Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Νοε 2014

Τουρκικά σόναρ "βομβαρδίζουν" ελληνικό υποβρύχιο νότια της Κύπρου 

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι οποίες μέχρι στιγμής δεν έχουν επιβεβαιωθεί επίσημα από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας ή από το Ελληνικό Πεντάγωνο, ελληνικό υποβρύχιο το οποίο έπλεε στην θαλάσσια περιοχή της Κύπρου, σε ΝΑΤΟϊκή αποστολή και αναμένεται να ενσωματωθεί με την επιχείρηση "Active Endeavour".

Το υποβρύχιο "Πρωτεύς" φαίνεται να έχει "προδοθεί" από "σημείωμα" του ΝΑΤΟ (δεν υπήρχε κανένας λόγος τέτοιας δημοσιοποίησης) και έχει στοχευθεί από σονάρ τουρκικών πλοίων. Οι τουρκικές φρεγάτες Goksu, Gelibolu και Yavuz (και ένα τουλάχιστον τουρκικό υποβρύχιο) έχουν εντοπίσει το ελληνικό υποβρύχιο, τα οποία φαίνεται πως έχουν κυκλώσει το ελληνικό υποβρύχιο και κινούνται προκλητικά απέναντί του.

Η πληροφορία, που επαναλαμβάνουμε δεν έχει επιβεβαιωθεί, εάν είναι αληθινή, τότε αποτελεί πραγματικό κόλαφο τόσο για την Ελλάδα (η οποία αποσιωπά μέχρι στιγμής το γεγονός), όσο και για την Τουρκία η οποία παίζει με την ύπαρξη του ΝΑΤΟ, αφού πολεμικά της σκάφη κινούνται απειλητικά εναντίον ΝΑΤΟϊκού σκάφους (υποβρυχίου) το οποίο κινείται για να ενσωματωθεί σε ΝΑΤΟϊκή επιχείρηση - αποστολή. Ταυτόχρονα, το ΝΑΤΟ φαίνεται να μην λαμβάνεται καν υπόψη από την Τουρκία του σουλτάνου Ερντογάν, ο οποίος παίζει σκληρά και άκρως επικίνδυνα παιχνίδια με όλες σχεδόν τις γειτονικές χώρες και ιδιαίτερα με τη ΝΑΤΟϊκή Ελλάδα.

Η κρίση που αυτή τη στιγμή εξελίσσεται, είναι δυνατόν να δημιουργήσει συνθήκες πολέμου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Ο νεότευκτος υπουργός Άμυνας κ. Δένδιας αλλά και ο "πρωθυπουργός" κ. Σαμαράς είναι σχεδόν βέβαιο πως δεν έχουν ούτε το σθένος ούτε την θέληση να στείλουν στην Τουρκία το οποιοδήποτε μήνυμα, και, δυστυχώς, αν και το Ελληνικό Πεντάγωνο ανέμενε κάποια επιθετική τουρκική κίνηση το πολιτικό προσωπικό της χώρας δεν φαίνεται να προετοιμάσθηκε κατάλληλα, αλλά, κυρίως, αφέθηκε στην "καλή θέληση" των ΝΑΤΟϊκών "συμμάχων", χωρίς να έχουν πάρει κανένα απολύτως δίδαγμα από την ιστορία και την φερεγγυότητα των "συμμάχων" έναντι της Ελλάδας.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Σκίτσο του προέδρου Ερντογάν σε σχολικό βιβλίο προκαλεί την οργή της Άγκυρας

Το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας κάλεσε σήμερα τον πρεσβευτή της Γερμανίας στην Άγκυρα προκειμένου να καταγγείλει τη δημοσίευση σε ένα γερμανικό σχολικό βιβλίο μιας γελοιογραφίας που απεικονίζει τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τη μορφή σκύλου.

Το σκίτσο αυτό, που είχε αρχικά δημοσιευθεί το 2011 στη γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung, αναδημοσιεύτηκε σε ένα βιβλίο που προορίζεται για τους μαθητές του λυκείου στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης.

Με τίτλο «οι Τούρκοι στη Γερμανία, μία επιτυχημένη ιστορία» η γελοιογραφία απεικονίζει τον Ερντογάν σαν σκύλο-φύλακα, σε επιθετική στάση, να επιδεικνύει τους κυνόδοντές του, μπροστά από ένα σπιτάκι σκύλου με το όνομά του.

«Καταδικάζουμε σθεναρά τη δημοσίευση σε ένα σχολικό βιβλίο ενός σκίτσου που προσβάλει τον σεβαστό μας πρόεδρο και όλους τους Τούρκους που ζουν στη Γερμανία» επισήμανε το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας σε ένα δελτίο τύπου που εξέδωσε.

«Δεν υπάρχει θέση στις δημοκρατίες για αυτού του είδους την υποκίνηση σε μίσος, στην ξενοφοβία και στην ισλαμοφοβία» προστίθεται στο κείμενο.

Σε ερώτηση που του απηύθυνε το Γαλλικό Πρακτορείο, ένας εκπρόσωπος του τουρκικού ΥΠΕΞ ανέφερε ότι ο πρεσβευτής της Γερμανίας Έμπερχαρντ Πολ εκλήθη για να δώσει εξηγήσεις.

Ο Ερντογάν έχει επανειλημμένα οδηγήσει ενώπιον της Δικαιοσύνης τους δημιουργούς σκίτσων που έχει κρίνει ότι τον προσβάλουν. Τον περασμένο μήνα, ο Μουσά Καρ, ένας σκιτσογράφος της εφημερίδας της αντιπολίτευσης Cumhuriyet, είχε αφεθεί ελεύθερος αφότου τέθηκε υπό κράτηση για ένα από τα σκίτσα του.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Τα ξένα μέσα ενημέρωσης έχουν πάψει να καλύπτουν τις εξελίξεις

Θυμάστε τον καιρό που οι κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βρετανίας, της Γαλλίας και του Κατάρ θεωρούσαν τη Λιβύη παράδειγμα επιτυχημένης ξένης επέμβασης;

Το ερώτημα αυτό θέτει ο δημοσιογράφος του Independent Πάτρικ Κόκμπερν, θυμίζοντας ότι τον Σεπτέμβριο του 2011 ο βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον είχε επισκεφθεί ως ελευθερωτής τη Βεγγάζη και έλεγε στα πλήθη ότι έδειξαν σε όλο τον κόσμο «πώς ένας λαός διώχνει ένα δικτάτορα και επιλέγει την ελευθερία».

Όμως ο Κάμερον δεν έχει έκτοτε επισκεφθεί ξανά τη Βεγγάζη. Ούτε αναμένεται να το πράξει όσο οι αντιμαχόμενες ένοπλες ομάδες συνεχίζουν να προκαλούν χάος στη Λιβύη. Οι περισσότεροι Λίβυοι είναι σήμερα σε χειρότερη κατάσταση απ' ό,τι την εποχή του Καντάφι. Κάθε μήνα σφαγιάζονται και περισσότεροι άνθρωποι, με τη βία να έχει εξαπλωθεί σε όλη τη χώρα.

«Οι φίλοι σας στη Βρετανία και τη Γαλλία θα βρίσκονται δίπλα σας όσο οικοδομείτε τη δημοκρατία σας»
έλεγε ο Κάμερον στους κατοίκους της Βεγγάζης. Τρία χρόνια αργότερα, μάλλον θέλει να ξεχάσει εκείνα τα λόγια, καθώς δεν έκανε καμιά αναφορά στη Λιβύη όταν μίλησε στη Βουλή των Κοινοτήτων για την εμπλοκή της Βρετανίας στον πόλεμο εναντίον του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ.

Τα ξένα μέσα ενημέρωσης έχουν πάψει να καλύπτουν τις εξελίξεις στη Λιβύη, θεωρώντας -ορθώς- ότι είναι πολύ επικίνδυνο να μεταβούν εκεί δημοσιογράφοι. Κι όμως, υπήρξε μια περίοδος στις αρχές του καλοκαιριού του 2011 που κοντά στη Βεγγάζη υπήρχαν περισσότεροι δημοσιογράφοι από αντάρτες. Οι εικονολήπτες έλεγαν στους ξένους δημοσιογράφους να κάνουν πιο πέρα ώστε να μην κυριαρχούν στις σκηνές που τραβούσαν. Στην πραγματικότητα, γράφει ο Κόκμπερν, η ανατροπή του Καντάφι ήταν έργο του ΝΑΤΟ. Οι τοπικές πολιτοφυλακές απλώς αναλάμβαναν στη συνέχεια τις εκκαθαρίσεις.

Οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έκαναν μάλλον καλύτερη δουλειά τα τελευταία χρόνια από τα μέσα ενημέρωσης. Όπως διαπίστωσαν, πολλές από τις ακρότητες που είχαν αποδοθεί στις δυνάμεις του Καντάφι ώστε να εξασφαλιστεί η υποστήριξη της κοινής γνώμης στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και τη Γαλλία, στην πραγματικότητα μάλλον δεν διαπράχθηκαν ποτέ.

Η Διεθνής Αμνηστία, για παράδειγμα, δεν βρήκε ενδείξεις για μαζικούς βιασμούς γυναικών από στρατιώτες του Καντάφι. Εκπρόσωποι των ανταρτών είχαν υποστηρίξει ότι κυβερνητικοί στρατιώτες εκτελούνταν επειδή ήταν έτοιμοι να περάσουν στην αντιπολίτευση. Τα βίντεο που εξετάστηκαν, όμως, έδειξαν ότι οι στρατιώτες αυτοί εξακολουθούσαν να είναι ζωντανοί στα χέρια των ανταρτών. Άρα, μάλλον οι τελευταίοι τους εκτέλεσαν για να ρίξουν την ευθύνη στην κυβέρνηση.

Οι ξένες κυβερνήσεις και τα μέσα ενημέρωσης προτιμούν να ξεχνούν αυτά που έλεγαν και έκαναν στη Λιβύη το 2011, καθώς τα όσα ακολούθησαν την ανατροπή του Καντάφι είναι θλιβερά. Η σημερινή κατάσταση απεικονίζεται ανάγλυφα σε δύο εκθέσεις. Η μία είναι της Διεθνούς Αμνηστίας και έχει τίτλο: «Λιβύη, η κυριαρχία την όπλων - απαγωγές, βασανιστήρια και άλλες παραβιάσεις στη δυτική Λιβύη». Η άλλη είναι του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, δίνει έμφαση στην ανατολική Λιβύη και έχει τίτλο «Λιβύη: οι δολοφονίες ίσως να αποτελούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας».

Στη δεύτερη αυτή έκθεση περιλαμβάνεται μία αναφορά για τη «Μαύρη Παρασκευή», όπως χαρακτηρίστηκε η 19η του περασμένου Σεπτεμβρίου. Εκείνη την ημέρα υπήρξε ένα κύμα δολοφονιών στη Βεγγάζη. Ανάμεσα στα θύματα, ήταν δύο ακτιβιστές 18 και 19 ετών, ο Ταουφίκ Μπενσαούντ και ο Σαμί Ελκαουάφι, που είχαν αγωνιστεί και διαδηλώσει εναντίον της βίας των πολιτοφυλακών. Δολοφονήθηκαν επίσης ένας εξέχων ιερωμένος, ο σεϊχης Ναμπίλ Σάτι, μέλη των δυνάμεων ασφαλείας και πέντε ακόμη άμαχοι. Ο νεαρός Αμπντουλραχμάν αλ-Μογκερμπί απήχθη στην κηδεία του ιερωμένου και αργότερα βρέθηκε νεκρός.

Με τις δολοφονίες αυτές έφτασαν τα 250 τα θύματα πολιτικών δολοφονιών φέτος στη Βεγγάζη και την Ντέρνα, τις μεγαλύτερες πόλεις της ανατολικής Λιβύης. Πολύ περισσότεροι άνθρωποι έχουν σκοτωθεί σε στρατιωτικές επιχειρήσεις μεταξύ των πολιτοφυλακών ή σε μάχες στην Τρίπολη ή γύρω απ' αυτήν.

Με τον υπόλοιπο πλανήτη να αδιαφορεί πλήρως, έχει ξεσπάσει από τις 13 Ιουλίου ένας εμφύλιος πόλεμος στη δυτική Λιβύη ανάμεσα σε μία συμμαχία ενόπλων οργανώσεων που είχαν αρχικά τη βάση τους στη Μιζουράτα και μια άλλη οργάνωση που έχει τη βάση της στο Ζιντάν. Ένας δεύτερος πόλεμος μαίνεται στη Βεγγάζη ανάμεσα στις δυνάμεις του απόστρατου στρατηγού Χαλίφα Χαφτάρ και στο Συμβούλιο Επαναστατών της Βεγγάζης. Η κυβέρνηση έχει καταρρεύσει. Και η Διεθνής Αμνηστία καταγγέλλει ότι τα βασανιστήρια είναι πολύ διαδεδομένα.

Η καταγγελία της νεο-ιμπεριαλιστικής στάσης του Κάμερον και του Σαρκοζί δεν είναι βέβαια αρκετή. Οι άνθρωποι που ανέλαβαν την εξουσία μετά τη δυτική επέμβαση οδήγησαν μια χώρα που για μισό αιώνα ήταν ειρηνική σε επίπεδα βίας που αρχίζουν να θυμίζουν τη Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Όποιες κι αν ήταν οι προθέσεις της Δύσης, το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό.

Στη Λιβύη, όπως συμβαίνει και σήμερα στη Συρία, η Δύση επενέβη στο όνομα της δημοκρατίας από κοινού με τις σουνιτικές μοναρχίες του Κόλπου, οι οποίες κάθε άλλο παρά ενδιαφέρονται για τη δημοκρατία. Υποστηρίζεται από μερικούς ότι οι ξένες επεμβάσεις πάντα οδηγούν στην καταστροφή. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια: οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί υπέρ των Κούρδων της Συρίας στο Κομπάνι και των Κούρδων του Ιράκ στο Ερμπίλ είναι δικαιολογημένοι και αποτρέπουν τις σφαγές από το Ισλαμικό Κράτος. Το ζήτημα είναι ότι μια ξένη επέμβαση γίνεται πάντα για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της χώρας που επεμβαίνει. Τα συμφέροντα αυτά συμπίπτουν μερικές φορές μ'εκείνα της χώρας στην οποία γίνεται η επέμβαση. Αλλά αυτό σπανίως διαρκεί πολύ.

Αυτό είναι το μάθημα από τις πρόσφατες ξένες επεμβάσεις στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία. Οι περισσότεροι Αφγανοί ήθελαν την εκδίωξη των Ταλιμπάν το 2001, όχι όμως και την επιστροφή των πολεμάρχων -κάτι που οι Αμερικανοί θεώρησαν αποδεκτό. Οι Αμερικανοί πολέμησαν τους Ταλιμπάν, όχι όμως και τους υποστηρικτές τους στο Πακιστάν, γεγονός που οδήγησε το Αφγανιστάν σε έναν πόλεμο χωρίς τέλος. Στο Ιράκ, το 2003, πολλοί Ιρακινοί δέχθηκαν με ικανοποίηση την πτώση του Σαντάμ, όχι όμως και την ξένη κατοχή. Οι Αμερικανοί δεν ήθελαν να επωφεληθεί το Ιράν από την πτώση του Σαντάμ, κι έτσι έπρεπε να καταλάβουν τη χώρα και να εγκαταστήσουν δικούς τους ανθρώπους στην εξουσία.

Και στις τρεις περιπτώσεις που αναφέρθηκαν παραπάνω, η Δύση επενέβη σε έναν ξένο εμφύλιο πόλεμο και επιχείρησε να επιβάλει τον νικητή. Δημιουργήθηκαν έτσι οι συνθήκες που έφεραν το Ισλαμικό Κράτος, καταλήγει το άρθρο του Πάτρικ Κόκμπερν στην εφημερίδα Independent on Sunday.

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Οι ηγέτες της Ευρωζώνης εξετάζουν ένα σχέδιο για έξοδο της Ελλάδας από το πρόγραμμα διάσωσης στο τέλος του έτους, με τη μετατροπή των αδιάθετων 11 δισ. ευρώ, περίπου, του ΤΧΣ σε δίχτυ ασφαλείας στην περίπτωση που η Αθήνα δεν μπορέσει να αντλήσει κεφάλαια από τις αγορές, αναφέρουν οι Financial Times.

Το σχέδιο, σύμφωνα με το δημοσίευμα, θα συζητηθεί στην συνεδρίαση του υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης στις Βρυξέλλες, την προσεχή Πέμπτη, και θα επιτρέψει στον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά να κηρύξει το τέλος των τριμηνιαίων αξιολογήσεων «από τη μισητή τρόικα, εν όψει των κοινοβουλευτικών εκλογών, οι οποίες θα μπορούσε γίνουν ακόμα και το Μάρτιο».

Την ίδια ώρα, υποστηρικτές του σχεδίου πιστεύουν ότι θα δώσει στις αγορές την αίσθηση της ασφάλειας ότι η Αθήνα θα μπορούσε να αντλήσει από την πιστωτική γραμμή κεφάλαια σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

Το δημοσίευμα σημειώνει ότι η πιστωτική γραμμή προέρχεται από τα κεφάλαια διάσωσης «που σημαίνει ότι θα εξακολουθήσει να απαιτείται παρακολούθηση από τις Βρυξέλλες, αν και λιγότερο αυστηρή ό,τι σήμερα.»

«Χρησιμοποιώντας τα 11δισ. ευρώ που είχαν αρχικά προβλεφθεί για τη στήριξη των ελληνικών τραπεζών, οι αξιωματούχοι της Ευρωζώνης ελπίζουν να αποφύγουν την πολιτική αντίσταση από τη Γερμανία» αναφέρουν οι Financial Times.

«Σε πολιτικό επίπεδο, τα χρήματα που έχει ήδη τεθεί στη διάθεση των ελληνικών αρχών» είπε ευρωπαίος αξιωματούχος που συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις.

Το δημοσίευμα κάνει αναφορά στις «ελπίδες του κ Σαμαρά για μια "καθαρή έξοδο"» από το μνημόνιο και το πώς αυτές «διαψεύσθηκαν τον περασμένο μήνα, όταν τα ελληνικά ομόλογα ξεπουλήθηκαν σε ένα μίνι-πανικό αφού ανακοίνωσε την πρόθεσή του να τερματίσει το σχέδιο διάσωσης στο τέλος του έτους, χωρίς οποιοδήποτε πρόγραμμα παρακολούθησης».

«Μια εντελώς καθαρή έξοδος είναι εξαιρετικά απίθανη», δήλωσε αξιωματούχος της ΕΕ που δεν κατονομάζεται.

Το δημοσίευμα σημειώνει ότι σε αντίθεση με το ευρωπαϊκό πρόγραμμα που τελειώνει στο τέλος του έτους, το πρόγραμμα του ΔΝΤ πρόκειται να τρέξει έως το 2016. «Μια ομάδα χωρών της Ευρωζώνης με επικεφαλής τη Γερμανία έχουν επιμείνει το ΔΝΤ να παραμείνει μέρος του προγράμματος, υποστηρίζοντας ότι η ανεξαρτησία του Ταμείου και η αξιοπιστία του είναι απαραίτητη για να κερδηθεί η υποστήριξη για μια πιστωτική γραμμή στη Bundestag» αναφέρουν οι FT τονίζοντας πως «σύμφωνα με τους κανόνες του, οποιαδήποτε συμμετοχή από το ΔΝΤ θα απαιτήσει συνεχή τριμηνιαίες αξιολογήσεις των μεταρρυθμιστικών προσπαθειών στην Ελλάδα».

Πηγή

Σχόλιο ιστολογίου: Τώρα, αν θυμηθεί κάποιος το "θα κάνουν οι τούρκοι μία πρόκληση και θα τραβηχτεί το κεφάλαιο πίσω..." θα έχει άδικο;

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Στην Ευρώπη σήμερα υπάρχει μια χαρακτηριστική απαξίωση των χριστιανικών προτύπων όπως αυτά εξελίχτηκαν μετά το σχίσμα του εντέκατου αιώνα, με την άνοδο του διαφωτισμού και την επικράτηση ενός ωμού ορθολογισμού και μιας επιστημονικότητας που αφαίρεσε από τον άνθρωπο το μοναδικό προσωπικό του βάθος. Η σημερινή ευρωπαϊκή νεολαία, φανερά κουρασμένη από την εξέλιξη του δυτικού πολιτισμού των περασμένων αιώνων, παραπαίει ανάμεσα σε αρρωστημένες εκφράσεις σύγχρονων πολιτιστικών προτύπων και σε μια απεγνωσμένη αναζήτηση δικαιολογία της ύπαρξης και της ίδιας της ζωής.

Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει ένα τεράστιο κενό που σπεύδει να το πληρώσει ένα ανερχόμενο Ισλάμ, με κύριο πρόσταγμα την υποκριτική επιστροφή στις λησμονημένες αξίες της οικογένειας, του σεβασμού της ηλικίας, το κοινό τραπέζι, την αλληλεγγύη και κυρίως την καταπολέμηση της μοναξιάς που τόσο έχει πλήξει τον σύγχρονο δυτικό άνθρωπο.
Δυστυχώς η Ορθοδοξία που θα έπρεπε να έχει τον κύριο λόγο σωτηρίας αυτών των ανθρώπων, είναι τελείως απούσα και το πιο θλιβερό, οι εκπρόσωποι της στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες έχουν προσχωρήσει στον Οικουμενισμό ακυρώνοντας έτσι την όποια θεραπευτική της δυνατότητα και την πατερική πνευματική της δύναμη. Αποτέλεσμα, χριστιανικοί ναοί διαφόρων δογμάτων να μετατρέπονται σε μπαρ, παιδικούς σταθμούς, θέατρα και ακόμα χειρότερο σε μουσουλμανικά τεμένη.

Στο Duisburg της Γερμανίας ένας ερευνητής του Ισλάμ, ο Thorsten Gerald Schneiders, καταγγέλλει ότι ο Σαλαφισμός, (Σαλαφισμός είναι το ακραίο ισλαμικό ιδεολογικό ρεύμα επιστροφής στις πρώτες ισλαμικές άξιες που διακρίνονται από μια χαρακτηριστική σκληρότητα αντιμετώπισης της καθημερινότητας), δηλαδή ο ιδεολογικός προθάλαμος των Τζιχαντιστών, έχει μετατραπεί σε κυρίαρχη κουλτούρα της νεολαίας και συγκεντρώνει κυρίως νέους ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονται στο κοινωνικό περιθώριο ή δεν έχουν κάτι σημαντικό να κάνουν με την ζωή τους.
Το πιο θλιβερό όμως είναι ότι εκατοντάδες από αυτούς έχουν ήδη παρασυρθεί από τους Σαλαφιστές και έχουν ταξιδέψει στην Συρία για να πολεμήσουν στο πλευρό των Τζιχαντιστών. Η τραγική έλλειψη κάποιου ιδεολογικού ή θρησκευτικού οράματος για τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, όπως επισημαίνει ο Γερμανός ερευνητής, είναι μια από τις πιο βασικές αιτίες που οι νέοι της Ευρώπης στρέφονται μη έχοντας άλλη επιλογή στον Σαλαφισμό.
Για πολλούς νέους της Γερμανίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών, το να στραφούν στον Σαλαφισμό είναι μια προσπάθεια να τραβήξουν την προσοχή από τους άλλους που τους έχουν ρίξει στο περιθώριο, ένα είδος κατακραυγής εναντίον των σημερινών όρων διαβίωσης και κατά της πολιτικής υποκρισίας.
Μια άλλη σοβαρή αιτία είναι η αίσθηση της επαναστατικότητας που δίνει ο Σαλαφισμός σε κοινωνίες που έχουν παρουσιάσει έντονα σημάδια ηθικής και κοινωνικής παρακμής. Οι Σαλαφιστές επιδιώκουν την επιβολή στην σημερινή πραγματικότητα ακόμα και δια της βίας, των ηθικών και πολιτιστικών αξιών από την αραβική χερσόνησο του 7ου και 8ου αιώνα, δηλαδή τον καιρό που ζούσε ο προφήτης Μωάμεθ παρά τον αναχρονισμό τους κάτι που δεν έχει γίνει ακριβώς κατανοητό από τους Ευρωπαίους.
Ένα καλό παράδειγμα της ιδεολογικής σύγχυσης που επικρατεί στους Γερμανούς νέους προσήλυτους στον Σαλαφισμό, είναι η φωτογραφία του νεαρού άνδρα που έχει την λέξη «τζιχαντ» σε τατουάζ στο μπράτσο του. Αυτό, παρά του ότι στο Ισλάμ απαγορεύεται να κάνεις τατουάζ στο δέρμα σου. Ένας άλλος λόγος που πολλοί στρέφονται στον Σαλαφισμό, είναι η δύναμη που τους προσφέρει με ένα ντουφέκι στο χέρι σε μια κοινωνία που τους έχει περιφρονήσει με εγκληματικό τρόπο.

Σήμερα στην Γερμανία, όπως ανάφερε ο Γερμανός ερευνητής, υπάρχουν τουλάχιστον 6.000 Γερμανοί Σαλαφιστές ενώ περίπου 450 από αυτούς έχουν ήδη πάει στην Συρία για να πολεμήσουν στο πλευρό των Τζιχαντιστών με την πεποίθηση, όπως διαφημίζεται και στο youtube, ότι το Ισλάμ θα είναι η επόμενη θρησκεία των Γερμανών.
Το θέμα άρχισε να παίρνει έκταση και να απασχολεί την γερμανική επικαιρότητα μετά τις δημόσιες εκδηλώσεις Σαλαφιστών στην Φρανκφούρτη που προκάλεσαν την έντονη αντίδραση ακροδεξιών γερμανικών στοιχείων. Το πρόβλημα όμως έχει πάρει επικίνδυνες διαστάσεις, καθώς και σε άλλες χώρες της Ευρώπης παρατηρείται το ίδιο φαινόμενο όπως στην Γαλλία, όπου πρόσφατα δημοσιεύματα έκαναν αναφορές για 1.000 Γάλλους μεταξύ των οποίων και Γαλλοεβραίοι που έχουν ενταχτεί στις τάξεις των Σαλαφιστών- Τζιχαντιστών

Ο δυτικός πολιτισμός σίγουρα περνά μια πρωτοφανή κρίση αξιών. Η μακρά πορεία που άρχισε από το ιστορικό σχίσμα και συνεχίστηκε με την αποθέωση του ορθολογισμού, του διαφωτισμού που στόχευσε στην κατάργηση κάθε θρησκευτικού αισθήματος, με την επιστημονοκρατία και την σύγχρονη τεχνολογική καταναλωτική αποθέωση, έφτασε σε οδυνηρά ψυχολογικά αδιέξοδα.
Μια σοβαρή παρενέργεια αυτών των αδιεξόδων, είναι και η αυξανόμενη επιρροή των ισλαμιστών Σαλαφιστών- Τζιχαντιστών, γεγονός που δείχνει πόσο αρρωστημένη είναι η σύγχρονη κοινωνία της Δύσης. Στο σημείο αυτό προβάλλει και η ευθύνη της ορθόδοξης Ανατολής, η οποία θα έπρεπε να δώσει εδώ το ορθό θεραπευτικό της μήνυμα.
Αντί αυτού όμως, οι εκπρόσωποι της Ορθοδοξίας χαριεντίζονται με τις αιρέσεις που οδήγησαν σε αυτό το σύγχρονο ψυχολογικό αδιέξοδο, νοθεύοντας και ακυρώνοντας την μοναδική θεραπευτική δύναμη της Ανατολικής Ορθοδοξίας.

Είθε η κατρακύλα αυτή να σταματήσει για το καλό της ανθρωπότητας, είτε της Δύσης, είτε της Ανατολής.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Το παιχνίδι στην ανατολική Μεσόγειο χοντραίνει επικίνδυνα και η ελληνική κυβέρνηση τρέχει και δεν φτάνει για να «βουλώσει τρύπες» στην ελληνική ΑΟΖ, τις οποίες η ίδια δημιούργησε με την αδράνεια και τις επιλογές της την τελευταία διετία.

Στο πλαίσιο αυτό, ο υπουργός Εξωτερικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευ. Βενιζέλος ανακοίνωσε χθες από τη Λευκωσία την απόφαση της Αθήνας να στείλει στην περιοχή δύο πολεμικά πλοία (φρεγάτα και υποβρύχιο) σε μια προσπάθεια της χώρας να επιδείξει την αποφασιστικότητα και τις δυνατότητές της να προασπίσει τα δικαιώματά της στην περιοχή.

Η αφορμή γι’ αυτήν την επίδειξη αποφασιστικότητας έχει προσφερθεί στο πιάτο της ελληνικής κυβέρνησης από τις συνεχιζόμενες προκλητικές ενέργειες της Άγκυρας εις βάρος της Κύπρου.

Όπως είναι γνωστό, το τουρκικό ερευνητικό σκάφος «Barbaros» με τη συνοδεία δύο πολεμικών πλοίων και ενός υποβρυχίου κόβει βόλτες στην κυπριακή ΑΟΖ, και μάλιστα σε οικόπεδα τα οποία έχουν δημοπρατηθεί και βρίσκονται σε στάδιο έρευνας και εκμετάλλευσης από μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες. Με τον τρόπο αυτόν – όπως εκτιμούν παράγοντες του ΥΠΕΞ – η Άγκυρα υπενθυμίζει το μέγεθος της δύναμής της και τις απαιτήσεις της στη διανομή του ενεργειακού πλούτου που έχει βρεθεί στην περιοχή. 

Ειδική περίπτωση
Ωστόσο, σύμφωνα με τις ανησυχίες που διατυπώνουν έμπειρα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων και της ελληνικής διπλωματίας, πέρα από τον προφανή στόχο στην Κύπρο, η Άγκυρα έχει και έναν «κρυφό»: την περιοχή που ορίζεται από ανατολικά των νησιών Κρήτης - Καρπάθου - Ρόδου και νότια του Καστελόριζου.

Πρόκειται, δηλαδή, για την περιοχή η οποία περιγράφει την ελληνική ΑΟΖ στην ανατολική Μεσόγειο και την οποία ευθέως αμφισβητεί η Τουρκία, καθώς υποστηρίζει ότι το Καστελόριζο είναι «ειδική περίπτωση» και δεν έχει δικαίωμα σε οικονομική ζώνη.

Το σενάριο, που σύμφωνα με πληροφορίες πανικόβαλε την ελληνική κυβέρνηση και την κινητοποίησε σε βαθμό συναγερμού, είναι η βάσιμη πιθανότητα η Τουρκία να επιχειρήσει δημιουργία τετελεσμένων στη συγκεκριμένη περιοχή...

Η όψιμη αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης στις πιθανές τουρκικές επιθετικές ενέργειες περιλαμβάνει, θα πρέπει να σημειώσουμε, στρατιωτικές και διπλωματικές κινήσεις:

◆ Στις στρατιωτικές συμπεριλαμβάνονται η καθέλκυση δύο υποβρυχίων που είναι άκρως απαραίτητα για την άμυνα της περιοχής και η απόφαση για άμεση προμήθεια των απαραίτητων αξιόπιστων πυρομαχικών.
◆ Στις διπλωματικές κινήσεις εντάσσεται η προσπάθεια που καταβάλλεται για την αναζωογόνηση των συνομιλιών με την Αίγυπτο (και την Κύπρο) με στόχο την οριοθέτηση της ΑΟΖ.

Στο πλαίσιο αυτών των τριμερών (Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου) επαφών ο υπουργός Εξωτερικών βρέθηκε στη Λευκωσία και συναντήθηκε με τους ομολόγους του της Αιγύπτου και της Κύπρου, προκειμένου να προετοιμάσουν την τριμερή σύνοδο κορυφής που θα γίνει στο Κάιρο στις 8 Νοεμβρίου. Μετά τη συνάντηση των τριών ΥΠΕΞ αξίζει να σημειωθεί πως εκδόθηκε κοινό ανακοινωθέν στο οποίο καταγράφεται η δυσφορία των τριών χωρών για τις τουρκικές προκλήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ. 

Γραμμάτια από το παρελθόν
Οι συστηματικοί αναγνώστες μας πιθανότατα ενθυμούνται τα ρεπορτάζ που επεξηγούσαν πώς χάθηκε η «μαγκιά» της κυβέρνησης μετά τα μηνύματα που έφτασαν από την Ουάσιγκτον, τα οποία έβαλαν πάγο στις προεκλογικές, κατά κύριο λόγο, διακηρύξεις προθέσεων του Αντώνη Σαμαρά να ορίσει την ελληνική ΑΟΖ στην ανατολική Μεσόγειο.

Αμέσως μετά τον σχηματισμό της συγκυβέρνησης που προέκυψε από τις εκλογές του 2012 οι Αμερικανοί «προστάτες» διεμήνυσαν, με την... κομψότητα που τους διακρίνει, ότι, αν η Αθήνα προχωρήσει σε μονομερείς κινήσεις στο θέμα της ΑΟΖ, θα πρέπει να προετοιμαστεί να αντιμετωπίσει μόνη της την τουρκική οργή. Έκτοτε η (συν)κυβέρνηση έκανε το... παγώνι. Μέχρι που ήρθε η στιγμή της αμερικανοτουρκικής σύγκρουσης για το θέμα της αντιμετώπισης του Ισλαμικού Κράτους και του πολέμου στη Συρία και το Ιράκ...

Εν τω μεταξύ θα πρέπει να σημειωθεί ότι άμεση συνέπεια της κυβερνητικής αφωνίας σχετικά με το δικαίωμα του Καστελόριζου σε ΑΟΖ ήταν η «γλώσσα» που έβγαλε το Κάιρο, το οποίο προχώρησε στη δημοπράτηση οικοπέδων αγνοώντας απολύτως τα ελληνικά δικαιώματα και υιοθετώντας την τουρκική επιχειρηματολογία. Μάλιστα, στις 30 Δεκεμβρίου 2013 το αιγυπτιακό υπουργείο Πετρελαίου προχώρησε σε διεθνή πρόσκληση ενδιαφέροντος εκδίδοντας σχετικό χάρτη με περιγραφή των οικοπέδων. Ο εν λόγω χάρτης, προφανώς, αγνοεί τα δικαιώματα ΑΟΖ του Καστελόριζου και δημιουργεί τουρκοαιγυπτιακά θαλάσσια σύνορα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πριν από την προκήρυξη του διαγωνισμού για την εκδήλωση ερευνών στα εν λόγω οικόπεδα το αιγυπτιακό υπουργείο Εξωτερικών ουσιαστικά αρνήθηκε να συζητήσει με την Ελλάδα το ζήτημα της οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών. Σύμφωνα με τους Αιγύπτιους, διάλογος γι’ αυτήν την περιοχή μπορεί να γίνει μόνο σε τριμερή βάση, δηλαδή με την παρουσία και της Τουρκίας!

Μάλιστα, θα πρέπει να σημειωθεί ότι το Κάιρο τότε βοήθησε στη δημιουργία τετελεσμένων δημοπρατώντας ελληνικό θαλάσσιο οικόπεδο. Πρόκειται για ένα οικόπεδο του οποίου η «οριοθέτηση» συμπίπτει με την αυθαίρετη και μονομερή διεκδίκηση της Άγκυρας για οριοθέτηση με την Αίγυπτο στη βάση της «μέσης γραμμής», παραβλέποντας το Καστελόριζο και μεγάλο μέρος της κυπριακής ΑΟΖ. 

Το αμερικανικό παιχνίδι
Καταλυτική για τις νέες ισορροπίες που αναζητούνται στην περιοχή είναι η έντονη τριβή στις σχέσεις μεταξύ Άγκυρας και Ουάσιγκτον, η οποία εκδηλώνεται με αντικείμενο τις διευθετήσεις στην περιοχή της Συρίας και του Ιράκ. Συνέπεια αυτών των τριβών (αλλά και της ρυμούλκησης του Καΐρου από την Ουάσιγκτον μακριά από την Άγκυρα) είναι, όπως αναφέραμε, η αναζωπύρωση των τριμερών συνομιλιών Ελλάδας - Αιγύπτου - Κύπρου. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες μας, η Αίγυπτος υποσχέθηκε, ως ένδειξη καλής θέλησης, να επανεξετάσει την απόφασή της για δημοπράτηση οικοπέδου το οποίο έχει προκύψει κατά την επιθυμία της Άγκυρας χωρίς να ληφθούν υπόψη τα δικαιώματα του Καστελόριζου σε ΑΟΖ.

Όπως είναι φανερό, αυτή η διπλωματική κινητικότητα που αναπτύσσει με την αμερικανική «ανοχή» η Αθήνα προκαλεί την έντονη οργή της Άγκυρας, η οποία, όπως τουλάχιστον ελπίζουν στην Αθήνα, δεν μπορεί να εκδηλωθεί εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων... Ας ελπίσουμε, λοιπόν, οι ελπίδες αυτές, που βασίζονται στην υποστήριξη του ξένου παράγοντα, να μην αποδειχθούν φρούδες...
  
Δημήτρης Μηλάκας από το Ποντίκι

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Κώστα Μελισσόπουλου

Για να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας απαιτούνται 180 ψήφοι. Όλα τα άλλα «είτε είναι προϊόν άγνοιας είτε εκπορεύεται «εκ του πονηρού» λέει στη «Βραδυνή της Κυριακής» ο πρώην υπουργός βουλευτής της ΝΔ και Καθηγητής, κ.Προκόπης Παυλόπουλος. Ο έγκριτος Συνταγματολόγος εξηγεί γιατί δεν είναι δυνατή οποιαδήποτε συνταγματική παρέκκλιση, ενώ τονίζει ότι η Ελλάδα πρέπει να διεκδικήσει την διαγραφή μέρους του χρέους.

Κύριε Παυλόπουλε, είπατε πρόσφατα ότι το χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο. Επιμένετε σ’ αυτό;
Χρησιμοποιώ τον όρο «διαχειρίσιμο» ως καταλληλότερο να εκφράσει την ομαλή πορεία αποπληρωμής του χρέους, σε σχέση με τον όρο «βιώσιμο». Κατά τα λοιπά επιμένω ότι, υπό τις σημερινές συνθήκες αποπληρωμής του χρέους, τούτο δεν είναι διαχειρίσιμο, αφού μάλιστα αυτή είναι και η θέση του Πρωθυπουργού κ. Α. Σαμαρά. Διότι τι έχει πει ο Πρωθυπουργός, ως σοβαρός και υπεύθυνος επικεφαλής της Κυβέρνησης; Ότι οι δανειστές μας έχουν δεσμευθεί, ύστερα από την πλήρη και συνεπή εκπλήρωση των δημοσιονομικών υποχρεώσεών μας ιδίως ως προς το έλλειμμα –δυστυχώς, με τις πρωτοφανείς θυσίες του Ελληνικού Λαού και παρά τα λάθη της Τρόικας και των Μνημονίων- πως θ’ αρχίσει η συζήτηση για την αλλαγή των όρων αποπληρωμής του χρέους. Κάτι που, άλλωστε, αναμένεται να ξεκινήσει μέσα στον ερχόμενο Δεκέμβριο. Η ως άνω αλλαγή θ’ αφορά την συμφωνία πάνω σ’ ευνοϊκότερους όρους αποπληρωμής του, π.χ. επιμήκυνση, μείωση επιτοκίου κλπ. Μετά την ολοκλήρωση κι έναρξη εφαρμογής της νέας αυτής συμφωνίας είναι προφανές ότι το χρέος θα καταστεί διαχειρίσιμο. Και μάλιστα υπό ρεαλιστικούς όρους και όχι με αντιφατικά σενάρια «οικονομικής φαντασίας», όπως εκείνα που «παράγει» κάθε φορά η Αξιωματική Αντιπολίτευση, μεσ’ από τις εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους θέσεις των στελεχών της, αρμοδίων και μη.

Η Χώρα μας πρέπει να διεκδικήσει την διαγραφή μέρους του χρέους;
Αναμφισβητήτως ναι. Όμως είναι άλλο να διεκδικήσουμε κάτι τέτοιο, στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές μας, και άλλο να πιστεύει κανείς ότι μπορούμε να το επιβάλλουμε μονομερώς, όπως υποστήριξε –κι εξακολουθεί εν μέρει να το υποστηρίζει, μ’ έμμεσο τρόπο- η Αξιωματική Αντιπολίτευση. Μ’ άλλες λέξεις και η διαγραφή –το λεγόμενο «κούρεμα»- πρέπει να είναι μέσα στην «φαρέτρα» των διαπραγματευτικών μας όπλων. Και μακάρι οι δανειστές μας ν’ αντιληφθούν ότι πρέπει, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, να την αποδεχθούν εν τέλει, αναλογιζόμενοι και τις τεράστιες ευθύνες τους για τις αστοχίες των Μνημονίων αλλά και την έννοια της αλληλεγγύης στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μιας αλληλεγγύης που έχει, δυστυχώς, στις μέρες μας ανησυχητικώς φθίνουσα πορεία.

Θεωρείτε πιθανή την συγκέντρωση 180 ψήφων για την εκλογή του ΠτΔ;
Δεν ξέρω αν θα βρεθούν, αλλά πιστεύω –αυτονοήτως για λόγους αμιγώς θεσμικούς και πολιτικούς- ότι πρέπει να βρεθούν οι 180 Βουλευτές για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Όπως είχα τονίσει και το 2009, είναι πολιτικώς απαράδεκτο και θεσμικώς βλαπτικό να τίθεται η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας στη δοκιμασία τέτοιων εκλογικών διλημμάτων, που είναι ευθέως αντίθετα προς το Σύνταγμα. Καλό λοιπόν είναι ο κ. Α. Τσίπρας ν’ αναλογισθεί ότι, και στο θέμα του θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας, η «λογική» και η «τακτική» του κ. Γ. Παπανδρέου το 2009 είναι παράδειγμα προς αποφυγήν και όχι παράδειγμα προς μίμηση.

Οι τράπεζες πέρασαν τα stress tests αν και δεν φαίνεται να πείστηκαν όλοι επ’ αυτού. Με δεδομένο ότι ανακεφαλαιοποιήθηκαν με χρήματα που θα πληρώσουμε άπαντες, πως μπορεί η Κυβέρνηση να πιέσει ώστε να τονωθεί η ρευστότητα στην αγορά;
Το σύνδρομο του «άπιστου Θωμά» θα διακατέχει, δυστυχώς, όλους εκείνους που από πολιτική μικροψυχία δεν θέλουν ν’ αναγνωρίσουν όποια θετικά αποτελέσματα πέτυχε –και μάλιστα, το επαναλαμβάνω, με τις πρωτοφανείς θυσίες του Ελληνικού Λαού- η Κυβέρνηση και αυτό τούτο το οικονομικό μας σύστημα. Ως προς το θέμα της τραπεζικής ρευστότητας, αυτή δεν εξαρτάται τόσο από την πίεση της Κυβέρνησης αλλά πρωτίστως από της τάση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και, κατά βάση, από την πολιτική επιτοκίων που θ’ ακολουθήσει μ’ αντίστοιχα κατάλληλα προγράμματα. Οι τελευταίες πρωτοβουλίες του κ. Μάριο Ντράγκι είναι ελπιδοφόρες. Μόνον που, δυστυχώς, απέχουν ακόμη από την πράξη. Είναι κι αυτό ένα σύμπτωμα του ότι, λόγω ιδίως των γερμανικών εμμονών, η ΕΚΤ δεν μπορεί να διαδραματίσει στο ακέραιο τον ρόλο πραγματικής κεντρικής τράπεζας, κατά το πρότυπο της Fed.

Θα πολιτευτείτε στις επόμενες εκλογές;
Απέχουμε πολύ –το ελπίζω και το εύχομαι για λόγους που ήδη εξήγησα- από τις εκλογές. Όταν έλθει η ώρα θα πάρω τις αποφάσεις μου, πάντα με μόνο γνώμονα το κατά πόσον μπορώ να συμβάλω ουσιαστικά στην προσπάθεια της Παράταξης, στην οποία ανήκω από τότε που αναμείχθηκα, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, στα κοινά. Πέραν τούτου δεν νομίζω ότι έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία η προσωπική μου πολιτική πορεία και η συνακόλουθη προσωπική μου πολιτική τύχη, μπροστά στα τεράστια προβλήματα, και τις αντίστοιχες προκλήσεις, που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας.

Το κλίμα στην Ευρώπη αλλάζει. Πολλές κυβερνήσεις «βγάζουν γλώσσα» στην Μέρκελ, λέγοντας «όχι» στη λιτότητα. Μήπως θα έπρεπε και η ελληνική κυβέρνηση να κάνει κάτι τέτοιο;
Μα ήδη η Κυβέρνηση Σαμαρά το έχει πράξει με τον τρόπο της, κατά τις προηγούμενες φάσεις διαπραγμάτευσης. Και το πράττει με μεγαλύτερη ένταση σ’ αυτή την τόσο κρίσιμη φάση διαπραγμάτευσης με την Τρόικα που ήδη διανύουμε. Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά της Κυβέρνησης Σαμαρά από τις Κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου, οι οποίες έκαναν απαράδεκτες «ασκήσεις» προχειρότητας κι ενδοτισμού. Η στάση των προαναφερόμενων εταίρων μας στην Ευρωζώνη –μολονότι άκρως καθυστερημένη, κι αφού τώρα κατάλαβαν ότι «κοινή γαρ η τύχη»- και η συμμαχία μαζί τους μπορεί να ενισχύσει το δύσκολο διαπραγματευτικό εγχείρημα της Κυβέρνησης Σαμαρά, όταν μάλιστα αυτό βρίσκεται στην πιο κρίσιμη φάση του, όπως ήδη εξέθεσα.

Κύριε Καθηγητά, εσείς είστε ο πλέον έγκριτος για να απαντήσει με αξιοπιστία στο παρακάτω ερώτημα: Μπορεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να εκλεγεί με λιγότερες από 180 ψήφους, εάν δεν ψηφίσουν οι φυλακισμένοι βουλευτές της Χρυσής Αυγής; Μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο και να είναι συνταγματικώς ανεκτό;
Απορώ πώς προέκυψε μια τέτοια «απορία». Διότι αρνούμαι να πιστέψω ότι σοβαροί πολιτικοί ή δημοσιολόγοι υποστηρίζουν παρεμφερείς, εντελώς έωλες, ερμηνείες του Συντάγματος. Το επαναλαμβάνω λοιπόν με έμφαση και για μιαν ακόμη φορά: Οι διατάξεις του άρθρου 32 παρ. 3 του Συντάγματος είναι άκρως σαφείς όταν αναφέρονται στην τρίτη ψηφοφορία για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, η οποία αν δεν ευδοκιμήσει οδηγεί σ’ εκλογές. Ορίζει λοιπόν το Σύνταγμα ότι σ’ αυτήν την ψηφοφορία απαιτείται «πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών». Ο αριθμός των βουλευτών, κατά την ισχύουσα νομοθεσία, είναι 300. Άρα τα τρία πέμπτα του όλου αριθμού των βουλευτών είναι 180. Οιαδήποτε άλλη εκδοχή είτε είναι προϊόν άγνοιας είτε εκπορεύεται «εκ του πονηρού».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Διαβάζοντας την Τακτική του Πολέμου στο Αιγαίο και αναλύοντας τα γεγονότα, αλλά και τις τελευταίες Κινήσεις - Ασκήσεις του Τουρκικού στόλου σε συνδυασμό με τις ασκήσεις των Τούρκικών Ειδικών δυνάμεων βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα: Η Τουρκική Πολεμική Τακτική στο Αιγαίο Αλλάζει!

Γράφει ο Χρήστος Μακρυγιάννης


Μέχρι τώρα οι Ελληνικές δυνάμεις της ΑΣΔΕΝ είχαν και έχουν αμυντική τακτική με αποτέλεσμα να δημιουργήσουμε νήσους φρούρια και να εκπαιδεύονται σε αμυντικό τακτικό αγώνα και με τη χρησιμοποίηση Καταδρομών και τοπικών Πυρήνων Εθνοφυλακής, να επιφέρουν χτυπήματα σε επιλεγμένους στόχους του Τούρκικου Στρατού που θα επετίθετο με Ειδικές Δυνάμεις σε επιλεγμένους στόχους, αεροδρόμια, βάσεις ανεφοδιασμού και λιμάνια!

Οι διαπιστώσεις όμως του Τούρκικου Γενικού Επιτελείου ότι τα νησιά με τις υπάρχουσες ς Ελληνικές Δυνάμεις επικουρούμενες από εφέδρους που θα φτάσουν στους χώρους διασπορά σε μηδενικό χρόνο και από δρομολόγια που τους είναι εκ των προτέρων γνωστά και άμεση προμήθεια οπλισμού του τοπικού πληθυσμού και των οργανωμένων Ομάδων εφέδρων με σύγχρονο οπλισμό θα τους έδινε το πλεονέκτημα να επιφέρουν φονικότατα χτυπήματα στους επιτιθέμενους Καταδρομείς αλλά και η ρίψη Αλεξιπτωτιστών θα ήταν ολέθριο σφάλμα!

Ελάχιστοι από τους Αλεξιπτωτιστές, θα προσγειωνόντουσαν ζωντανοί και κανείς τους δεν θα επιβίωνε, έχοντας στο κατόπι του ειδικές ομάδες που έχουν οργάνωση, Ιεραρχία και άριστη γνώση του εδάφους λόγο εντοπιότητας!


Τα νησιά μας είναι οργανωμένα έτσι ώστε να είναι αυτάρκεις αλλά και εκπαιδευμένα για αγώνα εναντίον των Τούρκικων μαχητικών σε τομείς καθορισμένους ακριβώς για το κάθε Α/Α Όπλο, είναι δε και αυτάρκεις σε διοικητική Μέριμνα τουλάχιστον για πρώτες ημέρες της Μάχης!

Διαπιστώνοντας οι Τούρκοι την πραγματικότητα, προχώρησαν σε αλλαγές της τακτικής του πολέμου στο Αιγαίο και πλέον έχουν εγκαταλείψει την τακτική της Απόβασης ή της αεροαπόβασης τουλάχιστον σε μεγάλο νησί του Ανατολικού Αιγαίου που θα έχει ανύπαρκτα αποτελέσματα… προχώρησαν στην Τακτική του Ναυτικού αποκλεισμού, χωρίς να εγκαταλείψουν την απόβαση σε μικρά νησιά που φυλάσσονται από ελάχιστες δυνάμεις.


Η τακτική του αποκλεισμού των νησιών του Αιγαίου μεγάλων αλλά και μικρών νησιών, που ακόμη και οι Αλλαγές της φρουράς γίνονται με μικρά σκάφη ή με τα μεταγωγικά ελικόπτερα που είναι ευάλωτα ακόμη και σε μικρά φορητά όπλα ή και από φορητούς αντιαεροπορικούς πυραύλους, αποτελούν κίνδυνο και στόχο των Τούρκικων καταδρομών.

Η Τακτική του αποκλεισμού που επιχειρήθηκε στην πρόσφατη άσκηση, η αποστολή Φρεγάτας εντός των Ελληνικών Χωρικών Υδάτων ήταν προσχεδιασμένη, όσο σχεδιασμένη ήταν η αποστολή Τορπιλακάτων που κινούνται με μεγάλη ταχύτητα και μπορούν να φτάσουν σε καθορισμένα σημεία τάχιστα, αποκόπτοντας την πρόσβαση στην Περιοχή! (Να θυμίσουμε ότι ξεκίνησε η επιχείρηση της εισβολής τα μεσάνυχτα της Κυριακής των εκλογών).

Η άσκηση της Τουρκικής Αρμάδας στο Αιγαίο είχε στο σχεδιασμό και αυτή τη Πολεμική Τακτική!

Φανταστείτε να υπάρχει Ναυτικός αποκλεισμός μικρών νησιών, βραχονησίδων και κατοικημένων περιοχών χωρίς να πέσει ντουφεκιά και χωρίς καν την έναρξη εχθροπραξιών!


Η επίδραση στο ηθικό του προσωπικού και των κατοίκων των νησιών αυτών θα είναι καθοριστική!

Όλα δείχνουν ότι οι Τούρκοι κινούνται σε αυτό το επίπεδο και θα δούμε εντός τους έτους ασκήσεις σχεδιασμένες ραμμένες και κομμένες σε αυτό το μοτίβο!

Το ότι τα πολεμικά πλοία των Τούρκων θα έχουν την προστασία της Πολεμικής τους Αεροπορίας που θα βρίσκεται σε κοντινές αποστάσεις, θα τους δώσει σοβαρό πλεονέκτημα, ενώ από την άλλη εμείς δεν θα μπορούμε να στείλουμε τα Πολεμικά μας χωρίς να έχουν την απαιτούμενη Αντιαεροπορική Προστασία (Φρεγάτες)!

Τα μαχητικά μας θα αναγκαστούν να επιχειρούν από τα αεροδρόμια διασποράς και σε ρόλο αναχαίτισης, καθώς θα εμπλακούν σε εμπλοκές και αερομαχίες και όχι να επικρατήσουν στο αέρα άσχετα των ικανοτήτων των των Χειριστών!

Η διαταγή του ΓΕΕΘΑ να «κυκλώσουν τα μαζεμένα Τούρκικα πολεμικά νοτίως της Σάμου από πολεμικά μα πλοία που ήταν σε διασπορά στα νησιά μας, ήταν καταλυτική αν πέρασε αρκετός χρόνος να εφαρμοστεί γιατί έγινε πολύ σωστά νύχτα με αποτέλεσμα να βρεθεί σε κλοιό όλος ο Τουρκικός στόλος νότια της νήσου Σάμου και των Τουρκικών Παραλίων χωρίς να έχει χώρο για ελιγμούς!

Ήταν τέτοια η επιτυχία του κλοιού στα διεθνή ύδατα ώστε δεν είχαμε καμιά προσπάθεια εισβολής των Ε.Χ.Υ από την έναρξη του αποκλεισμού!

Οι Τούρκοι έχουν πολύ μεγάλο το πλεονέκτημα στον τομέα των πληροφοριών αφού τα γνωστά σε μας "CN-235" οργώνουν καθημερινά το Αιγαίο και καταγράφουν τα πάντα (Εμείς κατεβάσαμε τα αεροσκάφη Ναυτικής συνεργασίας πρόωρα και χωρίς λόγο).

Είναι όμως τόσο άσχημα τα πράγματα θα αναρωτηθεί κάποιος που το Ανατολικό Αιγαίο και μάλιστα το Νοτιοανατολικό είναι καταδικασμένο; Δεν υπάρχουν λύσεις;

Κατά την ταπεινή μας γνώμη υπάρχουν και λύσεις και μπορούμε να εκμεταλλευτούμε ακόμη και τις αδυναμίες μας, αν και πρέπει να τρέξουν άμεσα τα προγράμματα του Πολεμικού μας Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας!

Ευτυχώς η Πολιτική Ηγεσία του ΥΠΕΘΑ αφού κατάλαβε ότι να κρατάμε τα υπερσύγχρονα Υποβρύχια να σαπίζουν στον Σκαραμαγκά δεν είναι λύση και ευτυχώς δεν πέρασε η (βλακεία) κάποιων «πολιτικών άσχετων με το σχεδιασμό του πολέμου» που θα διακινδύνευαν άκουσον - άκουσον (μια επίθεση της Τουρκίας) και δεν θα παραλάμβαναν τα υποβρύχια μας, για να γλυτώσουν κάποια χρήματα από την αποπεράτωση τους (για να τα φάνε πάλι κάποιες συντεχνίες) προχώρησε το πρόγραμμα και προχώρησε και σε παραγγελία των μπαταριών των υπόλοιπων Υποβρυχίων… τύπου 209.

Τα υπερσύγχρονα συμβατικά Υποβρύχια της Ελλάδος μαζί με τα αξιόπιστα τύπου 209 θα γίνουν οι φονιάδες του Αιγαίου και ο εφιάλτης των Τούρκων, αφού η δράση τους στις εξόδους των λιμανιών και στα «στενά» θα στείλουν τα Τούρκικα να διαβάσουν τις γραμμές του βυθού και τους Τούρκους να φάνε πιλάφι στον παράδεισο!”

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Άμεση σύγκληση του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών προκειμένου να οριστεί η ημερομηνία των εκλογών ζήτησε ο Αλέξης Τσίπρας από τον Κάρολο Παπούλια.

Όπως τόνισε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όλα αυτά θα πρέπει να γίνουν «πριν την υπογραφή δεσμευτικών συμφωνιών με τους εταίρους μας».

Από την πλευρά του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπογράμμισε στον κ. Τσίπρα ότι επιβάλλεται η στοιχειώδης συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων και το ελάχιστο της συναίνεσης στα ζητήματα της οικονομίας και στα διεθνή προβλήματα της χώρας και πρόσθεσε:
«Ίσως να έχω επηρεαστεί και από τη θητεία μου στο υπουργείο Εξωτερικών, αλλά τα εθνικά θέματα βρίσκονται σε μια κρίσιμη στιγμή και πρέπει οι πολιτικές δυνάμεις να αντιμετωπίσουν από κοινού τα προβλήματα. Να υπάρξει ένα μίνιμουμ συναίνεσης. Τα άλλα θα τα βρούμε. Εάν υπάρχει αυτή η συναίνεση όλα τα άλλα μπορούν να συζητηθούν» 
τόνισε ο κ. Παπούλιας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος 
Οι εταίροι. Οι σύμμαχοι. Οι δανειστές. Οι εγχώριοι και οι ξένοι σωτήρες. Η αλληλεγγύη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ανεξαρτησία, η περηφάνια και η ανάπτυξη για τα οποία μιλάει ο κ.Σαμαράς. Το κοινοτικό κεκτημένο στο οποίο αναφέρεται ο ΣΥΡΙΖΑ. 
    
Αντιγράφω από το χτεσινό πρωτοσέλιδο της «Real News» και από το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του εκλεκτού συναδέλφου κ.Σωτήρη Καψώχα για τα όσα διαμείφθηκαν μεταξύ των κκ.Σόιμπλε – Χαρδούβελη κατά την πρόσφατη συνάντησή τους στο Βερολίνο:
Χαρδούβελης: «Θέλουμε ανάσες για να διατηρηθεί η πολιτική και κοινωνική σταθερότητα στην Ελλάδα»
Σόιμπλε: «Δεν μας ενδιαφέρουν τα εσωτερικά σας, ούτε καν οι ανάγκες σας για τις εκλογές. Τελειώστε με όσα έχετε δεσμευτεί». 
Χαρδούβελης: «Θέλουμε να τελειώνουμε με το μνημόνιο και να βγούμε στις αγορές». 
Σόιμπλε: «Η χώρα σας δεν είναι έτοιμη να βγει στις αγορές και δεν μπορεί να υπάρξει νέο δάνειο χωρίς νέο πρόγραμμα»
.
Χαρδούβελης: «Υπάρχει μοχλός πίεσης των δανειστών και αυτός δεν είναι άλλος από τα 6 δις. ευρώ που μένει να λάβει η Ελλάδα από τα κέρδη των ομολόγων, τα οποία διακρατούν οι κεντρικές τράπεζες των κρατών  - μελών». 
Σόιμπλε: «Τα ποσά αυτά είναι ήδη διακρατημένα και θα τα λάβετε όταν έρθει η ώρα τους».  
   
Μετά από την τόση… περηφάνια, μετά από την τόση… ανεξαρτησία και μετά από την τόσο αποκαλυπτική συνεργασία μεταξύ των πολιτικών εκπροσώπων της γερμανικής (άμα τε και διεθνούς) πλουτοκρατίας με την εγχώρια τοιαύτη, δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία για το πώς (μετά – φυσικά – την… «έξοδο από το μνημόνιο») σχεδιάζουν να βαφτίσουν το νέο μνημόνιο που θα μας φορέσουν κολάρο.
   
Το όνομα του νέου μνημονίου (που δεν θα το λένε μνημόνιο) το είχε «ζωγραφίσει» πριν μερικές μέρες ο Στάθης:

Κατόπιν αυτών επανερχόμαστε στο σημείο απ’ όπου ξεκίνησαν όλα. Το Φλεβάρη του 2010, όταν τα μαύρα κοράκια με τα νύχια τα γαμψά είχαν ξεκινήσει τις ψυχολογικές επιχειρήσεις κατά του ελληνικού λαού κατευθυνόμενα προς το Καστελόριζο, την ώρα που στα παρασκήνια ετοιμαζόταν ο «γύψος» των μνημονίων, ο Άµιτ Σαρκάρ, επικεφαλής µεγάλου αµερικανικού επενδυτικού οµίλου, έκανε µια δήλωση αποκαλυπτική του τρόπου µε τον οποίο οι περίφηµες αγορές σε συνεργασία με τις ελληνικές κυβερνήσεις αντιµετωπίζουν τον ελληνικό λαό,:
   
«Η δουλειά µας», είχε πει ο κύριος, «είναι να βγάζουµε λεφτά, όχι να σκεφτόµαστε τι θα συµβεί στους Έλληνες πολίτες. Δεν υπάρχει εξάλλου νόµος που να απαγορεύει να εκµεταλλευτείς τον µαλάκ@» (περιοδικό «Marianne», 20/2/2010). 
   
Για κάτι τέτοιους τύπους σαν τους «Σαρκάρ» (αλλά και τους πολιτικούς «σωτήρες» που τους υπηρετούν, θα προσθέταμε) ο Οσκαρ Ουάιλντ έλεγε πως «μ' ένα βραδινό κουστούμι και μίαν άσπρη γραβάτα μπορεί ο καθένας να κερδίσει τη φήμη του πολιτισμένου, ακόμα κι αν είναι χρηματιστής»…
   
Σχεδόν 5 χρόνια αργότερα, μετά από 1,5 εκατομμύριο ανέργους, χιλιάδες αυτοκτονίες, εκατομμύρια φτωποιημένους, λεηλατημένους και χαρατσωμένους, είναι ευθύνη του ελληνικού λαού να αποδείξει για μια ακόμα φορά στην Ιστορία του ότι δεν είναι και τόσο «ευήθης» όσο ορισμένοι νομίζουν. Ότι είναι πια και έτοιμος και ώριμος να αναδεχτεί το χρέος του. Το πραγματικό και υπέρτατο χρέος του: Να απαντήσει στους «Σαρκάρ» των ντόπιων και ξένων «αγορών» και στις πολιτικές τους μαριονέτες, με τον μόνο τρόπο που ταιριάζει στο έγκλημα που συντελείται εις βάρος του: «Οξω λιμοκοντόρε απ’ την παράγκα»!
  
Πηγή enikos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Τουρκικά πολεμικά πλοία νοτίως της Λάρνακας και της Λεμεσού, σε συνοδεία του ερευνητικού σκάφους Barbaros. Κοινές κυπρο-ισραηλινές αεροπορικές ασκήσεις, το ίδιο χρονικό διάστημα σε παραπλήσια θαλάσσια περιοχή, αλλά και πάνω από το όρος Τρόοδος. Ρωσικά γυμνάσια μεταξύ Κύπρου και Συρίας.
Ποιος είπε ότι το πρόβλημα που χρονίζει επί τόσες δεκαετίες, όπως το Κυπριακό, δεν μπορεί να επιφυλάσσει ακόμη εκπλήξεις και εντάσεις;

Γράφει ο Κώστας Ράπτης

Μετά τις πιέσεις του διεθνούς παράγοντα στον Κύπριο Πρόεδρο να επιστρέψει στο τραπέζι των δικοινοτικών διαπραγματεύσεων, απ’ όπου αποχώρησε διαμαρτυρόμενος για τις τελευταίες εξελίξεις, και μετά τις εντατικές διαβουλεύσεις ενόψει της Ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής, από την οποία τελικά ο Νίκος Αναστασιάδης απουσίασε, εισαγόμενος σε νοσοκομείο των Βρυξελλών με συμπτώματα υπέρτασης, η ελληνοκυπριακή πλευρά μιλά ήδη για «τρίτη εισβολή».
Ωστόσο, δεν έχει ούτε τα μέσα (πρωτίστως τα ναυτικά), ούτε την πολιτική φαντασία να υπερασπιστεί τις επιλογές της. Η τόλμη της φτάνει μέχρι του σημείου να καταστήσει τον υποθαλάσσιο πλούτο του νησιού αντικείμενο διεθνούς επενδυτικού (άρα και πολιτικού) ενδιαφέροντος, ώστε να διασφαλίσει όχι μόνο την εκμετάλλευσή του σε καιρούς οικονομικών κλυδωνισμών, αλλά πρωτίστως την αναθέρμανση, από μία σχετικά πλεονεκτική θέση, της διαδικασίας επίλυσης του Κυπριακού, στον ορίζοντα της διζωνικής – δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Αφήνει αναπάντητο, όμως, το ερώτημα τι μένει να γίνει όταν η απέναντι πλευρά αποφασίσει να παίξει εκτός της πεπατημένης –με τη δημιουργία κλίματος αμφισβητήσεων και δυνάμει στρατιωτικής έντασης, που αποβλέπει στο να μεγεθύνει τα επενδυτικά ρίσκα των εμπλεκομένων και να μετατρέψει τα σχέδια εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων σε μοχλό επίτευξης μίας λύσης του Κυπριακού κατά τις δικές της επιθυμίες.

Αυτό και συνέβη όταν η Άγκυρα εξέδωσε ναυτική οδηγία με την οποία δεσμεύεται μέχρι τέλους του έτους τμήμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κυπριακής Δημοκρατίας για τις έρευνες που ήδη πραγματοποιεί το Barbaros, ενώ παράλληλα τουρκικό πολεμικό πλοίο (πήγε ήδη δεύτερο και αναμένεται και τρίτο) παρακολουθεί από απόσταση πέντε μιλίων την (αδειοδοτημένη από τη Λευκωσία) δοκιμαστική γεώτρηση που πραγματοποιεί στο κοίτασμα «Ονασαγόρας» η ιταλοκορεατική κοινοπραξία ENI-KOGAS. Για τις ενέργειες αυτές (που κατά τις πληροφορίες ενδεχομένως να φτάσουν μέχρι την εγκατάσταση πλατφόρμας γεωτρήσεων) η Άγκυρα επικαλείται συμφωνία της με το τουρκο-κυπριακό μόρφωμα, ως υπερασπιστής των δικαιωμάτων του στους φυσικούς πόρους όλου του νησιού.

Η συγκεκριμένη επιλογή κλιμάκωσης από την Τουρκία υπαγορεύεται όχι μόνο από τη σπουδή να μην δημιουργηθούν ερήμην της τετελεσμένα ως προς τον υποθαλάσσιο πλούτο, αλλά και για να αποτραπεί ένας ευρύτερος αποκλεισμός της από την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Ο κίνδυνος αυτός είναι ορατός λόγω των τριγωνικών σχέσεων συνεργασίας που προωθούν η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία, αφενός με το Ισραήλ και αφετέρου με την Αίγυπτο. Ήταν άλλωστε η επέμβαση εναντίον του τουρκικού επιβατηγού πλοίου Μαβί Μαρμαρά στα διεθνή ύδατα της Μεσογείου που τραυμάτισε αθεράπευτα τις τουρκο-ισραηλινές σχέσεις, ενώ η σχεδόν καθημερινή καταγγελία της χούντας του Καΐρου αποτελεί μία σταθερά της τουρκικής διπλωματίας μετά την ανατροπή του Αιγύπτιου ισλαμιστή προέδρου Μοχάμαντ Μόρσι.

Η ιεράρχηση του Κυπριακού ως πρώτης προτεραιότητας από την Τουρκία, φαντάζει εκ πρώτης όψεως ασύμβατη την ώρα αυτή με τις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η γειτονική χώρα στα νότια χερσαία σύνορά της, όπως καταδεικνύει η πολιορκία της παραμεθόριας πόλης Κομπάνι από το «Ισλαμικό Κράτος», η ανάφλεξη του κουρδικού στοιχείου εντός συνόρων, η καταρράκωση της διεθνούς εικόνας της Άγκυρας και η δύσκολη διαπραγμάτευσή της με την Ουάσιγκτον για την «επόμενη ημέρα» στη Συρία.
Ωστόσο, μία προσεκτική ανάγνωση του συγγράμματος του νυν πρωθυπουργού της Τουρκίας «Στρατηγικό Βάθος», θα μας υπενθύμιζε ότι κατά τον Αχμέτ Νταβούτογλου η εξασφάλιση της υπεροχής στην Ανατολική Μεσόγειο αποτελεί προϋπόθεση για την προβολή της τουρκικής ισχύος στη μεσανατολική της ενδοχώρα και όχι περισπασμό.

Άλλωστε, οι τουρκικές κινήσεις διευκολύνονται από την ύπαρξη εναλλακτικών επιλογών, οι οποίες δεν προσφέρονται στην ελληνική πλευρά. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο Νταβούτογλου, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν νομιμοποιείται να εκμεταλλεύεται τον φυσικό πλούτο για λογαριασμό κα των δύο κοινοτήτων, διότι δεν υφίσταται καν ως κράτος, εφόσον «καταλύθηκε» από τη χούντα των Αθηνών το 1974. Συνεπώς, είτε θα πρέπει να υπάρξει μία μορφή συνεκμετάλλευσης, ακόμη και πριν την επίλυση του Κυπριακού, είτε η συνέχιση των ερευνών του «Νότου» θα πρέπει να ερμηνευτεί ως «νομιμοποίηση και του Βορρά» να διενεργεί αντίστοιχες έρευνες στα βόρεια, σε μία λογική δύο κυριαρχιών και δύο κρατών.

Το σχήμα «συνδιαχείριση όλου του νησιού ή αναγνώριση της διχοτόμησης» δεν περιορίζεται βέβαια μόνο στους υδρογονάνθρακες, αλλά αφορά συνολικά την «επίλυση», όπως την αντιλαμβάνεται η τουρκική πλευρά και παρ’ ολίγον να την επιτύχει με το Σχέδιο Ανάν. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά, προκειμένου περί κερδών τα οποία η Τουρκία απέσπασε δια «στρατιωτικής χειρός» χωρίς υπολογίσιμο κόστος έκτοτε.

Κυρίως, όμως, δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, δεδομένης της βαθύτερης νομιμοφροσύνης της ελληνικής πλευράς στον «διεθνή παράγοντα», ο οποίος, κατά συνέπεια, έχει κάθε λόγο να διευρύνει το ρόλο του με ισορροπιστικές τοποθετήσεις. Δεν προκαλεί, έτσι, απορία το γεγονός ότι ο γ.γ. του ΟΗΕ απηύθυνε παραινέσεις για επανάληψη των δικοινοτικών συνομιλιών, προσπερνώντας διακριτικά τις τουρκικές ενέργειες, οι ΗΠΑ υπενθύμισαν ότι ο φυσικός πλούτος του νησιού θα πρέπει να κατανεμηθεί «ακριβοδίκαια», ενώ οι 28 της Ε.Ε. στο κείμενο Συμπερασμάτων της Συνόδου Κορυφής (που μάλιστα χαιρετίστηκε ως αυστηρό μήνυμα από τα ελληνικά μίντια), αποφεύγουν να χαρακτηρίσουν λ.χ. ως παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου την παρουσία πολεμικών πλοίων στην Κυπριακή θαλάσσια δικαιοδοσία και βέβαια προτρέπουν επίσης σε επανάληψη των συνομιλιών.
Το πώς αυτή θα είναι εφικτή, μετά τις τελευταίες εξελίξεις, χωρίς μία «ουδετεροποίηση» της ΑΟΖ Κύπρου (κατά το «No ships, no flags» των Ιμίων), δεν προσδιορίζεται.

Η… καταλυτική για την αρτηριακή πίεση του Νίκου Αναστασιάδη διπλωματική προσπάθεια στις Βρυξέλλες είχε ως κύριο αποτέλεσμα την υπενθύμιση από τους 28 της δήλωσης της 21ης Σεπτεμβρίου 2005, ότι «η αναγνώριση όλων των κρατών – μελών αποτελεί απαραίτητη συνιστώσα της διαδικασίας προσχώρησης (της Τουρκίας)». Και μόνο η παρέλευση εννέα ετών κατά τα οποία η Άγκυρα επιμένει όλο και εντονότερα ότι δεν υφίσταται καν Κυπριακή Δημοκρατία, καταδεικνύει την βαρύτητα αυτής της αναφοράς, πόσω μάλλον η έλλειψη πρακτικών μέτρων που να την υποστηρίζουν, όπως οι κυρώσεις που υιοθέτησε η Ε.Ε. για την υπεράσπιση της «εθνικής ακεραιότητας» ενός μη μέλους της σαν την Ουκρανία.

Πηγή «Unfollow»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Η Δημοκρατική Παράταξη των παλιών και αιωνίων δημοκρατορίσκων που δρουν ως ομάδα τζιχαντιστών εδώ και 70 χρόνια στην Ελλάδα όχι μόνο δεν νιώθουν ίχνος ντροπής για όσες σφαγές έχουν κάνει χρόνια ολόκληρα, ακονίζουν τα μαχαίρια τους εκ νέου σε πολυτελείς γιάφκες με γεύματα και σμόκιν.
Με πρωτοπαλίκαρο τον κατοχικό συγκυβερνήτη, Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος στην εξαγγελία της «Δημοκρατικής Παράταξης» ως νέο πολιτικό χώρο που θα χωρέσει όλες τις τρομοκρατικές κομματικές ομάδες των «δημοκρατών» πρώην «σοσιαλιστών», απείλησε τους Έλληνες λέγοντας: «Ο ελληνικός λαός καταψήφισε τον Ελευθέριο Βενιζέλο το 1920 και διαμορφώθηκαν οι προϋποθέσεις μιας ολόκληρης καταστροφής».

Έφτασε στο σημείο ο άεργος της ζωής, το μεγαλύτερο πιόνι που έχει η Ε.Ε στην Ελλάδα να απειλήσει τον ίδιο τον λαό που εκπροσωπεί με μια νέα Μικρασιατική Καταστροφή αν δεν εκλεγεί ο ίδιος και το σινάφι του.
Ποιος είναι αυτός που θα μάς σφάξει και θα μάς εξορίσει από τον ίδιο μας τον τόπο για να φθάσει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης να συγκρίνει την τύχη που θα έχουν οι Έλληνες πολίτες με την τύχη που είχαν οι Έλληνες Οθωμανοί πολίτες το 1922;
Ποια είναι αυτή η αυτοκρατορία που έχει απλωθεί στην Ελλάδα και δεν την γνωρίζουμε;
Ποιος θα είναι ο νέος Κεμάλ που θα δώσει την διαταγή για μια «ολοκληρωτική καταστροφή», όπως δήλωσε ο Βαγγελάκης;
Ποιος είναι τελικά ο Βαγγελάκης που πήρε φόρα και απειλεί ελεύθερους πολίτες;
Και το σημαντικότερο ποιοι είναι αυτοί οι νεό-Τουρκοι που τον στηρίζουν, τρώνε μαζί του, τον παλαμακίζουν και είναι έτοιμοι να κόψουν κεφάλια ως στρατιώτες της Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας που έχει βάλει τσιμεντένια θεμέλια όλους τους ελληνοπροδόταρους και στην κορυφή του παλατιού της ως ακροκέραμα τα κεφάλια αθώων πολιτών που δεν γουστάρουν υποδούλωση;

Δεν είναι Δημοκρατική Παράταξη αυτό που θέλουν οι εκ του ασφαλούς τζιχαντιστές της Ελλάδας.
Είναι Δημοκρατική ΠΑΡΑΤΑΣΗ γιατί το όχημα της «δημοκρατίας» που έχουν επιβάλλει αυξάνει τα κέρδη της Μεγάλης Αυλής των Βρυξελλών παρατείνοντας την εξαθλίωση και την αναξιοπρέπεια των Ελλήνων που νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι αλλά από τα λεγόμενα του Βαγγέλη τελικά είναι ανυπεράσπιστοι δούλοι μιας Αυτοκρατορίας με κέντρο της Βρυξέλλες.

Άνευ αντίδρασης από πουθενά το κάθε ευρωπληρωμένο άθυρμα λέει ό,τι του γουστάρει . Και πως να μην λέει ό,τι του γουστάρει όταν οι δημοκράτες που θέλουν να χτυπήσουν τον παλαιοκομματισμό είναι τύπου Σταύρου Θεοδωράκη που διοργάνωσε πάρτι τεμπέληδων κουλτουριαραίων με ομιλητή τον στοχαστή Στέλιο Ράμφο.
Μαζεύτηκαν 1,500 να συζητήσουν περί «ρήξης αξιών». Δηλαδή, εσύ ο Έλληνας φταις για ό,τι έγινε διότι δεν είχες και δεν έχεις αξίες και τώρα ήρθε ο Μπομπολίσκος και ο στοχαστής (τι διάολο στοχάζεται ουδείς ξέρει) να σου μάθουν αξίες!
Εσύ ο ανάξιος και αυτοί οι Λουδοβίκοι των Αξιών.
Εσύ η πλέμπα που θα καθίσεις στο δικό τους θρανίο να μάθεις το φιλοσοφικό πόνημα του κώλου. Σκηνοθέτες, πανεπιστημιακοί, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, έντεχνοι που όλοι μαζί είναι απλώς άτεχνοι της ζωής και της πραγματικότητας μαζεύτηκαν να σε χαρακτηρίσουν «Μαλάκα» και εσύ δεν έχεις το δικαίωμα να πάρεις έναν άξιο κεσέ με γιαούρτι να το φορέσεις καπέλο και στον στοχαστή και στον Μπομπολίσκο διότι η Δημοκρατία πρέπει να παίρνει Παράταση.

Σαν να μην έφθαναν αυτά πετάχτηκε και ο Τσίπρας που θα αλλάξει την τύχη όλης της Ευρώπης όταν ο Σύριζα θα γίνει κυβέρνηση στην Ελλάδα.
Αφού αλλάξει την Ευρώπη, όπως είπε στο συνέδριο της εκτελεστικής επιτροπής του Αριστερού Ευρωπαϊκού Κόμματος, θα αλλάξει και την τύχη της παγκόσμιας οικονομίας!
Αυτός δεν είναι απλά πολιτικός, αυτός είναι ο νέος Μέγας Αλέξανδρος που θα αλλάξει την πορεία του κόσμου με το που θα πάρει την πρώτη νίκη εντός έδρας.
Ποιος Μέγας Αλέξανδρος;
Ο Αλέξης με τα στιβαρά του χέρια θα κάνει τον πλανήτη να αλλάξει τροχιά.
Δεν μιλάμε για Σούπερμαν, μιλάμε για Τσίπρεμαν.
Ο Τσίπρας θα γυρίσει ανάποδα τον κόσμο.
Ο 40αρης που δεν έχει ένα ένσημο στην ζωή του θα πάρει την παγκόσμια οικονομία και θα την λύσει λες και είναι ένας νέος Γόρδιος Δεσμός.
Το τραγικό βέβαια δεν είναι το κλούβιο κεφάλι του άεργου ευρωπληρωμένου 40αρη αλλά το κεφάλι των Ελλήνων που πιστεύουν ότι ο Μέγας Αλέξανδρος μετεμψυχώθηκε σε Τσίπρεμαν, σε έναν κιοτή που φυλάει το πασούμι του Γιούνκερ.

Σε απειλούν με νέες μικρασιατικές καταστροφές δημοκράτες τζιχαντιστές...
Σε χαρακτηρίζουν τεμπέλη και ανήθικο κουλτουριάρηδες καλοπερασάκηδες...
Σε θεωρούν χάπατο ροζ συστημικοί δεκανείς του στρατού των Βρυξελλών...
Κι εσύ ακόμα νομίζεις ότι αυτό το στημένο παιχνίδι θα σε βγάλει νικητή.
Από παράταση σε παράταση θα πηγαίνει η δημοκρατία τους και η κάθε παράταση που παίρνει η δημοκρατία τους οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο σφύριγμα λήξης που δεν τολμάς εσύ να δώσεις.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Απορία:
Θα περίμενε κανείς πως μετά από πέντε χρόνια μνημονίων και, αναγκαστικής έστω, "μεταρρύθμισης" του κράτους, διοικητικής "ανασυγκρότησης", και "βελτίωσης" των δημόσιων υπηρεσιών, ο πολίτης θα είχε ωφεληθεί τουλάχιστον σε επίπεδο Υγείας, Παιδείας, Κοινωνικής Ασφάλισης, ασφάλειας, κοινωνικής ειρήνης, αστικού περιβάλλοντος.

Θα περίμενε κανείς πως η δημόσια διοίκηση θα γινόταν πιό ευέλικτη...
Πως η εξυπηρέτηση των πολιτών θα γινόταν με λιγότερη γραφειοκρατία...
Πως θα είχαν οι συνταξιούχοι κυρίως, αλλά και όλοι οι πολίτες πλήρη και άμεση ιατροφαρμακευτική περίθαλψη...
Πως τα σχολεία και τα πανεπιστήμια θα βελτιώνονταν από άποψη υποδομής και μάθησης...
Ότι θα μπορούσε να κυκλοφορήσει το βράδυ στην γειτονιά με ασφάλεια...
Ότι η ζωή στην πόλη θα γίνοταν πιό ανθρώπινη και ανεκτή...
Ότι τέλος πάντων κάποιο θετικό αντιστάθμισμα θα εισέπρατε η κοινωνία
σαν αντίδωρο για την φτωχοποίηση, την ανεργία, τις ατέλειωτες αναγκαστικές θυσίες που υφίσταται ''για το καλό της''.

Πού είναι όλα αυτά;

Είδε κανείς κάποια βελτίωση στον παραμικρό κλάδο της κοινωνικής και προσωπικής του ζωής;

Τίποτα.

Τα πράγματα βαδίζουν ακριβώς όπως και πριν πέντε χρόνια...
Με την ατέλειωτη γραφειοκρατία, πολυνομία, ανομία και κατασπατάληση δημοσίου χρήματος προς όφελος των ''ημετέρων''...
Με τις ατέλειωτες ουρές στα πολυϊατρεία και στα ''επείγοντα'' των νοσοκομείων που απέμειναν ανοιχτά...
Με τα φροντιστήρια μαθητών και σπουδαστών να απορροφούν σημαντικά κονδύλια του καταπιεσμένου ήδη οικογενειακού προϋπολογισμού...
Με την διαβίωση στα μεγάλα αστικά κέντρα να παραμένει προβληματική...
Με τον τιμάριθμο να παραμένει στα πρό κρίσης επίπεδα αδιαφορώντας για την δραματική μείωση του εισοδήματος του λαού.

Μπορεί να μας πεί λοιπόν κάποιος από τους υπερασπιστές των μνημονίων, για ποιό λόγο γίνονται όλα αυτά, όλη αυτή η λαίλαπα που σαρώνει οικογένειες και κοινωνικό ιστό, παρά μόνο για την ικανοποίηση των οικονομικών απαιτήσεων των τοκογλύφων-δανειστών, και των συμφερόντων μερικών εταιρειών και ιδιωτών του εξωτερικού κυρίως, αλλά και του εσωτερικού;

Και σε τί χρειάζονται οι κυβερνητικοί πολιτικοί παρά μόνον για να παίζουν τον ρόλο της μαριονέτας, των εκτελεστών των διαταγών τρόϊκας και τραπεζών και των πραγματικών εκτελεστών-δολοφόνων του λαού και της χώρας;

ΟΛΑ ΨΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΔΟΛΙΟΤΗΤΕΣ, ΚΑΙ ΦΥΚΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΞΩΤΕΣ ΚΟΡΔΕΛΕΣ, ΚΑΙ ΚΑΘΡΕΦΤΑΚΙΑ ΚΑΙ ΧΑΝΤΡΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ!

Και όλα πρέπει να σταματήσουν.
Δηλαδή, να τα σταματήσουμε εμείς...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, το ένα μετά το άλλο, επιβεβαιώνουν πως οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» (ΑΝΕΛ) απέναντι σε μία κυβέρνηση «παιδική χαρά», αντί να αποκτούν ολοένα και περισσότερα ερείσματα στους πολίτες, έχουν κατορθώσει το… ακατόρθωτο, δηλαδή να μειώνουν συνεχώς την δύναμή τους, με την τελευταία δημοσκόπηση να τους τοποθετεί εκτός του Κοινοβουλίου, ενώ θα έπρεπε -υπό φυσιολογικές συνθήκες- να κατέχουν άνετα τη θέση του ρυθμιστή (ή και πρωταγωνιστή) της επόμενης ημέρας…

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Η αρχική δυσπιστία για τον ρόλο στην πολιτική σκηνή, που καλούνταν να αναλάβουν οι ΑΝ.ΕΛ. επιβεβαιώθηκε από τα «κρούσματα λιποταξίας» (που σχεδόν όλοι αποδέχονται ότι ήταν προαποφασισμένα), από ανθρώπους που έπαιξαν τον ρόλο του «δούρειο ίππου», με σκοπό την αποδυνάμωση του σε επιλεγμένα (από πριν;) χρονικά διαστήματα.

Όμως, το «κακό» δεν περιορίστηκε, αλλά απέκτησε τάσεις εξάπλωσης, αφού τα δυσαρεστημένα στελέχη αποχώρησαν από τους ΑΝ.ΕΛ. διαρρέοντας έντονη δυσαρέσκεια για τον τρόπο εσωκομματικής συμπεριφοράς του προέδρου των «Ανεξάρτητων Ελλήνων», κ. Πάνο Καμμένο.

Ταυτόχρονα, μέσω του αποκλεισμού (από τα τηλεοπτικά παράθυρα) των ΑΝ.ΕΛ. έγινε κατορθωτό να περιθωριοποιηθεί το κόμμα και να αρχίσει να μην «εμφανίζεται» ως επιλογή των πολιτών της χώρας, ενώ ταυτόχρονα υπήρξαν σκαιότατες συντονισμένες επιθέσεις προπαγανδιστικής λάσπης, κατευθυνόμενες –κυρίως- από κυβερνοκρατούμενα ΜΜΕ (και διάφορα διαδικτυακά παραμάγαζά τους).

Όλα αυτά, συνετέλεσαν στην σημαντικότατη αποδυνάμωση των Ανεξάρτητων Ελλήνων, στην οποία δεν κατόρθωσε να αντιδράσει επαρκώς ο Πάνος Καμμένος, απέναντι στον οποίο συγκεντρώνονται –δικαίως ή αδίκως- ολοένα και περισσότερα δυσαρεστημένα στελέχη αλλά και ψηφοφόροι.

Τις πταίει, λοιπόν, για την δημοσκοπική καταβαράθρωση των Ανεξάρτητων Ελλήνων και την συνεχή απώλεια ικανότατων και εγνωσμένης πολιτικής ικανότητας (και μαχητικότητας) στελεχών των ΑΝ.ΕΛ.;

Η απάντηση, όσο κι αν είναι δυσάρεστη για τον ίδιο τον κ. Καμμένο, είναι πως υπάρχει πρόβλημα με την «κορυφή» του κόμματος, αφού όλοι καταθέτουν πως δεν υπάρχουν ηγετικά προσόντα στον Πάνο Καμμένο, ενώ κάποιοι (λίγοι αλλά όχι ασήμαντοι) δηλώνουν ευθαρσώς πως ο ίδιος ο Πάνος Καμμένος δεν επιθυμεί να παίξει τον ρόλο του «πορθητή» της κυβέρνησης, αφού απέφυγε να αναλάβει καίριες πρωτοβουλίες, απέφυγε να «ακούσει» προβλήματα και προτεινόμενες λύσεις και, τέλος, απέφυγε να προχωρήσει σε κινήσεις ανοίγματος του κόμματος σε ολόκληρη την Ελλάδα, ενώ δεν χρησιμοποίησε καθόλου τα πολύ καλά «χαρτιά» του τόσο στα οικονομικά όσο –κυρίως- στα εθνικά θέματα, όπου υπήρχε συγκεκριμένη κατατιθεμένη ολοκληρωμένη πρόταση για το σύνολο των εθνικών θεμάτων αλλά και για την δημιουργία ενός εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού με ταυτόχρονη δημιουργία – υλοποίηση μίας στρατηγικά σχεδιασμένης εξωτερικής πολιτικής.

Αναγκαία λύση, στον «γόρδιο δεσμό» των ΑΝ.ΕΛ. διαφαίνεται η αντικατάσταση του Πάνου Καμμένου, και η ανάληψη ενός ικανού, επικοινωνιακού, δημοφιλούς και άφθαρτου προσώπου, το οποίο θα αναλάβει να ανασύρει το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων και να το τοποθετήσει με σαφήνεια στο επόμενο πολιτικό στερέωμα, επαναφέροντας όσους έφυγαν δυσαρεστημένοι ή πικραμένοι, παραδίδοντάς τους τομείς εργασίας και ενώνοντάς τους κάτω από το κοινό εθνικό συμφέρον το οποίο καλούνται – υποχρεούνται να προασπίσουν όσοι Έλληνες επιθυμούν την αυτοδιαχείριση και την αυτοκυριαρχία της Ελλάδας.

Εάν ο κ. Καμμένος δεν μπορεί να αντιληφθεί την ευθύνη του και πως αποτελεί πλέον «καμμένο χαρτί» για το κόμμα του, τότε σε παράλληλο πολιτικό χρόνο (ίσως και με μεγαλύτερη ταχύτητα) με τον Αντώνη Σαμαρά, θα βρεθεί υπόλογος των πολιτικών του επιλογών και, κυρίως, της προσωπικής του πολιτικής ματαιοδοξίας, που μέχρι στιγμής φαίνεται να μην του επιτρέπει να αντιληφθεί τα αυτονόητα, δηλαδή την προσωπική του «θυσία» για το συμφέρον των πολλών...

Εξάλλου, άνθρωποι ικανότατοι υπάρχουν στις τάξεις των ΑΝ.ΕΛ., που όμως είτε μένουν στο πολιτικό περιθώριο είτε αποχωρούν διαβλέποντας πως δεν υπάρχει πρόθεση αξιοποίησής τους. Δυστυχώς, η προσωπική συμπεριφορά του Πάνου Καμμένου, που αρνείται να κατανοήσει πως η αλλαγή που χρειάζεται είναι η δική του απομάκρυνση από την προεδρία, τείνει να επαναλάβει το φαινόμενο της "Σπίθας" του Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος βρέθηκε να έχει στα χέρια του μία Ferrari (ένα πλήθος ικανότατων πολιτών), αλλά επέλεξε να την σταθμεύσει και να πετάξει τα κλειδιά και να μετατρέψει την "Σπίθα" σε "αίθουσα κινηματογράφου... Άραγε, το ίδιο επιθυμεί ο κ. Καμμένος να συμβεί στους ΑΝ.ΕΛ.; Εάν όχι, τότε το "κουμπί της επανεκκίνησης" το κρατάει στα χέρια του...

Πηγή GrCitizen


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η σέξυ Τάνια από το δελτίο του STAR στο υπουργικό γραφείο του Ανδρέα Λοβέρδου... παίζει μπάλα

Ο λόγος για την Σουλτάνα Χριστοδουλίδου που πριν από ένα δύο χρόνια συμμετείχε στο δελτίο ειδήσεων του STAR. Τότε η 27χρονη Τάνια αν και απόφοιτος του παιδαγωγικού του ΑΠΘ και διορισμένη δασκάλα στο δημοτικό σχολείο του Διονύσου, είχε μπει στη σχολή δημοσιογραφίας του Σταμάτη Μαλέλη.

Ο ισχυρός άντρας των Media, γρήγορα ξεχώρισε το ταλέντο που δεν ήταν μόνο τα πλούσια φυσικά της χαρίσματα αλλά και η ικανότητά της να στήνεται χαριτωμένα στον τηλεοπτικό φακό. Της δημιούργησε κατ’ αποκλειστικότητα μία τηλεοπτική ενότητα τα «Good Newς» και της έδωσε την ευκαιρία να παρουσιάζει τις καλές ειδήσεις μέσα σε μία γκρίζα μνημονιακή εποχή.

Η έξυπνη Σουλτάνα άδραξε την ευκαιρία και αναστάτωνε το τηλεοπτικό κοινό περισσότερο με την προκλητική της εμφάνιση παρά με τα όσα έλεγε.

Παράλληλα δημιούργησε ένα life style γύρω από το όνομά της, κάνοντας σέξυ φωτογραφίσεις και δημιουργώντας το προφίλ της ανερχόμενης τηλεπερσόνας.

Ωστόσο αντιζηλίες και ειδικά περιστατικά μέσα στο STAR και με επίκεντρο την Τάνια σε συνδυασμό και με την απομάκρυνση του Σταμάτη Μαλέλη, ανάγκασαν τη διοίκηση να διακόψει τη συνεργασία τους.

Ο χρόνος κύλησε και η χαριτωμένη Τάνια βρέθηκε ως εκπαιδευτικός πια, αποσπασμένη στο Υπουργείο Παιδείας.

Ο νέος υπουργός Παιδείας Ανδρέας Λοβέρδος δεν άργησε να ξεχωρίσει τις ικανότητες της νεαρής παρουσιάστριας και δασκάλας και εκτίμησε πως και με τις δύο ιδιότητές της μπορεί να προσφέρει τόσο για τις επαφές με τους δημοσιογράφους όσο και με τις γνώσεις της στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

Εδώ και δύο μήνες η όμορφη Τάνια συνοδεύει τον υπουργό Παιδείας σε όλα του τα ταξίδια και παρευρίσκεται σε όλες τις συνεδριάσεις. Έχει αναδειχθεί ως η πιο στενή και έμπιστή του συνεργάτιδα, όπως αναφέρουν υπηρεσιακοί παράγοντες και δημοσιογράφοι που παρακολουθούν το ρεπορτάζ του υπουργείου Παιδείας.

Ο υπουργός Παιδείας, λένε, πως σκέφτεται να της προτείνει να κατέβει στις επόμενες εκλογές στη Θεσσαλονίκη, που είναι και η γενέτειρά της.

Εκεί όμως θα συναντήσει την κόντρα των άλλων συνυποψηφίων του ΠΑΣΟΚ στη Μακεδονία, που δηλώνουν προτεραιότητα στην προβολή και τη δημοσιότητα. Ακόμη θα σταθεί εμπόδιο το γεγονός ότι η όμορφη εκπαιδευτικός βρισκόταν πολιτικά στην παράταξη της ΝΔ ευρισκόμενη μάλιστα κατά καιρούς στο επιτελείο του Πρόεδρου της Βουλής Βαγγέλη Μεϊμαράκη.

Νίκος Ι. Σταματιάδης
Ελεύθερο ρεπορτάζ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Θα περιμένω να ακούσω την πρόταση που θα καταθέσει στον Κάρολο Παπούλια ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας σήμερα το απόγευμα («προσφυγή σε εκλογές με ταυτόχρονη αναζήτηση συγκλίσεων για την Προεδρία της Δημοκρατίας» κατά την «Αυγή») προτού καταλήξω σε οριστικά συμπεράσματα.
Ωστόσο, αυτό που αισθάνομαι είναι ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κάνει μία τεράστια ανακυβίσθηση. Βλέπει το παγόβουνο να πλησιάζει προς το μέρος του, θωρεί τον όγκο του, διαβάζει ότι ο κόσμος δεν θέλει εκλογές, φοβάται ότι λαός και αγορές θα του χρεώσουν την αστάθεια και θα τιμολογήσουν υπέρμετρα τον κίνδυνο, γι αυτό και αναπροσαρμόζεται, αλλάζοντας πορεία την έσχατη στιγμή.

Η μεταμόρφωση Τσίπρα άρχισε αμέσως μετά την εκτόξευση των spreads και τη συνειδητοποίηση ότι ιδέα μίας αριστερής κυβέρνησης θεωρείται μείζον πολιτικό ρίσκο σε μία συντηρητική ευρωζώνη.
Πρώτα έβαλε τον Σταθάκη να πει ότι το χρέος «δεν είναι επαχθές» και τον Παππά ότι συζητά τη γερμανική λύση της «επιμήκυνσης» (και αυτή σε διαγραφή οδηγεί).
Μετά υιοθέτηση θέσεις που στον ιδεολογικό του χώρο θεωρούνται εθνικιστικές (ΑΟΖ, Βόρεια Ήπειρος).
Έπειτα ανέβηκε στο Πεντάγωνο και υιοθέτησε την αρχή για τη «συνέχεια του κράτους».
Έκανε την καρδιά του πέτρα και πήγε στην Τράπεζα της Ελλάδος νομιμοποιώντας τον μέχρι πρότινος «μισητό» Στουρνάρα. Πήρε μαζί του εκεί ως και τον Λαφαζάνη σε ρόλο παρατηρητή για να ηρεμήσουν οι αγορές.
Αναγνώρισε ως και την αναγκαιότητα παραμονής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ελλάδα, σύμφωνα με δημοσίευμα των «Νέων», το οποίο ο Σκουρλέτης δεν τόλμησε να διαψεύσει έως σήμερα. «Εγώ δεν έχω ερωτευθεί το ΔΝΤ αλλά μήπως η παρουσία του στην Ελλάδα μας εξασφαλίζει;» φέρεται ειπών στον Στουρνάρα ο κ. Τσίπρας και δεν εσχίσθη το παραπέτασμα!

Η στροφή αυτή, κατ’ άλλους συντηρητική, κατ’ άλλους σοσιαλδημοκρατική, πάντως σίγουρα ρεαλιστική, θα ολοκληρωθεί κατά τα φαινόμενα σήμερα στην Ηρώδου Αττικού και αυτό είναι ένα νέο δεδομένο, το οποίο πρέπει να αξιολογήσει η κυβέρνηση. Ο υπαινιγμός στο πρωτοσέλιδο της χθεσινής «Αυγής» για σύσκεψη πολιτικών αρχηγών, αναζήτηση συγκλίσεων για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και συμφωνία για εκλογές, αποτελεί μία μείζονα τακτική κίνηση Τσίπρα, που στόχο έχει τον απεγκλωβισμό του ΣΥΡΙΖΑ και του ιδίου προσωπικά από την κατηγορία του εμπρηστή της πολιτικής ομαλότητας.
Μέρες τώρα οι αναλυτές της Κεντροαριστεράς καλούν τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να υιοθετήσει το πορτογαλικό παράδειγμα συναίνεσης κυβέρνησης – αντιπολίτευσης και να πιέσει τον πρωθυπουργό για συμφωνία κορυφής με τρία σκέλη, τα οποία είναι μέσες άκρες τα εξής:

«Ψηφίζω Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αποδέχομαι ότι δεν υπάρχει ζωή έξω από το Μνημόνιο, το οποίο όμως δεσμεύομαι να επαναδιαπραγματευτώ και σε αντάλλαγμα αυτών μου των παραχωρήσεων συμφωνούμε ότι θα πάμε σε εκλογές το συντομότερο δυνατό».

Αυτό νομίζω, θα πει στον Πρόεδρο σήμερα ο Αλέξης. Ως τακτική κίνηση, θα δυσκολέψει την κυβέρνηση. Πέραν αυτών όμως είναι και στρατηγική κίνηση.
Πρώτον, διότι επιβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει πια ΣΥΡΙΖΑ αλλά μόνον Τσίπρας. Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης με τον αέρα των δημοσκοπήσεων καταργεί στην πράξη τις συνιστώσες και κάνει ό,τι θέλει.
Δεύτερον, διότι, αν η κυβέρνηση συνεχίσει τη στρατηγική του φόβου προς τις πρόωρες εκλογές, τότε με έναν τόσο μειλίχιο Τσίπρα απέναντί της σε λίγο θα ακούγεται φάλτσα και παράταιρη.
Η αξιωματική αντιπολίτευση προσέχει πλέον να μην δίνει αφορμές για καβγά.

Πηγή εφημ. «Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ένα βιβλίο-ρεπορτάζ, από τον Βρετανό ανταποκριτή στη Μέση Ανατολή Patrick Cockburn (Πάτρικ Κόκμπερν) με τίτλο «Η επιστροφή των τζιχαντιστών» κυκλοφορεί την Τετάρτη και στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, συμπίπτοντας με τη συμπλήρωση 100 ημερών από τη γέννηση του επικίνδυνου για τους δυτικούς θεσμούς κράτους.

Στις 192 σελίδες του ο δημοσιογράφος αναλύει τα γεγονότα που οδήγησαν στην εκρηκτική άνοδο του Ισλαμικού Κινήματος, εξηγώντας γιατί η αναπάντεχη νικηφόρα προέλαση των αδίστακτων μαχητών του Ισλάμ συνιστά «μία από τις μεγαλύτερες πανωλεθρίες της εξωτερικής πολιτικής της Δύσης».

Ο δημοσιογράφος, που έγραψε το βιβλίο καθώς τα αμερικανικά βομβαρδιστικά σφυροκοπούσαν τις θέσεις των «ιεροπολεμιστών», εξιστορεί γιατί η προέλαση των εξτρεμιστών μαχητών οφείλεται στα «στραβοπατήματα» της Δύσης τόσο στους πολέμους του Αφγανιστάν, της Λιβύης και της Συρίας, όσο και στις εκτιμήσεις σε σχέση με τη Συρία και τις εξεγέρσεις της Αραβικής Άνοιξης.

Υπογραμμίζει ότι, εκμεταλλευόμενοι τα διεφθαρμένα καθεστώτα που διαδέχθηκαν τους απαίσιους αντιδυτικούς δικτάτορες, οι τζιχαντιστές έχουν πετύχει απρόσμενες νίκες που γέννησαν ένα χαλιφάτο το οποίο εκτείνεται από τη σουνιτική ενδοχώρα του Ιράκ έως μεγάλα τμήματα της βορειοανατολικής Συρίας.

«Οι κοσμικές και δημοκρατικές πολιτικές που υποτίθεται ότι ήρθαν στο προσκήνιο με την Αραβική Άνοιξη έχουν θαφτεί από την επιστροφή των τζιχαντιστών. Και, κατά πάσα πιθανότητα, για άλλη μια φορά, η Δύση θα καταστεί ένας από τους στόχους» τονίζει ο συγγραφέας.

Το βιβλίο είναι μια ανταπόκριση γνώσεων για τους συνήθως αδαείς περί την Μέση Ανατολή εφησυχασμένους πολίτες της Ευρώπης και της Αμερικής, οι οποίοι εδώ και δεκαετίες παρακολουθούν εκ του μακρόθεν το αιματοκύλισμα στην ευρύτερη περιοχή των πετρελαίων. Τώρα που σε κάθε δυτικό σπίτι έφθασαν οι απεχθείς εικόνες από τους χαιρέκακους αποκεφαλισμούς δυτικών δημοσιογράφων και στελεχών ανθρωπιστικών οργανώσεων, τώρα το ενδιαφέρον ανέβηκε στα ύψη, καθώς όλοι θέλουν να μάθουν ποιοι είναι αυτοί που με απάθεια χασάπη κόβουν κεφάλια εις το όνομα του Αλλάχ,απαντώντας με αυτόν τον ειδεχθή τρόπο στους «νέους Σταυροφόρους»...

- Εν αρχή ην ο αρχηγός του Ισλαμικού βασιλείου: Ο Αλί Αμπού Μπακρ Αλ Μπαγκντάτι κηρύσσει το δόγμα ότι ο κόσμος θα αναμορφωθεί δια του ιερού πολέμου. Εμφανίσθηκε το καλοκαίρι του 2010 όταν ανέλαβε ηγέτης της Αλ Κάϊντα στο Ιράκ. Γεννήθηκε στη Σαμάρα, στη βόρεια Βαγδάτη και θεωρείται ιδιαίτερα μορφωμένος, με πτυχία στις ισλαμικές σπουδές, την ποίηση, την ιστορία, την αρχαιολογία. Είχε κρατηθεί τέσσερα χρόνια από τους αμερικανούς εισβολείς στο στρατόπεδο Μπόκα. Μια μόνο φωτογραφία του που έχουν οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ δείχνει έναν 25 χρονο με μαύρα μαλλιά και καστανά μάτια, σκληρό ισλαμιστή μαχητή ήδη επί Σαντάμ. Λέγεται ότι στις συσκέψεις με τους διοικητές φοράει μάσκα! Οι εξαιρετικές στρατιωτικές του δεξιότητες προήλθαν από τον δεκαετή πόλεμο στο Ιράκ μετά την εισβολή των ΗΠΑ το 2003 και του εμφύλιου πολέμου στη Συρία το 2011.

- Στην επίθεση κατά της Μοσούλης στις 6 Ιουνίου 2014 μόλις 1.300 ιεροί πολεμιστές νίκησαν μια δύναμη 60.000 Ιρακινών. Αλλά στην πραγματικότητα οι μισοί ιρακινοί στρατιώτες… έλειπαν αφού είθισται να πληρώνουν μίζα στους αξιωματικούς τους- δωράκι έως και το ήμισυ του μισθού τους- για να βρίσκονται σε άδεια!

- Το χαλιφάτο… μέχρι στιγμής καλύπτει έκταση μεγαλύτερη από τη Μεγάλη Βρετανία, ενώ οι κάτοικοί του υπερβαίνουν τα 6 εκατομμύρια, πληθυσμός μεγαλύτερος από αυτόν της Δανίας, της Φιλανδίας ή της Ιρλανδίας.

- Στη βόρεια Συρία 5.000 μαχητές του χαλιφάτου χρησιμοποιούν τεθωρακισμένα και πυροβολικό που υφάρπαξαν από τον αποδεκατισμένο ιρακινό στρατό στη Μοσούλη, πολιορκώντας μισό εκατομμύριο Κούρδους στον θύλακα Κομπάνι, στα τουρκικά σύνορα.

Η εφημερίδα Daily Telegraph έγραψε:

«Ο Patrick Cockburn έχει γράψει την πρώτη ιστορία της ανόδου του Ισλαμικού Κράτους. Δεν υπάρχει άλλος καταλληλότερος γι' αυτή τη δουλειά… Αυτό το σύντομο βιβλίο δεν προτείνει λύσεις, ίσως ακριβώς γιατί δεν υπάρχουν. Οι δυτικές στρατιωτικές επεμβάσεις των τελευταίων ετών –όπως στο Ιράκ το 2003 και στη Λιβύη το 2010– ήταν καταστροφικές. Αυτό δεν αλλάζει. Είναι ωστόσο απαραίτητο για οποιονδήποτε θέλει να κατανοήσει ένα φαινόμενο το οποίο βρίσκει μιμητές από τη Βόρεια Αφρική ως το Πακιστάν».

Ο Patrick Cockburn (Πάτρικ Κόκμπερν) είναι ανταποκριτής της εφημερίδας Independent στη Μέση Ανατολή και προηγουμένως υπήρξε απεσταλμένος των Financial Times. Έχει γράψει τρία βιβλία με θέμα την πρόσφατη ιστορία του Ιράκ καθώς και ένα αυτοβιογραφικό αφήγημα. Το βιβλίο που έγραψε μαζί με τον γιο του με θέμα τη σχιζοφρένεια (Henry's demons) ήταν υποψήφιο για το βραβείο Costa. Έχει τιμηθεί με δημοσιογραφικά βραβεία.

Το βιβλίο θα παρουσιάσει ο ίδιος ο συγγραφέας στις 9 Δεκεμβρίου, στις 8 μμ στο βιβλιοπωλείο Ιανός, συνομιλώντας με τον δημοσιογράφο Παύλο Τσίμα.

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΩΝ
ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΚ ΚΟΚΜΠΕΡΝ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2014 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ- Οι εκατό ημέρες
Το καλοκαίρι του 2014, μέσα σε εκατό μέρες, το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε άλλαξε την πολιτική κατάσταση στη Μέση Ανατολή.

Οι τζιχαντιστές μαχητές συνδύασαν τον θρησκευτικό φανατισμό με τη στρατιωτική εμπειρία και κέρδισαν θεαματικές και απροσδόκητες νίκες εναντίον των ιρακινών, συριακών και κουρδικών δυνάμεων. Το Ισλαμικό Κράτος κυριάρχησε στους κόλπους της σουνιτικής αντιπολίτευσης που στρεφόταν εναντίον των κυβερνήσεων στο Ιράκ και τη Συρία, καθώς επεκτεινόταν παντού, από τα ιρακινά σύνορα με το Ιράν, στο ιρακινό Κουρδιστάν και μέχρι τα περίχωρα του Χαλεπίου, της μεγαλύτερης πόλης της Συρίας.

Κατά τη διάρκεια της ραγδαίας ανόδου του, το Ισλαμικό Κράτος δρούσε σαν να μεθούσε από τους θριάμβους του. Δεν νοιαζόταν για το ότι η λίστα των εχθρών του μεγάλωνε, φέρνοντας στο ίδιο στρατόπεδο, λόγω του κοινού φόβου για τους φονταμενταλιστές, αντιπάλους πολλών χρόνων όπως οι ΗΠΑ και το Ιράν.

Η Σαουδική Αραβία και οι σουνιτικές μοναρχίες του Κόλπου συμμετείχαν στις αμερικανικές επιθέσεις ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος γιατί ένιωσαν ότι αποτελούσε τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ίδια την επιβίωσή τους και για το πολιτικό κατεστημένο στη Μέση Ανατολή απ' όσους είχαν αντιμετωπίσει από το 1990, τότε που ο Σαντάμ Χουσέιν εισέβαλε στο Κουβέιτ.

Το Ιράκ και η Συρία κινούνταν σταθερά προς την αποσύνθεση, καθώς οι διάφορες κοινότητες –Σιίτες, Σουνίτες, Κούρδοι, Αλαουίτες και Χριστιανοί– αντιλαμβάνονταν ότι πολεμούν για την ίδια την ύπαρξή τους. Ανηλεές στην επιβολή της συμμόρφωσης με την αποκλειστική και σεκταριστική εκδοχή του για το Ισλάμ, το Ισλαμικό Κράτος σκότωνε ή εξεδίωκε όσους στοχοποιούσε ως «αποστάτες» και «πολυθεϊστές» ή όσους απλώς εναντιώνονταν στην εξουσία του. Οι ηγέτες του ήταν γεννήματα του δεκάχρονου πολέμου στο Ιράκ και τη Συρία. Η σκόπιμη χρήση μαρτύρων ως βομβιστών αυτοκτονίας συνιστούσε ένα κεντρικό και αποφασιστικής σημασίας χαρακτηριστικό της πολεμικής του τακτικής. Από την εποχή των Κόκκινων Χμερ στην Καμπότζη, σαράντα χρόνια νωρίτερα, είχε να δει ο κόσμος κάτι παρόμοιο σε ό,τι αφορά τη χρήση δημόσιας βίας για την τρομοκράτηση του αντιπάλου.

Η 10η Ιουνίου 2014 ήταν η κρίσιμη ημερομηνία, όταν το Ισλαμικό Κράτος κατέλαβε τη βόρεια πρωτεύουσα του Ιράκ, τη Μοσούλη, ύστερα από τέσσερις ημέρες μαχών. Στις 23 Σεπτεμβρίου, οι ΗΠΑ επέκτειναν τις αεροπορικές επιδρομές στη Συρία, για να αποτρέψουν την εξάπλωση των τζιχαντιστών. Στις 105 μέρες που χωρίζουν αυτά τα δύο γεγονότα, το Ισλαμικό Κράτος ξεχύθηκε φρενιασμένα στο Ιράκ και τη Συρία, κατατροπώνοντας με ευκολία τους εχθρούς του, μολονότι αυτοί ήταν περισσότεροι και καλύτερα εξοπλισμένοι. Φυσικά, απέδωσαν τις νίκες τους σε θεϊκή παρέμβαση.

Στην άλλη μεριά, ο ιρακινός στρατός είχε 350.000 στρατιώτες, για τους οποίους είχε δαπανήσει 41,6 δισεκατομμύρια δολάρια την περίοδο 2011-2014. Ωστόσο, η δύναμή του διαλύθηκε χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση. Πεταμένες στρατιωτικές στολές και πολεμικό υλικό βρέθηκε σκορπισμένο στους δρόμους που οδηγούσαν στο Κουρδιστάν και στην ασφάλεια.

Μέσα σε δύο εβδομάδες, όσα εδάφη στο βόρειο και δυτικό Ιράκ δεν ήταν υπό τον έλεγχο των Κούρδων, πέρασαν στα χέρια του Ισλαμικού Κράτους. Στα τέλη του Ιουνίου, η νέα κρατική οντότητα, ανακοίνωνε ότι εγκαθίδρυε ένα χαλιφάτο σε μεγάλα τμήματα του Ιράκ και της Συρίας. Ο ηγέτης τους, ο Αλί Αμπού Μπακρ Αλ Μπαγκντάντι, ανακοίνωσε ότι ήταν «ένα κράτος όπου Άραβες και μη Άραβες, λευκοί και μαύροι, οι ανατολίτες και οι δυτικοί είναι όλοι αδέλφια …η Συρία δεν είναι για τους Σύριους και το Ιράκ δεν είναι για τους Ιρακινούς. Η Γη είναι του Αλλάχ».

Τα λόγια του Αλ Μπαγκντάντι έδειχναν ότι είχε μεθύσει από τις στρατιωτικές νίκες, μια μέθη που ενισχυόταν καθώς οι μαχητές του οδηγούσαν τους αντιπάλους τους από τη μία ήττα στην άλλη.

Η επαπειλούμενη κατάληψη της Ίρμπιλ τον Αύγουστο του 2014 παρακίνησε την αμερικανική παρέμβαση με αεροπορικές επιδρομές μέσα στο Ιράκ, που αργότερα επεκτάθηκαν, από τις 23 Σεπτεμβρίου, στη Συρία. Η αμερικανική αεροπορική ισχύς δεν αρκεί για να εξαφανίσει ή και να περιορίσει το Ισλαμικό Κράτος, αλλά έχει αναγκάσει τους μαχητές του να εγκαταλείψουν τον ημισυμβατικό πόλεμο που διεξήγαν: Να εφορμούν δηλαδή αιφνιδιαστικά, με πολλά οχήματα (αμερικανικά Χάμβις, που συνήθως είχαν υφαρπάξει από τον ιρακινό στρατό) γεμάτα βαριά οπλισμένους μαχητές. Αντί αυτής της τακτικής, τώρα χρησιμοποιείται ο ανταρτοπόλεμος, καθώς μάλιστα το Ισλαμικό Κράτος δεν ελπίζει πλέον σε ένα γρήγορο τελειωτικό χτύπημα εναντίον του Μπάσαρ αλ Άσαντ, των Σύριων Κούρδων ή των άλλων συριακών ομάδων της αντιπολίτευσης με τις οποίες συγκρούεται στον ενδοεπαναστατικό εμφύλιο που μαίνεται από τον Ιανουάριο του 2014.

Μέσα σε αυτές τις εκατό ημέρες, η πολιτική γεωγραφία του Ιράκ άλλαζε μπροστά στα μάτια των ανθρώπων. Παντού υπήρχαν εμφανή δείγματα αυτής της αλλαγής. Οι κάτοικοι της Βαγδάτης μαγειρεύουν σε κουζίνες υγραερίου γιατί η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος είναι ιδιαίτερα αναξιόπιστη. Όμως σύντομα, η έλλειψη φιαλών υγραερίου κατέστη μόνιμη, γιατί αυτές έρχονταν από το Κιρκούκ, και ο δρόμος από τη Βαγδάτη προς το Κιρκούκ, όπως και ο δρόμος για τον βορρά, είχε καταληφθεί από τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους. Για να νοικιάσεις ένα φορτηγό που θα διασχίσει τα 320 χιλιόμετρα από την κουρδική πρωτεύουσα Ίρμπιλ έως τη Βαγδάτη σήμερα κοστίζει 10.000 δολάρια, όταν πριν από έναν μήνα κόστιζε 500.
Υπήρχαν επίσης δυσοίωνα σημάδια ότι οι Ιρακινοί φοβούνταν ξέσπασμα βίας στο άμεσο μέλλον, καθώς οι τιμές των όπλων και των πυρομαχικών εκτοξεύτηκαν στα ύψη. Η τιμή μιας σφαίρας για καλάσνικοφ γρήγορα τριπλασιάστηκε, αγγίζοντας τα 3.000 ιρακινά δηνάρια (περίπου 1,5 ευρώ). Ήταν αδύνατον πλέον να βρεις καλάσνικοφ από τους εμπόρους όπλων. Η τιμή των πιστολιών που μπορούσε κάποιος να αγοράσει είχε τριπλασιαστεί μέσα σε μία εβδομάδα. Ξαφνικά, όλοι σχεδόν είχαν όπλα, ακόμα και οι κοιλαράδες τροχονόμοι με τις λευκές στολές, οι οποίοι άρχισαν να φέρουν αυτόματα.

Πολλοί από τους ένοπλους που εμφανίστηκαν στους δρόμους της Βαγδάτης και σε άλλες πόλεις όπου κυριαρχούσαν οι Σιίτες ανήκαν σε σιιτικές πολιτοφυλακές. Κάποιοι μάλιστα ανήκαν στην οργάνωση Ασάιμπ Αχλ Αλ-Χακ, μια ομάδα που αποσχίστηκε από το κίνημα του λαϊκιστή και εθνικιστή κληρικού Μουκτάντα αλ Σαντρ. Αυτή η οργάνωση ελέγχεται εν μέρει από τον πρωθυπουργό Νούρι αλ Μάλικι και τους Ιρανούς. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση βασιζόταν στην πολιτοφυλακή μιας σέκτας για την άμυνα της πρωτεύουσας συνιστούσε και αυτό ένδειξη του βαθμού κατάρρευσης των κρατικών δυνάμεων ασφαλείας.

Είναι πραγματικά ειρωνεία άλλωστε ότι ένα από τα ελάχιστα επιτεύγματα του Μάλικι ήταν η επικράτησή του επί των σιιτικών πολιτοφυλακών το 2008. Τώρα, όμως, τους ενθάρρυνε να επιστρέψουν στους δρόμους. Πολύ σύντομα, τις νύχτες, πτώματα πετάγονταν στα σκουπίδια. Τα δελτία ταυτοτήτων τους ήταν εξαφανισμένα αλλά όλοι υπέθεταν ότι ήταν Σουνίτες, θύματα των αποσπασμάτων θανάτου των πολιτοφυλακών. Το Ιράκ φαινόταν να γλιστρά στο χείλος μιας αβύσσου, όπου η έκταση των σφαγών μεταξύ των φατριών θα συναγωνιζόταν αυτή του εμφύλιου πολέμου μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών το 2006-2007.

Οι εκατό μέρες του Ισλαμικού Κράτους σηματοδοτούν το τέλος μιας ιδιαίτερης περιόδου στην ιρακινή ιστορία, η οποία εγκαινιάστηκε με την ανατροπή του Σαντάμ Χουσέιν μετά την εισβολή των ΗΠΑ και της Βρετανίας τον Μάρτιο του 2003. Από τότε, ξεκίνησε η προσπάθεια της ιρακινής αντιπολίτευσης να εκδιώξει το παλιό καθεστώς και τους ξένους συμμάχους και να δημιουργήσει ένα νέο Ιράκ όπου οι τρεις κοινότητες θα μοιράζονταν την εξουσία στη Βαγδάτη. Το πείραμα απέτυχε με καταστροφικές συνέπειες. Μάλιστα, φαίνεται ότι θα είναι αδύνατη η αναβίωση αυτού του σχεδίου, γιατί οι διαχωριστικές πολεμικές γραμμές μεταξύ Κούρδων, Σουνιτών και Σιιτών είναι πλέον πολύ πιο σταθερές και δηλητηριασμένες. Η ισορροπία ισχύος μέσα στο Ιράκ μετατοπίζεται. Το ίδιο ισχύει και για τα de facto σύνορα του κράτους, με το επεκτεινόμενο και όλο και πιο ανεξάρτητο Κουρδιστάν. Οι Κούρδοι έχουν χρησιμοποιήσει καιροσκοπικά την κρίση για να διασφαλίσουν εδάφη που ανέκαθεν διεκδικούσαν και τα σύνορα Συρίας-Ιράκ δεν υφίστανται πλέον.

Το Ισλαμικό Κράτος είναι πολύ έμπειρο στη χρήση του φόβου. Τα βίντεο που δημιουργεί με τους μαχητές του να εκτελούν Σιίτες στρατιώτες και οδηγούς φορτηγών έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στο να ρίξουν το ηθικό των Σιιτών φαντάρων τις μέρες της κατάληψης της Μοσούλης και του Τικρίτ.

Επίσης, σκληρές σκηνές αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο όταν το Ισλαμικό Κράτος τον Αύγουστο κατατρόπωσε τους Πεσμεργκά (τους Κούρδους στρατιώτες) της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν. Ο φόβος όμως έχει ενώσει μια σειρά από αντιπάλους του Ισλαμικού Κράτους που πριν εχθρεύονταν ο ένας τον άλλο.

Στο Ιράκ, δημοσίως, οι ΗΠΑ και οι Ιρανοί αλληλοκατηγορούνται. Όταν όμως τον Σεπτέμβριο οι σιιτικές πολιτοφυλακές που ελέγχονται από το Ιράν επιτέθηκαν στο Ισλαμικό Κράτος για να λύσουν την πολιορκία της τουρκομανικής πόλης Αμερλί, βόρεια από τη Βαγδάτη, η προέλασή τους κατέστη δυνατή χάρη στους αμερικανικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς των θέσεων του Ισλαμικού Κράτους.

Την ίδια περίοδο, ο αφερέγγυος ιρακινός πρωθυπουργός Νούρι αλ Μάλικι αντικαταστάθηκε από τον Χάιντερ αλ Αμπάντι, μια αλλαγή που υποστηρίχθηκε τόσο από την Ουάσινγκτον όσο και από την Τεχεράνη. Για μια στιγμή, ο Μάλικι σκέφτηκε να αντισταθεί στην αντικατάστασή του με κινητοποίηση στρατιωτικών μονάδων στην κεντρική Βαγδάτη που ήταν πιστές σε αυτόν. Δέχθηκε όμως σκληρές προειδοποιήσεις για τις πραξικοπηματικές προθέσεις του από Ιρανούς και Αμερικανούς αξιωματούχους.

Σίγουρα, οι εκπρόσωποι των Αμερικανών και των Ιρανών αρνούνται την ύπαρξη δραστήριας συνεργασίας. Για την ώρα, ωστόσο, επιδιώκουν παράλληλες πολιτικές απέναντι στο Ισλαμικό Κράτος, επικοινωνώντας τις προθέσεις τους μέσω τρίτων μερών και των μυστικών υπηρεσιών. Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Όπως πάντα έλεγαν με κυνισμό οι Ιρακινοί, όταν το ζήτημα είναι το Ιράκ «οι Ιρανοί και οι Αμερικανοί φωνάζουν ο ένας στον άλλο πάνω από τραπέζι, αλλά από κάτω σφίγγουν τα χέρια». Τέτοιες θεωρίες συνωμοσίας μπορεί να είναι υπερβολικές, ωστόσο αληθεύει ότι το χάσμα μεταξύ αυτών που λέει η Ουάσινγκτον και αυτών που κάνει αναφορικά με τις σχέσεις των ΗΠΑ και των ευρωπαίων συμμάχων τους αφενός και του Ιράν και της συριακής κυβέρνησης αφετέρου είναι μεγαλύτερο απ' ό,τι προηγουμένως.

Η επίθεση του Ισλαμικού Κράτους στους Κούρδους και, ειδικότερα, στους Κούρδους Γιαζίντι στις αρχές Αυγούστου εγκαινίασε ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της αμερικανικής εμπλοκής στο Ιράκ. Η γρήγορη ήττα των Πεσμεργκά, που θεωρούνταν πολύ καλύτεροι μαχητές από τους Ιρακινούς στρατιώτες, έδειξε για μια ακόμα φορά τη στρατιωτική δεινότητα του Ισλαμικού Κράτους. Είναι βέβαια πιθανό η φήμη των Πεσμεργκά να ήταν μεγαλοποιημένη. Δεν είχαν πολεμήσει με κανέναν, εκτός από τις μεταξύ τους συμπλοκές, για ένα τέταρτο του αιώνα. Ένας παρατηρητής που τους γνώριζε καλά αναφερόταν σε αυτούς με την έκφραση «peche melba» (βουτυρόπαιδα), προσθέτοντας ότι ήταν «καλοί μόνον για ενέδρες στα βουνά».

Ταραγμένοι από τις αιφνίδιες επιτυχίες του Ισλαμικού Κράτους, οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τις επεμβάσεις τους με αεροπορικές επιδρομές, για να προστατεύσουν την κουρδική πρωτεύουσα Ίρμπιλ. Από τη στιγμή εκείνη οι ΗΠΑ επέστρεψαν στις πολεμικές επιχειρήσεις. Αλλά γενικά ήταν πιο απρόθυμες και με μεγαλύτερη επίγνωση, απ' ό,τι το 2003, για τις επικίνδυνες πολιτικές περιπλοκές των πολεμικών επιχειρήσεων στο Ιράκ. Ο πρόεδρος Ομπάμα και άλλοι Αμερικανοί αξιωματούχοι επαναλάμβαναν ότι στον βαθμό που οι ΗΠΑ θα χρησιμοποιούσαν τη στρατιωτική τους ισχύ επιζητούν έναν αξιόπιστο εταίρο στη Βαγδάτη και μια πιο περιεκτική και λιγότερο φατριαστική κυβέρνηση. Το σχέδιο της Ουάσινγκτον ήταν λογικό. Ο στόχος ήταν να διαχωριστεί η σουνιτική κοινότητα από το Ισλαμικό Κράτος και να απομονωθούν οι εξτρεμιστές. Το ίδιο, λίγο πολύ, είχε γίνει το 2007, κατά τη διάρκεια της «Εφόδου», με τη χρήση μεγάλου αριθμού Αμερικανών στρατιωτών. Οι Αμερικανοί ισχυρίζονταν ότι, προκειμένου να υπάρξει συμφιλίωση με ένα μέρος τουλάχιστον της ιρακινής σουνιτικής κοινότητας, έπρεπε η κυβέρνηση της Βαγδάτης να έχει τη βούληση να μοιραστεί την εξουσία, τα χρήματα και τις δουλειές με τους Σουνίτες.

Όπως πολλές φορές συμβαίνει στο Ιράκ και τη Συρία, πολύ εύκολα λέγονταν αυτά αλλά δύσκολα γίνονταν. Πολλοί από τους Σουνίτες που ζουν υπό το νέο χαλιφάτο δεν συμπαθούν τα νέα αφεντικά τους και τους φοβούνται. Όμως ήταν ακόμα πιο φοβισμένοι από τον ιρακινό στρατό, τις σιιτικές πολιτοφυλακές και τους Κούρδους στο Ιράκ, καθώς και τον συριακό στρατό και τις φιλικές προς τον Άσαντ πολιτοφυλακές στη Συρία.

Το δίλημμα που αντιμετώπιζαν οι Σουνίτες στο Ιράκ και τη Συρία απεικονίζεται με γλαφυρότητα σε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από μια φίλη Σουνίτισσα στη Μοσούλη, η οποία έχει κάθε λόγο να αντιπαθεί το Ισλαμικό Κράτος. Το μήνυμα στάλθηκε τον Σεπτέμβριο, αφότου η γειτονιά της βομβαρδίστηκε από την ιρακινή αεροπορία.
Αξίζει να παρατεθεί ολόκληρο καθώς δείχνει πόσο δύσκολο θα είναι για τους Σουνίτες του Ιράκ να μη βλέπουν στην κυβέρνηση της Βαγδάτης έναν μισητό εχθρό. Γράφει: «Ο βομβαρδισμός έγινε από την κυβέρνηση. Οι αεροπορικές επιδρομές επικεντρώθηκαν σε γειτονιές που έμεναν πολίτες. Ίσως ήθελαν να πετύχουν δύο βάσεις του Ισλαμικού Κράτους. Αλλά κανένας γύρος βομβαρδισμών δεν βρήκε τον στόχο του. Ο ένας στόχος είναι ένα σπίτι κολλητά σε μία εκκλησία, όπου μένουν άνδρες του Ισλαμικού Κράτους. Είναι δίπλα στη γεννήτρια της αγοράς και γύρω στα 200 με 300 μέτρα από το σπίτι μας. Ο βομβαρδισμός είχε οδυνηρές επιπτώσεις μόνον στους πολίτες καθώς κατέστρεψε τη γεννήτρια. Τώρα γράφω από μια συσκευή στο σπίτι της αδελφής μου, το οποίο είναι άδειο. Ο βομβαρδισμός της κυβέρνησης δεν χτύπησε κανέναν από το Ισλαμικό Κράτος. Μόλις είχα νέα από έναν συγγενή που μας επισκέφτηκε για να δει πώς είμαστε. Μας είπε ότι λόγω του βομβαρδισμού πολλοί νέοι κατατάσσονται στο Ισλαμικό Κράτος κατά δεκάδες ή και εκατοντάδες, γιατί το μίσος τους προς την κυβέρνηση εντάθηκε, γιατί αυτή δεν ενδιαφέρεται εάν οι Σουνίτες στοχοποιούνται και σκοτώνονται. Οι κυβερνητικές δυνάμεις πήγαν στο Αμέρλι, ένα σιιτικό χωριό που περιβάλλεται από δεκάδες σουνιτικά χωριά, μολονότι αυτό ποτέ δεν κατακτήθηκε από το Ισλαμικό Κράτος. Οι κυβερνητικές πολιτοφυλακές επιτέθηκαν στα γύρω σουνιτικά χωριά, σκοτώνοντας εκατοντάδες, με τη βοήθεια αμερικανικών αεροπορικών επιδρομών».

Πολλά από αυτά ισχύουν και για τη Συρία. Το Ισλαμικό Κράτος είναι πιο δημοφιλές σε πολλά σουνιτικά χωριά και πόλεις που έχει καταλάβει γύρω από το Χαλέπι από πολλές άλλες επαναστατικές ομάδες, οι οποίες ρέπουν προς τη ληστεία. Στην περιοχή αυτή, στα τρία χρόνια πολεμικών συρράξεων, το Ισλαμικό Κράτος είναι στην επίθεση και έχει καταφέρει τις πιο οδυνηρές ήττες στον συρια­κό στρατό. Σε μια επίθεση μάλιστα, κατέλαβε μια καλά οχυρωμένη αεροπορική βάση στην Ταμπάκα, στην ανατολική Συρία. Η Κάρεν Κόνινγκ Αμπού Ζάιντ, μέλος της Επιτροπής Έρευνας των Ηνωμένων Εθνών για τη Συρία, είπε ότι εκείνη την περίοδο όλο και περισσότεροι Σύριοι επαναστάτες αποσκιρτούσαν προς το Ισλαμικό Κράτος. «Βλέπουν ότι είναι καλύτερο, αυτοί οι τύποι είναι πιο δυνατοί, αυτοί οι τύποι κερδίζουν μάχες, παίρνουν χρήματα, μπορούν να μας εκπαιδεύσουν».

Οι αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ πιθανόν να επιφέρουν απώλειες στο Ισλαμικό Κράτος και να δυσκολέψουν κατά πολύ τις κινήσεις των οχημάτων του στους δρόμους. Όμως το γεγονός ότι αποτελούν στόχο των αμερικανικών αεροπλάνων έχει και πλεονεκτήματα αφού, μοιραία, θα υπάρχουν απώλειες πολιτών. Η αεροπορική ισχύς δεν μπορεί να αντικαταστήσει έναν αξιόπιστο σύμμαχο επί του εδάφους. Επιπλέον, μπορεί να αποδειχτεί αντιπαραγωγική διότι αποξενώνει τον τοπικό πληθυσμό. Κάποιες απώλειες θα υπάρξουν για το Ισλαμικό Κράτος, αλλά αυτοί έχουν πάει στο Ιράκ και τη Συρία με τη σαφή πρόθεση να γίνουν μάρτυρες. Ήδη από τις αρχές Οκτωβρίου είχε γίνει φανερό πόσο προβληματική είναι η τακτική του περιορισμού τού Ισλαμικού Κράτους μόνον μέσω αεροπορικών επιδρομών καθώς οι μαχητές του προέλαυναν εναντίον των Σύριων στο Κομπάνι και εναντίον των ιρακινών κυβερνητικών δυνάμεων δυτικά της Βαγδάτης. Η πολιτική αδυναμία της υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών συμμαχίας αρχίζει επίσης να γίνεται εμφανής.

Προεξάρχοντα μέλη της, όπως η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Τουρκία, ήταν εχθρικά τόσο απέναντι στην κυβέρνηση του Άσαντ, τους Σύριους Κούρδους και αυτούς που πολεμούσαν το Ισλαμικό Κράτος επί του εδάφους όσο και απέναντι στο ίδιο το Ισλαμικό Κράτος.

Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, αποκάλυψε τις πραγματικές απόψεις της αμερικανικής κυβέρνησης για τους περιφερειακούς και Σύριους συμμάχους της, όταν με όχι ιδιαίτερα διπλωματική ειλικρίνεια, μίλησε στο Ινστιτούτο Πολιτικής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, στο φόρουμ Τζον Φ. Κένεντι Τζ., στις 2 Οκτωβρίου. Είπε στο ακροατήριο ότι η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα «ήταν αποφασισμένοι να ανατρέψουν τον Άσαντ, αλλά ο πραγματικός τους στόχος ήταν να υποκινήσουν έναν πόλεμο μεταξύ Σουνιτών-Σιιτών. Τι έκαναν; Μοίρασαν αφειδώς εκατοντάδες δολάρια και δεκάδες χιλιάδες τόνους όπλων σε όποιον ήταν πρόθυμος να πολεμήσει εναντίον του Άσαντ, όμως οι άνθρωποι στους οποίους παρέχονταν όλα αυτά ήταν η Αλ Νούσρα, η Αλ Κάιντα και τα εξτρεμιστικά στοιχεία των τζιχαντιστών που έρχονταν από άλλα μέρη του κόσμου». Πρόσθεσε ότι το Ισλαμικό Κράτος, ενώ ήταν υπό πίεση στο Ιράκ, κατόρθωσε να ανακτήσει τη δύναμή του στη Συρία. Αναφορικά δε με την αμερικανική πολιτική της στρατολόγησης «μετριοπαθών» για να πολεμήσουν τόσο το Ισλαμικό Κράτος όσο και τον Άσαντ, ο Μπάιντεν ανέφερε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακάλυψαν πως στη Συρία «δεν υπάρχει μετριοπαθές κέντρο, γιατί το μετριοπαθές κέντρο απαρτίζεται από μαγαζάτορες, όχι από στρατιώτες». Σπάνια έχουν περιγραφεί με τέτοια ακρίβεια οι πραγματικές δυνάμεις που δημιούργησαν το Ισλαμικό Κράτος και την τρέχουσα κρίση σε Ιράκ και Συρία...





ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου