Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Νοε 2015

Συμμαχεί με Ρωσία, παίρνει αποστάσεις από ΗΠΑ

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ανατριχίλα ένιωσαν οι συνειδητοποιημένοι πολίτες ολόκληρης της Ευρώπης, όταν άκουσαν τον πρόεδρο της Γαλλίας να δηλώνει ότι θα αναθεωρήσει το γαλλικό Σύνταγμα, συρρικνώνοντας προφανώς τις ατομικές ελευθερίες των Γάλλων πολιτών, προκειμένου να πολεμήσει εναντίον των… τζιχαντιστών, των εξτρεμιστών ισλαμιστών δολοφόνων!

Με άλλα λόγια, οι Αμερικανοί και οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία ή η Βρετανία, θα εξαπολύσουν πολέμους εναντίον χωρών της Μεσογείου ή της Μέσης Αναστολής για να ανατρέψουν όσα καθεστώτα δεν είναι υποτελή τους, θα καταστρέφουν τα κράτη αυτά προκαλώντας εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς κι όταν κάποιοι απελπισμένοι από την καταστροφή άνθρωποι από τις χώρες αυτές θα δολοφονούν πενήντα, εκατό ή εκατόν πενήντα ανθρώπους ευρωπαϊκών κρατών, εντελώς αθώους, οι Ευρωπαίοι –και εν προκειμένω οι Γάλλοι- πολίτες θα πληρώνουν το κόστος όχι μόνο σε νεκρούς, αλλά και μέσω του στραγγαλισμού των δικαιωμάτων και των ελευθεριών τους. Πολύ ωραία τακτική! Έξοχη!

Αυτή είναι η σημερινή Ευρώπη, όπως εξελίσσεται μετά τις δολοφονίες τουλάχιστον 128 ανύποπτων –και στη συντριπτική πλειονότητά τους νεαρών- Γάλλων πολιτών στο Παρίσι. Οι ηγέτες της Ευρώπης εξαπολύουν, δηλαδή, κατακτητικούς πολέμους και ταυτόχρονα στραγγαλίζουν τις ελευθερίες των υπηκόων τους, πράγμα που αξιοποιεί τα μέγιστα ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός για να αυξήσει τα κέρδη τους.

Χρηματοδοτούν Σαουδάραβες – Εμιράτα!

Παρασκευή 17 Μαΐου 2013: «Το Κατάρ διοχετεύει δισεκατομμύρια δολάρια στην εξέγερση της Συρίας», είναι ο κεντρικός τίτλος των Financial Times του Λονδίνου, της εφημερίδας του βρετανικού χρηματοοικονομικού κεφαλαίου.
«Οι Σαουδάραβες μπαίνουν σπινθιροβολώντας σε δράση» τονίζει ο υπέρτιτλος στην πρώτη σελίδα. Η πρώτη φράση του πρωτοσέλιδου κειμένου της εφημερίδας αρχίζει με μία εντυπωσιακή αποκάλυψη:
«Το πλούσιο σε φυσικό αέριο κράτος του Κατάρ έχει ξοδέψει 3 δισ. τα προηγούμενα δύο χρόνια υποστηρίζοντας την εξέγερση στη Συρία, έχοντας υπερβεί κατά πολύ οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση, αλλά τώρα παραγκωνίζεται από τη Σαουδική Αραβία ως την κύρια πηγή όπλων προς τους αντάρτες»!

Την επόμενη ημέρα, Σάββατο 18 Μαΐου 2013, η ίδια εφημερίδα δημοσιεύει δισέλιδο άρθρο χιλιάδων λέξεων, βασισμένο, κατά την άποψή μας, σε πληροφορίες των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, όπου οι τζιχαντιστές της συριακής οργάνωσης Τζαμπχάτ αλ Νούσρα, που αντιμάχεται τον Άσαντ και συνδέεται με την Αλ Κάιντα, εμφανίζεται ως σημαντικότατος αποδέκτης χρημάτων από το Κατάρ.
«Το Κατάρ αγόραζε όπλα στη Λιβύη και σε ανατολικοευρωπαϊκά κράτη και τα μετέφερε αεροπορικά στην Τουρκία, όπου οι υπηρεσίες πληροφοριών βοηθούσαν να παραδοθούν στην άλλη πλευρά των συνόρων (σ.σ. δηλαδή στη Συρία)», γράφουν οι Financial Times.

Εν γνώσει των Αμερικανών

«Το Διεθνές Ινστιτούτο Ειρηνικών Ερευνών της Στοκχόλμης, το οποίο παρακολουθεί τις μεταφορές όπλων, λέει ότι ανάμεσα στον Απρίλιο του 2012 και τον Μάρτιο του 2013 περισσότερες από 70 στρατιωτικές πτήσεις μεταφοράς φορτίου (σ.σ.: δηλαδή μεταφοράς όπλων) από το Κατάρ προσγειώθηκαν στην Τουρκία», υπογραμμίζει η βρετανική εφημερίδα.
Πάνω από 70 πτήσεις όμως μέσα σε ένα χρόνο, σημαίνει ότι κάθε 4-5 μέρες ένα μεταγωγικό αεροπλάνο γεμάτο όπλα έφευγε από το Κατάρ για την Τουρκία. Εντυπωσιακότατο.

Για να διαχειριστούν, μάλιστα, τις παραδόσεις όπλων στους Σύρους αντικαθεστωτικούς, οι Αμερικανοί, όπως ρητά γράφουν οι Financial Times, απαίτησαν να ιδρυθεί «συμβουλευτική διαδικασία». Έφτιαξαν έτσι δύο γραφεία, το ένα στην Τουρκία και το άλλο στην Ιορδανία.
«Οι Καταριανοί και οι Σαουδάραβες χρειάζονται το «πράσινο φως» από τις ΗΠΑ για να μας βοηθήσουν» ομολογεί στους συντάκτες του άρθρου ο Μαχμούντ Μαρούχ, μαθητής από έναν συνασπισμό αντικαθεστωτικών συριακών ομάδων με έδρα το Χαλέπι, κοντά συροτουρκικά σύνορα, στη Βόρεια Συρία.

Δεδομένου ότι ακόμη και η ίδια η ύπαρξη των καθεστώτων στις πετρομοναρχίες του Κόλπου, ακόμη και στη Σαουδική Αραβία, εξαρτάται από την στήριξη των Αμερικανών, θα ήταν αδιανόητο να δρούσαν μόνα τους τα καθεστώτα αυτά, χωρίς την έγκριση της κυβέρνησης των ΗΠΑ.

Αντιθέτως, όχι μόνο γνωρίζουν σε ποιόν δίνουν όπλα οι Σαουδάραβες και οι πετρομοναρχίες του Κόλπου, αλλά υπάρχουν σοβαρές υποψίες ότι οι Αμερικανοί είναι αυτοί που έδωσαν εντολές στους Σαουδάραβες, τους Καταριανούς και τους υπόλοιπους πως θα μοιράζουν τα όπλα, συμπεριλαμβάνοντας τους τζιχαντιστές!

Ελέγχουν οικονομικά, αδιαφορούν για το πολιτικό χάος

Παρά το απερίγραπτο πολιτικό χάος και την ουσιαστική διάλυση τόσο του Ιράκ όσο και, ακόμη περισσότερο της Λιβύης, αλλά και τον διαμελισμό στην πράξη των κρατών αυτών, οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι –κυρίως οι πρώτοι, βέβαια- ελέγχουν τα πετρέλαια των χωρών αυτών. Αυτό επιτρέπει στις ΗΠΑ να αδιαφορούν για το ότι δεν ελέγχουν πολιτικά τα συγκεκριμένα κράτη, υπό το πρίσμα ότι επικρατεί χάος. Αδιαφορούν όμως μόνο στον βαθμό που δεν περιπίπτουν στον πολιτικό έλεγχο κάποιας άλλης μεγάλης δύναμης.

Εδώ αρχίζουν τα προβλήματα. Μέχρι τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 η Γαλλία είχε ως αποικίες τη Συρία, τον Λίβανο, την Αλγερία, το Μαρόκο, την Τυνησία, την Μαυριτανία και άλλες χώρες. Καθώς έχουν πεθάνει πλέον οι γενιές που είχαν συνείδηση και είχαν υποστεί τις συνέπειες του γαλλικού αποικιακού ζυγού, οι εκκολαπτόμενες ή και πλήρως αναπτυγμένες αστικές τάξεις αυτών των αραβικών χωρών της Μεσογείου είναι εντονότατα γαλλόφιλες.

Αντικειμενικά, αυτό καθιστά τη Γαλλία τη μοναδική μεγάλη χώρα που θα μπορούσε ενδεχομένως να αντικαταστήσει τις ΗΠΑ αναφορικά με την πολιτική επιρροή στις χώρες αυτές. Ευνόητο είναι ότι κάτι τέτοιο προκαλεί συναγερμό στην αμερικανική κυβέρνηση, η οποία, φυσικά, θέλει πάση θυσία να αποτρέψει μία τέτοια εξέλιξη, αφού η Γαλλία είναι πρώτα απ’ όλα βαθύτατα εξαρτημένη από τη Γερμανία

Ταύτιση με Μόσχα, στήριξη από Βερολίνο

Μέχρι τώρα ο σοσιαλιστής Γάλλος πρόεδρος, Φρανσουά Ολάντ, συμμετείχε λυσσωδώς στην προσπάθεια ανατροπής του Σύρου ομολόγου του, Μπασάρ αλ Άσαντ, ευελπιστώντας ότι, αν ανατρεπόταν, είχε σοβαρότατες πιθανότητες να προσεταιριστεί τη συριακή αστική τάξη. Το γεγονός όμως ότι οι τζιχαντιστές, οι οποίοι χρηματοδοτούνται και εξοπλίζονται από τους πιο στενούς συμμάχους των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, τη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα, έπληξαν το Παρίσι, δολοφονώντας σχεδόν 130 Γάλλους, τον υποχρέωσε σε ριζική αλλαγή πολιτικής.

Πρώτα – πρώτα, στα γαλλικά μυαλά μπήκε το ερώτημα αν οι τζιχαντιστές καθόρισαν μόνοι τους την επίθεση στο Παρίσι ή αν τους υποδείχθει η γαλλική πρωτεύουσα ως στόχος από τους χρηματοδότες τους, με ό,τι θα σήμαινε αυτό.

Εν πάση περιπτώσει, η ουσία είναι ότι, ενώ μέχρι να καταφερθεί το πλήγμα στο Παρίσι ο Ολάντ έβλεπε θετικά και για τους δικούς του στόχους, τους γαλλικούς, τη δράση των τζιχαντιστών με τη φθορά που προκαλούσαν στο καθεστώς Άσαντ, τώρα συνειδητοποίησε ότι πρέπει οπωσδήποτε να τους εξοντώσει.

Οι Ρώσοι δεν μπορούσαν ποτέ να ελέγξουν τη Συρία, ούτε είχαν τέτοια φιλοδοξία. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να διατηρήσουν τη ναυτική βάση που έχουν στη Λαττάκεια, τη μοναδική στη Μεσόγειο. Ορθώς πράττοντας από τη σκοπιά τους, θεωρούν τον Άσαντ ως την καλύτερη μέχρι στιγμής εγγύηση διαφύλαξης της βάσης τους, πόσω μάλλον ένας αποδυναμωμένος Άσαντ, που δεν θα προκαλούσε με τίποτα την οργή της μοναδικής μεγάλης χώρας που αντικειμενικά έχει συμφέρον από την παρουσία του.

Η εξόντωση των τζιχαντιστών που αποσταθεροποιούν τον Άσαντ είναι θετικό γεγονός για τα ρωσικά συμφέροντα, γι αυτό άλλωστε οι Ρώσοι άρχισαν τους βομβαρδισμούς των θέσεών τους, όπως και άλλων Σύρων αντικαθεστωτικών.
Η νέα γαλλική γραμμή συντριβής των τζιχαντιστών από τον Ολάντ, ταυτίζεται πλήρως με τα ρωσικά συμφέροντα. Αυτός είναι ο λόγος που ο Πρόεδρος Πούτιν έδωσε εντολή στην ηγεσία της Πολεμικής Αεροπορίας της Ρωσίας να συντονιστούν οι επιχειρήσεις της με τους Γάλλους εναντίον θέσεων των Σύρων τζιχαντιστών.

Η Γερμανία, η οποία χαίρεται με κάθε εμπόδιο που μπαίνει στην υλοποίηση αμερικανικών σχεδίων, όπως είναι στη συγκεκριμένη περίπτωση η αντικατάσταση του Άσαντ από τζιχαντιστές, σίγουρα στηρίζει –διακριτικά μεν, αλλά ολόψυχα- τη σφυρηλάτηση αυτής της νέας πολεμικής συμμαχίας Γαλλίας – Ρωσίας εναντίον των ισλαμιστών της Συρίας.
Φυσικά, μόλις ολοκληρωθεί αυτή η αποστολή, τα συμφέροντα Μόσχας και Παρισιού θα αποκλίνουν και πάλι…

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 315


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Θέμη Τζήμα

Λίγοι όροι έχουν χρησιμοποιηθεί τόσο πολύ εξηγώντας τόσο λίγα όσο ο όρος «τρομοκρατία». Δεν πρόκειται μόνο για αναλυτικά σχεδόν άχρηστη έννοια, ιδίως σε σχέση με το Ισλαμικό Κράτος, αν και όχι μόνο. Πρόκειται και για έννοια που συσκοτίζει το φαινόμενο. Η κενότητα και η στρέβλωση της χρήσης του όρου, άλλωστε, αναδεικνύονται και μόνο από το γεγονός ότι οι δυνάμεις που κατεξοχήν μάχονται το Ισλαμικό Κράτος στο έδαφος είτε θεωρούνται από τη Δύση και τους συμμάχους της τρομοκράτες (ΡΚΚ, Χεζμπολάχ) είτε δεν αναγνωρίζονται ως νόμιμα καθεστώτα, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου φυσικά (καθεστώς Άσαντ), είτε μέχρι πρότινος ανήκαν στον περιβόητο «άξονα του κακού» και ακόμα και σήμερα θεωρούνται ως υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνος για τους κυριότερους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή, το Ισραήλ και το Ιράν.

Το να αποκαλέσει, λοιπόν, κανείς το Ισλαμικό Κράτος τρομοκρατική οργάνωση δεν σημαίνει σχεδόν τίποτα. Πρώτον, δεν είναι μία απλή οργάνωση καθώς ελέγχει έδαφος και πληθυσμό με τρόπο που διεκδικεί την εκ των πραγμάτων ανάδειξή του σε κρατική οντότητα. Δεύτερον, δεν αποσκοπεί στο να τρομοκρατήσει απλώς ή κυρίως, αλλά στο να κατακτήσει έδαφος προκειμένου να επιβάλει μία ριζικά εχθρική προς τη διεθνή κοινότητα μορφή διεθνούς οργάνωσης. Η προπαγάνδα τρόμου δεν είναι παρά μία από τις επικοινωνιακές μεθόδους που χρησιμοποιεί. Ασχέτως όμως των –διακηρυγμένων τουλάχιστον- προθέσεων των ηγετών και συμμετεχόντων στο Ισλαμικό Κράτος, θα πρέπει κανείς, προκειμένου να προσεγγίσει το φαινόμενο, να εξετάσει τον ρόλο που αντικειμενικά διαδραματίζει.

Το 2001 οι «προφητείες» περί σύγκρουσης των πολιτισμών αναδείχθηκαν σχεδόν σε κυρίαρχη αφήγηση, ιδίως από πλευράς των νεοσυντηρητικών της διοίκησης Μπους. Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας σύντομα αποδείχτηκε ότι δεν ήταν παρά η εισαγωγή σε ένα καθεστώς αυταρχικοποίησης στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών και το αναγκαίο πλαίσιο προώθησης της βίαιης αλλαγής συνόρων και καθεστώτων στη Μέση Ανατολή, εξ ου και σύντομα έδωσε τη θέση του στην αφήγηση περί «άξονα του κακού».
Η λεγόμενη «ισλαμική τρομοκρατία» φούντωσε παγκοσμίως, ωστόσο, ο επανασχεδιασμός της Μέσης Ανατολής ξεκίνησε να υλοποιείται και συνεχίζεται. Στο Ιράκ εφαρμόστηκε δια των κατοχικών Αρχών όχι μόνο πολιτική μετάβαση, αλλά αφενός μία πλήρης νεοφιλελεύθερη επέλαση στην εθνική οικονομία και κοινωνία, με καταστροφικές συνέπειες και αφετέρου ένα σχέδιο εμφύλιας – θρησκευτικής σύγκρουσης, προκειμένου να εκτραπεί η ιρακινή αντίσταση στον θρησκευτικό σεχταρισμό και να διαλυθεί το κράτος.

Οι χιλιάδες θυμάτων, βεβαίως, από πλευράς ΗΠΑ σε Αφγανιστάν και Ιράκ και το τεράστιο οικονομικό κόστος αποθάρρυναν την περαιτέρω άμεσε στρατιωτική εμπλοκή των αμερικανών και των πρόθυμων συμμάχων τους, προκαλώντας ταυτόχρονα εν πολλοίς την εκλογή Ομπάμα, με διακηρυγμένο στόχο του την απεμπλοκή από τους ατελείωτους αυτούς πολέμους, ενώ, μάλιστα, και η καπιταλιστική κρίση του 2007 βρισκόταν σε εξέλιξη.

Για να γίνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα για τους Δυτικούς, λίγο αργότερα ξέσπασαν οι εξεγέρσεις της «Αραβικής Άνοιξης» σε Τυνησία και Αίγυπτο και αργότερα στο Μπαχρέιν, εναντίον δηλαδή των φιλοδυτικών καθεστώτων. Εξεγέρσεις στις οποίες το πολιτικό Ισλάμ διαδραμάτισε, ιδίως στην αρχή, μικρό συγκριτικά ρόλο και κατά τη διάρκεια των οποίων οι θρησκευτικές συγκρούσεις ήταν ανύπαρκτες μεταξύ των εξεγερμένων. Οι δυτικές κυβερνήσεις ταλαντεύτηκαν ως προς τα τι να πράξουν και από την υποστήριξη των φιλικών τους καθεστώτων πέρασαν σε εκκλήσεις αυτοσυγκράτησης και σεβασμού των δικαιωμάτων των εξεγερμένων μόνο όταν είδαν ότι οι εκλεκτοί τους δεν «στέκονταν».

Το έγκλημα της επιθετικότητας

Και ξαφνικά ξεσπούν τα πολύ διαφορετικά γεγονότα στη Λιβύη και έπειτα στη Συρία, που σε ύποπτα σύντομο χρόνο λαμβάνουν χαρακτήρα εσωτερικών συγκρούσεων. Είναι ένα ζήτημα να υπάρχει πράγματι αντίθεση σε ένα καθεστώς και τελείως διαφορετικό να οργανώνεται ένοπλη αντίσταση σε αυτό σε ελάχιστο χρόνο. Είναι επίσης διαφορετικό το να αποφασίζει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι πρέπει να προστατευθούν οι πολίτες από εγκλήματα για τα οποία κατηγορήθηκε το καθεστώς Καντάφι από το να πολεμά ενεργά το ΝΑΤΟ, δι αεροπορικών βομβαρδισμών και ειδικών δυνάμεων, εναντίον της νόμιμης κυβέρνησης της Λιβύης και υπέρ ορισμένων δυνάμεων της αντιπολίτευσης, προκαλώντας αλλαγή καθεστώτος και τελικά διάλυση του εν λόγω κράτους.

Την ίδια ακριβώς οδό, αλλά χωρίς καμία έστω υπόνοια νομιμοποίησης από τον ΟΗΕ, ακολούθησαν τα γεγονότα στη Συρία, με αναγνώριση μίας οντότητας της αντιπολίτευσης ως νόμιμης κυβέρνησης της χώρας, με διαρκείς αποστολές από πλευράς της Δύσης και των συμμάχων της οπλισμού και χρημάτων σε ισλαμικές ομάδες που πολεμούσαν τη νόμιμη συριακή κυβέρνηση, καθώς και με αποστολή ομάδων ενόπλων από την Τουρκία στη Συρία, με πράξεις δηλαδή που συνιστούν το έγκλημα της επιθετικότητας. Είναι η μαχητικότητα του συριακού στρατού και η ανάμειξη της Ρωσίας που έχουν αποτρέψει μέχρι σήμερα την επανάληψη του σεναρίου της Λιβύης.

Κάπως έτσι, οι ανεξέλεγκτες από τη Δύση δυνάμεις της «αραβικής άνοιξης», με τον κοινωνικό χαρακτήρα τους, «απήχθησαν» υπέρ ενόπλων δυνάμεων φονταμενταλιστικού χαρακτήρα, που εξυπηρετούν πολλαπλές στοχεύσεις. Πρώτον, την αλλαγή καθεστώτων και συνόρων στην περιοχή χωρίς ανάμειξη δυτικών στρατιωτών. Ήδη Ιράκ, Συρία και Λιβύη έχουν τεμαχιστεί. Δεύτερον, αντί για εξεγέρσεις που αγκάλιασαν οι δυτικές κοινωνίες και κυρίως η νεολαία και οι οποίες θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν το προωθούμενο νεοαποικιοκρατικό και νεοφιλελεύθερο μοντέλο στην περιοχή –μείγμα αυταρχισμού και κρατισμού υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου-, έχουμε ισλαμικές ομάδες που προκαλούν αποτροπιασμό στη Δύση, χτυπούν ανελέητα κάθε προοδευτική φωνή στο εσωτερικό των εν λόγω κοινωνιών ή δικαιολογούν –όπως έγινε στην Αίγυπτο- την εκ νέου εδραίωση του παλαιού, δυτικόφιλου καθεστώτος. Τρίτον, μια παράπλευρη συνέπεια είναι η προσφυγική κρίση, που σημαίνει ότι, χρηματοδοτώντας δύο χώρες – αποθήκες ανθρώπων (Τουρκία και Ελλάδα), οι δυτικές οικονομίες μπορούν να έχουν πρόσβαση σε φτηνό και εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό.

Εντέλει, οργανώσεις όπως το Ισλαμικό Κράτος «βγάζουν τα λεφτά τους» από την υποστήριξη που λάμβαναν μόλις μήνες πριν άμεσα από τη Δύση και σίγουρα ακόμα από τους συμμάχους της, παίζουν έξοχα το παιχνίδι του δυτικού ιμπεριαλισμού και της νεοαποικιοκρατίας στην περιοχή.
Η Δύση θεωρούσε ή ίσως θεωρεί ακόμα ότι την κρίσιμη στιγμή, που η κατάσταση θα πάει να ξεφύγει από τον έλεγχο, θα μπορέσει σχετικά εύκολα να την ελέγξει με ντόπιες δυνάμεις και εναέριους βομβαρδισμούς. Το αν θα αποδειχτεί σωστή ή λανθασμένη η πρόβλεψή της μένει να φανεί, παρότι οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί επί χάρτου σπάνια δικαιώνονται στην εφαρμογή τους.
Σε κάθε περίπτωση, το Ισλαμικό Κράτος δεν είναι σε τελική ανάλυση παρά το καλύτερο μέχρι σήμερα όπλο του ιμπεριαλισμού στην περιοχή.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 315


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι μεγαλοϊδεάτης ισλαμιστής. Δεν έχτισε κατά τύχη το ανάκτορο των χιλίων δωματίων. Είναι αντάξιο της αλαζονικής ύβρεως ενός χαλίφη και ο δήθεν «μετριοπαθής» κ. Ερντογάν θέλει να περάσει στην Ιστορία με την ιδιότητα αυτή, του... αφέντη του έθνους του Ισλάμ.

Επίσης, δεν τοποθέτησε «χαριστικά» στην πρωθυπουργία της χώρας του τον εισηγητή της θεωρίας του νεο-οθωμανισμού Αχμέτ Νταβούτογλου. Υπό τη δική του εξουσία και επιρροή βρίσκεται ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του ισλαμικού ριζοσπαστικού κινήματος. Είναι φανατικός, ζηλωτής μουσουλμάνος και δεν το κρύβει.

Συνδέεται άμεσα, σχεδόν απροκάλυπτα, με τους αποκεφαλιστές του Ισλαμικού Κράτους. Τα μέσα ενημέρωσης της Τουρκίας έχουν αποκαλύψει ακλόνητα στοιχεία για τις σχέσεις του ισλαμικού καθεστώτος του Ερντογάν με τους δολοφόνους του ISIS, αλλά οι κυβερνήσεις της Δύσης δεν ήταν (μέχρι πρότινος) έτοιμες να αντικρίσουν κατάματα αυτές τις αλήθειες.

Ενας από τους βασικούς στόχους του καθεστώτος είναι η ελληνική Θράκη. Οι πράκτορες της Αγκυρας κινούνται και στο παρασκήνιο και στο προσκήνιο. Εκβιάζουν, τρομοκρατούν, εξαγοράζουν, υπόσχονται και γενικά κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να αποχρωματίσουν εθνικά την περιοχή, ώστε στη συνέχεια να τουρκοποιηθεί ευκόλως. Δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν πρακτικές τρομοκρατικής φύσεως για να βρεθούν πιο κοντά στην επίτευξη του σκοπού τους - με την επίκληση πάντοτε της θρησκείας και το «καθήκον» των ισλαμιστών για διεξαγωγή θρησκευτικού πολέμου.

Η Ελλάδα, αν κινηθεί σωστά και αντιμετωπίσει τη Θράκη ως ευκαιρία και όχι σαν «φόρτο», βραχνά και κίνδυνο, μπορεί να κερδίσει πολλά και στο εσωτερικό, κοινωνικό μέτωπο και στο διεθνές πεδίο.

Ενθάρρυνση των Ελλήνων μουσουλμάνων να καταγγείλουν τις πολιτικές της Αγκυρας, επενδύσεις, παροχή κινήτρων για δημιουργία νέων θέσεων εργασίας στην περιοχή και σειρά δράσεων στον τομέα του πολιτισμού και του τουρισμού, ισχυροποίηση του αισθήματος ασφάλειας στην τοπική κοινωνία. Αυτά είναι τα στοιχεία που περιλαμβάνει η συνταγή της επιτυχίας για τη Θράκη μας και για ολόκληρη τη χώρα.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να κυβερνήσει, αλλά η λύση δεν βρίσκεται στην συγκυβέρνηση με την Νέα Δημοκρατία ή σε μία οικουμενική κυβέρνηση. Η χώρα έχει ανάγκη από σταθερότητα. Εκλογές ή συμφωνία όλων σε ένα εθνικό πρόγραμμα για την έξοδο από την κρίση με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα! Αλλιώς, ας πάρουν το κόστος της κατάρρευσης.

Πολύ φοβόμαστε ότι το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να αντιληφθεί το μέγεθος της εθνικής ήττας και σχεδιάζει το μέλλον με αποκλειστικό γνώμονα την προάσπιση των κεκτημένων του. Νομίζουν ότι οι συνέπειες αυτής της ήττας θα ξεπλυθούν στις επόμενες εκλογές, αγνοώντας την σοβαρή πιθανότητα η χώρα να είναι αύριο μία τελείως διαφορετική χώρα από αυτή που μας έχουν παραδώσει οι πατέρες μας.

Ήδη οι ελληνικές τράπεζες αποχωρούν από τις αγορές της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και παραδίδουν τα κλειδιά σε άλλους παίκτες της περιοχής, σηματοδοτώντας έτσι το τέλος μιας εποχής που η χώρα μας είχε αυξημένο πολιτικό κύρος σε όλη την περιοχή. Η ταπεινωτική υποχώρηση κρύβεται συστηματικά από τους ίδιους τους πολιτικούς και τα χρεοκοπημένα μέσα ενημέρωσης, επειδή ακριβώς είναι ένα ξεκάθαρο σημάδι και για όλα όσα επακολουθήσουν.

Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η συνομωσία της σιωπής μεταξύ των μεγάλων κομμάτων. Ο πανέξυπνος κ. Τσίπρας είναι έτοιμος να συμμαχήσει με όποιον του δώσει ανοχή για να συνεχίσει να απολαμβάνει την θαλπωρή του Μεγάρου Μαξίμου. Η κα Φώφη Γεννηματά ηγείται του στρατού των προθύμων, ενώ η εναλλακτική, εφόσον οι απώλειες για την κυβερνητική κοινοβουλευτική ομάδα είναι μεγάλες στις επόμενες ψηφοφορίες, είναι η Νέα Δημοκρατία του Βαγγέλη Μεϊμαράκη ή του Αποστόλη Τζιτζικώστα!

Θα είναι λάθος! Η χώρα δεν έχει ανάγκες από εξελίξεις που θα δείξουν στον λαό ότι στο παρασκήνιο εξυφαίνονται σενάρια που δεν τον αφορούν, αλλά ότι στο προσκήνιο υπάρχουν διεργασίες που έχουν ως στόχο την λύση των δικών του προβλημάτων. Γι αυτό και η μόνη ανεκτή λύση από την κοινωνία είναι ένα εθνικό σχέδιο για την έξοδο από την κρίση. Ποιός θα το εφαρμόσει; Η σημερινή κυβέρνηση! Εκτός αν δηλώσει αδυναμία να εφαρμόσει ακόμη κι ένα τέτοιο σχέδιο. Οπότε η επόμενη λύση είναι οι εκλογές. Εκείνο που σίγουρα δεν αποτελεί λύση είναι οι προτάσεις καταστροφής, ακόμη κι αν έχουν τον οικουμενικό μανδύα!

Θανάσης Μαυρίδης
Επικοινωνία με τον συντάκτη
thanasis.mavridis@liberal.gr
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Την αύξηση του συναγερμού για επικείμενη τρομοκρατική επίθεση στο ανώτατο όριο ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός του Βελγίου Σαρλ Μισέλ, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε σήμερα το πρωί, λίγο μετά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας.

Ο Βέλγος πρωθυπουργός ανέφερε ότι το βράδυ της Παρασκευής προς το Σάββατο οι βελγικές αρχές αύξησαν στο ανώτατο όριο το επίπεδο συναγερμού στην περιοχή των Βρυξελλών, διότι εκτιμούν ότι υπάρχει «κίνδυνος επίθεσης με όπλα και εκρηκτικά».

Έκτακτα μέτρα ασφαλείας ισχύουν από σήμερα το πρωί στις Βρυξέλλες. Οι σταθμοί του μέτρο είναι κλειστοί , ενώ εμφανής είναι πλέον η παρουσία του βελγικού στρατού στο κέντρο της πόλης.

Οι μεγάλες δημόσιες συναθροίσεις του Σαββατοκύριακου (ποδοσφαιρικοί αγώνες, συναυλίες κ.α.) έχουν σε μεγάλο βαθμό ακυρωθεί. Οι αρχές της περιφέρειας των Βρυξελλών κάνουν λόγο για ενδεχόμενο κίνδυνο «άμεσης απειλής», σημειώνοντας, ωστόσο ,ότι «η κατάσταση βρίσκεται υπό έλεγχο».

Το επίπεδο συναγερμού είναι στο ανώτατο επίπεδο, όπως είχε συμβεί αμέσως μετά την πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση στο εβραϊκό μουσείο, στο κέντρο των Βρυξελλών.

Όλοι οι σταθμοί του μετρό των Βρυξελλών θα παραμείνουν κλειστοί σήμερα, όπως ανακοίνωσε η κρατική εταιρεία μεταφορών της πρωτεύουσας του Βελγίου (Stib), αφού στην πόλη αυξήθηκε το επίπεδο συναγερμού για τρομοκρατία στο ανώτατο όριο εξαιτίας μιας «επικείμενης» απειλής.

«Έπειτα από τη σύσταση του κέντρου κρίσεων της Δημόσιας Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων, όλοι οι σταθμοί του μετρό (...) θα παραμείνουν κλειστοί σήμερα. Είναι ένα προληπτικό μέτρο», ανακοίνωσε η Stib σήμερα το πρωί στον ιστότοπό της.

«Τα λεωφορεία θα κυκλοφορούν, όμως κάποια τραμ επηρεάζονται από το μέτρο αυτό», εξηγεί η Stib, η οποία θα αποφασίζει «σε συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές και την αστυνομία μέρα με την ημέρα αν θα ανοίξουν και πάλι οι σταθμοί».

Οι βελγικές αρχές αύξησαν τη νύχτα της Παρασκευής προς Σάββατο στο ανώτατο όριο το επίπεδο συναγερμού για τρομοκρατία στις Βρυξέλλες, όπως ανακοίνωσε το εθνικό κέντρο κρίσεων OCAM, κάνοντας λόγο για μια «επικείμενη» απειλή.

Το OCAM αύξησε στο 4 το επίπεδο συναγερμού για τρομοκρατία στην ευρύτερη περιοχή των Βρυξελλών, ενώ για την υπόλοιπη χώρα παραμένει στο 3.

Εκτός από τα μέτρα που αφορούν το μετρό, το κέντρο κρίσεων συνέστησε σήμερα «στις διοικητικές αρχές των 19 κοινοτήτων (της περιοχής των Βρυξελλών) να εξετάσουν το ενδεχόμενο ακύρωσης μεγάλων εκδηλώσεων» και «την αναστολή των αγώνων της Α’ και της Β’ κατηγορίας αυτό το Σαββατοκύριακο».

Παράλληλα πρότεινε να συσταθεί στους πολίτες «να αποφεύγουν τους χώρους όπου συγκεντρώνονται πολλοί άνθρωποι» και «να ενισχυθεί το δυναμικό της αστυνομίας και του στρατού».

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Θα πρέπει να επιτεθείτε στους πολίτες, σε άνδρες, γυναίκες, παιδιά, αθώους ανθρώπους που δεν έχουν καμιά σχέση με τα διάφορα πολιτικά παιχνίδια. Ο λόγος είναι απλός: Πρέπει να αναγκαστεί το κοινό να στραφεί στο κράτος απαιτώντας μεγαλύτερη ασφάλεια»
Αυτός ήταν ο στόχος της αμερικανο-νατοϊκής τρομοκρατικής Επιχείρησης Stay Behind που αιματοκύλησε τη Δυτική Ευρώπη τον τελευταίο μισό αιώνα: Μια μακριά συγκεκαλυμμένη επιχείρηση μαζικής τρομοκρατίας και εξαπάτησης των πληθυσμών των Δυτικών χωρών που καθοδηγήθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες της Δύσης. Εκατοντάδες αθώοι άνθρωποι δολοφονήθηκαν ή ακρωτηριάστηκαν με βομβιστικές και άλλες τρομοκρατικές επιθέσεις σε σιδηροδρομικούς σταθμούς, τραίνα, σουπερμάρκετ, πάρκα, καφετέριες και γραφεία. Όλες αποδίδονται αρχικά στην Αριστερά ή σε κάποιο (πραγματικό και διαβρωμένο ή κατασκευασμένο) «ανατρεπτικό» γκροπούσκουλο και όλες αποδεικνύονται στη συνέχεια έργο πρακτόρων των αμερικανικών, ΝΑΤΟϊκών μυστικών υπηρεσιών και των «εθνικών» παραρτημάτων τους σε κάθε χώρα. 

Αυτός ο βάναυσος βιασμός της πολιτικής σκέψης και της κριτικής ικανότητας, αποσκοπεί αφενός στην ενοχοποίηση της Αριστεράς για το τρομοκρατικό φαινόμενο και αφετέρου στην επικάλυψη της βασικής διαπίστωσης που προκύπτει από τη μελέτη της τρομοκρατίας στην Ευρώπη κατά τη μεταπολεμική περίοδο: Η τρομοκρατία στη Δυτική Ευρώπη αναπτύχθηκε με βάση την πελώρια τρομοκρατική «Επιχείρηση Stay Behind» που οργάνωσε και καθοδήγησε η «Μυστική Επιτροπή Σχεδιασμού» του γενικού αρχηγείου του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, η οποία εφαρμόστηκε στις διάφορες χώρες με διαφορετικές ονομασίες όπως «Επιχείρηση Gladio» (Ιταλία), «Επιχείρηση Ξίφος» (Γερμανία), «Επιχείρηση Κόκκινη Προβιά» (Ελλάδα), κ.λ.π. 

Η αμερικανο-ΝΑΤΟϊκή «Επιχείρηση Stay Behind» αποκαλύφτηκε ότι ήταν ο ηθικός ή/και φυσικός αυτουργός όλων των ανθρωποκτόνων τρομοκρατικών ενεργειών (και όχι μόνο αυτών) που σημειώθηκαν στη Δυτική Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Πίσω απ’ αυτήν την «επιχείρηση» φωτίστηκε η σχεδιασμένη καθοδηγητική, οργανωτική και χρηματοδοτική παρουσία των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και η συνεργασία τους με τις, δήθεν «εθνικές» μυστικές υπηρεσίες των διαφόρων χωρών που ελέγχονται από τον αμερικανικό παράγοντα.

Για να διασφαλίσουν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι ΗΠΑ την αποτροπή ενδεχόμενης συμμετοχής της Αριστεράς στις κυβερνήσεις των Δυτικών χωρών, οργάνωσαν ένα παράνομο δίκτυο «αποσταθεροποιητικής δραστηριότητας» γνωστό ως «Επιχείρηση Stay Behind». Το εν λόγω δίκτυο: 

1. Οργανώθηκε σε διάφορες χώρες με διαφορετικές κωδικές ονομασίες (Gladio, Κόκκινη Προβιά, Ομάδα Πληροφοριών και Ασφάλειας, κ.ά.). 

2. Έδρασε μέσα στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, έχοντας ιδιαίτερες σχέσεις με τις Υπηρεσίες Ασφαλείας και τις Μονάδες Καταδρομών κάθε χώρας. 

3. Δραστηριοποιείται ακόμη και σήμερα σε πολλές χώρες υπό την καθοδήγηση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. 

Όλες οι χώρες που εισέρχονταν στο ΝΑΤΟ όφειλαν να υπογράψουν μια συμφωνία ότι δεσμεύονται να «ανεχθούν και να μην εμποδίσουν τις αντάρτικες οργανώσεις με δεξιό προσανατολισμό». 

Η πρώτη δημόσια παραδοχή της μυστικής ΝΑΤΟϊκής Eπιχείρησης Stay Βehind έγινε επισήμως στις 1 Αυγούστου 1990, από τον ιταλό πρωθυπουργό Giulio Andreotti ο οποίος, μιλώντας στην ιταλική γερουσία, επιβεβαίωσε ότι σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου στην Ιταλία υπήρχε και δρούσε υπό τον αποκλειστικό έλεγχο και την καθοδήγηση του ΝΑΤΟ ένας παράνομος μυστικός στρατός τύπου Stay Behind με την κωδική ονομασία Gladio (ξίφος).

Με σημείο εκκίνησης αυτή την επιβεβαίωση, ξεκίνησε ένας χείμαρρος αποκαλύψεων για τη δράση αυτού του παράνομου δικτύου και τη σχέση του με την τρομοκρατία στη μεταπολεμική Ευρώπη: 

▪ Στο Βέλγιο, το δίκτυο έχει την ονομασία Sdra-8 και λειτουργεί ακόμη (αυτό δημιούργησε την παράλληλη οργάνωση «Catena» που δολοφόνησε τον Τζουλιέν Λαμπούτ, γραμματέα του ΚΚ του Βελγίου). 

▪ Στη Βρετανία, η παρακρατική αυτή οργάνωση έχει την ονομασία Operation Stay Behind και χρηματοδοτείται από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες. Την δεκαετία του 1970, εκπαίδευσε πολλούς Ιταλούς νεοφασίστες στη Βρετανία, στρατολόγησε πολλούς Ιταλούς τρομοκράτες και ανέπτυξε στενούς δεσμούς με τη νεοφασιστική μασονική στοά Προπαγάνδα 2 (Π2) του Λίτσιο Τζέλλι, που ήταν βασικός μοχλός της τρομοκρατικής νεοφασιστικής δραστηριότητας στην Ιταλία, στη Δυτική Ευρώπη και σε άλλα μέρη του κόσμου. 

▪ Στη Γερμανία, το δίκτυο έχει την ονομασία Schwert (Ξίφος). Άρχισε να λειτουργεί το 1959, χρηματοδοτήθηκε από τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες, στελεχώθηκε από την αντικομμουνιστική οργάνωση «Ένωση Γερμανικής Νεολαίας» και συμπεριλάμβανε πρώην Ναζί αξιω­ματικούς των Ες-Ες. Λειτουργεί μέχρι σήμερα. 

▪ Στην Ελβετία, είχε την ονομασία Ομάδα Πληροφοριών και Ασφάλειας. Φακέλωσε 40.000 Ελβετούς, για τη συμμετοχή τους σε οργανώσεις της Αριστεράς. 

▪ Στην Ισπανία, τα μέλη του παρακρατικού δικτύου δραστηριοποιούνταν με μεγάλη ευκολία με τις ευλογίες του καθεστώτος του Φράνκο. Χρησιμοποιούνται εναντίον της ΕΤΑ και παρέχουν διευ­κολύνσεις και στήριξη στα νεοφασιστικά κινήματα της Ευρώπης. 

▪ Στην Ολλανδία, η αντίστοιχη οργάνωση υπάρχει από το 1950, αλλά οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι ισχυρίζονται ότι δεν έχει σχέση με το ΝΑΤΟ. Τα 635 μέλη της έχουν διεισδύσει στα εναλλακτικά κινή­ματα της χώρας. 

▪ Στην Πορτογαλία, ο τοπικός βραχίονας του ΝΑΤΟϊκού δικτύου, δραστηριοποιείται μέσω του δήθεν πρακτορείου ειδή­σεων Aginter Press, που αποτελεί και την κεντρική έδρα της Μαύρης Διεθνούς στην Ευρώπη.

▪ Στην Ιταλία, η προετοιμασία και η εκτέλεση της τρομοκρατίας, που είναι γνωστή ως στρατηγική της έντα­σης, ανατέθηκε από τις αμερικανικές υπηρεσίες στην οργάνωση «Gladio», το ιταλικό τμήμα της ΝΑΤΟϊκής Επιχείρησης Stay Behind, που δημιουργήθηκε με τη συνεργασία των ΗΠΑ και της ιταλικής μυστικής υπηρεσίας (SΙFAR) το 1952. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, έχει ραγδαία ανάπτυξη στον ιταλικό χώρο: 

▪ Στην Ελλάδα, ο βραχίονας του παράνομου ΝΑΤΟϊκού δικτύου Επιχείρηση Stay Behind, δρούσε με την κωδική ονομασία Κόκκινη Προβιά. 
Σύμφωνα με δηλώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, «η παρακρατική οργάνωση Κόκκινη Προβιά δημιουργήθηκε το 1955, ως αποτέλεσμα ενός μυστικού τμήματος της συμφωνίας με βάση την οποία εγκαταστάθηκαν οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στην Ελλάδα». 

Το Αμαρτωλό Χρονικού του Μυστικού Παραστρατού του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα 

Η παρακρατική Κόκκινη Προβιά δημιουργήθηκε το 1955 από τη CIA και επανδρώθηκε, κυρίως, με ακροδεξιούς εξτρεμιστές που είχαν υπηρετήσει ή υπηρετούσαν στους Λόχους Ορεινών Καταδρομών (ΛΟΚ) και άλλα ειδικά στρατιωτικά τμήματα, με πράκτορες των στρατιωτικών και πολιτικών μυστικών υπηρεσιών και με πολίτες. Για την εκτέλεση των πράξεων πολιτικής τρομοκρατίας, η Κόκκινη Προβιά συνεργαζόταν αρμονικά με τον υπόκοσμο. 

Το 1990, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ξέσπασε σάλος από το χείμαρρο των αποκαλύψεων για την ύπαρξη και τη δράση της παρακρατικής τρομοκρατικής επιχείρησης του ΝΑΤΟ που άπλωνε τα πλοκάμια της σε όλη την Ευρώπη, με την επωνυμία Επιχείρηση Stay Behind / Gladio, και, ιδίως, με τις αποκαλύψεις για το ρόλο της στη δημιουργία του κύματος της τρομοκρατίας που έπληξε την Ιταλία και αναδιέταξε εκ βάθρων την πολιτική της σκηνή. 
Μετά απ’ αυτό, η προσοχή του ευρωπαϊκού Τύπου εστιάστηκε στην έρευνα της Επιχείρησης Stay Behind και στα «εθνικά» παρακλάδια της, ανάμενα στα οποία συγκαταλεγόταν, φυσικά, και η ελληνική εκδοχή της. Έτσι, άρχισαν να έρχονται στο φως τα πρώτα στοιχεία γι’ αυτή την παρακρατική οργάνωση, σχεδόν 35 χρόνια μετά τη συγκρότησή της. 

Στις 9 Νοεμβρίου 1990, ο τότε υπουργός Άμυνας Γιάννης Βαρβιτσιώτης αναγκάστηκε να παραδεχτεί δημόσια ότι «Έλληνες κομάντος (ΛΟΚ) και η CIA οργάνωσαν ένα βραχίονα του δικτύου το 1955, για να προβληθεί αντάρτικη αντίσταση σε οποιονδήποτε κομμουνιστή εισβολέα. Το εν λόγω δίκτυο, που ήταν γνωστό με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Κόκκινη Προβιά, διαλύθηκε το 1988». 

Λίγες μέρες αργότερα, στις 14 Νοεμβρίου 1990, το πρακτορείο Associated Press, επικαλούμενο επίσημες και δημοσιογραφικές αναφορές, μεταδίδει ότι: «Η ελληνική Επιχείρηση Κόκκινη Προβιά οργανώθηκε το 1955, αλλά η σοσιαλιστική κυβέρνηση που ήρθε στην εξουσία το 1981, άρχισε να την αποσυναρμολογεί το 1985. Από το 1988, τα όπλα και τα πυρομαχικά άρχισαν να μεταφέρονται από τις μυστικές κρύπτες του δικτύου και να αποθηκεύονται σε μια στρατιωτική βάση κοντά στην Αθήνα, γεγονός που σηματοδότησε τη διάλυση του δικτύου». 

Στις 16 Νοεμβρίου 1990, η εφημερίδα Independent αναφερόμενη στη θέση του Ανδρέα Παπανδρέου, που ήταν πρωθυπουργός κατά την οκταετία 1981-1988, γράφει: «Ο σοσιαλιστής πρώην πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, δήλωσε ότι η κυβέρνησή του διέλυσε τον ελληνικό βραχίονα της Επιχείρησης Gladio, τον οποίον περιέγραψε ως μια παρακρατική οργάνωση γνωστή ως Επιχείρηση Κόκκινη Προβιά που είχε συγκροτηθεί το 1955, ως αποτέλεσμα ενός μυστικού παραρτήματος της συμφωνίας με βάση την οποία εγκαταστάθηκαν οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στην Ελλάδα». 

Η συνωμοσία της σιωπής των διαχειριστών της εξουσίας, που επί 35 χρόνια κρατούσε σε πλήρη μυστικότητα την ύπαρξη και τη δράση μιας (άκρως επικίνδυνης) παρακρατικής τρομοκρατικής οργάνωσης, είχε σπάσει. Κάτω από την πίεση ενός πλήθους παραγόντων, η ελληνική κυβέρνηση ήταν υποχρεωμένη να ερευνήσει το ιστορικό ενός τρομοκρατικού δικτύου, που η ίδια είχε δημιουργήσει, ενισχύσει και καλύψει με κάθε δυνατό τρόπο. Η υπόθεση έπρεπε να «διερευνηθεί» με τρόπο ώστε να αποφευχθεί η σαρωτική ανατροπή των υφιστάμενων πολιτικών και στρατιωτικών ισορροπιών, τις οποίες ήταν σίγουρο ότι θα προκαλούσε η διαλεύκανσή της. 

Στις 20 Νοεμβρίου 1990, ο ευρωπαϊκός Τύπος αναφέρει ότι «η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε τη διενέργεια έρευνας για μια μυστική συμφωνία μεταξύ των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και της CIA, που αποσκοπούσε στην οργάνωση ενός αντικομμουνιστικού αντάρτικου δικτύου, που αποτελούσε τμήμα της καλυμμένης επιχείρησης που αποκαλύφθηκε πριν από ένα μήνα στην Ιταλία υπό την κωδική ονομασία Gladio». 

Η έρευνα αφορούσε ένα παράνομο δίκτυο το οποίο «στην Ελλάδα, είχε το κωδικό όνομα Επιχείρηση Κόκκινη Προβιά, είχε οργανωθεί από τη CIA στα μέσα της δεκαετίας του 1950 και διαλύθηκε το 1988, σύμφωνα με την κυβέρνηση. Αξιωματικοί του παράνομου αυτού δικτύου, αναμίχθηκαν στο πραξικόπημα των συνταγματαρχών το 1967». 

Με άλλα λόγια, η έρευνα αφορούσε ένα παράνομο παραστρατιωτικό και παρακρατικό δίκτυο που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στις εσωτερικές (και όχι μόνο) πολιτικές εξελίξεις σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Μια παράνομη δομή που, κατά την άποψή μου, ήταν ο ηθικός και φυσικός αυτουργός ή συμμέτοχος σε όλες τις τρομοκρατικές ενέργειες που συγκλόνισαν τη χώρα κατά τη μεταπολεμική περίοδο. 

Από τη δολοφονία του ανεξάρτητου βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη, το 1963 και την πολύνεκρη τρομοκρατική βομβιστική ενέργεια στη γέφυρα του Γοργοπόταμου, το 1964 (στην οποία έχασαν τη ζωή τους 13 άτομα) μέχρι την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας, το 1967. Από τη δολοφονία του σταθμάρχη της CIA στην Ελλάδα, Ρίτσαρντ Γουέλς, το 1975, μέχρι τη δολοφονία του βουλευτή Παύλου Μπακογιάννη, το 1989, κι από εκεί, μ’ ένα άλμα, στη δολοφονία του Βρετανού ταξίαρχου Τζόρτζ Σόντερς, το 2000. 

Όπως είναι ευνόητο, καμιά «δημοκρατία» δεν θα μπορούσε να αντέξει μια συστηματική έρευνα μ’ αυτό το αντικείμενο. Γι’ αυτό το λόγο, η έρευνα, απλώς, ανακοινώθηκε. Δεν έγινε και δεν θα γίνει ποτέ. Ο φάκελος της ΝΑΤΟϊκής επιχείρησης Stay Behind και της τρομοκρατίας στη χώρα μας θα παραμείνει κλειστός, όπως τόσοι άλλοι. Και οι τρομοκράτες θα παραμείνουν «μυστικοί», όπως οι ποικιλώνυμες μυστικές υπηρεσίες που τους κατασκεύασαν και τους κατασκευάζουν. 

Γιατί, απλούστατα, όταν ο διώκτης και ο διωκόμενος ταυτίζονται, η σύλληψη του «διωκόμενου» είναι, αντικειμενικά, αδύνατη και αδιανόητη. 

Για λόγους που συνδέονται με τις κεντρικές επιδιώξεις της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής, η τρομοκρατία ήταν, είναι και θα είναι μια ακροδεξιά και νεοφασιστική υπόθεση πρακτόρων, όπως συνάγεται από την εμπειρία των χωρών που προχώρησαν σε μια (έστω και πρόχειρη) έρευνα για το τρομοκρατικό φαινόμενο στη μεταπολεμική Ευρώπη. 
«Στην Ιταλία, σε 12 χρόνια, από το 1969 μέχρι το 1980, σημειώθηκαν 4.298 τρομοκρατικές πράξεις κάθε είδους. Οι νεοφασίστες και οι ακροδεξιοί σε συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες υπήρξαν υπεύθυνοι για το 68% όλων των τρομοκρατικών ενεργειών γενικά και, σχεδόν, για το 90% εκείνων που είχαν ανθρωποκτόνο αποτέλεσμα». 

Οι μυστικές υπηρεσίες (μηχανισμοί που εκ φύσεως ενσωματώνουν το ψεύδος, τη συνωμοσία, την απάτη, την προβοκάτσια και τη σκευωρία ως λειτουργικά τους στοιχεία) και ο μεγα-μηχανισμός της προπαγάνδας (που αποσκοπεί στην ακύρωση της κριτικής σκέψης και στην αυτόβουλη προσχώρηση των πολιτών στους σχεδιασμούς της εξουσίας), αναγορεύονται σε πηγή της αλήθειας, της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης, προκειμένου η κοινωνία να παραδοθεί «στη σφήκα και στο ξυνόχορτο» της εξουσίας και θα λειτουργούν όλο και πιο εντατικά. 

Και ο λόγος είναι απλός: Στην εν εξελίξει εξάλειψη όλων των κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών που κατακτήθηκαν στη διάρκεια του 20ου αιώνα, και στην διαφαινόμενη κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας και του ασφαλιστικού συστήματος (με χρονικό ορίζοντα το 2015), θα υπάρξουν μαζικές αντιδράσεις οι οποίες πρέπει να εξουδετερωθούν. Εξ’ ου και η ανάγκη για τους διαχειριστές της εξουσίας να επιβάλλουν ένα ολοκληρωτικό Ποινικό Δίκαιο που βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στην (κατασκευασμένη) στην υποψία (κάθε άνθρωπος της «διπλανής πόρτας» καθίσταται δυνάμει «ύποπτος») μέσω μιας «αντι-τρομοκρατικής» νομοθεσίας που θα καθίσταται ολοένα και σκληρότερη. 

Η σπαραχτική προειδοποίηση του ποιητή Μιχάλη Κατσαρού, «Mην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό, το μέλλον έχει πολύ ξηρασία», είναι πιο επίκαιρη από κάθε άλλη φορά. 
Μια στιγμή πριν απ’ το χάος, όταν όλα φαίνονται χαμένα και όταν «μέσα στο μπουμπουνητό της βλακείας βουβαίνεται η λογική», κανένας δεν μπορεί να «παραμένει εν πλήρει συγχύσει αθώος».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Της Νταϊάνα Τζόνστοουν 

Το χάος μεταφέρεται από τη Μέση Ανατολή στην Ευρώπη. Ένα ατελείωτο ρεύμα προσφύγων και μεταναστών διασχίζει τα Βαλκάνια για να φτάσει στη Γερμανία και τη Σουηδία. Μάχες ξεσπούν σε προσφυγικούς καταυλισμούς μεταξύ αντιπάλων ομάδων.


Οι ηγέτες που υιοθέτησαν και υποστήριξαν τις ιδέες των ανοιχτών συνόρων και της πολυπολιτισμικότητας διαπιστώνουν ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Και τώρα, το Παρίσι έρχεται αντιμέτωπο με το είδος των επιθέσεων που γνώριζαν ως τώρα η Βηρυτός και η Ρωσία.
Τι θα συμβεί στη συνέχεια; Θα οδηγήσει ο φόβος τους πολίτες να προσγειωθούν στην πεζή πραγματικότητα και να σκεφτούν καθαρά;

Ο Πρόεδρος Ολάντ βγήκε στην τηλεόραση φανερά συγκινημένος και έβαλε τα δυνατά του να ανταποκριθεί στις περιστάσεις. Είναι όμως φανερό ότι «δεν τό ‘χει». Διακηρύσσοντας ότι η Γαλλία βρίσκεται πλέον σε εμπόλεμη κατάσταση, μιμήθηκε ουσιαστικά τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Σε εμπόλεμη κατάσταση όμως, με ποιον ακριβώς; Η Γαλλία υποστήριζε πάντα τη γραμμή «ο Άσαντ πρέπει να φύγει». Μήπως πρέπει να αλλάξει πόλεμο; Μήπως πρέπει να αλλάξει εξωτερική πολιτική;

Ο Πρόεδρος Ομπάμα έκανε δηλώσεις αλληλεγγύης, ενώ οι επιθέσεις συνεχίζονταν. Οι δηλώσεις αυτές αναμεταδόθηκαν φυσικά από τα μέσα ενημέρωσης που ήθελαν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις επιθέσεις για να ενισχύουν την αμερικανική κυριαρχία στη γαλλική εξωτερική πολιτική.

Κανείς από τους σχολιαστές δεν επισήμανε όμως ότι οι επιθέσεις του Παρισιού μοιάζουν πάνω απ’ όλα με τις τρομοκρατικές επιθέσεις που έχει γνωρίσει η Ρωσία. Πού ήταν η αλληλεγγύη για τα θύματα της συντριβής στο Σινά; Ή για τα παιδιά που δολοφονήθηκαν στο Μπεσλάν, το 2006; Στη Μόσχα, Ρώσοι πολίτες απέθεσαν λουλούδια στη γαλλική πρεσβεία, αλλά κανένα γαλλικό μέσο δεν ασχολήθηκε μαζί τους.

Τα μέσα ενημέρωσης έχουν εμμονή με τον κακό Πούτιν και τον κακό Άσαντ και δεν έχουν καμιά διάθεση να αλλάξουν γραμμή. Τα γεγονότα, όμως, μπορεί να επιβάλουν την αναγνώριση της πραγματικότητας.

Το μεγάλο ερώτημα παραμένει: Πώς θα αντιδράσει η Γαλλία; Η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί τόσο στο εγχώριο όσο και στο διεθνές μέτωπο.

Η εγχώρια αντίδραση

Η πρώτη επίσημη αντίδραση, η δήλωση του Ολάντ ότι «βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση» και η εντολή στον στρατό να κάνει περιπολίες στους δρόμους του Παρισιού, δεν είναι ιδιαίτερα υποσχόμενη. Οι στρατιώτες στους δρόμους έχουν σκοπό να καθησυχάζουν τους πολίτες (αν και δεν είναι ιδιαίτερα καθησυχαστικά όλα αυτά τα όπλα), αλλά δεν μπορούν ούτε να εμποδίσουν τους καμικάζι ούτε να εισέλθουν στην καρδιά του προβλήματος. Το πιο πιθανό είναι πως όποιος «μοιάζει» με τρομοκράτη θα αναγκάζεται να δείχνει την ταυτότητά του. Αυτό μπορεί να είναι δυσάρεστο, αλλά δεν είναι τραγικό αν σταματήσει εκεί.

Λίγο χειρότερο θα είναι αν χαλαρώσουν οι κανονισμοί που διέπουν τη χρήση των όπλων από τους Γάλλους αστυνομικούς. Στη Γαλλία, είναι νομικά αδύνατο να γλυτώσει ένας αστυνομικός από φόνο, όπως συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες, και καλό θα ήταν τα πράγματα να παραμείνουν έτσι.

Οι επιθέσεις εναντίον τζαμιών ή και μεμονωμένων μουσουλμάνων, μπορεί να αυξηθούν. Αυτό θα είναι το καλύτερο δώρο στους εξτρεμιστές. Στην πραγματικότητα, οι Γάλλοι αστυνομικοί χρειάζονται τη βοήθεια του μουσουλμανικού πληθυσμού για να αποτρέψουν μελλοντικές τρομοκρατικές επιθέσεις.

Είναι απαραίτητο να κατανοηθεί τι κρύβεται πίσω από το φαινόμενο της τρομοκρατίας. Μια τάση των αριστερών να ταυτίζονται με κάθε εξέγερση, ανεξάρτητα από τα κίνητρα ή τα αποτελέσματά της, και να τη θεωρούν μια δικαιολογημένη αντίδραση στην καταστολή, είναι μια αβάσιμη και συναισθηματική προσέγγιση.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αντιδράσει κανείς στον κοινωνικό αποκλεισμό και η τυφλή βία δεν είναι ένας από αυτούς. Το αποδεικνύει η στάση των Αφροαμερικανών, που υφίστανται πολύ μεγαλύτερη καταπίεση από τις διακρίσεις εναντίον των Γάλλων μουσουλμάνων. Η σύγκριση με άλλες δύσκολες περιόδους, άλλωστε, δείχνει ότι η έκρηξη της φανατικής ισλαμιστικής βίας δεν μπορεί να αποδοθεί σε οικονομικούς παράγοντες. Η βασική πηγή της δολοφονικής βίας που εκδηλώθηκε στις 13 Νοεμβρίου πρέπει να αναζητηθεί στη Μέση Ανατολή. Το Ισλαμικό Κράτος λειτουργεί ως μαγνήτης για νέους ανθρώπους, που θέλουν ένα λόγο για να ζήσουν και ένα δίαυλο για την έκφραση των συναισθημάτων τους. Ο λόγος παρέχεται από τις εικόνες ανθρώπων με τις οποίες ταυτίζονται: Τους Παλαιστίνιους της Γάζας, τις οικογένειες που θερίστηκαν από αμερικανικές βόμβες στη διάρκεια γάμων, ολόκληρες χώρες που έχουν εξευτελιστεί από τη δυτική αλαζονεία. Και ο δίαυλος είναι το Ισλαμικό Κράτος, που υπόσχεται ένα νέο «χαλιφάτο».

Η διεθνής αντίδραση

Ο Πρόεδρος Ολάντ αποτελεί ένα κλασικό παράδειγμα σύγχρονου Ευρωπαίου ηγέτη που έχει εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια για ρεαλιστική στρατηγική σκέψη, βυθισμένος καθώς είναι στα προβλήματα με τον προϋπολογισμό του και την εμμονή με την «οικοδόμηση της Ευρώπης». Τα διεθνή θέματα έχουν εγκαταλειφθεί στον Μεγάλο Προστάτη, τις Ηνωμένες Πολιτείες, που περιμένουμε να μας σώσουν από οποιοδήποτε χάος δημιουργούν. Ήρθε η ώρα να αφυπνιστούμε.
Η κατάσταση είναι περίπλοκη, αλλά δεν είναι αδύνατο να την κατανοήσουμε.

Το χάος ξεκίνησε σε δύο μέρη: Την κατάληψη της Παλαιστίνης από το Ισραήλ και την εκμετάλλευση των ισλαμιστών στο Αφγανιστάν από τις ΗΠΑ για να πλήξουν τη Σοβιετική Ένωση. Για να πλήξει τον αραβικό εθνικισμό, τον οποίο θεωρούσε βασικό περιφερειακό εχθρό του, το Ισραήλ αποδεχόταν την ανάπτυξη του πολιτικού ισλάμ που θα υπονόμευε τα αραβικά εθνικιστικά, εκσυγχρονιστικά κράτη του Ιράκ, της Συρίας και, κατά έναν τρόπο, της Λιβύης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέλαβαν να καταστρέψουν αυτά τα κράτη, χρησιμοποιώντας «ανθρωπιστικά» προσχήματα, ύστερα από προτροπή των υποστηρικτών του Ισραήλ στο αμερικανικό πολιτικό κατεστημένο.

Για να κάνει τα πράγματα χειρότερα, η Σαουδική Αραβία χρησιμοποίησε τους οικονομικούς της πόρους για να χτίσει τζαμιά και να διαδώσει τις εξτρεμιστικές ιδέες από τα Βαλκάνια ως τη Νιγηρία. Τα σαουδαραβικά χρήματα χρησιμοποιούνται με στόχο την ενίσχυση των σουνιτών φανατικών, την εξουδετέρωση του σιιτικού ισλάμ και την αποδυνάμωση του Ιράν. Καθώς το Ισραήλ θεωρεί, κι αυτό, το Ιράν περιφερειακό του εχθρό, η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ έχουν συμμαχήσει, με την υποστήριξη των ΗΠΑ.

Η Γαλλία συνδέεται με το Ισραήλ χάρις στην «ένοχη συνείδηση» που καλλιεργούν τα μέσα ενημέρωσης, προσωπικότητες και πολιτικοί που τελούν υπό την επιρροή εβραϊκών οργανώσεων. Και συνδέεται με τη Σαουδική Αραβία, καθώς είναι μια αγορά για τον στρατιωτικό της εξοπλισμό.

Αυτό το σύστημα συμμαχιών μεταξύ αντιπάλων έχει οδηγήσει σε μια κατάσταση όπου η «Δύση», δηλαδή οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία, πολεμούν και τις δύο εμπόλεμες πλευρές στη Συρία. Βομβαρδίζουν τους ισλαμιστές και την ίδια ώρα διακηρύσσουν ότι ο Άσαντ πρέπει να φύγει. Στην πραγματικότητα, ο Άσαντ είναι το σύμβολο και ο ενωτικός παράγων του συριακού κράτους. Αν φύγει, η χώρα θα διαλυθεί. Και ποιος θα μαζέψει τα κομμάτια; Οι τρεις γείτονες: Η Τουρκία θα πάρει τον βορρά, το Ισραήλ τα υψίπεδα του Γκολάν και η Σαουδική Αραβία τα υπόλοιπα.

Η μόνη χώρα που συμπεριφέρεται καθαρά και λογικά είναι η Ρωσία, η οποία επενέβη νομίμως στη Συρία και προσπαθεί να εμποδίσει την περαιτέρω προέλαση των φανατικών, που απειλούν και την ίδια.

Πηγή: Counterpunch
* Η Νταϊάνα Τζόνστοουν είναι συγγραφέας του βιβλίου «Η βασίλισσα του χάους: οι περιπέτειες της Χίλαρι Κλίντον»
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έντονη ανησυχίαν από το κλείσιμο των συνόρων...

Την αντίθεσή τους στα περιοριστικά μέτρα που έλαβαν χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας προκειμένου να εμποδίσουν την ομαλή ροή των προσφύγων προς τον ευρωπαϊκό Βορρά, εκφράζουν σε κοινή τους δήλωση, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης και η UNICEF. Μετά το κλείσιμο των συνόρων είναι ορατός ο κίνδυνος παραμονής χιλιάδων προσφύγων στην Ελλάδα.

Με αφορμή την απόφαση χωρών των δυτικών Βαλκανίων, να επιτρέπουν τη διέλευση μόνον προσφύγων από τη Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν, οι τρεις διεθνείς Οργανισμοί εκφράζουν την ανησυχία τους για την επιβίωση των προσφύγων και μεταναστών – και ιδίως των παιδιών – δεδομένης της επιδείνωσης των καιρικών συνθηκών, της έλλειψης χώρων στέγασής τους καθώς και της ανυπαρξίας νόμιμων εναλλακτικών λύσεων εγκατάστασής τους σε ευρωπαϊκό έδαφος, και καλούν τις χώρες των Βαλκανίων να επανεδραιώσουν τους μηχανισμούς συντονισμού και συνεννόησης, τους οποίους έχουν συμφωνήσει.

Η Κοινή Δήλωση της Ύπατης Αρμοστείας, του Δ.Ο.Μ. και της UNICEF για τα νέα περιοριστικά μέτρα στα σύνορα στα Βαλκάνια, έχει ως εξής:

Τις τελευταίες δύο μέρες βλέπουμε τις κυβερνήσεις να θεσμοθετούν μια σειρά από περιοριστικά μέτρα κατά της μετακίνησης προσφύγων και μεταναστών από την Ελλάδα μέσω των Δυτικών Βαλκανίων προς τον βορρά. Μεταξύ άλλων, γίνεται κατηγοριοποίηση των ανθρώπων βάσει της εθνικότητάς τους, κάτι που δεν έχει βάση από κάθε άποψη – ανθρωπιστική, νομική, αλλά και όσον αφορά το θέμα της ασφάλειας, ιδίως εν όψει του χειμώνα και των κινδύνων που ελλοχεύουν για τα παιδιά και για τους πιο ευάλωτους ανθρώπους.

Τα μέτρα αυτά των κρατών δημιουργούν εντάσεις στα συνοριακά περάσματα και αλυσιδωτές αντιδράσεις, αφήνοντας απολύτως στο κενό κάποιους πρόσφυγες και μετανάστες που έχουν αποκλειστεί σε διάφορα συνοριακά σημεία. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (Υ.Α.) και ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (Δ.Ο.Μ.) συνεργάζονται με τις κυβερνήσεις για να ενισχύσουν την ικανότητα υποδοχής στις χώρες που έχουν επηρεαστεί από τις ροές και να εξοπλίσουν τις δομές εν όψει του χειμώνα. Η UNICEF υποστηρίζει τους χώρους για τα παιδιά στα κέντρα υποδοχής στα συνοριακά περάσματα κατά μήκος της βαλκανικής οδού, προετοιμάζεται για τον χειμώνα και συνεργάζεται με τις κυβερνήσεις για την ενίσχυση των συστημάτων παιδικής προστασίας για όλα τα παιδιά, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών-προσφύγων και μεταναστών.

Αλλά εξακολουθούμε να ανησυχούμε για την έλλειψη χώρων στέγασης των ανθρώπων αυτών κατά μήκος της οδού σε περίπτωση που η μετακίνηση επιβραδυνθεί και δημιουργηθεί συνωστισμός. Παρακολουθούμε και παρέχουμε βοήθεια σε συνεργασία με εταίρους στα σημεία αυτά, παρέχοντας μεταξύ άλλων κουβέρτες, χειμωνιάτικα ρούχα και βασικά είδη που καλύπτουν πρωταρχικές ανάγκες.

Υπάρχει άμεση ανάγκη να υπάρξει ενίσχυση της ικανότητας υποδοχής στα σημεία εισόδου, ώστε να παρέχεται επαρκής και αποτελεσματική στέγαση, συμμόρφωση με τα πρότυπα για την παιδική προστασία, βοήθεια, καταγραφή και ταυτοποίηση των χιλιάδων ανθρώπων που καταφτάνουν κάθε μέρα – να εντοπίζονται όσοι χρήζουν προστασίας, όσοι πρόκειται να μετεγκατασταθούν σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, και όσοι δεν πληρούν τα κριτήρια για τη χορήγηση προσφυγικού καθεστώτος και για τους οποίους πρέπει να τεθούν σε εφαρμογή αποτελεσματικοί και αξιοπρεπείς μηχανισμοί επιστροφής. Σε όλες τις περιπτώσεις, οι αποφάσεις που αφορούν στα παιδιά θα πρέπει να λαμβάνονται με γνώμονα το συμφέρον τους. Όσο δεν υπάρχει αυτή η ισχυρή ικανότητα υποδοχής και ταυτοποίησης, οι μόνοι που έχουν τον έλεγχο της κατάστασης είναι τα δίκτυα των διακινητών, των οποίων η αδίστακτη δράση έχει ήδη κοστίσει τη ζωή σε σχεδόν 3.500 ανθρώπους στη Μεσόγειο φέτος. Η τωρινή κατάσταση, εάν δεν αντιμετωπιστεί γρήγορα και με ολοκληρωμένο τρόπο, θα οδηγήσει σε κατακερματισμό των ροών και σε επιπλέον προκλήσεις. Χρειάζεται να γίνουν πολλά περισσότερα για να καταπολεμηθεί το δίκτυο των διακινητών – αλλά με τρόπους που θα επιτρέπουν την προστασία των θυμάτων τους.

Εξίσου επείγουσα είναι η ανάγκη να δοθούν στους ανθρώπους που έχουν ξεριζωθεί λόγω των βίαιων συρράξεων νόμιμες εναλλακτικές λύσεις, όπως η επανεγκατάσταση (resettlement), η εισδοχή για ανθρωπιστικούς λόγους και η οικογενειακή επανένωση, αντί για τις χαοτικές και επικίνδυνες οδούς υπό τον έλεγχο των διακινητών που αναγκάζονται να επιλέγουν καθημερινά προκειμένου να φτάσουν στην ασφάλεια. Ως εκ τούτου, η Υ.Α., ο Δ.Ο.Μ. και η UNICEF καλούν τα εμπλεκόμενα κράτη να επανεδραιώσουν τους μηχανισμούς συντονισμού και ανταπόκρισης όπως έχουν συμφωνηθεί στο πλαίσιο της Διάσκεψης για την οδό των Δυτικών Βαλκανίων στις 8 Οκτωβρίου και της Συνόδου Κορυφής στις 25 Οκτωβρίου 2015.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Μια νέα «μυστήρια οργάνωση που πολεμά για τους Τζιχαντιστές, έχει εμφανιστεί στην ανατολική Τουρκία και ήδη τα πρώτα δείγματα της τα "γεύτηκαν" οι Κούρδοι με δολοφονίες στελεχών του ΡΚΚ, ενώ ένα κλίμα ισλαμικής τρομοκρατίας αιωρείται πάνω από πολλές πόλεις στην περιοχή αυτή που βρίσκεται στα σύνορα με την Συρία, όπου εκτυλίσσεται ο μεγάλος πόλεμος με το Ισλαμικό Χαλιφάτο.

Όπως φαίνεται η Τουρκία συνεχίζει να παράγει Τζιχαντιστές, όπως παλαιότερα η θρυλική οργάνωση της τουρκικής Χετζμπολάχ που είχε δράσει την δεκαετία του ενενήντα σκοτώνοντας Κούρδους και πολλούς Τούρκους δημοκράτες και η οποία είχε κατηγορηθεί ότι ήταν δημιούργημα των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών.

Τώρα και μετά την ανάπτυξη του «τέρατος» των Τζιχαντιστών, για τους οποίους έχουν κατηγορηθεί ανοιχτά οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, έρχεται μια καινούργια οργάνωση με την ονομασία «ESEDULLAH», που άρχισε να δρα πρόσφατα δείχνοντας πως η ιστορία επαναλαμβάνεται και έχει πολύ μεγάλο βάθος.

Οι πληροφορίες λένε πως η οργάνωση αυτή δεν έχει κανένα φραγμό στην δράση της, είναι αδίστακτη και πρεσβεύει την επικράτηση ενός τουρκοισλαμικού κράτους στα πρότυπα των Τζιχαντιστών. Έχει προκαλέσει ήδη τις έντονες αντιδράσεις του κουρδικού στοιχείου, ενώ οι κατηγορίες των βουλευτών, Çağlar Demirel, Sibel Yiğitalp και Ziya Pir, αναφέρουν ότι και η οργάνωση αυτή είναι δημιούργημα των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών.

Ήδη οι επίσημες τουρκικές αρχές εξέδωσαν μια εγκύκλιο που προωθήθηκε στις τοπικές Διευθύνσεις Ασφαλείας της νοτιοανατολικής Τουρκίας, με την οποία ενημερώνουν για την δράση αυτή της νέας οργάνωσης η οποία προβάλλεται με το χαρακτηριστικό σύνθημα, «Türk ün gücünü göreceksiniz», δηλαδή, «Θα δείτε την δύναμη του Τούρκου», ενώ προαναγγέλλει χτυπήματα στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Προφανώς η οργάνωση αυτή είναι παράρτημα των Τζιχαντιστών, αποτελεί άλλο ένα εσωτερικό τους προγεφύρωμα και είναι άλλο ένα «αγκάθι» στο εσωτερικό της Τουρκίας των Ερντογάν Νταβούτολγου, που συνεχίζει να γεννά ισλαμικά τέρατα με ανυπολόγιστες συνέπειες ακόμα και για την ίδια.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο μουσουλμανικός κόσμος βρίσκεται σε έναν «πόλεμο ιδεών» χωρίς μια κυρίαρχη θρησκευτική αρχή. Ποιο είναι το κενό που καλύπτουν οι τζιχαντιστές. Πώς θα υπερισχύσει μια φωτισμένη ισλαμική θρησκευτική ηγεσία.

Του HA Hellyer
Financial Times


Yπάρχει οτιδήποτε το ισλαμικό στην ισλαμική τρομοκρατία; Όχι, λένε οι ίδιοι οι πιστοί. Το Ισλάμ είναι ειρήνη. Όχι, λένε οι φοβισμένοι. Η ουσία βρίσκεται στο όνομα. Στην πραγματικότητα καμία απάντηση δεν είναι σωστή.

Αυτό που ζητά το ερώτημα είναι κάτι που οι σημερινοί μουσουλμάνοι δυσκολεύονται να απαντήσουν: μια κοινή γραμμή που θα θέτει τα όρια των θρησκευτικών πιστεύω που όλοι αποδέχονται.

Από τους μουσουλμάνους που έχουν οποιαδήποτε σχέση με την ιδεολογία του ISIS, η συντριπτική πλειοψηφία είναι θύματά του. Η οργάνωση κυνηγάει μουσουλμάνους περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον και οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που πολεμούν το ISIS είναι μουσουλμάνοι.

Οι μουσουλμάνοι λόγιοι θεωρούν τους οπαδούς της οργάνωσης αιρετικούς που οι πράξεις τους δεν έχουν καμία βάση στην ισλαμική σκέψη. Ορισμένοι μάλιστα υποστηρίζουν ότι είναι αποστάτες από το Ισλάμ. Αλλά όποιοι και αν είναι αυτοί, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ISIS προσπαθεί να δικαιολογήσει τις πράξεις του επικαλούμενο θρησκευτικές αξίες.

Στο Ισλάμ δεν υπάρχει εκκλησία, δεν υπάρχει μια ιεραρχική, εκκλησιαστική εξουσία ανάλογη, ας πούμε, του Βατικανού. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει ή δεν υπήρξε θρησκευτική αρχή. Για πάνω από 1.000 χρόνια, η ισλαμική θρησκευτική αυθεντία οριζόταν μέσω των asanid, ακαδημαϊκών αλυσίδων εκπαίδευσης που πρόσφεραν ijaza ή αναγνώριση, για διδασκαλία και εκπαίδευση.

Αυτά τα συστήματα δημιούργησαν ξακουστούς λόγιους όπως ο Αβερρόης, ο φιλόσοφος του 12ου αιώνα, και ο Ιμπν Χαλντούν, που τα κείμενά του από τον 14ο αιώνα είναι η απαρχή της σύγχρονης κοινωνιολογίας. Οδήγησαν επίσης σε σούφι μυστικιστές όπως ο Ρουμί, oι Πνευματικοί Στίχοι του οποίου θεωρούνται από ορισμένους η επιτομή της περσικής ποίησης.

Αλλά τα τελευταία 200 χρόνια, τα συστήματα αυτά έχουν διαταραχθεί. Μεταρρυθμιστικά κινήματα, όπως αυτά που ξεκίνησαν οι μαθητές του Μοχάμεντ Ιμπν Αμπντ Αλ Γουαχάμπ στην Αραβία του 18ου αιώνα, αμφισβήτησαν τη νομιμότητα των παραδοσιακών καναλιών μέσω των οποίων περνούσε η θρησκευτική έγκριση. Αυτό δημιούργησε το περιθώριο για να αναπτυχθούν βίαιες ιδεολογικές εκδοχές του ισλαμισμού -αν και λίγοι οπαδοί του Αλ Γουαχάμπ θα προσχωρούσαν σε αυτές.

Το ISIS ευδοκιμεί στο κενό που άνοιξε κατά την κατάρρευση αυτής της ιεραρχίας. Οποιοσδήποτε μπορεί να ισχυριστεί ότι αποτελεί θρησκευτική αρχή, γιατί όταν αυτό το πολύτιμο προϊόν παύει να ρέει από κοινά αποδεκτά συστήματα, κανείς δεν γνωρίζει τι είναι.

Σε αυτό τον πόλεμο τον ιδεών -με το ISIS από την μία πλευρά και τον δυτικό και τον μουσουλμανικό κόσμο από την άλλη-, μια νέα ισλαμική θρησκευτική αρχή θα πρέπει να εγκαθιδρυθεί, στα χνάρια του Αβερρόη ή του Ρουμί. Αυτό προϋποθέτει μια ριζική αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης στον μουσουλμανικό κόσμο, ώστε οι θρησκευτικοί ηγέτες να είναι καλύτερα εξοπλισμένοι, καλύτερα θεμελιωμένοι στις δικές τους παραδόσεις καθώς και στον σύγχρονο κόσμο. Πολλοί πολιτικοί ηγέτες, έχοντας καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό, έχουν προσπαθήσει να στηρίξουν θρησκευτικά πρόσωπα και καθεστώτα με την ελπίδα ότι θα το κάνουν να συμβεί.

Aλλά η αξιοπιστία των προσπαθειών αυτών πλήττεται όταν θρησκευτικοί ηγέτες αναλαμβάνουν και την κρατική εξουσία, ειδικά όταν το κράτος είναι ένα όργανο αδικίας και καταπίεσης, όπως πολύ συχνά συμβαίνει στον αραβικό κόσμο.

Για να πετύχουν τέτοιοι στοχαστές σε αυτό τον «πόλεμο των ιδεών», πρέπει να εκφραστούν ως φωνές κριτικής που μιλούν τη γλώσσα της αλήθειας απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας, στην κρατική εξουσία και στην εξουσία του ISIS. Δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο ότι τα περισσότερα κράτη στον αραβικό κόσμο ενδιαφέρονται για κάτι τέτοιο. Αλλά αυτό θα πρέπει να αλλάξει, γιατί η εναλλακτική θα είναι κάτι πολύ πιο δύσκολο.

Για την ώρα, το ISIS είναι εδώ για να μείνει. Αλλά υπάρχει λόγος να ελπίζει κανείς πως δεν θα είναι ένα μόνιμο χαρακτηριστικό της ισλαμικής σκέψης. Στο παρελθόν έχουν σπείρει το χάος και άλλες ακραίες οργανώσεις, για να εξαφανιστούν στη συνέχεια. Είναι εύλογο να ελπίζει κανείς ότι η απήχηση του ISIS θα αποδειχθεί εξίσου πρόσκαιρη.

Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι για το τι -και ποιον- αντιμαχόμαστε. Δεν είναι το Ισλάμ ή η συντριπτική πλειοψηφία των μουσουλμάνων. Αλλά πρέπει να καταλάβουμε τι είναι αυτό που το διαχωρίζει από το Ισλάμ και για να το κάνουμε αυτό, πρέπει να καταλάβουμε πως κάτι μπορεί να χαρακτηριστεί ισλαμικό. Δεν αρκεί να πει κανείς ότι το ISIS είναι ισλαμικό, αλλά ούτε και το να επιμένει κανείς πως το Ισλάμ είναι ειρήνη.

* Ο συγγραφέας είναι senior fellow στο Αtlantic Council της Ουασιγκτον και το Royal United Services Institute του Λονδίνου.
Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Σιδέρη

Αποκαλυπτική της οριακής αδυναμίας στην οποία έχει υπεισέλθει η κυβέρνηση ώστε να δύναται να διοικήσει την χώρα, μέσα στον κυκεώνα των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει, ήταν η έκκληση του πρωθυπουργού στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, κατά την συνάντησή τους.

Ο κ. Τσίπρας κατά την συνάντησή του με τον κ. Παυλόπουλο, ζήτησε την συνδρομή του, για να υπάρξει μια πολιτική συνεννόηση όλων των κομμάτων σε κρίσιμα θέματα.

Σε κάποια εξ αυτών ευνόητο το αίτημα συνεννόησης, όπως ας πούμε το Κυπριακό, τα ελληνοτουρκικά και το «ονοματολογικό», δηλ. το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων. Ωστόσο σε αυτά τεχνηέντως συμπεριέλαβε και άλλα κρίσιμα κοινωνικά θέματα που άπτονται του σκληρού πυρήνα της κυβερνητικής διαχείρισης, όπως π.χ. την Παιδεία και το ασφαλιστικό. Και σε αυτά ζήτησε να υπάρξει «μια στοιχειώδης πολιτική συνεννόηση»!

Παράλληλα, και αυτό ήταν η αιχμή ενδεχομένως της συζήτησης, εις επήκοον των τηλεοπτικών καμερών, άρα και του κοινού, εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του επειδή «αυτοί που έριξαν το κάρο από την κορυφή στους πρόποδες κάθονται τώρα στη γαλαρία και κάνουν κριτική σε αυτούς που το ανεβάζουν»!

Ομολογουμένως δεν θα μπορούσε κανείς να φανταστεί τον κ. Τσίπρα στον τραγικό ρόλο του... Σίσυφου, (λέμε τώρα) καθότι τραγικός είναι ο ήρωας που τον επιλέγει η μοίρα. Ο κ. Τσίπρας και το επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ, μόνοι τους επέλεξαν τον ρόλο αυτόν, όταν τον Γενάρη δεν άφησαν τους «Σαμαροβενιζέλους» να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά και να του παραδώσουν μια Ελλάδα, λίγο πολύ, αποκαθαρμένη από το άγος των μνημονιακών μέτρων. Αν τους άφηνε θα είχαν λάβει αυτοί τα μέτρα και θα ερχόταν άνετος και ανέφελος στην εξουσία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πιάστηκε εξ’ απήνης σχετικά με την κατάσταση που θα αντιμετώπιζε. Είχε διαγνώσει ότι η έρπουσα οικονομία των προηγούμενων χρόνων άρχισε αναιμικά να συνέρχεται. Φοβήθηκε μήπως η άνοδος συνεχισθεί και χάσει το μομέντουμ της ευκαιρίας για άνοδο στην εξουσία. Έτσι το επιτελείο του αποφάσισε να ρίξει τη ζαριά: Η τώρα ή ποτέ!

Ακολούθησαν οι αναγκαστικές εκλογές, οι «Σαμαροβενιζέλοι» τους άφησαν στα χέρια την καυτή πατάτα, η οποία αποδείχτηκε αρκετά καυτή για τα άπειρα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ, που είχε την ψευδαίσθηση ότι αρκεί η θέληση για πολιτική διαπραγμάτευση, για να άρει τους επαχθείς όρους του μνημονίου.

Στον περιχαρακωμένο μικρόκοσμό του το επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ , φανταζόταν ότι οι μνημονιακές κυβερνήσεις οικειοθελώς αποδέχονταν τις εντολές της τρόικα - λες και έπασχαν από... αυτοκτονικό ιδεασμό, και ηδονίζονταν να βλέπουν να χάνουν τους ψηφοφόρους τους, οι οποίοι έφευγαν προς τον ΣΥΡΙΖΑ με καταιγιστικό ρυθμό...

Έτσι κι αλλιώς παλιές ιστορίες είναι αυτές, θα τις καταγράψει ο ιστορικός του μέλλοντος.

Υπάρχει το τώρα, που η κυβέρνηση, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του κυβερνώντος κόμματος και οι οργανωμένοι οπαδοί του, βρίσκονται σε κατάσταση σοκ.

O πρωθυπουργός ζητάει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να μεσολαβήσει με το θεσμικό του κύρος προκειμένου η αντιπολίτευση να κατασιγάσει τους αντιπολιτευτικούς τόνους και να συναινέσει ώστε η χώρα να βγει σε «αντιμνημονιακό ξέφωτο».

Φευ για τον πρωθυπουργό, σύμφωνα με το ρεπορτάζ μας, η αντιπολίτευση έχει νωπές τις μνήμες της ανελέητης αντιμνημονιακής καταγγελιολογίας της νυν κυβέρνησης, του «όχι σε όλα», και δεν προτίθεται να συναινέσει - πολύ περισσότερο που δεν θεωρεί ειλικρινείς τις προτάσεις Τσίπρα. Τις ερμηνεύει ως μια «επικοινωνιακή κουτοπονηριά», προκειμένου να εναποθέσει στην αντιπολίτευση ευθύνες, για να αποδράσει από τις δικές του, ενώ παράλληλα, όσο και να βοηθηθεί, θα καταγγέλλει την αντιπολίτευση για έλλειμμα εθνικής ευθύνης!

Επισήμως το ΠΑΣΟΚ με ανακοίνωσή του καταλογίζει στον κ. Τσίπρα ότι έχει χάσει την πολιτική του αξιοπιστία, και τονίζει απαξιωτικά «κοίτα ποιος μιλάει».

Σε κάποιους πολιτικούς κύκλους η «εισήγηση» Τσίπρα ερμηνεύτηκε ως ένα προείκασμα, μια νύξη, για μια μελλοντική κυβέρνηση συνεργασίας, όπου θα κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ και τα κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης -και δη το ΠΑΣΟΚ, στο οποίο συχνά ρίχνει «δίχτυα»- θα είναι το αποκούμπι των μνημονιακών νομοθετικών πρωτοβουλιών της κυβέρνησης.

Ωστόσο η ελάσσων αντιπολίτευση, με πρώτο το ΠΑΣΟΚ, αποκλείει ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Η μόνη δυνατότητα συνεργασίας θα μπορούσε να είναι μιας μορφής οικουμενική κυβέρνηση, με στόχο την σωτηρία της χώρας, όπου οι ευθύνες και το συνακόλουθο πολιτικό κόστος θα ήταν και αυτό... οικουμενικής μορφής, ήτοι θα το μοιράζονταν όλοι.

Ωστόσο η εκπρόσωπος τύπου του κόμματος Ράνια Σβίγκου χαρακτηρίζει «όνειρα θερινής νυκτός της διαπλοκής, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ», τα σενάρια περί οικουμενικής κυβέρνησης.

Αίσθηση πάντως προκάλεσε και η προθυμία του Προέδρου της Δημοκρατίας να συναινέσει στον ρόλο του «διαμεσολαβητή» που θα τον ήθελε ο πρωθυπουργός, βάσει του «πολιτειακού του ρόλου».

O κ. Παυλόπουλος απάντησε «Αυτά που μου λέτε είναι ακριβώς αυτό που μου επιβάλει ο θεσμικός μου ρόλος και θα το κάνω».

Το ερώτημα που διατρέχει τα επιτελεία των κομμάτων της αντιπολίτευσης –και τα οποία πάντως είναι φειδωλά σε δηλώσεις ως προς την κριτική τους, σεβόμενα τον θεσμό- είναι κατά πόσον ο «θεσμικός ρόλος» ρόλος του προέδρου της Δημοκρατίας είναι να παρεμβαίνει σε θέματα εσωτερικής πολιτικής;

Γιατί σαφώς εκτιμούν ως διαφορετικής υφής τα θέματα ΑΟΖ, Κυπριακό, ακόμη και το προσφυγικό, και διαφορετικής υφής τα θέματα εσωτερικής πολιτικής που αφορούν αποκλειστικά την κυβέρνηση –όπως π.χ. Υγεία, Παιδεία ή οικονομική πολιτική.

Σε κάθε περίπτωση εκτιμούν ότι η κυβέρνηση ούσα ανήμπορη «σήκωσε ψηλά τα χέρια» και ψάχνει βαστάζους να επωμισθούν την αποτυχημένη πολιτική της...

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Τουρκία κάλεσε τον πρέσβη της Ρωσίας στην Άγκυρα για να διαμαρτυρηθεί για τον «εντατικό» βομβαρδισμό αεροσκαφών της Πολεμικής Αεροπορίας της Ρωσίας ενάντια σε χωριά στη βόρεια Συρία, όπου κατοικούν Τουρκμένοι, δήλωσε χθες ο Τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου στους δημοσιογράφους.

Όπως ανέφερε η ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ χωριά της βορειοδυτικής Συρίας όπου κατοικούν Τουρκμένοι έγιναν στόχος «σφοδρών βομβαρδισμών»από ρωσικά αεροσκάφη κοντά στην συνοριακή πύλη της τουρκικής επαρχίας Χατάι.

Στην συνάντηση με τον Ρώσο πρέσβη Αντρέι Καρλόφ, η κυβέρνηση της Τουρκίας κάλεσε τον άμεσο τερματισμό της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης που πραγματοποιείται κοντά στα τουρκικά σύνορα, σημειώνεται στην ανακοίνωση.

«Τονίστηκε ότι οι ενέργειες της ρωσικής πλευράς δεν αποτελούν μάχη ενάντια στην τρομοκρατία, αλλά βομβαρδισμός άμαχου πληθυσμού στα χωριά όπου κατοικούν Τουρκμένοι και αυτό μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες», υπογραμμίζεται.

Πηγή ΑΠΕ – ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο διευθυντής της Europol δήλωσε ότι η Ευρωπαϊκή Αστυνομική Υπηρεσία προμηθεύει Γάλλους και Βέλγους ερευνητές με πληροφορίες για τα ίχνη των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους που συμμετείχαν στις βομβιστικές επιθέσεις στο Παρίσι.

«Η Ευρωπαϊκή Αστυνομική Υπηρεσία (Europol) παρέχει υποστήριξη στην διεξαγωγή των ερευνών με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους», δήλωσε ο βρετανός διευθυντής της Europol Rob Wainwright, επικεφαλής της υπηρεσίας τα τελευταία έξι χρόνια.

«Η παροχή σημαντικών στοιχείων οικονομικού ενδιαφέροντος, ο έλεγχος των δεδομένων… και ο εντοπισμός καταχωρήσεων στα συστήματα μας, βοηθούν τις γαλλικές αρχές να χειριστούν τις έρευνες και ολοένα και περισσότερο τους Βέλγους ερευνητές».

Οι αρχές προσπαθούν να εξιχνιάσουν τον τρόπο που οργανώθηκαν οι επιθέσεις και να εντοπίσουν τα ίχνη του Βέλγου υπόπτου που παραμένει ασύλληπτος.

«Μπορούμε να εκτιμήσουμε, χωρίς να υπερβάλουμε, ότι και άλλες επιθέσεις είναι πιθανές» είχε δηλώσει την Πέμπτη ο Wainwright ενώπιον της επιτροπής Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Σχέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, χαρακτηρίζοντας την τρομοκρατική απειλή «την σοβαρότερη εδώ και 10 χρόνια στην Ευρώπη».

Χθες Παρασκευή στις Βρυξέλλες ο διευθυντής της Europol ενημέρωσε τους υπουργούς Εσωτερικών των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συμφωνήθηκε να ασκηθεί πίεση στις αρχές των κρατών της ΕΕ να ανταλλάζουν περισσότερες αντιτρομοκρατικές πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών με την Europol, ως απάντηση στις βομβιστικές επιθέσεις.

Ο Wainwright υποστήριξε πως ο μηχανισμός ανταλλαγής πληροφοριών των μυστικών υπηρεσιών βοήθησε σημαντικά στην διεξαγωγή της έρευνας για τον –κατά τα φαινόμενα– πυρήνα τζιχαντιστών που είχε έδρα στο Βέλγιο.

«Αποδεικνύεται ότι όταν συνδέεις το σύστημα πληροφοριών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, οργανώσεις όπως η Europol μπορούν να διαδραματίσουν έναν σημαντικό ρόλο στην προστασία όχι μόνο των συμφερόντων της Γαλλίας και του Βελγίου σε αυτή την υπόθεση, αλλά και των 28 κρατών μελών της ΕΕ που τώρα αντιμετωπίζουν αυξημένη απειλή στην ασφάλεια τους, η οποία είναι εμφανής σε όλους μας», τόνισε.

Περιγράφοντας το Ευρωπαϊκό Κέντρο Αντιτρομοκρατίας, ένα νέο σώμα που θα τεθεί σε λειτουργία από τον Ιανουάριο στο εσωτερικό της Europol, ο Wainwright ανέφερε πως αυτό πρόκειται να είναι μια «πλατφόρμα» για την ανταλλαγή μυστικών πληροφοριών ανάμεσα στα κράτη μέλη της ΕΕ για τον εντοπισμό Ευρωπαίων πολιτών που μάχονται στην Συρία και επιστρέφουν στην Ευρώπη, καθώς και για την παρακολούθηση διακίνησης παράνομου οπλισμού και χρημάτων και της χρήσης του διαδικτύου από τους τζιχαντιστές.

«Αυτό θα αυξήσει κατά πολύ την ικανότητα των αστυνομικών αρχών στην Ευρώπη να προστατέψουν τους πολίτες της», υπογράμμισε.

«Το σημαντικό ώστε να δώσουμε μια απάντηση σε μια σύνθετη και πλέον ξεκάθαρα διεθνή απειλή, είναι η ανταλλαγή πληροφοριών. Η ικανότητα να συλλέγουμε και να συνδέσουμε τις σωστές μυστικές πληροφορίες την κατάλληλη στιγμή», υποστήριξε.

«Η Europol έχει την ικανότητα να εντοπίζει τις συνδέσεις σε επίπεδο πληροφοριών μεταξύ διαφορετικών τύπων τρομοκρατικών οργανώσεων και παράλληλα να βρίσκει τους συνδέσμους μεταξύ τρομοκρατίας και οργανωμένου εγκλήματος», σημείωσε, προσθέτοντας πως πολλά κράτη πρέπει να συνεργαστούν περισσότερο στην ανταλλαγή πληροφοριών με την Europol, χωρίς όμως να αναφερθεί ονομαστικά σε αυτές τις χώρες.

Πηγή ΑΠΕ – ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαράδες
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Την πραγματικά εντυπωσιακή είδηση ότι η επίσημα αναγνωρισμένη «εκκλησία» των Σατανιστών των ΗΠΑ, San Jose, στέκεται στο πλευρό των Τζιχαντιστών και ότι τους υποστηρίζει στο… «ιερό» τους έργο, μετέδωσε η τουρκική εφημερίδα Sözçü, επικαλούμενη και το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Sputnik. Μάλιστα όπως αναφέρει η ίδια η τουρκική εφημερίδα, οι Σατανιστές των ΗΠΑ προσφέρονται να βοηθήσουν τους Τζιχαντιστές στο «αξιοθαύμαστο» τους έργο.

Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, το μεγάλο τέμπλο των Σατανιστών των ΗΠΑ στην Καλιφόρνια, εξέδωσε ανακοίνωση η οποία πέρασε και στο facebook με την οποία οι Σατανιστές των ΗΠΑ τείνουν χαρακτηριστικά «χείρα βοήθειας» στους μουσουλμάνους Τζιχαντιστές την ίδια ώρα που όπως τονίζουν στην ανακοίνωση, όλοι οι άλλοι στρέφονται εναντίον τους μετά τα γεγονότα του Παρισιού.

Παράλληλα άλλη μια ομάδα Σατανιστών από την Minneapoli των ΗΠΑ, αποφάσισε να αρχίσει εκστρατεία βοήθειας και συμπαράστασης προς τους μουσουλμάνους που διώκονται άδικα από πολλές πλευρές. Μάλιστα όπως διακήρυξαν, οι Σατανιστές θα υπερασπιστούν τα δικαιώματα των μουσουλμάνων από τις διάφορες επιθέσεις που δέχονται αυτόν τον καιρό.

Βρήκαν λοιπόν οι μουσουλμάνοι Τζιχαντιστές τον καλύτερο συμπαραστάτη που θα μπορούσαν ποτέ να βρουν!

Mashallah! Mashallah!

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη Su-25 και Su-24 κατέστρεψαν ολοσχερώς τουρκική φάλαγγα… που μετέφερε όπλα, πυρομαχικά και τρόφιμα σε έναν θύλακα Τουρκομάνων της al-Nusra στα τουρκικά μειονοτικά χωριά της Συρίας, προκαλώντας εκατόμβη νεκρών Τούρκων ισλαμιστών, αλλά και τη οργή της Αγκυρας:Ο Τούρκος πρωθυπουργός Α.Νταβούτογλου ζήτησε από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών να καλέσει τον Ρώσο πρέσβη στην Άγκυρα για να του επιδόσει διάβημα διαμαρτυρίας και να τον απειλήσει με «σοβαρές συνέπειες» για την πράξη αυτή!

Δηλαδή δεν φτάνει που ο αρχηγός της ΜΙΤ Χακάν Φιντάν (πρακτικά ισχυρότερος από τον Α.Νταβούτογλου και νο 2 στην Τουρκία μετά τον Ρ.Τ.Ερντογάν) δήλωσε στήριξη στο ISIS, αλλά και ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας ενοχλήθηκε που αποκαλύφθηκαν και βομβαρδίστηκαν τα τουρκικά κομβόι!

Τις τελευταίες 24 ώρες η τρομοκρατική οργάνωση “Jabhat Al-Nusra” και ο φιλοδυτικός FSA έχουν υποχωρήσει και κρύβονται στα βουνά των Τουρκμένων μετά από ευρεία χερσαία επιχείρηση του συριακού Στρατού στη βόρεια Λαττάκεια και εκεί κατευθυνόταν επειγόντως η τουρκική βοήθεια.

Αρχικά ο συριακός Στρατός και οι σύμμαχοι του ξεκίνησαν την επίθεση τους από το Jabal Al-Turkmen διασφαλίζοντας το Al-Daghmashliyah και ελέγχοντας πλήρως το χωριό Ziwayk και τον στρατηγικής σημασίας λόφο πριν επεκταθεί η επιχείρηση και στην κοντινή πόλη Shamaysah στο Jabal Al-Turkmen.

Ο συριακός Στρατός με την κάλυψη της ρωσικής Αεροπορίας ξεκίνησε χερσαίες επιχειρήσεις στα τουρκικά χωριά στην περιοχή Bayir Bucak στην βορειοδυτική Λαττάκεια.Οι συγκεκριμένοι θύλακες των ισλαμιστών και του FSA γύρω από την Λαττάκεια είναι πλήρως απομονωμένοι και η καταστροφή τους σηματοδοτεί την πλήρη απελευθέρωση της πόλης από την ισλαμική απειλή.

Η προσβολή του κομβόι αποδείχθηκε πραγματικά καταστροφική.

Και η Αγκυρα αντέδρασε πραγματικά προκλητικά. «Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Ρώσος πρέσβης στην Άγκυρα, Andrey Karlov, κλήθηκε στο τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών κάτω από τις εντολές του υπουργού Feridun Sinirlioglu, ο οποίος είπε ότι οι ρωσικές πράξεις δεν κινούνται προς την κατεύθυνση καταπολέμησης της τρομοκρατίας αλλά βομβαρδίζονται χωριά της τουρκικής μειονότητας με πολίτες (!) και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές συνέπειες» είπε ο Τούρκος εκπρόσωπος του υπουργείου εξωτερικών Tanju Bilgic.



«Η Τουρκία ζήτησε από την Ρωσία να σταματήσει την επιχείρηση είπε ο Bilgic και τόνισε ότι οι προειδοποιήσεις μας και η παράκληση μας έχει μεταφερθεί και στον Ρώσο αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών και στον ειδικό για θέματα Μέσης Ανατολής Mihail Bogdanov.»

Η τουρκομανική περιοχή Bayirbucak, στη βόρεια Λαττάκεια είναι υψίστης σημασίας για τον συριακό στρατό γιατί η Τουρκία την χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει μια «γεωγραφική σύνδεση» με την περιοχή Hatay στην Τουρκία, η οποία βρίσκεται στα σύνορα με τη Συρία.

Στο μεταξύ εικόνες αποκάλυψης δημιουργούν οι ρωσικές δυνάμεις στη Συρία καθώς σύμφωνα με νεότερη ανακοίνωση μόνο στην Deir ez-Zor σκοτώθηκαν 600 ισλαμιστές ενώ ρωσικά βομβαρδιστικά, Su-34, Μi 24 βομβαρδίζουν ανηελώς τα τουρκμενικά χωριά παρέχοντας κάλυψη στον συριακό Στρατό και τη Χεζμπολάχ για να ξεκληρίσουν τους ισλαμιστές οι οποίοι έχουν βρει καταφύγιο εκεί.



Η Jabhat al-Nusra έστειλε επείγον μήνυμα στη Τουρκία να στείλει ενισχύσεις και όταν αυτή το έκανε τα ρωσικά μαχητικά τους τίναξαν στον αέρα!

Τις τελευταίες τέσσερις ημέρες η ρωσική Αεροπορία έκανε 522 επιδρομές έριξε πάνω από 100 πυραύλους cruise και 1400 τόνους διαφόρων ειδών βομβών σε ολόκληρη τη Συρία κατά θέσεων των ισλαμιστών.

Πηγή Makeleio


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γεράσιμος Ταυρωπός

Στην πρώτη σοβαρή δοκιμασία στο ζήτημα της απελευθέρωσης των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, η κυβέρνηση βρέθηκε κιόλας στη «ζώνη της αστάθειας»: 153 βουλευτές, με μία παραίτηση και δύο διαγραφές από την κυβερνητική πλειοψηφία. «Ο Παναγούλης και ο Νικολόπουλος είναι ιδιαίτερες περιπτώσεις», λένε τώρα στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Αναμφίβολα, αλλά πρέπει να προσθέσουμε ότι υπάρχουν και άλλες «ιδιαίτερες περιπτώσεις» στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Κυρίως όμως, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, είναι επίσης «ιδιαίτερη περίπτωση» με εντελώς διαφορετικό τρόπο από τους δύο προηγούμενους: ανήκει στην κατηγορία όσων πίστεψαν στο «παράλληλο πρόγραμμα» και τα «ισοδύναμα» που θα απαλύνουν την οδύνη των μνημονίων, ανήκει επίσης στην εσωκομματική τάση των «53» (όσων εξ αυτών απέμειναν στον ΣΥΡΙΖΑ), χωρίς την οποία το πολιτικό και επικοινωνιακό σχέδιο νίκης του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές θα ήταν στον «αέρα». Και υπάρχουν μερικοί ακόμη σαν τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη στην Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ…

Όμως αυτή η «απλή αριθμητική», που έχει ασφαλώς τη σημασίας της, δεν αρκεί για να κατανοηθεί το πρόβλημα σε όλο του το βάθος. Για να το κατανοήσουμε, θα πρέπει να συνεκτιμήσουμε τα εξής:

1. Είμαστε μόλις 2 μήνες μετά τις εκλογές και απομένουν ακόμη πολλά -και δύσκολα- για να γίνουν στο πλαίσιο των υποχρεώσεων που έχουν αναληφθεί με το τρίτο μνημόνιο. Μια κυβέρνηση που στην πρώτη σοβαρή κοινοβουλευτική δοκιμασία μετράει 3 απώλειες βουλευτών και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία συρρικνώνεται στον οριακό αριθμό 153, πόσο μπορεί ακόμη να αντέξει.

2. Εκτός από τις τρεις απώλειες σε επίπεδο Κ.Ο., ο ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του δέχονται πλέον σοβαρές πιέσεις από το πολιτικό τους περιβάλλον αλλά και από την κοινωνία. Το «κυνήγι του μνημονιακού πολιτικού» από αγανακτισμένους, που ήταν ιδιαίτερα λαοφιλές… άθλημα το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2011, επανέρχεται στην επικαιρότητα. Στην πορεία του Πολυτεχνείου το μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ, εξαιρετικά συρρικνωμένο σε σχέση με προηγούμενα χρόνια, πορεύτηκε υπό τη στενή προστασία διμοιριών ΜΑΤ και αντιμετώπισε έντονες αποδοκιμασίες και γιουχαϊσματα. Στην περιφέρεια, λόγω των μέτρων για τους αγρότες, το κλίμα είναι τόσο βαρύ για τα στελέχη της κυβέρνησης και των κομμάτων που τη στηρίζουν, ώστε σε λίγο δύσκολα θα μπορούν να επισκεφτούν τις εκλογικές τους περιφέρειες. Ένα τμήμα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο σε αυτού του είδους την κοινωνική πίεση.

3. Στην Κ.Ο. και στα κεντρικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ στελέχη της τάσης των «53» έχουν καίριες θέσεις. Παρέμειναν στο κόμμα κατά τη διάσπαση του καλοκαιριού χάρη σε ένα πολιτικό deal με τον Αλέξη Τσίπρα στη βάση του «παράλληλου προγράμματος» και των «ισοδυνάμων». Ωστόσο, τόσο τα «ισοδύναμα» όσο και το «παράλληλο πρόγραμμα» έχουν ήδη καταρρεύσει κάτω από την αμείλικτη πίεση των δανειστών. Ακόμη και στην εξαίρεση του ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση, το ισοδύναμο με το κρασί γέννησε νέες αντιδράσεις και προκάλεσε μάλλον θυμηδία. Η κατάρρευση του εκλογικού deal των «53» με τον Αλέξη Τσίπρα ασκεί επίσης πίεση στα στελέχη της τάσης.

4. Μόλις δύο μήνες ύστερα από τις εκλογές και τον εκλογικό θρίαμβο του Αλέξη Τσίπρα, παρατηρείται μια «χαμηλής έντασης» μεν, ανησυχητική δε ενεργοποίηση των κοινωνικών αντιδράσεων. Η πρόσφατη γενική απεργία, η πρώτη που έγινε εδώ και πολλά χρόνια μόλις 40 μέρες μετά τις εκλογές, είχε απρόσμενα ποσοστά επιτυχίας, στους αγρότες υπάρχει κλίμα ογκούμενης αναταραχής, ενώ αναβρασμός υπάρχει σε πολλούς χώρους εν αναμονή του Ασφαλιστικού.

Πρέπει να εκτιμήσουμε τη δυναμική όλων αυτών στην προοπτική των νέων δοκιμασιών που περιμένουν την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ – κατ’ αρχάς, άμεσα, του Ασφαλιστικού. Ποια είναι η προοπτική αν στο μνημονιακό μαραθώνιο ο αθλητής εμφανίζει συμπτώματα κόπωσης από την αρχή;

Τα πιο ουσιαστικά όμως εκτείνονται πέραν των εσωκομματικών εξελίξεων και της κοινωνικής πίεσης πάνω στα κυβερνητικά και κομματικά στελέχη, και αφορούν τους δανειστές. Οι οποίοι, έχον τας αποκτήσει πλέον βαθιά πείρα και στην πολιτική διαχείριση των ελληνικών προγραμμάτων, δεν πιστεύουν ότι αυτή η κυβέρνηση μπορεί να φέρει σε πέρας την υλοποίηση ενός τόσο δύσκολου προγράμματος . Τείνουν λοιπόν να τη θεωρούν μεταβατική. Επιπλέον, όπως έχουμε ξαναγράψει, οι δανειστές ποτέ δεν είδαν με καλό μάτι την κυβερνητική συμμαχία με τους ΑΝΕΛ, ήδη από την πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Οι πληροφορίες μας λένε ότι έχουν απαιτήσει ξεκάθαρα τον παραμερισμό των ΑΝΕΛ «στην πρώτη ευκαιρία». Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη: Αναζητώντας απεγνωσμένα συμμάχους σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο Αλέξης Τσίπρας έχει «ποντάρει» πολλά στη συμμαχία και τη στήριξη από τον πρόεδρο Ολάντ. Όμως, όπως έχουμε ήδη γράψει, τόσο ο Φρανσουά Ολάντ όσο και ο Μάρτιν Σουλτς έχουν θέσει τους δικούς τους όρους: διεύρυνση της κυβέρνησης με ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι. Κάτι τέτοιο εξάλλου, διευκολύνει γενικότερους σχεδιασμούς για την ανασύνθεση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

Πότε θα είναι η «κατάλληλη ευκαιρία» για τη διεύρυνση της κυβέρνησης; Οι πληροφορίες λένε ότι θα πάμε με την παρούσα κυβερνητική σύνθεση μέχρι και το τέλος του χρόνου και την ολοκλήρωση των προαπαιτούμενων για την πρώτη αξιολόγηση – διεύρυνση της κυβέρνησης εν μέσω ψήφισης προαπαιτούμενων θεωρείται σενάριο αστάθειας, και επιπλέον τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και το Ποτάμι δεν θέλουν να χρεωθούν μια κυβερνητική συνεργασία με όρους «διαχείρισης κρίσης». Με την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης, ωστόσο, ο χρόνος θα αρχίσει να μετράει αντίστροφα…

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου