Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Αυγ 2011

  • Να σωθεί η Ευρώπη, όχι η ευρωζώνη λέει μεταξύ άλλων γερμανός παράγοντας στους Financial Times
Τη διάσπαση της ευρωζώνης και τη δημιουργία μίας νέας νομισματικής ένωσης που θα αποτελείται από τη Γερμανία, την Αυστρία, την Ολλανδία και τη Φινλανδία, προτείνει ο πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γερμανικών Βιομηχανιών (BDI) Χανς-Ολαφ Χένκελ για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του ευρώ, με άρθρο του που δημοσιεύεται την Τρίτη στην εφημερίδα Financial Times.

Στο άρθρο, με τίτλο: «Η λύση ενός σκεπτικιστή - ένα αποσχισμένο νόμισμα», ο κ. Χένκελ, ο οποίος είναι μεταξύ των 50 γερμανών επιχειρηματιών που προσέφυγαν στο Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας κατά του πακέτου διάσωσης της Ελλάδας, σημειώνει ότι οι τέσσερις βoρειοευρωπαϊκές χώρες θα έχουν το δικό τους νόμισμα, αφήνοντας τις άλλες χώρες στο ευρώ.

Αν αυτή η διάσπαση σχεδιασθεί και εκτελεσθεί προσεκτικά, σημειώνει, το ευρώ θα υποτιμηθεί σε σχέση με το νέο νόμισμα και έτσι θα ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα των χωρών που θα παραμείνουν σε αυτό και θα ενισχυθεί η ανάπτυξή τους.

Αντίθετα, οι εξαγωγές των χωρών του Βορρά θα επηρεασθούν αρνητικά, αλλά θα έχουν το πλεονέκτημα του χαμηλότερου πληθωρισμού.

Ο κ. Χένκελ τονίζει ότι δεν υπάρχει εύκολη λύση για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της Ευρωζώνης, αλλά θεωρεί ανεύθυνο τον ισχυρισμό ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση από τη διατήρηση της με κάθε κόστος.

Σημειώνει ότι το τελικό αποτέλεσμα του σχεδίου «Α» -«της υπεράσπισης του ευρώ με κάθε κόστος»- θα είναι επιβλαβές για όλους, ενώ το σχέδιο «Β» που πρότεινε ο μεγαλοεπενδυτής Τζορτζ Σόρος για ελεγχόμενη χρεοκοπία και έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ συνεπάγεται πολύ μεγάλους κινδύνους.

Πρώτα στην Αθήνα, μετά στη Λισαβόνα, τη Μαδρίτη και ίσως τη Ρώμη, ο κόσμος θα τρέξει στις τράπεζες, μόλις ακουσθεί η λέξη, ενώ το «κούρεμα» του χρέους δεν θα βελτίωνε την ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας.

Σύντομα, οι Ελληνες θα πρέπει «να πάνε και πάλι στον "κουρέα"» τονίζει. «Σε κάθε περίπτωση», συνεχίζει, «τώρα μιλάμε και για την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία και, φοβάμαι, σύντομα και για τη Γαλλία».

Ο κ. Χένκελ προτείνει έτσι το σχέδιο «C» για τη δημιουργία νέου νομίσματος των τεσσάρων χωρών. Για την εφαρμογή του, αναφέρει, πρέπει να αντιμετωπισθούν τέσσερα διαφορετικά θέματα.

Πρώτον, πρέπει να διασωθούν οι τράπεζες, όχι τα κράτη. Η σταθεροποίηση των τραπεζών σε εθνικό επίπεδο πρέπει να αντικαταστήσει τις ευρωπαϊκές ομπρέλες προστασίας και αυτό θα απαιτήσει κρατικοποίηση των τραπεζών σε πολλές περιπτώσεις.

Δεύτερον, η Γερμανία και οι εταίροι της στη νέα νομισματική ένωση θα πρέπει να παραιτηθούν από σημαντικό τμήμα των εγγυήσεων τους για τη χρηματοδότηση της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και άλλων χωρών, κάτι που θα είναι ένα αποδεκτό τίμημα για «το εισιτήριο εξόδου» τους από το ευρώ.

Τρίτον, θα πρέπει να υπάρξει μία νέα ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα που θα βασίζεται στη γερμανική κεντρική τράπεζα (Bundesbank) και θα προεδρεύεται κατά προτίμηση από μη Γερμανό, ενώ το νέο νόμισμα δεν πρέπει να ονομασθεί γερμανικό μάρκο.

Τέταρτον, η διαδικασία ένταξης στη νέα νομισματική ένωση θα είναι παρεμφερής με αυτή που ισχύει για το ευρώ.

Το σχέδιο δεν θα είναι εύκολο, τονίζει ο κ. Χένκελ, αλλά θεωρεί ότι αυτό που έχει σημασία είναι να σωθεί η Ευρώπη, όχι το ευρώ. Αυτό, προσθέτει, απαιτεί πεποίθηση και κυρίως θάρρος από την καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ.

Παραδόξως, συνεχίζει, βοήθεια για το σχέδιο αυτό θα μπορούσε να έρθει από τον Νότο της Ευρώπης, όπου οι ψηφοφόροι έχουν κουραστεί από τα μαθήματα της κ. Μέρκελ για το τι πρέπει να κάνουν.

Τόσο για τον Βορρά όσο και για τον Νότο, καταλήγει, «ένα τέλος με δυσκολίες είναι καλύτερο από δυσκολίες χωρίς τέλος».

Σχόλιο ιστολογίου: Εμείς ευχόμαστε με το καλό να γίνει κι αυτό, να ξεμπερδέψουμε από αυτούς που πίνουν το αίμα των Ελλήνων. Μόνο, που πριν να φύγουν, καλό θα είναι να διευθετήσουν και τα δικά τους χρέη. Από τα κοντινά (χρονικά) της Siemens, έως και τα μακρινά (επίσης χρονικά) χρέη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Αν θέλουν να είναι νοικοκυραίοι και έντιμοι οι Γερμανοί, καλό θα είναι να "κάνουν ταμείο" εξοφλώντας πρώτα τα χρέη τους... Όλα τα άλλα είναι λόγια του αέρος, προς κατανάλωση και εκφοβισμό ευρωπαϊκών λαών, που χωρίς αυτούς (την οικονομική στήριξη μέσω της αγοράς Γερμανικών προϊόντων) η κάθε Γερμανία θα είναι ένα τίποτε... κυριολεκτικά.



Γράφει ο Χριστόδουλος Κ. Γιαλουρίδης
Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Η νέα Τουρκία υπό τους Ερντογάν, Γκιουλ και Νταβούτογλου αναπτύσσει εδώ και περίπου δύο χρόνια ένα καλά σχεδιασμένο και συστηματικά προετοιμασμένο ρόλο για την Αγκυρα στον εξαιρετικά ευαίσθητο γεωπολιτικά χώρο της Μέσης Ανατολής, και όχι μόνο. Περί τα τέλη του 2009 και τις αρχές του 2010, η Τουρκία διέρρηξε τις μέχρι τότε σχέσεις στρατηγικού άξονα με το Ισραήλ, που ανέτρεχαν στα μέσα της δεκαετίας του 1990 και προσέφεραν πολλαπλά οφέλη εσωτερικά και διεθνώς στην ίδια, κάνοντας ταυτόχρονα ένα μεγάλο και εμφανές διαδηλωτικό άνοιγμα προς τη Μέση Ανατολή.

Ειδικότερα, σε πρώτη φάση, προς τους Παλαιστινίους, στους οποίους και εκδήλωσε την ενεργό μαχητική στήριξή της στη διάρκεια της περίφημης απόπειρας εισβολής, διά θαλάσσης, στη Γάζα, που έγινε γνωστή διά του περιστατικού του «Μαβί Μαρμαρά». Το αιματηρό αυτό επεισόδιο αποτέλεσε την αφετηρία εκδήλωσης της νέας στρατηγικής της Αγκυρας στη Μέση Ανατολή και εφαρμογής του στρατηγικού δόγματος Νταβούτογλου για την οικοδόμηση ενός νεοοθωμανικού imperium στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, που περιλαμβάνει το Ιράν, τον Καύκασο και φτάνει μέχρι την Αδριατική.

Στο μεταξύ, η νέα τουρκική ηγεσία φρόντισε να εμπεδώσει την πολιτική κυριαρχία της στο εσωτερικό της χώρας, ανατρέποντας συθέμελα τον κεμαλισμό ως δομή εξουσίας, αλλά και ιδεολογίας, και να προχωρήσει με σχέδιο στην εμπέδωση πολιτικών επιρροής στα νέα συστήματα που αναδύονται στην ταραγμένη και αγνώστου πολιτικής πορείας Εγγύς Ανατολή. Η Τουρκία φρόντισε και είναι παρούσα ως ένας από τους σημαντικούς παράγοντες διαμόρφωσης των νέων δομών εξουσίας στη Λιβύη, ο δραστήριος Αχμέτ Νταβούτογλου επηρεάζει μαζί με τις μεγάλες δυνάμεις -κυρίως τη Γαλλία- τη διαμόρφωση του νέου πολιτικού συστήματος στη μετα-Καντάφι εποχή, διασφαλίζοντας έτσι τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή. Κυρίως, όμως, εμπεδώνει για τη χώρα του διεθνώς την εικόνα του παράγοντα που μπορεί να παίξει αποτελεσματικά και αποφασιστικά καθοριστικό ρόλο στις κρίσιμες εξελίξεις σε αυτή την περιοχή του κόσμου.

Ταυτόχρονα, η Τουρκία αναπτύσσει ένα εμφανώς διεμβολιστικό ρόλο στις εξελίξεις στη Συρία και στο διαμορφούμενο μαζικό κίνημα ανατροπής του καθεστώτος Ασαντ, στηρίζοντας κατά τρόπο προκλητικό την εμφανιζόμενη ως ηγεσία των αντικαθεστωτικών, με τους οποίους διαπραγματεύεται το μέλλον της χώρας σε επίσημες συσκέψεις που λαμβάνουν χώρα εντός τουρκικού εδάφους. Η Τουρκία στηρίζει τους αντικαθεστωτικούς οικονομικά και πολιτικά με τη συνδρομή και της Σαουδικής Αραβίας, αφού προηγήθηκε μια στενή σχέση με το καθεστώς Ασαντ.

Το σημαντικό σ’ αυτή την περίπτωση συνίσταται στο γεγονός ότι η πτώση του καθεστώτος Ασαντ, μαζί με την ανατροπή που επήλθε στη Λιβύη -ανατροπές που δεν μοιάζουν με τις αλλαγές καθεστώτος σε Τυνησία και Αίγυπτο, όπου οι νέες ηγεσίες αποτελούν ουσιαστικά συνέχεια των προηγούμενων-, θα επιφέρει ένα ντόμινο εξελίξεων στο συνολικό πολιτικό σκηνικό των καθεστώτων της Μέσης Ανατολής. Η Τουρκία στοχεύει στο να παίξει το ρόλο του ηγεμόνα στο νέο «μεγάλο παιχνίδι» της Μέσης Ανατολής, ενώ οι μεγάλες δυνάμεις φοβούνται μια ενδεχόμενη ανατροπή στη Συρία, παρακολουθούν όμως αμήχανοι και χωρίς εμπεριστατωμένο σχέδιο την ανατρεπτική πορεία των πραγμάτων.

Ο παράγοντας που πήρε ήδη θέση και ανησυχεί τα μέγιστα με τις εξελίξεις στη Συρία είναι το Ισραήλ, που φοβάται την ανατροπή ενός καθεστώτος με το οποίο μπορεί να έχει αντιθέσεις αλλά ξέρει με ποιον έχει να κάνει -«ο διάβολος που γνωρίζεις»-, ενώ μια ισλαμική σουνιτική επικράτηση σ’ αυτή τη χώρα θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα επιπρόσθετο πρόβλημα ασφαλείας για το Τελ Αβίβ.

Ομως, το σημαντικότερο πρόβλημα που πρέπει να ενδιαφέρει την Ελλάδα και την Κύπρο είναι η διαγραφόμενη ανάδειξη της Τουρκίας σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων σ’ αυτή την ευαίσθητη και γεωπολιτικά κρίσιμη περιοχή του κόσμου. Γεγονός που θα επηρεάσει αρνητικά τα συμφέροντα των δύο χωρών, καθώς μεσομακροπρόθεμα μια τέτοια εξέλιξη θα έχει αρνητικές επιπτώσεις τόσο στο Κυπριακό όσο και στα Ελληνοτουρκικά.




Εκφράζοντας έντονες ανησυχίες για τα προτεινόμενα μέτρα «εξυγίανσης» του ΔΝΤ σε Λατινική Αμερική και Άπω Ανατολή, η πολιτική ηγεσία της Ισλανδίας ανακοίνωσε την αποχώρηση του ΔΝΤ από τη χώρα.

Τρία χρόνια μετά την εμπλοκή του διεθνούς χρηματοπιστωτικού οργανισμού στα οικονομικά δρώμενα της χώρας, η πρωθυπουργός της Ισλανδίας, Johanna Siguroardottir, ανακοίνωσε τη διακοπή της «συνεργασίας» και την αποχώρηση του αρμόδιου κλιμακίου από τη χώρα.

Ο υπουργός Οικονομικών, Arni Pall Arnason, ο οποίος παραβρέθηκε στη συνέντευξη Τύπου, εξηγώντας τους λόγους που οδήγησαν στην απόφαση απεμπλοκής του ΔΝΤ από την οικονομική πολιτική της Ισλανδίας, σημείωσε ότι θεωρεί αμφισβητούμενα τα προτεινόμενα μέτρα (walfare state) που εφαρμόζει το Ταμείο στη Λατινική Αμερική και την Άπω Ανατολή.

«Κανένα σωσίβιο από BCE, FMI ή Παγκόσμια Τράπεζα, καμία έκπτωση στην εθνική κυριαρχία απέναντι σε ξένες χώρες. Μια πορεία με τη συμμετοχή των πολιτών, χωρίς περικοπές δικαιωμάτων και με τη λαϊκή συμμετοχή», ήταν τα λόγια της Ισλανδής πρωθυπουργού.


Οι παρελάσεις υψηλόβαθμων τούρκων αξιωματούχων από την Θράκη δεν λένε να σταματήσουν. Αντίθετα, μάλιστα, αυξάνονται τόσο αριθμητικά όσο και ποιοτικά. Μετά τις επισκέψεις που έκανε στη Θράκη ο τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και η σύζυγός του, ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, αλλά και πλήθος άλλων τούρκων πολιτικών, πολιτευτών, αρχηγών κομμάτων, συλλόγων και οργανώσεων, ήρθε και η σειρά του αντιπροέδρου της τουρκικής κυβέρνησης κ. Μπαμπατζάν, να παρελάσει με τιμές και δόξες, απολαμβάνοντας τις διακοπές του στην Καβάλα, αλλά στήνοντας πανηγύρια σε χωριά της Θράκης...

Είναι ηλίου φαεινότερον πως η Θράκη έχει στοχοποιηθεί και έχει μετατραπεί σε πόλο έλξης για τους τούρκους πολιτικούς, οι οποίοι κατά τις επισκέψεις τους σε αυτήν κάνουν επιδείξεις πολιτικής ισχύος απέναντι στην Αθήνα, που έχει μετατραπεί σε θεατή των παραστάσεων και των ό,ποιων εξελίξεων. Ενώ η Άγκυρα κερδίζει εντυπώσεις στη διεθνή σκηνή για τις σχέσεις που έχει με τους μουσουλμάνους (που παρανόμως αποκαλούνται Τούρκοι) της Θράκης, δίνοντας την εντύπωση πως πρόκειται για τουρκική μειονότητα εντός της Ελλάδας (παραβιάζεται η Συνθήκη της Λοζάνης στην οποία σαφέστατα η Άγκυρα έχει αποδεχθεί πως στην Ελλάδα υπάρχουν Έλληνες μουσουλμάνοι). Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο, με πανηγύρια, χαρές και χωρίς να πέσει ούτε μία σφαίρα, η Άγκυρα "χτίζει" μία υπό αμφισβήτηση Θράκη, ενώ η Αθήνα αρέσκεται να κάνει κανό, πλαστοπροσωπίες, ίντριγκες διαδοχής και παιχνίδια με Καταριανούς ή Ελβετούς επιχειρηματίες...

Οι χριστιανοί κάτοικοι της Θράκης, συνειδητοποιούν σε καθημερινή βάση πλέον, ότι η Αθήνα απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο, με ταχύτατους ρυθμούς. Όμως, επειδή Ελλάδα δεν είναι η Αθήνα και Έλληνες δεν είναι μόνο όσοι κατοικούν στο Μαξίμου και στα άλλα υπουργεία και κυβερνητικά κτίρια, οι Έλληνες της Θράκης στέλνουν ένα ηχηρό μήνυμα στον πρωθυπουργό της χώρας Γιώργο Παπανδρέου: Η Θράκη είναι Ελλάδα, η Θράκη ανήκει στους Έλληνες και όχι σε εκείνους που προτιμούν να κοιμούνται ήσυχοι παρά να έχουν προβλήματα στον ξύπνιο τους.

Στην Καβάλα για διακοπές και στον Εχίνο για γιορτές ο Αλή Μπαμπατζάν

Συνοδευόμενος από τη σύζυγό του και άλλα συγγενικά του πρόσωπα έφθασε το μεσημέρι στην Καβάλα, τρίτο σταθμό της ιδιωτικής επίσκεψής του στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης και υπουργός Επικρατείας Αλί Μπαμπατζάν.



Ο κ. Μπαμπατζάν στις σύντομες δηλώσεις του προς τους δημοσιογράφους τόνισε ότι επισκέπτεται την Καβάλα για πρώτη φορά στο πλαίσιο των διακοπών που κάνει με την οικογένειά του με την ευκαιρία της μουσουλμανικής γιορτής. 



Δήλωσε εντυπωσιασμένος από τα όσα είχε δει μέχρι εκείνη τη στιγμή και τόνισε πως οι επισκέψεις του θα συνεχιστούν και σε άλλες βαλκανικές περιοχές. 



Ερωτηθείς σχετικά με την πρόσφατη απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης να επιστρέψει τα ακίνητα των μειονοτικών ιδρυμάτων, ο κ. Μπαμπατζάν σημείωσε πως έχουν γίνει σημαντικά βήματα προς αυτή τη διαδικασία και τα αποτελέσματα θα φανούν πολύ γρήγορα.



Ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης επισκέφθηκε την παλιά πόλη της Καβάλας στη χερσόνησο της Παναγίας όπου βρίσκεται το σπίτι του αναμορφωτή της σύγχρονης Αιγύπτου, Μεχμέτ Αλί στο οποίο ξεναγήθηκε. Στη συνέχεια μετέβη στο τζαμί του Χαλίλ Μπέη (Παλιά Μουσική Σχολή) το οποίο ανακαίνισε εκ βάθρων ο δήμος Καβάλας και σήμερα λειτουργεί ως χώρος εκδηλώσεων λόγου και τέχνης. Η ξενάγηση του κ. Μπαμπατζάν στην παλιά πόλη της Καβάλας και τα μουσουλμανικά μνημεία ολοκληρώθηκε με την επίσκεψή του στο ιστορικό ξενοδοχείο Ιμαρέτ.



Νωρίτερα σήμερα, ο κ. Μπαμπατζάν επισκέφθηκε πομακικά χωριά της Ξάνθης όπου συναντήθηκε με κατοίκους τους και φυσικά με όλους τους μουσουλμάνους βουλευτές Ξάνθης και Ροδόπης. Το μεσημέρι παρακάθισε σε εορταστικό γεύμα στον Εχίνο.



Το θέαμα που εμφάνισαν αυτές τις ώρες ο αστικός πολιτικός κόσμος και δίπλα του η παραδοσιακή μεγαλοαστική οικονομική ελίτ αναφορικά με τους διθυράμβους που εξέπεμψαν για τη συγχώνευση-παράδοση των Alpha-Eurobank στο Κατάρ, ήταν, τουλάχιστον, θλιβερό αν όχι κωμικοτραγικό.

Δύο παραδοσιακά αστικά τζάκια έσπευδαν να εγκωμιάζουν μια συγχώνευση που άλλοτε θα γελούσαν και μόνο στο άκουσμα της.

Κωστόπουλος και Λάτσης πανηγύριζαν το προσκύνημα τους στον εμίρη του Κατάρ, στα πόδια του οποίου έπεσαν για να περισώσουν με τους χειρότερους όρους ότι μπορεί να περισωθεί από τις λεηλατημένες τράπεζες τους.

Δίπλα του σύσσωμος «ως μια γροθιά» ο παρηκμασμένος αστικός πολιτικός κόσμος, πανικόβλητος και σε πλήρες αδιέξοδο, πανηγύριζε στα ερείπια της χώρας για τα κεφάλαια του Κατάρ, θυμίζοντας τον πνιγμένο που πιάνεται από τα μαλλιά του!

Παραθέτουμε την επίκαιρη ερώτηση που κατέθεσε σχετικά στη Βουλή ο Παν. Λαφαζάνης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ.

Προς τον κ. Υπουργό Οικονομικών

Θέμα: Η παράδοση της χώρας στο πολυεθνικό κεφάλαιο και ο άγριος μεσαίωνας της ανεργίας και της κατεδάφισης εργασιακών σχέσεων.

Κυβέρνηση και αστικό πολιτικό κατεστημένο εξέβαλαν ουρανομήκεις ιαχές πανικόβλητου ενθουσιασμού για τη συγχώνευση Alpha και Eurobank και την ουσιαστική παράδοση του νέου ομίλου στα κεφάλαια του εμίρη του Κατάρ, εξελίξεις που, περίπου, παρουσίασαν ως σωτηρία της οικονομίας.

Απ’ αυτήν τη συγχώνευση-παράδοση των δύο τραπεζών στις πιο κερδοσκοπικές, αν όχι πειρατικές μερίδες του χρηματιστικού κεφαλαίου, όχι μόνο δεν θα προκύψει τίποτα το θετικό, αλλά και θα ενισχυθεί ο ολιγοπωλιακός έλεγχος του τραπεζικού συστήματος, ενώ θα ακολουθήσουν αθρόες απολύσεις και πιο πυκνός εργασιακός μεσαίωνας.

Την ίδια ώρα, μέσα στην κρίση, κλιμακώνονται σε όλους, σχεδόν, τους στρατηγικούς κλάδους της ελληνικής οικονομίας οι ολιγοπωλιακές συγχωνεύσεις-συγκεντρώσεις και συχνά η παράδοσή τους στο πολυεθνικό κεφάλαιο με περαιτέρω συρρίκνωση των θέσεων εργασίας και των εργασιακών δικαιωμάτων, ενώ σε αυτήν τη λογική κατευθύνονται και οι απαράδεκτες εκποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων και δημόσιας περιουσίας.

Επειδή ο τόπος έχει ανάγκη από μια νέα προοδευτική πορεία, στο πλαίσιο της οποίας επιβάλλεται η εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας για να λειτουργήσουν με νέους αποτελεσματικούς όρους πέρα από πελατειακές λογικές

Ερωτάται ο κ. Υπουργός:

1. Ποιο είναι το όφελος από τις ολιγοπωλιακές συγκεντρώσεις στις τράπεζες και τους άλλους κλάδους αλλά και την παράδοση της οικονομίας στο πολυεθνικό κεφάλαιο;

2. Τι πρόκειται να πράξει για να διασφαλιστούν θέσεις εργασίας, αμοιβές και εργασιακά δικαιώματα στις τράπεζες, όταν μάλιστα η τρόικα, περίπου, απαιτεί την κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων;

Ο ερωτών βουλευτής

Παναγιώτης Λαφαζάνης

Πηγή: iskra.gr


Ο διεθνής οίκος αξιολόγησης Fitch χαρακτηρίζει πιθανό το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της Ελλάδας σε ανακοίνωσή του, καθώς το rollover θα προκαλέσει υποβάθμιση του ελληνικού IDR από CCC σε C.

Σύμφωνα με τον οίκο, αυτό αποτελεί εμπόδιο στην εμπιστοσύνη των αγορών για την Ελλάδα και κάνει την χώρα «άπιαστη» στον τομέα της φερεγγυότητας.

Παρόλο που η μείωση των επιτοκίων και η παράταση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην ανάκτηση της εμπιστοσύνης της Ελλάδας, «οι νέες αξιολογήσεις πιθανότατα θα είναι low non-investment grade».

Επίσης, ο Fitch αναφέρεται στην υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας τον Ιούλιο, στην αβεβαιότητα για το ρόλο των ιδιωτών επενδυτών σε οποιαδήποτε μελλοντική χρηματοδότηση, καθώς και στην περαιτέρω επιδείνωση των μακροοικονομικών προοπτικών της χώρας.

Ωστόσο, κρίνει ότι μετά τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου, οι ανησυχίες έχουν αμβλυνθεί.


Σε μια επιστολή στην εφημερίδα “Καθημερινή”, ο κ. Αλεξιος Δημ. Παπασταύρου, δικηγόρος Αθηνών, μετέφερε τα όσα διαμείφθεισαν μέσω της ηλεκτρονικής επικοινωνίας του με τον Νόαμ Τσόμσκι, έναν από αυτούς που συνυπέγραψαν την έκκληση των ξένων Πανεπιστημιακών σχετικά με τον κίνδυνο που διατρέχουν τα ελληνικά πανεπιστήμια από τον νόμο Διαμαντοπούλου.

Ο κ. Παπασταύρου περιγράφει την αντίδραση του κ. Τσόμσκι σχετικά με την έκκληση αυτή και αφήνει να εννοηθεί πως, από όσο συμπεραίνει εξ αυτής, μάλλον κατά λάθος έχει υπογράψει ο διάσημος γλωσσολόγος, ή και καθόλου.

Η επιστολή αυτή κυκλοφόρησε ευρέως στο διαδίκτυο, έγινε αντικείμενο σχολιασμού σε συζητήσεις και κοινωνικά μέσα και προκάλεσε μια σειρά αντιδράσεων. Η πιο αξιοσημείωτη είναι εκείνη του υπουργείου Παιδείας.

Στο επίσημο ιστολόγιο του υπουργείου Παιδείας υιοθετείται η πιο ακραία από τις πιθανές ερμηνείες της αλληλογραφίας Παπασπύρου – Τσόμσκι, ότι δηλαδή ο καθηγητής του MIT ουδέποτε υπέγραψε το κείμενο:

«…Σύμφωνα με την επιστολή του δικηγόρου κ. Αλέξιου Δ. Παπασταύρου, που δημοσιεύει σήμερα η ‘Καθημερινή της Κυριακής’, ο διακεκριμένος ακαδημαϊκός από το MIT κ. Νόαμ Τσόμσκι ουδέποτε υπέγραψε το κείμενο υπογραφών κατά του νέου νόμου για την Ανώτατη Εκπαίδευση, που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο μέσω του blog Support Greek Academia…».

Η κ. Διαμαντοπούλου έχει επίσης στείλει επιστολή με την οποία επιπλήττει ουσιαστικά τους ξένους πανεπιστημιακούς που επέτρεψαν στους εαυτούς τους να παρασυρθούν από την προπαγάνδα των Ελλήνων εχθρών του νομοσχεδίου.

Το υπουργείο είναι επί ποδός πολέμου προκειμένου να αντιμετωπίσει τις τεράστιες αντιδράσεις για το νομοσχέδιο από τον ακαδημαϊκό χώρο.

Παρόλα αυτά κάποιος από το υπουργείο θα μπορούσε να έχει ρωτήσει απευθείας τον κ. Τσόμσκι σχετικά με το τι έχει υπογράψει και τι όχι, προκειμένου να μην υπάρχουν αμφιβολίες, πριν καταγγείλει τους οργανωτές της συλλογής υπογραφών, ουσιαστικά ως πλαστογράφους. Αυτό άλλωστε κάναμε κι εμείς:

Επικοινωνήσαμε ηλεκτρονικά με τον καθηγητή Τσόμσκι στην (δημόσια διαθέσιμη) ηλεκτρονική του διεύθυνση στο MIT, προκειμένου να διευκρινίσουμε τι είχε συμβεί.

Παρότι ο κ. Τσόμσκι δεν επιθυμεί να εμπλακεί στη συζήτηση περί τα πανεπιστημιακά της Ελλάδος, για προφανείς λόγους, του θέσαμε υπόψη την ανάρτηση του υπουργείου που περιείχε τον ισχυρισμό πως δεν έχει υπογράψει το κείμενο του Support Greek Academia και διαβεβαίωσε τον εδώ υπογράφοντα πως έχει όντως υπογράψει το εν λόγω κείμενο και πως δεν έχει αναιρέσει και δεν αναιρεί την υπογραφή του από αυτό.

Αυτά έχουν διαμειφθεί μέσω ιδιωτικών e-mail. Για του λόγου του αληθές, το υπουργείο μπορεί, όπως θα όφειλε να είχε κάνει εξαρχής από τη στιγμή που ετίθετο αμφιβολία για τη «γνησιότητα» οιασδήποτε υπογραφής, να απευθυνθεί στον ίδιο, καθώς φανταζόμαστε πως δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να απαντήσει σχετικά.

Μιχάλης Παναγιωτάκης

Πηγή: Αυγή


Ας μη βιάζονται τόσο πολύ κάποιοι να συγκινηθούν από τη γενναιοδωρία του πασά (Ταγίπ Ερντογάν) να «επιστρέψει τα βακούφια στη μειονότητα».

Πρώτα απ’ όλα: ποια μειονότητα; Η ελληνική μειονότητα της Πόλης έχει ξεκληριστεί. Μιλάμε για μερικά μόνο κτίρια που αφορούν κυρίως το Πατριαρχείο και όχι για επιστροφή των ελληνικών περιουσιών που άρπαξαν οι Τούρκοι. Τα κτίρια αυτά μάλιστα θα κερδίζονταν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια έτσι κι αλλιώς και ίσα ίσα που οι Τούρκοι με την κίνηση αυτή στην ουσία τους λένε να μην προσφύγουν στην ευρωπαϊκή δικαιοσύνη γιατί «θα τους τα δώσουν από μόνοι τους».

Αλλά πάμε τώρα στην ουσία: τι κερδίζει η ελληνική πλευρά; Τίποτα άλλο παρά μία «υπόσχεση» ότι θα της επιστραφούν κάποια κτίρια. Από το να λένε οι Τούρκοι, μέχρι να κάνουν, υπάρχει μεγάλη απόσταση. Παρόμοιοι νόμοι και δηλώσεις έχουν ξαναγίνει στο παρελθόν, χωρίς όμως αποτελέσματα.

Αντιθέτως η Τουρκία μόνο με τα λόγια, που απλόχερα χαρίζει, κερδίζει πολλά. Φρενάρει τις διεκδικήσεις, φτιάχνει ευρωπαϊκό προφίλ κράτους που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα κι έχει και τον ΓΑΠ να τηλεφωνεί στον «πασά» για να ευχαριστήσει δημοσίως τον τούρκο ηγέτη.

Να δείτε που σε λίγο ο «πολυχρονεμένος» (χωρίς στην ουσία να έχει δώσει τίποτα) θα ζητήσει και ανταλλάγματα.


* Κι από την άλλη: που ξανακούστηκε η ελληνική μειονότητα να γιορτάζει το μουσουλμανικό ιφτάρ για να τιμήσει τον πασά Ερντογάν;

Η αλήθεια είναι ότι τόσο ο Ανδρέας Παπανδρέου, όπως και ο υιός του Γιώργος Παπανδρέου μας «φορέθηκαν» με εισαγωγή από τις ΗΠΑ και ήρθαν στον τόπο ευρισκόμενοι σε διατεταγμένες υπηρεσίες

Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ελλάδα ο μύθος και η ιστορία μπερδεύονται από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Γι΄αυτό και ο Έλληνας έχει μάθει να ζει με αυτούς. Ο πιο σύγχρονος μεταπολιτευτικός μύθος ακούει στο όνομα του Ανδρέα Παπανδρέου. Όπως κάθε …προοδευτικός μύθος παρουσιάζεται με έντονο ρετούς και φώτοσοπ γιατί σκοπός είναι ένας και μοναδικός: να μας πείσει πόσο «μεγάλος» ηγέτης υπήρξε ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Γι΄αυτό και εξαφάνισε από τη μνήμη μας μια πορεία που είχε πολλές σκιές, γκρίζες ζώνες και μελανά σημεία. Σε αυτό βοήθησε και μια κεντροδεξιά που λειτουργεί με ενοχικά σύνδρομα και φοβίες.

Η αλήθεια είναι ότι τόσο ο Ανδρέας Παπανδρέου, όπως και ο υιός του Γιώργος Παπανδρέου που μας «φορέθηκαν» με εισαγωγή από τις Ηνωμένες Πολιτείες ήρθαν στον τόπο και εκτέλεσαν διατεταγμένες υπηρεσίες, ο καθένας στην εποχή του.

Ο πρώτος με μεγάλη κυρίαρχη αποστολή να εκμηδενίσει την ανερχόμενη Αριστερά, μετά την έκπληξη της δεύτερης θέσης της ΕΔΑ στις εκλογές του 1958 και ο δεύτερος να παραδώσει στις δυνάμεις που μας δανείζουν και τους δορυφόρους τους, την εθνική κυριαρχία του τόπου.

Τα γράφω αυτά καθώς πλησιάζει η 3η Σεπτέμβρη του 2011.

Και τα γράφω διαβάζοντας την ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ.

Θα υπενθυμίσω μερικά σημεία της σαν μια επιστολή προς τον άγνωστο σύντροφο του ΠΑΣΟΚ που εξακολουθεί και «εμπιστεύεται» την οικογένεια Παπανδρέου, που κυβερνά τον τόπο περισσότερα χρόνια από κάθε άλλη.

Να θυμίσω τι έλεγε και τι κάνει σήμερα ο «κληρονόμος» του Γιώργος Α. Παπανδρέου.

  • «Η εθνική ανεξαρτησία είναι συνυφασμένη με την απαλλαγή της οικονομίας μας από τον έλεγχο του ξένου μονοπωλιακού και ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου.

Για αυτό η κοινωνική απελευθέρωση, ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός, αποτελεί το θεμέλιο λίθο του Κινήματός μας.

  • Να εξασφαλιστεί η εργασία και η κατοικία σε όλους τους Έλληνες.
  • Διαχωρίζεται οριστικά η εκκλησία από το κράτος και κοινωνικοποιείται η μοναστηριακή περιουσία.
  • Η Ελλάδα αποσυνδέεται από τους στρατιωτικούς, πολιτικούς και οικονομικούς συνασπισμούς, που υπονομεύουν την εθνική μας ανεξαρτησία και το κυριαρχικό δικαίωμα του Ελληνικού λαού να προγραμματίζει αυτός την κοινωνική, οικονομική, πολιτική και πολιτιστική πορεία της χώρας.
  • Η αποπυρηνικοποίηση του μεσογειακού και βαλκανικού χώρου, η ουδετεροποίηση της Μεσογείου από τους στρατιωτικούς συνασπισμούς.
  • Ακυρώνονται οι διεθνείς συμβάσεις και συμφωνίες που έχουν οδηγήσει την Ελλάδα σε οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση από τα μονοπωλιακά συγκροτήματα της Δύσης και ιδιαίτερα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
  • Η ιδιωτική εκπαίδευση καταργείται.
  • Την κοινωνικοποίηση της υγείας, που συνεπάγεται τη δωρεάν ιατρική, φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη».

Αυτά διαβάζω σύντροφε της αντίπερας όχθης και λέω ότι ούτε ο πατήρ ούτε ο υιός πίστεψαν σε τίποτε από αυτά. Και ευτυχώς δεν γίναμε μια χώρα του τρίτου δρόμου προς το σοσιαλισμό. Αλλά πέτυχαν να βουλιάξουν το κράτος με διορισμούς, να μεγαλώσουν το χρέος και τα ελλείμματα, να ιδρύσουν κλαδικές, να νομιμοποιήσουν τις μίζες, να κάνουν πρακτική τη διαφθορά, να «εξαφανίσουν» τους διαφωνούντες κα.

Γι΄αυτό σου λέω σύντροφε. ‘Αστο να πάει: 3 του Σεπτέμβρη να ξεχνάς τελικά…

Πηγή


Κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας με πρωθυπουργό τον Σαμαρά

Είναι πλέον κοινά αποδεκτό. Οι εκλογές δεν είναι ένα γεγονός προς συζήτηση, αλλά κυρίαρχο προαπαιτούμενο για να υπάρξει κάποια επόμενη περίοδος για την Ελλάδα της ύφεσης, της ανεργία και του ελλείμματος ρευστότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και οι παράγοντες της Τρόικας, που μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού, δεν ήθελαν ούτε α ακούσουν για εκλογές στην Ελλάδα, τώρα δεν έχουν ουσιώδεις αντιρρήσεις.

Μονόδρομος οι εκλογές

Τρείς είναι οι παράγοντες που κάνουν τις εκλογές μονόδρομο.

Πρώτον: Τα Μνημόνια, το Μεσοπρόθεσμο και η συνταγή που ακολουθήθηκε την τελευταία διετία , με τη συμφωνία Ευρώπης και Ελλάδος, για την υπέρβαση της οικονομικής «παγίδας» χρέους και δανεισμού της Ελλάδος, έχουν αποτύχει απολύτως. Η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση «ελεγχόμενης χρεοκοπίας», η ύφεση ανεβαίνει, επίσης η ανεργία, η εσωτερική αγορά βρίσκεται σε συνθήκες κατάρρευσης από την έλλειψη ρευστότητας, τα ελλείμματα δεν υποχωρούν παρά το γεγονός ότι υπήρξαν δραστικές μειώσεις μισθών και συντάξεων, τα περιοριστικά μέτρα και οι υψηλοί φόροι δεν αποδίδουν. Χρειάζεται λοιπόν επανεκκίνηση. Αλλά αυτή δεν μπορεί να συμβεί με την ίδια κυβέρνηση.

Δεύτερον εξαιτίας της πολιτικής της, αλλά και του κλίματος από τη μία τρομοκρατίας και από την άλλη τεχνητής ευφορίας, ανάλογα με τις συνθήκες που την ευνοούν, που δημιουργεί, καθώς και από μια σειρά απολύτως αποτυχημένων εκτιμήσεων και πρωτοβουλιών, που έχει λάβει η διακυβέρνηση Παπανδρέου, έχει χάσει την αξιοπιστία της.

Δεν έχει πλέον «στηρίγματα», ομάδες δηλαδή και συμφέροντα που να την εμπιστεύονται, ούτε εντός της Ελλάδος, ούτε στην Ευρώπη. Το Μαξίμου και ο στενός κύκλος της εξουσίας, επιπλέον πολλές φορές έχει χρησιμοποιήσει την βαθιά κρίση για να «κλειστά παίγνια» ειδικών συμφερόντων, πολύ περισσότερο βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα, γιατί έχουν αποκαλυφθεί πλέον οι πολιτικές «μπλόφες», για να κυριαρχεί στο πολιτικό κλίμα και τέλος εξαιτίας της ευρωλαγνείας που χαρακτηρίζει τον ίδιο τον πρωθυπουργό και την ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, δεν γίνεται εφικτή η κινητοποίηση των δημιουργικών δυνάμεων των Ελλήνων. Η κυβέρνηση παράλληλα και η πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο έχουν χάσει τη συνοχή τους και δεν μπορούν ούτε τα ίδια τα στελέχη, να δικαιολογήσουν αυτά που ψηφίζουν ως πρωτοβουλίες και μέτρα ανασυγκρότησης της χώρας.

Τρίτον έχει αλλάξει δραματικά το περιβάλλον και οι συνθήκες στην Ευρώπη, σε σχέση με το 2009. Τα σενάρια διάλυσης της ευρωζώνης, που πριν από μια διετία έμοιαζαν επιστημονικής φαντασίας, τώρα όχι μόνον συζητούνται, αλλά αναλύονται και οι παράμετροι της εξέλιξης αυτής σε συνεχή βάση. Στο επίπεδο αυτό η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί τους αμέσως επόμενους μήνες στο μεταίχμιο εξόδου της από την ζώνη του ευρώ, μαζί με τον υπόλοιπο Νότο, αλλά και χωρίς αυτόν.

Και οι τρείς παραπάνω παράγοντες οδηγούν σε εκλογές. Είναι παραπάνω από ποτέ αναγκαία η ύπαρξη κυβέρνησης με λαϊκή νομιμοποίηση, σε συνθήκες χρεοκοπίας για την Ελλάδα και διάλυσης για την Ευρώπη.

Ένα διαφορετικό σενάριο

Σε μια περίπτωση που έχουμε εκλογές, αυτές θα είναι γρήγορες. Θα έχουμε δηλαδή νέα κυβέρνηση μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου. Θα διεξαχθούν μέσα σε κλίμα εχθρικό από την πλευρά της κοινωνίας, προς τους πολιτικούς και τα κόμματα. Θα δεσπόζει όμως η πεποίθηση ότι από τις κάλπες θα πρέπει να υπάρξει κυβέρνηση και να απορριφθούν τα όποια σενάρια ακυβερνησίας. Το κλίμα αντιπαράθεσης μεταξύ των κομμάτων κατά την προεκλογική περίοδο θα είναι «ελεγχόμενης πόλωσης», με δεδομένο ότι όλοι θα γνωρίζουν ότι την επόμενη των εκλογών μέρα, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, θα πρέπει να υπάρξουν συζητήσεις και συναινέσεις για το δέον γενέσθαι.

Όπως είναι φυσικό κυρίαρχος να εκλεγεί πρωθυπουργός είναι ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης σήμερα, Α. Σαμαράς. Κάτι που γνωρίζει ο Γ. Παπανδρέου και γι’ αυτό μέχρι και τώρα είναι απολύτως αρνητικός να πάει σε εκλογές και να εγκαταλείψει την πρωθυπουργία, έστω αν και πολλά ιστορικά ή ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και υπουργοί δεν κρύβουν την εκτίμηση τους ότι πρέπει πριν τον Οκτώβριο, να προκηρυχθούν εκλογές.

Στην περίπτωση που η Ν.Δ βγει από τις κάλπες πρώτο κόμμα όπως και το πιθανότερο και μάλιστα με ευρεία πλειοψηφία , πολλοί ειδικά παράγοντες των καθεστωτικών ΜΜΕ και της διαπλοκής , θέτουν το τάχα αθώο ερώτημα. Και με ποιους θα κυβερνήσει ο Σαμαράς; Με αυτούς που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία, έστω και αν δεν ευθύνονται για την υπαγωγή της στα Μνημόνια και την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας στη Τρόικα. Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα αποτελεί και την ευκαιρία για την Ελλάδα.

Ο Α. Σαμαράς ως πρωθυπουργός και δεδομένων των συνθηκών, δεν είναι καθόλου αναγκαίο να επιλέξει υπουργούς και να διορίσει κυβέρνηση με κομματικά κριτήρια και στη βάση της επετηρίδας. Έχει άλλωστε το άλλοθι, ως πολιτικός ότι εδώ και 15 χρόνια, έχει υποστηρίξει τον διαχωρισμό του αξιώματος του βουλευτή και μάλιστα με ασυμβίβαστο, από εκείνο του υπουργού. Έτσι τώρα μπορεί οι επιλογές του να έχουν ευρύτητα κομματική αλλά και κοινοβουλευτική. Να προχωρήσει δηλαδή σε μια κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας, όχι όμως στα περιορισμένα όρια της συναίνεσης μεταξύ των κομμάτων.

Πολλά σημαντικά και έμπειρα πρόσωπα που μπορούν να διαχειρισθούν πολύ καλύτερα την έξοδο από τον φαύλο κύκλο τη χρεοκοπίας , από τις κομματικές «νομενκλατούρες», βρίσκονται εκτός Κοινοβουλίου και ενεργούς πολιτικής. Άρα ο Σαμαράς θα μπορούσε να προχωρήσει σε επιλογές πολύ ευρύτερες των συσχετισμών των κομμάτων και του Κοινοβουλίου, πετυχαίνοντας το καλύτερο δυνατόν σε συγκέντρωση ικανοτήτων και προσωπικοτήτων, αλλά και συναίνεσης σε επίπεδο εθνικό πολύ ευρύτερης από το εκλογικό αποτέλεσμα και τις έδρες στο Κοινοβούλιο.

Μία κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας, θα μπορούσε να έχει πολύ καλύτερη αποτελεσματικότητα, έστω για προδιαγεγραμμένο χρονικό ορίζοντα, από τις κυβερνήσεις «μεγάλου συνασπισμού» και εθνικής ενότητας, που προβάλουν οι «Ηρακληδείς» της εγχώριας διαπλοκής, στη λογική αναγκαίας συναίνεσης, μεταξύ των κομμάτων εξουσίας για να προχωρήσουν οι αναγκαίες για την ελλειμματική Ελλάδα, διαρθρωτικές αλλαγές.


  • Κωμικοτραγικές καταστάσεις στον ΟΕΚ
Σύμφωνα με πληροφορίες πληθαίνουν οι περιπτώσεις περιφερειακών υπηρεσιών του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ) που αδυνατούν πλέον να αντιμετωπίσουν τα λειτουργικά τους έξοδα. Οι υπάλληλοι του OEK όλη την Ελλάδα καλούνται πλέον να πληρώσουν από την τσέπη τους για την αγορά γραμματοσήμων αλληλογραφίας και για την παροχή υπηρεσιών καθαρισμού των κτιρίων. Θα μπορούσε κάποιος να επικαλεστεί οικονομική χρεοκοπία του ΟΕΚ όμως κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει. Τα διαθέσιμα του ΟΕΚ ξεπερνούν τα 400 εκατομμύρια ευρώ και επαρκούν όχι μόνο για την έγκριση μικροεξόδων των υπηρεσιών αλλά και για άμεση έναρξη προγραμμάτων στεγαστικής πολιτικής.

Στην πραγματικότητα η διοίκηση για άλλη μια φορά έσπασε κάθε ρεκόρ αναβλητικότητας και καθυστέρησης και δεν έχει αποστείλει πρακτικό απόφασης έγκρισης μικροεξόδων στην αρμόδια διεύθυνση έτσι ώστε να προχωρήσει τις σχετικές διαδικασίες. Τους τελευταίους μήνες και χωρίς καμιά λογική εξήγηση, η διοίκηση έπαιξε κυριολεκτικά με το θέμα των μικροεξόδων αφού μετά από έγκριση, ακολούθησε ακύρωση, επανεισαγωγή, τροποποίηση, αναστολή, μεταβολή … Στην 15η Συνεδρίαση (17 Ιουνίου 2011), το Δ.Σ. ΟΕΚ ενέκρινε την έκδοση περισσότερων από είκοσι χρηματικών ενταλμάτων πληρωμής (ΧΕΠ) για την κάλυψη μικροεξόδων του β’ εξαμήνου 2011. Για ένα μήνα και πλέον η απόφαση δεν μεταβιβάζεται στην Οικονομική Διεύθυνση και στις 16η Συνεδρίαση (22 Ιουλίου 2011), αποφασίζεται η επανεξέταση του θέματος!!!. Στην 17η Συνεδρίαση (28 Ιουλίου 2011) εγκρίνονται πενήντα τέσσερα (54) χρηματικών ενταλμάτων πληρωμής (ΧΕΠ) για την κάλυψη μικροεξόδων ενός τριμήνου. Για ένα μήνα δηλ. έως τις 29 Αυγούστου η απόφαση δεν είχε διαβιβαστεί στην Οικονομική Διεύθυνση για διεκπεραίωση!!!

Επισημαίνεται ότι στο παρελθόν οι εργαζόμενοι, με αφορμή την αδυναμία εκκίνησης προγραμμάτων, το «μπλοκάρισμα» στον έλεγχο επιδότησης ενοικίου και μια σειρά άλλων θεμάτων, επισημαίνουν ότι «ο ΟΕΚ παρουσιάζει την χειρότερη εικόνα αφού έχει εισέλθει σε ένα φαύλο κύκλο συγκεντρωτισμού, καθυστερήσεων και αναποτελεσματικότητας. Σημαντικά θέματα και διαδικασίες είτε «λιμνάζουν» στα συρτάρια της Διοίκησης είτε έχουν απορριφθεί χωρίς αιτιολόγηση.»

Το μπάχαλο που επικρατεί στις τάξεις της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών της χώρας μας, το έχουμε καταγγείλει και το έχουμε καταγράψει επανειλημμένως. Κάθε φορά που καταγράψαμε λανθάνουσες συμπεριφορές φροντίζαμε να έχουμε στοιχειοθετήσει και τεκμηριώσει επαρκέστατα τα όσα καταγγέλλαμε. Όμως, φαίνεται πως δεν υπάρχει πάτος στην κατάσταση που επικρατεί στην ΕΥΠ του ΠΑΣΟΚ, αφού τα νεότερα επιβεβαιώνουν την παροιμία «καθόλου νέα, καλά νέα»…

Μαθαίνουμε, λοιπόν, πως ένας υπάλληλος της ΕΥΠ μπήκε στο στόχαστρο ανωτέρων του, επειδή τόλμησε να καταγγείλει συνάδελφό του ο οποίος είχε την φωτογραφία του Κεμάλ Ατατούρκ στους υπολογιστές της υπηρεσίες και να ζητήσει την εξαίρεση ανωτέρου του που ανέλαβε την διενέργεια της διοικητικής εξέτασης της υπόθεσης!!! Όχι, ο συνάδελφος δεν ήταν συνάδελφός του της ΜΙΤ (Τουρκική Υπηρεσία Πληροφοριών), αλλά υπάλληλος - μέλος της Ελληνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, του οποίου η συμπεριφορά μάλλον έχει ξεφύγει από το φυσιολογικό.

Ο κ. Ιωάννης Κοραντής, βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. και πρώην Διοικητής της ΕΥΠ, επιτυχημένος διπλωμάτης και γνωστός για την ευαισθησία του σε εθνικά θέματα (αλλά και σε θέματα που άπτονται της ΕΥΠ), κατέθεσε σχετική ερώτηση στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Παπουτσή, ζητώντας του εξηγήσεις για το προγκρόμ που φαίνεται να εξελίσσεται κατά εκείνων που αντιδρούν στα παράξενα νέα ήθη και έθιμα που εισάγει η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.

Αδημονούμε να μάθουμε τα νεότερα από την απάντηση του κυρίου Παπουτσή, ο οποίος φέρει βαρύτατες ευθύνες για πάρα πολλά, αλλά και ειδικά για την κατάπτωση που παρατηρείται στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών.
Αναρωτιόμαστε, εάν θα επικρίνει συμπεριφορές καταδίωξης λόγω καταγγελίας παραβατικής συμπεριφοράς. Εμείς, σημειώνουμε πως (από όσα μαθαίνουμε) δεν είναι ο μόνος υπάλληλος της ΕΥΠ που διώκεται επειδή αντιστάθηκε σε «περίεργες» συμπεριφορές…

Και από την πλευρά μας ρωτάμε ευθέως τον υπουργό: Είναι παράνομο το να εισάγεται η φωτογραφία του Κεμάλ Ατατούρκ σε υπολογιστές της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών; Και εάν ο κύριος υπουργός δεν γνωρίζει τον Κεμάλ Ατατούρκ, ας βγει στον δρόμο να ρωτήσει έναν περαστικό προκειμένου να μάθει, αφού η μισή σχεδόν Ελλάδα έχει νεκρούς στην Μικρά Ασία και στον Πόντο, εξαιτίας των πολιτικών και ιδιαίτερα των σφαγών που έγιναν μετά από προσωπικές του διαταγές, με θύματα Έλληνες. Κύριε Παπουτσή, μήπως και στον δικό σας υπολογιστή έχετε τον Κεμάλ Ατατούρκ; (στο τέλος του άρθρου και μετά την ερώτηση του κυρίου Κοραντή παραθέτουμε αρχειακό βίντεο για εμπλουτισμό των γνώσεων του κυρίου Παπουτσή, σχετικά με τις "φιλελληνικές" δραστηριότητες του Κεμάλ Ατατούρκ)

Η ερώτηση του κυρίου Κοραντή
29 Αυγούστου 2011
Ερώτηση
Προς: Υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Χ. Παπουτσή
Θέμα: Μία ακόμη δίωξη υπαλλήλου της ΕΥΠ

Στέλεχος της ΕΥΠ, που υπηρετεί σε παραμεθόριο μονάδα αιχμής και το οποίο πρόσφατα είχε καταγγείλει, ότι συνάδελφός του είχε αναρτήσει στους Η/Υ της μονάδας την φωτογραφία του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, έλαβε γνώση το πρωί της 25.8.2011 ότι μετατίθεται στην Αθήνα, που είναι ο τόπος συμφερόντων του. Εν τούτοις, το μεσημέρι της ίδιας ημέρας, λαμβάνει διαταγή υποχρεωτικής μετάθεσης σε άλλη περιφερειακή μονάδα, εκτός του τόπου συμφερόντων του.

Γιατί αυτή η αιφνίδια μεταβολή; Απλά διότι είχε καταθέσει αίτηση εξαίρεσης του υψηλόβαθμου στελέχους της υπηρεσίας που είχε αναλάβει να διερευνήσει την καταγγελία του με την αιτιολογία ότι ο ανωτέρω τον είχε «πιέσει» να την αποσύρει «για να μην έχει επιπτώσεις».

Ερωτάται ο κ. Υπουργός:

  1. Εφαρμόσθηκε η Πάγια Διαταγή περί μοριοποίησης εσωτερικών μεταθέσεων, εάν πράγματι προέκυψαν μέσα σε μία ημέρα υπηρεσιακές ανάγκες και δεν είναι μία ακόμη δίωξη στελέχους της ΕΥΠ, που δεν ενέδωσε σε πιέσεις και απειλές;
  2. Αληθεύει ότι πράγματι η έρευνα της καταγγελίας ανατέθηκε σε πρόσωπο, το οποίο εμπλέκεται στην υπόθεση;

Ο ερωτών
Ιωάννης Κοραντής


Βίντεο αφιερωμένο στον κύριο Παπουτσή και στον φιλοκεμαλιστή υπάλληλο της ΕΥΠ



Ακαδημαϊκή ελευθερία και ιδιωτικοποίηση των Πανεπιστημίων
Πανεπιστήμιο του Τορόντο, Σκάρμπορο, 6 Απριλίου 2011
[Μετάφραση του απομαγνητοφωνημένου κειμένου από την επίσημη ιστοσελίδα του ομιλητή http://chomsky.info. Για την πλήρη διάλεξη, ο σύνδεσμος είναι http://bit.ly/oJEEUZ]

Πριν από λίγους μήνες, πήγα στο Μεξικό για διαλέξεις στο Εθνικό Πανεπιστήμιο (UNAM). Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό πανεπιστήμιο με εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές - φοιτητές υψηλού επιπέδου και αφοσιωμένους – εξαιρετικές σχολές. Και είναι δωρεάν. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση τους πριν από δέκα χρόνια αποπειράθηκε να προσθέσει και περιορισμένα δίδακτρα αλλά, μετά από μια εθνικού επιπέδου αποχή των φοιτητών, τελικά υποχώρησε. Και μάλιστα, υπάρχει ένα κτίριο διοίκησης που τελεί ακόμα υπό κατάληψη από τους φοιτητές και χρησιμοποιείται σαν κέντρο ακτιβισμού για όλη την πόλη. Υπάρχει επίσης, στην ίδια την πόλη, ένα άλλο πανεπιστήμιο το οποίο όχι μόνο είναι δωρεάν αλλά έχει και ελεύθερες εγγραφές. Παρέχει μάλιστα δυνατότητα ενισχύσεων σε όσους το χρειάζονται. Πήγα και εκεί: έχει και αυτό εντυπωσιακό επίπεδο σπουδών, φοιτητών, σχολών κλπ. Και μιλάμε για το Μεξικό: μια φτωχή χώρα.

Αμέσως μετά από αυτό το ταξίδι έτυχε να βρεθώ στην Καλιφόρνια, το πλουσιότερο πιθανώς μέρος του κόσμου. Και εκεί έτυχε να δίνω διαλέξεις σε πανεπιστήμια. Στην Καλιφόρνια τα κύρια πανεπιστήμια, Μπέρκλεϋ και Λος Άντζελες (UCLA), είναι ιδιωτικά πανεπιστήμια κατά βάση περιορισμένης πρόσβασης – με κολοσσιαία δίδακτρα, δεκάδες χιλιάδες δολάρια, και τεράστια πριμοδότηση. Κατά γενική παραδοχή αυτά πολύ σύντομα θα ιδιωτικοποιηθούν και το υπόλοιπο σύστημα παιδείας – που ήταν ένα πολύ καλό σύστημα, το καλύτερο δημόσιο σύστημα του κόσμου – θα περιοριστεί πιθανώς στην τεχνική εκπαίδευση ή σε κάτι παρεμφερές. Η ιδιωτικοποίηση αυτή φυσικά σημαίνει ιδιωτικοποίηση για του πλούσιους [και μία] κατά βάση τεχνική κατάρτιση χαμηλότερου επιπέδου για τους υπόλοιπους. Και αυτό συμβαίνει σε όλη τη χώρα. Στις περισσότερες πολιτείες τα δίδακτρα καλύπτουν περισσότερο από το 50% του προϋπολογισμού των κολλεγίων. Συμβαίνει επίσης στην πλειοψηφία των ερευνητικών πανεπιστημίων. Αρκετά σύντομα μόνο τα τοπικά κολλέγια – καταλαβαίνετε ότι πρόκειται για το χαμηλότερο επίπεδο του συστήματος – θα λαμβάνουν άξια λόγου χρηματοδότηση από το κράτος, αλλά ακόμα και αυτά ήδη δέχονται αντίστοιχη επίθεση. Και οι αναλυτές εν γένει συμφωνούν πως, σας το μεταφέρω αυτολεξεί: ‘Η εποχή των οικονομικά βιώσιμων δημόσιων πανεπιστημίων τετραετούς φοίτησης που επιδοτούνται υπερβολικά από το κράτος μάλλον έχει παρέλθει’.

Αυτό τώρα είναι σημαντικό πάτημα για να εφαρμόσει κανείς πολιτικές κατήχησης της νεολαίας. Άνθρωποι πιασμένοι στην παγίδα των χρεών έχουν ελάχιστες εναλλακτικές. Φυσικά αυτό ισχύει για τον κοινωνικό έλεγχο εν γένει. Αυτό επίσης είναι βασική σταθερά στην διεθνή πολιτική – όσοι από εσάς [τους φοιτητές του ακροατηρίου] μελετούν το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα και άλλους οργανισμούς το γνωρίζουν καλά. Όπως είναι εμφανές από το παράδειγμα Μεξικού/Καλιφόρνιας, τα αίτια για την συνειδητή καταστροφή του μεγαλύτερου δημόσιου συστήματος παιδείας στον κόσμο δεν είναι οικονομικά. Ο οικονομολόγος Νταγκ Χένγουντ (Doug Henwood) καταδεικνύει ότι θα ήταν αρκετά απλό να καταστήσουμε την ανώτατη παιδεία εντελώς δωρεάν. Στις ΗΠΑ η παιδεία δαπανά λιγότερο από 2% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ). Το κατά κεφαλήν μερίδιο – περίπου 1% του ΑΕΠ – είναι το ένα τρίτο του εισοδήματος των 10.000 πλουσιότερων νοικοκυριών της χώρας. Δηλαδή, περίπου όσο οι δαπάνες του Πενταγώνου για ένα τρίμηνο και λιγότερο από τέσσερεις μήνες χαμένων δαπανών για την διοίκηση του ιδιωτικοποιημένου συστήματος υγείας, το οποίο αποτελεί διεθνές σκάνδαλο.
[Το κόστος του συστήματος υγείας] είναι περίπου ίσο με δυο φορές την κατά κεφαλήν δαπάνη σε συγκρίσιμες χώρες, έχει να επιδείξει ορισμένα από τα χειρότερα αποτελέσματα, ενώ στην πράξη αποτελεί την βάση για το περίφημο [εθνικό] έλλειμμα. Εάν οι ΗΠΑ είχαν τον ίδιο τύπο συστήματος υγείας με άλλες βιομηχανικές χώρες, όχι μόνο δεν θα υπήρχε έλλειμμα, αλλά θα είχαμε και πλεόνασμα. Δυστυχώς, το να παρουσιάσει κανείς αυτά τα δεδομένα σε μία προεκλογική καμπάνια θα ήταν τρελά αυτοκτονικό, μας υποδεικνύει ο Χένγουντ. Φυσικά έχει δίκιο. Σε μια δημοκρατία όπου οι εκλογές στην ουσία εξαγοράζονται από τα συγκεντρωμένα ιδιωτικά κεφάλαια δεν έχει σημασία το τι θέλει το κοινωνικό σύνολο. Το κοινωνικό σύνολο μάλιστα έχει δώσει την έγκρισή του σε αυτή την κατάσταση εδώ και πολύ καιρό, αλλά είναι και αδιάφορο προς μια σωστά λειτουργούσα δημοκρατία.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι η περίοδος της μεγάλης ανάπτυξης στην αμερικανική οικονομία περιλαμβάνει τις δεκαετίες αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ευρύτερα γνωστές μεταξύ των οικονομολόγων ως ‘Χρυσή Εποχή’. Η εποχή αυτή άντλησε ενέργεια από μια οικονομικά βιώσιμη δημόσια παιδεία και από την πανεπιστημιακή έρευνα. Η βιώσιμη δημόσια παιδεία περιλαμβάνει και την Πράξη Επαναπροσαρμογής Υπηρετούντων [1], η οποία παρείχε δωρεάν παιδεία στους βετεράνους – και θυμηθείτε ότι επρόκειτο για μια χώρα πολύ φτωχότερη απ΄ό,τι σήμερα. Ακόμα και στα ιδιωτικά κολλέγια συναντούσε κανείς εξαιρετικά χαμηλά δίδακτρα. Μάλιστα, και εγώ πήγα σε κολλέγιο περιορισμένης πρόσβασης και τότε κόστιζε εκατό δολάρια το χρόνο – και το ποσό μπορεί να έχει μεγαλύτερη αξία σήμερα, ξέρετε, αλλά δεν είναι υπερβολικό και φυσικά όχι τριάντα ή σαράντα χιλιάδες.
Τι συμβαίνει με την έρευνα στα πανεπιστήμια; Κοιτάξτε, όπως προανέφερα, αυτή αποτελεί τον πυρήνα της οικονομίας της υψηλής τεχνολογίας. Και αυτό περιλαμβάνει τους υπολογιστές, το ίντερνετ – στην πράξη όλη την επανάσταση της πληροφορικής και ένα σωρό άλλα.
Η αποδόμηση του συστήματος αυτού από την δεκαετία του ‘70 είναι μία από τις πολλές κινήσεις προς μία έξυπνα διπολική κοινωνία: πολύ στενή συγκέντρωση πλούτου από τη μια και στασιμότητα για σχεδόν όλους τους υπόλοιπους από την άλλη. Επίσης, έχει άμεσες οικονομικές επιπτώσεις. Πάρτε για παράδειγμα την Καλιφόρνια: αυτό που κάνουν στο σύστημα δημόσιας παιδείας πρόκειται να υπονομεύσει την οικονομία που στηρίζεται σε ένα εξειδικευμένο σώμα εργαζομένων και στην δημιουργική καινοτομία, στη Σίλικον Βάλεϊ και ούτω καθεξής. Όμως, πέραν από το τεράστιο ανθρώπινο κόστος της αποστέρησης των πολλών από αξιοπρεπείς ευκαιρίες εκπαίδευσης που επιφέρουν, οι πολιτικές αυτές υποσκάπτουν και την ανταγωνιστική δυνατότητα των ΗΠΑ. Και αυτό είναι επιβλαβές για την μάζα του πληθυσμού αλλά δεν έχει καμία σημασία για το απειροελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού που διαθέτει υπερσυγκέντρωση πλούτου και δύναμης. Στην πράξη, στα χρόνια μετά το Υπόμνημα Πάουελ [2] έχουμε περιέλθει σε μία φάση κρατικού καπιταλισμού εντός του οποίου το μέλλον δεν φαίνεται να υπόσχεται πολλά. Το κέρδος προέρχεται ολοένα και περισσότερο από χρηματοοικονομικά τερτίπια. Οι εταιρικές πολιτικές ρέπουν προς το βραχυπρόθεσμο κέρδος και αυτό μειώνει το ενδιαφέρον για μακροπρόθεσμη αφοσίωση στην επιχείρηση. Θα μιλήσουμε περισσότερο για αυτό αύριο, αλλά σήμερα θα ήθελα να μιλήσω περισσότερο για τις επιπτώσεις στην παιδεία, οι οποίες είναι αρκετά σημαντικές.

Υποθέστε ότι, όπως ολοένα και περισσότερο συμβαίνει – και όχι μόνο στις ΗΠΑ παρεμπιπτόντως – ότι τα πανεπιστήμια δεν χρηματοδοτούνται από το κράτος με την έννοια της κοινωνικού συνόλου. Τότε, πώς θα επιβιώσουν τα πανεπιστήμια; Τα πανεπιστήμια είναι παρασιτικά ιδρύματα. Δεν παράγουν αγαθά για το κέρδος, ευτυχώς – πιθανώς θα το κάνουν κάποια από αυτές τις μέρες. Το θέμα της χρηματοδότησης εγείρει πολλά ερωτήματα προβληματισμού, τα οποία δεν θα προέκυπταν εάν η υιοθέτηση της ανεξάρτητης σκέψης και η έρευνα θεωρούνταν δημόσια αγαθά, με πραγματική αξία καθ’ εαυτά. Αυτό είναι το παραδοσιακό ιδανικό των πανεπιστημίων, παρ’ όλο που γίνονται αξιοσημείωτες προσπάθειες να αλλάξει.
Για παράδειγμα, πάρτε τη Βρετανία: σύμφωνα με τον βρετανικό τύπο, το Συμβούλιο Τεχνών και Ανθρωπιστικών Ερευνών [3] πρόσφατα διετάχθη να δαπανήσει ένα σημαντικό ποσό χρηματοδότησης του οράματος του πρωθυπουργού για τη χώρα. Για αυτό που ο ίδιος αποκαλεί ‘Μεγάλη Κοινωνία’ και που σημαίνει μεγάλα κέρδη για τις επιχειρήσεις και οι άλλοι να πάνε να φροντίσουν μόνοι τους εαυτούς τους. Η κυβέρνηση παρήγαγε αυτό που η ίδια αποκαλεί επεξήγηση της Αρχής του Χαλντέιν (Haldane Principle). Πρόκειται για μία αρχή ηλικίας εκατό ετών που έφραζε τέτοιες κυβερνητικές επελάσεις στην ακαδημαϊκή έρευνα. Εάν κάτι τέτοιο ισχύει - και μου είναι αρκετά δύσκολο να το πιστέψω - αλλά εάν ισχύει, το χέρι του Μεγάλου Αδερφού θα πέσει αρκετά βαρύ στην έρευνα και την καινοτομία στο πεδίο των τεχνών και των ανθρωπιστικών επιστημών, διότι τα ‘αφεντικά της ανθρωπότητας’ ακολουθούν τις προτροπές του Υπομνήματος Πάουελ, προστατεύοντας φυσικά την ακαδημαϊκή ελευθερία με τρόπους που θα εγκρίνονταν σιωπηλά από τους ‘Ακατονόμαστους’ – για να δανειστώ και μια έκφραση από την ρητορική των εγγονών μου. Η Βρετανία του Κάμερον αναζητά την πρωτιά στην επίθεση κατά της δημόσιας παιδείας, ο υπόλοιπος Δυτικός Κόσμος δεν υπολείπεται σημαντικά και σε κάποια ζητήματα οι ΗΠΑ είναι ήδη μπροστά.

Γενικότερα, σε έναν πολιτισμό που διοικείται από τις εταιρείες, το παραδοσιακό ιδανικό της ελεύθερης και ανεξάρτητης σκέψης μπορεί στα λόγια να εξαίρεται, αλλά άλλες αξίες τείνουν να βρίσκονται ψηλότερα στην ατζέντα. Η υπεράσπιση της αυθεντικής ελευθερίας των ιδρυμάτων δεν είναι εύκολη υπόθεση, όμως δεν είναι σε καμιά περίπτωση ανέλπιδη. Θα μιλήσω για την περίπτωση που γνωρίζω καλύτερα, τον δικό μου πανεπιστημιακό χώρο. Πρόκειται για μια εντυπωσιακή περίπτωση εξ αιτίας της φύσης της χρηματοδότησής του. Τεχνικά είναι ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο αλλά δέχεται μια τεράστια κρατική χρηματοδότηση – συντριπτική - ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν μπήκα στη σχολή πριν από 55 χρόνια υπήρχαν στρατιωτικά εργαστήρια - από τότε έχουν στην πράξη αποκοπεί. Τα ακαδημαϊκά προγράμματα επίσης εκείνη την περίοδο, τη δεκαετία του ‘50, χρηματοδοτούνταν αποκλειστικά από το Πεντάγωνο. Κάτω από την πίεση των φοιτητών στην ‘ταραγμένη περίοδο’ του ’60 υπήρξαν διαμαρτυρίες για την κατάσταση και εκκλήσεις για διερεύνηση. Το 1969 συστάθηκε μια επιτροπή φοιτητών της σχολής για να διερευνήσει το ζήτημα. Ήμουν μέλος της, χάρις εν μέρει στην πίεση των φοιτητών. Η επιτροπή έιχε ενδιαφέρον και ανακάλυψε ότι παρά την προέλευση της χρηματοδότησης (το Πεντάγωνο) σχεδόν στο σύνολο του ακαδημαϊκού προγράμματος δεν υπήρχε εργασία συνδεόμενη με το στρατό εντός του πανεπιστημιακού χώρου - υπό την αίρεση φυσικά ότι θεωρητικά οτιδήποτε θα μπορούσε να έχει μια στρατιωτική εφαρμογή. Στην πραγματικότητα, υπήρχε και μια εξαίρεση σε αυτό: το τμήμα πολιτικών επιστημών ήταν βαθειά αναμεμιγμένο στον πόλεμο του Βιετνάμ κάτω από ένα πέπλο δήθεν ειρηνικής έρευνας. Από εκείνη την περίοδο και μετά, η χρηματοδότηση από το Πεντάγωνο άρχισε να φθίνει και η χρηματοδότηση από κρατικά ιδρύματα του χώρου της υγείας άρχισε να διογκώνεται. Και υπάρχει λόγος γι΄ αυτό: αντανακλά αντίστοιχες αλλαγές στην οικονομία.

Κατά τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 η αιχμή της οικονομίας βασιζόταν στα ηλεκτρονικά. Το Πεντάγωνο παρείχε έναν εύσχημο τρόπο να κλέβεις χρήματα από τους φορολογούμενους, αφήνοντάς τους να σκέπτονται πως προστατεύονται από τους Ρώσους ή κάποιους άλλους, και να τα κατευθύνεις προς τη δημιουργία επιχειρηματικού κέρδους. Και αυτό γινόταν πολύ αποτελεσματικά: περιελάμβανε τους υπολογιστές, το ίντερνετ, την επανάσταση της πληροφορικής. Μάλιστα, το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης οικονομίας της υψηλής τεχνολογίας προέρχεται από εκεί. Σε πιο πρόσφατα χρόνια η οικονομία βασίστηκε περισσότερο στη βιολογία και κατά συνέπεια η δημόσια χρηματοδότηση αλλάζει ρώτα. Πριν από πενήντα χρόνια, εάν κοίταζες γύρω από το ΜΙΤ [4] έβρισκες μικρές εταιρείες φοιτητών στο ξεκίνημά τους. Αντλούσαν χρηματοδότηση για έρευνα από το Πεντάγωνο και εάν πετύχαιναν εξαγοράζονταν από μεγάλες εταιρείες. Όσοι από εσάς [τους ακροατές του ακροατηρίου] γνωρίζουν κάτι από την οικονομία της υψηλής τεχνολογίας θα καταλάβουν ότι αυτός ήταν η διάσημη Εθνική Οδός 128. Έτσι ήταν πενήντα χρόνια πριν. Σήμερα εάν κυκλοφορήσετε λίγο στο πανεπιστήμιο αυτό [το ΜΙΤ] θα δείτε ότι οι μικρές αυτές εταιρείες είναι προσανατολισμένες στη βιολογία και η ίδια διαδικασία συνεχίζεται: με την γενετική μηχανική, την βιοτεχνολογία, την φαρμακευτική. Όλα τα μεγάλα κτίρια που υψώνονται ανήκουν στην εταιρεία Νοβάρτις (Novartis) και άλλες τέτοιες . Αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργεί η αποκαλούμενη οικονομία του επιχειρείν. Επίσης, υπάρχει μεταστροφή προς την βραχυπρόθεσμη εφαρμοσμένη εργασία. Το Πεντάγωνο και τα Εθνικά Ιδρύματα Υγείας ασχολούνται με το απώτερο μέλλον της προχωρημένης οικονομίας. Αντιθέτως, μία επιχείρηση συνήθως απαιτεί κάτι αξιοποιήσιμο: να το χρησιμοποιήσει αυτή, να μην το χρησιμοποιήσουν οι ανταγωνιστές της και να το χρησιμοποιήσει αύριο. Δεν έχω μάλιστα υπ΄ όψιν μου κάποια επισταμένη σχετική μελέτη, όμως μου φαίνεται αρκετά καθαρό ότι η μεταστροφή προς την εταιρική χρηματοδότηση οδηγεί περισσότερο προς τη βραχυπρόθεσμη εφαρμοσμένη έρευνα και λιγότερο προς την εξερεύνηση ενός πεδίου που θα μπορούσε να αποδειχθεί ενδιαφέρον και σημαντικό σε βάθος χρόνου.
Μία άλλη συνέπεια της εταιρικής χρηματοδότησης είναι η μυστικότητα. Κάτι που εκπλήσσει αρκετούς ανθρώπους είναι ότι τον καιρό της χρηματοδότησης από το Πεντάγωνο δεν υπήρχε μυστικότητα. Επίσης δεν υπήρχε και υπηρεσία ασφάλειας στον χώρο του πανεπιστημίου. Μπορεί να το θυμάστε αυτό: θα μπορούσες να κόβεις βόλτες σε εργαστήρια χρηματοδοτούμενα από το Πεντάγωνο εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο χωρίς να χρειάζεται να βάζεις πουθενά καμία κάρτα. Καμία μυστικότητα, ήταν όλα ορθάνοιχτα. Όμως σήμερα υπάρχει μυστικότητα και βέβαια σε μια επιχείρηση δεν μπορούν να την επιβάλουν τη μυστικότητα, αλλά μπορούν να σου ξεκαθαρίσουν ότι δεν πρόκειται να δεις ανανέωση συμβολαίου εάν η δουλειά σου διαρρεύσει σε τρίτους – και έχουν συμβεί τέτοια, και μάλιστα έχουν οδηγήσει και σε σκάνδαλα, κάποια εκ των οποίων ήταν αρκετά κραυγαλέα ώστε δουν και το εξώφυλλο της Γουώλ Στρητ Τζέρναλ [5].
Η εξωτερική χρηματοδότηση έχει και άλλες παρενέργειες επί του πανεπιστημίου, εκτός αν είναι ελεύθερη, χωρίς περιορισμούς και συμβατή με την Αρχή του Χαλντέιν. Πράγματι, αυτό ίσχυε σε σημαντικό βαθμό για την χρηματοδότηση από το Πεντάγωνο και από άλλα εθνικά ιδρύματα. Παρ΄ όλα αυτά, κάθε είδος εξωτερικής χρηματοδότησης έχει παρενέργειες, ακόμα και αν υπακούει στην Αρχή του Χαλντέιν. Υποθέστε π.χ. ότι χάρις σε αυτήν ιδρύεται μία εκπαιδευτική ή ερευνητική εγκατάσταση. Η ενέργεια αυτή αλλάζει αυτόματα την ισορροπία της ακαδημαϊκής δραστηριότητας και αυτό μπορεί να απειλήσει την ανεξαρτησία και την ακεραιότητα του ιδρύματος – και στην περίπτωση της εταιρικη΄ς χρηματοδότησης πολύ σοβαρά.

Η ιδιωτικοποίηση είναι δυνατόν να έχει και άλλου τύπου επιρροές. Οι εταιρικοί μάνατζερς έχουν ένα καθήκον: πρέπει να εστιάσουν στην κερδοφορία και να μετατρέψουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της ζωής σε εμπορεύσιμα αγαθά. Και όχι επειδή είναι κακοί άνθρωποι - απλώς είναι η δουλειά τους αυτή. Στην αγγλο-αμερικανική νομοθεσία είναι επίσης και νομική τους υποχρέωση. Πολλά μπορούν να ειπωθούν για το θέμα αυτό, αλλά ένα συγκεκριμένο στοιχείο από αυτά αφορά τα πανεπιστήμια και πολλούς άλλους. Μία ειδική επίπτωση είναι η επικέντρωση στην αποκαλούμενη ‘αποδοτικότητα’ που είναι ενδιαφέρουσα σύλληψη και όχι αυστηρά οικονομική. Έχει κρίσιμη ιδεολογική διάσταση: εάν μια επιχείρηση μειώσει το προσωπικό της, μπορεί να καταστεί, με βάση τα τεχνικά κριτήρια, περισσότερο αποδοτική, καθώς μειώνει το κόστος της. Στη συνήθη περίπτωση κάτι τέτοιο μεταφέρει το βάρος στο κοινωνικό σύνολο, ένα πολύ οικείο φαινόμενο το οποίο συνεχώς παρατηρούμε. Τα κόστη για το κοινωνικό σύνολο δεν μετρώνται - και είναι κολοσσιαία. Αυτή είναι μία επιλογή που δεν βασίζεται στην οικονομική θεωρία, αλλά σε μία ιδεολογική απόφαση η οποία σχετίζεται άμεσα με τα αποκαλούμενα ‘επιχειρηματικά μοντέλα’ των πανεπιστημίων. Η αύξηση των φοιτητών ανά τμήμα ή η πρόσληψη φτηνού και προσωρινού ανθρώπινου δυναμικού, π.χ. τελειοφοίτων αντί προσωπικού μόνιμης απασχόλησης, μπορεί να έχει θετική αντανάκλαση στον ισολογισμό του πανεπιστημίου, αλλά ενέχει σημαντικά κόστη. Αυτά μεταβιβάζονται και δεν μετρώνται. Μεταβιβάζονται στους φοιτητές και στην κοινωνία ως εκπτώσεις στην ποιότητα της παιδείας και της διδασκαλίας.

Επιπλέον αυτών, δεν υπάρχει κανένας τρόπος να μετρηθούν τα ανθρωπιστικά και κοινωνικά κόστη της μετατροπής των σχολείων και των πανεπιστημίων σε εγκαταστάσεις που παράγουν εμπορεύσιμα αγαθά για την αγορά εργασίας, εγκαταλείποντας ταυτόχρονα το παραδοσιακό ιδανικό των πανεπιστημίων, δηλ. την υιοθέτηση της δημιουργικής και ανεξάρτητης σκέψης και έρευνας, την αμφισβήτηση παγιωμένων πεποιθήσεων, την εξερεύνηση νέων οριζόντων και την αποδέσμευση από εξωτερικούς περιορισμούς. Το ιδανικό αυτό έχει αναμφισβήτητα αστοχήσει στην πράξη, όμως στο βαθμό που πραγματοποιείται αποτελεί ένα καλό μέτρο του επιπέδου του πολιτισμού μας.
Αυτή η ιδέα αμφισβητείται ανοιχτά από τους αποκαλούμενους από τον Άνταμ Σμιθ ‘αρχιτέκτονες της πολιτικής’ του συμπλέγματος κράτους – επιχειρήσεων με την κατά μέτωπο επίθεση στην Αρχή του Χαλντέιν στην Βρετανία. Πρόκειται για μία ακραία περίπτωση – μάλιστα τόσο ακραία ώστε εκτιμώ ότι μπορεί να αντικρουστεί. Υπάρχουν όμως και λιγότερο κραυγαλέα παραδείγματα και πολλά από αυτά είναι σύμφυτα με την εξάρτηση από τις πηγές εξωτερικής χρηματοδότησης (κρατικές ή ιδιωτικές). Και οι δύο αυτές πηγές είναι δύσκολο να διαχωριστούν, με δεδομένο τον έλεγχο που ασκούν στο κράτος τα ιδιωτικά συμφέροντα.

Ποια είναι όμως η σωστή αντίδραση στην εξωτερική χρηματοδότηση – αυτή που απειλεί το ιδανικό του ελεύθερου πανεπιστημίου; Λοιπόν, μία επιλογή είναι να την απορρίψει κανείς εξ υπ΄αρχής – και σε αυτή την περίπτωση το πανεπιστήμιο θα υποβαθμιστεί. Μία άλλη επιλογή είναι να αποδεχτεί κανείς ότι είναι και αυτό μέσα στη ζωή να πρέπει στο χώρο εργασίας μου να περνώ δίπλα από την Αίθουσα Διαλέξεων Μάρτιν Λόκχηντ και από το παράθυρό μου να βλέπω το Κτίριο Κόχ [6], τα οποία έχουν τα ονόματα πολυδισεκατομμυριούχων, οι οποίοι αποτελούν βασικούς χρηματοδότες του Tea Party και είναι ηγετικές φιγούρες στις καμπάνιες για την εξάλειψη του εργατικού κινήματος και την εγκαθίδρυση μιας ιδιότυπης εταιρικής τυραννίας.
Τώρα, εάν αυτή η εξωτερική χρηματοδότηση αναζητά την [επιρροή στη] διδασκαλία, την έρευνα και τις άλλες δραστηριότητες, τότε μας δίνεται ένα ισχυρό επιχείρημα ώστε πολύ απλά να αντιταχθούμε ή και να την απορρίψουμε απευθείας, ανεξάρτητα από όποιο κόστος. Τέτοιες έξωθεν επιβολές δεν είναι αναπόφευκτες και αυτό αξίζει να το έχουμε στο μυαλό μας.



-ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ -

Ο πυρήνας της ομιλίας του Τσόμσκι είναι η έννοια της εξωτερικότητας στην οικονομική και κοινωνική ζωή (έννοιες αλληλένδετες άλλωστε) και η εφαμογή της στην περίπτωση της πανεπιστημιακής παιδείας. Η εξωτερικότητα εν γένει δημιουργείται όταν μία πράξη μας (κοινωνική ή οικονομική ή πολιτική) έχει συνέπειες και για άλλους πέρα από εμάς. Αυτές συνήθως τις αγνοούμε ή επιλέγουμε να μην τις λαμβάνουμε υπ΄ όψιν. Κλασικά παραδείγματα είναι η ρύπανση του περιβάλλοντος (παράγουμε χωρίς να λαμβάνουμε υπ΄ όψιν την περιβαλλοντική βλάβη που προκαλούμε), αλλά, όπως θα έλεγε και ο Steven Levitt (Freakonomics), ακόμα και για την τρομοκρατία (προκαλεί αισθήματα φόβου σε ευρύτερα στρώματα από αυτά που αποτελούν το στόχο της) και το ταλέντο (επηρεάζει θετικά όχι μόνο το φορέα του ταλέντου αλλά και τους γύρω του που υποβοηθούνται).

Και εδώ είναι η συγκεκριμένη διαφωνία μου με τον Τσόμσκυ: ο ίδιος λέει ότι ΄Τα κόστη για το κοινωνικό σύνολο δεν μετρώνται - και είναι κολοσσιαία. Αυτή είναι μία επιλογή που δεν βασίζεται στην οικονομική θεωρία, αλλά σε μία ιδεολογική απόφαση η οποία σχετίζεται άμεσα με τα αποκαλούμενα ‘επιχειρηματικά μοντέλα’ των πανεπιστημίων ΄ . Και όμως, η σύλληψη αυτή είναι αυθεντικά οικονομική και έχει ευρεία εφαρμογή σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής. Οι οικονομολόγοι σε αναλύσεις κόστους - οφέλους, την χρησιμοποιούν εάν τους συμφέρει για να φουσκώσουν κάποιο λογαριασμό, ή την αγνοούν συστηματικά για να ξεφουσκώσουν κάποιον άλλο λογαριασμό.

Δυστυχώς, απ΄ ό,τι διαπιστώνει ο Τσόμσκι, όπως και άλλοι που όμως δεν έχουν την απαραίτητη διαύγεια για να το διατυπώσουν ανάγλυφα, οι εξωτερικότητες της ιδιωτικοποίησης της πανεπιστημιακής ζωής αναμένεται να είναι μεγάλες και μη υπολογίσιμες και αφορούν την κοινωνία ως οργανισμό (όχι την θέση των καθηγητών ή των κομματικοποιημένων νεολαιών, οι οποίοι έχουν κάθε κίνητρο να υπερασπιστούν τη θέση τους και ως εκ τούτου είναι οι πρώτοι ύποπτοι για αντικοινωνική συμπεριφορά). Ως εκ τούτου είναι και εύκολα αγνοήσιμες. Προς αυτήν την κατεύθυνση νομίζω ότι πρέπει να κινηθεί ο αντίλογος προκειμενου να τεκμηριωθούν και να αποτιμηθούν αυτές οι εξωτερικότητες όσο το δυνατόν καλύτερα, πάνω στον δρόμο που εύστοχα χαράζει ο Τσόμσκι.


Μετάφραση - Σημειώσεις - Σχόλιο: Γιώργος Μ. Τέντες

Σημειώσεις
[1] ΗΠράξη Επαναπροσαρμογής Υπηρετούντων (Servicemen΄s Readjustment Act of 1944, P.L. 78-346, 58 Stat. 284m) είναι γνωστή στις ΗΠΑ ως ‘Ειδικός Λογαριασμός για τους Βετεράνους’ ή GI Bill
[2] http://reclaimdemocracy.org/corporate_accountability/powell_memo_lewis.html
[3] Arts and Humanities Research Council
[4] ΜΙΤ είναι το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης ή Massachusetts Institute of Technology
[5] Πρόκειται για τη γνωστή εφημερίδα Wall Street Journal
[6] Πρόκειται για το Lockheed Martin Lecture Hall και το Koch building


  • Ανίκανων φτιασίδια...
Τελικά τα κατάφεραν και με το πρώην δημόσιο πανεπιστήμιο. Τα ΜΜΕ φυσικά λένε ότι καλά κάνανε. Αλλά αυτό και μόνο θα έπρεπε να βάζει όλους εμάς σε υποψία. Από ότι φαίνεται οι Πανεπιστημιακοί ωρύονται μεν αλλά πλέον είναι μάλλον αργά.

Αλήθεια τόσο καιρό που ήταν όλοι αυτοί που τώρα χτυπιούνται; Που ήταν όταν ένας ολόκληρος λαός πατιόταν στο σβέρκο από την βαριά μπότα της τρόικας; Είναι φανερό ότι όλοι αυτοί νόμιζαν ότι η φωτιά που έμπαινε δεν τους αφορούσε. Νόμιζαν ότι αυτοί ήταν δίπλα στην εξουσία και όχι κάτω από αυτήν.

Κακομοίρηδες, δήθεν μορφωμένοι. Έπρεπε να ξέρατε ότι αυτός που θέλει να κάψει ένα δάσος, ξεκινάει πρώτα να βάζει φωτιά στα χόρτα και μετά στα δέντρα. Γιατί έτσι βλέπετε όλοι εσείς τον λαό. Σαν χόρτα που μπορείτε να τα καίτε. Δυστυχώς για εσάς και κατ’ επέκταση και για μας, τα χόρτα κάηκαν και τώρα άρχισαν να αρπάζουν και τα δέντρα.

Είναι πολύ αργά για όλους μας. Και ξέρετε κάτι; Όσο αφήνουμε τους ηλίθιους πολιτικούς να περνάνε αυτά που θέλουν, τόσο πιο δύσκολο και πιο αιματοβαμμένο θα είναι το έργο μας αργότερα, αν ποτέ θελήσουμε να τους κρεμάσουμε.

Κάποιοι μιλάνε για μια Παγκόσμια Κυβέρνηση που έρχεται. Ναι έχουν δίκιο. Μη νομίζεται πως ξαφνικά όλα τα κράτη χρωστάνε και πρέπει εφαρμόσουν λιτότητες και άλλες τέτοιες μαλακίες. Χρόνια έτσι λειτουργούσε το σύστημα, τώρα ανακάλυψαν ότι πρέπει να γίνει διαφορετικά; Φυσικά και όχι, απλά προετοιμάζουν τώρα το έδαφος, καίνε τα πάντα, θέλουν ένα καθαρό έδαφος που θα στήσουν την κυβέρνηση τους, δεν θέλουν χόρτα και δέντρα γύρω τους, δεν θέλουν να μπορούν κάποιοι να κρύβονται για να τους πολεμήσουν.

Για να γυρίσουμε όμως και πάλι στο θέμα παιδεία. Ξέρετε τι κάνουν αυτή την στιγμή και τα ΜΜΕ τους στηρίζουν; Αφαιρούν το δικαίωμα των φτωχών ανθρώπων στην μόρφωση. Γυρνάνε τον κόσμο πολλούς αιώνες πίσω. Θέλουν λαό αγράμματο, θέλουν μόνο να μορφώνονται τα παιδιά των εχόντων και κατεχόντων, με λίγα λόγια θα υπάρχουν δύο τάξεις. Οι έχοντες και οι δούλοι.

Είναι πολύ κοντά, που τα παιδιά των φτωχών οικογενειών, θα έχουν δικαίωμα μόνο στο να γίνονται δούλοι των πλουσίων. Μέχρι και ξύλο θα έχουν δικαίωμα να τρώνε από τον πλούσιο αφέντη. Πώς είπατε; Τα παρά λέω; Μακάρι να τα παραλέω, μακάρι να είναι όλα αυτά στην φαντασία μου. Δυστυχώς, αν κάποιος διάβαζε μερικά από τα άρθρα μου, τότε θα έβλεπε ότι τα περισσότερα από όλα όσα έχω γράψει έχουν γίνει πραγματικότητα.

Τελικά πάντα ζω με την ελπίδα ότι θα παίσω έξω, αλλά πάντα πέφτω μέσα. Μάθετε να βλέπετε πίσω από την είδηση, μάθετε να βλέπετε με καχυποψία κάθε τι που αποφασίζει για εσάς η άρχουσα τάξη, ποτέ δεν είναι για το καλό του κοινωνικού συνόλου και ας λένε για το αντίθετο. Αν κάποτε βγάζαμε τις παρωπίδες μας, θα βλέπαμε ότι κανείς μας δεν ενδιαφέρετε για το καλό του άλλου, άρα γιατί να ενδιαφερθούν και όλοι αυτοί που μας κυβερνούν για το καλό μας;

Ας μου πει κάποιος από εσάς. Ξύπνησε ποτέ ένα πρωί και ενδιαφέρθηκε πώς ζει και πώς περνάει ο γείτονας του; Φυσικά και όχι, αν πάλι το έκανε ήταν γιατί είχε κάποιο συμφέρον, όχι απαραίτητα υλικό, αλλά απαραιτήτως κάποιο συμφέρον. Πώς είπατε; Δεν είναι έτσι; Ελάτε τώρα, ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας. Έτσι είναι, αλλά όταν αυτό γίνεται στην πολιτική νοιώθουμε αργότερα τον πόνο που μας προκαλεί το δήθεν για το καλό μας. Τέλος πάντων, ας είναι αδέρφια μου, εύχομαι σε όλους να μη βγουν αληθινά τα λεγόμενα μου και το μέλλον να είναι πολύ καλύτερο κάτω από την μπότα της Παγκόσμιας Κυβέρνησης...


Χρήση χημικών όπλων κατά των Κούρδων ανταρτών από τον τουρκικό Στρατό έρχεται με τηλεγράφημα ειδησεογραφικού πρακτορείου όπου αναφέρεται ότι έκθεση του Οργανισμού των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων (IHD) στο Ντιγιαμπακίρ σύμφωνα με την οποία "Ο Τουρκικός Στρατός απο το 1994 μέχρι σήμερα, σε 39 επιχειρήσεις χρησιμοποίησε χημικά όπλα, η χρήση των οποίων είχε σαν αποτέλεσμα 437 Κούρδοι Μαχητές του PKK να βρούν τον θάνατο".

Στην έκθεση υπάρχουν αναφορές και για την χρήση βιολογικών όπλων. Aναφέρονται παραδείγματα για την χρήση χημικών όπλων απο τον τουρκικό Στρατό στις κάτωθι περιπτώσεις:

- Στο χωριό Silopi περιοχή του Σιρνάκ στις 11 Μαΐου, 1999, 20 μαχητές του ΡΚΚ, έχασαν την ζωή τους απο χρήση χημικού αερίου όπως απεφάνθη γερμανικό εργαστήριο μετά την εξέταση των ευρημάτων που απέστειλαν οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων

- 8 μαχητές του ΡΚΚ μεταξύ των οποίων δύο γυναίκες, έχασαν τη ζωή τους σε σύγκρουση το Σεπτέμβριο του 2009 σε περιοχή της Cukurca στην επαρχία Χακάρι από την χρήση χημικών όπλων όπως απεφάνθη γερμανικό εργαστήριο μετά την αποστολή ευρημάτων και φωτογραφικού υλικού.

- Οι σωροί 21 μαχητών του ΡΚΚ, οι οποίοι εφέροντο να έχουν σκοτωθεί με χημικά όπλα σε μια σύγκρουση στην περιοχή του Çemişgezek στο Ντέρσιμ στις 11 Απριλίου 1997, δεν έχουν ακόμη παραδοθεί στις οικογένειες τους, αν και οι κωδικές ονομασίες τους και οι τόποι γέννησης τους είναι καταχωρημένοι στο γραφείο του ειδικού εισαγγελέα στην Μαλάτια

- 22 νέοι οι οποίοι εγκατέλειψαν την Μαλάτια για να ενταχθούν στο PKK και 6 Κούρδοι μαχητές του PKK οι οποίοι βρήκαν τον θάνατο στη μαζική σφαγή στις 17 Μαΐου 1994 στο όρος Bezar στην επαρχία Adıyaman απο την χρήση χημικών όπλων.

Τα παραπάνω δεν είναι τίποτα άλλο παρά ηχηρός συναγερμός στα αυτιά των Ελλήνων αξιωματικών που είναι υπεύθυνοι για τον αμυντικό σχεδιασμό μας.

  • Πόσο έτοιμες είναι οι στρατιωτικές δυνάμεις αυτοάμυνας που διαθέτουμε στα νησιά για επίθεση από χημικά όπλα;
  • Πόσο έτοιμοι είναι οι Εθνοφύλακες;
  • Πόσο εκπαιδευμένοι;
  • Υπάρχουν τα κατάλληλα μέσα και υλικά για να αποτρέψουν την διάρρηξη των ελληνικών αμυντικών θέσεων σε μια αιφνιδιαστική επίθεση με χημικά όπλα;

Γιατί μέχρι τώρα πιθανολογούσαμε. Τώρα ξέρουμε…

Πέραν αυτού, υπάρχει και θέμα παραβίασης από την Τουρκία των διεθνών νόμων περί κατοχής κια χρήσης όπλων μαζικής καταστροφής. Ένα πολύ ισχυρό νομικό "όπλο" στα χέρια μας...

Η Γραμματέας μεταναστευτικής πολιτικής και βουλευτής Α' Αθηνών της ΝΔ, κυρία Φωτεινή Πιπιλή κατηγορεί την Κυβέρνηση για πρωτοφανή και εθνικά επικίνδυνη πρακτική για έμμεση νομιμοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων παράνομων μεταναστών μέσω του μεγαλύτερου ασφαλιστικού φορέα της χώρας του ΙΚΑ.

Με αφορμή τις δημόσιες ανακοινώσεις του Διοικητή του ΙΚΑ κ. Ροβέρδου Σπυρόπουλου το πρωί, στην εκπομπή του mega «Κοινωνία ώρα mega», ότι με την αρχή της ισχύος του Εργόσημου θα μπορούν ακόμα και οι παρανόμως εισελθόντες και διαμένοντες στη χώρα, ανεξαρτήτως δε του χρόνου εισόδου να προσέρχονται στα κατά τόπους ΚΕΠ και να προμηθεύονται Αριθμό Κοινωνικής Ασφάλισης (ΑΜΚΑ), η βουλευτής Α΄ Αθηνών κα Πιπιλή κατέθεσε αμέσως επίκαιρη ερώτηση προς τον Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, κ. Γ. Κουτρουμάνη, ζητώντας να μάθει εάν οι ανακοινώσεις του κ. Σπυρόπουλου έχουν την κάλυψη της Κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού.

Μεταξύ άλλων ο Διοικητής του ΙΚΑ επέμεινε ότι η χορήγηση ΑΜΚΑ σε όλους του παράνομους μετανάστες είναι και προσοδοφόρα για το ΙΚΑ, αλλά και κοινωνικά δίκαιη! Μάλιστα, ο κ. Σπυρόπουλος διευκρίνισε ότι οι παράνομοι μετανάστες μετά από πέντε χρόνια θα μπορούν ως κάτοχοι πλέον του αριθμού κοινωνικής ασφάλισης να διεκδικούν τη νομιμοποίησή τους.

Καταλήγοντας η Γραμματέας Μεταναστευτικής Πολιτικής – Βουλευτής Α΄ Αθηνών της ΝΔ, κα Φωτεινή Πιπιλή δήλωσε: «είναι εθνικά επικίνδυνη η τακτική της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να επιχειρεί με κάθε τρόπο τη μετατροπή της Ελλάδας σε «παράδεισο» των παράνομων μεταναστών εις βάρος των Ελλήνων πολιτών και των νομίμως εργαζομένων αλλοδαπών. Να αποσυρθεί αμέσως κάθε ανάλογη απόφαση ή καν σκέψη».

Πηγή


Με αυτόν τον τίτλο κυκλοφόρησε σήμερα η εφημερίδα Shqip. Τα έγγραφα που βγήκαν τις τελευταίες μέρες στο φως της δημοσιότητας από το Wikileaks του Τζούλιαν Ασάντζ, και αφορούν τηλεγραφήματα του πρώην Πρέσβη των ΗΠΑ στα Τίρανα Τζον Ουίδερς, ταρακουνούν τη χώρα, ενώ το σημερινό αφορά άμεσα τις σχέσεις Ελλάδας - Αλβανίας.

Η Αλβανική κυβέρνηση δεν θέλει να συγκρουστεί με την Ελλάδα για το "Τσάμικο". Αυτό είναι ένα από τα συμπεράσματα της ανάλυσης του πρώην Πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στα Τίρανα, Τζον Γουίδερς, σε ένα τηλεγράφημα που έστειλε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ στις 10 Νοεμβρίου 2008. Στο έγγραφο αυτό, ο πρέσβης των ΗΠΑ κάνει μια λεπτομερή σύνοψη και ανάλυση του όλου προβλήματος των Τσάμηδων, παρέχοντας λεπτομερή "ιστορικά στοιχεία". Σύμφωνα με τον Γουίδερς, η αλβανική κυβέρνηση δεν θέλει να συγκρουστεί με την Ελλάδα, φοβούμενη ότι θα της χρεωθεί εθνικισμός. Στο τηλεγράφημα της 10ης Νοεμβρίου σημείωσε ότι "Οι Αλβανοί Τσάμηδες που εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν μια δικαστική μάχη σχετικά με το ζήτημα της ελληνικής ιθαγένειας και της αποζημίωση σε σχέση με την κακομεταχείριση από την ελληνική κυβέρνηση για ζημιές κατά τον βίαιο διωγμό. Πολύ ελάχιστα πράγματα έγιναν για το ζήτημα των τσάμηδων δεδομένου ότι με ψήφισμα του Κοινοβουλίου το 1994, οπότε και αναγνωρίστηκε ως ένα θέμα και φαίνεται ότι η αλβανική κυβέρνηση δεν θέλει να αντιπαρατεθεί με την Ελλάδα και να θέσει σε κίνδυνο τις σχέσεις, επιμένοντας στο θέμα αυτό. Η νομική προοπτική του θέματος απαιτεί περισσότερη προσοχή από τους Τσάμηδες, αλλά δεν είναι σαφές ποιο δικαστήριο θα έχει αρμοδιότητα να ασχοληθεί με αυτό το συγκεκριμένο πρόβλημα. "

Παρακάτω, ο Πρέσβης Withers περιγράφει με την οπτική του για το Τσάμικο ζήτημα, το οποίο ως φαίνεται αντικατοπτρίζει και την μυστική γραμμή των ΗΠΑ επί του Τσάμικου:

«Οι Τσάμηδες είναι Αλβανοί που ζούσαν στη δυτική Ελλάδα. Κοντά στο τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, περίπου 20 χιλιάδες με 40 χιλιάδες Τσάμηδες εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα ως συνεργοί του φασισμού και εγκαταστάθηκαν στην Αλβανία. Στην αρχή η μεταχείρισή τους ήταν καλή στην Αλβανία, αλλά αργότερα στράφηκε εναντίον της η κομμουνιστική κυβέρνηση και εκτελέστηκαν πολλά μέλη της. Ως αποτέλεσμα, η Τσάμηδες ήταν ισχυρές αντιπάλους του κομμουνιστικού καθεστώτος. Πολλά μέλη της Τσάμικης κοινότητας σήμερα είναι στον κεντροδεξιό συνασπισμό (φιλοκυβερνητική) και πιστεύουν ότι ο αριθμός του Τσάμικου πληθυσμού στην Αλβανία εκτιμάται σε 400 χιλιάδες κατοίκους. Οι Τσάμηδες έχουν αγωνιστεί επί μακράν για την επιστροφή (στην Ελλάδα). Τον Οκτώβριο (2011), ο Tahir Muhedini, Τσάμης ηγέτης και πρόεδρος του κόμματος PDI, δήλωσε στον πολιτικό σύμβουλο της πρεσβείας, πως οι Τσάμηδες, σε συνεργασία με υψηλόβαθμους αξιωματούχους της αλβανικής κυβέρνησης, τα ονόματα των οποίων δεν ανέφερε, έχουν ετοιμάσει το νομικό πλάνο για το ζήτημα της κακοποίησης και της «γενοκτονίας» από την ελληνική κυβέρνηση. Ο Muhedini πρόκειται να ετοιμάσει το φάκελο και να το στείλετε στο Διεθνές Δικαστήριο. Ο Muhedini είπε πως κανένα από τα προβλήματα της Τσάμικης κοινότητας δεν έχει επιλυθεί και δεν μπορεί να επιλυθεί χωρίς την βοήθεια της Αλβανικής κυβέρνησης. Ωστόσο, σύμφωνα με Muhedini, η αλβανική κυβέρνηση έχει δώσει μια μικρή βοήθεια για το ζήτημα των τσάμηδων, μετά την υπερψήφιση του ψηφίσματος το 1994, οπότε και αναγνωρίστηκαν τα δικαιώματα των Τσάμηδων. Οι Αλβανοί αξιωματούχοι της κυβέρνησης, είπε ο Muhedini έχουν διασχίσει τα σύνορα, ενώ έχει δίκιο για την περιγραφή της κακομεταχείρισης των Τσάμηδων στην Ελλάδα, αλλά είπε επίσης ότι η αλβανική κυβέρνηση δεν θέλει να συγκρουστεί με την Ελλάδα. Σύμφωνα με τον Muhedini, οι Έλληνες έχουν δηλώσει ότι δεν υπάρχει τσάμικο ζήτημα».

Εν τω μεταξύ, στο τελευταίο σχόλιο του πρέσβη Withers , στο τηλεγράφημα που απευθύνεται στο Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών, σημείωσε ότι ενώ το Τσάμικο πρόβλημα είναι ατυχές, φαίνεται ότι η αλβανική κυβέρνηση ανησυχεί περισσότερο για τις διμερείς σχέσεις με την Ελλάδα από ό,τι για τις απαιτήσεις των Τσάμηδων. Η Ελλάδα είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Αλβανίας, και περίπου 1 εκατομμύριο Αλβανοί εργάζονται στην Ελλάδα, γιαυτό η Αλβανική κυβέρνηση δεν φαίνεται πρόθυμη να βλάψει τις σχέσεις με τους Έλληνες, θέτοντας το ζήτημα των τσάμηδων. Ωστόσο, αποτελεί γεγονός ότι οι Τσάμηδες ετοιμάζουν μια δικαστική υπόθεση εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης και οι πρωτοβουλία που λαμβάνεται εκτός της αλβανικής κυβέρνησης παραμένει δύσκολοι, καθώς η διεθνή δικαιοσύνη για να ανοίξει το ζήτημα απαιτεί νομική σύγκρουση."



Η συγχώνευση των ALPHA – EUROBANK έφερε χαμόγελα στο Χρηματιστήριο Αθηνών αλλά και στους επιχειρηματικούς κύκλους. Ακούγονται φήμες και για συνεργασία μεταξύ των WIND – VODAFONE.

Αυτό που πάντως προβληματίζει είναι η στάση της Κυβέρνησης. Οι πιο πάνω κινήσεις έγιναν ή θα γίνουν λόγω των νέων οικονομικών δεδομένων. Η κρίση οδήγησε σε αυτές τις σκέψεις. Η κρίση όμως προήλθε από τον δημόσιο τομέα. Το κράτος ‘φαλίρισε’ και ο αντίκτυπος αυτός επηρέασε τους τομείς της οικονομίας γενικότερα. Οι εταιρείες λοιπόν, αποφάσισαν να κινηθούν και να απαντήσουν στα προβλήματα της κρίσης με οικονομίες κλίμακος, με ενίσχυση της ρευστότητάς τους.

Το κράτος όμως τι κάνει για να μειώσει άμεσα τα έξοδά του και να αυξήσει τα έσοδά του; Το πιο εύκολο είναι να μειώσεις τα χρήματα για το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, να προχωρήσεις σε οριζόντιες περικοπές στους μισθούς και στις συντάξεις, να μην εξοφλείς τους προμηθευτές τους και τις ανειλημμένες υποχρεώσεις σου, να αυξήσεις τους φόρους.

Και πάλι όμως τα στοιχεία "δεν μασάνε". Το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού, σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών για την περίοδο Ιανουαρίου – Ιουλίου 2011, αυξήθηκε κατά 24,6%, σε σχέση με πέρυσι. Επίσης, πτωτική ήταν η πορεία των εσόδων τα οποία συρρικνώθηκαν κατά 6,4%.

Το πολλά διαφημιζόμενο ενιαίο μισθολόγιο (όπως είχε αρχικά προγραμματιστεί) μάλλον θα μείνει στα χαρτιά, όσο και αν φωνάζει η Τρόικα, όσο και αν συμφωνούν οι πολίτες, οι οποίοι βλέπουν τον θυρωρό του Υπουργείου Οικονομικών να "καθαρίζει" 2,000 ευρώ. Οι συγχωνεύσεις δημοσίων οργανισμών ακόμα αναμένονται, τι και αν το έχει αναλάβει ο "πολύς" κ. Β’ Αντιπρόεδρος (Πάγκαλος). Οι επενδύσεις που θα έφερναν ‘ζεστό χρήμα’ ακόμα αναμένονται, ενώ ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός κ. Παμπούκης παραιτήθηκε.

Οι τράπεζες αντέδρασαν και προσπαθούν να αλλάξουν το κλίμα στην οικονομία. Όμως αν δεν αλλάξει το πολιτικό κλίμα, αν δεν δοθεί ένα νέο έναυσμα με 2-3 μεγάλες τομές και μερικά επενδυτικά προγράμματα η κατάσταση θα παραμείνει η ίδια. Το χειρότερο από όλα είναι ότι, όσο χρήμα είχαν στην άκρη οι ελληνικές οικογένειες έχει τελειώσει.

Πόσο να αντέξουν οι Έλληνες πολίτες; Δύο χρόνια και η Κυβέρνηση ακόμα ψάχνει τρόπους…! Τα χρονικά περιθώρια στενεύουν και ο κόσμος απελπίζεται όλο και πιο πολύ!!!

Πηγή

«Όσο ο ήλιος δεν αλλάζει την πορεία του, ούτε εμείς θα κάνουμε συμφωνίες με τον Ξέρξη, αλλά πιστοί στους Θεούς και τους Ήρωες, των οποίων έκαψε τους ναούς και τα αγάλματα, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την Ελευθερία μας».

Μια σκοτεινή κλίκα που δεν σκέπτεται ελληνικά, δεν νοιώθει ελληνικά και που εν πολλοίς και μεταξύ τους δεν μιλούν καν ελληνικά, έχει υφαρπάξει την εξουσία. Την υφάρπαξε με μια κολλοσιαία πολιτική απάτη, πουλώντας φούμαρα στο φοβισμένο από την κρίση πόπολο, ότι υπάρχουν λεφτά, ότι θα δίνανε κι αυξήσεις κι ότι είχαν και κάτι δισεκατομμύρια καβάτζα για κοινωνικές δαπάνες.

Η ιδεοληπτική παρέα, δουλευταράδες σαν ακρίδες στα πράσινα στάχυα, πρώτα φρόντισε να σπάσει τον τσαμπουκά του Λαού. Αλλεπάλληλα κύματα εκβιασμών, ψευδολογίας και κατατρομοκράτησης, έσπειραν σε όλο το κοινωνικό σώμα την κατάθλιψη κι έδιωξαν κατά κύματα τις καταθέσεις στο εξωτερικό ενώ πάγωσαν κάθε οικονομική δραστηριότητα. Κάθε μπούρδα που αμόλαγαν, έστελνε μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια στην Κύπρο και την Εσπερία. Παράλληλα ελεεινολογούσαν την χώρα στις ρούγες τις υφηλίου, βρίζανε την Πατρίδα και το Λαό από κάθε διεθνές βήμα. Φανταστείτε τι λέγανε κατ΄ιδίαν στους Φράγκους, τους Αλανούς και τους κοντοχωριανούς του αδερφού Νικολάκη, τους αμεταμφίεστους Αμερικάνους, με την αμερικάνικη καρδιά.

Τα γεγονότα και το απύλωτο στόμα του λάγνου Ντομινίκ, αποκάλυψαν ότι η παρεούλα που κατσικώθηκε με παπατζίδικο τρόπο στην εξουσία, είχε προαποφασίσει την προσφυγή στο ΔΝΤ, ενώ δημοσίως σφυρίζανε κλέφτικα μας δουλεύανε ψιλό γαζί. Αυτό, λένε οι κακεντρεχείς, έδωσε την δυνατότητα σε κάποιους, που λόγω «κληρονομικού χαρίσματος» γνώριζαν την αλήθεια, να παίξουν γερό μπαρμπούτι, με σημαδεμένα «κόκκαλα» και να βγάλουν δισεκατομμύρια, όσο εσείς, μνημονιακοί μου δουλοπάροικοι, βγάζατε ίκτερο από την αγωνία για τη χώρα και το ψωμί σας. Τ+10, CDS και το λουρί της μάνας.

Ψήφισαν και νόμο κράχτη για όλα τα γρήγορα βετέξ του Πακιστάν, τους Σομαλούς νταβαντζήδες και τους Νιγηριανούς ναρκέμπορους. Αυτοί, μαζί με επαίτες, ορδές από δύστυχες πουτάνες, όπου παλεύει το AIDS με την ηπατίτιδα, κι Αφγανούς κατσαπλιάδες, ήρθαν σε ακόμη μεγαλύτερα κύματα να μοιραστούν τον σοσιαλιστικό μας παράδεισο, την πράσινη ανάπτυξη και το γλαρό βλέμμα του Ραγκούση. Τζημπέργκερ σοσιαλισμός και πολυπολιτισμός. Προηγουμένως όμως, από τον Νοέμβριο του 2009, μόλις ένα μήνα μετά το κόλπο γκρόσο υφαρπαγής της εξουσίας, εφαρμόζοντας τις έγγραφες τρίχες, που έστελνε ο Συνήγορος του Αποτέτοιου στα Υπουργεία, έπαυσε η ανάσχεση των λαθρομεταναστών στον Έβρο, με αποτέλεσμα να φρακάρει η χώρα από παράνομους, κυρίως μουσουλμάνους. Δυο εκατομμύρια αναφομοίωτα σαρίκια, ασύμβατα με την χώρα, τον Λαό, την Ιστορία μας, τον τρόπο ζωής μας.

Παράλληλα, οι «έκπληκτοι» σοσιαλιστές μας, άμα τη αναλήψει, οδηγούν με γοργά βήματα τους εργαζόμενους στην εποχή πριν από το Σικάγο. Το οκτάωρο, το αξιοπρεπές μεροκάματο, είναι ήδη στην αληθινή αγορά μια μακρινή ανάμνηση. Ο Ιωάννης Μεταξάς, ο θεμελιωτής του ΙΚΑ, του οκταώρου κι ο τοποτηρητής της πιο αυστηρής περιόδου εφαρμογής της εργατικής νομοθεσίας, φαντάζει υπόδειγμα κοινωνικής ευαισθησίας, σκανδιναβικής κοπής, συγκρινόμενος με τους ιδεοληπτικούς ανθρωποφάγους της κυβερνώσας κλίκας.

Αποκάλυψη: Μυστική επιτροπή συζητά για το Αιγαίο

Θα σας πω όμως μια πληροφορία. Με την ενθάρρυνση και συνεισφορά μέρους της αμερικανικής γραφειοκρατίας, κάτι απατεώνες Δημοκρατικούς σαν αυτούς που βομβαρδίζανε μοναστήρια, γυναικόπαιδα και ψυχασθενείς στην Σερβία, έχει συγκροτηθεί εδώ και κανένα οκτάμηνο μια άτυπη επιτροπή, κοινή με τους ισλαμοφασίστες γείτονες μας. Δυο αμερικανάκια, δυο μεμέτια κι, εκ μέρους της ιδεοληπτικής κλίκας λέγεται ότι συμμετέχει διπλωμάτης μας, τον οποίο στην Κύπρο, όπου υπηρέτησε, τον αποκαλούν ειρωνικά «Ολλανδό», ένεκα των αφασιακών, μακράν του Ελληνικού Τρόπου, απόψεων του. Αντικείμενο της η συγκεκριμενοποίηση και κατάρτιση οριστικής ελληνοτουρκικής συμφωνίας, επί ήδη συμφωνημένου πλαισίου αρχών, για συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο και όχι μόνο, όπου εμείς θα δώσουμε, οι Τούρκοι θα πάρουν κι εμείς θα ξαναδώσουμε. Η συμφωνία δεν θα είναι απλώς λεόντειος. Στον Κορυδαλλό, στον Περαία και στα πέριξ, το λέμε νταβαντζιλίκι. Στον Ποινικό Κώδικα το λένε αλλιώς κι έχεις δικό σου πεύκο στο Γουδί, if you know what I mean, κι ας πάει το 2100 ο εγγονός σου στον Άρειο Πάγο να κάνει αναψηλάφηση. Εξ αυτού άλλωστε η ιδεοληπτική παρέα κάνει ως τώρα γαργάρα την ΑΟΖ. Δεν την διακηρύσσει, δεν την οριοθετεί, παρ’ ότι οι Ισραηλινοί μας την έχουν ήδη αναγνωρίσει (!), ο μακαρίτης Τάσσος είχε φροντίσει να εμπλέξει μεγάλες αμερικανικές εταιρείες στην έρευνα κι εξόρυξη στην δικιά του ΑΟΖ, ενώ ήδη μη επανδρωμένα αεροσκάφη του Τελ Αβίβ επιτηρούν την περιοχή, στέλνοντας το μήνυμα στην Άγκυρα ότι θα φάει φωτιά και σίδερο αν κάνει λεονταρισμούς.

Ο δρόμος του Λυκίδη

Στους συντρόφους και σε σας αδέρφια, θα θυμίσω λοιπόν τον Λυκίδη.

Μετά τη νίλα στη Σαλαμίνα ο Ξέρξης γύρισε στην Ασία κι άφησε πίσω του πολύ στρατό με αρχηγό τον Μαρδόνιο. Αυτός ήταν λίγο τζάμπα μάγκας κι υπερόπτης, σαν τον Ερντογάν ένα πράμα, που μας απειλεί, θέλει ν’ ανοίξει άλλο Βόσπορο αλλά οι Κούρδοι κήρυξαν αυτονομία και στις 30/7 έκαναν εκλογές για αυτόνομη Βουλή κάτω απ΄τη μύτη του, ενώ υπάρχουν μέρη όπου ο Στρατός απλά δεν πάει ποτέ. Αυτά βέβαια οι βαριοί αναλυτές και τα κομματικά μπλέϊζερ δεν σας τα λένε.

Ο Μαρδόνιος λοιπόν ξανακατέλαβε την ρημαγμένη από τον Ξέρξη Αθήνα κι έστειλε ως απεσταλμένο στη Σαλαμίνα τον Μουρυχίδη τον Ελλησπόντιο. Οι Αθηναίοι λόγω του πολέμου είχαν μεταφέρει εκεί τις φαμίλιες τους, τον στρατό και ναυλοχούσε εκεί και όλος ο στόλος τους, οι νικητές της ναυμαχίας. Ο Μουρυχίδης παρουσιάστηκε στην Βουλή των Πεντακοσίων και επανέλαβε ενώπιον της τις ίδιες προτάσεις υποταγής, που είχε μεταφέρει ο Αλέξανδρος ο Μακεδών εκ μέρους του Ξέρξη, που πήρε τότε την απάντηση «όσο ο ήλιος δεν αλλάζει την πορεία του, ούτε εμείς θα κάνουμε συμφωνίες με τον Ξέρξη, αλλά πιστοί στους Θεούς και τους Ήρωες, των οποίων έκαψε τους ναούς και τα αγάλματα, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την Ελευθερία μας». Εθνικιστές, ε; Παλιοσαμαρικοί ο Αριστείδης, ο Θεμιστοκλής κι ο Δήμος των ελεύθερων Αθηναίων. Ο Μαρδόνιος πίστευε ότι με την πόλη τους στα χέρια του, ίσως τελικά να έσκυβαν το κεφάλι. Ένας μόνο από τους βουλευτές, ο Λυκίδης, σηκώθηκε και είπε πως σε αυτόν φαίνεται καλό να δεχθούν τις προτάσεις των Περσών και να τις παρουσιάσουν στο λαό. Οι υπόλοιποι βουλευτές αλλά και οι πολίτες που βρίσκονταν έξω από την Βουλή και το πληροφορήθηκαν, κυριεύθηκαν από αγανάκτηση, περικύκλωσαν τον Λυκίδη και τον σκότωσαν δια λιθοβολισμού. Επί τόπου. Ο Μουρυχίδης έντρομος έφυγε κακήν κακώς αλλά αβλαβής, για να πει την έμπρακτη απάντηση των Αθηναίων στο Μαρδόνιο, που λίγο αργότερα θα συναντούσε τον θάνατο στις Πλαταιές, μπροστά στην Φάλαγγα των Ομοίων της αγέρωχης Σπάρτης. Το φοβερό νέο, ό,τι βρέθηκε βουλευτής που πρότεινε υποταγή στους βαρβάρους, διέτρεξε όλη την Σαλαμίνα. Τότε οι γυναίκες, παρακινώντας με οργή η μία την άλλη, έτρεξαν στο σπίτι του Λυκίδη και σκότωσαν με λιθοβολισμό την γυναίκα και τα παιδιά του, σβήνοντας την σπορά του από τα μητρώα των ελευθέρων πολιτών.

Άλλες εποχές θα πείτε, αδέρφια. Σωστά. Τώρα θα βρεθούν τζιτζιφιόγκοι κι εκ πεποιθήσεως δουλόφρονες που όλα θα τα συζητήσουν. Όμως στις πόλεις και τα χωριά μας, οι απλοί άνθρωποι, αυτοί, οι πολλοί, που είναι ο Λαός και ο Στρατός, μερικά πράγματα δεν τα συζητάμε. Κι όσο από πέτρες, ποτέ δεν λείψανε από την τραχιά γη των Ελλήνων…

Ένα απίστευτο «κουβάρι» συνιστούν όλες οι επίσημες δηλώσεις, οι αναλύσεις, τα ρεπορτάζ και οι προβλέψεις για την τύχη της Ελλάδας το αμέσως επόμενο διάστημα: η βεβαιότητα περί επίσημης πτώχευσης, η διαπίστωση ότι η χώρα μας είναι πρακτικά αδύνατον να εφαρμόσει τις δεσμεύσεις που ανέλαβε, η παρότρυνση να της δοθεί περισσότερος χρόνος, η διαπιστωμένη αναποτελεσματικότητα της συνταγής. Η συνισταμένη όλων αυτών είναι ότι... «δεν τραβάει η φοράδα».

Αυτό βεβαίως ουδόλως πτοεί είτε την κυβέρνηση είτε την τρόικα, οι οποίες, παρότι πέφτουν συνεχώς από λάθος σε έγκλημα και από αποτυχία σε καταστροφή, συνεχίζουν την εφαρμογή της ίδιας απάνθρωπης συνταγής. Όμως, όχι: αυτό δεν αποτελεί έκπληξη.

Μόλις χθες γράφαμε («Μοντέλο Κίνας και Κορέας για την Ελλάδα») για την κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων προς χάριν των γερμανικών «επενδύσεων» και σχολιάζαμε πως ούτε τα μισθολογικά ούτε τα φορολογικά μέτρα ούτε η κατάργηση δικαιωμάτων για τους Έλληνες εργαζόμενους έχει φτάσει στο τέλος: άλλωστε βρισκόμαστε μόνο στον... «πρόλογο». Και χθες ήλθαν μερικές ακόμη επιβεβαιώσεις.

Κατ' αρχάς οι εκπρόσωποι του Διεθνούς Ελέγχου της οικονομίας και της χώρας επέδωσαν στην ελληνική κυβέρνηση μερικά... τελεσίγραφα:

Καταργήστε πλήρως τις κλαδικές συμβάσεις, επειδή δεν είναι ικανοποιητικός ο ρυθμός μετάβασης στις επιχειρησιακές και τις ατομικές όσο ακόμη υπάρχουν κλαδικές.

● Διά της κατάργησης αυτής μειώστε τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα.

Διαμορφώστε ειδικές συμβάσεις σε τοπικό επίπεδο για να διευκολυνθούν οι ξένες επενδύσεις. (Κάτι σαν Ειδικά Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης, τα οποία θα εξυπηρετήσουν τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες που θέλουν οι Γερμανοί επιχειρηματίες να δημιουργήσουν στα πρότυπα της Κίνας, της Κορέας και άλλων εργασιακών Παραδείσων του πλανήτη).

Μειώστε περαιτέρω τις συντάξεις κουρεύοντας τις επικουρικές.

Φτιάξτε σύντομα εξ αρχής νέο ασφαλιστικό.

Μειώστε περαιτέρω τους γιατρούς του υπό διαμόρφωση Ενιαίου Οργανισμού Πρωτοβάθμιας Υγείας και τις αμοιβές τους.

Μειώστε περαιτέρω τους δημοσίους υπαλλήλους – μείον 150.000 μέχρι το 2015.

Οι επί της αρχής «σεμνές» επικοινωνιακές ενστάσεις κάποιων υπουργών, όπως και σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις, εντάσσονται στον απλό κανόνα που λέει ότι, όταν έχεις συνηθίσει να καταπίνεις την κάμηλο – δανειακή σύμβαση, μνημόνιο, μεσοπρόθεσμο κ.λπ. – δεν έχει καμιά πειστικότητα το να διυλίζεις τον κώνωπα. Έστω κι αν το νέο, υπό διαμόρφωση, εφιαλτικό οικονομικό, εργασιακό και κοινωνικό τοπίο μόνο... κώνωψ δεν είναι.

Εργασιακό... Καμίνη

Όμως οι «προσαρμογές» στην απαιτούμενη περαιτέρω ευελιξία, στην πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και στην κατάργηση κάθε έννοιας δικαιώματος δεν αφορούν μόνο την κυβέρνηση.

Φωτεινό παράδειγμα επ' αυτού αποτελεί ήδη ο... Δήμος Αθηναίων, ο οποίος, με δήμαρχο τον εκλεκτό του πρωθυπουργού και της Δημοκρατικής Αριστεράς Γεώργιο Καμίνη, προχωρεί οσονούπω σε ενοικίαση εργαζομένων μέσω Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, στο πλαίσιο του προγράμματος του υπ. Εργασίας για την «καταπολέμηση της ανεργίας».

Χθες ο δήμαρχος ανακοίνωσε ότι έχει υπογράψει σχετική συμφωνία με εννέα ΜΚΟ για τη δουλεμπορικού τύπου ενοικίαση συμβασιούχων, ενώ, για να απαλύνει τις εντυπώσεις, είπε ότι θα στείλει τροπολογία στα κόμματα της... αντιπολίτευσης, με την οποία αυτά θα ζητήσουν την παράταση του χρόνου εργασίας τους για μια τριετία.

Ενώ λοιπόν η κυβέρνηση θα γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της το αίτημα της αντιπολίτευσης, ο δήμαρχος θα έχει αποδεχθεί πλήρως μια από τις πιο εξευτελιστικές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας εργασιακές «ρυθμίσεις».

Πρότυπο τα... γκουλάγκ

Αφού, όμως, η κυβέρνηση επείγεται για γερμανικές επενδύσεις στο πρότυπο των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών – εξ ου και η βιασύνη για πλήρη αναμόρφωση του εργασιακού και ασφαλιστικού τοπίου – τότε θα πρέπει να δούμε και μια ακόμη παράμετρο: το είδος των γαιών και των περιοχών που θα παραχωρηθούν στην επιχειρηματικότητα τύπου σοβιετικού γκουλάγκ. Θα είναι μόνο δημόσιες ή θα περιλαμβάνονται και ιδιωτικές ιδιοκτησίες; Επ' αυτού μια εκτενή απάντηση θα λάβετε στο έντυπο «Π» την Πέμπτη, όπου θα βρείτε συγκλονιστικές λεπτομέρειες για το καθεστώς που θα διέπει αυτές τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες.

Ύστερα και απ' αυτές τις λεπτομέρειες πάντως – αυτό μπορούμε να το σχολιάσουμε εκ των προτέρων – το μόνο που θα απομένει να... διευκρινιστεί θα είναι το καθεστώς «προστασίας» και «ασφάλειας» αυτών των Ζωνών. Διότι τέτοια τερατουργήματα το πιθανότερο είναι ότι, με την αναταραχή που θα προκαλέσουν, θα «απαιτήσουν» μικρούς ιδιωτικούς στρατούς – κι όποιος βιαστεί να μιλήσει για υπερβολές, ακόμη μια φορά θα αστοχήσει...

Αν όμως η κυβέρνηση προετοιμάζει, σε πλήρη συνεργασία με τη Γερμανία και την τρόικα (Ευρωπαϊκή Ένωση και ΔΝΤ) στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα οποία προφανώς «Η (τζάμπα) εργασία απελευθερώνει», γιατί να μην σκεφτεί ακόμη πιο πρωτοποριακές ιδέες; Η αλήθεια είναι ότι τώρα τελευταία έχουν προκύψει μερικές, οι οποίες μάλιστα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται ένα βήμα πριν από την υλοποίηση, αλλά τις κρατάμε για «έκπληξη».

Σε περίπτωση πάντως η κυβέρνηση συνεχίσει να... τεμπελιάζει, θα αναγκαστούμε να τις καταθέσουμε εμείς τις αμέσως επόμενες ημέρες. Κι ας μας κακολογήσετε...