Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Ιουλ 2015

Ανάλυση της πολιτικής της Καγκελαρίου, εκτιμώντας ότι το ύφος της εξουσίας της επιδεινώνει την κρίση στην ΕΕ

Με τίτλο «Πώς η Μέρκελ απέτυχε στην Ευρώπη και στην Ελλάδα» ρεπορτάζ του Spiegel online αναλύει την πολιτική της καγκελαρίου, εκτιμώντας ότι το ύφος της εξουσίας της επιδεινώνει την κρίση στην Ευρωπαΐκή Ενωση (ΕΕ).

Ακολουθούν αποσπάσματα από την ανάλυση, η οποία, σημειωτέον, δημοσιεύθηκε προτού κλείσουν οι κάλπες στην Ελλάδα:

«Η Ανγκελα Μέρκελ απολαμβάνει την φήμη της «βασίλισσας της Ευρώπης». Αλλά δεν έχει μάθει πώς να χρησιμοποιεί την δύναμή της, επιτρέποντας αντίθετα σε μια κακή κατάσταση να σιγοβράζει μέχρι να φτάσει σε σημείο βρασμού. Η αδυναμία της να λάβει αντιλαϊκές θέσεις επιδείνωσε σοβαρά την ελληνική κρίση.

Το ρήγμα που ανοίγει τώρα στην Ευρώπη έχει σχέση με το στυλ ηγεσίας της Μέρκελ - και με την ιδιοσυγκρασία της, που επιτρέπει στα πράγματα να συνεχίζονται και να εκφυλίζονται για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Αυτή η μέθοδος λειτουργεί όταν πρόκειται να διαπραγματευθεί μια συμβιβαστική λύση, και όταν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς ενδιαφέρονται για ένα ευνοϊκό αποτέλεσμα. Αλλά φτάνει στα όριά της όταν κάποιος σαν τον Τσίπρα είναι αποφασισμένος να οδηγήσει τα πράγματα στα άκρα.

Από καιρό ήταν σαφές ότι η Ελλάδα είναι μια ειδική περίπτωση, στο πλαίσιο της κρίσης του ευρώ. Είναι μια χώρα στην οποία δεν λειτουργεί ούτε το φορολογικό σύστημα, ούτε το σύστημα του κτηματολογίου, μια χώρα που είναι τόσο βαθιά στο χρέος που κανένας λογικός οικονομολόγος δεν εξακολουθεί να πιστεύει ότι μπορεί ποτέ να επιστρέψει ό,τι οφείλει.

Στη συνέχεια ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κίνημα που, τουλάχιστον στο ριζοσπαστικό τμήμα του, ονειρευόταν την ανατροπή του συστήματος.

Η Μέρκελ τα γνώριζε όλα αυτά. Παρά ταύτα, προσπάθησε να διορθώσει το πρόβλημα με τις συνταγές που είχε χρησιμοποιήσει στη γερμανική εσωτερική πολιτική: μια παρελκυστική τακτική, που επέτρεπε στα πράγματα να παραμένουν ασαφή. Δεν έλλειψαν οι φωνές που την προειδοποιούσαν. Ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι η Ελλάδα θα πρέπει να οδηγηθεί σε μια ομαλή πορεία έξω από το ευρώ.

Η ελληνική κρίση απαιτούσε στιβαρή ηγεσία και ένα σχέδιο, αλλά η Μέρκελ δεν ήταν πρόθυμη ούτε για το ένα ούτε για το άλλο. Παρά το γεγονός ότι της αρέσει η εξουσία, όταν φτάσει στα όρια, δεν ξέρει τι να την κάνει. Και τώρα αντιμετωπίζει τα συντρίμμια της ευρωπαϊκής πολιτικής της.
Τους τελευταίους μήνες, η καγκελάριος κρύβεται πίσω από τις συμβουλές και τις συστάσεις των εμπειρογνωμόνων του ΔΝΤ - πίσω από «τεχνοκράτες», όπως το θέτει ο Τσίπρας.

Με αυτή την έννοια, ο αγώνας μεταξύ της Μέρκελ και του Ελληνα πρωθυπουργού είναι επίσης μια μάχη για τον καθορισμό του πολιτικού συμβολισμού. Ο Τσίπρας έχει μετατρέψει το ΔΝΤ σε σύμβολο της καταπίεσης, σε μια ομάδα τεχνοκρατών που στερούνται δημοκρατικής νομιμότητας και όμως έχουν υποτάξει μια ολόκληρη χώρα.

Ηξερε πώς να στυλιζάρει την αντίσταση προς το ΔΝΤ σε μια μάχη για την αυτοδιάθεση ενός έθνους. Σκοπός του ήταν να ανυψώσει τις συζητήσεις σε πολιτικό επίπεδο.
Για τον Τσίπρα, η πολιτική είναι ένα μαγικό ραβδί που μπορεί να κάνει τα πάντα να εξαφανίζονται: τα βουνά του χρέους, τις απαιτήσεις για μεταρρυθμίσεις και τον κανόνα που απαγορεύει στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) να διατηρεί την ρευστότητα στα κράτη, με την εκτύπωση χρήματος.

Είναι δύσκολο να πει κανείς τι θέλει πραγματικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιοι ονειρεύονται μια επανάσταση, ενώ άλλοι θα είναι ικανοποιημένοι με μείωση του χρέους. Αλλά ένα πράγμα είναι σαφές: ο ριζοσπαστισμός του Τσίπρα έγκειται στην πίστη του στην δύναμη της απόφασης. Εαν δεν αποδέχεται τους κανόνες, απαιτεί να διαλυθούν. Αυτή είναι η λογική του ΣΥΡΙΖΑ.

Πραγματική αποτυχία της Μέρκελ είναι ότι δεν όρθωσε αποφασιστικά ανάστημα στον τρόπο της σκέψης του. Πρώτον, κρύφτηκε πίσω από την τρόικα, επειδή δεν ήθελε να είναι εκείνη που θα έδινε τις πικρές αλήθειες στην ελληνική κυβέρνηση. Στη συνέχεια, όταν οι απαιτήσεις του Τσίπρα έγιναν όλο και πιο επιτακτικές, υποκλίθηκε στη λογική του. Υιοθέτησε το σύνθημα: «Όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει τρόπος», Στη Γερμανία, οι λέξεις αυτές ερμηνεύθηκαν ως ένδειξη καλής θέλησης - την επιθυμία να κρατήσει την Ελλάδα στη ζώνη του ευρώ. Αλλά ο Τσίπρας τις ερμήνευσε με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Επιπλέον, υπάρχει η Μέρκελ των αριθμών. Οταν ταξιδεύει στον κόσμο, στην Κίνα ή στην Ινδονησία, για παράδειγμα, η καγκελάριος έχει πάντα όλους τους πίνακες και τα διαγράμματα στο χέρι για να δείχνει πόσο μεγάλη προσπάθεια κάνουν αυτές οι χώρες, και πόσο ευημερούσα είναι η Ευρώπη.

Μια χαρακτηριστική τριπλέτα α λα Μέρκελ έχει ως εξής: η Ευρώπη περιέχει μόλις το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού και είναι υπεύθυνη για μόλις το 25% της παγκόσμιας οικονομικής παραγωγής, αλλά πληρώνει το ήμισυ της συνολικής παγκόσμιας κοινωνικής πρόνοιας. Από την πλευρά της, δεν είναι απαραίτητο να έχεις τελειώσει το σχολείο για να συνειδητοποιήσεις ότι μια τέτοια κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί επ 'άπειρον.

Από την άλλη πλευρά, έχει μάθει όλα αυτά τα χρόνια ότι δεν γίνεται συμπαθής όταν ρίχνει μια τέτοια ψυχρή οικονομική ματιά στην Ευρώπη. Φαίνεται εχθρική. Αυτό εξηγεί γιατί ο Τσίπρας ήταν σε θέση να την παρουσιάζει σαν την κακοποιό - την Γερμανίδα dominatrix της λιτότητας - επειδή μιλούσε συνεχώς για αποσβέσεις και επιτόκια. Επιπλέον, είναι η επικεφαλής ενός κόμματος που άσκησε τις πιο σκληρές πιέσεις προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και δεν επικεντρώθηκε αποκλειστικά στο χρήμα. Η Μέρκελ ξέρει ότι δεν μπορεί να αγνοήσει αυτήν την παράδοση - η οποία είναι ο λόγος που πρέπει μερικές φορές να παίζει τον ρόλο της πεπεισμένης Ευρωπαϊστριας».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Της Νατάσας Θωμά

Με τον τίτλο «Η τύχη της Ευρώπης περνάει μέσα από την Αθήνα» σε ένα 16σελιδο αφιέρωμα που ετοιμάζει για την Ελλάδα θα κυκλοφορήσει αύριο η γαλλική εφημερίδα «Μοντ», σύμφωνα με όσα είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο ανταποκριτής γαλλικών μέσων στην Αθήνα Θανάσης Κάλφας.

Ο δημοσιογράφος που βρίσκεται στο κέντρο Τύπου του Ζαππείου και καλύπτει το δημοψήφισμα μετέφερε το κλίμα της «μεγάλης έκπληξης» αλλά και «της ανησυχίας που επικρατεί» στην Ευρώπη. «Αυτό που περίμεναν ήταν μια διαφορά 3-4 μονάδων. Με τίποτα δε μπορούσαν να φανταστούν αυτό το αποτέλεσμα», τόνισε ο κ. Κάλφας.

Παράλληλα, όπως ανέφερε «στην ίδια εφημερίδα υπάρχει άρθρο του μεγάλου οικονομολόγου Τόμας Πικετί που τονίζει μεταξύ άλλων ότι θα πρέπει σε περίπτωση που τεθεί ζήτημα να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ, ο Ολάντ πρέπει να βάλει βέτο και να σταματήσει να είναι η ουρά της Μέρκελ».

Το αίσθημα της έκπληξης για την μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο «όχι» και στο «ναι» είναι διάχυτο στους εκατοντάδες ξένους απεσταλμένους δημοσιογράφους, ανταποκριτές, φωτογράφους, και εκπροσώπους τηλεοπτικών συνεργείων που έχουν κατακλύσει ασφυκτικά μέσα και έξω το Ζάππειο.

Παράλληλα αναμένουν με τεράστιο ενδιαφέρον, όπως τονίζουν, τις δηλώσεις του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για τα σχέδια της κυβέρνησής του την επόμενη μέρα.

Ο απεσταλμένος του δημόσιου ραδιοφώνου της Γερμανίας ARD Μάικλ Λίμαν, ανέφερε ότι «ήταν μια μεγάλη έκπληξη το αποτέλεσμα αυτό και θα πρέπει τώρα οι ευρωπαίοι ηγέτες να ακούσουν την φωνή του ελληνικού λαού. Αυτό βεβαίως που αναμένουν πλέον οι ευρωπαίοι ηγέτες είναι να υπάρξει και μια συγκεκριμένη πρόταση από την πλευρά της κυβέρνησης του κ. Τσίπρα», τόνισε.

H Marie Claude Lortie, από την μεγαλύτερη γαλλόφωνη εφημερίδα του Καναδά την «La Presse» δήλωσε ότι ένιωσε μεγάλη έκπληξη από το αποτέλεσμα προσθέτοντας ότι αυτό είναι ένα μεγάλο μάθημα προς όλους. «Νομίζω ότι πολλοί από εμάς υποτιμήσαμε την αντίδραση των Ελλήνων από τις επιπτώσεις που είχε η κρίση, η λιτότητα και η φτωχοποίηση», σημείωσε η δημοσιογράφος.

Παράλληλα, τόνισε ότι αυτό το αποτέλεσμα είναι ένα μεγάλο και αναγκαίο μάθημα, όπως είπε χαρακτηριστικά, για το πώς ένας λαός αντιστέκεται όταν δεν του αφήνουν περιθώρια. «Το τελευταίο σχέδιο των Ευρωπαίων αξιωματούχων έπεσε πολύ βαρύ για τους Έλληνες», πρόσθεσε.

Πηγή ΑΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μετά το τηλεφώνημα της Ντόρας Μπακογιάννη στον Αντώνη Σαμαρά στο οποίο του ζήτησε να παραιτηθεί, αλλά και μετά από την ταύτιση τόσο του κ. Δένδια όσο και του προέδρου της ΟΝΝΕΔ, που συμφώνησαν στην αναγκαιότητα αποχώρησης του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, οι εξελίξεις της βραδιάς μπορούν να χαρακτηριστούν ως λίαν ενδιαφέρουσες.

Με διάγγελμά του και τοποθετώντας προσωρινό αντικαταστάτη του κ. Βαγγέλη Μεϊμαράκη, παραιτήθηκε ο Αντώνης Σαμαράς από την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας.

Απολογούμενος, είπε ότι έπρεπε να παραιτηθεί από τον Φεβρουάριο και να προκαλέσει εσωκομματικές εκλογές, ενώ για τα όσα έκανε ως πρωθυπουργός δήλωσε ότι τα έκανε για το καλό της πατρίδας.

Η σημερινή ημέρα ήταν ημέρα συντριβής για τον Αντώνη Σαμαρά, του οποίου η παραίτηση δημιουργεί νέα δεδομένα στο πολιτικό τοπίο της χώρας, αφού θεωρείται βέβαιο πως αυτή ακριβώς η παραίτηση, αλλά και η ταχύτητα αντικατάστασης του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας θα εκκινήσει διάφορες πολιτικές δυνάμεις που άλλες από αυτές συσπειρωθούν με τη Νέα Δημοκρατία ενώ άλλες αναμένεται να δημιουργήσουν τις δικές τους πορείες...

Με δηλώσεις του στο Star ο κ. Νικήτας Κακλαμάνης  δήλωσε ότι δεν πρόκειται να αφήσει η Νέα Δημοκρατία να σέρνεται η υπόθεση αντικατάστασης του Αντώνη Σαμαρά, εξαντλώντας τα χρονικά όρια που δίνει το καταστατικό του κόμματός του.

Μετά το τέλος του Αντώνη Σαμαρά, η επόμενη ημέρα της Νέας Δημοκρατίας διαγράφεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μια άγνωστη δραματική συνομιλία μεταξύ του Αντώνη Σαμαρά και της Ντόρας Μπακογιάννη που έγινε προχθές το βράδυ με πρωτοβουλία της πρώην υπουργού.

Συγκεκριμένα, η κ. Μπακογιάννη βλέποντας το κλίμα που είχε διαμορφωθεί ενόψει του δημοψηφίσματος, αλλά και τα δημοσκοπικά δεδομένα που διαμορφώνονταν σε κάθε εμφάνιση του προέδρου της ΝΔ, τηλεφώνησε βαθιά ανήσυχη στον αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης και του είπε:
«Αντώνη, η παρουσία σου είναι επιζήμια και για την παράταξη και την προοπτική της χώρας. Είναι καλύτερο να παραιτηθείς άμεσα και να διευκολύνεις την κατάσταση. Για να σου αποδείξω μάλιστα ότι δεν έχω καμία φιλόδοξα, ταυτόχρονα μ’ εσένα παραιτούμαι κι εγώ».
«Αστειεύεσαι βέβαια», ήταν η απάντηση του Αντώνη Σαμαρά.

Όταν η Ντόρα Μπακογιάννη επιχείρησε να επανέλθει ο πρόεδρος της ΝΔ ανταπάντησε εκ νέου: «Θα είσαι τρελή»…

Πάντως, η συνομιλία αυτή, αλλά και μόνο το γεγονός ότι ουκ ολίγα στελέχη της ΝΔ μιλούν πλέον ανοικτά για εσωκομματικές ζυμώσεις (με φόντο την διευκόλυνση των διαδικασιών για συγκρότηση ευρωπαϊκού μετώπου), επιρρίπτοντας στον Αντώνη Σαμαρά σοβαρές ευθύνες για το αποτέλεσμα, είναι αρκετό για να δώσει το στίγμα όσων θα ακολουθήσουν…

Σε εξέλιξη της γνωστοποίησης της είδησης, ο κ. Δένδιας επιβεβαίωσε πως στηρίζει την άποψη της κυρίας Μπακογιάννη.

Πηγή 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Κινήσεις πανικού ή υλοποίηση προσχεδιασμένων κινήσεων;

Γράφει ο Κώστας Κανελλάκης 

Το περιεχόμενο των θυρίδων ΔΕΝ ανήκει στο ενεργητικό των τραπεζών! Η δηλωση αυτή εκτός εάν δεν υπάρχει παρεξήγηση, συνεπάγεται σωματικό έλεγχο στον πελάτη ή μία πραξικοπηματική μεθόδευση των τραπεζιτών με την συνέργεια Βαλαβάνη!
Η τελευταία αυτή είδηση, αποτελεί πραγματικό κόλαφο και αποκαλύπτει τα κρυφά σχέδια της συγκυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου. Σχέδια σχετικά με το ευρώ και κατά πόσο η σημερινή κυβέρνηση θα επιτρέψει την κυκλοφορία εντός της χώρας ή την κατοχή του από τους Έλληνες πολίτες.

Σε δήλωσή της, η κυρία Βαλαβάνη, αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών, φέρεται να ξεκαθάρισε πως δεν επιτρέπεται οι Έλληνες να αποσύρουν από τις θυρίδες μετρητά έχουν σε αυτές. Θα μπορούν να παίρνουν οτιδήποτε άλλο θέλουν, αλλά όχι μετρητά. Θα τους επιτρέπεται η επίσκεψη στις θυρίδες τους, με συνοδεία τραπεζικών υπαλλήλων (παραβιάζοντας το απόρρητο των καταθέσεων), οι οποίοι θα βεβαιώνουν ότι δεν θα αποσύρουν τυχόν μετρητά που βρίσκονται στις προσωπικές τους θυρίδες…!

Αυτή η αποκαλυπτική δήλωση της κυρίας Βαλαβάνη, ουσιαστικά θέτει επ’ αμφιβόλω την κυκλοφορία του ευρώ στην εσωτερική οικονομία της χώρας, ενώ φουντώνει τα σενάρια για ύπαρξη διπλού νομίσματος με το οποίο θα γίνονται συναλλαγές στο εσωτερικό της χώρας. Ταυτόχρονα, το συγκεκριμένο μέτρο δείχνει πως υπάρχει και κυβερνητική πρόθεση και για άλλες λύσεις (που φυσιολογικά προηγούνται) οι οποίες είναι συνδεδεμένες με το κούρεμα καταθέσεων. Μία «φήμη» που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα τις τελευταίες ημέρες και διαψεύσθηκε από εκπρόσωπο της ΕΚΤ, δημιουργώντας σειρά αποριών όσον αφορά τόσο την πηγή όσο και την σκοπιμότητα της συγκεκριμένης διαρροής…
Η αναπληρώτρια υπουργός Οικονομίας, Νάντια Βαλαβάνη, τόνισε σε δηλώσεις της στον Alpha, ότι το κράτος δεν πρόκειται να πειράξει καταθέσεις και θυρίδες.

Ο Πάνος Σκουρλέτης προσπάθησε να είναι καθησυχαστικός αναφορικά με τη θύελλα που προκάλεσε η Νάντια Βαλαβάνη σχετικά με τις θυρίδες και πως δεν θα μπορούν οι κάτοχοί τους να πάρουν τα χρήματά τους.
«Δεν υπάρχει επίσημη απόφαση της κυβέρνησης για τις θυρίδες. Μπορεί να είναι προσωπική εισήγηση μόνο της Βαλαβάνη», είπε ο υπουργός Εργασίας στο Mega, επιβεβαιώνοντας την ασυνεννοησία που υπάρχει στο εσωτερικό της κυβέρνησης...

Αν μη τι άλλο, η συγκεκριμένη εξέλιξη αποδεικνύει όχι μόνο τα κυβερνητικά σχέδια, αλλά την ανακολουθία και την αναξιοπιστία της συγκυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου. Αναξιοπιστία η οποία επισημοποιείται και εκκινεί διαδικασίες στην κοινωνία, οι οποίες ενδεχομένως θα είναι κατά πολύ διαφοροποιημένες από την «εντολή» του δημοψηφίσματος. Η συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου φαίνεται πως δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε τις διαβεβαιώσεις της προς τους πολίτες και εκκινεί η ίδια την διάλυση και την κατάρρευσή της…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι τρομοκρατικές επιθέσεις από τα ΜΜΕ, τα πολιτικά βαμπίρ και τους εταιρικούς εκβιασμούς δεν πέρασαν

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Η νίκη του ΟΧΙ στο ιστορικό δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, αποκτά πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις από μια απλή αναμέτρηση μεταξύ των δυο επιλογών.

Όταν επί μια εβδομάδα οι εταίροι μας αποφάσισαν να κλείσουν τις ελληνικές τράπεζες αφήνοντας τες χωρίς ρευστό και να επιβάλουν στον ελληνικό λαό μια αφάνταστη ταλαιπωρία, όταν επί μια εβδομάδα τα προδοτικά ελληνόφωνα κανάλια άσκουσαν καθημερινή τρομοκρατία για να αναγκάσουν τους Έλληνες να ψηφήσουν ΝΑΙ, όταν επί μια εβδομάδα οι θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης μας σήκωναν συνεχώς το δάχτυλο απειλώντας τον ελληνικό λαό μην τυχόν και δεν ψηφήσει ΝΑΙ, αντιλαμβάνεται κανείς την σημασία της μεγάλης νίκης του ΟΧΙ!

Αυτό το άθλιο παιχνίδι σε βάρος της νόμιμης ελληνικής κυβέρνησης, όποια και αν ήταν αυτή, το άθλιο παιχνίδι με ψεύτικα διλλήματα εκφοβισμού, τελικά γύρισαν μπούμερανγκ στους εμπνευστές τους και έριξαν το βάρος υπέρ του ΟΧΙ!

Το πρόβλημα είναι αν θα καταλάβουν όλοι αυτοί και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, τι έκαναν σε βάρος της χώρας και αν επιτέλους θα τιμωρηθούν αυτοί οι άθλιοι δημοσιογράφοι που για άλλη μια φορά έδειξαν τον πραγματικό τους ρόλο.

Αύριο αρχίζει μια καινούργια μέρα για όλους μας!

Να προσευχηθούμε για το καλύτερο για την ταλαιπωρημένη πατρίδα μας.!

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Κι ενώ τελειώνει το περίφημο Δημοψήφισμα, όπου ο λαός θα έδινε την καταλυτική του γνώμη, ήρθε η ώρα για να γίνει η πρώτη «καταμέτρηση». Με απλά λόγια, να κάνουμε «ταμείο»…

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Το ειρωνικό της υπόθεσης είναι πως ενώ εμείς θα κάνουμε ταμείο, το μόνο βέβαιο είναι πως το ταμείο θα το κάνουν οι δανειστές, ταμείο που θα το γεμίζουμε με την εξαθλίωσή μας, οι φίλοι μας οι ευρωπαίοι που μας απειλούν και με καταστροφή επειδή δεν συμφωνούσαμε με την μέχρι τώρα καταστροφή που μας επέβαλαν, για να μας… σώσουν!

Για όσους κατάλαβαν και για όσους πρόκειται πολύ σύντομα να καταλάβουν, αφού κοπάσουν οι πρώτες ώρες των πανηγυρισμών, ψηφίσαμε για ένα μνημόνιο που δεν υπήρχε, και στηρίξαμε ένα μνημόνιο που μας έκρυψαν. Με απλά λόγια, ψηφίσαμε το μνημόνιο που δεν τόλμησε να ψηφίσει η κυβέρνηση Παπανδρέου και μάλιστα, ενώ το ψηφίσαμε, αποδεχτήκαμε και το Αγγλικό Δίκαιο που δεν επικύρωσε καμία Ελληνική Βουλή!

Και αν νομίζετε πως αυτό είναι το όλο κακό, αυπατάσθαι! Κι αυτό, γιατί το δημοψήφισμα έγινε επειδή η συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου δεν τολμούσε να το κατεβάσει προς ψήφιση στη Βουλή, επειδή δεν θα ψηφιζόταν… Αποτέλεσμα; Θα έπεφτε η κυβέρνηση. Όμως, είναι γλυκιά η καρέκλα της εξουσίας, ακόμη και όταν στην πληρώνει ένας λαός που στέλνεις στο άγνωστο, με βάρκα την ελπίδα και φορτωμένο με πολλά συνθήματα για… τροφή! Η ψήφος μας, δηλαδή, έσωσε από ηχηρή πτώση την κυβέρνηση που απέτυχε να πετύχει στον λόγο για τον οποίο εκλέχτηκε: να μειώσει το χρέος και να φέρει ανάπτυξη στην χώρα.

Ψήφισες ναι ή όχι; Μικρή η διαφορά… Άλλοι ψήφισαν για να διατηρήσουν τις πληρωμές τους σε ευρώ, άλλοι ψήφισαν για να αντισταθούν στον κατακτητή κάνοντας την επανάστασή τους σεβόμενοι την ιστορία της χώρας. Όσο και αν δεν συγκρίνονται αυτά, δυστυχώς καταφέραμε να κάνουμε ισχυρότερους εκείνους που πειραματίστηκαν επάνω μας, εκείνους που πλούτισαν εις βάρος μας, εκείνους που «ξέρασαν» επάνω μας οποιαδήποτε βρωμιά και συκοφαντία…

Χωρίς να μας δοθεί χρόνος, εκβιασθήκαμε και παραπλανήθηκαμε, εξαναγκασθήκαμε να λειτουργήσουμε με το θυμικό (συναίσθημα) και όχι με το λογικό (λογική) μέρος του εγκεφάλου μας. Οδηγηθήκαμε στο να αποφασίσουμε ελάχιστο χρόνο ικανοποίησης (ίσως και ομαδικής παράκρουσης) και στη συνέχεια σε ανείπωτους εξευτελισμούς και φτώχεια, αφού το χρέος είναι ακόμη εδώ και είναι απαιτητό (με την απειλή ακόμη και της άμεσης εξόφλησής του).

Και αφού ζήσουμε την επανάστασή μας, θα βρεθούμε σύντομα αντιμέτωποι με την πραγματικότητα που δεν μας είπαν. Θα βρεθούμε αντιμέτωποι με τα ψέματα που μας (ξανα)πούλησαν. Θα βρεθούμε αντιμέτωποι με τις επιλογές που μας οδήγησαν να κάνουμε χωρίς οι ίδιοι να μας πούνε που μας οδηγούν…

Αυτός είναι ο δικός τους κόσμος! Σατανικά πλασμένος! Και μας συκοφάντησαν, και μας έκλεψαν, και μας λοιδώρησαν και θα πληρώσουμε και θα μας τσακίσουν… Αλλά θα μας δώσουν ανθρωπιστική βοήθεια, σαν το χάδι του νταβατζή στην πουτάνα που λίγο πριν ξυλοκόπησε, όταν αυτή θέλησε να κρατήσει κάτι παραπάνω για το παιδί της…
Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, οι πολιτικές πόρνες, μαζί με τις πουτάνες της δημοσιογραφίας, κατάφεραν και κάτι ακόμη. Πολύ χειρότερο από όλα. Φύτεψαν, έβαλαν ανάμεσά μας τον σπόρο της διχόνοιας. Σπόρο που θα καλλιεργήσουν το επόμενο διάστημα, αφού προσδοκούν να εισπράξουν την δική τους αθώωση από αυτή τη διχόνοια, αν τους επιτρέψουμε να «δουλέψουν» μαζί της…

Δεν ξέρω τι νομίζεις αδερφέ. Δεν ξέρω τι κατάφερες μέσα σε αυτή την εβδομάδα. Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν έχεις ιδέα σε ποια κόλαση σε έχουν «ταγμένο» για να ζήσεις. Και, τελικά, ίσως αυτή η κόλαση να είναι το δικό σου, το δικό μου, το δικό μας καθαρτήριο. Γιατί κάναμε πολλά λάθη. Πιστέψαμε πολλές φορές σε αγύρτες, απατεώνες και περιφερόμενους παλιάτσους της πολιτικής και ξεχάσαμε πως «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ…».

Και αφού εμείς σαν λαός κάναμε το χρέος μας ή νομίζουμε ότι το κάναμε, ήρθε η ώρα να γευτούμε το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας. Γνωρίζοντας την ποιότητα των πολιτικών «διασωστών» μας ας ελπίσουμε πως θα μας λυπηθεί ο Θεός (γιατί ηγέτες και δανειστές δεν πρόκειται να το κάνουν), αφού μόνοι μας υπογράψαμε την καταδίκη μας…

Πόσοι άραγε αναρωτήθηκαν γιατί δεν προβλήθηκε μία άλλη επιλογή πέρα από το "όχι" ή το "ναι";
Πόσοι άραγε αναρωτήθηκαν γιατί δεν προβλήθηκε μία επιλογή που θα έφερνε πραγματική αναστάτωση σε όλους;
Πόσοι άραγε αναρωτήθηκαν γιατί δεν προβλήθηκε η αποχή;

Απορρίψαμε ένα μνημόνιο 8,3 δισ. και εγκρίναμε ένα μνημόνιο 7.9 δισ. Η διαφορά ανεπαίσθητη στους αριθμούς, αλλά θα είναι τεράστια στη ζωή μας. Γιατί ψηφίσαμε και νομιμοποιήσαμε να είμαστε δούλοι σε μία χώρα που κάποτε λεγόταν Ελλάδα. Δούλοι που θα πληρώνουν ενοίκιο εξαθλίωσης και φόρο αίματος για να κατοικούν σε μία αποικία χρέους, ξεπληρώνοντας ένα άγνωστο χρέος, στους "ευεργέτες" ευρωπαίους.
Παρακαλώ, ο τελευταίος που θα βγαίνει από την κάλπη ας βάλει στην πόρτα την πινακίδα «Κλειστόν μέχρι νεοτέρας»…

Αύριο ξημερώνει, πράγματι, μία άλλη ημέρα.
Ραντεβού, λοιπόν, στην κόλαση που επιλέξαμε για να ζήσουμε...

ΥΓ: Κι επειδή πέρασε μία εβδομάδα που είχε "σκοπό" και "στόχο", απλά θέλω να ρωτήσω: Μας είπε κανείς τι θα συζητήσει αύριο Δευτέρα 6/7/2015 ο Αλέξης Τσίπρας στις Βρυξέλλες; Ρωτάω, επειδή οι συζητήσεις θα γίνουν και πάλι για εσένα, χωρίς εσένα, χωρίς να γνωρίζεις τίποτε απολύτως... Να το θυμάσαι αυτό όταν θα σκύβεις για να μαζεύεις πέτρες...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Bundesbank προειδοποιεί τον Σόιμπλε για τις συνέπειες ενός Grexit

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Handelsblatt, ο διοικητής της Bundesbank Γενς Βάιντμαν προειδοποίησε το υπουργικό συμβουλιο της γερμανικής κυβέρνησης πως ένα Grexit είναι πιθανό να δημιουργήσει τρύπα δισεκατομμυρίων στο γερμανικό προϋπολογισμό τα επόμενα χρόνια.

Μέχρι στιγμής, ο υπουργός Οικονομικών έχει υπολογίσει ότι τα κέρδη της Bundesbank ανέρχονται στα 2,5 δισεκατομμύρια ετησίως. Ωστόσο, η γερμανική κεντρική τράπεζα έχει προβλέψει ότι η κρίση στην Ευρωζώνη θα της κοστίσει 14,4 δισ. ευρώ. Όμως σε περίπτωση Grexit το ποσό αυτό δεν φαίνεται αρκετό και αναμένεται το κόστος να είναι πολύ μεγαλύτερο.

Το ποιος και το πώς θα καλυφθεί όμως αυτό το κενό αποτελεί ένα ερωτηματικό επισημαίνει το δημοσίευμα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Οι αποφάσεις της τελευταίας εβδομάδας που έφεραν την Ελλάδα στη δίνη της καταστροφής
  • Η τακτική της μπλόφας, η ομάδα των τεσσάρων και η τελευταία ζαριά του Μαξίμου
Εχοντας λάβει αποφάσεις στο διάστημα των τελευταίων ημερών χωρίς συναίσθηση των επιπτώσεων και των συνθηκών που διαμορφώθηκαν, ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας ηγείται πλέον της πορείας προς τον όλεθρο. Το δημοψήφισμα που προκήρυξε με προσωπική του εισήγηση στο Υπουργικό Συμβούλιο, έπειτα από συζητήσεις με έναν στενό κύκλο συνεργατών (Ν. Παππάς, Ι. Βαρουφάκης), χωρίζει τους Ελληνες σε δύο «στρατόπεδα» και διαμορφώνει εκκρεμότητες οι οποίες υπερβαίνουν κατά πολύ το ανυπόστατο (από οικονομικής, πολιτικής και νομικής απόψεως) δίλημμα του «Ναι» ή «Οχι» στη συμφωνία και αφορούν την υπόσταση της χώρας στο ασφαλές περιβάλλον της Ευρώπης.

Τα «παιχνίδια» του κ. Βαρουφάκη
Τις τελευταίες ημέρες ο Πρωθυπουργός δέχθηκε πολλαπλές και πιεστικές εισηγήσεις να στρίψει την τελευταία στιγμή το τιμόνι, πριν από την πτώση στον γκρεμό. Κατά κύριο λόγο, από τέσσερις ανθρώπους που έχουν συναίσθηση για το πού βρίσκεται η χώρα: τον Ι. Δραγασάκη, τον Γ. Σταθάκη, τον Ευκλ. Τσακαλώτο και τον Σπ. Σαγιά, ο οποίος, σύμφωνα με πληροφορίες, ήταν και ο πρώτος που αποφάσισε να παραιτηθεί την προηγούμενη Πέμπτη.

Ο κ. Τσίπρας επέλεξε να μην ακούσει κανέναν και να συνεχίσει, εξαντλώντας όλα τα χρονικά περιθώρια και υπηρετώντας το σενάριο του Ι. Βαρουφάκη, το οποίο οδηγούσε ολοταχώς στην πτώχευση και πιθανώς στη δραχμή.

Οπως αποδείχθηκε, η «στρατηγική» των τελευταίων ημερών βασίστηκε στην αντίληψη ότι η (και τυπική) πτώχευση της χώρας, τα μεσάνυχτα της προηγούμενης Τρίτης 30 Ιουνίου, θα επενεργούσε καταλυτικά, επειδή θα κατέρρεαν την επόμενη ημέρα οι αγορές. Τίποτε δεν κατέρρευσε, εκτός από την Ελλάδα.

Ως και εκείνη τη στιγμή, η ηγετική ομάδα της κυβέρνησης, με επικεφαλής τον Πρωθυπουργό, είχε επιλέξει την τακτική της μπλόφας και μάλιστα με πολλαπλές εκδοχές. Κατά επίσημη παραδοχή, άλλωστε, η προκήρυξη του δημοψηφίσματος τα ξημερώματα της 27ης Ιουνίου ήταν διαπραγματευτικό χαρτί. Αποτέλεσμα ακαριαίο: κατάρρευση τραπεζών και επιβολή capital controls – με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου.

Λίγες ημέρες αργότερα και λίγες ώρες πριν από την επίσημη χρεοκοπία της χώρας λόγω μη καταβολής της δόσης των 1,6 δισ. προς το ΔΝΤ, η μπλόφα συνεχίστηκε, με την κυβέρνηση να προσέρχεται σε ένα ακόμη Εurogroup με παρελκυστική τακτική. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο υπουργός Οικονομικών, σε πλήρη σύμπνοια με τον Πρωθυπουργό, εμφανίστηκε σε εκείνη τη συνεδρίαση με χαρτοπαικτική λογική.

Ενώ στο τραπέζι βρισκόταν η βελτιωμένη πρόταση Γιούνκερ – την οποία ο κ. Τσίπρας είχε απορρίψει – ο κ. Βαρουφάκης παρουσίασε μια επιστολή για ένα νέο πρόγραμμα διαφορετικής «φιλοσοφίας», για νέο δάνειο, κούρεμα κ.λπ. Μόλις διαπίστωσε ότι δεν είχε την ανταπόκριση κάποιου συνομιλητή του, έβγαλε και άλλη μία πρόταση, με παρεμφερή χαρακτηριστικά, και κάπου εκεί η ιδιότυπη συζήτηση έληξε.

Οπως επιμένουν πηγές με γνώση τού τι διεμείφθη σε αυτό το Εurogroup, ο κ. Βαρουφάκης, ως και την τελευταία κρίσιμη στιγμή, έπαιζε το γνωστό παραπλανητικό και καταστροφικό παιχνίδι. Θεώρησε ότι δεν θα αντιλαμβάνονταν οι ομόλογοί του το νέο τέχνασμά του: να περισώσει, εκμεταλλευόμενος συνθήκες ακραίες, τα δισεκατομμύρια του προγράμματος που εξέπνεε σε λίγες ώρες με ένα «άλμα» σε ένα νέο Μνημόνιο. Ηταν όμως σε όλους προφανές τι συνέβαινε: η κυβέρνηση της Ελλάδας είχε αποφασίσει να οδηγήσει τη χώρα στην πτώχευση με ψυχολογία καμικάζι.

Από τη στιγμή εκείνη και έπειτα η στενή ομάδα του Μεγάρου Μαξίμου οχυρώθηκε στο βάθος του αδιεξόδου. Αποδύθηκε αποκλειστικά και μόνο σε μία επικοινωνιακή καταιγίδα σύγχυσης και παραπληροφόρησης, βάσει της οποίας όλα τα δεινά της χώρας οφείλονταν στην αδιαλλαξία των δανειστών. Στόχος της, να ρίξει την τελευταία ζαριά, απευθυνόμενη στο ένστικτο και στο θυμικό όσων πιστεύουν ότι «δεν έχουν να χάσουν τίποτε» και εκείνων που δεν έχουν απαλλαγεί από τις «πληγές» του παρελθόντος.

Οπλο της, ο μύθος της «διαπραγμάτευσης», ο οποίος, κατά την κυρίαρχη αντίληψη στους κύκλους της κυβέρνησης, την καθιστά άτρωτη έναντι των πολιτικών αντιπάλων της.

Κατόπιν όλων αυτών, ο Πρωθυπουργός αποφάσισε να απευθύνει το γνωστό «πολεμικό» του διάγγελμα της 1ης Ιουλίου. Σύμφωνα με πληροφορίες, κατά την πολύωρη προετοιμασία του μηνύματος, στο τραπέζι του κ. Τσίπρα βρέθηκαν τρεις εκδοχές κειμένου. Αυτή που επελέγη, με πολλά εμπρηστικά στοιχεία, ήταν η πλέον «φιλοευρωπαϊκή»... Οπως μεταδίδουν καλά πληροφορημένες πηγές, αρχικώς υπήρξε η σκέψη να απευθύνει ο κ. Τσίπρας ένα διάγγελμα σε πολύ υψηλότερους τόνους.

«ΘΑ ΕΠΕΦΤΕ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ»
Κυνική ομολογία Τσακαλώτου


Σε μια αφοπλιστική ομολογία, δύο μόλις ημέρες προτού ανοίξουν οι κάλπες, ο επικεφαλής της διαπραγμάτευσης Ευκλ. Τσακαλώτος αποκάλυψε τα κίνητρα της απόφασης για το δημοψήφισμα: «Το πρόγραμμα δεν θα ψηφιζόταν στη Βουλή και θα έπεφτε η κυβέρνηση, γι' αυτό προχωρήσαμε σε δημοψήφισμα», ανέφερε στην τηλεόραση του Σκάι και προσέθεσε ότι «διαφορετικά θα έπρεπε να πάμε σε εκλογές». Εκτίμησε πάντως ότι «καλύτερο θα ήταν να πηγαίναμε σε δημοψήφισμα ένα μήνα πριν, όταν απάντησαν οι θεσμοί με ένα 5σέλιδο στην κυβέρνηση».

Ο κ. Τσακαλώτος επιβεβαίωσε εξάλλου και τον «τζογαδόρικο» χαρακτήρα της κυβερνητικής τακτικής λέγοντας: «ρισκάρουμε τη ρήξη με την Ευρώπη για να την αλλάξουμε». Παρά ταύτα, ζητούσε «να σταματήσει η φιλολογία με το Grexit».

Ανέφερε επίσης πως όσοι ψηφίζουν «ναι» ψηφίζουν και αυτόν που θα εφαρμόσει αυτό το πρόγραμμα.

ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΦΟΒΟΙ
Φόβοι για ανθρωπιστική κρίση


Ο κ. Τσίπρας, έπειτα από πέντε μήνες διαπραγμάτευσης με τους εταίρους και τους δανειστές της χώρας, έφερε τους πολίτες και τη χώρα προ ενός διχαστικού διλήμματος, επί του οποίου ζητεί απόφαση στο δημοψήφισμα της Κυριακής.

Μπροστά στην κάλπη, τα κύρια στοιχεία είναι τα εξής:

Μια συμφωνία που δεν υφίσταται καν καθώς, ήδη προτού εγκριθεί επισήμως από τη Βουλή το ερώτημα του δημοψηφίσματος, είχε υπάρξει η νέα πρόταση Γιούνκερ.

Αυτή τη νέα πρόταση ο κ. Τσίπρας την απέρριψε εκ νέου, όμως στη συνέχεια εμφανίστηκε να την αποδέχεται υπό όρους. Πλην όμως είχε ήδη καταστεί ανεπίκαιρη, λόγω της πτώχευσης της χώρας και του κλεισίματος των τραπεζών.

Παρά ταύτα, η κυβέρνηση εμφανίστηκε να παρουσιάζει και νέα πρόταση στο μέσον της εβδομάδας, η οποία ήταν εκτός κάθε ισχύοντος πλαισίου του πενταμήνου που προηγήθηκε.

Με λίγες ώρες να απομένουν ώσπου να ανοίξουν οι κάλπες, ο κ. Τσίπρας διαμηνύει ότι την επόμενη ημέρα δεν πρόκειται να παραιτηθεί, ακόμη και αν το αποτέλεσμα είναι «Ναι». Εμφανίζεται να θεωρεί ότι στις Βρυξέλλες τον αναμένουν για έναν νέο κύκλο συνομιλιών και διακηρύττει ότι θα δεχθεί την πρόταση Γιούνκερ, την οποία ο ίδιος προσωπικά έχει απορρίψει.

Τίποτε από όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί, για έναν πολύ απλό λόγο: ο Αλ. Τσίπρας και η κυβέρνηση αποφάσισαν να διαμορφώσουν τέτοιες συνθήκες στο διεθνές νομικό status της χώρας και στην καρδιά της οικονομίας της, που έχουν μετατοπίσει τη βάση της συζήτησης από τη «διαπραγμάτευση» στην αποτροπή της πραγματικής και ορατής ανθρωπιστικής κρίσης που επίκειται.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Μάριου Ευρυβιάδη

Οι “μπούκηδες” της Αγγλίας έχουν ήδη αποφανθεί: οι Έλληνες την Κυριακή θα ψηφίσουν ΝΑΙ. Την ίδια πληροφόρηση φαίνεται να έχει και το γερμανικό δίδυμο Μέρκελ-Σόϊμπλε, πληροφόρηση που προφανώς προκύπτει από ιδιωτικές δημοσκοπήσεις της Γερμανικής Πρεσβείας στην Αθήνα. Και γι’ αυτό οι Γερμανοί είπαν το δικό τους NIEN στη συνέχιση των συνομιλίων, μέχρι να ολοκληρωθεί το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου. Περιμένουν την κυβέρνηση Τσίπρα να βγάλει μόνη της τον εαυτό της νόκ άουτ. Ουσιαστικά η “αλλαγή καθεστώτος”, (“regime change”), στην Ελλάδα παραμένει ο ανομολόγητος στόχος των Γερμανών και όχι μόνο. Το ευρωπαϊκό ιερατείο επιδιώκει την πτώση της κυβέρνησης Τσίπρας για τιμωρητικούς λόγους, για παραδειγματισμό, και για λόγους ιδεολογικής πειθαρχίας. Ο οικονομικός φονταμενταλισμός του νεοφιλελευθερισμού – η κυρίαρχη οικονομική ορθοδοξία στην ΕΕ σήμερα-δεν μπορεί, κατά αυτούς, να αμφισβητείται. Είναι μονόδρομος.

Είτε όμως οι ´Ελληνες ψηφίσουν έτσι, είτε ψηφίσουν αλλιώς, από την Δεύτερα θα ανακαλύψουν, ξανά, πως στο τέλος του τούνελ δεν θα υπάρχει φως. Θα υπάρχει ένα άλλο τούνελ. Και στο τέλος του ένα άλλο…´Οπως ακριβώς συμβαίνει τα τελευταία πέντε χρόνια με τρεις διαδοχικές κυβερνήσεις της δεξιάς και την μία της αριστεράς.

Με τα υφιστάμενα δεδομένα ο φαύλος κύκλος είναι αναπόφευκτος διότι το χρέος, επονείδιστο ή μη, δεν είναι βιώσιμο. Η Ελλάδα είναι ήδη μια αποικία χρέους. Τελεία και παύλα. Χωρίς ριζική αναδιάρθρωση του χρέους ο φαύλος κύκλος θα συνεχίζεται…

Ωστόσο ουδέν κακό αμιγές καλού. Θα κάνω μια πρόβλεψη όχι με την μορφή προφητείας αλλά με βάση τις τρέχουσες εξελίξεις. Την Κυριακή με ένα ΝΑΙ μπορεί να προκύψει, από τα πράγματα, το εξής παράδοξο. Η κυβέρνηση Τσίπρα θα χάσει μεν την μάχη, αλλά θα κερδίσει τον πόλεμο! Θα χάσει την αξιοπιστία της κάτι που φυσιολογικά θα δρομολόγησει την πολυπόθητη για το ευρωπαϊκό ιερατείο “αλλαγή καθεστώτος” στην Αθήνα. Όμως θα κερδίσει τον πόλεμο. Οι Γερμανοί θα “πειθαναγκαστούν” να αποδεχτούν την απομείωση του χρέους!

Ποια υπήρξε η βασική ατζέντα των τριών κυβερνήσεων της δεξιάς και αυτής του Αλέξη Τσίπρα έναντι των δανειστών; Να μειωθεί το χρέος ώστε να γίνει εξυπηρετήσιμο, χωρίς να πνίγει την ελληνική οικονομία και τους Έλληνες. Χωρίς δηλαδή ανάπτυξη δεν υπάρχει λύση. Γι’ αυτό δεν χρειάζεται καμιά μεγαλόσχημη θεωρητική εξήγηση. Αρκεί η αριθμητική του δημοτικού. Ωστόσο οι Γερμανοί πολιτικοί αρνήθηκαν και αρνούνται κάτι τέτοιο. Εδώ και καιρό οι Γερμανοί αξιωματούχοι της ΕΕ έχουν πάψει να λειτουργούν ως πολιτικοί σε ζητήματα που αφορούν στην ΕΕ. Λειτουργούν ως τραπεζίτες ή ως φερέφωνα των τραπεζιτών και της πλουτοκρατίας.

Στη περίπτωση της Ελλάδας κατάφεραν να κερδίσουν την δική τους κοινή γνώμη, ένα μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής, συμπεριλαμβανομένης και μέρος της ελληνικής, μετατρέποντας, εκλεπτισμένα και προπαγανδιστικά, το ζήτημα από πολιτικό και οικονομικό σε “ηθικό”. Κέρδισαν έτσι το ηθικό πεδίο της μάχης ανάμεσα στους

“νοικοκυραίους” και τους “σπάταλους”. Μόνο που φόρεσαν την μάσκα του “νοικοκύρη” αφού πρώτα έβγαλαν την μάσκα του τζογαδόρου. Η πραγματικότητα είναι πως οι Βόρειοι Ευρωπαίοι τραπεζίτες “τζογαδόρισαν” στον ευρωπαϊκό Νότο, με βάση τους κανόνες της δικής του νεοφιλελεύθερης αγοράς και αποκόμισαν πολλά δισεκατομμύρια για πάρα πολλά χρόνια. Όταν μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008-10 άρχισαν να χάνουν τα υπερκέρδη τους και μετά τα λεφτά τους, άρχισαν να φωνάζουν σε συγχορδία πως… τους “εξαπάτησε ο όφις” του Νότου, κυρίως ο όφις ο ελληνικός. Άρχισαν να κατηγορούν τους δανειζόμενους ως “τεμπέληδες” και “απατεώνες” και, με ηθικοπλαστικές κορώνες, απαίτησαν και απαιτούν τα τζογαδόρικά τους πίσω. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και αυτή είναι η ηθική τους. Είναι η ηθική της “χαβούζας”.

Θυμίζω πως “οικοδόμησαν” το ηθικό υπόβαθρο για να καταστρέψουν την οικονομία της Κύπρου το 2013 και πως, σαν νυχτόβιοι κλέφτες καταλήστευσαν τις οικονομίες του κόσμου. Διέδιδαν πως στη Κύπρο λειτουργούσε μια “μαφιόζικη” οικονομία με κυρίαρχο χαρακτηριστικό το ξέπλυμα μαύρου, δηλ. ρωσικού χρήματος. Ακριβώς το αντίθετο συνέβαινε. Τα μεγαλύτερα πλυντήρια μαύρου χρήματος στην Ευρώπη ήταν, είναι και παραμένουν, το Σίτυ του Λονδίνου και το γερμανικό σύμπλοκο Γερμανίας-Λουξεμβούργου-Ελβετίας (όλοι οι αρχαιολογικοί θησαυροί που λεηλατούνται σήμερα στην Μέση Ανατολή καταλήγουν, μέσω Ισραήλ και Τουρκίας, στη Έλβετία αναζητώντας αγοραστές, όπως ακριβώς έγινε και με τα περίφημα Ψηφιδωτά της Κανακαριάς και πολλούς άλλους θησαυρούς της Κύπρου, μετά το 1974). Βρήκαν όμως στην Κύπρο, ως νεροκουβαλητές, τους εξωνημένους του κυπριακού κατεστημένου αλλά και πολλούς χρήσιμους ηλίθιους. Και έτσι έγινε “ηθικά” και “άμεμπτα” η δουλειά τους. Πλήρωσαν οι πραγματικοί νοικοκυραίοι, που μέσα σε μια βδομάδα μετετράπηκαν σε “απατεώνες”!

Εάν την 5η Ιουλίου προκύψει ΝΑΙ, η πουριτανική ηθική των Καλβινιστών δεν θα έχει το κέντρο βάρους της, και θα καταρρεύσει. Θα χάσουν οι Γερμανοί το ηθικό πεδίο της μάχης και θα εξαναγκαστούν, από τα πράγματα, να αποδεχτούν απομείωση του χρέους (τουλάχιστον 30%του ΑΕΠ), ή επιμήκυνση των ωριμάνσεων (μέχρι και 40 χρόνια) με χαμηλά επιτόκια που θα έχουν ισοδύναμο αποτέλεσμα. Την αναπόφευκτη αυτή εξέλιξη έρχεται να επιβεβαιώσει και η ´Έκθεση για την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, που μόλις κυκλοφόρησε από το ΔΝΤ -το άλλο ιερατείο του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Με την Έκθεσή του, το ΔΝΤ επιβεβαιώνει την πάγια του θέση, την οποία διατυπώνει από την αρχή της ελληνικής κρίσης το 2010, πως το ελληνικό χρέος δεν ήταν και δεν είναι βιώσιμο. Και πως για να συνεχίσει την εμπλοκή του, το χρέος αυτό πρέπει, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, να απομειωθεί. Επί διεύθυνσης Ντομινίκ Στρος-Καν, το ΔΝΤ πειθαναγκάστηκε από τους Γερμανούς, ουσιαστικά, να εμπλακεί στην Ελλάδα χωρίς την απομείωση του χρέους και γνωρίζοντας πως αυτό δεν ήταν βιώσιμο. Επιπλέον το έπραξε παραβιάζοντας κατάφορα το δικό του καταστατικό. Με την τελευταία του Έκθεση γνωστοποιεί πως δεν θα επαναλάβει το ίδιο λάθος και πως δεν μπορεί να παραβιάσει, για δεύτερη φορά, το καταστατικό του.

Είναι επίσης σημαντικό από πλευράς ουσίας αλλά και συμβολισμού πως οι Γερμανοί πολέμησαν παρασκηνιακά να αποτρέψουν την δημοσιοποίηση την Έκθεσης του ΔΝΤ διότι δικαιώνει την πάγια ελληνική θέση και το κυρίαρχο επιχείρημα Τσίπρα πως η Ελλάδα δεν μπορεί να φορτωθεί επιπρόσθετο χρέος με ένα τρίτο μνημόνιο, χωρίς απομείωση του χρέους. Είναι επιπλέον προφανές όχι μόνο πως έχει επέλθει ρήξη ανάμεσα στους δανειστές, αλλά πως η Γερμανία χάνει το ηθικοπλαστικό

της ρόπαλο με το οποίο χτυπούσε αλύπητα τους Έλληνες, και όχι μόνο το μισητό για αυτή δίδυμο Βαρουφάκη-Τσίπρα. Με ένα ΝΑΙ την Κυριακή η στρατηγική Σόϊμπλε θα καταρρεύσει. Ο Γερμανός τραπεζίτης θα δέχεται μεν αυτάρεσκα συγχαρητήρια αλλά θα αποδεχτεί την απομείωση. Αυτή θα είναι και η εκδίκηση του Τσίπρα. Αλλά με τίμημα την εξουσία. Κανένας δεν μπορεί να έχει και τον σκύλο χορτασμένο και την πίτα ολόκληρη, είτε αυτός λέγεται Σόϊμπλε είτε λέγεται Τσίπρας.

Θα υπάρξει όμως φως στο τούνελ για του Έλληνες, με την όποια απομείωση του χρέους; Θα πρέπει. Όμως προσωπικά δεν στοιχηματίζω. Το πολιτικό και πνευματικό προσωπικό της Ελλάδας θα αποδείξει για νιοστή φορά πως είναι ανεπαρκές, ανίκανο και, βέβαια, απύθμενα και συστημικά διεφθαρμένο.

Το τηλεοπτικό Κανάλι Σκάϊ, ένα από τα πολλά μνημονιακά κανάλια της Ελλάδας, φιλοξένησε την Πέμπτη (2/7/2015) τον πανελλήνια γνωστό πολιτευτή και αρχηγό της Ένωσης Κεντρώων, Βασίλη Λεβέντη. Ο Λεβέντης θεωρείται “γραφικός” πολιτικός από την εξουσιαστική ελίτ και το πολιτικό κατεστημένο της Ελλάδας. Στις πρόσφατες όμως εκλογές κέρδισε πάνω από 100 χιλιάδες ψήφους στην Θεσσαλονίκη και κατατρόπωσε τον Θεσσαλονικιό και τότε αρχηγό του ΠΑΣΟΚ και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Σαμαρά, Βαγγέλη Βενιζέλο. Επιπλέον και λόγο της κρίσης, ο κόσμος ανακαλύπτει τον πολιτικό και “προφητικό” του λόγο. Την δεκαετία του 1990 μιλούσε για την επερχόμενη διάλυση ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας και πως ο λαός θα καταδίωκε με τις πέτρες τους πολιτικούς που θα κατάστρεφαν οικονομικά την Ελλάδα. Όταν δε ανέλαβε ο Τσίπρας, τον Φεβρουάριο του 2015, προέβλεψε πως θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο και πως θα αναζητήσει διέξοδο μέσω δημοψηφίσματος!

Στην συνέντευξη του ο Βασίλης Λεβέντης δήλωσε πως υπήρξε ανέκαθεν “ευρωπαϊστής” και υποστηρικτής του ευρώ. Υπογράμμισε όπως πως δεν είναι καθόλου αισιόδοξος βλέποντας αυτούς που πρωτοστάτησαν, και πάντοτε με το αζημίωτο στην καταστροφή του τόπου και χωρίς να παραδέχονται καμία ευθύνη, να υποστηρίζουν με “πάθος” αλλά και αγοραία επιχειρήματα τον “ευρωπαϊκό” προσανατολισμό της χώρας. Θα ήταν καλύτερα να σιωπούσαν, υποστήριξε, διότι αυξάνουν τις πιθανότητες υπέρ του ΟΧΙ!

Ο Βασίλης Λεβέντης έχει απόλυτο δίκιο. Στην ΕΕ, βέβαια, υπάρχει έλλειμα δημοκρατίας το οποίο έχει πλέον διευρυνθεί επικίνδυνα και ίσως χωρίς επιστροφή. Όταν έχουμε συνειδητά συντονισμένες προσπάθειες για “αλλαγή καθεστώτος” σε μια χώρα μέλος της ΕΕ από το ευρωπαϊκό ιερατείο, είναι απόδειξη πως η πολιτική κατάντια έχει κτυπήσει πάτο. ´Οταν το ευρωπαϊκό ιερατείο γίνεται ατζέντης των βουλιμικών τραπεζιτών και ληστεύει τις οικονομίες του κόσμου, όπως έκαναν στην Κύπρο το 2013, και όπως θέλουν να κάνουν και στην Ελλάδα σήμερα, η πολιτική κατάντια έχει κτυπήσει πάτο.

Όμως ποιοι στη Ελλάδα μπορούν να σταθούν στο ύψος τους για να ξανά οικοδομηθεί η άμοιρη αυτή χώρα, ανεξάρτητα του αποτελέσματος της Κυριακής; Με ποιό ιστορικό; Με ποιό έργο; Με την απάτη του Χρηματιστήριου που αποθησαύρισε μαζικά τους Έλληνες; Με το σκάνδαλο της Γερμανικής Σίεμενς και τις μίζες για τα κομματικά ταμεία; Με τις υπερκομματικές μίζες των εξοπλισμών; Με την απάτη των Ολυμπιακών Αγώνων που στοίχισαν μεταξύ 20-30 δις; Με την εξίσου μεγάλη απάτη της προσχώρησης στο Ευρώ που έγινε με πλαστά στοιχεία από τον κατ’ εξοχήν “εκσυγχρονιστή” διπλοθεσίτη πρωθυπουργό της Ελλάδας και τους διπλοθεσίτες παρακοιμώμενούς του; Με την αδιαφάνεια και τη ανευθυνοδοσία ως οδηγό;

Όταν βλέπεις συγκεκριμένους πολιτικούς και πνευματικούς ταγούς, στην μεγάλη τους πλειοψηφία διπλοθεσίτες του δημοσίου, να σχίζουν τα ιμάτιά τους στις οθόνες τις τηλεόρασης υπερθεματίζοντας, βασιλικότεροι του βασιλέως, υπέρ του Ευρώ και της Ευρώπης, για την “ευρωπαϊκή οικογένεια” τάχατες, γνωρίζεις πως η έγνοια τους είναι τα προνόμια τους, τα οφίκια τους, τα “ευρωπαϊκά προγράμματα” τους, οι ατέρμονες επιδοτήσεις, τα υπηρεσιακά και εκπαιδευτικά τους ταξιδάκια, η καλοπέρασή τους και η συμμετοχή τους σε ένα αόριστο ευρωπαϊκό κλαμπ, με την βούλα της “ευρωπαϊκής ταυτότητας” τους. Η Ελλάδα δεν είναι …Βαλκάνια, δεν είναι Ανατολή. Η Ελλάδα είναι… Ευρώπη. Ολίγον τι παρακατιανή, ολίγον τι καρπαζοεισπράκτορας, αλλά Ευρώπη, πάντοτε.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Ποτέ ως τώρα δεν καταργήθηκε σκλαβιά λόγω «καλής διαγωγής» των σκλάβων»
Νίκος Γ. Μουρτζούχος, Οδοιπορικό ιδεών – Γνωμικός λόγος Δ
Του δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Τις τελευταίες ημέρες, λόγω των δραματικών εξελίξεων στο ζήτημα των διαπραγματεύσεων με τους «εταίρους» για τα ζητήματα της ελληνικής οικονομίας, οι φόβοι για το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη έχουν φτάσει σε σημείο παροξυσμού. Άποψη του γράφοντος είναι πως, ό,τι και αν συμβεί από δω και πέρα, η Ελλάδα εισέρχεται σε έναν άγνωστο κόσμο. Σε κάθε περίπτωση όμως θα πρέπει να διαχωρίσουμε τη ρεαλιστική αξιολόγηση των κινδύνων που όντως υπάρχουν για την ελληνική οικονομία, ιδιαίτερα στην περίπτωση που πράγματι προκύψει κάποιας μορφής ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση, από τις εμμονές για οργανική αδυναμία της Ελλάδας να κινηθεί μόνη της στο διεθνές σύστημα, ως πραγματικά ανεξάρτητη χώρα.

Δυστυχώς, απ’ ότι φαίνεται, μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, ιδιαίτερα δε των αστικών ελίτ, από την αρχή της δημιουργίας του ελλαδικού κράτους μέχρι και σήμερα δεν έχει καταφέρει να αποδεχτεί την ιδέα της ανεξάρτητης Ελλάδας. Για την ακρίβεια, δεν φάνηκε καν να νιώθει άνετα με την απελευθέρωση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Παρεπιμπτόντως, αυτή η φανερή ή αφανής επιθυμία για επιστροφή στην οθωμανική αγκαλιά είναι και η βασική κινητήρια δύναμη που, από την επαύριον της ανεξαρτησίας της χώρας μέχρι και σήμερα, φέρνει περιοδικά στο προσκήνιο διάφορες θεωρίες περί «ελληνοτουρκικής φιλίας», «ομοσπονδίας» και όλα τα συναφή, δηλαδή για εκ νέου υποδούλωση στην Τουρκία.

Ωστόσο, η βασική έκφανση αυτής της δυσανεξίας στην ανεξαρτησία που παρουσιάζει το νεοελληνικό κράτος είναι η εμμονή στο να βρίσκεται διαρκώς υπό την κυριαρχία κάποιου ισχυρού παράγοντα της Δύσης. Κατά κάποιο τρόπο, αυτή η πιεστική ανάγκη του «ανήκειν», δηλαδή του να είσαι δούλος ή απόφυση κάποιου μεγαλύτερου παράγοντα, έχει καταστεί οργανικό στοιχείο της ελληνικής υπαρξιακής ταυτότητας.

Η θεωρία της Ελλάδας – εξάρτημα

Έτσι κάθε φορά που κάποιος τολμά να μιλήσει για πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, η οποία θα ευνοεί τα εθνικά συμφέροντα, αρχές και επιδιώξεις και όχι τις στοχοθετήσεις κάποιου υπερεθνικού επικυρίαρχου, «αποστομώνεται» με τη ρήση ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο. Πρέπει να ανήκει κάπου, αλλιώς δεν θα μπορέσει να επιβιώσει. Άρα να κάνει και ό,τι της λένε, χωρίς πολλές αντιρρήσεις και ψαξίματα για το αν αυτό εκφράζει το εθνικό της συμφέρον.

Αυτή η θεωρία της Ελλάδας – εξάρτημα δύσκολα βρίσκει αντίστοιχες στον υπόλοιπο κόσμο. Στην πραγματικότητα, όσοι την προωθούν και την ασπάζονται –και δεν είναι καθόλου λίγοι- ουσιαστικά λένε ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να επιτύχει αυτό που επιτυγχάνει το Ναούρου, το Κιριμπάτι, το Τρινιντάντ και Τομπάγκο ή το Μπαγκλαντές. Φυσικά, όλες αυτές οι χώρες, όπως και οι περισσότερες από τις υπόλοιπες, έχουν συμμαχίες και σχέσεις εξάρτησης, λιγότερο ή περισσότερο περιοριστικές, με μία σειρά από ισχυρούς δρώντες του διεθνούς συστήματος. Σε κάθε περίπτωση όμως θεωρούν τους εαυτούς τους ανεξάρτητα κράτη και, κατά το μάλλον ή ήττον, ενεργούν ως τέτοια.

Αποτελεί θλιβερό ελληνικό προνόμιο η προσκόλληση στη μεταφυσική πίστη ότι η χώρα μας δεν μπορεί να σταθεί μόνη της. Μάλιστα, αυτή η πίστη έχει διαποτίσει τόσο πολύ τη συνείδηση των ελληνικών ελίτ, που κάθε αναφορά περί του αντιθέτου αντιμετωπίζεται με περιφρονητικό χλευασμό ως μη ρεαλιστική και εκτός πραγματικότητας.

Περί «ναυτικών δυνάμεων» και άλλων μυθευμάτων

Η άποψη αυτή της μη ρεαλιστικότητας της ελληνικής ανεξαρτησίας ενίοτε υποστηρίζεται και από γεωπολιτικίζουσες ρήσεις του τύπου «η Ελλάδα ανήκει στις ναυτικές δυνάμεις». Ο γράφων έχει επανειλημμένως εκφράσει την άποψή του γι αυτά τα ψευδο-επιστημονικά φληναφήματα. Ανεξαρτήτως του ότι η Ελλάδα δεν ανήκει και δεν πρέπει να ανήκει παρά μόνο στον εαυτό της, παρόμοιες απόψεις αγνοούν επιδεικτικά την πολυπαραγοντική φύση των γεωπολιτικών ταυτοτήτων των διαφόρων χωρών και τη συνεπακόλουθη ρευστότητά τους, όπως επισημαίνει και η μέθοδος της συστημικής γεωπολιτικής ανάλυσης, η οποία έχει διαμορφωθεί από τον καθηγητή Γεωπολιτικής Ιωάννη Μάζη.

Έτσι όπως σχηματοποιείται σήμερα το διεθνές σύστημα, ποιες είναι οι ναυτικές και οι χερσαίες δυνάμεις σε αυτό –αν υπάρχει πλέον το παραμικρό νόημα σε παρόμοιους χαρακτηρισμούς- και πως διαμορφώνονται οι σχέσεις και οι ισορροπίες ισχύος μεταξύ τους είναι κάτι πολύ δύσκολο να οριστεί. Μεταξύ των άλλων, οι ναυτικές δυνάμεις του 19ου ή του 20ου αιώνα δεν έχουν και δεν μπορεί να έχουν σχέση με αυτές των αρχών του 21ου αιώνα, δεδομένου ότι πολλά πράγματα, τόσο στη διεθνή κατανομή της οπλικής ισχύος όσο και στα γεωγραφικά μεγέθη αλλά και στις πολιτικές σχέσεις μεταξύ των ισχυρών κρατών, αλλάζουν κυριολεκτικά μέρα με τη μέρα.

Παρεπιμπτόντως αναρωτιέται κανείς από πού κι ως που η Γερμανία και οι άλλες κεντροευρωπαϊκές χώρες είναι ή ήταν ποτέ «ναυτικές δυνάμεις», έτσι ώστε με αυτό το επιχείρημα να δικαιολογείται η διαιώνιση της υποδούλωσής μας στην «ενωμένη» Ευρώπη, στην οποία οι χώρες αυτές έχουν καταφέρει να επιβάλουν την ατζέντα τους.

Απομάκρυνση ή συζήτηση;

Και ερχόμαστε στο ζήτημα της διακυβέρνησης της «ευρωπαϊκής προοπτικής» της χώρας. Ο γράφων ήταν (και παραμένει) οπαδός μίας πανευρωπαϊκής γεωπολιτικής ένωσης. Κατά την άποψή μου, αν η Ευρώπη δεν ενωθεί, τότε, αργά ή γρήγορα, θα επιστρέψει στη «φυσική κατάσταση» του όλοι εναντίον όλων, όπως ίσχυε μέχρι και πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ακόμη όμως και αν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, οι γεωπολιτικές προκλήσεις που αναπτύσσονται σε πλανητικό επίπεδο είναι τέτοιες, που πολύ δύσκολα τα ευρωπαϊκά κράτη, ακόμη και τα υποτιθέμενα ισχυρά, θα μπορέσουν να τις αντιμετωπίσουν σε βάθος χρόνου. Με βάση αυτή τη λογική, ακόμη και η απώλεια μέρους της εθνικής κυριαρχίας προς όφελος της δημιουργίας μίας συμπαγούς υπερεθνικής γεωπολιτικής ένωσης, που θα σέβεται όμως τα έθνη – μέλη της, είναι κάτι το ανεκτό και εν μέρει και επιθυμητό. Όμως η στοιχειώδης ανάγνωση της πραγματικότητας μας δείχνει ότι η ΕΕ δεν κινείται προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά προς την αντίθετη. Δηλαδή προς την αποδόμηση της όποιας ενότητας είχε επιτευχθεί όλα αυτά τα χρόνια. Πολύ απλά δεν υπάρχει ευρωπαϊκή ένωση και δεν φαίνεται ότι μπορεί να προκύψει στο μέλλον.

Ακόμη όμως κι αν υπάρξει, η μέχρι στιγμής συμπεριφορά των περισσότερων χωρών που συμμετέχουν στην ΕΕ δείχνει ότι δεν μας θέλουν μέσα σε αυτή. Πράγματι, όχι μόνο οι πολιτικές ηγεσίες, αλλά και πολύ μεγάλα κομμάτια των ευρωπαϊκών κοινωνιών, ιδιαίτερα αυτών της Βόρειας και Κεντρικής Ευρώπης, φαίνεται πως διακατέχονται από πανίσχυρα αρνητικά στερεότυπα για την Ελλάδα και τους Έλληνες, που αγγίζουν τα όρια του πιο μισαλλόδοξου ρατσισμού. Στην κάλλιστη των περιπτώσεων απλώς μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται μέσα στην «Ευρώπη» τους.

Όσοι θεωρούν υπερβολικά και άτοπα τα παραπάνω, ας αναλογιστούν τι συνέβη πριν φτάσουμε στην απόφαση για διεξαγωγή δημοψηφίσματος την Κυριακή 5 Ιουλίου. Μπορεί κανείς να έχει την οποιαδήποτε άποψη αναφορικά με τους χειρισμούς της τωρινής κυβέρνησης, όπως και των προηγούμενων. Δεν μπορεί όμως να αγνοήσει και τη συμπεριφορά των «εταίρων». Δεν μπορεί να αγνοήσει την αντιφατικότητα των μέτρων που απαιτούσαν από την κυβέρνηση, με βάση οποιαδήποτε οικονομική λογική, ακόμη και την πιο ακραία νεοφιλελεύθερη. Δεν μπορεί να αγνοήσει την αδυναμία συνεννόησης των τριών «θεσμών», η οποία ουσιαστικά απέτρεψε τη συγγραφή ρεαλιστικού σχεδίου συμφωνίας, και, κυρίως, δεν μπορεί να αγνοήσει την απροθυμία ή και αδυναμία λήψης αποφάσεων στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο. Οι ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες απλώς ένιπταν τας χείρας τους και παρέπεμπαν στα τεχνικά κλιμάκια. Όμως ακόμη και το τελευταίο μπακάλικο έχει κάποιας μορφής υψηλή στρατηγική και δεν μπορεί να παίρνει όλες τις αποφάσεις ο λογιστής. Αυτή η προκλητική άρνηση λήψης αποφάσεως είτε υποκρύπτει ειλημμένη απόφαση για εξοβελισμό της Ελλάδας από την Ε.Ε. είτε, πολύ απλά, αντανακλά τη γεωπολιτική ανυπαρξία της «ενωμένης» Ευρώπης. Κι αυτό είναι και το πραγματικό πρόβλημα. Δεν μπορείς να διαπραγματευτείς με κάποιον που αρνείται την ίδια του την ύπαρξη. Δεν μπορεί καν να είσαι δούλος κάποιου που δεν υπάρχει. Τουλάχιστον η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπήρχε…

Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να έχει την όποια σχέση μαζί μας, ακόμη κι αν θέλει να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά πάνω μας, θα πρέπει να πάρει τις αποφάσεις της και να κάνει τις προτάσεις της ή, έστω, να παρουσιάσει τα τελεσίγραφά της στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο. Και νομίζω ότι ακριβώς αυτό είναι και το βαθύ νόημα του δημοψηφίσματος προς τους εταίρους: «Πάρτε την απόφαση να αποκτήσετε υπόσταση και μετά πείτε τι θέλετε από εμάς». Και τότε θα μπορούμε κι εμείς να κρίνουμε για το μέλλον μας. Αλλιώς δεν έχει νόημα να μιλάμε για τον κίνδυνο εξόδου από μία Ευρώπη της γεωπολιτικής ανυπαρξίας. Από μία «ενωμένη» Ευρώπη των κατώτερων τεχνοκρατών.

Άρα, λοιπόν, ανεξαρτήτως του ποιες είναι οι επιθυμίες μας, οφείλουμε, αργά ή γρήγορα, να εξετάσουμε σοβαρά το ενδεχόμενο ότι θα πρέπει να κινηθούμε μόνοι μας στον παράξενο και ρευστό κόσμο που διαμορφώνεται σήμερα. Όσο και αν μας φοβίζει η εθνική ανεξαρτησία, θα πρέπει κάποτε να την αποδεχτούμε. Η Ελλάδα θα πρέπει κάποια στιγμή να αφήσει πίσω της την παιδική ηλικία, που προϋπέθετε την εξάρτηση από μία εξωτερική δύναμη, η οποία λειτουργούσε ταυτόχρονα ως μητέρα – τροφός και ως αυστηρός πατέρας – κριτής και να περάσει στην ενηλικίωση. Κι αυτό προϋποθέτει την ικανότητα να ακολουθήσει έναν μοναχικό δρόμο, αν έτσι απαιτηθεί, όποιες κι αν είναι οι δυσκολίες.

* Ο δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 296


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Επέβαλαν (οι Ευρωπαίοι) στη χώρα μας ένα πολύ μεγάλο εξωτερικό δημόσιο χρέος. Τόσο μεγάλο που, όχι μόνον να μη μπορούμε να το ξεχρεώσουμε, αλλά ούτε τους τόκους αυτού του δανείου να μην προλαβαίνουμε να πληρώσουμε.
Με αυτό καταφέρνουν με εύλογη δικαιολογία να επιβάλλουν στο λαό ένα οικονομικό πρόγραμμα εξόντωσης, έως εσχάτων. Θα επιβάλλουν συνεχώς νέα οικονομικά μέτρα δυσβάστακτα, φόρους ασήκωτους και πάρα πολλά άλλα μέτρα, έτσι ώστε να κάνουν το λαό να αγανακτήσει.
Και τι θα πετύχουν με αυτό;
Ακούστε: Ο λαός καταπιεζόμενος από τα δυσβάστακτα οικονομικά μέτρα θα ζητάει κάποια στιγμή να ξανασάνει, αλλά αυτή τη στιγμή δεν πρόκειται να του τη χαρίσουν ποτέ. Παρά μόνον έως ότου σκύψει το κεφάλι του εντελώς στο έδαφος, δηλώνοντας τέλεια υποταγή στο καινούργιο τους σύστημα ηλεκτρονικού οικονομικού ελέγχου.

Αδελφοί, μάς εξαπατούν με τερατώδη ψέματα. Δεν πρόκειται με όσα αυστηρά οικονομικά μέτρα κι αν λάβουν να ξεχρεώσουμε το χρέος μας αυτό. Γιατί δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς τους η ύπαρξη μιας εύρωστης οικονομικά Ελλάδας».
[Από τό βιβλίο τού ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου, Σκεύος Εκλογής, Άγιον Όρος 1996, σελ. 421]

• «H E.O.K. [= η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση] είναι τὸ κράτος του Σιωνισμού… Λίγα είναι τα ψωμιά της».
[Αθαν. Ρακοβαλή, “Ο Πατὴρ Παΐσιος μού είπε”, έκδοση 16η, Θεσσαλονίκη, σελ. 84]

• «Η Ε.Ο.Κ. δεν είναι Ηνωμένη Αμερική. Η Ηνωμένη Αμερική ήταν καλό πράγμα. Αυτή τώρα η Ε.Ο.Κ. είναι... Πίσω από ’κει κρύβεται η δικτατορία των Σιωνιστών».
[Από απομαγνητοφωνημένη συνομιλία του Γέροντα Παϊσίου, που έγινε το έτος 1992, στο κελί του "Παναγούδα" στο Άγιο Όρος. Υπεύθυνος για την απομαγνητοφώνηση: Ιερομ. Ισαάκ και συνοδεία, Καλύβη Αναστάσεως, Καψάλα, Καρυές Τ.Κ. 630 86 Άγιο Όρος.]

• «Οικουμενισμός, και “κοινή αγορά” [έτσι ονομάζαμε πριν μερικές δεκαετίες την «Ε.Ο.Κ.»], ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων».
[Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, τόμος Β'- “Πνευματική αφύπνιση”, Ι. Ησυχαστήριον “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”, Σουρωτή Θες/νίκης 1999, σελ.176]

Και για μην ξεχνάμε τον Πατροκοσμά τον Αιτωλό, θυμίζουμε πως ρητά είπε "θα σας βάλουν δυσβάστακτους φόρους αλλά δεν θα προλάβουν"...

Διαβάστε επίσης: O Γέροντας Παΐσιος προέβλεψε επακριβώς τη σημερινή οικονομική κρίση


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Νίκη του «Όχι» κατά κανένα τρόπο δεν συνε­πάγεται ρήξη με το ευρώ. Απλώς ο Αλέξης Τσίπρας θα πάρει το «Όχι» και θα πάει στους Γερμανούς, επι­διώκοντας μια λιγότε­ρο κακή, σε σχέση με τις απαιτήσεις τους, συμφωνία

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Σήμερα αποφασίζει ο λαός αν θα αποδεχθεί ή όχι την αποκρουστική πρόταση των Γερμανών και των υπόλοιπων δανειστών. Βαρύ, πολύ βαρύ το αντίτιμο που ζητούν. Η οικονομική εξαθλίωση των Ελλήνων. Ακόμη μεγαλύτερη από αυτή που έχουμε ζήσει μέχρι τώρα. Αν επικρατήσει στο δημοψήφισμα το «Ναι» των μνημονιακών, φιλογερμανικών δυνάμεων, ο λαός θα υποστεί τις συνέπειες της επιλογής του. Αδιαμαρτύρητα, φυσικά, αφού ο ίδιος θα έχει κυρίαρχα διαλέξει.

Παραίτηση Τσίπρα συνεπιφέρει υποχρεωτικά η νίκη του «Ναι». Θα σχηματιστεί άλλη κυβέρνηση, με εκλογές ή χωρίς. Σταθερά προσανα­το­λισμένη προς το Βερολίνο. Πρόθυ­μη να εκτελεί κάθε εντολή της γερμα­νικής καγκελαρίας, αφού αυτό θα έχει αποφασίσει ο λαός της Ελλάδας. Η νέα κυβέρνηση που οπωσδήποτε θα σχηματιστεί από τα συντρίμμια των μνημονιακών κομμάτων θα είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη με τη λαϊκή ετυμηγορία.

Νίκη του «Όχι» κατά κανένα τρόπο δεν συνεπάγεται ρήξη με το ευρώ. Απλώς ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θα πάρει το «Όχι» και θα πάει στους Γερμανούς. Επιδίωξή του όχι μια καλή για τον λαό συμφωνία. Απλώς λιγότερο κακή σε κάποια σημεία από τις σημερινές απαιτήσεις τους. Λιγότερο κακή, όχι αποδεκτή.

Διατηρεί στην εξουσία την αντιμνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ, μιλώντας σε εσωτερικό πολιτικό επίπεδο, η επικράτηση του «Όχι» στην πρόταση των δανειστών. Τίποτα δραματικό, τίποτα ριζοσπαστικό δεν σημαίνει. Απλώς συνέχιση των διαπραγματεύσεων, με την κυβέρνηση Τσίπρα σε κάπως καλύτερη διαπραγματευτική θέση. Δεν θα πάψει όμως να είναι ο μικροσκοπικός ελληνικός Δαβίδ εναντίον του πανίσχυρου γερμανικού Γολιάθ. Διαπραγματεύσεις θα γίνουν. Με σημαδεμένα χαρτιά και προκαθορισμένη έκβαση. Απιαστο όνειρο θα μείνει ακόμη και το αστικό, απλώς ανακουφιστικό για τον λαό μας, Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.

Ισοδυναμεί το «Όχι» στην πρόταση των δανειστών με το... «Όχι» στο ευρώ; Από πού κι ως πού; Πώς είναι δυνατόν να ταυτίζεται η απόρριψη μιας γερμανικής πρότασης για κοινωνικά βάρβαρα μέτρα με την εκδίωξη του λαού που τόλμησε να ψηφίσει «Όχι» στα μέτρα αυτά από την... Ευρωζώνη! Χώρια που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει απολύτως καμία διαδικασία προβλεπόμενη από τις συνθήκες ίδρυσης της Ευρωζώνης που να διώχνει μια χώρα από τη ζώνη του ευρώ! Ανοησίες που στόχο έχουν να πανικοβάλουν τους Ελληνες ψηφοφόρους και να τους ωθήσουν να ψηφίσουν «Ναι» συνιστούν τέτοιου είδους ισχυρισμοί.

Στις Κάνες, τον Νοέμβριο του 2011, είχαμε ξαναδεί το ίδιο έργο, με άλλους πρωταγωνιστές. Τότε ο Γιώργος Παπανδρέου αποδείχθηκε αρκετά δειλός. Πανικοβλήθηκε από τις φωνές που του έβαλαν η Μέρκελ και ο τότε Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί. Αλλαξε το ερώτημα του δημοψηφίσματος που σχεδίαζε. Αντί για «Ναι ή Όχι στο Μνημόνιο» τοποθετήθηκε ότι θα το κάνει... «Ναι ή 'Οχι στο ευρώ»! Για σιγουριά, οι Γερμανοί τον ανέτρεψαν με τους εδώ ανθρώπους τους μέσα σε μία εβδομάδα κι έτσι δεν έγινε κανένα δημοψήφισμα. Δημοκρατικότατα!

Αντιστάθηκε ο Τσίπρας. Δεν υποχώρησε σαν τον Γιώργο. Αν νικήσει το «Όχι», έχει σίγουρα εξασφαλίσει τη διαπραγμάτευση με τους Γερμανούς. Το είπε η ίδια η καγκελάριος Μέρκελ. «Η πόρτα για συνομιλίες με την ελληνική κυβέρνηση ήταν και παραμένει ανοιχτή», από τη Δευτέρα δήλωσε στη γερμανική Βουλή.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Hταν το 2004 η κυβέρνηση Μπους - Τσέινι μαζί με τους Βρετανούς προσπαθούσαν να παραδώσουν την Κύπρο στη σφαίρα επιρροής της Τουρκίας μέσω του ρατσιστικού σχεδίου Ανάν, η πλειοψηφία των στελεχών του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ στάθηκε παθιασμένα εναντίον των Ελλήνων της Κύπρου. Τότε ο Τάσσος Παπαδόπουλος και οι υποστηρικτές του ΟΧΙ δέχθηκαν απειλές και εκβιασμούς από τη συμμαχία που συνέστησαν οι Αγγλοι με τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους.

Παρόμοιες, όχι τις ίδιες, απειλές -διότι τώρα είναι «λάιτ»- δέχεται σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος το 2004 δεν έβλεπε τον κίνδυνο για την Κύπρο. Οι συνεργάτες του είχαν «τυφλωθεί» από τους ροζ συντρόφους τους στο νησί και παρέσυραν ένα κομμάτι της Αριστεράς σε λάθος απόφαση και σε υποστήριξη των σχεδίων του ακροδεξιού διδύμου που κυβερνούσε την Αμερική. Και σήμερα κυριαρχούν στον ΣΥΡΙΖΑ οι δυνάμεις που μας ζητούσαν να υποταχθούμε.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή το αυριανό δημοψήφισμα, καθώς άκουσα τους τότε «νενέκους» να μιλούν για εθνική αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία, και για τους εκβιασμούς των ξένων για να υποταχθεί ο ελληνικός λαός.

Για το μνημόνιο και το «Ελληνικό Πρόγραμμα» έχω εκφράσει τις θέσεις μου και δεν τις αλλάζω. Ηταν το αποτέλεσμα των πράξεων των Ελλήνων πολιτικών. Αυτοί έφεραν τους δανειστές για να διαφεντεύουν τη χώρα, αυτοί κατέστρεψαν την πατρίδα μας. Τα υπόλοιπα είναι κουβέντες του καφενέ... Από εκεί και πέρα οι δανειστές εκμεταλλεύθηκαν την ανικανότητα των πολιτικών μας, επέβαλαν ένα αποικιοκρατικό πρόγραμμα και οδήγησαν τους πολίτες σε φτώχεια και εξαθλίωση.

Το 2004 η Κύπρος ήταν προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Ηταν εξαιρετικά δύσκολες οι στιγμές, αλλά είχαμε αποφασίσει πως πρέπει να αντέξουμε. Δεν είχαμε εναντίον μας μόνο τους ξένους, αλλά και αρκε­τούς Ελληνες πολιτικούς που συνεργάστηκαν με τους Αμερικανούς και τους Βρετανούς. Ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε το δημοψήφισμα χωρίς την παραμικρή προετοιμασία και έθεσε λάθος ερώτημα. Το γνωρίζει και ο ίδιος. Το δημοψήφισμα δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα της χώρας και του λαού. Αντίθετα θα αυξήσει τα προβλήματα, διότι οι δανειστές είναι στυγνοί και δεν θα υποχωρήσουν ούτε έναν πόντο από τις απαράδεκτες θέσεις τους, που οδηγούν μόνιμα σε αδιέξοδο.

Θεωρώ το δημοψήφισμα ως κίνηση διχασμού των πολιτών. Ο κ. Τσίπρας είναι «φρέσκος» πρωθυπουργός και έχει ακόμα τη λαϊκή εντολή, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Αρα μπορούσε να πάρει και αποφάσεις και να μη φορτώσει τις ευθύνες στον λαό. Για να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία, το δημοψήφισμα έπρεπε να γίνει τον Απρίλιο - Μάιο του 2010. Από τη στιγμή που η χώρα οδηγήθηκε βάσει σχεδίου στο μνημόνιο, τα δημοψηφίσματα δεν αλλάζουν τίποτα.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Ε​​ικόνα σημαδιακή, ίσως εικονογραφήσει κάποτε βιβλία – της Ιστορίας: Εξημμένοι «Ευρωπαίοι» και μαινόμενες «Ευρωπαίες» του ελληνόφωνου (περίπου) βαλκανικού νότου, με εμφανέστατη την προτεραιότητα των καταναλωτικών ενδιαφερόντων τους (αμφιέσεις και εξαρτήματα επιδεικτικής ευπορίας) να κραυγάζουν τινάζοντας ψηλά τις ποικιλμένες με κοσμήματα γροθιές τους, για να διαδηλώσουν την αφοσίωσή τους στην «Ευρώπη». Ρυθμικές οι φωνές και τσιρίδες, αίτημα το ένα και ποθητό όνομα: Ευ-ρώ-πη, Ευ-ρώ-πη.

Τι συγκεκριμένο σήμαινε η λέξη γι’ αυτούς τους ερζάτς διαδηλωτές; Το αποκάλυπταν στα λιγοστά πανώ τους: «Παραμονή στο ευρώ». Θα κυριολεκτούσαν, αν αντί για «Ευρώπη» φώναζαν: «λεφτά», «τζάμπα χρήμα», «να συνεχίσουν τα πακέτα», οι επιδοτήσεις, ο εξωφρενικός δανεισμός. Με οποιοδήποτε τίμημα. Μπροστά στο ενδεχόμενο να μειωθεί η καταναλωτική ευχέρεια (η μοναδική χαρά ζωής, μοναδική σκοποθεσία βίου των ρινόκερων), τίποτε άλλο δεν λογαριάζεται – συλλογική αξιοπρέπεια, κρατική ανεξαρτησία, γλώσσα, Ιστορία, κατά κεφαλήν καλλιέργεια, τα καταπίνει όλα ο ρεαλισμός του μοναδικού οράματος ευτυχίας: να παραμείνει το Ελλαδέξ στο κλαμπ των παραλήδων της Ευρώπης.

Φυσικά, οι προσχηματικές αιτιολογήσεις του πάθους και του φανατισμού για την παραμονή μας στην Ευρωζώνη είναι εξωραϊσμένες, ψυχολογικά επεξεργασμένες: «Θέλουμε τη χώρα μας Ευρωπαϊκή, να μην την παραδώσουμε στα παιδιά μας σαν Αλβανία του Χότζα», έγραφε η προκήρυξη των οργανωτών της διαδήλωσης. «Να παραμείνουμε στην ευρωπαϊκή οικογένεια». Αλλά, αν ευρωπαϊκή οικογένεια σημαίνει: σεβασμό των νόμων και των θεσμών, δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων, του κοινοβουλίου, της κυβέρνησης, συνεπή διάκριση των εξουσιών, εύρυθμη Δικαιοσύνη που προστατεύει την οργανωμένη κοινωνία πατάσσοντας τα κρούσματα διαπλοκής άνομων συμφερόντων με την εξουσία, κρούσματα διαφθοράς κρατικών λειτουργών και πολιτικών αρχόντων – αν σε τέτοιους στόχους στοχεύουμε ζητώντας να παραμείνουμε στο ευρώ, τότε γιατί στα δεκατέσσερα χρόνια που βρισκόμαστε ως ισότιμα μέλη στη νομισματική αυτή οικογένεια δεν κατορθώσαμε ούτε ένα πόντο προόδου στην προώθηση των ευγενικών ονείρων μας;

Αποδείχθηκε περίτρανα, για δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια, ότι τα εκπληκτικά προνόμια της μετοχής μας στο «κλαμπ των πλουσίων και ισχυρών» της Ευρώπης όχι μόνο δεν ανέστειλαν, αλλά και μεγέθυναν με τρόπο εφιαλτικό τη διαφθορά, τη σήψη, τον αμοραλισμό στη χώρα μας. Με ποια εχέγγυα η παραμονή μας στο ευρωπαϊκό νόμισμα θα επιφέρει, τώρα ξαφνικά, την ίαση και μεταστροφή μας; Αλλά και με ποια εχέγγυα η έξοδός μας από το ευρώ θα λειτουργήσει θαυματουργικά προς θετική κατεύθυνση;

Αν υπάρχει ένας ουσιωδέστατος λόγος για να παραμείνουμε στην ομάδα των χωρών που πρωτοπορούν έμπρακτα (όχι με θεωρίες) στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, είναι η δημιουργική (και με ταυτότητα - ετερότητα) συμβολή μας σε αυτό το προβάδισμα. Ο Ελληνισμός επιβίωσε μέσα στην Ιστορία, ακόμα και με χαμένη την πολιτική του αυτονομία, όσο σάρκωνε μιαν εναλλακτική πρόταση ή και σαφώς αντιπρόταση στον θρησκευτικό (άρα και πολιτικό) ολοκληρωτισμό του Αυγουστίνου, στη μηχανιστική νοησιαρχία του ακινάτειου και καρτεσιανού cogito, στον αμφιπρόσωπο μηδενισμό του Ιστορικού Υλισμού: μαρξιστικό και καπιταλιστικό.

Εναλλακτική πρόταση ή και σαφώς αντιπρόταση είναι ο Ελληνισμός, όχι στο επίπεδο της ιδεολογίας (εθνικισμού, θρησκοληψίας, πολιτικού αυταρχισμού), αλλά στο έμπρακτο επίπεδο του «τρόπου»: άλλου νοήματος, άλλης πρακτικής, άλλων στόχων της συλλογικότητας και των θεσμών της. Ομως αυτή η ετερότητα του ενεργού ελληνικού «τρόπου» είναι μια πραγματικότητα ολοφάνερα πια χαμένη. Ακόμα και το συμβολικό απομεινάρι του ελληνικού «τρόπου», ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, με άρθρο του στην «Κ», πριν από δυο Κυριακές, βγήκε να μας πει, «δίχως αιδώ ή λύπην», ότι «Ευρώπη και Ελλάδα είναι δύο αναπόσπαστες όψεις της ίδιας πέτρας... με πρωτογενή υλικά την ελληνική παιδεία, το ρωμαϊκό δίκαιο και τον χριστιανισμό»! Δεν διευκρίνισε σε ποιαν ελληνική παιδεία αναφερόταν: στον Αριστοτέλη του Δαμασκηνού, του Μαξίμου, του Γρηγόριου Παλαμά ή στον Αριστοτέλη τον Ακινάτη και των Σχολαστικών; Σε ποιο Δίκαιο: στις «Νεαρές» του Ιουστινιανού ή σε μεσαιωνικές νομοθεσίες που τιμωρούσαν τον φόνο με πρόστιμο και την κλοπή με καταδίκη σε θάνατο; Σε ποιον χριστιανισμό: αυτόν του αυγουστίνειου «απόλυτου προορισμού», της θεοκρατίας και των εφιαλτικών ενοχών της concupiscentia ή στον χριστιανισμό που προβάλλει ως πρότυπο πληρότητας της ζωής την ερωτική αυτοπροσφορά;

Ντροπής μνημείο του εξευτελιστικού αφελληνισμού των Ελλήνων, λαού που απεμπόλησε ιλιγγιώδη θησαυρίσματα ανθρώπινης ελευθερίας και καλλιέργειας, για να τρέχει πίσω από χάντρες και καθρεφτάκια για κάφρους. Ούτε περιγράφεται ούτε αντέχεται ο εκπεσμός μας σε τέτοιον πρωτογονισμό μεταφυσικών αναζητήσεων, πολιτικών απαιτήσεων, κοινωνικών στοχεύσεων.

Θα μπορούσε, για δεύτερη φορά μετά την εφιαλτική Τουρκοκρατία, μέσα στις εκκλησιές να σωθεί το «πολυτίμητο τζιβαϊρκόν» της αρχοντιάς των Ελλήνων: η συνέχεια της γλώσσας, η συνέχεια του αθλήματος της κοινωνίας των σχέσεων (η ενορία – κοινότητα), η υψηλή καλλιέργεια του τραγωδικού ήθους, της ζωγραφικής και μουσικής ευαισθησίας. Αν υπήρχε έστω ένας επίσκοπος που να καταλαβαίνει τη λαϊκή μας παράδοση όχι σαν ιδεολογία και φολκλόρ, αλλά ως τη μόνη κοινωνικά ριζοσπαστική αντιπρόταση στον μηδενισμό και ολοκληρωτισμό του Ιστορικού Υλισμού – του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΔΝΤ και των «αγορών», αδιάφορο.

Το ιστορικό μας τέλος των Ελλήνων δεν τεκμαίρεται από το γεγονός ότι όλα τα πολιτικά κόμματα, χωρίς εξαίρεση, έχουν μόνο διαχειριστική, ιστορικο-υλιστική αντίληψη της πολιτικής, την ίδια με τους δανειστές μας – μετράνε τη ζωή με το χρήμα, την ευτυχία με την καταναλωτική ευχέρεια. Το ιστορικό μας τέλος βεβαιώνεται κυρίως από το γεγονός ότι δεν υπάρχει επίσκοπος που να καταλαβαίνει ότι η «πόλις»-πατρίδα θεμελιώνεται στο «νόημα» της ύπαρξης και συνύπαρξης και όχι στο «πρωτογενές πλεόνασμα» εισοδημάτων.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έκτακτο: 300.000 Έλληνες πέθαναν από ασιτία!
Όταν η είδηση γίνεται τηλεπροϊόν και οι δημοσιογράφοι παίρνουν πτυχίο τρομογραφίας

Γράφει η Μαρία Τσολακίδη

Το πείραμα του Όρσον Γουέλς που έκανε εκατομμύρια Αμερικανούς ακροατές να πανικοβληθούν περιμένοντας την εισβολή Αρειανών στον πλανήτη Γη, ήρθε να πάει σάρκα και οστά μετά από 68 χρόνια στον πλανήτη Ελλάδα.

Ο Όρσον Γουέλς χρειάστηκε το λογοτεχνικό του σύγγραμα "Ο πόλεμος των Κόσμων", ένα ραδιοφωνικό δίκτυο (το CBS) και έναν ηχολήπτη ο οποίος διέκοπτε το πρόγραμμα για να γίνεται η "ενημέρωση" για τα τελευταία νέα της "εισβολής των Αρειανών".

Οι Έλληνες "δημοσιογράφοι" τηλεοράσεων, ραδιοφώνων, εφημερίδων και διαδικτύου ξεπέρασαν τον εαυτό τους με τον "Πόλεμο της χρεοκοπίας". Αν και πέρασαν δεκαετίες που τα Μέσα μπήκαν στην ζωή των Ελλήνων, δυστυχώς οι Έλληνες αποδεικνύονται Μάζα επιβεβαιώνοντας τον όρο Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και όχι Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης.

Από την ώρα που ο κ. Τσίπρας ανακοίνωσε το δημοψήφισμα άρχισε η απίστευτη για τα δημοσιογραφικά χρονικά τρομοκράτηση των πολιτών. Η μία ουρά στα ΑΤΜ μέσα σε 1 ώρα έφτασαν στις εκατοντάδες με τα επαναλαμβανόμενα έκτακτα δελτία, τα πλάνα και τις φωτογραφίες, αλλά πάνω απ' όλα με τα ασύλληπτα κωμικοτραγικά ρεπορτάζ "έγκυρων" δημοσιογράφων και φερέλπιδων, που βρήκαν ευκαιρία να πάρουν φήμη ακόμα κι αν διαφημίζουν σφαίρες των Ες Ες.

Η άμεση ευθύνη τους τεράστια αφού σημειώθηκε ένας θάνατος σε ουρά έξω από τράπεζα λόγω εμφράγματος και η ευθύνη που θα έχουν μετά την λήξη του δημοψηφίσματος ακόμα μεγαλύτερη.

Ακόμα και η κάλυψη που έγινε όχι μόνο δεν ήταν αντικειμενική αλλά έπραξαν και το τεράστιο ατόπημα να "ξεπλύνουν" μέσα από στημένες εκπομπές - συζήτησης πολιτικούς που μέχρι πριν 10 ημέρες χρειαζόταν φρουρά σωματοφυλάκων για να βγαίνουν στο δρόμο μετά τις απανωτές ψηφοφορίες τους στην Βουλή εξαιτίας των οποίων πραγματικά χρεοκόπησαν την Ελλάδα συνειδητά και επανειλημμένα, κεκαλυμμένα με συνεχόμενα δάνεια (τα λένε και πακέτα στήριξης). Όλοι αυτοί την Δευτέρα θα είναι σωτήρες αν υπερισχύσει το ΝΑΙ και αθώοι στην κοινή γνώμη αν υπερισχύσει το ΟΧΙ.

Το σοβαρό όμως του όλου θέματος είναι η στάση των δημοσιογράφων και όχι των πολιτικών. Με το τέχνασμα να αναμεταδίδουν ρεπορτάζ από το CNN, Financial Times, Wall Street Jurnal, Telegraf, Bild και άλλων Μέσων, που ούτως ή άλλως εδώ και 5 χρόνια οι εκτιμήσεις τους έπεσαν περισσότερο έξω παρά μέσα για το τι έγινε στην πραγματική ελληνική οικονομία, οι Έλληνες δημοσιογράφοι έβγαλαν την ουρά τους απέξω.

Χρησιμοποίησαν το μάθημα νηπιαγωγείου της δημοσιογραφίας όπως το "λένε", "κάποιοι είπαν", "σχολιάζουν στο εξωτερικό", "πηγές αναφέρουν". Κοινώς αυτά είναι τα τερτίπια του δημοσιογράφου ο οποίος θέλει να κάνει ζημιά αλλά την ευθύνη να μην την έχει ο ίδιος. Αλλά από την άλλη και να την έχει, ποιος θα τον καθίσει στο σκαμνί και ποιος θα του πάρει την άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος;

Τι πρέπει να γίνει αν τελικά κουρευτούν οι καταθέσεις μόνο για άνω των 100,000 ευρώ και όχι των 8.000 ευρώ που αναφέρουν τα έγκριτα μέσα; Τι θα γίνει αν δεν μείνουν από φάρμακα τα νοσοκομεία και φαρμακεία στο τέλος του μήνα; Τι θα γίνει αν κοπούν όλα αυτά και γίνουν ακόμα χειρότερα σε περίπτωση που ο κατευθυνόμενος από τον τρομογράφο λαός αποφασίσει να σταυρώσει το ΝΑΙ;

Τι ακριβώς θα πουν όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι που ωρύονται ότι έρχεται η καταστροφή του ΟΧΙ αν με το ΝΑΙ έρθει χειρότερη; Αυτοί θα ξανασφυρίξουν πάλι ανέμελα και ο λαός θα αποδείξει για άλλη μια φορά ότι είναι ελεγχόμενη παραπληροφορημένη Μάζα που ερεθίζεται στον φόβο της εισβολής των Αρειανών.

Πέντε ολόκληρα χρόνια η ελληνική δημοσιογραφία των μεγάλων εφημερίδων, καναλιών, ραδιοφώνων και ιστοσελίδων τους (φανερών και κεκαλυμμένων) αντιμετωπίζουν τον λαό ως αντικείμενο και όχι ως υποκείμενο. Θυμούνται να τον κάνουν υποκείμενο μόνο κατά τους προεκλογικούς καιρούς. "Ο λαός αποφάσισε", είναι το σλόγκαν. Όμως όταν καθημερινώς ο λαός δεν αποφασίζει αλλά δέχεται τις συνέπειες των πολιτικών που ξημεροβραδιάζονται ως διαφημιζόμενα προϊόντα πολυεθνικών εταιρειών και όχι ως υπεύθυνα με τις υπογραφές τους άτομα για καταστροφή χώρας και πολιτών, είναι φυσικό ο λαός να οδηγείται στο σούπερ μάρκετ παίρνοντας την μάρκα ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, Σύριζα, Χρυσή Αυγή που όπως του λένε τα Μέσα είναι τα καλύτερα της αγοράς. Η Αμερικανική Σχολή Δημοσιογραφίας έχει κάνει θαύματα. Μέχρι που έπεισε πως ο άνθρωπος πάτησε στο φεγγάρι!

Σκοπός του δημοσιογράφου είναι να σου επαναλαμβάνει συνεχώς τις θανάσιμες συνέπειες κατανάλωσης αυτών των προϊόντων και όχι να γίνεται η γέφυρα μεταξύ πολυεθνικής και ραφιού σούπερ μάρκετ.

Ο Ουμπέρτο Έκο χρόνια πριν έγραψε, "σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς από την στιγμή που υπάρχει τηλεόραση". Πόσο δίκιο είχε μετά την χολυγουντιανή παράσταση των Ελλήνων δημοσιογράφων την εβδομάδα που κύλησε. Όσο δίκιο είχε και ο Διονύσης Χαριτόπουλος στην τελευταία του δήλωση περί δημοσιογραφίας κατά την "Εισβολή της Χρεοκοπίας": "Ευτυχώς που δεν υπήρχαν ΜΜΕ στην Κατοχή. Θα είμασταν όλοι συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών". Αν δεν το έχουν καταλάβει ακόμα οι εν ενεργεία δημοσιογράφοι έχουν ασπαστεί τον ρόλο τους ως χαμογελαστά στρατιωτάκια της Βέρμαχτ. Μόνο που τα αυθεντικά έπαιρναν το ρίσκο να γυρίσουν σε φέρετρο στην γενέτειρά τους.

Οι δημοσιογράφοι έκαναν πολύ καλά την δουλειά τους ως μισθοφόροι και όχι ως λειτουργοί εφόσον έβαλαν το δίλημμα "χρεοκοπία μετά δανεικών ή χρεοκοπία άνευ αυτών". Η ακύρωσή τους ως επαγγελματίες είναι ότι μιμήθηκαν τους πολιτικούς βάζοντας ασπίδα για την "ενημέρωσή" έναν τρομοκρατημένο λαό από τους ίδιους, με οδηγίες αυτών που έφεραν την χώρα σε πραγματική χρεοκοπία πριν 5 χρόνια, σκοτώνοντας Έλληνες συνειδητά και παραδίδοντας την εθνική κυριαρχία με εκατοντάδες ΝΑΙ "Ελλήνων" εκπροσώπων του ίδιου του λαού κατά την ψήφιση μνημονίων και μεσοπρόθεσμων.

Μεγάλοι τεχνίτες στο να εκφωνούν και να γράφουν κατασκευασμένη είδηση, αλλά εντελώς ατάλαντοι στο να ψάχνουν και να παραδίδουν στον λαό τον ίδιο τον κατασκευαστή με αποδείξεις και ντοκουμέντα. Χωρίς να τολμήσουν φοβούμενοι την απόλυση να δείχνουν τους πραγματικούς τρομοκράτες εγχώριους και Βρυξελλοεδρευόμενους.

Το μόνο που κατάφεραν είναι να μετατρέψουν την είδηση σε προϊόν κάνοντας τηλεμάρκετινγκ πλαστικού φόβου κι έχοντας ασυλία για την κάθε συμμετοχή τους στο προσχεδιασμένο έγκλημα.

Ας αναρωτηθεί ο πολίτης, που θα αποφασίσει ότι δεν είναι κομμάτι της Μάζας, αν όλα όσα παίχτηκαν τουλάχιστον τα τελευταία 40 χρόνια και από το 1989 με την ελευθερία των ιδιωτικών Μέσων, ποιοι είναι αυτοί που έκρυβαν την αλήθεια για τα πολιτικά εγκλήματα για να φθάσουμε στο 2010 με την απευθείας τηλεοπτική μετάδοση από το Καστελόριζο. Ποιοι έπαιξαν τον ρόλο του παραβάν όταν από πίσω σχεδιαζόταν ο πραγματικός τρόμος που ποτέ δεν έφτασε ως είδηση στον Έλληνα πολίτη.

Εφόσον είναι θαυμαστές της Αμερικανικής Σχολής Δημοσιογραφίας ας μην μιμούνται ατέχνως τον μεγάλο καλλιτέχνη Γουέλς όταν η είδηση αφορά ζωές και χώρα, κι ας αντιγράψουν -αν τιμούν τα δημοσιογραφικά τους παντελόνια- τους Καρλ Μπέρνσταϊν και Μπομπ Γουντγουόρντ για την υπόθεση Γουοτεργκέιτ και τον Γκάρι Γουέμπ για την υπόθεση CIA και Κόντρας στην Νικαράγουα.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Σήμερα όλος ο κόσμος κρέμεται από τους Έλληνες. Όλος ο πλανήτης παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα την χώρα μας. Όλη η υφήλιος βρίσκεται εδώ, έχει στρέψει την προσοχή της στην πατρίδας μας και αγωνιά για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Ο ελληνικός λαός προσδοκά ένα καλύτερο αύριο.
Οι λαοί του κόσμου περιμένουν από τον ελληνικό λαό το μήνυμα για ένα καλύτερο αύριο.

Η ιστορία μας, η ταυτότητα μας, η θρησκεία μας, τα παιδιά μας, από εμάς περιμένουν να μην τους διαψεύσουμε.

Οι τοκογλύφοι εταίροι μας εκμεταλλεύτηκαν, μας ξεγύμνωσαν, μας μάτωσαν, γνήσιοι απόγονοι των κατακτητών ναζί του 40, μας έστησαν στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Τότε τους είπαμε ΟΧΙ. Σήμερα ξανάλεμε ΟΧΙ. Σήμερα στέλνουμε το μήνυμα σε όλο τον κόσμο, σε όλους τους λαούς του κόσμου ότι εδώ στην Ελλάδα το ΟΧΙ είναι πάρων, το ΟΧΙ στην μαύρη συμμορία εξόντωσης του πλανήτη μας.

Σε κάθε χτύπημα τους, σε κάθε χαστούκι τους, απαντάμε και με ένα ΟΧΙ.

Η Ελλάδα σήμερα γίνεται το φωτεινό ορόσημο για όλη την ανθρωπότητα.

Η Ελλάδα μας σήμερα γράφει παγκόσμια ιστορία.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σταύρου Λυγερού

Μπορεί στο μέγαρο Μαξίμου να δυσκολεύονται να το συνειδητοποιήσουν, αλλά είναι προφανές πως το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα κρίνει την επιβίωση της κυβέρνησης. Εάν επικρατήσει το "ναι" θα είναι πολιτικά άτοπο ο Τσίπρας να παραμείνει στην εξουσία για να εφαρμόσει μία πολιτική την οποία καταγγέλλει ως καταστροφική για την οικονομία και την κοινωνία.

Το γεγονός πως όταν η σφαίρα είχε φύγει από την κάννη ο Τσίπραςκατέθεσε πρόταση, με την οποία (με ελάχιστες αλλαγές)αποδέχθηκε τις απαιτήσεις των δανειστών, δεν αλλάζει τα πράγματα. Απλώς, υπογραμμίζει το ναυάγιο της πολιτικής του και την παλινδρόμησή του όσον αφορά το εύρος των υποχωρήσεών του. Γεγονός που βεβαίως υπονομεύει το προφίλ ενός πρωθυπουργού που αντιστάθηκε σθεναρά σε υπέρτερες δυνάμεις.

Πολλά στελέχη του ευρωιερατείου, άλλωστε, έσπευσαν να δηλώσουν πως δεν πρόκειται να διαπραγματευθούν με τον Τσίπρα, επειδή δεν τον εμπιστεύονται πως θα εφαρμόσει την όποια συμφωνία. Με άλλα λόγια, έστειλαν το μήνυμα ότι όρος για να σταματήσουν τον στραγγαλισμό της Ελλάδας είναι η ανατροπή και αντικατάσταση της παρούσας κυβέρνησης.

Η στάση τους αυτή, όπως και η άρνησή τους να διαπραγματευθούν πριν το δημοψήφισμα,διαμορφώθηκε όταν διαπίστωσαν πως το "ναι" κερδίζει έδαφος και στο τέλος πιθανόν να επικρατήσει. Θεώρησαν, λοιπόν, πως είναι μοναδική ευκαιρία να ξεμπερδεύουν με την ανεπιθύμητη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Εξαρχής, άλλωστε, την αντιμετώπισαν στην καλύτερη περίπτωση σαν πολιτική ανορθογραφία και στη χειρότερη σαν έναν μολυσματικό πολιτικό ιό που απειλεί την κυρίαρχη τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη.

Αμέσως μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, το "όχι" εμφανιζόταν να υπερισχύει με αρκετά πάνω από 60%. Στις επόμενες ημέρες, όμως, έχασε έδαφος για τους εξής λόγους:

· Πρώτον, λόγω της μετατόπισης του διλήμματος από ναι ή όχι στις τελεσιγραφικές απαιτήσεις των δανειστών σε "ευρώ ή δραχμή". Τη μετατόπιση επιδιώκουν οι εγχώριοι υποστηρικτές του "ναι", με κορμό τις μνημονιακές δυνάμεις. Η μετατόπιση αυτή, όμως, απέκτησε πολιτική υπόσταση από το μπαράζ δηλώσεων του ευρωιερατείου πως θα εκλάβει την επικράτηση του "όχι" σαν απόφαση εξόδου από την Ευρωζώνη.

· Δεύτερον, λόγω της σαρωτικής εκστρατείαςμε σκοπό την καλλιέργεια του φόβου και την κραυγαλέα μονόπλευρη προβολή των επιχειρημάτων υπέρ του "ναι" από το σύνολο σχεδόν των κατεστημένων ΜΜΕ.

· Τρίτον, λόγω των μεγάλων δυσλειτουργιών που προκλήθηκαν στην καθημερινότητα νοικοκυριών και επιχειρήσεων από την αναπόφευκτη επιβολή κεφαλαιακών ελέγχων και το κλείσιμο των τραπεζών.

· Τέταρτον και κρισιμότερο η αδυναμία της κυβέρνησης να παρουσιάσει ένα σχέδιο για την επόμενη ημέρα στην περίπτωση επικράτησης του "όχι". Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του διαβεβαιώνουν πως ένα ηχηρό "όχι" θα είναι το μέσο για να αποσπάσουν από τους δανειστές έναν έντιμο συμβιβασμό. Αυτό δεν μπορεί να αποκλεισθεί, αλλά η διαβεβαίωσή τους δεν είναι αξιόπιστη. Όλο το προηγούμενο διάστημα, οι αλλεπάλληλες διαβεβαιώσεις τους ότι επίκειται
συμφωνίαδιαψεύσθηκαν. Επιπροσθέτως, οι δανειστές δηλώνουν τα αντίθετα.Και δεν μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα ότι μπλοφάρουν.Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, εάν σταματήσουν τον στραγγαλισμό θα υποστούν ήττα στο πεδίο των πολιτικών εντυπώσεων.

Παρότι το "όχι" βάλλεται πανταχόθεν και δεν προσφέρει φερέγγυα πολιτική προοπτική, εμφανίζει σημάδια ισχυρής αντίστασης και ίσως τελικώς να επικρατήσει. Ο κύριος λόγος είναι ότι εκφράζει την υπαρξιακή ανάγκη μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού να αντιδράσουν στον στραγγαλισμό της χώρας και να μην υπογράψουν με την ψήφο τους την εκβιαστική υπαγωγή της ελληνικής κοινωνίας σε μία πρόσθετη εξοντωτική λιτότητα.

Όσοι απέχουν από τον γκρεμό κατά κανόνα προσανατολίζονται στο "ναι", φοβούμενοι το ενδεχόμενο πρόκλησης χάους.Αντιθέτως, τα τμήματα του πληθυσμού που έχουν πέσει στον γκρεμό ή είναι στο χείλος του ρέπουν προς το "όχι". Τη ροπή τους αυτή, ωστόσο, διαβρώνει αφενός οκαλλιεργούμενος φόβος για το αύριο, αφετέρου η αφόρητη πίεση που τους ασκεί στην καθημερινότητά τους ο οικονομικός στραγγαλισμός.

Δεδομένου ότι τη στρόφιγγα της ρευστότητας την ελέγχει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οι του ευρωιερατείου έχουν τη δυνατότητα να προκαλέσουν έμφραγμα στην ελληνική οικονομία. Τα γεγονότα, μάλιστα, αποδεικνύουν πως αυτή η δυνατότητα γίνεται ήδη πράξη, όπως επισημαίνουν και κορυφαίοι Ευρωπαίοι δημοσιογράφοι και αναλυτές. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει ήδη μετατραπεί από εγγυητής και των ελληνικών τραπεζών σε εργαλείο στραγγαλισμού τους και κατ’ επέκτασιν στραγγαλισμού της ελληνικής οικονομίας.

Αυτό πρακτικά σημαίνει πως τα αφεντικά της Ευρωζώνης έχουν τη δυνατότητα να στρέψουν(αργά ή γρήγορα) τους απεγνωσμένους πολίτες εναντίον της κυβέρνησης και κατ’ αυτό τον τρόπο να προκαλέσουν την ανατροπή της.Το γεγονός, μάλιστα, πωςσύσσωμες οι άρχουσες ελίτ και μία σημαντική μερίδα των Ελλήνων είναι ιδεολογικοπολιτικά στη γραμμή "πάση θυσία ευρώ" διευκολύνει πολύ την επιτυχή διεκπεραίωση του μεταμοντέρνου αυτού πραξικοπήματος.

Οι τελευταίες εξελίξεις κατέστησαν εξόφθαλμο πως στην Ευρωζώνη η θεμελιώδης έννοια της λαϊκής κυριαρχίας έχει σε πολύ μεγάλο βαθμό ακυρωθεί. Ο τρόπος που αντιμετωπίζεται η Ελλάδα και ειδικότερα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛσυνιστά όχι μόνο κατάφορη παραβίαση του πνεύματος των ιδρυτικών συνθηκών, αλλά και μία αρνητική κληρονομιά για τον τρόπο που οι ίδιοι οι ευρωπαϊκοί λαοί, αλλά και οι υπόλοιποι λαοί αντιλαμβάνονται την ΕΕ και το ευρώ. Μ’ αυτή την έννοια, όπως επισημαίνουν σχολιαστές μεγάλων δυτικών ΜΜΕ, ακόμα και αννικήσει η πολιτική Σόιμπλε η νίκη αυτή ενδέχεται μεσοπρόθεσμα να αποδειχθεί πύρρειος.

Στην πραγματικότητα, οι ψηφοφόροι καλούνται να επιλέξουν μεταξύ δύο κακών. Από τη μία πλευρά είναι το δηλητηριασμένο πιάτο μίας εξοντωτικής λιτότητας και από την άλλη μία βουτιά χωρίς σωσίβιο σε άγνωστα και επικίνδυνα νερά. Μία βουτιά που ενδέχεται να οδηγήσει σε συμφωνία, αλλά ενδέχεται να οδηγήσει και σε έξοδο από την Ευρωζώνη, έστω κι αν αυτό δεν είναι στις προθέσεις ούτε της κυβέρνησης ούτε του ευρωιερατείου. Μ’ αυτή την έννοια, είναι θλιβερό το γεγονός ότι αντί για περισυλλογή και κλίμα ενότητας για να αντιμετωπισθούν όσα δεινά έρχονται και στη μία και στην άλλη περίπτωση, τείνει να κυριαρχήσει ο φανατισμός και η ακραία πόλωση.

Προβάλλεται κατά κόρον το επιχείρημα πως το δημοψήφισμα προκαλεί διχασμό. Πρόκειται για αντιστροφή της πραγματικότητας. Τα δημοψηφίσματα γίνονται για να επιλύουν με δημοκρατικό τρόπο έντονες αντιθέσεις στους κόλπους μίας κοινωνίας. Με άλλα λόγια, είναι η πιο αποτελεσματική μέθοδος για να αποτρέπεται η μετεξέλιξη μίας διχογνωμίας σε διχασμό και πολύ περισσότερο σε εμφύλιες συγκρούσεις. Αρκεί η δημοκρατική αρχή να γίνεται σεβαστή και από τις δύο πλευρές.

Ένα δεύτερο επιχείρημα είναι πως ο απλός πολίτης δεν έχει τις γνώσεις και τη δυνατότητα να κρίνει το διακύβευμα και ως εκ τούτου να επιλέξει σωστά. Το επιχείρημα αυτό στην πραγματικότητα επαναφέρει το ερώτημα εάν είναι προτιμότερο το δημοκρατικό ή το ολιγαρχικό πολίτευμα. Ένα ερώτημα που υποτίθεται πως έχει απαντηθεί οριστικά.

Η κυβέρνηση κατηγορήθηκε, επίσης, πως το δημοψήφισμα είναι ένας τρόπος για να υπεκφύγει από τις ευθύνες της και να τις φορτώσει στους απλούς πολίτες. Πρόκειται για παράγωγο μίας πατερναλιστικής αντίληψης για τη δημοκρατία, η οποία καλλιεργεί το πρότυπο του πολίτη-πελάτη που άγεται και φέρεται από τους κομματικούς τσοπάνηδες. Ας σημειωθεί πως η άλλη όψη του πολίτη-πελάτη είναι ότι στον δημόσιο βίο θέλει και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο. Είναι μία μορφή πολιτικής ανευθυνότητας που καλλιεργείται στο πλαίσιο των πελατειακών σχέσεων. Το πρακτικό αποτέλεσμά της είναι ο εγκλωβισμός και η καθήλωση του πολιτικού συστήματος κατά τρόπο που εμποδίζονταιοι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και ο διαρκής εκσυγχρονισμός.

Τέλος, κυριαρχεί η άποψη πως όσα συμβαίνουν αυτές τις ημέρες στην Ελλάδα είναι αποτέλεσμα της προκήρυξης δημοψηφίσματος. Η προκήρυξη, όμως, το μόνο που έκανε είναι να φέρει με ορμή στην επιφάνεια το πρόβλημα τέσσερις ημέρες πριν την αναπόφευκτη εκδήλωσή του.

Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός ότι ο Τσίπρας παρά τις επανειλημμένες και μεγάλες υποχωρήσεις του, έφθασε στα όριά του όταν βρέθηκε απέναντι στις πρόσθετες απαιτήσεις των δανειστών. Αυτό σήμαινε όχι συμφωνία και κατ’ επέκτασιν αθέτηση πληρωμών, δεδομένου ότι η Αθήνα δεν είχε χρήματα να πληρώσει το 1,5 δισ στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Όπως έχουμε εδώ και πολύ καιρό υπογραμμίσει απ’ αυτές εδώ τις στήλες, η τακτική του Σόιμπλε ήταν ακριβώς να τορπιλίσει τη σύναψη συμφωνίας (εγείροντας ολοένα και μεγαλύτερες απαιτήσεις) με σκοπό να φέρει την Ελλάδα στην αθέτηση πληρωμών. Σωστά εκτιμούσε πως μόλις δεν θα πληρωνόταν μία δόση, οι καταθέτες δικαιολογημένα θα θεωρούσαν πως επέρχεται χρεοκοπία και θα έτρεχαν να σηκώσουν τα χρήματά τους.

Ο τραπεζικός πανικός θα καθιστούσε αναπόφευκτη την επιβολή κεφαλαιακών ελέγχων, οι οποίοι με τη σειρά τους θα προκαλούσαν έμφραγμα στην ελληνική οικονομία και θα είχαν τις αρνητικές για την κυβέρνηση πολιτικές συνέπειες. Με άλλα λόγια, η σημερινή κατάσταση θα πρόκυπτε ακόμα κι αν δεν είχε προκηρυχθεί δημοψήφισμα, εφόσον βεβαίως ο Τσίπρας δεν θα είχε υπογράψει ό,τι ακριβώς του ζητούσαν.

Στο Μαξίμου είχαν την αφέλεια να θεωρήσουν πως η προκήρυξη δημοψηφίσματος θα προκαλούσε μεγάλη αναταραχή στις αγορές, γεγονός που θα υποχρέωνε τους δανειστές να συνάψουν συμφωνία ή πριν στηθούν οι κάλπες ή αμέσως μετά την αναμενόμενη επικράτηση του "όχι".

Υποτίμησαν κραυγαλέα όχι μόνο τους μηχανισμούς πρόσκαιρης χειραγώγησης των διεθνών αγορών, προκειμένου να αποτραπεί αναταραχή, αλλά και την αντίδραση του ευρωιερατείου. Πώς να ερμηνεύσει κανείς την αυταπάτη των κυβερνώντων πως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα συνέχιζε να δίνει ρευστότητα στο ελληνικό τραπεζικό σύστημακαι οι τράπεζες θα έμεναν ανοικτές;

Όλους τους προηγούμενους μήνες η κλειστή ομάδα εξουσίας διέπραξε ολέθρια σφάλματα, λόγω ακριβώς των αυταπατών της για τον τρόπο που λειτουργεί και αντιδρά το ευρωιερατείο. Το πρόβλημα με τον Τσίπρα και το στενό επιτελείο του είναι όχι πως είχε μυστικό σχέδιο εξόδου από την Ευρωζώνη, ή δεν ήθελε τη συμφωνία, όπως σκοπίμως τον κατηγόρησε ο Γιούνκερ, αλλά πως πίστευε σε μία Ευρώπη, η οποία δεν υφίσταται πλέον. Δεν είχαν συνειδητοποιήσει ότι μετά το 2008 η ΕΕ σταδιακά μεταλλάχθηκε. Απέκτησε αφεντικό και ιεραρχία. Η περίπτωση της Ελλάδας, μάλιστα, επιβεβαίωσε για μία ακόμα φορά πως παρά τις εσωτερικές διαφωνίες του τελικώς το ευρωιερατείο ενοποιείται σε μία γραμμή.

Παρόλα αυτά, στο Μαξίμου συνέχισαν να τσαλαβουτάνε στις αυταπάτες τους, με αποτέλεσμα να επαναλαμβάνουνπαρεμφερή λάθη και να πέφτουν στις ίδιες παγίδες. Είναι ενδεικτικό της αυταρέσκειας που επικρατούσε το γεγονός ότι είχαν αποκλείσει από τις συσκέψεις τον υπουργό Εξωτερικών Κοτζιά, ο οποίος έχει διατελέσει εμπειρογνώμονας του υπουργείου για ευρωπαϊκά θέματα και έχει μακρά πείρα σε διαπραγματεύσεις και επιπλέον γνωρίζει άριστα τη Γερμανία.Το γεγονός, πάντως, ότι η παρέα του Τσίπρα συμπεριφέρθηκε εξαρχής σαν να βρισκόταν σε "παιδική χαρά" δεν αναιρεί το γεγονός πως τα αφεντικά της Ευρωζώνης συμπεριφέρθηκαν σαν "οικονομικοί δολοφόνοι".

Επιστρέφοντας στα επιχειρήματα για το δημοψήφισμα, πρέπει να σημειωθεί πως η μόνη βάσιμη ένσταση αφορά τη μη πολιτική ορθότητα του ερωτήματος. Κι αυτό, επειδή το ακύρωσε πολιτικά η ίδια η κυβέρνηση αποδεχόμενη στη συνέχεια (με λίγες εξαιρέσεις) τις απαιτήσεις των δανειστών. Οι παλινδρομήσεις της σ’ αυτό το επίπεδο εγείρουν ζήτημα, αν και η πολιτική ουσία του ερωτήματος υπερβαίνει τις προθέσεις της κυβέρνησης και αφορά τη στάση των πολιτών απέναντι στην εξοντωτική λιτότητα.

Όποια, όμως, κι αν η απάντηση του εκλογικού σώματος την Κυριακή το βράδυ, η κυβέρνηση Τσίπρα από πολιτικής απόψεως θα δυσκολευθεί να επιβιώσει, εάν το ευρωιερατείο δεν αλλάξει στάση. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός άφησε να εννοηθεί πως εάν επικρατήσει το "ναι" θα παραιτηθεί, χωρίς, ωστόσο, να γίνει πιο συγκεκριμένος. Στη συνέχεια, συνεργάτες του διοχέτευαν την εκδοχή πως η κυβέρνηση θα παραμείνει στη θέση της μέχρι τον Σεπτέμβριο οπότε και θα προκηρύξει εκλογές.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν στην περίπτωση επικράτησης του "ναι" το ευρωιερατείο θα συνεργασθεί με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ή αντιθέτως θα συνεχίσει τον στραγγαλισμό της ελληνικής οικονομίας για να επιβάλει την παραίτησή της. Κατηγορηματική απάντηση δεν μπορεί να δοθεί, αλλά οι κινήσεις του Βερολίνου, που δίνει τον τόνο στην ΕΕ, δείχνουν πως θα συμβεί το δεύτερο.

Εάν η στρόφιγγα της ρευστότητας παραμείνει κλειστή, η κυβέρνηση Τσίπρα δύσκολα μπορεί να επιβιώσει ακόμα κι αν επικρατήσει το "όχι". Εκτός κι αν υπό την πίεση του στραγγαλισμού κατευθυνθεί στον δρόμο του παράλληλου νομίσματος και τελικώς στην έξοδο από την Ευρωζώνη, εάν εντωμεταξύ δεν προκύψει αλλαγή στάση εκ μέρους του ευρωιερατείου. Από την άλλη πλευρά θα θρυμματισθεί το δημοκρατικό προσωπείο και θα διαλυθούν τα προσχήματα εάν επικρατήσει το "όχι" και οι δανειστές παραμείνουν αμετακίνητοι.

Πολύ περισσότερο είναι δύσκολο η κυβέρνηση να επιβιώσει εάν επικρατήσει το "ναι". Ακριβώς γι’ αυτό οι σχεδιασμοί που γίνονται αυτές τις ώρες στο μέγαρο Μαξίμου είναι στον αέρα, χωρίς πολιτικό αντίκρισμα. Περισσότερο αντανακλούν ευσεβείς πόθους και σύγχυση παρά πραγματικές πολιτικές δυνατότητες.Από την άλλη πλευρά, η μετάβαση σε άλλο σχήμα εξουσίας δεν είναι καθόλου εύκολη. Δεδομένου του κοινοβουλευτικού συσχετισμού δυνάμεων, κυβερνητική λύση χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ από αυτή τη Βουλή δεν μπορεί να προκύψει.

Η πρώτη λύση είναι να προκηρυχθούν εκλογές κατακαλόκαιρο με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον τουρισμό. Ο φόβος μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ ξαναβγεί πρώτο κόμμα θα επηρεάσει το ευρωιερατείο όσον αφορά την παροχή ρευστότητας;Εάν η στρόφιγγα παραμείνει κλειστή, η οικονομία σε κατάσταση προχωρημένου εμφράγματος, τα ATMχωρίς ευρώ και το δημόσιο αδύναμο να πληρώσει μισθούς και συντάξεις είναι προφανές πως, οι πολίτες θα ψηφίσουν με το πιστόλι στον κρόταφο.

Το πιθανότερο σενάριο είναι τα αφεντικά της Ευρωζώνης να θέσουν ως όρο για την παροχή ρευστότητας τον σχηματισμό κυβέρνησης ειδικού σκοπού με οικουμενική στήριξη και με αποστολή να υπογράψει και να ψηφίσει νέο Μνημόνιο, το οποίο θα περιλαμβάνει όλες τις απαιτήσεις των δανειστών. Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, ο πρωθυπουργός απορρίπτει (τουλάχιστον προς το παρόν) το ενδεχόμενο να συμπράξει με τους αντιπάλους του για τον σχηματισμό μίας τέτοιας κυβέρνησης. Με όρους προσωπικής και κομματικής πολιτικής σκοπιμότητας, άλλωστε, δεν τον συμφέρει. Εάν επικρατήσει το "όχι", επειδή θα είναι πολιτικά ενισχυμένος. Εάν επικρατήσει το "ναι", επειδή δεν θα θέλει ως ηττημένος και υπό αποπομπή να συνυπογράψει ό,τι αρνήθηκε να υπογράψει ως κυρίαρχος πρωθυπουργός.

Όποιο κι αν είναι, όμως, το αποτέλεσμα, δύσκολα θα αποφύγει το πικρό ποτήρι. Εάν επικρατήσει το "όχι" και οι δανειστές διαπραγματευθούν μαζί του θα υπογράψει ένα περισσότερο ή λιγότερο επώδυνο Μνημόνιο. Εάν πάλι επικρατήσει το "ναι" θα του ζητήσουν το κόμμα του να συμμετάσχει και πάντως να στηρίξει κοινοβουλευτικά μία κυβέρνηση ειδικού σκοπού με τον ίδιο ακριβώς σκοπό. Σύμφωνα με κοινοτική πηγή, μάλιστα, αυτή τη φορά θα θέσουν ως προϋπόθεση να υπάρχει η υπογραφή και του Τσίπρα. Εάν αρνηθεί θα τον κατηγορήσουν πως η άρνησή του είναι αυτή που εμποδίζει τη λύση, η οποία θα δώσει ανάσα στην καταρρέουσα οικονομία.

Πηγή εφημ. "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου