομματικών αντιπροσώπων.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

O Βαρουφάκης αιφνιδίασε με την ειλικρίνεια της άποψης πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μόνο μία επιλογή, ως κυβέρνηση. Να κλείσει κατάμουτρα το τηλέφωνο στον Ντράγκι για να μην προλάβει αυτός. Ούτε λίγο ούτε πολύ, πιστεύει ότι ύψιστη αποστολή του Τσίπρα είναι να ανακατέψει την τράπουλα στην Ένωση και να σταματήσει το σκοτεινό ρόλο του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος.

Πραγματικά, προκαλεί έκπληξη ενόψει πιθανών εκλογών, πως ο «θεωρητικός» Βαρουφάκης «διδάσκει» γενναιότητα σε ένα κόμμα που σπεύδει να διεκδικήσει με πολύ μεγάλες αξιώσεις την εξουσία. Τώρα θυμήθηκε να το πει; Να υποθέσουμε δηλαδή, πως τόσον καιρό ο Γιάνης με ένα «ν», δεν έβλεπε τις κομματικές δομές του ΣΥΡΙΖΑ, τους βουλευτές του, τα παλιά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, τους συνδικαλιστές και την αμετροέπεια στη ρητορική του. Διατηρούσε ως ρομαντικός «αφελής», την ελπίδα ότι ο Αλέξης με την «εύθυμη» παρέα του θα οργάνωνε αντάρτικο για σώσει την Ευρώπη από τις «χρεοκοπημένες» της τράπεζες!

Τι κάνει ο Βαρουφάκης; Περιγράφει, ως θεωρητικός της οικονομίας, μια οπτική του καπιταλιστικού συστήματος, όπως βολεύει τον ίδιο και τη ρητορική του. Δεν κάνει σχεδόν ποτέ, οικονομικές προσεγγίσεις στις διαπιστώσεις, αλλά περισσότερο αναπτύσσει πολιτικές τακτικές. Με λίγα λόγια, «παραβιάζει» ανοιχτές πόρτες, όταν μας «αποκαλύπτει» το ρόλο των τραπεζών ή την γραφειοκρατική πολιτική της ευρωζώνης. Συνεπώς, ταυτίζεται με το βλέμμα του μέσου πολίτη που δεν είναι σε θέση να κατανοήσει παρά μόνο τις «ληστρικές» διαθέσεις της ΕΚΤ και των «αιμοβόρων» hedge funds. Κι απ΄ό τι φαίνεται του είναι αρκετό.

Αν λοιπόν ο καπιταλισμός είναι άρρωστος, οι θεωρητικοί της οικονομίας δεν είναι σε θέση να τον γιατρέψουν. Κι αυτό γιατί οι ακριβοπληρωμένες συμβουλές τους, το μόνο που κάνουν είναι να συντηρούν την οποιαδήποτε φωνή αγανάκτησης ελλοχεύει στην «μιντιακή» συνείδηση της κοινής γνώμης. Με λίγα λόγια, αλιεύουν έντεχνα την διαμορφούμενη άποψη που υφέρπει ως κοινά αποδεκτή αντίληψη και την ενισχύουν ακόμα περισσότερο.

Για παράδειγμα, όλοι πλέον ξέρουν καλά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ιδιαίτερη διάθεση να τα βάλει με τα καπιταλιστικά «γουρούνια». Απεναντίας, υπόσχεται έντεχνα , ότι θα κυλιστεί στη λάσπη μαζί τους. Το βλέπει αυτό ο Γιάνις με ένα «ν» και αλλάζει τη στόχευση. Παιχνίδι κάνει με το κοινό του, όπως κάθε σταρ που «σέβεται» τις ανάγκες για ποικιλία στη δραματοποίηση των αφηγήσεων του. «Πειράζει» λίγο το story, παραλλάσσοντας τις προοπτικές, ενώ αφήνει ίδιο το βασικό θεματικό κέντρο. Λες και υπήρχε περίπτωση να περιγράψει ποτέ μια σοβαρή σχέση μεταξύ μιας κρατικοδίαιτης αριστερής οικονομίας με το σκληρό κεφαλαιοκρατικό «dictat» της ευρωζώνης και της αμερικάνικης Fed.

Γιατί όλες αυτές, οι πολιτικές, επαναλαμβάνω, και όχι οικονομικές προτροπές του Βαρουφάκη και του Λαπαβίτσα, προϋποθέτουν μια κρατική οντότητα με δομές και ευελιξία στις αποφάσεις. Προϋποθέτουν επίσης, μια ενωμένη οικονομική στρατηγική που αποβλέπει στην ισχυρή αντιμετώπιση των εξωτερικών κινδύνων. Να γιατί, πιστεύω ότι μας δουλεύουν οι ξένοι και ντόπιοι θεωρητικοί οικονομολόγοι. Επειδή, ενώ προτρέπουν για πολιτική στάση, κάνουν πως δεν βλέπουν την ανεπάρκεια της οικονομίας και όλες τις κατεστραμμένες υποδομές που θα μπορούσαν να την αναπτύξουν. Επιτηδευμένα επίσης αγνοούν τις ανύπαρκτες διαθέσεις για διάσωση της κοινωνίας, αν τεθεί το ζήτημα της συλλογικής ευδοκίμησης και όχι της ατομικής.

Δεν θέλω να πιστεύω πως ο Βαρουφάκης συγκαταλέγεται στους «αργυρώνητους» γυρολόγους που τροφοδοτούν με τις αφηγήσεις τους τις σπαρταριστές επαναλήψεις των μίντια. Με βάζει σε σκέψεις όμως, η τόσο «ρομαντική» επιθυμία του, να στριμωχτεί ο Ντράγκι και η Ευρώπη, την ώρα που καμία προοπτική δεν φαίνεται για ενωμένη αντίδραση των χωρών του Νότου ή κάποιου άλλου συνασπισμού «δίκαιων» δυνάμεων.

Για άλλη μια φορά, φαίνεται πόσος χώρος δίνεται στην ελαφρότητα των απόψεων, αρκεί μόνο να διατυπώνονται μαζικά και από «συστημικά» χείλη.

Όπως και να ΄χει, το σίγουρο είναι ότι δε πρόκειται να πλήξουμε τους επόμενους μήνες. Με ή χωρίς Βαρουφάκηδες...

Επικοινωνία με τον συντάκτη
azampoukas@gmail.com
Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος 

Πρώτο: Κάθε ψήφος υπέρ της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας στις 17 του μήνα και στις επόμενες συνεδριάσεις που θα ακολουθήσουν θα είναι ψήφος υπέρ της πολιτικής που ευθύνεται για το 1,5 εκατομμύριο άνεργους. Για τα 700.000 υποσιτισμένα παιδιά. Για τα μαγκάλια. Για τα 6,3 εκατομμύρια Έλληνες που ζουν στη φτώχεια. Για τους λεηλατημένους μισθούς και συντάξεις. Θα είναι ψήφος υπέρ των τραπεζιτών, των εργολάβων, των «επενδυτών» και της προστατευμένης υπό το Αγγλικό Δίκαιο, ντόπιας και ξένης, ακρίδας που ρημάζει τον τόπο. 

Θα είναι ψήφος που λίγη σημασία θα έχει αν είναι «εξαγορασμένη» από τη στιγμή που - καθόλα έντιμα, νόμιμα και ηθικά - θα έχει κατατεθεί υπέρ των «κορακιών» και των «όρνεων» των περίφημων «Αγορών». Υπέρ αυτών που πέντε χρόνια τώρα βαφτίζουν «σωτηρία» την πολιτική της καταστροφής, βγάζοντας τα σπασμένα της κρίσης (που τα ίδια τα «κοράκια» προκάλεσαν) πάνω στις πλάτες των αιώνιων υποζυγίων. 

Δεύτερο: Κάθε ψήφος υπέρ της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, εκτός από ψήφος επικρότησης όσων προηγήθηκαν, θα είναι ψήφος υπέρ της συνέχισης της ίδιας ανελέητης πολιτικής, αλλά με ακόμα μεγαλύτερη ένταση! Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι αν τα Μνημόνια που προηγήθηκαν συνιστούσαν ένα αντικοινωνικό τσουνάμι, η προαποφασισμένη επιβολή του νέου Μνημονίου υπό την κωδική ονομασία «προληπτική γραμμή πίστωσης» ισοδυναμεί, πλέον με κοινωνικό Αρμαγεδδώνα.
     
Το «τέλος του Μνημονίου» για το οποίο και πάλι χτες μίλησε ο πρωθυπουργός περιλαμβάνει από αύξηση ΦΠΑ μέχρι νέους δυσβάσταχτους φόρους και χαράτσια και από νέες μειώσεις μισθών μέχρι πλήρη κατάργηση των συντάξεων και απόλυτη υπαγωγή των εργασιακών δικαιωμάτων στην εποχή της δουλοκτησίας! 

Τρίτο: Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι για να προχωρήσει σε μια τέτοια ολοκληρωτικού τύπου σάρωση των λαϊκών δικαιωμάτων έχει την ανάγκη να αποσπάσει κάποιου τύπου «νομιμοποίηση». Γνωρίζει ότι τέτοια νομιμοποίηση δεν μπορεί να λάβει τούτη την ώρα από την κοινωνία. Γι’ αυτό επιλέγει το «μπάι πας» της προεδρικής εκλογής ώστε να καταφέρει να παραμείνει ακόμα 1,5 χρόνο στην διακυβέρνηση.
     
Όμως: Η παρούσα Βουλή δεν διαθέτει την ουσιαστική πολιτική νομιμοποίηση να εκλέξει Πρόεδρο. Εξηγούμαστε: Η «τυπική δημοκρατία», όπως έλεγε ο Βενιζέλος κατά την ψήφιση του πρώτου Μνημονίου, μπορεί πράγματι να διαθέτει τις δυνατότητες ώστε η αριθμητική των κουκιών να υπερσκελίσει την πολιτική αριθμητική, να γράψει στα παλιά της τα παπούτσια την πραγματική πολιτική βούληση του εκλογικού σώματος.
     
Αλλά το ερώτημα που αναδεικνύεται ενόψει των διεργασιών για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας δεν είναι αν η δημοκρατία στην οποία ομνύουν οι συγκυβερνώντες διαθέτει  κοινοβουλευτικές «εξόδους ασφαλείας» για να μετατραπεί στο αντίθετό της. Το ερώτημα που αναδεικνύεται είναι αν η κοινοβουλευτική δημοκρατία των Πράξεων Νομοθετικών Περιεχομένων είναι εκείνη η δημοκρατία που ταυτίζεται με την επαγγελία του «κυρίαρχου λαού» (σ.σ.: προσωπικά δεν περιμέναμε τα της εκλογής του Προέδρου ούτε για να τεθεί ούτε πολύ περισσότερο για να απαντηθεί αυτό το από συστάσεως αστικής δημοκρατίας απαντημένο ερώτημα, αλλά τούτο είναι αντικείμενο επόμενου σημειώματος της στήλης).
     
Υπάρχει, λοιπόν, ένα εξόφθαλμο ζήτημα: Πριν από μερικούς μήνες έγιναν εκλογές. Το εκλογικό σώμα απεφάνθη. Επομένως, οι επιδιδόμενοι σε πολιτικά παίγνια περί τον επόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας αναζητώντας (;) «Τσιριμώκους», πώς ακριβώς εννοούν τη συνταγματική επιταγή περί «κυρίαρχου λαού», από τη στιγμή που ο «κυρίαρχος λαός» τούς έστειλε και τους δυο μαζί στο 30%;
     
Ως εκ τούτου: Ναι, στην προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία η αρμοδιότητα εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας εμπίπτει και αφορά αποκλειστικώς στο Κοινοβούλιο. Από εκεί περνά η εκλογή αλλά και η νομιμοποίηση του εκάστοτε Προέδρου της Δημοκρατίας. Μόνο που στην παρούσα πολιτική φάση η συγκυβέρνηση, αλλά και σύνθεση του Κοινοβουλίου, δεν διαθέτουν κανένα, μα κανένα, όχι τυπικό αλλά ουσιαστικό κοινοβουλευτικό έρεισμα να εκλέξουν Πρόεδρο. Διότι, πολύ απλά, είναι η ίδια η συγκυβέρνηση που δεν διαθέτει ουσιαστική κοινοβουλευτική νομιμοποίηση, είναι η ίδια η σύνθεση του Κοινοβουλίου που δεν αντιστοιχεί στις λαϊκές διαθέσεις. Υπάρχει αδιάψευστος μάρτυς; Υπάρχει. Είναι η πρόσφατη λαϊκή ετυμηγορία στις ευρωεκλογές. 

Τέταρτο: Αν η συγκυβέρνηση καταφέρει να προσεταιριστεί μέρος της κινούμενης άμμου που συγκροτείται από τους ανεξαρτητοποιημένους βουλευτές στο Κοινοβούλιο, ανοίγει – αντικειμενικά – ένας νέος κύκλος μεγαλύτερης απαξίωσης της πολιτικής μέσα από τις αιτιάσεις για «ομιχλώδεις» διαδικασίες.
    
Ανεξαρτήτως του τι θα συμβεί είναι σίγουρο: Όποτε υπήρξε ομίχλη στην πολιτική, τότε είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι πίσω από την πολιτική ομίχλη, ενίοτε, κρύβονταν δυσώδες παρασκήνιο, «αντίτιμα», παροχές, αντιπαροχές ή «απλή κα καλή» ιδιοτέλεια... 

Πέμπτο: Η μη εκλογή Προέδρου οδηγεί σε εκλογές. Σε ό,τι αφορά την τακτική της συγκυβέρνησης σε αυτή τη δεύτερη ενδεχόμενη φάση, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο: Όσα γνωρίσαμε σε επίπεδο κινδυνολογίας, εκβιαστικών διλημμάτων και πόλωσης στις προ διετίας εκλογές θα ωχριούν μπροστά σε όσα θα γίνουν τώρα.
    
Τα «Μνημόνια ή τανκς» και τα «Μνημόνια ή «χάος» που ακούσαμε τότε, θα αποτελούν «πταίσμα» μπροστά στα όσα θα ακολουθήσουν ώστε να καταφέρουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να αποσπάσουν τη συναίνεση μιας τρομοκρατημένης κοινωνίας για την συνέχιση μιας πολιτικής που την εξαθλιώνει. 

Έκτο: Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση εκείνο που κρίνεται δεν είναι μονοσήμαντα το «ποιά κυβέρνηση». Κρίνεται, βασικά, το «ποια πολιτική». Αν αυτό ίσχυε μια φορά στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, στην παρούσα φάση ισχύει χίλιες φορές. Το παρελθόν είναι ασφαλής μάρτυρας: Η εμπειρία από την εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία, ακόμα – ακόμα η εμπειρία των τριών διαφορετικών κυβερνήσεων της εποχής των Μνημονίων (Παπανδρέου, Παπαδήμος, Σαμαράς) πείθει ότι ο λαός δεν έχει ανάγκη «αλλαγής κυβέρνησης». Έχει ανάγκη από αλλαγή πολιτικής.
     
Η αλλαγή πολιτικής δεν θα έρθει ποτέ με τον λαό παθητικό παρατηρητή των πολιτικών εξελίξεων, με τον περιορισμό του στη θέση του ψηφοφόρου και με την παραίτησή του από την ιδιότητα του διαδηλωτή, του απεργού, του διεκδικητή της «άλλης πολιτικής» στο δρόμο, στο γραφείο, στους τόπους δουλειάς, στη γειτονιά, παντού.  
  
Έβδομο: Το πλαίσιο που έχει τεθεί από τους κατά τα άλλα εταίρους, συμμάχους και φίλους είναι κάτι παραπάνω από ασφυκτικό. Με απόλυτη ευθύνη, φυσικά του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος, αφού αυτές τις συμμαχίες και αυτό το πλαίσιο πορείας της χώρας έχει επιλέξει.  Υπό το ασφυκτικό λοιπόν πλαίσιο που όρισε η πολιτική του «ανήκομεν εις την Δύσιν» και του «τοις κείνων (σσ: των «Αγορών») ρήμασι πειθόμενοι», η κυβέρνηση αναζητά μια νομιμοποίηση για τη συνέχιση της πολιτικής της, όχι από την κοινωνία, αλλά από την Βουλή με μοχλό την εκλογή Προέδρου.  
Σε κάθε περίπτωση, όμως, είτε εκλεγεί Πρόεδρος είτε όχι και πάμε σε εθνικές εκλογές, το ασφυκτικό πλαίσιο παραμένει. Και αυτό δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση. Αυτό αφορά και την αξιωματική αντιπολίτευση, από τη στιγμή που έχει δηλώσει ότι η παραμονή της Ελλάδας σε ΕΕ, σε ΕΚΤ και ΝΑΤΟ δεν αμφισβητείται. Αν, όμως, δεν αμφισβητείται το πλαίσιο, τότε δεν αμφισβητείται και η δυνατότητα εκείνων που ορίζουν την ευρυχωρία του να τη συστέλλουν ή να τη διαστέλλουν κατά το δοκούν. 

Όγδοο: Να λοιπόν γιατί όλα αυτά είναι μια καλή ευκαιρία για τον ελληνικό λαό να ξανασκεφτεί και να τοποθετηθεί. Όχι μόνο για το ποια κυβέρνηση θα διαχειρίζεται την ασφυξία, αλλά – και πρωτίστως - για το ποιά πολιτική είναι εκείνη που ανοίγει δίοδο εκτός του ασφυκτικού πλαισίου.
     
Μια τέτοια συζήτηση – στην οποία ως στήλη φιλοδοξούμε να συμβάλουμε – θα ήταν πολλαπλά ωφέλιμη.
   
Πηγή enikos
Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου