Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Ιουν 2016

«Να αντιμετωπίσουμε τη λαϊκή δυσαρέσκεια» 
επεσήμανε ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας

H Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να λειτουργεί ακολουθώντας τη συνηθισμένη προσέγγιση μετά τη βρετανική ψήφο υπέρ της αποχώρησης από τους κόλπους της, δήλωσε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, προσθέτοντας ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να αντιμετωπίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια.

«Το είπα πριν από το δημοψήφισμα, ότι ασχέτως με το πώς θα καταλήγει το δημοψήφισμα στη Βρετανίας, δεν μπορούμε απλά να συνεχίσουμε στην Ευρώπη όπως στο παρελθόν» επισήμανε ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας.

«Πρέπει να να μεριμνήσουμε σχετικά με το γεγονός ότι ακόμα περισσότεροι άνθρωποι στην Ευρώπη -όχι μόνο στη Γερμανία, όχι μόνο στη Βρετανία, όχι μόνο στην Ελλάδα, όχι μόνο στη Δανία και όχι μόνο στη Γαλλία- δεν κατανοούν απολύτως τι ακριβώς κάνουμε» συμπλήρωσε.

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε τόνισε ότι τα εναπομείναντα 27 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν θα πρέπει να αντιδράσουν στο Brexit με μεγαλύτερη κοινωνικοποίηση των κινδύνων.

Μοσκοβισί: Η ΕΕ μπορεί να αντιμετωπίσει τις αναταράξεις

Την ίδια ώρα, ο επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων της ΕΕ, Πιέρ Μοσκοβισί, αναφερόμενος στις συνέπειες από την ψήφο των Βρετανών υπέρ του Brexit, διαβεβαίωσε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει τα αναγκαία εργαλεία για να αποτρέψει τη διολίσθηση της οικονομίας της σε ύφεση.

«Υπάρχει ακόμη αβεβαιότητα, που πρέπει να αντιμετωπισθεί, αλλά δεν βλέπουμε ισχυρή αναταραχή ή κρίση», δήλωσε ο Μοσκοβισί σε συνέντευξη που έδωσε στο Bloomberg, προσθέτοντας: «Δεν υπάρχει κραχ στις αγορές, έτσι όλοι μπορούν να καθησυχαστούν ότι θα πάρουμε σοβαρά την κατάσταση και θα την αντιμετωπίσουμε καλά».

«Έχουμε τα μέσα, ιδιαίτερα τη συνεργασία των κεντρικών τραπεζών, για να διασφαλίσουμε τη χρηματοοικονομική σταθερότητα , να καθησυχάσουμε τις αγορές και να παράσχουμε ρευστότητα, εάν χρειασθεί», σημείωσε ο Μοσκοβισί.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αναμένει ότι ο Πρωθυπουργός της Βρετανίας Ντέιβιντ Κάμερον θα ενεργοποιήσει τον μηχανισμό για την έναρξη της διαδικασίας των διαπραγματεύσεων του Brexit όταν θα συναντηθεί με τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων των άλλων χωρών μελών της ΕΕ στη σύνοδο κορυφής που θα διεξαχθεί την Τρίτη και την Τετάρτη στις Βρυξέλλες», δήλωσε σήμερα υψηλόβαθμος ευρωπαίος αξιωματούχος.

Ο Κάμερον αναμένεται να ενημερώσει πάντως τους ευρωπαίους εταίρους του σχετικά με την νίκη του Brexit στο δημοψήφισμα που διεξήχθη στη Βρετανία την Πέμπτη για την παραμονή ή όχι της χώρας στην ΕΕ.

«Αναμένουμε από τον Κάμερον να παρουσιάσει τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, δεν αναμένουμε σε αυτό το στάδιο ο Κάμερον να ενεργοποιήσει το άρθρο 50 της ρήτρας της Συνθήκης της Λισαβόνας με την οποία αρχίζει επίσημα η διαδικασία για την έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ», τόνισε ο αξιωματούχος.

Ο Ντέιβιντ Κάμερον ανακοίνωσε την παραίτησή του την Παρασκευή, λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος υπέρ του Brexit. Αλλά η παραίτησή του θα ισχύσει τον Οκτώβριο και ο Κάμερον εκτιμά πως η επόμενη κυβέρνηση είναι αυτή που πρέπει να αρχίσει τη διαδικασία για την έξοδο από την ΕΕ με την ενεργοποίηση του άρθρου 50.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία δεν μπορεί να επιβάλει την απόφαση αυτή στο Λονδίνο, θα ήθελε η διαδικασία να αρχίσει το συντομότερο δυνατό.

«Το θέμα του πότε και πώς η Βρετανία θα αποχωρήσει από την ΕΕ νομίζω ότι είναι μέρος της παρουσίασης που ο Κάμερον θα κάνει ενημερώνοντας για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος τους άλλους αρχηγούς κρατών μελών στο δείπνο της Τρίτης», πρόσθεσε ο αξιωματούχος που ζήτησε να μην κατονομαστεί.

Την επομένη, οι ηγέτες των 27 κρατών μελών αναμένεται να συναντήσουν τον Ντέιβιντ Κάμερον για να συζητήσουν τη θέση τους υπό το πρίσμα της κρίσης που έχει προκαλέσει το Brexit.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Γι’ αυτό, αν θέλουμε να βελτιώσουμε μια δομή, αλλάζουμε τους ανθρώπους που τη διοικούν

Δώστε μου ένα παιδί μέχρι τα επτά του. Υστερα πάρτε το. Θα μείνει για πάντα Ιησουίτης». Αυτή η φράση αποδίδεται στον Ιγνάτιο Λογιόλα (1491-1556), τον ιδρυτή του μοναστικού τάγματος των Ιησουιτών. Αυτό το τάγμα συνέβαλε τα μέγιστα στη διάδοση του καθολικισμού σε ολόκληρο τον πλανήτη και επηρέασε (και πολιτικά) τις εξελίξεις στον ευρωπαϊκό χώρο. Το πρώτο μέλημα των Ιησουιτών, όπου κι αν πήγαιναν, ήταν να ιδρύσουν σχολεία, τα οποία θα παρείχαν γενική και θρησκευτική εκπαίδευση.

Ο Λογιόλα ήταν πεπεισμένος ότι οι άνθρωποι παγιώνουν συμπεριφορές και νοοτροπίες από την τρυφερή ηλικία των παιδικών χρόνων. Σε μεγαλύτερη ηλικία, θεωρούσε ότι άλλαζαν πολύ δύσκολα - κι αυτό σε δευτερεύουσες πτυχές του χαρακτήρα τους, έπειτα από μεγάλης σημασίας γεγονότα. Αρα το μεγάλο στοίχημα για εκείνον ήταν να προλάβει να «διαπλάσει» νωρίς τα παιδιά. Μετά, ό,τι έχει πάει λάθος δύσκολα μπορεί να διορθωθεί. Να, καλή ώρα όπως η Ευρωπαϊκή Ενωση. Πώς θα βελτιωθεί αν δεν φύγουν τα πρόσωπα που προκάλεσαν το πρόβλημα;

Πιο εξοργιστική και από την εμπάθεια με την οποία αντιμετωπίζει το ανθρώπινο είδος ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι η γλυκερή βλακεία των δημοσιοκοπούντων αρλεκίνων που λένε ότι το δίδαγμα από το Brexit είναι πως έφτασε η ώρα για τα αφεντικά του ευρωπαϊκού εγχειρήματος να αλλάξουν πολιτική και να εγκαταλείψουν την εμμονή τους με τη λιτότητα. Σαν να λέμε, δηλαδή, ότι έφτασε η ώρα οι νονοί των ναρκοκαρτέλ της Κολομβίας να εγκαταλείψουν το εμπόριο ναρκωτικών, τις δωροδοκίες και τις δολοφονίες και να ασχοληθούν με το πλέξιμο και την ανάγνωση του περιοδικού «Burda». Μια μπούρδα και μισή τούτη η «λογική», αλλά βρίσκουν στασίδι οι μπουρδολόγοι και στήνουν τον πάγκο τους στις λαϊκές αγορές των ιδεών (τηλεόραση, ραδιόφωνο, διαδίκτυο, πανεπιστήμια και Βουλή) και μοσχοπουλάνε τα σαπάκια τους.

Η Ευρώπη πρέπει να βρει τρόπο να ξεφορτωθεί τα συγκεκριμένα πρόσωπα και να διορίσει άλλα, που να κάνουν για τη δουλειά - τη σωτηρία της γηραιάς ηπείρου από την παρακμή και την ισλαμοποίηση. Αυτό είναι όλο…

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει επιτέλους προσφέρει τις απολογίες του στο Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν για το θάνατο του πιλότου από την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού από την τουρκική πολεμική αεροπορία το Νοέμβριο του 2015, είπε σήμερα ο Γραμματέας Τύπου του Ρώσου Προέδρου, Ντιμίτρι Πεσκόβ σε δημοσιογράφους, όπως μεταδίδει το Πρακτορείο TASS.

Σύμφωνα με το Κρεμλίνο, αναφέρει το TASS, στο μήνυμα του, ο Τούρκος Πρόεδρος επισημαίνει ότι η Ρωσία είναι φίλη χώρα της Τουρκίας καθώς και στρατηγικός εταίρος κι ότι οι τουρκικές αρχές δεν επιθυμούν να αναστατώσουν αυτές τις σχέσεις.

“Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έχει λάβει ένα μήνυμα από τον Πρόεδρο της Τουρκίας Ερντογάν, στο οποίο ο Τούρκος ηγέτης εξέφρασε την ετοιμότητα του να διευθετήσει την κατάσταση ύστερα από την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού”, είπε ο Πεσκόβ.

Στο μήνυμα Ερντογάν, όπως το διάβασε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, σύμφωνα με το TASS, σημειώνεται, ότι “έχοντας αναλάβει τους κινδύνους και ασκώντας μεγάλη προσπάθεια, ανακτήσαμε το σώμα του Ρώσου πιλότου από τη συριακή αντιπολίτευση για να το πάρουμε στην Τουρκία. Οι διαδικασίες της κηδείας οργανώθηκαν σύμφωνα με τις θρησκευτικές διαδικασίες. Και τα κάναμε όλα σε εύθετο χρόνο”.

Περαιτέρω, στο μήνυμα σημειώνεται ότι ο Τούρκος Πρόεδρος απηύθυνε τα συλλυπητήρια του στην οικογένεια του Ρώσου πιλότου.

“Λέω, λυπάμαι. Συμμερίζομαι τη θλίψη σου με όλη την καρδιά μου. Θεωρούμε την οικογένεια του Ρώσου πιλότου ως τουρκική οικογένεια. Είμαστε έτοιμοι για οποιαδήποτε πρωτοβουλία ώστε να απαμβλύνουμε τον πόνο και τη σοβαρότητα της ζημιά που έχουμε κάνει», προστίθεται στο μήνυμα του Τούρκου Προέδρου προς τον Ρώσο ομόλογο του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Σύμφωνα με τον κ. Πεσκόβ, ο Τούρκος πρόεδρος είπε ότι ο Τούρκος πολίτης που θεωρείται ύποπτος για συνενοχή στο θάνατο του Ρώσου πιλότου στο βομβαρδιστικό Sukhoi-24 είναι υπό διερεύνηση.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου ανέφερε επίσης, ότι ο Τούρκος Πρόεδρος εξέφρασε τη βαθιά λύπη του για το συμβάν και τόνισε την ετοιμότητά του να κάνει το καλύτερο για την αναζωογόνηση των παραδοσιακά φιλικών σχέσεων μεταξύ της Τουρκίας και της Ρωσίας για την αντιμετώπιση των περιφερειακών κρίσεων και για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Οπως είναι γνωστό, μετά την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού στα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία, η Ρωσία επέβαλε εμπορικό εμπάργκο στην Αγκυρα και ο Πρόεδρος Πούτιν είχε δηλώσει ότι οι περιορισμοί δεν επρόκειτο να αρθούν παρά μόνο αν ο Ερντογάν ζητούσε συγγνώμη.

ΚΥΠΕ – Ταςς – Ρωσία/ΜΟΣΧΑ
Πηγή MIgnatiou





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Wolfgang Munchau
Financial Times


Η βρετανική ψήφος για έξοδο από την ΕΕ δεν θα σπάσει μόνο τους δεσμούς μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και του μπλοκ, και κατά πάσα πιθανότατα μεταξύ Σκοτίας και Αγγλίας, έχει τη δυνατότητα να καταστρέψει την ευρωζώνη.

Αυτό δεν είναι το κύριο που απασχολεί τον κόσμο αυτή τη στιγμή. Αλλά είναι πιθανώς ο μεγαλύτερος αντίκτυπος όλων. Είμαι πεπεισμένος ότι οι συνέπειες του Brexit θα είναι ουδέτερες έως μετρίως αρνητικές για τη Βρετανία, αλλά καταστροφικές για την ΕΕ.

Το κύριο πρόβλημα δεν είναι το ότι άλλες χώρες αναμένουν να διεξάγουν δημοψηφίσματα για την ευρωπαϊκή συμμετοχή. Το πρόβλημα είναι πιο έντονο. Το επόμενο δημοψήφισμα που θα διεξαχθεί στην ΕΕ θα πραγματοποιηθεί στην Ιταλία τον Οκτώβριο. Δεν είναι για την ΕΕ, αλλά σχετικά με τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις του Ματέο Ρέντσι. Ο Ιταλός πρωθυπουργός παίρνει ένα ρίσκο αντίστοιχα επικίνδυνο με εκείνο του Ντέιβιντ Κάμερον.

Ζητά από τους Ιταλούς να συμφωνήσουν σε μια σειρά μεταρρυθμίσεις για τη βελτιστοποίηση του πολιτικού συστήματος της Ιταλίας. Οι προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις είναι εύλογες. Οι Ιταλοί, όμως, βλέπουν το δημοψήφισμα σαν ευκαιρία για ψήφο κατά της κυβέρνησης στα μέσα της θητείας της.
Ο κ. Ρέντσι έχει υποσχεθεί ότι θα παραιτηθεί αν χάσει στο δημοψήφισμα. Αν πράγματι χάσει, θα έχει κάνει ένα μνημειώδες λάθος όπως και ο Κάμερον.

Οι δημοσκοπήσεις δίνουν ένα μικρό προβάδισμα στο «ναι», αλλά ενδέχεται να είναι όσο αναξιόπιστες είναι και οι βρετανικές. Οι φίλοι μου στην Ιταλία μου λένε ότι Μ. Ρέντσι μπορεί κάλλιστα να χάσει, ενώ στην περίπτωση αυτή είτε θα παραιτηθεί άμεσα, είτε θα ζητήσει εκλογές για τις αρχές του 2017.

Οι συνέπειες του Brexit στην Ιταλία είναι εξαιρετικά ανησυχητικές, για τρεις λόγους.  
Πρώτον, εξετάστε τον οικονομικό αντίκτυπο. Η οικονομία της Ιταλίας καταγράφει το τελευταίο διάστημα αδύναμη ανάκαμψη, έπειτα από μακρά ύφεση. Η βρετανική ψήφος θα έχει σημαντικό αντίκτυπο στην ανάπτυξη της ευρωζώνης. Αλλά για την Ιταλία, αυτό σημαίνει επιστροφή σε ρυθμό ανάπτυξης κάτω του 1% ή και χειρότερα. 

Δεύτερον, δώστε προσοχή στις ιταλικές τράπεζες, οι οποίες είναι οικτρά υποκεφαλαιοποιημένες. Ένα πρόσφατο σχέδιο για ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος έχει σταθεί απογοητευτικό. Οι μοναδικές επιλογές που απομένουν για να σωθεί το σύστημα είναι ένα πρόγραμμα υπό τον ESM, στο οποίο ο κ. Ρέντσι σίγουρα θα αντισταθεί, ή η απόρριψη μιας μεγάλης λίστας ευρωπαϊκών κανόνων που συνδέονται με την πολιτική ανταγωνισμού και τις τραπεζικές διασώσεις. 

Τρίτο και πιο σημαντικό, ο πολιτικός αντίκτυπος από ένα χαμένο δημοψήφισμα θα είναι καταστροφικός. Ο κ. Ρέντσι είτε θα κρατήσει την υπόσχεσή του να παραιτηθεί, είτε θα προχωρήσει παραπαίοντας μέχρι την επόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Οι τεχνικές λεπτομέρειες του σεναρίου που θα έχει επικρατήσει είναι περίπλοκες -οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις δεν θα έχουν θεσπιστεί, αν και η Ιταλία θα ψηφίσει στο πλαίσιο ενός νέου συστήματος.

Το κόμμα που ενδεχομένως θα επωφεληθεί περισσότερο από αυτές τις εξελίξεις είναι το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, ένα λαϊκίστικο αντικαθεστωτικό κόμμα. Ο ηγέτης του, Μπέπε Γκρίλο, επανέλαβε την περασμένη εβδομάδα προηγούμενη έκκλησή του για δημοψήφισμα για τη συμμετοχή της Ιταλίας στην ευρωζώνη. Όπως έδειξαν τα πρόσφατα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών σε Ρώμη και Τορίνο, το κόμμα του κ. Γκρίλο δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί.

Η πολιτική δυναμική στην Ιταλία δεν είναι πολύ διαφορετική από εκείνη της Βρετανίας. Το εκλογικό σώμα έχει αντάρτικη διάθεση, Η χώρα δεν είχε ουσιαστικά καθόλου ανάπτυξη παραγωγικότητας από όταν μπήκε στο ευρώ το 1999. Το ιταλικό πολιτικό κατεστημένο έχει μέχρι πρόσφατα σταθεί τόσο απαξιωτικά απέναντι στην πιθανότητα να χάσει στο δημοψήφισμα, όσο ήταν το βρετανικό καθεστώς μέχρι την Παρασκευή το πρωί. Εξακολουθεί να είναι απαξιωτικό απέναντι στην πιθανότητα νίκης του Κινήματος των Πέντε Αστέρων, και θα συνεχίσει να είναι μέχρι τη στιγμή που αυτό θα συμβεί.

Κατά τη γνώμη μου, αυτό το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον όσο πιθανό είναι να βγει ο κ. Ρέντσι νικητής από αυτό το μπέρδεμα. Αντίθετα από τη Βρετανία, η ανεργία είναι υψηλή. Η ίδια η διακυβέρνηση Ρέντσι δεν έχει καταφέρει να απεμπλακεί από τα σκάνδαλα διαφθοράς και, το πιο σημαντικό απ' όλα, έχει αποτύχει να αναδιοργανώσει την οικονομία.

Δημοσκόπηση του Pew Research Center σχετικά με τη στάση απέναντι στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στα κράτη μέλη, υπαινίσσεται ότι οι Ιταλοί και οι Έλληνες βλέπουν την οικονομική διακυβέρνηση της ΕΕ με τον πιο αρνητικό τρόπο. Δεν εκπλήσσομαι.

Ούτε εκπλήσσομαι που ο κόσμος αρχίζει να κατηγορεί το ευρώ για τα οικονομικά προβλήματα. Μια ιταλική έξοδος από το κοινό νόμισμα θα μπορούσε να πυροδοτήσει την απόλυτη κατάρρευση της ευρωζώνης μέσα σε ελάχιστο χρόνο.

Πιθανότατα θα οδηγούσε στην πιο βίαιη οικονομική ανατάραξη στην ιστορία -κάνοντας την πτώχευση της Lehman Brothers το 2008 και το κραχ της Wall Street το 1929 να φαίνονται ασήμαντα. Αλλά έχω την αίσθηση ότι εκείνοι που θα υποστήριζαν μια ιταλική αποχώρηση, ενδέχεται και να ενθουσιαστούν με την κατάρρευση ολόκληρου του οικοδομήματος.

Προκειμένου να αποτρέψουν μια τέτοια καταστροφή, οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει να εξετάσουν σοβαρά να κάνουν αυτό που δεν έχουν καταφέρει να κάνουν από το 2008: να επιλύσουν πραγματικά τις πολλαπλές κρίσεις, αντί να τις ξεπερνούν αδέξια και όπως όπως. Και αυτό θα πρέπει να περιλαμβάνει ένα σχέδιο για την πολιτική ένωση των χωρών της ευρωζώνης.

Η Βρετανία δεν έχει προκαλέσει τίποτα από αυτά. Η ευρωζώνη και οι αποκρουστικά αδύναμοι ηγέτες της είναι οι υπαίτιοι.

Αλλά το Brexit μπορεί κάλλιστα να πυροδοτήσει την καταστροφή.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Ευγενίδης  

Η Ευρώπη, όπως την ξέραμε, θα αλλάξει. Προφανώς, δεν κομίζω Γλαύκα εις Αθήνας όταν λέω κάτι τέτοιο, αλλά μετά και το Brexit, δεν μπορεί να μείνει ίδια. Είναι πολύ νωρίς να αποτιμήσει κανείς τις συνέπειες στην πλήρη τους έκταση ή να προβλέψει ποια θα είναι η πολιτική δυναμική που θα δημιουργηθεί για την Ένωση. Το μόνο βέβαιο είναι όμως πως βιώνουμε μια περίοδο, κατά την οποία βλέπουμε την ιστορία να γράφεται.

H Ευρώπη βρισκεται μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος σε ένα σταυροδρόμι, το οποίο δύσκολα θα απέφευγε ούτως ή άλλως κάποια στιγμή στο εγγύς μέλλον: να επιλέξει αν θα προχωρήσει με βαθύτερη ενοποίηση σε πολλά επίπεδα ή να προτιμήσει μια μορφή «χαλαρής» ένωσης, με μεγαλύτερη έμφαση στις οικονομικές συμφωνίες και επαναφορά του έθνους-κράτους ως κυρίαρχης πολιτικής δομής του ευρωσυστήματος. Άλλωστε, οι λαϊκιστικές φωνές που προβάλλουν απ’ άκρη σ’ άκρη της Ευρώπης είναι πλέον ένας αθροιστικός κίνδυνος και ένας μετρήσιμος αντίπαλος, γι’ αυτούς που θέλουν να προχωρήσουν το project της ενοποίησης περαιτέρω. Συνεπώς, η Ένωση και οι πεπεισμένοι υποστηρικτές της έχουν πολλή δουλειά να κάνουν, προκειμένου να πείσουν πάλι τους πολίτες πως η συμμετοχή της χώρας τους στο κοινό ευρωπαϊκό project παράγει μετρήσιμα και απτά αποτελέσματα και γι’ αυτούς και δεν συνεπάγεται μόνο κόστος και απώλεια εθνικής κυριαρχίας.

Tο αποτέλεσμα στη Βρετανία και ειδικότερα η ανάλυσή του ως προς τα geographics and demographics μας λέει πολλά για τα βασικά προβλήματα της ΕΕ που προκύπτουν από την ανισοβαρή πολιτική ενοποίηση σε σχέση με την οικονομική. Και θα είναι λάθος να θεωρήσουμε πως πρόκειται απλά για μια ιδιοτροπία των Άγγλων και όχι για μια ευρύτερη τάση. Πολίτες, οι οποίοι βρίσκονται κατά τεκμήριο πιο μακριά από τα αστικά κέντρα και σε περιοχές, οι οποίες μπορεί να δοκιμάζεται η οικονομική ή κοινωνική τους συνοχή, στρέφονται όλο και περισσότερο προς το μοντέλο του έθνους-κράτους, γιατί εκτιμούν πως η ευρωπαϊκή ιδέα δεν τους φέρνει τίποτα απτό. Και αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα, το οποίο θα υπήρχε, ακόμα και αν το Remain κέρδιζε με 3-4 μονάδες.

Όπως και να έχει όμως, είτε με καθοριστικές αποφάσεις, όπως το Brexit, είτε με ανάδειξη κομμάτων με αντισυστημικό χαρακτήρα ή ακόμα και την προώθηση λαϊκιστών πολιτικών, όλο και περισσότεροι πολίτες αμφισβητούν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα πρωτίστως ως προς τις πρακτικές και τις επιδιώξεις του, αλλά ακόμα και ως προς την ίδια την αναγκαιότητα της ύπαρξής του. Επομένως, όλο το επόμενο διάστημα η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πολλή δουλειά να κάνει. Γιατί δεν πρόκειται πλέον για «μια σειρά από ατυχή γεγονότα» (κατά τη γνωστή σειρά βιβλίων), αλλά για μια όλο και περισσότερο ισχυροποιούμενη τάση. Το πουλόβερ ή θα μανταριστεί επαρκώς ή θα συνεχίσει να ξηλώνεται και κάποια στιγμή απλά δεν θα διορθώνεται πλέον.

Y.Γ. Στην περίπτωση των exit polls και των δημοσκοπήσεων πρέπει να γίνει πανευρωπαϊκά μια συνολική αναθεώρηση. Πέφτουν διαρκώς έξω, καθώς αδυνατούν να προσαρμοστούν μεθοδολογικά στις συνθήκες της εποχής. Αν δεν υπάρξει μια αναθεώρηση της όλης προσέγγισης, η τρωθείσα αξιοπιστία των μετρήσεων δεν πρόκειται να ανακτηθεί εύκολα.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η νεοφιλελεύθερη λεηλασία και η αποκτήνωση της ανθρωπότητας

Γράφει ο Vigilant Citizen

Ο κόσμος είναι πιο επικίνδυνο μέρος το 2016 από ό,τι την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Η δυτική δημοκρατία έχει καταντήσει κυνική εστία εξαπάτησης και εκμετάλλευσης προς όφελος των υπερπλούσιων και των προνομιούχων. Ηγέτες που φαίνεται ότι είναι δημοκρατικά εκλεγμένοι, πολιτεύονται και συμπεριφέρονται σαν απόλυτοι δικτάτορες.

Σήμερα, καθώς το Λόμπυ του Πολέμου και οι διάφοροι “Dr Strangelove” επισείουν τις “τρομοκρατικές” και “οικονομικές” δικαιολογίες ενός Αρμαγεδδώνα, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο προσπαθούν να δραπετεύσουν με κάθε τρόπο από τον τοκογλυφικό νεοφιλελεύθερο εφιάλτη.

Ο Αμερικανός οικονομολόγος Michael Hudson προβλέπει ότι οι πολιτικές των Ρότσιλντ και της Wall Street θα ωθήσουν τους Αμερικανούς πολίτες να μεταναστεύσουν, ακριβώς όπως εκατομμύρια εγκατέλειψαν την Ρωσία την δεκαετία του '90, τις Βαλτικές και τις Βαλκανικές χώρες, και τώρα την Ελλάδα, προς αναζήτηση καλύτερης ζωής (Michael Hudson, ICH, 07/6/2016).
Πολλές χώρες έχουν δει μαζική φυγή των πληθυσμών τους, λόγω της επιδείνωσης των κοινωνικών συνθηκών μετά την εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

Μια ερευνητική ομάδα από την Σχολή Δημόσιας Υγείας Mailman του Πανεπιστημίου Κολούμπια στη Νέα Υόρκη εκτιμά ότι εκατοντάδες χιλιάδες θάνατοι κατ' έτος θα μπορούσαν να αποδοθούν σε κοινωνικούς παράγοντες που σχετίζονται με την φτώχεια, την ανισότητα των εισοδημάτων και τις κοινωνικές στερήσεις.

Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, τα ποσοστά θανάτου εκτοξέυθηκαν στα ύψη, το προσδόκιμο ζωής μειώθηκε, το επίπεδο περίθαλψης χειροτέρευσε σε όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης Γιέλτσιν, μέχρι που έρθε τελικά ο Βλαδίμηρος Πούτιν και σταθεροποίησε την κατάσταση. Ο πρόεδρος Πούτιν δήλωσε ότι η καταστροφή που προκλήθηκε από τις νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές ευθύνεται για την απώλεια περισσότερων Ρώσων από το σύνολο όσων έχασαν τη ζωή τους στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, που ανέρχονται σε 22 εκατομμύρια άτομα. Αυτή την καταστροφή προκάλεσε η μεγάλη ανισότητα στην χώρα μετά το σοβιετικό καθεστώς.

Ο κύριος υπεύθυνος για την σημερινή παγκόσμια κατάσταση, η αυτοκρατορία των ΗΠΑ διευθύνεται από μια ελίτ του 1% (ή και λιγότερο), που αποκαλείται και «WASP-Zionists» επειδή συντίθεται από δύο βασικές ομάδες: Προτεστάντες και Εβραίους. Αυτές οι δύο ομάδες είναι κατά πολλούς τρόπους εχθρικές η μία προς την άλλη (ακριβώς όπως τα SS και τα SA στην ναζιστική Γερμανία), αλλά έχουν:
α) κοινή ρατσιστική άποψη για την υπόλοιπη ανθρωπότητα,
β) μεσσιανική ιδεολογία,
γ) πρωτοφανή τάση για βία,
δ) εμμονή με τα χρήματα και την δύναμη που έχουν για να διαφθείρουν και μόνιμη τάση για απληστία.
Συνεπώς συνεργάζονται διαρκώς και σε κάθε περίπτωση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η πλειοψηφία των αμερικανικών ελίτ είναι Αγγλοσάξονες ή Εβραίοι, ούτε σημαίνει πως οι περισσότεροι WASP ή Εβραίοι αποτελούν μέρος των αμερικανικών ελίτ. Όπως επίσης υπάρχουν μη Εβραίοι σιωνιστές και πάρα πολλοί Εβραίοι αντι-σιωνιστές και αντι-ιμπεριαλιστές...

Ο Israel Shahak, στο βιβλίο του «Jewish History, Jewish Religion: The Weight of Three Thousand Years» (ελληνική έκδοση: «Εβραϊκή ιστορία, εβραϊκή θρησκεία: Το βάρος τριών χιλιάδων χρόνων», Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2009), το προσδιορίζει σωστά, ο σιωνισμός αξιώνει από τους Εβραίους «να σκέπτονται τοπικά και να δρουν παγκόσμια» (αντιστρέφοντας το μόττο των οικολόγων) και όταν τίθεται θέμα πολιτικής να θέτουν το κρίσιμο ερώτημα: «Είναι όμως καλή για τους Εβραίους;». Οπότε, ο Σιωνισμός δεν είναι απλώς επικεντρωμένος μόνο στο Ισραήλ, αλλά στην πραγματικότητα αποτελεί μια παγκόσμια, πλανητική ιδεολογία.

Και αυτό το νεοσυντηρητικό κίνημα (neocon), όπως έχει αποδείξει ένας άλλος Εβραίος συγγραφέας, ο Sidney Blumenthal –πρώην σύμβουλος του Μπιλ Κλίντον- στήριξε την ρητορεία του «στην κληρονομιά των επιχειρημάτων του Ταλμούδ».

Οι Επικυρίαρχοι πάντα χρειάζεται να επιδεικνύουν έναν ορατό εχθρό απέναντι στις δυτικές χώρες για να βάζουν τις κυβερνήσεις να ξοδεύουν και να κάνουν τους πολίτες να φοβούνται αυτή την μακρινή απειλή, ενώ οι κουΐσλινγκ στο εσωτερικό της χώρας τούς λεηλατούν και τούς υποδηλώνουν. Τώρα που το Ανατολικό Μπλοκ δεν αποτελεί απειλή, χρησιμοποιείται κατά κόρον στην θέση του η απειλή των Μουσουλμάνων και των BRICS.

Οι Ρότσιλντ εναντίον των BRICS, του Πούτιν και του Τραμπ

Οι Ρότσιλντ και οι φίλοι τους δεν μπορούν να ελέγξουν τις χώρες των BRICS και τους αυξανόμενους συμμάχους της, τουλάχιστον όχι εντελώς. Και αυτό τους εξαγριώνει πραγματικά!

Η διαφορά μεταξύ των χωρών BRICS και των συνασπισμών της Νέας Τάξης, όπως η ΕΕ και η NAFTA, είναι ότι τα μέλη της BRICS, και τα αυξανόμενα συνδεδεμένα μαζί τους κράτη, δεν παραδίδουν τίποτα από την πολιτική τους κυριαρχία. Τα BRICS μιλούν για συνεργασία, εκεί που οι συνασπισμοί της Νέας Τάξης προωθούν την ομογενοποίηση. Τα BRICS προϋποθέτουν πολυπολικό κόσμο, ενώ η Νέα Τάξη μονοπολικό κόσμο. Εκεί εντοπίζεται το μυστικό για να αντιληφθούμε την γεωπολιτική σκηνή και την συνεχή αρνητική πίεση που ασκείται στα κράτη των BRICS, όπως σήμερα στην Βραζιλία, με τα αντικυβερνητικά μιντιακά πραξικοπήματα και τις «πολύχρωμες» εξεγέρσεις.

Στην ελίτ των παγκόσμιων καρτέλ, όπως φαίνεται και μέσα από τα εξώφυλλα των ισχυρών περιοδικών τους, δεν αρέσει η αυξανόμενη ανεξάρτητη εμπορική και χρηματοπιστωτική ισχύς του μπλοκ των BRIC (Βραζιλίας, Ρωσίας, Ινδίας, Κίνας) - που δημιουργήθηκε υπό την ηγεσία του Βλαντιμίρ Πούτιν το 2008 (αργότερα, το 2010, διευρύνθηκε για να συμπεριλάβει το «S» - Νότια Αφρική).

Ο Economist, για παράδειγμα, που είναι από τα κυρίαρχα δείγματα των διεθνών μέσων ενημέρωσης της Αυτοκρατορίας και διαθέτει αυτή την φοβερή δύναμη για να διαμορφώνει τις σκέψεις και τις πολιτικές των μικρότερων παικτών, ηγείται της αντιρωσικής εκστρατείας. Ο Economist ανήκει στο The Economist Group - το οποίο ανήκει κατά πλειοψηφία στον βρετανικό κλάδο της οικογένειας Ρότσιλντ και στην ιταλική οικογένεια των Ανιέλι (της FIAT και της Chrysler) μέσω της μετοχικής της εταιρείας Exor.

Οι Ρότσιλντ εκπροσωπούνται στο Διοικητικό Συμβούλιο από την Lynn Forester de Rothschild (σύζυγο του Sir Evelyn de Rothschild) και οι Ανιέλι από τον John Elkan (Εβραίο εγγονό του θρυλικού δισεκατομμυριούχου βιομήχανου Τζιάννι Ανιέλι).
Η δράση, όμως, της παγκόσμιας ελίτ και των καρτέλ της έχει αρχίσει να βρίσκει σημαντικά εμπόδια, ακόμα και μέσα στα κέντρα δύναμης του δυτικού μπλοκ, όπως θα δούμε παρακάτω.

Τον Δεκέμβριο του 2014, ο Gordon Duff, διευθυντής της online αμερικανικής επιθεώρησης Veterans Today έκανε μια ιστορική εναρκτήρια ομιλία στην Διεθνή Διάσκεψη για την καταπολέμηση της Τρομοκρατίας και του Θρησκευτικού εξτρεμισμού που πραγματοποιήθηκε στη Δαμασκό της Συρίας. Η ομιλία αυτή έστειλε κύματα ανησυχίας και αφύπνισης σε όλο τον κόσμο. Ο Gordon Duff ταξίδεψε στην Δαμασκό μαζί με ανώτερα στελέχη του Veterans Today και με άλλους ομοϊδεάτες τους στο εσωτερικό των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά και των Υπηρεσιών Πληροφοριών. Στην Διάσκεψη συμμετείχαν άτομα από 68 διαφορετικά κράτη του κόσμου.

Ο Gordon Duff, Διευθύνων Σύμβουλος και διευθυντής του Veterans Today, είναι βετεράνος πεζοναύτης του πολέμου του Βιετνάμ, ανάπηρος πολέμου και επί δεκαετίες εργάζεται για τους βετεράνους και τα θέματα που τους αφορούν. Είναι διαπιστευμένος διπλωμάτης και θεωρείται γενικά ως ένας από τους κορυφαίους ειδικούς σε θέματα πληροφοριών παγκοσμίως. Διευθύνει την μεγαλύτερη ιδιωτική εταιρεία πληροφοριών του κόσμου και προσφέρει τακτικά τις γνώσεις του σε κυβερνήσεις που δοκιμάζονται στον τομέα ασφαλείας.

Η ομιλία του Gordon Duff άλλαξε αμέσως το επίκεντρο του συνεδρίου και έστειλε σήματα συναγερμού στα διάφορα διπλωματικά και στρατιωτικά κέντρα αλλά και στις υπηρεσίες πληροφοριών σε όλο τον κόσμο.

Γιατί θεωρείται ιστορική η ομιλία του; Για μια σειρά από λόγους ζωτικής σημασίας. Για πρώτη φορά στην ιστορία μια ομάδα των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών ενημέρωσε στρατιωτικά ένα ακροατήριο τέτοιου τύπου -μεταξύ των οποίων βρισκόντουσαν στρατιωτικοί ηγέτες διαφόρων φατριών και φυλών από τον Λίβανο, την Συρία και το Ιράκ, μαζί με μια ρωσική αντιπροσωπεία και πολλούς άλλους συνέδρους από όλο τον κόσμο- ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η τρομοκρατία στη Μέση Ανατολή, αλλά τη δράση ενός μεγάλης κλίμακας Διεθνούς Οργανωμένου Οικονομικο-Πολιτικού Εγκλήματος (Μαφίας).

Η ομιλία του μετατόπισε το επίκεντρο της Διάσκεψης από τις θεωρητικές συζητήσεις περί τρομοκρατίας και εξτρεμισμού, σε ό,τι πραγματικά συμβαίνει σε πρακτικό επίπεδο, στο ποιοι είναι υπεύθυνοι και γιατί το κάνουν αυτό, δηλαδή να κλέβουν τον πλούτο των εθνών και να βασανίζουν και να δολοφονούν πολίτες, ανθρώπους που ανήκουν στον ίδιο τον λαό τους και σε όλα τα έθνη.

Ο Duff δήλωσε ότι δεν μπορούμε να μιλάμε πλέον αοριστως, στον βαθμό που η τακτική αυτή έχει κοστίσει την ζωή τόσων πολλών, και έχει έρθει η ώρα η όλη υπόθεση να ειδωθεί με βάση τα στοιχεία που προκύπτουν από τις υπηρεσίες πληροφοριών. Στη συνέχεια, εξήγησε τις πραγματικές αιτίες της δημιουργίας του ISIS / Daesh με απλό κατανοητό τρόπο που πρόσφερε την απαιτούμενη σαφήνεια για την διαμόρφωση μιας βιώσιμης λύσης.

Είναι πλέον σαφές σε όλους ότι η δημιουργία του ISIS / Daesh συνέβη όχι λόγω της τρομοκρατίας, αλλά λόγω της αθέμιτης επιρροής που άσκησε στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα αυτό το εγκληματικό συνδικάτο, που βασίζεται στους Σιωνιστές/Ρότσιλντ και δρα ως φατρία εντός του αμερικανικού Κογκρέσου, του στρατού και των υπηρεσιών πληροφοριών, χειραγωγώντας το έτσι ώστε να υποστηρίξει την δημιουργία του ISIS / Daesh.

Η "Χαζάρικη Μαφία" της Νέας Τάξης

Σηκώνεται και επίσημα τώρα η αυλαία για να αποκαλυφθεί πλήρως η Μαφία των Χαζάρων και του Εγκληματικού Νεοταξικού Σχεδίου της να διεισδύσει παντού, να τυραννήσει ολόκληρο τον κόσμο, να εξαλείψει όλες τις Αβρααμικές Θρησκείες και να επιτρέψει μόνο τον Ταλμουδισμό της, γνωστό και ως αρχαία λατρεία του Βάαλ.

Όλη αυτή η ιστορία βγαίνει τώρα στην επιφάνεια χάρη στους America-Firsters (Η Αμερική πάνω απ' όλα: το σύνθημα που χρησιμοποιεί κι ο Τραμπ), που κινούνται υπογείως μέσα στο Πεντάγωνο και τις στρατιωτικές, κυρίως, μυστικές υπηρεσίες. Αυτοί οι πατριώτες Αμερικανοί έχουν δουλέψει αθόρυβα επί σειρά ετών για να βρουν τα στοιχεία και τα ντοκουμέντα που αποδεικνύουν την ομηρία των ΗΠΑ, του Λευκού Οίκου και του Στέητ Ντηπάρτμεντ από την μεγαλύτερη Παγκόσμια Οικονομικοπολιτική Μαφία (Ρότσιλντ-Σιωνιστές-Neocons) και των προδοτών που την υπηρετούν. Λεπτομερή στοιχεία παραθέτει ο Δρ. κοινωνικής ψυχολογίας Preston James, συνεργάτης του Gordon Duff, στο VT του Μαρτίου: The Hidden History of the Incredibly Evil Khazarian Mafia (08/3/2016).

Η ιστορία των Χαζάρων, συγκεκριμένα η Μαφία των Χαζάρων, το μεγαλύτερο Συνδικάτο Οργανωμένου Εγκλήματος στον κόσμο, στο οποίο μεταμορφώθηκε η Ολιγαρχία του βασιλείου των Χαζάρων με την ανάπτυξη της Βαβυλωνιακής Μαγείας του Χρήματος, ξεκινάει όταν ο βασιλιάς των Χαζάρων, το 800 μ.Χ., επέλεξε τον Ιουδαϊσμό για τον ίδιο και τους υπηκόους του και υποσχέθηκε να τηρήσει τις προϋποθέσεις που έθετε η συνομοσπονδία των εθνών που τους περιέβαλε, όπου απόλυτος ηγέτης ήταν ο Ρώσος τσάρος. Παρά την συμφωνία και την υπόσχεσή του, ο Χαζάρος βασιλιάς και οι Ολιγάρχες που αποτελούσαν τον στενό του κύκλο συνέχισαν να ασκούν τις απόκρυφες τελετές τους, που όλες βασιζόντουσαν στην αρχαία λατρεία του Βάαλ, γνωστή και για την λατρεία του αίματος. Για να ξεγελάσουν τα ηγεμονευόμενα από την Ρωσία έθνη, τα οποία παρακολουθούσαν με καχυποψία την Χαζαρία, ο Χαζάρος βασιλιάς ανακάτεψε αυτές τις πρακτικές μαύρης μαγείας με τον Ιουδαϊσμό και δημιούργησε μια μυστική θρησκεία-υβρίδιο, γνωστή ως Βαβυλωνιακός Ταλμουδισμός.

Έτσι, οι Χαζάροι συνέχισαν τις παράνομες πρακτικές τους, ληστεύοντας και δολοφονώντας όσους προέρχονταν από τις γύρω χώρες, ιδιοποιούμενοι την ταυτότητα των θυμάτων τους, μια πρακτική που συνεχίζουν ακόμη και σήμερα, μαζί με τις απόκρυφες τελετές τους.

Ο Χαζάρος βασιλιάς και η εσωτερική “αυλή” του από εγκληματίες και δολοφόνους έγιναν γνωστοί στις γειτονικές χώρες ως η Χαζάρικη Μαφία.

Το 1200 μ.Χ. περίπου, οι Ρώσοι, επικεφαλής μιας ομάδας γειτονικών εθνών, εισέβαλαν στην Χαζαρία, προκειμένου να σταματήσουν τα εγκλήματα κατά των λαών τους, μεταξύ των οποίων και απαγωγές μικρών παιδιών και βρεφών. Οι Χαζάροι ηγέτες διέθεταν ένα καλά αναπτυγμένο δίκτυο κατασκοπείας μέσω του οποίου προειδοποιήθηκαν και διέφυγαν από την Χαζαρία προς τα ευρωπαϊκά κράτη της Δύσης, παίρνοντας μαζί τους την τεράστια περιουσία τους σε χρυσό και ασήμι. Εκεί κρατούσαν χαμηλό προφίλ και ανασυγκροτούντο, εμφανιζόμενοι με νέες ταυτότητες, συνωμοτώντας για να εκδικηθούν τους Ρώσους...

Για να ολοκληρώσουν την εισβολή τους στις δυτικές χώρες, προσέλαβαν τον Όλιβερ Κρόμγουελ προκειμένου να δολοφονήσει τον βασιλιά Κάρολο τον Α', και έτσι άρχισε ο αγγλικός εμφύλιος πόλεμος που μαινόταν επί σχεδόν μια δεκαετία, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν μέλη της βασιλικής οικογένειας και εκατοντάδες μέλη της αγγλικής αριστοκρατίας. Έτσι συστάθηκε το Σίτυ του Λονδίνου, αποτελώντας την τραπεζική πρωτεύουσα της Ευρώπης, απ' όπου ξεκίνησε η πορεία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Η Χαζάρικη Μαφία αποφάσισε να διεισδύσει και να υποκλέψει το σύνολο του Παγκόσμιου Τραπεζικού συστήματος χρησιμοποιώντας την μυστική τέχνη της δημιουργίας χρήματος από το τίποτα και την δύναμη της συσσώρευσης τόκων μέσω της πιο στυγνής τοκογλυφίας.

Για την υπόθεση αυτήν ήταν απαραίτητη η έκδοση πιστωτικών πιστοποιητικών (κάτι σαν traveller's cheques της εποχής) για τις καταθέσεις σε χρυσό και ασήμι, που επέτρεπε στους ταξιδιώτες να ταξιδεύουν έχοντας έγγραφα πιστοποιητικά για τα χρήματά τους, τα οποία μπορούσαν εύκολα να αντικατασταθούν σε περίπτωση που τα έχαναν ή τους τα έκλεβαν.

Ο στενός ολιγάριθμος κύκλος της “Χαζάρικης Μαφίας” διείσδυσε επίσης στην Γερμανία μέσω μιας ομάδας -που επέλεξε το όνομα «The Bauers»..., οι Bauers της Κόκκινης Ασπίδας (Red Shield), που αντιπροσώπευαν τα μυστικά σχέδιά τους.

Οι Ρότσιλντ, ως “βιτρίνα” για την Χαζάρικη Μαφία, διεισδύουν και υποκλέπτουν το βρετανικό τραπεζικό σύστημα και στη συνέχεια ληστεύουν ολόκληρο το έθνος της Αγγλίας: ο Bauer / Rothschild είχε πέντε γιους, οι οποίοι διείσδυσαν και κατέλαβαν το Κεντρικό Τραπεζικό Σύστημα του Σίτυ του Λονδίνου με διάφορες πανούργες μυστικές επιχειρήσεις, όπως η ψεύτικη πληροφορία για νίκη του Ναπολέοντα εναντίον των Βρετανών, ενώ στην πραγματικότητα ηττήθηκε. Αυτό επέτρεψε στους Ρότσιλντ, με δόλο και παραπλάνηση, να αρπάξουν τον πλούτο της αγγλικής αριστοκρατίας και των γαιοκτημόνων, οι οποίοι είχαν τις επενδύσεις τους στα τραπεζικά ιδρύματα του Σίτυ του Λονδίνου.

Στην συνέχεια, οι Ρότσιλντ ήλεγχαν συγκεκαλυμμένα την βρετανική αυτοκρατορία και σκαρφίστηκαν ένα σατανικό σχέδιο για να ανακτήσουν τις τεράστιες ποσότητες χρυσού και αργύρου που οι Βρετανοί πλήρωναν στην Κίνα για το υψηλής ποιότητας μετάξι και μπαχαρικά της που δεν μπορούσαν να βρουν πουθενά αλλού.

Οι Ρότσιλντ, μέσω του διεθνούς δικτύου κατασκόπων τους, είχαν ακούσει για το τουρκικό όπιο και τον εθισμό που προκαλούσε η χρήση του. Οργάνωσαν μια μυστική επιχείρηση για να αγοράσουν τουρκικό όπιο και να το πουλήσουν στην Κίνα, μολύνοντας εκατομμύρια με την κακή συνήθεια της χρήσης οπίου που επέστρεψε τον χρυσό και το ασήμι στα ταμεία των Ρότσιλντ, και όχι του βρετανικού λαού.

Οι εξαρτήσεις από το όπιο που δημιουργήθηκαν από τις πωλήσεις των Ρότσιλντ στην Κίνα έκαναν τόσο κακό στην χώρα που την ανάγκασαν να οδηγηθεί σε πόλεμο σε δύο περιπτώσεις για να το σταματήσει. Αυτοί οι πόλεμοι έμειναν γνωστοί ως Εξεγέρσεις των Μπόξερ ή Πόλεμοι του Οπίου.

Τα χρήματα που κέρδισαν οι Ρότσιλντ από την πώληση του οπίου ήταν τόσο μεγάλα που εξαρτήθηκαν ακόμα περισσότερο από το εύκολο χρήμα από ό,τι οι τοξικομανείς από το όπιο.

Οι Ρότσιλντ ακολούθησαν επίσης το ίδιο επιχειρηματικό πρότυπο στην Καραϊβική και στην Ασιατική υπο-ήπειρο της Ινδίας, με αποτέλεσμα τη δολοφονία εκατομμυρίων αθώων ανθρώπων.

Οι τραπεζίτες Ρότσιλντ έμαθαν από νωρίς ότι ο πόλεμος ήταν ένας εξαιρετικός τρόπος να διπλασιάσουν τα χρήματά τους σε σύντομο χρονικό διάστημα δανείζοντας και τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Αλλά για να είναι εγγυημένη η επιστροφή τους, έπρεπε να περάσουν την ανάλογη φορολογική νομοθεσία στις χώρες, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να εξαναγκασθούν να τους ξεπληρώσουν.

Οι Τραπεζίτες-Μαφία των Ρότσιλντ με το άϋλο χρήμα πάντα συνωμοτούσαν για να εκδικηθούν τους Αμερικανούς εποίκους και την Ρωσία που τους βοήθησε επειδή τους έκανε να χάσουν στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Η Φαμίλια των Ρότσιλντ προσπάθησε να ανακτήσει την Αμερική το 1812 για λογαριασμό της Χαζάρικης Μαφίας, αλλά απέτυχε, και πάλι λόγω της ρωσικής παρέμβασης. Τελικά, το 1913, οι Ρότσιλντ κατάφεραν να αποκτήσουν πρόσβαση με την δωροδοκία παραδόπιστων, προδοτικών μελών του Κογκρέσου για να περάσουν τον παράνομο, αντισυνταγματικό νόμο περί Ομοσπονδιακής Τράπεζας (Federal Reserve) την παραμονή των Χριστουγέννων χωρίς την απαιτούμενη απαρτία. Ο νόμος στην συνέχεια υπογράφηκε από έναν εξαγορασμένο πρόεδρο, ο οποίος πρόδωσε την Αμερική, όπως και τα μέλη του Κογκρέσου που τον υπερψήφισαν.

Ο Δούρειος Ίππος στις ΗΠΑ

Ο Jacob Schiff, που ήταν ένας από τους πιο ισχυρούς Επικυρίαρχους στην ιστορία, εμφανίστηκε στην αμερικανική σκηνή λίγο μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Οι πρόγονοί του ήταν συνεταίροι με τους παντοδύναμους Ρότσιλντ στο εβραϊκό καρτιέ της Φρανκφούρτης. Από την βάση της εταιρείας του Kuhn, Loeb & Co, στην Νέα Υόρκη, ήταν ο πλέον εξέχων Εβραίος ιθύνων από το 1880 έως το 1920, ως Διευθυντής πολλών σημαντικών επιχειρήσεων.

Οι απόγονοί του συνδέονται και σήμερα με το βαθύ αμερικανικό κατεστημένο, όπως η εφημερίδα New York Post, η οικογένεια του Αλ Γκορ, πρώην αντιπροέδρου των ΗΠΑ, κ.ά.

Η πιο σημαντική στιγμή ίσως του Schiff στον ρόλο του ως «Δούρειου Ίππου» στην σύγχρονη αμερικανική ιστορία ήταν η επιρροή που άσκησε στην διαμόρφωση του Μεταναστευτικού Νόμου (Immigration Bill) του 1897, που επέτρεψε την μαζική μετανάστευση των Εβραίων στην Αμερική, σε μια εποχή που η επιρροή τους ήταν σχετικά δευτερεύουσα.

Ο Εβραίος ιστορικός Lawrence J. Epstein γράφει σχετικά: «Είναι φοβερό να σκεφτεί κανείς τον εναλλακτικό δρόμο που μπορούσε να είχε πάρει η ιστορία των Αμερικανο-Εβραίων αν είχε περάσει τότε η απαγόρευση».

Ο Schiff μισούσε με πάθος την Ορθόδοξη Ρωσία και εργαζόταν αδιάκοπα, όπως κι ο ομόεθνός του Lionel de Rothschild (γιος του Nathan), για να ανατρέψει την Δυναστεία των Ρομανώφ.

Ο Μπέντζαμιν Ντισραέλι, ο Βρετανοεβραίος πρωθυπουργός (1868 και 1874), ένας πολιτικός που κυριάρχησε τον 19ο αιώνα, γεννήθηκε στο Λονδίνο σε μια εβραϊκή οικογένεια που καταγόταν από την Βενετία και είχε μεταναστεύσει στην Αγγλία γύρω στο 1750. Την πολιτική του φιλοσοφία την ανέπτυξε σε τρία βιβλία του υπό μορφήν μυθιστορήματος: Κόνινγκσμπι (1844), Σίβυλλα (1845) και Ταγκρέδος (1847).

Ως πρωθυπουργός και πρόεδρος της Βουλής των Λόρδων υπεράσπισε την ετοιμοθάνατη Οθωμανική Αυτοκρατορία και αναχαίτισε την επέκταση της Ρωσσίας. Ήταν ο αγαπημένος πρωθυπουργός της Βασίλισσας Βικτώριας.

Το μυθιστόρημα Coningsby, αν και φαντασίας, βασίζεται στην τότε βρετανική πολιτική σκηνή. Στο βιβλίο υπάρχει ένας χαρακτήρας που αντιπροσωπεύει τον Lionel de Rothschild, ο οποίος αποκαλύπτει πώς αόρατες δυνάμεις –οι Εβραίοι «Sidonians»- διαμορφώνουν τις υποθέσεις της Ευρώπης και τα μυστικά πολιτικά και επαναστατικά κινήματα.

Ο Sidonia (Ρότσιλντ) ομολογεί την απέχθειά του για την οικογένεια Ρομανώφ: «δεν υπάρχει φιλία μεταξύ της Αυλής της Αγίας Πετρούπολης (Ρωσίας) και της οικογένειάς μου».

Η οικογένεια Ρότσιλντ χρηματοδότησε τον Βρετανο-Γαλλικό Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856) ενάντια στην Ρωσία, στον οποίο η τελευταία έχασε πολύτιμα λιμάνια στην Μαύρη Θάλασσα.

Για τον ίδιο σκοπό, την αποδυνάμωση της Ρωσίας, ο ίδιος ο Schiff χρηματοδότησε την Ιαπωνική πολεμική εκστρατεία (1905) κατά την διάρκεια του Ρωσο-Ιαπωνικού πολέμου, που έληξε με νίκη της Ιαπωνίας.

Για τον ρόλο του στην εξασφάλιση της ιαπωνικής νίκης, ο Schiff τιμήθηκε προσωπικά με το μετάλλιο του Τάγματος του Ανατέλλοντος Ηλίου από τον Ιάπωνα Αυτοκράτορα.

Μια άλλη άγνωστη πτυχή της ιστορίας του 20ου αιώνα είναι ότι οι ιδρυτές της NAACP, του πιο γνωστού Κινήματος των Μαύρων στις ΗΠΑ, ήταν όλοι σιωνιστές.
Το 1914, ο Jacob Schiff έγινε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της NAACP (National Association for the Advancement of Colored People).
Με αυτόν επικεφαλής, και το σιωνιστικό κεφάλαιο, η Οργάνωση κυριάρχησε στο κίνημα των «Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων», το οποίο μέχρι το 1975 δεν είχε εκλέξει ποτέ μη-Εβραίο πρόεδρο.

Το παιχνίδι των Ρότσιλντ συνεχίζεται

Το 1907, οι τραπεζίτες της Νέας Υόρκης, JP Morgan, John D. Rockefeller, Jacob Schiff και Paul Warburg, προκαλούν τον πανικό του Χρηματιστηρίου και τον εκμεταλλεύονται δηλώνοντας πως οι ΗΠΑ χρειάζονται μια Κεντρική Τράπεζα. Αυτό οδηγεί στην δημιουργία της FED, «πατέρας» της οποίας πιστεύεται ευρέως ότι είναι ο Paul Warburg, αλλά ο Schiff, παρ’ όλα αυτά, ήταν ήδη ισχυρός στην Νέα Υόρκη επί 37 χρόνια, πριν αρριβάρει ο Warburg από την Γερμανία ως συνεταίρος της Kuhn, Loed & Co. Ο Schiff ήταν κουνιάδος της γυναίκας του Warburg, της Nina Loeb.

Πιστός πολιτικός παράγοντας του Jacob Schiff φαίνεται ότι υπήρξε ο Λέων (Λεβ) Τρότσκι, ο οποίος είχε βρει καταφύγιο στην Νέα Υόρκη το 1917, λίγο πριν ξεσπάσει η επανάσταση στην Ρωσία.

Οι εκτελεστές της βασιλικής οικογένειας των Ρομανώφ δεν θα τολμούσαν να κάνουν κάτι τόσο φρικιαστικό όπως η σφαγή ολόκληρης της οικογένειας, αν δεν είχαν δώσει την έγκρισή τους οι τραπεζίτες Νέας Υόρκης και Λονδίνου. Ήδη, όλες οι Δυτικές χώρες είχαν αρνηθεί να δώσουν άσυλο στον Τσάρο, όπως θα ήθελε κι ο Λένιν, υπό την πίεση των ίδιων τραπεζιτών.

Ενώ οι περισσότεροι Ρωσοεβραίοι δεν ήταν οπαδοί των μπολσεβίκων (αντίθετα, πάρα πολλοί ήταν μενσεβίκοι), η πλειοψηφία του καθοδηγητικού οργάνου των μπολσεβίκων είχε εβραϊκές ρίζες, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των μελών της πρώτης μυστικής αστυνομίας, της περίφημης Τσε-Κα.

Αυτοί ήταν οι τύποι που μακέλεψαν την ρωσική αγροτιά, τους εξεγερμένους της Κροστάνδης, την ρωσική ιντελιγκέντσια, τον ρωσικό ορθόδοξο κλήρο με μια συστηματική εκστρατεία εξόντωσης κάθε έκφρασης της ρωσικής κουλτούρας. Στόχος του ήταν να εξαπλωθεί η «Επανάσταση» στον υπόλοιπο κόσμο και θεωρούσαν ότι η τρομοκράτηση επιταχύνει την ροή της ιστορίας προς την «νομοτελειακή» επικράτησή της ιδεοληψίας τους.

Πριν ξημερώσει η 6η Ιουλίου 1918, στις 2 η ώρα τα χαράματα, οι εκτελεστές, που ήρθαν απ’ έξω και δεν ανήκαν στην εντεταλμένη φρουρά των μπολσεβίκων, ξύπνησαν τους Ρομανώφ και σκότωσαν εν ψυχρώ με πυροβολισμούς ολόκληρη την οικογένεια, τον γιατρό τους και τρεις υπηρέτριες. Μερικά από τα κορίτσια είχαν μαχαιρωθεί και χτυπηθεί με ρόπαλο έως θανάτου αφού οι αρχικοί πυροβολισμοί δεν μπόρεσαν να τις σκοτώσουν.

Λίγο μετά από το γεγονός αυτό, ο Schiff αφαίρεσε την Ρωσία (τότε ήδη Σοβιετική Ένωση) από την λίστα των αποκλεισμένων από τους «δανειστές» χωρών... και οι Ρότσιλντ χρηματοδότησαν την Κεντρική Τράπεζα της ΕΣΣΔ.

Το 1919, σύμφωνα με τους όρους της Διακήρυξης Μπαλφούρ, οι Ευρωπαίοι Εβραίοι άρχισαν να μεταναστεύουν στην υπό βρετανική κυριαρχία Παλαιστίνη. Οι σιωνιστές τραπεζίτες είχαν βοηθήσει να μπει η Αμερική στον πόλεμο υπέρ της Βρετανίας και, σε αντάλλαγμα, η Βρετανία θα έπαιρνε την Παλαιστίνη από την Τουρκία και θα επέτρεπε στους Εβραίους να αρχίσουν να μεταναστεύουν εκεί, έχοντας βέβαια εξασφαλίσει ότι η Σοβιετική Ρωσία του νέου καθεστώτος δεν θα μπορούσε ποτέ να διεκδικήσει την Κωνσταντινούπολη, ή οποιοδήποτε τμήμα της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Σήμερα, το παιχνίδι του μίσους των Ρότσιλντ κατά της Νέας Ρωσίας του «Τσάρου» Βλαδίμηρου Πούτιν συνεχίζεται.

Οι νεοσυντηρητικοί θεωρητικοί που επηρέασαν την πολιτική Μπους, αφού πέρασαν από την τροτσκίζουσα αμερικανική αριστερά, κατέληξαν να βλέπουν την αμερικανική εξωτερική πολιτική ως μια σταυροφορία «εξαγωγής δημοκρατίας» με τον ίδιο τρόπο που οραματίστηκαν αρχικά την εξαγωγή της επανάστασης, με στόχο τον παγκόσμιο κομμουνισμό...

Ποτέ δεν είδαν την εξωτερική πολιτική ρεαλιστικά με όρους εθνικού συμφέροντος ή ισορροπίας δυνάμεων. Σκοπός τους έγινε ο «παγκόσμιος δημοκρατικός καπιταλισμός», αντιμετωπίζοντας την θεωρία ως «παρτιζάνικο» όπλο και την πολιτική ως πράξη που θα πρέπει να διαποτίζεται από την θεωρία, όπως ομολογεί και ο γνωστός neocon φωστήρας Francis Fukuyama (πρώην, πλέον, γιατί αποκήρυξε στην συνέχεια τις ρίζες του) για τα νεοσυντηρητικά-νεοφιλελεύθερα πλάνα των ΗΠΑ.

Έτσι, η πολιτική τους για την επίτευξη παγκόσμιας σταθερότητας με την εξάλειψη εκείνων των κυβερνήσεων που θεωρούν ξένες προς την δική τους αντίληψη περί φιλελεύθερης δημοκρατίας εγκαινίασε μια περίοδο πλανητικού χάους και μαζικών εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, που μόνο με την ναζιστική θηριωδία μπορεί να συγκριθεί.

Σοκ και Δέος: Η Εξαπάτηση των Αράβων από τον Πρώτο Παγκόσμιο μέχρι σήμερα

Μόλις ο Τζωρτζ Μπους (υιός) ανέλαβε την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών (τον Νοέμβριο του 2000), οι neocons είχαν το πάνω χέρι. Ένας πνευματικά αδύναμος Μπους και το τρομοκρατικό «σώου» της 11/9 εκτόξευσαν τους μιλιταριστές neocons στα υψηλότερα κλιμάκια της κυβέρνησης, των μίντια και των «think-tanks».

Στις 19 Μαρτίου 2003, όταν άρχιζε ο βομβαρδισμός της Βαγδάτης, οι neocons και το ισραηλινό λόμπυ γιόρταζαν με υπερηφάνεια την «ημέρα της απελευθέρωσης», την κορύφωση ενός ευφυώς προετοιμασμένου σχεδίου εκατό και πλέον χρόνων για την εξαπάτηση των Αράβων.

Το 1916 οι Βρετανοί Επικυρίαρχοι ξεσήκωναν τους Άραβες εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: «Ξεσηκωθείτε και θα είστε ελεύθεροι αφού νικήσουμε στον Μεγάλο Πόλεμο».

Ο θρυλικός Βρετανός αξιωματικός, T.E. Lawrence (Λώρενς της Αραβίας), στρατολογούσε Άραβες που πίστευαν ότι πολεμούσαν για την ανεξαρτησία τους. Μόλις τελείωσε ο πόλεμος, η Βρετανία και η Γαλλία υποβίβασαν του Άραβες σε αποικιακό καθεστώς. Τότε επιτράπηκε η μαζική εβραϊκή μετανάστευση στην Παλαιστίνη, κάτι που θα οδηγούσε τελικά σε μια 100χρονη σύγκρουση και σε πολλά δεινά για τους Παλαιστίνιους.

Το 1980, οι Αμερικανοί Επικυρίαρχοι που καθοδηγούσαν πλέον τα σχέδια της Νέας Τάξης, ώθησαν τον Σαντάμ Χουσεΐν και το Ιράκ σε πόλεμο με το Ιράν του Χομεϊνί, που μόλις είχε κάνει την νικηφόρα ισλαμική επανάσταση: «Πολεμήστε κατά του Ιράν και θα σας εξοπλίσουμε. Μετά το πόλεμο, μπορείτε να ελέγχετε τον Περσικό Κόλπο και θα κάνουμε πολλές μπίζνες μαζί».

Τα αμοιβαία καταστροφικά 8 χρόνια πολέμου έληξαν το 1988. Δύο χρόνια αργότερα, άρχισε ο Πόλεμος του Κόλπου. Οι ΗΠΑ επιτέθηκαν στο Ιράκ και επέβαλαν 13 χρόνια βάρβαρων οικονομικών κυρώσεων με το εμπάργκο. Το 2003, τελικά, οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ, καταστρέφοντας την χώρα και σκοτώνοντας τον Σαντάμ.

Το πόσο αδίστακτο είναι το Σχέδιό τους φαίνεται από την εξωφρενική δήλωση της Μαντλίν Ωλμπράϊτ, τότε Αμερικανίδας πρεσβευτού στον ΟΗΕ: “Έχουμε ακούσει ότι μισό εκατομμύριο παιδιά έχουν πεθάνει, περισσότερα απ' όσα πέθαναν στην Χιροσίμα... αλλά το τίμημα πιστεύουμε ότι άξιζε το κόστος”. Άμοιρος όποιος τους εμπιστεύεται!

Το 2003, πάλι οι Αμερικανοί, ηγέτες των νεοταξικών σχεδιασμών, έκαναν μια άλλη παραπλανητική «προσφορά» στην Λιβύη: Εγκαταλείψτε τα όπλα Μαζικής Καταστροφής και το πυρηνικό σας πρόγραμμα, ζητείστε και από το Ιράν να κάνει το ίδιο, και θα εδραιώσουμε καλές σχέσεις και επιχειρηματικούς δεσμούς με την Λιβύη».

Αφού οι Λίβυοι πείστηκαν και εγκατέλειψαν αφρόνως την καλύτερη άμυνά τους, το ΝΑΤΟ, οι Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ και εκπαιδευμένοι από την CIA «αντάρτες» εισέβαλαν στην Λιβύη, συνέλαβαν τον Καντάφι, τον βασάνισαν και, στην συνέχεια, τον δολοφόνησαν με εξευτελιστικό τρόπο.

Με τούτα και μ’ εκείνα, μόλις η πολιτική του Ισραήλ για την Μέση Ανατολή ευθυγραμμίστηκε με το νεοσυντηρητικό κίνημα στον Λευκό Οίκο, οι ΗΠΑ έγιναν παγκοσμίως μισητές στον Μουσουλμανικό κόσμο και έχασαν το κύρος τους στην Μέση Ανατολή.

Το αναμνηστικό νόμισμα της Συμφωνίας της Μεταφοράς Haavara μεταξύ των Σιωνιστών και του Τρίτου Ράϊχ, που υπογράφηκε στις 25 Αυγούστου 1933, υπό τις οδηγίες της Jewish Agency. Ήταν ένα αποφασιστικό βήμα για την δημιουργία του Ισραήλ
Η συνέργεια Σιωνισμού και Ναζισμού

Σήμερα, όλο και περισσότερο Ισραηλινοί, και Εβραίοι γενικότερα, συνειδητοποιούν ότι ο σιωνισμός ήταν ένα «κόλπο» και η συμπεριφορά του Ισραήλ έχει μια αλλόκοτη ομοιότητα με την ναζιστική Γερμανία. Για παράδειγμα, ο γεννημένος στην Λεττονία Ορθόδοξος Εβραίος ακαδημαϊκός Yeshayahu Leibowitz είπε ότι όλα όσα έχει διαπράξει το Ισραήλ από το 1967 είναι «είτε μοχθηρή βλακεία ή βλακώδης μοχθηρία». Αναφέρεται στον ισραηλινό στρατό ως «ιουδαιο-ναζιστικό» (thepeoplesvoice.org-news, 16/08/2009) και έχει ζητήσει από τους στρατιώτες να αρνηθούν να υπηρετήσουν στις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις.

Όσο κι αν ακούγεται εξωφρενικό, οι Ισραηλινοί συμπεριφέρονται όπως οι Γερμανοί Ναζί επειδή έχουν κοινή ρατσιστική γενεαλογία. Σιωνιστές και Ναζί δούλεψαν από κοινού για να φέρουν τον Χίτλερ στην εξουσία, χρηματοδοτώντας τον από εβραϊκές τράπεζες, για να δημιουργήσει το κράτος του Ισραήλ μεταφέροντας σημαντικό αριθμό Εβραίων από την Γερμανία στο Ισραήλ, και, τελικά, οι σιωνιστές συμμετείχαν άμεσα στην λεηλασία των Εβραίων της Ευρώπης μέσω της κατασκευασμένης ιδεοληψίας της «Αριανοποίησης».

Τον Απρίλιο, λίγες ημέρες πριν το Πάσχα, ο πρώην δήμαρχος του Λονδίνου (2000-2008) Ken Livingstone έκανε μια δήλωση που τάραξε τα νερά, όπως γράφει ο Guardian. Αυτό που είπε ήταν ότι «ο Χίτλερ υποστήριξε τον Σιωνισμό» και ότι βοήθησε αποφασιστικά στην ίδρυση του Ισραήλ. Αμέσως ξεσηκώθηκαν εναντίον του όλα τα φερέφωνα του συστήματος, μέσα ενημέρωσης, πολιτικοί και διανοούμενοι (Guardian, 28 Απριλίου 2016, Ken Livingstone suspended from Labour after Hitler remarks). Ο ίδιος ο αρχηγός του Κόμματος των Εργατικών Jeremy Corbyn και πολλοί βουλευτές του ζήτησαν την διαγραφή του. Ο πρωθυπουργός Κάμερον βρήκε ευκαιρία να κατηγορήσει τους Εργατικούς ότι υποθάλπουν τον αντισημιτισμό.

«Ο αντισημιτισμός είναι όπως ο ρατσισμός: είναι απαράδεκτος σε ένα σύγχρονο πολιτικό κόμμα και κάθε πολιτικό κόμμα πρέπει να τον καταδικάζει», τόνισε απευθυνόμενος στον Jeremy Corbyn, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμη φορά ότι όποιος τολμάει να αναφέρεται κριτικά στην πολιτική του Ισραήλ χαρακτηρίζεται σαν «αντισημίτης», πράγμα που δεν ισχύει γιατί οι σημερινοί σιωνιστές δεν ταυτίζονται με τους Εβραίους της Βίβλου.

Η αλήθεια, όμως, είναι ότι ο Kevin Livingstone αναφέρθηκε σε πραγματικά γεγονότα, τα οποία έχει τεκμηριώσει με ντοκουμέντα ο Εβραίος συγγραφέας Edwin Black στο γνωστό βιβλίο του The Transfer Agreement: Σιωνιστές και Ναζί δούλευαν δίπλα-δίπλα!

Σύμφωνα με την έρευνα του Edwin Black το 1927, πέντε χρόνια πριν την άνοδο του Χίτλερ, μόνο 15.000 (~ 2%) των 550.000 Εβραίων της Γερμανίας ήταν σιωνιστές. Η συντριπτική πλειοψηφία των Γερμανοεβραίων «απέρριπταν κατηγορηματικά των Σιωνισμό ως εχθρό εκ των έσω», λέει ο Black.

Μόλις οι Ναζί πήραν την εξουσία, οι Σιωνιστές βρέθηκαν σε ένα προστατευόμενο πολιτικό καθεστώς, σύμφωνα με τον Αμερικανό ερευνητή Henry Makow. (Hitler was a Zionist, 30/04/2016, henrymakow.com)

Το ναζιστικό καθεστώς, μετά το 1933, απαγόρευσε ουσιαστικά κάθε πολιτική αντιπολίτευση και έκλεισε 600 εφημερίδες. Δεν απαγόρευσε, όμως, την δράση των σιωνιστών, ούτε την κυκλοφορία των εφημερίδων τους, η οποία πενταπλασιάστηκε μέχρι ν’ αρχίσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Η σιωνιστική στολή ήταν η μόνη μη ναζιστική στολή που επιτρεπόταν στην Γερμανία. Ο Black λέει ότι αυτό ήταν μια επιβεβαίωση «των φόβων της Εβραϊκής Διασποράς για τον Σιωνισμό – ότι θα χρησιμοποιείτο ως νομικό και ηθικό πρόσχημα για την εκδίωξη των Εβραίων από την ευρωπαϊκή κοινωνία».

Γιατί οι Σιωνιστές χρηματοδότησαν τον Χίτλερ: “Ο Χιτλερισμός μας δίνει την δυνατότητα να μεταστρέψουμε όλους τους Εβραίους στον Σιωνισμό”. Ένας εκ των ηγετών του σιωνιστικού κινήματος, ο Nahum Sokolov, έκανε αυτή την δήλωση πριν από τον Σεπτέμβριο 1933
Οι Εβραίοι της Ευρώπης, που στην πλειοψηφία τους δεν ήταν σιωνιστές, δεν συμμερίζονταν αυτά τα σχέδια ούτε ήθελαν να εκπατριστούν, έπρεπε όμως να θυσιαστούν στην οικοδόμηση της επικράτειας των Ρότσιλντ που είναι γνωστή σήμερα ως Ισραήλ.

Η αποκαλυπτική ιστορία του Συμφώνου μεταξύ του Γ’ Ράϊχ και των Εβραίων της Παλαιστίνης, που γράφηκε από τον Edwin Black, τεκμηριώνει την συνεργασία μεταξύ των Σιωνιστών Εβραίων και του Αδόλφου Χίτλερ για να βοηθηθεί η δημιουργία ενός Εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη με αντάλλαγμα να τεθεί τέλος στο παγκόσμιο μποϋκοτάζ απέναντι στην ναζιστική Γερμανία, που είχε απειλήσει να την ανατρέψει κατά τις πρώτες ημέρες της.

Η Συμφωνία Haavara, όπως λεγόταν στα εβραϊκά, ή άλλως «Transfer Agreement» (βλ. Wikipedia), που υπογράφηκε στις 25 Αυγούστου 1933, μετά από τρίμηνες συνομιλίες των δύο μερών, έδωσε το πράσινο φως για την μετανάστευση 60.000 Εβραίων από την Γερμανία στην Παλαιστίνη μεταξύ 1933-1939.

Οι συνομιλίες για να πραγματοποιηθεί η συμφωνία έγιναν μεταξύ της Σιωνιστικής Ένωσης (Zionist Federation) της Γερμανίας, της Αγγλο-Παλαιστινιακής Τράπεζας (Anglo-Palestine Bank) και των Οικονομικών Αρχών της ναζιστικής Γερμανίας.
Για τους Γερμανούς Εβραίους, η Συμφωνία προσέφερε έναν τρόπο να διαφύγουν από ένα όλο και περισσότερο εχθρικό περιβάλλον προς την νέα εβραϊκή κοινότητα της Παλαιστίνης και για τους Ναζί φαινόταν ως τρόπος άρσης του αντι-ναζιστικού «εμπάργκο», που έβρισκε μεγάλη υποστήριξη ανάμεσα στις ισχυρές οικονομικά εβραϊκές κοινότητες της Ευρώπης και απειλούσε με κατάρρευση την εύθραυστη οικονομία της Γερμανίας.

Έτσι, χάρη στον Χίτλερ, 60.000 Εβραίοι μεταφέρθηκαν στην Παλαιστίνη μέσα σε λίγα χρόνια, όπου εκείνο τον καιρό ζούσαν 200.000 ομοεθνείς τους ανάμεσα στους Παλαιστίνιους, πολλοί από τους οποίους δεν ήταν σιωνιστές αλλά ορθόδοξοι Εβραίοι που δεν ήθελαν την ίδρυση του Ισραήλ. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο ενισχύθηκε το σιωνιστικό κίνημα στην Παλαιστίνη, αλλά και η όλη υποδομή για την ίδρυση του Ισραήλ, αφού εβραϊκή περιουσία, που υπολογιζόταν σε 100 εκατομ. δολλάρια, μεταφέρθηκε με την μορφή βιομηχανικών εξαγωγών. Η Συμφωνία Μεταφοράς (Transfer Agreement) έφερε εργαλεία, πρώτες ύλες, βαριά μηχανήματα, συσκευές, αγροτικό εξοπλισμό καθώς και εργατικά χέρια και κεφάλαια για την οικονομική ανάπτυξη. Έτσι δημιουργήθηκαν πολλές από τις μεγάλες βιομηχανίες του Ισραήλ.

Η ιστορία αυτή δείχνει ότι, τελικά, χάρη στον Χίτλερ, ο πυρήνας της γερμανοεβραϊκής κοινότητας «σηκώθηκε» και μεταφέρθηκε στην Παλαιστίνη μαζί με τις περιουσίες της για να υλοποιηθεί το σχέδιο του νέου κράτους και να αποσταθεροποιηθεί για πολλές δεκαετίες, μέχρι σήμερα, όλη η περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Οι αναμενόμενες σεισμικές αλλαγές

Τα όσα αποσπασματικά εξιστορήσαμε δεν φθάνουν για να εξαντλήσουν το τεράστιο αυτό ζήτημα. Άλλωστε η σχετική βιβλιογραφία και θεματογραφία είναι τεράστια και συνεχώς εμπλουτίζεται. Το διαδίκτυο είναι ακόμα ένα χρήσιμο εργαλείο για τους αναζητητές. Η ουσία είναι πάντως ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο και στην ίδια την Αμερική καταλαβαίνουν ότι όλη αυτή η βιομηχανία “τρόμου” στις ΗΠΑ, την Ευρώπη, την Μέση Ανατολή και αλλού έχει σκηνοθετηθεί στο στυλ των επαναλαμβανόμενων επιθέσεων false-flag της Gladio από τους Επικυρίαρχους, της μεγαλύτερης Συνωμοσίας Οργανωμένου Εγκλήματος του κόσμου. Αυτό είναι το δίκτυο των ιδιωτικών Κεντρικών Τραπεζών που ελέγχουν οι Ρότσιλντ, οι οποίες δημιουργούν ψεύτικο χρήμα (FIAT money = γεννηθήτω χρήμα) από το μηδέν και χρεώνουν ολέθριους τοκογλυφικούς όρους για την χρησιμοποίησή του.

Το ίδιο δίκτυο επίσης ελέγχει τις ΗΠΑ και τον Λευκό Οίκο, διεισδύοντας και υποκλέπτοντας πληροφορίες εδώ και πάρα πολλά χρόνια, χρησιμοποιώντας την απεριόριστη ποσότητα των δολλαρίων που κυκλοφορούν ή τυπώνονται, για να εξαγοράζουν, να δωροδοκούν και να ελέγχουν κάθε εκλεγμένο πολιτικό και αξιωματούχο.

Η αραβική Μέση Ανατολή είναι σχεδόν καταστραμμένη. Οι πολίτες της έχουν βομβαρδιστεί, τρομοκρατηθεί και μαζικά εκτοπισθεί και αντιμετωπίζονται ως ανεπιθύμητοι πρόσφυγες από πολλές ευρωπαϊκές χώρες με κλειστά σύνορα. Η Γη και το Διάστημα έχουν δικτυωθεί με μυστικότητα, με νέα και αδιανόητα όπλα μαζικής καταστροφής, ενώ η μόλυνση του πλανήτη αποτελεί ωρολογιακή βόμβα για το μέλλον. Κάποιοι είναι υπεύθυνοι που έσυραν την ανθρωπότητα στην τρέλλα των δύο παγκόσμιων πολέμων και, με την σημερινή ατζέντα τους, στα πρόθυρα του τρίτου!

Αυτοί, οι πιο μισητοί και αυταρχικοί ηγέτες δεν έχουν την πνευματική και πολιτική ικανότητα να λύσουν τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν ακριβώς προς το δικό τους συμφέρον και εξ αιτίας της απληστίας αυτής της εξουσίας. Η ανθρωπότητα αναζητά οραματιστές και ευφυείς ανθρώπους με νέες ιδέες και ρηξικέλευθους ηγέτες για την ανοικοδόμηση ενός θεσμοθετημένου βιώσιμου μέλλοντος και την διαμόρφωση μιας κουλτούρας όπου θα συνυπάρχουν η ελευθερία με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την δικαιοσύνη.

Είναι πλέον πέρα από προφανές ότι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσει κανείς μια τόσο ευρεία εγκληματική συνωμοσία είναι να συλλάβει τους πρωτεργάτες, να ζητήσει την διώξή τους και, στην συνέχεια, εφόσον υπάρχουν αναμφισβήτητες και πειστικές αποδείξεις, πρέπει να εκτελεστούν όπως οι Ναζί εγκληματίες πολέμου στις δίκες της Νυρεμβέργης ή οι Ιάπωνες από το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο για την Άπω Ανατολή, στις γνωστές “δίκες του Τόκυο”.

Εκείνοι που θα επιχειρήσουν να διαφύγουν της δίωξης πρέπει να κυνηγηθούν μέχρι τα πέρατα της Γης, όπως οι Ναζί, για τον πόνο και την καταστροφή που έχουν προκαλέσει με τις πολιτικές τους σε εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χώρας, φυλής και χρώματος: Αμερικανούς, Ρώσσους, Ευρωπαίους, Έλληνες, Άραβες, Εβραίους, Ασιάτες και Αφρικανούς...

Για πολλούς, ένα μεγάλο ερώτημα παραμένει: Ήταν στην ίδια τη φύση των αφεντικών της Χαζάρικης Μαφίας το απίστευτο κακό και η βαρβαρότητα κατά της ανθρώπινης φυλής ή ένα παραπροϊόν της οικονομικής δράσης της μέσα στην καπιταλιστική λογική; Μπορεί να δώσει κανείς όποια απάντηση νομίζει, μπορεί να είναι και τα δύο. Όπως και νάχει, είναι καιρός να φέρουμε στο φως αυτό το κακό, το μεγαλύτερο κακό που βίωσε ποτέ ο κόσμος. Είναι καιρός να συνεργαστεί όλη η υφήλιος για να εξαλείψει το πρόβλημα αυτό μια και καλή, με κάθε δυνατόν μέσον.

H παραπάνω φωτογραφία (όπως και η πρώτη στην εισαγωγή) είναι από την τελετή με αποκρυφιστικούς συμβολισμούς που έγινε στις 6 Ιουνίου στις Αλπεις (Gotthard) με την παρουσία πολλών Ευρωπαίων αξιωματούχων όπως η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ, ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ και ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι.

Η κατασκευή του Gotthard Base Tunnel στην Ελβετία, που διασχίζει τις Άλπεις, χρειάστηκε 17 χρόνια για να ολοκληρωθεί και στις αρχές Ιουνίου έγιναν τα εγκαίνια.

Η παράσταση των εγκαινίων είχε ένα καθαρά αποκρυφιστικό περιεχόμενο, βασισμένη, κατά τον σκηνοθέτη, σ' έναν τοπικό μύθο για τον διάβολο, και παρέπεμπε σε αντίστοιχες αποκρυφιστικές τελετές της διεθνούς ελίτ.

Η τελετή ξεκίνησε με εργαζόμενους ντυμένους στα πορτοκαλί, που περπατούσαν αργά στον ρυθμό ενός ρυθμικού στρατιωτικού τυμπάνου. Τότε ένα τραίνο μπήκε στο τούννελ και έφερε μια ομάδα νεαρών ντυμένων με λευκά εσώρουχα.

Αφού εμφάνισε τους εργαζόμενους με την μορφή στρατιωτών-ζόμπι της Νέας Τάξης, η τελετή παρουσίασε τον υπόλοιπο πληθυσμό ως ένα τσούρμο ασελγών ανθρώπων υπερβολικά επιρρεπών στην λαγνεία.

Στην συνέχεια, από το τραίνο εκείνο βγήκε ένας δαιμονικός εκπεσών άγγελος, ένας Εωσφόρος με παιδικό πρόσωπο.
[The VigilantCitizen.com, 03/06/2016]

Χαρακτηριστικό είναι ότι στους λόγους των επισήμων το τούννελ παρουσιάστηκε ως ένα “ευρωπαϊκό” σύμβολο απέναντι στους εθνικισμούς και τα κλειστά σύνορα!

Πηγή ΟΚΤΑΝΑ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Δεν είναι ώρα για περισσότερη διεύρυνση, διαμηνύει η καγκελάριο 
  • Βασικός στόχος η δράση σε θέματα ασφάλειας και θέσεων εργασίας 
  • Η «κυβερνησιμότητα» της ΕΕ μεγαλύτερος φόβος των αγορών 
  • Δεν θα υπάρξουν ανεπίσημες συζητήσεις με τη Μ. Βρετανία διαμηνύει το Βερολίνο 
Οι χρηματαγορές ανησυχούν μπροστά στον κίνδυνο η Ευρωπαϊκή Ενωση να μην είναι πλέον «κυβερνήσιμη» μετά το βρετανικό δημοψήφισμα, είπε η Αγκελα Μέρκελ σε στελέχη του κόμματός της, σύμφωνα με το Reuters.

Δύο πηγές που πήραν μέρος στη συγκεκριμένη τηλεδιάσκεψη πρόσθεσαν ότι η καγκελάριος δήλωσε πως πρέπει να αποτραπεί η έξοδος και άλλων χωρών από την ΕΕ.

Σύμφωνα με την ίδια, δεν είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή να επιδιωχθεί μεγαλύτερη συνεργασία μεταξύ των μελών της ευρωζώνης. Η ΕΕ αντίθετα πρέπει να επιδιώξει να δράσει απέναντι στις μεγαλύτερες ανησυχίες των πολιτών, που αφορούν στην ασφάλεια των συνόρων, τη δημιουργία θέσεων εργασίας και τη βελτίωση της εσωτερικής ασφάλειας.

Εν τω μεταξύ ο εκπρόσωπος της καγκελαρίου Steffen Seibert απέκλεισε ανεπίσημες συζητήσεις για την αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ. «Πριν η Μεγάλη Βρετανία στείλει το αίτημα (σ.σ. ενεργοποίησης του άρθρου 50), δεν θα υπάρξουν ανεπίσημες συζητήσεις για την διαδικασία εξόδου».

Ο ίδιος έδωσε έμφαση ότι είναι θέμα της Βρετανίας να αποφασίσει πότε θα ξεκινήσει η διαδικασία αλλά αρνήθηκε να απαντήσει αν είναι σωστό να περιμένουμε μέχρι τον Οκτώβριο, όπως υπονόησε ο Ντ. Κάμερον.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πριν από λίγες εβδομάδες βγήκε στη δημοσιότητα μέσω του κυρίου Έντουαρντ Σνόουντεν ακόμα ένα απόρρητο έγγραφο της Βρετανικής υπηρεσίας GCHQ (Government Communications Headquarters, Κεντρικά Κυβερνητικών Επικοινωνιών). Το έγγραφο είναι ένα τρισέλιδο κείμενο από το Μάρτιο του 2010 και απευθύνεται στους αναλυτές της υπηρεσίας. Συγκεκριμένα, είναι μία σειρά από πράγματα που οι αναλυτές πρέπει να μελετήσουν προτού προχωρήσουν στην υποκλοπή πληροφοριών.

Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο το οποίο παραθέτουμε μεταφρασμένο στα Ελληνικά στη συνέχεια. Ίσως το πιο αξιοσημείωτο πράγμα είναι ότι αφήνει υπόνοιες ότι στις Αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών να κάνουν υποκλοπές που δε θεωρούνται νόμιμες. Αλλά καλύτερα να βγάλει ο καθένας τα δικά του συμπεράσματα. Παρακάτω είναι ολόκληρο το τρισέλιδο κείμενο μεταφρασμένο στα Ελληνικά.

ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟ – ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΔΡΑΣΗΣ 1

Τι είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί;

Αυτό το έγγραφο περιέχει παραδείγματα από συγκεκριμένους κινδύνους που ίσως να επηρεάσουν τις επιχειρήσεις και τους οποίους πρέπει να σκέφτεστε όταν κάνετε αιτήσεις υποκλοπών. Αυτό δεν είναι ένας εξαντλητικός κατάλογος, κάθε επιχείρηση μπορεί να περιλαμβάνει νέους κινδύνους. Δεν είναι επίσης κατάλογος επιλογής και μείξης των παραδειγμάτων. Υπάρχει για να σας βοηθήσει να σκεφτείτε τα είδη κινδύνου που ίσως πρέπει να συμπεριληφθούν στη σύνταξη της αίτησης για να εξασφαλίσουν ότι ο Υπουργός Εξωτερικών έχει όλες τις σχετικές πληροφορίες διαθέσιμες όταν θα αποφασίζει αν θα εγκρίνει ή όχι την αίτηση.

Είσαι το πιο κατάλληλο άτομο για να εκτιμήσεις το κίνδυνο της επιχείρησης σου; Είσαι ο πιο ικανός στη μελέτη όλων των περιοχών κινδύνου (π.χ. φήμη, τεχνικά, νομικά); Αν όχι, ρώτησε κάποιον που είναι (π.χ. έναν ειδικό Δικαστικό Εξουσιοδότησης Ερευνών, έναν ειδικό του τμήματος Παραβίασης Άμυνας Στόχων, και κάποιον από το Νομικό τμήμα Επιχειρησιακού Σχεδιασμού αντίστοιχα).

Κίνδυνοι Προσωπικού
  • Ανακάλυψη/έκθεση προσωπικού εμπλεκόμενο με την εγκατάσταση
  • Κίνδυνος σε προσωπικό σχετικό με τη στέγαση της επιχείρησης αν η επιχείρηση αποκαλυφθεί
  • Κίνδυνος σε συνεργάτες / άτομα κλειδιά
  • Επάρκεια ή δυνατότητα κάλυψης που ίσως οδηγεί στην έκθεση ατόμων
  • Ρίσκο λανθασμένης απόδοσης και ολέθριων συνεπειών (αν υπήρχε κίνδυνος αντίποινων ενάντια σε πράκτορες της SIS ή προσωπικού της Πρεσβείας, τότε εκτίμηση από αντίστοιχο Ελεγκτή του SIS ή Πρέσβη ίσως να είναι κατάλληλη)

Τεχνικοί Κίνδυνοι
Κατάλληλοι συνάδελφοι με τεχνικές γνώσεις είναι η καλύτερη πηγή πληροφοριών, π.χ. Τμήμα Παραβίασης Άμυνας Στόχων (PTD), Ομάδα Ασφαλείας και Άμυνας Δικτύων Πληροφοριών (NDIST), Τμήμα Εκμετάλλευσης Παγκόσμιων Τηλεπικοινωνιών (GTE), Όμιλος Οργανισμών Πληροφοριών Έρευνας Απειλών (JTRIG)
  • Διαρροή της τεχνικής εκμετάλλευσης με αποτέλεσμα την απώλεια της ικανότητας χρήσης της
  • Οριστική τεχνική αποκάλυψη με κατάληξη την απώλεια της ικανότητας χρήσης της τεχνικής
  • Έκθεση της υπηρεσίας με κατάληξη την απώλεια της ικανότητας χρήσης της τεχνικής και ανακάλυψη και άλλων επιχειρήσεων (π.χ. από Ξένες Υπηρεσίες Πληροφοριών)
  • Οι νέες τεχνικές έχουν άγνωστα αποτελέσματα έξω από το ελεγχόμενο περιβάλλον των εργαστηρίων

Κίνδυνος Φήμης και Πολιτικοί Κίνδυνοι
Αν νομίζεις ότι οποιοδήποτε από τα παρακάτω είναι σημαντικά στην επιχείρηση σου, πρέπει να αναλογιστείς αν έχεις ή όχι επαρκή επιχειρησιακό σχεδιασμό και σχεδιασμό αποτροπής.
  • Απόδοση στην Αυτού Μεγαλειότης
  • Απόδοση στο Ηνωμένο Βασίλειο
  • Απόδοση στο GCHQ
  • Υποθετική απόδοση στο Ηνωμένο Βασίλειο (δηλαδή ο στόχος γνωρίζει ότι είναι αντικείμενο επίθεσης και υποθέτει ότι γίνεται για συμφέρον της Μεγάλης Βρετανίας)
  • Λανθασμένη υποθετική απόδοση (δηλαδή ο στόχος λανθασμένα κατηγορεί συμμάχους του Ηνωμένου Βασιλείου, οι οποίοι με τη σειρά τους το αποδίδουν στο Ηνωμένο Βασίλειο)
  • Πολιτική κατάρρευση με ξένες κυβερνήσεις ή συνεργαζόμενες υπηρεσίες πληροφοριών
  • Έκθεση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης
  • Έκθεση των εμπορικών συνεργατών

Παρακολουθήσεις Φυσικής Παρουσίας (HUMINT)
  • Συζητήστε με τους συνεργάστες του HUMINT αν νομίζετε ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος HUMINT
  • Ρίσκο λανθασμένης απόδοσης και ολέθριων συνεπειών (αν υπήρχε κίνδυνος αντίποινων ενάντια σε πράκτορες της SIS ή προσωπικού της Πρεσβείας, τότε εκτίμηση από αντίστοιχο Ελεγκτή του SIS ή Πρέσβη ίσως να είναι κατάλληλη)
  • Τρωτά σημεία συνεργατών και ατόμων κλειδιών

Κίνδυνοι Σχέσεων
  • Ανακάλυψη ή απόδοση που μπορεί ανεπανόρθωτα να έχει αντίκτυπο σε σχέσεις και/ή διαμοιρασμό συμφωνιών με αδελφές υπηρεσίες και/ή εξωτερικούς συνεργάτες
  • Ανακάλυψη ή απόδοση που μπορεί ανεπανόρθωτα να έχει αντίκτυπο σε σχέσεις με εμπορικούς συνεργάτες και εν τέλει, να απαγορεύσει την ικανότητα υποκλοπής στο GCHQ
  • Πιθανή έκθεση επιχείρησης συνεργάτη
  • Δείτε επίσης τη παράγραφο Κίνδυνος Φήμης και Πολιτικοί Κίνδυνοι

Επιχειρησιακό Στάδιο
  • Δείτε επίσης τη παράγραφο Ανακάλυψη
  • Έκθεση της επιχείρησης κατά την εγκατάσταση, η πορεία της επιχείρησης καθαυτής ή η εξαγωγή δεδομένων
  • Ανεπαρκή μέτρα ασφαλείας προσωπικού
  • Αποτυχία της επιχείρησης γιατί το εγκατεστημένο υλικό/λογισμικό δε λειτουργεί όπως έχει σχεδιαστεί
  • Αποτυχία της επιχείρησης γιατί το εγκατεστημένο υλικό/λογισμικό λειτουργεί, αλλά έχει εξουδετερωθεί (πχ. γιατί το δίκτυο/σύστημα στόχος έκανε αναβάθμιση λογισμικού ή αντικατάσταση υλικού)
  • Αποτυχία της επιχείρησης γιατί το σύστημα στόχος δε χρησιμοποιείται όπως ήταν αναμενόμενο (πχ. η αναμενόμενη εμπορική χρήση του δε συμβαίνει)
  • Αποτυχία της επιχείρησης λόγο εξάρτησης από κάποια αβέβαιη σειρά παροχής ή άλλη επικίνδυνη εξάρτηση
  • Αναλογικότητα – η επιχείρηση δεν είναι αρκετά στοχευμένη
  • Ποιος θα έχει άμεση πρόσβαση στα δεδομένα που υποκλέπτονται και έχουμε αρκετό έλεγχο σε αυτό; Μπορεί οποιοσδήποτε να εκτελέσει ενέργεια με αυτά χωρίς τη επιβεβαίωση μας, πχ. μπορούμε να επιτρέψουμε στις ΗΠΑ να διεξάγουν μία επιχείρηση σύλληψης-κράτησης που εμείς δε τη θεωρούμε νόμιμη;

Ανακάλυψη
Η ανακάλυψη είναι ένας κίνδυνος από μόνη της, και μπορεί να οδηγήσει σχεδόν σε όλους τους άλλους κινδύνους που αναφέρουμε εδώ. Αυτό που ακολουθεί είναι μία λίστα καταστάσεων που μπορούν να οδηγήσουν σε ανακάλυψη.
  • Έκθεση της επιχείρησης κατά την εγκατάσταση
  • Ανεπαρκής έλεγχος ασφάλειας προσωπικού και εν συνεχεία διαρροή πληροφοριών
  • Ανακάλυψη εγκατεστημένου υλικού (ακόμα και μετά την επιχείρηση)
  • Ανακάλυψη ύποπτων καταγραφών συστήματος/εγγραφών Registry/καταγραφών ανάλυσης
  • Ανακάλυψη ύποπτων εκπομπών ραδιοσυχνοτήτων
  • Ανακάλυψη ύποπτων λογαριασμών πρόσβασης από βλάβες σε υλικό/λογισμικό
  • Ανακάλυψη της εξαγωγής δεδομένων
  • Ανακάλυψη μέσω άλλης διαρροής πληροφοριών
  • Ευπάθεια σε συστήματα εντοπισμού ή άλλα συστήματα παρακολούθησης συστημάτων
  • Ανεπαρκή παρακολούθηση κρυφών λογαριασμών που δημιουργήθηκαν για την επιχείρηση
  • Ανεπαρκής ανάλυση των κινδύνων για το χρόνο ζωής της επιχείρησης
  • Εξάρτηση από κάποια αβέβαιη σειρά παροχής ή άλλη επικίνδυνη εξάρτηση
  • Αποτυχία των χειριστών να καλύψουν τα ίχνη τους, συμπεριλαμβανομένης της εκκαθάρισσης αρχείων καταγραφών/αλλαγής κατάστασης email που έχουν διαβαστεί
  • Οι νέες τεχνικές έχουν άγνωστα αποτελέσματα έξω από το ελεγχόμενο περιβάλλον των εργαστηρίων
  • Απρόοπτες αλλαγές σε υλικό ή λογισμικό που οδηγούν στην αποκάλυψη των τεχνική εκμετάλλευσης ή της εγκατάστασης
  • Βλάβες υλικού/λογισμικού που οδηγούν σε αλλαγή συμπεριφοράς του στόχου, πιθανότατα συμπεριλαμβανομένης εγκληματολογικής έρευνας (και πιθανής αποκάλυψης) και/ή απώλεια πρόσβασης στο στόχο

Νομιμότητα
Οποιοσδήποτε κίνδυνος σχετικός με το νομικό μέρος της επιχείρησης ή μεταγενέστερες ενέργειες της επιχείρησης πρέπει συνήθως να αναλαμβάνεται από νομικούς στο νομικό τμήμα της αίτησης, αλλά ίσως να περιλαμβάνει τα παρακάτω ζητήματα:
  • Ευθύνες ενεργοποίησης σε εμπορικούς συνεργάτες
  • Αρχή μη-επέμβασης στα εσωτερικά θέματα μίας χώρας εκτός της εθνικής κυριαρχίας
  • Μπορεί να εφαρμοστεί στο Δίκαιο των Ενόπλων Συγκρούσεων;
  • Ποιος θα έχει άμεση πρόσβαση στα δεδομένα που υποκλέπτονται και έχουμε αρκετό έλεγχο σε αυτό; Μπορεί οποιοσδήποτε να εκτελέσει ενέργεια με αυτά χωρίς τη επιβεβαίωση μας, πχ. μπορούμε να επιτρέψουμε στις ΗΠΑ να διεξάγουν μία επιχείρηση σύλληψης-κράτησης που εμείς δε τη θεωρούμε νόμιμη;
Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα από παρόμοιες διαρροές του GCHQ του Ηνωμένου Βασιλείου, δείτε τα άρθρα μας στη κατηγορία «GCHQ».

Πηγή DefenceGr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος

Την Παρασκευή βρισκόμουν για επαγγελματικούς λόγους στις Βρυξέλλες. Έτσι, υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας μιας γκάμας συναισθημάτων που ξεκινούσε από τη παγωμάρα κι έφτανε στον πανικό μεταξύ των υπαλλήλων της ΕΕ, για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Βρετανία. Πολλοί αναρωτιούνταν αν θα υποστούν μειώσεις στις αποδοχές τους λόγω περικοπών στον προϋπολογισμό της ΕΕ, άλλοι απλά σκέφτονταν ποιοι θα αντικαταστήσουν τους βρετανούς συναδέλφους τους που θα φύγουν και κάποιοι έφταναν ως το σενάριο της διάλυσης της ΕΕ και μαζί με αυτό ασφαλώς και το τέλος της «ευτυχισμένης ζωής» γι αυτούς. Κοινώς ζουν στον κόσμο τους.

Αυτό ακριβώς είναι και το μεγάλο πρόβλημα της ΕΕ. Μια προνομιούχα γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες που ζει “στον κόσμο της” και είναι αποκομμένη από την πραγματική ζωή των πραγματικών ανθρώπων στις χώρες – μέλη της Ε.Ε. Ένας ολόκληρος στρατός υπαλλήλων που σχεδιάζει και αποφασίζει με βάση κάποιες υποτιθέμενες τεχνοκρατικές κατευθύνσεις και τα νούμερα που έχει στο excel. Γι αυτό και η Ευρώπη συλλαμβάνεται μονίμως στον ύπνο κι έχει αποδειχθεί ανίκανη να επιδείξει πολιτικά αντανακλαστικά σε κάθε κρίση. Αν όλα πηγαίνουν σύμφωνα με το «πρόγραμμα» έχει καλώς, αν κάτι όμως ξεφύγει από την αναμενόμενη κανονικότητα του «προγράμματος», τότε η Ευρώπη δείχνει τη γύμνια της.

Υπό αυτή την έννοια είμαι από αυτούς που πιστεύουν πως το Brexit ήρθε για να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά της Ευρώπης, πριν καταλήξει ένας απέραντος γερμανικός «βάλτος». Το ίδιο ταρακούνημα θα μπορούσε να έχει κάνει και η Ελλάδα το 2010, αν είχε βρει το σθένος να διαπραγματευτεί σοβαρά το χρέος της με την Ευρώπη. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα τότε αποδείχθηκε πολύ κατώτερο των περιστάσεων και γι αυτό «σερνόμαστε» τα τελευταία χρόνια και το ίδιο θα συνεχίζει να συμβαίνει και στα επόμενα χρόνια, αν δεν υπάρξουν δομικές αλλαγές στην ΕΕ.

Η Βρετανία, ασφαλώς, έχει άλλο μέγεθος και άλλη ισχύ από την Ελλάδα. Έκανε λοιπόν το βήμα που πραγματικά είναι αναγκαίο αυτή την ώρα προκειμένου η Ευρώπη να αφυπνιστεί και να επανασχεδιάσει το μέλλον της. Η Βρετανία δεν είπε όχι στην Ευρώπη, είπε όχι στη συγκεκριμένη ΕΕ, η οποία έχει αρχίσει να φέρνει επικίνδυνα στο νου των ευρωπαϊκών λαών την πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση: πλάνα, κομισάριοι, ρύθμιση των πάντων με το υποδεκάμετρο, κυνήγι μαγισσών, διαρκείς περιορισμοί στην άσκηση ελευθεριών και αποτέλεσμα μηδέν.

Οι πρώτες αντιδράσεις πάντως δείχνουν πως ο πανικός που υπάρχει αυτή την ώρα στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από τις γνωστές και μονότονες επιδείξεις της γερμανικής αυστηρότητας. Αλλά η Βρετανία δεν είναι Ελλάδα και αυτό δεν θα αργήσει να φανεί.
Σε ό,τι μας αφορά, πιστεύω πως μακροπρόθεσμα το αποτέλεσμα θα είναι θετικό. Η Ευρώπη για να μπορεί πλέον να υπάρξει πρέπει να αλλάξει. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως θα αρχίσουν να πέφτουν δώρα από τον ουρανό. Θα απαιτηθεί χρόνος και στο διάστημα αυτό η ελληνική κυβέρνηση που έχει δεσμευτεί για συγκεκριμένα πράγματα οφείλει να τα τηρήσει.

Ωστόσο είναι σαφές πως μέσα στο σημερινό σκηνικό, μπορούν να διαμορφωθούν σοβαρά περιθώρια για μια αποτελεσματικότερη και αποδοτικότερη διαχείριση της τύχης του ελληνικού χρέους. Αλλά αυτό δεν θα γίνει ούτε με «τζάμπα μαγκιές», ούτε με τα γνωστά ευχολόγια. Χρειάζεται στρατηγική, χρειάζεται πολιτική συμμαχιών εντός κι εκτός Ε.Ε και πάνω απ’ όλα χρειάζεται προσοχή σε τυχόν παγίδες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν ακόμη και σε Grexit, προκειμένου να δείξει ο Σόιμπλε πως όποιος βγαίνει από το μαντρί τρώγεται από το λύκο. Κι επειδή αυτό είναι μάλλον δύσκολο να συμβεί στη Βρετανία, η Ελλάδα παραμένει η ιδανική περίπτωση «σωφρονιστικού» παραδειγματισμού, κατά τη γερμανική αντίληψη.

Πηγή RizopoulosPost



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Τόλμησε να χρησιμοποιήσεις τη δική σου λογική. Μόνο εάν αποφασίσουμε να θέσουμε το μυαλό μας στην υπηρεσία μας, να υπερβούμε αυτά που προκαλούν την ηθική μας απάθεια, να μην είμαστε πλέον πρόθυμοι να αποδεχθούμε την ψευδαίσθηση της γνώσης και της ορθολογικής πληροφόρησης, την ουτοπία της Δημοκρατίας, καθώς επίσης την φαντασίωση της ελευθερίας, τότε και μόνο τότε έχουμε μία κάποια ευκαιρία να αποφύγουμε τις τεχνικές χειρισμού και χειραγώγησης μας. Δεν είναι φυσικά ένα εύκολο έργο ή μία απλή διαδικασία, αλλά δεν έχουμε καμία άλλη επιλογή – η απόφαση βέβαια να ανακτήσουμε την ελευθερία μας είναι δική μας» (Kant, με μικρές παρεμβάσεις).

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Όταν το Μάιο του 2010 η Ελλάδα οδηγήθηκε σκόπιμα στο ΔΝΤ (σενάριο), μέσω της παραποίησης των στοιχείων για το έλλειμμα (από το 6,5% το 2007 στο 15,6% το 2009) και το δημόσιο χρέος (από το 107,2% του ΑΕΠ το 2007 στο 129,7%), σε συνδυασμό με την απίστευτη δυσφήμιση της παγκοσμίως από την τότε κυβέρνηση, οι Έλληνες δεν σιώπησαν ούτε λεπτόγεμίζοντας τους δρόμους και τις πλατείες, διαδηλώνοντας μαζικά, καθώς επίσης δημιουργώντας το κίνημα των αγανακτισμένων.
Όλα αυτά σε μία εποχή που το ΑΕΠ της χώρας ξεπερνούσε τα 230 δις € (173 δις € το 2015), οι μισθοί των Ελλήνων ήταν ακόμη υψηλοί, οι συντάξεις επίσης, το κοινωνικό κράτος άθικτο, τα ακίνητα τους κατά 2 τρις € ακριβότερα, ενώ το προσδόκιμο ζωής κατά 3,5 χρόνια μεγαλύτερο – με ένα συνολικό χρέος από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη (γράφημα, πηγή), καθώς επίσης με ένα δημόσιο χρέος μικρότερο από τα περιουσιακά στοιχεία του κράτους, τα οποία υπερέβαιναν τα 300 δις € κατ’ εκτίμηση τότε του ΔΝΤ.


Κάτι περισσότερο από ένα χρόνο αργότερα, αφού οι Έλληνες είχαν τοποθετηθεί «στο κρεβάτι του Προκρούστη», επικράτησε η «σιωπή των αμνών» – όπως είχαμε γράψει τότε (άρθρο), όπου η συντριπτική πλειοψηφία των αγανακτισμένων, εξοργισμένων ή άλλων Ελλήνων Πολιτών φαντασιώνονταν μία εκ του ασφαλούς αντίδραση, μία εξέγερση και μία επανάσταση, την οποία θα προκαλούσε ένας απροσδιόριστος «από μηχανής Θεός».

Έκτοτε η σιωπή αυτή κλιμακωνόταν συνεχώς, ευθέως ανάλογα με τα εκάστοτε μνημόνια που τους επιβάλλονταν, φτάνοντας στο σημερινό ζενίθ της – σε μία πραγματικά εκκωφαντική σιγή, η οποία θυμίζει μία συλλογική αποχαύνωση: μία πλήρη αδιαφορία των Ελλήνων για τον εαυτό τους, για τα παιδιά τους και για την πατρίδα τους, στην  οποία συντελείται μία πραγματική γενοκτονία (άρθρο).
Επί πλέον στα παραπάνω, μία από τις μεγαλύτερες απορίες μας ήταν γιατί οι Έλληνες δεν αναζήτησαν ποτέ μόνοι τους έναν τρόπο, για να μπορούν να εξυπηρετούν το δημόσιο χρέος τους – αφού καμία χώρα δεν το εξοφλεί, όλες είναι χρεωμένες και απλά ανακυκλώνουν τα δάνεια τους.

Εναλλακτικά βέβαια να χρεοκοπήσουν, επιλέγοντας ένα οδυνηρό τέλος έναντι μίας οδύνης δίχως τέλος. Αντί να θεωρούν ανόητα πως αυτοί ευθύνονται για την πτώχευση της χώρας τους, επειδή είναι διεφθαρμένοι, όπως τονίζει συνεχώς ο εντιμότατος επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης – ή φοροφυγάδες, τεμπέληδες και σπάταλοι, κατά τις κατηγορίες της περισσότερο διεφθαρμένης χώρας του πλανήτη, της Γερμανίας (άρθρο).

Για ποιό λόγο λοιπόν προτίμησαν ανόητα να χάσουν 1.000.000.000.000 € από την ακίνητη περιουσία τους, καθώς επίσης να καταρρεύσουν τα εισοδήματα τους, να κλείσουν εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις, να εκτοξευθεί η ανεργία στα ύψη, να εξευτελισθούν παγκοσμίως, να απολέσουν ολοσχερώς την εθνική τους κυριαρχία κοκ. –έναντι δυο αμφιλεγόμενων δανείων της τάξης των 230 δις €, με κυριολεκτικά δρακόντειες εγγυήσεις(αγγλικό δίκαιο), τα οποία συμπληρώθηκαν με τα 86 δις € σήμερα.

Εύλογα λοιπόν αναζητήσαμε ερμηνείες από την επιστήμη της εφαρμοσμένης ψυχολογίας (R.Mausfeld), επιθυμώντας εν πρώτοις να δώσουμε απάντηση στο εξής ερώτημα: «Γιατί σιωπούν τα πρόβατα, γιατί δεν αντιδρούν και δεν δραστηριοποιούνται, όταν οδηγούνται νομοτελειακά στη σφαγή τους;« – μέσα από τις οποίες οδηγηθήκαμε στα παρακάτω:

Το παράδοξο της Δημοκρατίας


Στις πολιτικές συζητήσεις της παγκόσμιας ελίτ, ο λαός παρομοιάζεται συχνά με μία αγέλη προβάτων, η οποία διακρίνεται από την έντονη τάση της προς τις παράλογες συναισθηματικές αντιδράσεις – από έναν ανορθόδοξο παρορμητισμό, ο οποίος οφείλει να ελέγχεται.

Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό για την ηγεσία ενός κράτους να ερμηνεύει τη «σιωπή της αγέλης», σαν μία έγκριση της πολιτικής της δράσης – όπως στο παράδειγμα του Νίξον, ο οποίος ισχυρίσθηκε πως η σιωπή της συντριπτικής πλειοψηφίας των Αμερικανών σήμαινε ότι, συμφωνούσαν με τον πόλεμο του Βιετνάμ. Ανάλογα βέβαια ερμηνεύεται και η σημερινή σιωπή των Ελλήνων – ως η συμφωνία τους δηλαδή με την πολιτική των μνημονίων, της εξαθλίωσης και της υποδούλωσης της χώρας τους.

Περαιτέρω, πρώτος ο Θουκυδίδης είχε αναφέρει ότι, ο όχλος διακρίνεται από το πάθος εις βάρος της λογικής, πως ο λαός είναι ασταθής και άστατος, ενώ καθιστά υπεύθυνους τους άλλους για τα δικά του λάθη – όταν, από την άλλη πλευρά, οι πολιτικοί κατευθύνονται κυρίως από την τάση τους για δύναμη, με στόχο να ικανοποιήσουν τις κυριαρχικές τους βλέψεις, καθώς επίσης τις προσωπικές τους φιλοδοξίες.

Αναγνώρισε επομένως ότι, η κάθε σωστή μορφή οργάνωσης μίας κοινωνίας θα έπρεπε να λαμβάνει υπ’ όψιν τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης, όπως είναι οι παραπάνω – κάτι που, κατά την άποψη του, δεν ήταν δυνατόν να εξασφαλισθεί από τη Δημοκρατία. Θεώρησε λοιπόν, κρίνοντας από το παράδειγμα του Περικλή στην Αθήνα, πωςη ιδανική μορφή διακυβέρνησης μίας χώρας είναι η ηγεσία ενός ανδρός, στο όνομα όμως της Δημοκρατίας – κάτι με το οποίο συμφώνησε και ο Αριστοτέλης.

Σε μία τέτοια κυβερνητική μορφή (Τιμοκρατία, όπου διοικούν οι πλέον σεβαστοί στο λαό και οικονομικά ανεξάρτητοι), όφειλαν να ισορροπούν μεταξύ τους τόσο τα ολιγαρχικά, όσο και τα δημοκρατικά στοιχεία – με έναν τέτοιον τρόπο, ώστε ούτε η μάζα και οι φτωχοί, ούτε η ελίτ και οι πλούσιοι να έχουν την εξουσία.

Ειδικά ο Αριστοτέλης θεωρούσε τη Δημοκρατία ως μία «ληγμένη» Τιμοκρατία – επειδή στη Δημοκρατία εμπερικλείεται η δυνατότητα να μοιράσουν μεταξύ τους οι μάζες τις περιουσίες των πλουσίων, εφόσον αποτελούν την πλειοψηφία, γεγονός που κατά το φιλόσοφο ήταν άδικο.

Κάτι ανάλογο ουσιαστικά έχει υιοθετηθεί από το αμερικανικό σύνταγμα, σύμφωνα με το οποίο κάθε μορφή κυβερνητικής οργάνωσης πρέπει να είναι τέτοια, ώστε να προστατεύει τη μειοψηφία των πλουσίων από την πλειοψηφία των φτωχών. Η λύση που δόθηκε εν προκειμένω από τον ιδρυτή του αμερικανικού συντάγματος (J. Madison), ήταν η «αντιπροσωπευτική Δημοκρατία», η οποία συναντάται σήμερα και στην Ελλάδα – όπου εκ των πραγμάτων πρόκειται για μία καλυμμένη μορφή της Ολιγαρχίας (η Δημοκρατία στην αρχαία Αθήνα ήταν άμεση, αφού κυριαρχούσε πλήρως ο λαός – οι Αθηναίοι Πολίτες βέβαια και όχι οι δούλοι).

Συνεχίζοντας, η Δημοκρατία στη Δύση σήμερα δεν είναι πλέον μία από τις πολλές δυνατές μορφές διακυβέρνησης – αλλά η μοναδική, μέσω της οποία νομιμοποιείται η εκάστοτε πολιτική εξουσία. Ταυτόχρονα, οι κυριαρχούσες ελίτ αντιμετωπίζουν τη Δημοκρατία ως μία απολύτως απαραίτητη ψευδαίσθηση – προσπαθώντας, πίσω από τη ρητορική της Δημοκρατίας, να εξασφαλίσουν τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα, στηρίζοντας τις ολιγαρχικές δομές που θεωρούν ως τις πλέον κατάλληλες.

Επί πλέον, κάνουν ότι μπορούν για να διαβρώσουν τις δημοκρατικές δομές – με τέτοιον τρόπο όμως, ώστε οι ενέργειες τους αυτές να μην είναι εύκολα ορατές στον πληθυσμό. Η συγκεκριμένη διαδικασία έχει επιταχυνθεί σήμερα, με έναν εξαιρετικά ανησυχητικό ρυθμό – με τη βοήθεια των χρεών, καθώς επίσης Θεσμών του τύπου της ΕΕ, της Τρόικας, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΔΝΤ, της TTIP (άρθρο) κοκ.

Με απλά λόγια, οι εγκατεστημένες ολιγαρχικές δομές κάτω από το μανδύα της Δημοκρατίας, έχουν καταφέρει τον εντυπωσιακό άθλο να μετατρέψουν τις Δημοκρατίες της Δύσης σε Ολιγαρχίες, χωρίς να αντιμετωπίζονται ως τέτοιες από τους λαούς – με αφετηρία τις Η.Π.Α., στις οποίες υπάρχουν πολλά εγχειρίδια που αναφέρονται στη «διαχείριση» της Δημοκρατίας προς όφελος της ελίτ.

Η συλλογική ουτοπία

Σύμφωνα τώρα με νέες αναλύσεις (Gilens&Page, 2014), το 70% του αμερικανικού πληθυσμού δεν έχει πλέον καμία επιρροή στις πολιτικές αποφάσεις – κάτι που συμβαίνει και στην Ευρώπη. Μπορεί δε να διαπιστωθεί από τα ΜΜΕ της ελίτ, μεταξύ άλλων από τη «Wall Street Journal», τα οποία δεν ασχολούνται με την πολιτική ρητορική και με την προπαγάνδα, όπως τα αντίστοιχα που απευθύνονται στο ευρύ κοινό.

Για παράδειγμα, η «Wall Street Journal» διαπίστωσε στις 28 Φεβρουαρίου του 2013 ότι, «το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα δεν μπορεί πλέον να καταργηθεί δημοκρατικά – αφού επικράτησε, παρά τα αντίθετα εκλογικά αποτελέσματα σε πολλές χώρες«.

Το γεγονός αυτό άλλωστε φάνηκε καθαρά και στην Ελλάδα όπου, παρά το ότι οι Έλληνες ψήφισαν δύο φορές εναντίον των μνημονίων, τα οποία νομιμοποιούν το νεοφιλελεύθερο καθεστώς, δεν συνέβη απολύτως τίποτα. Ακόμη χειρότερα, την τρίτη φορά ψήφισαν υπέρ (αυτοί που ψήφισαν) – ενώ το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των βουλευτών αποφάσισε να σκύψει εξευτελιστικά το κεφάλι.

Οι Έλληνες δε, παρά το ότι φάνηκε καθαρά πως όποιο κόμμα και αν επέλεγαν, δεν θα απέφευγαν τα μνημόνια, τη λεηλασία, τη υποδούλωση και την απόλυτη υποταγή τους στο νεοφιλελευθερισμό, συνεχίζουν να έχουν την ψευδαίσθηση πως μπορούν με δημοκρατικές διαδικασίες να αλλάξουν το οδυνηρό μέλλον που διαγράφεται μπροστά τους, καθώς επίσης να ξεφύγουν από τον αφελληνισμό – αρνούμενοι να πιστέψουν ακόμη και αυτά που φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού, όπως η «άφεση αμαρτιών» που υποχρεώθηκε να δώσει το ΣΔΟΕ, στους φοροφυγάδες εγχώριους ελίτ (πηγή).

Επομένως, τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Ελλάδα αποδείχθηκε πως ήταν ψευδαίσθηση η πεποίθηση ότι, οι Πολίτες επηρεάζουν τα αποτελέσματα των εκλογών – ή πως συμμετέχουν με την ψήφο τους στις «συστημικά» σημαντικές πολιτικές αποφάσεις.

Επίσης τεκμηριώθηκε απόλυτα ότι, ειδικά όσον αφορά την οικονομική πολιτική, ο νεοφιλελευθερισμός και η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία είναι στην πραγματικότητα δύο πολιτικές, άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους –γεγονός που ανέφερε δημόσια (1990) ένας από τους πατέρες του νεοφιλελευθερισμού, ο M. Friedman, με την εξής φράση: «Όταν ιδρυθεί μία δημοκρατική κοινωνία, καταστρέφεται η ελεύθερη οικονομία» (a democratic society once established, destroys a free economy – υπενθυμίζοντας πως η ελεύθερη οικονομία δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το νεοφιλελευθερισμό).

Συμπερασματικά λοιπόν, η Δημοκρατία γίνεται τότε μόνοι ανεκτή, επιτρεπτή, όσο ο τομέας της Οικονομίας παραμένει ανέπαφος από τις δημοκρατικές διαδικασίες και τις συλλογικές αποφάσεις – επομένως, όσο δεν είναι πραγματική Δημοκρατία. Από την πλευρά δε των πολυεθνικών ομίλων, η ουσιαστική Δημοκρατία αποτελεί τον εχθρό του νεοφιλελευθερισμού – ένα μη αποδεκτό επιχειρηματικό ρίσκο.

Όταν τώρα οι απλοί Πολίτες δεν είναι πρόθυμοι να αποδεχθούν πως η οργάνωση μίας κοινωνίας πρέπει να υποτάσσεται στις οικονομικές υποχρεωτικές ανάγκες, καθώς επίσης πως οι μισθοί και οι κοινωνικές παροχές αποτελούν εξαιρετικά αρνητικούς παράγοντες για τον πολλαπλασιασμό των κεφαλαίων, τότε πρέπει οι κυρίαρχες ελίτ να επιβάλλουν τα κατάλληλα μέτρα διαρθρωτικών αλλαγών, με απολυταρχικούς τρόπους – με μνημόνια, με Τρόικες, με το ΔΝΤ, με ενδοτικές κυβερνήσεις κοκ.

Απλούστατα, εάν η Δημοκρατία αποτελεί μία απαραίτητη ψευδαίσθηση στα «πολιτικά εγχειρήματα», τότε θα πρέπει να ελέγχεται από τους κατάλληλα εκπαιδευμένους ειδικούς, έτσι ώστε να μετατρέπεται σε μία «θεατρική δημοκρατία» (spectator democracy) – όπως άλλωστε είναι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Έτσι διατηρείται ανέπαφη η ψευδαίσθηση, ενώ εξασφαλίζεται η απαιτούμενη πολιτική σταθερότητα – κάτι που θεωρείται απαραίτητο, για την επίτευξη των στόχων της εκάστοτε ελίτ.

Η συστηματική προπαγάνδα

Περαιτέρω, σύμφωνα με ένα από τα πολλά εγχειρίδια της ελίτ (The Crisis of Democracy), η κρίση της Δημοκρατίας που προκαλείται από την υπερβολική διόγκωση της επιλύεται και ελέγχεται τότε μόνο (από την πλευρά της ελίτ),όταν ο πληθυσμός αποπολιτικοποιείται σε μεγάλο βαθμό – υποχρεούμενος σε έναν πολιτικό λήθαργο, καθώς επίσης σε μία ηθική απάθεια, σε μία συλλογική αποχαύνωση.

Ο στόχος αυτός επιτυγχάνεται με τη χρήση των κατάλληλων τεχνικών, κυρίως με την «επαγωγική απάθεια» (μέσω των αυξημένων οικονομικών προβλημάτων, της ανόδου του κόστους διαβίωσης παράλληλα με τη μείωση των μισθών, των φόβων για το μέλλον, του καταναλωτισμού κοκ.) – επίσης, με την τεχνική της διαχείρισης της κοινής γνώμης, όπως και με το «management» της οργής (το βιώνουμε σήμερα στην Ελλάδα, έχοντας υποχρεωθεί από τα ΜΜΕ κλπ. να σιχαινόμαστε οργιζόμενοι όλους τους πολιτικούς, οπότε την ίδια την Πολιτική, αποστασιοποιούμενοι).

Η προπαγάνδα, η χειραγώγηση δηλαδή του όχλου με τρόπους που δεν μπορεί να τους κατηγοριοποιήσει ως μεθόδους επηρεασμού του, ανήκει υποχρεωτικά στα βασικά στοιχεία μίας λειτουργικής, «θεατρικής Δημοκρατίας», όπως όλες σχεδόν οι δυτικές.

Για παράδειγμα, με ορισμένες τηλεοπτικές εκπομπές, με δημοσιογράφους που δήθεν ελέγχουν την εξουσία, κατηγορώντας την συνεχώς – στόχος των οποίων όμως είναι η εκτόνωση των θεατών τους, έτσι ώστε να μην αντιδρούν οι ίδιοι, ήσυχοι πως κάποιοι άλλοι ενεργούν στη θέση τους για την προστασία των συμφερόντων τους.

Οι τεχνικές αυτές της διαχείρισης της κοινής γνώμης (προπαγάνδα) σε τυπικές Δημοκρατίες, με την αριστερά πέπλο να αποτελεί τη σύγχρονη εξέλιξη τους, έχουν ένα πολύ σημαντικό πλεονέκτημα, σε σχέση με τις τεχνικές ελέγχου των δικτατοριών: είναι φθηνότερες από τη βία, από το χρηματισμό ή από οιαδήποτε άλλη μορφή ελέγχου.

Επομένως, αυτού του είδους οι «Δημοκρατίες» αποτελούν έναν ιδανικό, βέλτιστο τύπο διακυβέρνησης του όχλου, συγκριτικά με οποιονδήποτε άλλο – με την έννοια της προπαγάνδας εδώ να ορίζεται ως εκείνες οι συστηματικές προσπάθειες, στόχος των οποίων είναι η ελαχιστοποίηση της ικανότητας των ανθρώπων να κρίνουν σωστά. Επίσης η δημιουργία απόψεων, εντυπώσεων ή πεποιθήσεων που να επιτρέπουν στις ελίτ, πολιτικές ή οικονομικές, να εκμεταλλεύονται τις μάζες στο έπακρο, με τη θέληση τους.

Σύμφωνα τώρα με έναν από τους μεγαλύτερους ειδικούς στον τομέα της προπαγάνδας (Bernay, βιβλίο του από το 1928), "Η συνειδητή και ευφυής χειραγώγηση του τρόπου συμπεριφοράς και των πεποιθήσεων των μαζών, αποτελεί ένα από τα βασικότερα συστατικά των δημοκρατικών κοινωνιών. Οι οργανώσεις που λειτουργούν στο παρασκήνιο, ελέγχουν όλες τις κοινωνικές διαδικασίες. Συνιστούν δε μία σκιώδη διακυβέρνηση, η οποία είναι ο πραγματικός ηγεμόνας της χώρας μας".

Σήμερα, η προπαγάνδα αποτελεί ένα από τα πλέον αναγκαία «συστήματα κατήχησης» όλων των δυτικών κοινωνιών – ενώ οι σκιώδεις κυβερνήσεις αποτελούνται από τα αόρατα δίκτυα των πολλών και διαφορετικών ελίτ, όπως αυτό στο γράφημα που ακολουθεί (τριμερής επιτροπή, κατά πολλούς ανήκει στις θεωρίες συνομωσίας), τα οποία ελέγχουν με τη βοήθεια της χειραγώγησης όλες τις κοινωνικές διαδικασίας.


Οι ελίτ αυτές καθοδηγούν όλες τις πολιτικές αποφάσεις, ενώ τις προωθούν, με τον τρόπο που θέλουν, στις μάζες,με τη βοήθεια των διατεταγμένων δημοσιογράφων των ΜΜΕ – ως αναπόφευκτες συνήθως θυσίες ή περιορισμούς, για το καλό της πλειοψηφίας των ανθρώπων και ειδικά των αδυνάτων!

Με βάση δε με έναν εξαιρετικό επικοινωνιολόγο (P. Lazarsfeld), η ιδανικότερη μέθοδος προώθησης είναι η πλημύρα πληροφοριών προς τις μάζες, έτσι ώστε να έχουν την ουτοπία της σωστής, πλήρους ενημέρωσης τους – γεγονός που τους δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είναι υπεύθυνα πληροφορημένοι Πολίτες, οπότε ήσυχοι με τη συνείδηση τους.

Ολοκληρώνοντας οι «κοινωνικοί ναρκωτές», όπως αποκαλεί τα ΜΜΕ, φροντίζουν να εθίζουν τους θεατές, αναγνώστες ή ακροατές τους στις ειδήσεις σε τέτοιο βαθμό, έτσι ώστε να μην μπορούν χωρίς αυτές – αδυνατώντας να κατανοήσουν την αρρώστια που τους προκαλεί ο συγκεκριμένος εθισμός («to keep the addict from recognizing his own malady»).

Επίλογος

Ο μεγάλος αριθμός των «ενημερωτικών» πολιτικών εκπομπών στα ελληνικά κανάλια, εκ των οποίων πολλά από τα μικρότερα γεννήθηκαν ή ανδρώθηκαν στην εποχή των μνημονίων, αποδεικνύει το πόσο στενά είναι συνδεδεμένη η προπαγάνδα με τα ΜΜΕ – ειδικά σε μία χώρα που αποτελεί το πειραματόζωο της νέας πολιτικής της ελίτ, την οποία ξεκίνησε να εφαρμόζει με τη βοήθεια της παραποίησης των οικονομικών μεγεθών, έτσι ώστε να γίνει εφικτή η μετατροπή των Πολιτών σε σκλάβους χρέους.

Το αμέσως επόμενο πείραμα ήταν η αριστερίζουσα αντιπροσωπευτική δημοκρατία, με έντονα δεξιές αποχρώσεις (κόμματα συγκυβέρνησης) – έχοντας στεφθεί με απόλυτη επιτυχία στην Ελλάδα, οπότε έχει μετατραπεί σε ένα εξαγώγιμο προϊόν για όποια χώρα υπάρξει ανάγκη.

Ο συνδυασμός τώρα των οικονομικών μαρτυρίων που επιβλήθηκαν στους Έλληνες, με την έντονη προπαγάνδα που ασκήθηκε και ασκείται από τα ΜΜΕ, εύλογα εξουδετέρωσε όλες τις υγιείς αντιστάσεις τους – προς όφελος της παγκόσμιας ελίτ, η οποία κατάφερε να μάθει πάρα πολλά από τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης, επί πλέον στα χρήματα που κέρδιζε και κερδίζει.

Στα πλαίσια αυτά, δεν πρέπει να αναρωτιέται κανείς γιατί σιωπούν τα πρόβατα τα οποία, ενώ φοβόνταν το λύκο, οδηγούνται στη σφαγή από το χαμογελαστό, νεαρό βοσκό τους – χωρίς την παραμικρή αντίσταση ή, έστω, αντίδραση, επειδή έχουν πλέον συνθηκολογήσει ψυχικά και διανοητικά.

Εν τούτοις, αναρωτιόμαστε τι ακριβώς περιμένουν οι Έλληνες στο μέλλον, αφού δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία για τα απολύτως καταστροφικά αποτελέσματα της πολιτικής των μνημονίων (ανάλυση) – ενώ, εάν τυχόν νομίζουν πως η διαγραφή του δημοσίου χρέους συνεχίζει να αποτελεί λύση, έχουν δυστυχώς τη λάθος εντύπωση.

Σε κάθε περίπτωση, εάν συνεχίζουν να επιτρέπουν να θεωρούνται ως διανοητικά ανεπαρκείς, πιστεύοντας πως η επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους που θα εγκριθεί, όταν αποδείξουν πως είναι καλά και υπάκουα παιδιά, είναι ταυτόσημη με την ονομαστική διαγραφή, τότε οι εφιάλτες τους δεν πρόκειται ποτέ να τελειώσουν – ελπίζοντας όπως πάντα να κάνουμε λάθος.

Black-Strip
Vassilis ViliardosΟ κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας. Έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, ενώ έχει δημοσιεύσει πάνω από 2.500 αναλύσεις σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, με κέντρο βάρους την εθνική και διεθνή μακροοικονομία, καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου