Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Φεβ 2013

Τελικά, φαίνεται πως η "αριστερή πλευρά" της πολιτικής ζωής της χώρας έχει απωλέσει την αίσθηση της σοβαρότητας και μέσα στον ιδεοληπτικό κυκεώνα τείνει να προσεταιρισθεί οτιδήποτε μη Ελληνικό προκειμένου να ικανοποιήσει τα όνειρα οιουδήποτε επιθυμεί να μειώσει την Ελληνική κυριαρχία.

Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά το ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Ρουπακιώτης (ναι, αυτός που συνεχίζει να είναι υπουργός μετά την περίφημη δήλωσή του πως οι υπουργοί της κυβέρνησης δεν συντάσσουν νόμους, αλλά υπογράφουν ο,τιδήποτε τους σταλεί από τις Βρυξέλλες) ενδεδυμένος προφανώς τον μανδύα του δημοκράτη πολυπολιτισμικού, ενέταξε άσχετη ρύθμιση με την οποία παραχωρεί το δικαίωμα παρέμβασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σε υποθέσεις της Ελληνικής Δικαιοσύνης οι οποίες έχουν σχέση με την μην αναγνώριση (αντ)εθνικών σωματείων, συλλόγων και άλλων ομάδων που στηρίζονται πολιτικά και -κυρίως- οικονομικά από κέντρα του εξωτερικού και ως σκοπό ύπαρξης έχουν την δημιουργία προβλημάτων στο εσωτερικό της Ελλάδας.

Μετά τις γνωστές ανιστόρητες και γελοίες δηλώσεις του Αθανασιάδη (ΣΥΡΙΖΑ), ήρθε και ο κ. Ρουπακιώτης για να στηρίξει τις πολιτικές της Άγκυρας (και όχι μόνο), μέσα από τις οποίες γίνονται χρόνιες προσπάθειες δημιουργίας εθνικής μειονότητας (στην Θράκη, το Aνατολικό Αιγαίο και αλλού) αμφισβητούνται εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Ο κ. Ρουπακιώτης είτε γνωρίζει τι ακριβώς προσπαθεί να περάσει ως "σφήνα" και έχει απωλέσει κάθε ίχνος πολιτικής σοβαρότητας, είτε δεν έχει ιδέα για το τι υπογράφει και προτείνει να γίνει νόμος του κράτους. Μάλιστα, ως υπουργός Δικαιοσύνης δεν μπορεί να μην γνωρίζει πως αυτή η ρύθμιση (σε άσχετο νομοσχέδιο) μειώνει το κύρος της Ελληνικής Δικαιοσύνης και λειτουργεί με πολύ ειδικό βάρος προς την κατεύθυνση της επισημοποίησης απώλειας της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας.

Ο βουλευτής Επικρατείας των Ανεξάρτητων Ελλήνων κ. Τέρενς Κουίκ, σε σχετικές δηλώσεις του τόνισε πως η ρύθμιση Ρουπακιώτη ανοίγει το δρόμο στις διάφορες «τουρκικές ενώσεις» της Θράκης που θέλει να νομιμοποιήσει η Άγκυρα, ενώ ζήτησε την άμεση παρέμβαση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά καθώς και του υπουργού Εξωτερικών κ. Δημήτρη Αβραμόπουλου.

Ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Τέρενς Κουίκ, έκανε την εξής δήλωση:

«Στο επερχόμενο προς ψήφιση στο Κοινοβούλιο νομοσχέδιο για τα ναρκωτικά, ο Υπουργός Δικαιοσύνης Αντώνης Ρουπακιώτης, έχει εντάξει άσχετη ρύθμιση για το δικαίωμα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου να έχει δικαιοδοσία αναψηλάφισης απόφασης ελληνικών δικαστηρίων για αστική υπόθεση.
Όπως γράφει επί λέξει ο δημοσιογράφος Μενέλαος Τασιόπουλος στην εφημερίδα «Δημοκρατία»:
«Η ρύθμιση Ρουπακιώτη επί της ουσίας ανοίγει το δρόμο στην περίφημη «Τουρκική Ένωση Θράκης», που τελεί στην παρούσα φάση υπό αναστολή λειτουργίας, αφού κατόπιν προσφυγής στην ελληνική Δικαιοσύνη του νομάρχη Ξάνθης, η υπόθεση έχει εκδικαστεί μέχρι του επιπέδου του Αρείου Πάγου, να ασκήσει αναίρεση στο ΕΔΔΑ στο Στρασβούργο για να δικαιωθεί.
Ήδη το ευρωπαϊκό δικαστήριο έχει δείξει της προθέσεις του, χωρίς όμως –μέχρι να περάσει η ρύθμιση Ρουπακιώτη από το Κοινοβούλιο- να είναι υποχρεωτική η εκτέλεση της απόφασης στην Ελλάδα».
Όπως επισημαίνεται στο σχετικό άρθρο:
«Με αυτό τον τρόπο ο Ρουπακιώτης επιτρέπει στην Άγκυρα να θεσμοποιήσει τις διεκδικήσεις της εντός της ελληνικής επικράτειας για συγκρότηση τουρκικών και όχι μουσουλμανικών μειονοτήτων στη Θράκη καταρχάς και στη συνέχεια, αν παρακολουθήσουμε και τις προχθεσινές διακηρύξεις Νταβούτογλου στην Ισλαμική Συνδιάσκεψη και στα Δωδεκάνησα.
Επίσης «ανοίγει» η κερκόπορτα σε οργανώσεις τάχα Σλαβομακεδόνων, όπως το «Ουράνιο Τόξο», αλλά και Τσάμηδων αν ισχυροποιήσουν μέσω Ευρώπης τις διεκδικήσεις τους στα εδάφη και στις περιουσίες των Ελλήνων, προωθώντας την πολυδιάσπαση και «καντονοποίηση» της χώρας».
Οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ καλούμε τον κ. Ρουπακιώτη να αποσύρει την τροπολογία. Ζητάμε επιπλέον τις παρεμβάσεις του ίδιου του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και του Υπουργού Εξωτερικών Δημήτρη Αβραμόπουλου. Αν έχουν καταλάβει τι συμβαίνει...»

Εμείς, μετά από όλα αυτά, αναρωτιόμαστε ως απλοί πολίτες:
Τελικά ο κ. Ρουπακιώτης δημιούργησε αυτό το απίθανα εκτρωματικό για την Ελλάδα ρυθμιστικό κατασκεύασμα ή υπέγραψε απλώς εντολές των Βρυξελλών;
Ειλικρινά, αναμένουμε τις δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης, ο οποίος φαίνεται πως ζήλεψε την "δόξα" του κ. Αθανασιάδη, ο οποίος έλαβε επαίνους για τον φιλοτουρκισμό του από την τουρκική "Χουριέτ"...

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης
Κοινωνιολόγος –Πολιτικός Επιστήμονας

Ο νομπελίστας οικονομολόγος Γιόζεφ Στίγκλιτς θεωρεί ότι η κρίση της ευρωζώνης είναι περισσότερο πολιτική παρά οικονομική, με την έννοια ότι η Ευρώπη πρέπει να ανησυχεί περισσότερο για το έλλειμμα δημοκρατίας που υπάρχει στους κόλπους της, παρά για τα δημοσιονομικά ελλείμματα των χωρών που υφίστανται κατά παρέκκλιση από την συνθήκη του Μάαστριχτ. Το έλλειμμα Δημοκρατίας της ΕΕ, συνοψίζεται στην φράση «δύσκαμπτη γραφειοκρατική ολιγαρχία», υπό την έννοια ότι η ΕΕ είναι ένας κατεξοχήν τεχνοκρατικός μηχανισμός , που συνήθως αντιμετωπίζει τις προκλήσεις κεκλεισμένων των θυρών.
Από την αφετηρία της άλλωστε η ευρωπαϊκή ενοποίηση, είχε ελιτίστικα χαρακτηριστικά με ένα διαχειριστικό έργο υπό την κηδεμονία ενός διευθυντηρίου, το οποίο περνούσε την ατζέντα του χωρίς να υπολογίζει τις λαϊκές πιέσεις και προσδοκίες.
Οι αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς δημόσια διαβούλευση, και οι περισσότεροι νόμοι σχεδιάζονται από κλειστές ομάδες του Συμβουλίου της Ένωσης.
Οι περισσότερες συνεδριάσεις του Συμβουλίου των Υπουργών γίνονται με κλειστές τις πόρτες, και η μη εκλεγμένη Κομισιόν έχει το αποκλειστικό δικαίωμα της νομοθέτησης.
Οι αποφάσεις της ΕΕ παίρνονται λοιπόν σε απομόνωση, ενώ εδώ και δεκαετίες, οι αξιωματούχοι της δημιουργούν όργανα και θεσμούς που τους απομονώνουν από τη λαϊκή πίεση, και την ανάγκη ανταπόκρισης στη κοινή γνώμη. Έτσι, ένας τεράστιος αριθμός από αόρατους ιθύνοντες, καταφέρνει και αποφεύγει τον έλεγχο, δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του και δεν λογοδοτεί για τις συνέπειες των πράξεων του.
Αυτό το καθεστώς έχει συντελέσει στην αδυναμία αποτελεσματικής ανταπόκρισης της ΕΕ στα γεγονότα.

Ενώ λοιπόν η σωστή αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης απαιτούσε σθεναρή πολιτική ηγεσία με ενόραση και πολιτικούς που θα προσπαθούσαν να κερδίσουν τη λαϊκή υποστήριξη για τα απαραίτητα σκληρά στον βαθμό που έπρεπε απαραίτητα να υλοποιηθούν μέτρα, λέγοντας την απόλυτη αλήθεια στους λαούς, αντικρίσαμε μια ευρωπαϊκή ηγεσία που προτίμησε την τακτική του σαλαμιού, φανερώνοντας την αλήθεια «κομμάτι , κομμάτι» και συνήθως πολύ καθυστερημένα.
Αντί λοιπόν στις συνόδους κορυφής να θεσπιστεί οριστικά και αμετάκλητα το ευρωομόλογο, ο πανευρωπαϊκός φόρος χρηματοπιστωτικών συναλλαγών (φόρος TOBIN), η αυστηρότερη εποπτεία των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, ένας ευρωπαϊκός οίκος αξιολόγησης, ένα ευρωπαϊκό σύμφωνο επενδύσεων και εργασίας για την ευρωπαϊκή περιφέρεια, ένα πανευρωπαϊκό Υπουργείο Οικονομικών, ένα πανευρωπαϊκό μνημόνιο κοινωνικής προστασίας και για τι όχι ένα Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, έγιναν μόνο αποσπασματικά βήματα και όχι πάντα στην σωστή κατεύθυνση.

Τα ευχολόγια και τα ημίμετρα έγιναν διαχειριστικός κανόνας της κρίσης. Το πρόβλημα είναι ουσιαστικό, διότι είναι πρόβλημα Δημοκρατίας.
Αν δεν συναινέσει ένα σημαντικό κομμάτι του ευρωπαϊκού πληθυσμού, δύσκολα θα επανέλθει η δημοσιονομική τάξη στην Ευρώπη.
Εντούτοις η ΕΕ στερείται μιας πεφωτισμένης ηγεσίας που θα μπορούσε με τις απαιτούμενες πολιτικές να αποσπάσει τις απαραίτητες συναινέσεις. Συνηθισμένοι να λειτουργούν πίσω από κλειστές πόρτες, οι πολιτικοί της ΕΕ δύσκολα μπορούν να μετατραπούν σε πειστικούς ηγέτες.
Εύλογα επομένως τι ζήτημα του ελλείμματος δημοκρατίας στης ΕΕ, δεν προσδιορίζεται από τον ο Στίγκλιτζ μονομερώς με θεσμικούς και πολιτειακούς όρους αλλά και με οικονομικούς.
Ως εκ τούτου ο οικονομολόγος έχει επισημάνει ότι υπάρχουν δύο 2 συνθήκες του Μάαστριχτ, μία για τις μεγάλες και ισχυρές χώρες και μια άλλη για τις μικρότερες και λιγότερο ισχυρές. Όταν οι ισχυρές χώρες παραβιάζουν τους κανόνες υπάρχουν μόνο αυστηρές προφορικές δηλώσεις, ελάχιστες όμως ουσιώδεις αντιδράσεις.

Σε κάθε περίπτωση η σημερινή ευρωπαϊκή ηγεσία δεν αντιλαμβάνεται ότι οι σημερινές οικονομίες της Ευρώπης στο σύνολο τους και όχι μόνο στην Ελλάδα τελούνε υπό ύφεση. Για αυτό απαιτούνται πρωτοβουλίες σε όλη την Ευρώπη για την τόνωση της αγοραστικής δύναμης, μέσα από μέτρα αναδιανομής, μέσα από μέτρα ισομετρικής και αναλογικής φορολογίας κοκ. Αντί αυτού όμως παρατηρείται αυτό που εύστοχα ο νομπελίστας Πώλ Κρούγκμαν επισήμανε ως «εξαφάνιση της ανεργίας από την κορυφή της ατζέντας των κέντρων λήψης αποφάσεων και η αντικατάστασή της από τον πανικό για το έλλειμμα».

Η συζήτηση κατά τον Κρούγκμαν τόσο στην Ουάσινγκτον, όσο και στις Βρυξέλλες περιστρέφεται μόνο γύρω από τις περικοπές των δαπανών και ίσως στην αύξηση της φορολογίας. Οι χώρες αναγκάζονται να εφαρμόσουν δραστική δημοσιονομική λιτότητα. Αυτό σημαίνει ότι ολόκληρη η Ευρώπη πρέπει να περικόψει τις δαπάνες. Αυτό όμως σημαίνει μείωση της αγοραστικής δύναμης και σε τελική ανάλυση της ζήτησης, δηλαδή της συνολικής κατανάλωσης. Αυτή η πολιτική στο σύνολο της αναιρεί ένα μεγάλο στοιχείο ελκυστικότητας του καπιταλισμού.

Το στοιχείο αυτό συνοψίζεται στην ελευθερία του καταναλωτή ή στην Δημοκρατία των καταναλωτών, στην δυνατότητα δηλαδή ελεύθερης επιλογής αγαθών, υπό την προϋπόθεση ύπαρξης των ανάλογων υλικών όρων υπό μορφή χρήματος.
Για να λειτουργεί η Δημοκρατία των καταναλωτών χρειάζεται απρόσκοπτη ρευστότητα στην αγορά. Η απρόσκοπτη ρευστότητα που εν δυνάμει είναι συνυφασμένη με την ελευθερία επιλογής και της αφθονίας , δίνοντας στον καπιταλισμό με φιλοσοφικούς όρους την συγκριτική υπεροχή έναντι όλων των άλλων συστημάτων κοινωνικής οργάνωσης. Αυτή η συγκριτική υπεροχή του καπιταλισμού φαίνεται σήμερα υπό συνθήκες κρίσης να καταρρέει.
Καταρρέει δηλαδή ένα απαράβατος όρος του καπιταλισμού.
Διότι όπως εύστοχα τονίζει και ο Μπέντζαμιν Μπάρμπερ η πρωταρχική ταυτότητα του ανθρώπου στον σύγχρονο καπιταλισμό είναι εκείνη του καταναλωτή και όχι του πολίτη. Υπό αυτή την έννοια η ιδέα ότι «θα αλλάξουμε τον κόσμο μέσα από την ιδιωτική κατανάλωση είναι ένα παραμύθι» με ανεπιτυχές τέλος όπως φαίνεται σήμερα. Αποδείχτηκε ότι η αλλαγή δεν μπορεί να έρθει απλώς από ατομικές επιλογές δαπάνης. «Αν εμείς αναδιπλωθούμε στη σφαίρα της ατομικής δράσης και απαρνηθούμε τον συλλογικό ρόλο μας στην πολιτική, είναι σαν να αποδεχόμαστε την ήττα μας» τονίζει ο Μπάρμπερ. Το αληθινό παράδοξο τονίζει «είναι το ότι ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο όποιος έχει το χρήμα δεν έχει πλέον πραγματικές ανάγκες, ενώ όποιος έχει ακόμα πελώριες ανικανοποίητες ανάγκες δεν διαθέτει αγοραστική δύναμη».
Έπεται επομένως ότι εάν δεν υποχρεώσουμε τον καπιταλισμό να ικανοποιεί τις υλικές ανάγκες εκεί όπου αυτές υπάρχουν, με νέα ανάπτυξη, πιο υγιή και πιο δίκαιη, η ανθρωπότητα θα διαβεί απρόβλεπτα μονοπάτια βαρβαρότητας.

 
Κάθομαι μετά την δουλειά απόγευμα πλέον στο σπίτι μου και απ’ έξω ακούω σειρήνες περιπολικών να ουρλιάζουν τρελά συνεχώς εδώ και μία ώρα. Μάλλον νέα ληστεία τράπεζας..
Πριν από δύο ώρες οδηγώντας από την δουλειά μου πίσω στο σπίτι, πέρασα από την παλιά μου σχολή στα ΤΕΙ.
Απ’ έξω κλούβες των ΜΑΤ, μέσα αστυνομία, και ακόμη πιο μέσα φοιτητές να κάνουν μαζική κατάληψη όλα τα κτίρια και τις σχολές. Διαμαρτύρονται γιατί κάποιες από τις σχολές κλείνουν οριστικά. Καταστρέφοντας έτσι όνειρα και πόθους, αφήνοντας ξεκρέμαστους νέους και νέες που σχεδίαζαν με αυτό το πτυχίο να κυνηγήσουν το μέλλον τους. Τώρα χωρίς καμιά ελπίδα.
Άλλες πάλι σχολές μετακινούνται σε άλλες πόλεις και υποβαθμίζονται. Μέσα σε αυτές και η δική μου σχολή. Ευτυχώς αποφοίτησα πριν από πολλά χρόνια και πρόλαβα να γαντζωθώ εργασιακά από κάπου. Τώρα τα πτυχία αυτά υποβαθμισμένα ή και ακυρωμένα θα γίνουν άλλη μία κορνίζα στον τοίχο αυτών των αποφοίτων σπουδαστών..
Επιστράτευση παντού. Λιμάνια, συγκοινωνίες, υπάλληλοι καθαριότητας των Δήμων της χώρας. Γιατροί με 1100 ευρώ τον μήνα, αστυνομικοί και στρατιωτικοί με 900, καθηγητές νεοδιορισμένοι με μόλις 750.. τι υπηρεσίες να περιμένεις από αυτούς τους ανθρώπους. Τι να προσφέρουν σε ένα κράτος που πτώχευσε για άλλες αιτίες αλλά τα παίρνει από άλλους που δεν έφταιξαν.
Και αυτός ο αδυσώπητος πόλεμος μέσα στους εργασιακούς χώρους.. υπάλληλος να κατηγορεί και να ρουφιανεύει τον συνάδελφό του μπας και αυτός γλιτώσει την απόλυση και διώξουν τον άλλο.. Πηγαίνεις για δουλειά και μπλέκεις σε ολοκληρωτικό πεδίο μάχης.
Εχθές έκαναν την γύρα παγκοσμίως εικόνες με ανθρώπους να τείνουν τα χέρια τους, κατά εκατοντάδες, κάτω από νταλίκες με μαρούλια και ντομάτες που μοιράζονταν δωρεάν από παραγωγούς. Μέχρι και τραυματίες υπήρχαν από το στριμωξίδι. Σαν να είμαστε στην κατοχή σκέφθηκα.. Όλα τα ξένα δελτία ειδήσεων προβάλουν εικόνες από Ελληνικά συσσίτια με τίτλους από κάτω να λένε, “οι πεινασμένοι Έλληνες στριμώχνονται απελπισμένα για ένα μαρούλι !!!”
Λογαριασμοί μου της ΔΕΗ παραμένουν απλήρωτοι. Κρατώ μερικά λεφτά πλέον μόνο για το ενοίκιο και για φαγητό. Την ΔΕΗ θα την βάλω σε άτοκες δόσεις. Έκανα και αίτηση για το κοινωνικό τιμολόγιο. Απ’ότι φαίνεται είμαι άτομο με ειδικές κοινωνικές ανάγκες.. Βέβαια το σπίτι που μένω είναι δικό μου. Αλλά αφού πληρώνω το χαράτσι είναι σαν να το ενοικίαζα. Και αυτό το 50% μείωση στον μισθό μου μέσα σε ένα μόλις χρόνο ?. Ακόμη προσαρμόζομαι στα νέα δεδομένα. Θέλει αγώνα βέβαια αυτή η προσαρμογή όπως λέει και ο Στουρνάρας. Θα δούμε...
Εχθές πέταξα ένα παλιό ξύλινο ράφι που δεν το χρειαζόμουν άλλο. Εξαφανίστηκε μέσα σε λίγα λεπτά για να χρησιμοποιηθεί ως καύσιμη ύλη σε κάποια ξυλόσομπα. Στην Αθήνα χαμός εντωμεταξύ με την αιθαλομίχλη από τα τζάκια. Έχουν κορεστεί τα νοσοκομεία από ασθενείς που σχετίζονται με το νέφος.
Έξω από το παράθυρό μου προσπαθώ να δω τον Λυκαβυτό. Μάταια όμως, Τι ωραία που ήταν πιο παλιά που μπορούσα να τον διακρίνω,.. έλεγα ότι έχω και θέα στο βουνό..τώρα μονάχα τοπίο στην (αιθαλο)ομίχλη..
Εγώ βέβαια χρησιμοποιώ πετρέλαιο και έτσι έχω τη συνείδησή μου καθαρή. Δεν μολύνω το περιβάλον. Βέβαια το σπίτι μου είναι κρύο γιατί έχω μόλις άλλα διακόσια λίτρα και ακόμα είμαστε στον Γενάρη. Έτσι έβαλα τον θερμοστάτη στους 14 βαθμούς κελσίου για να με κρατήσει όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο. Τουλάχιστον έχω ζεστές κουβέρτες για να σκεπάζομαι.
Δίπλα από το σπίτι μου στην κατάληψη από τους Αναρχικούς καίνε ξύλα. Αν τελειώσει το πετρέλαιό μου θα πάω να αράζω εκεί τα βράδια. Ελπίζω να με δεχθούν. Στην τελική και εγώ ακροαριστερός ήμουν στα νιάτα μου με τάσεις αναρχίας,.. ελπίζω να είμαι ευπρόσδεκτος στο σπίτι τους μαζί με τα υπόλοιπα εκατό άτομα που ήδη διαμένουν μέσα εκεί.
Αμ και το άλλο;... Βρέθηκε Τουρκική στρατιωτική σημαδούρα του ναυτικού τους να έχει προσαράξει σε Ελληνική παραλία.. Η Ελληνική πλευρά προέβει σε διάβημα προς την Τουρκία να περισυλέγει τις σημαδούρες της πριν να βγούνε στις ελληνικές ακτές. Ούτε λόγος βέβαια που οι Τουρκικές φρεγάτες είναι μονίμως σε Ελληνικά χωρικά ύδατα. Τουλάχιστον να μην μας αφήνουν και τα μπάζα τους από τα πολεμικά τους σκάφη πάνω στις ακρογιαλιές μας. Γιατί καλοκαίρι έρχεται βρε αδερφέ, πρέπει να τις διατηρούμε και καθαρές για τους τουρίστες. Πως να γίνει αλλιώς δηλαδή.
Αυτά συλλογιέμαι σήμερα και άλλα πολλά που συμβαίνουν. Δεν πρέπει να βλέπω όνειρο γιατί έχω πιει από το πρωί γύρω στους πέντε καφέδες. Ίσως είναι αυτό που λένε “ζωντανός εφιάλτης”…δεν ξέρω σίγουρα...
Πάντως για ένα είμαι σίγουρος. Όνειρο ή ζωντανός εφιάλτης, η χώρα μου φαίνεται να είναι σε πλήρη διάλυση. Και μαζί και ο λαός της έχοντας εξαντλήσει και τις τελευταίες του δυνάμεις ανοχής ολισθαίνει προς την αντίδραση και την βία. Βία για τους άλλους που μας έφεραν ως εδώ, βία απέναντι στον συνάνθρωπο για να επιβιώσω εγώ, και μαζί αγένεια, ρουφιανιά, μιζέρια και πάλι μιζέρια,.. Porca Miseria που λένε και οι Ιταλοί αν δεν κάνω λάθος.
Μάλλον μιλάμε για ένα Έθνος σε πλήρη διάλυση…

Τα νέα μέτρα του κ. Στουρνάρα που δεν... θα είναι νέα μέτρα!

Το ξεκαθάρισε για μια ακόμα φορά ο Γιάννης Στουρνάρας ότι νέα μέτρα δεν πρόκειται να υπάρξουν. Το ίδιο είχε πει και ο Σαμαράς, αλλά και οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί, ευχόμενοι να τους βγουν τα νούμερα, ειδάλλως κυβέρνηση τέλος!

Ο πρώτος κίνδυνος είναι οι ρήτρες απόκλισης. Δεν θα επεκταθούμε. Τα έσοδα από το πρώτο μήνα τους έτους μιλούν από μόνα τους.
Υπάρχει κάτι στο μνημόνιο που μένει σε εκκρεμότητα και σίγουρα θα φέρει νέα μέτρα. 
Δεν γίνεται αλλιώς. 
Για την περίοδο 2015-16 περιλαμβάνονται μέτρα που δεν έχουν εξειδικευθεί. 
Τι σημαίνει; Ότι από τη στιγμή που είναι μέσα στο μνημόνιο πιάνονται ως μέτρα. 
Για τον κόσμο όμως, αυτά τα μέτρα δεν είναι γνωστά. 
Ό,τι και να τους ανακοινωθεί θα είναι για αυτούς, καινούργια. Για την κυβέρνηση, απλά «εξειδίκευση».

Τέλη Φεβρουαρίου – αρχές Μαρτίου έρχεται η τρόικα. 
Τέλη Μαΐου (αν πετύχουμε το χρονοδιάγραμμα) θα έχουμε το φορολογικό. Εκεί λογικά θα υπάρξει η εξειδίκευση των μέτρων ύψους 4 δις ευρώ (από πού;).  
Έτσι, για να προλάβουμε να έχουμε φάει το αρνί το Πάσχα. Αφήστε που φορολογικό αρχές καλοκαιριού με νέα μέτρα, δεν θα φέρει ισχυρές αντιδράσεις λόγω παραλίας…
Άκρα του τάφου σιωπή από τους κεμαλολάγνους νεο-οθωμανιστές πολιτικούς και τους ιδεοληπτικούς πολυπολιτισμικούς της Ελλάδας

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος 

Μεγάλη αίσθηση έχει προκαλέσει στην Τουρκία η δημόσια τοποθέτηση και μάλιστα σε γνωστή τηλεοπτική εκπομπή, μιας γνώστης «Τουρκάλας» συγγραφέας, της Esra Elö, ότι δεν μπορεί να πει ότι είναι Τουρκάλα και ότι ποτέ δεν ένοιωσε πως είναι τουρκική καταγωγής.

Η Esra Elö σε τηλεοπτική εκπομπή του τουρκικού καναλιού, Habertürk, με τον τίτλο, «Kime göre Neye göre», απαντώντας στην χαρακτηριστική ερώτηση της εκπομπής, «Ποιος είμαι;», ομολόγησε ότι της είναι αδύνατον να δηλώσει ότι είναι Τουρκάλα και ακόμα πιο προχωρημένα ότι ποτέ δεν αισθάνθηκε πως έχει αυτό που αναφέρουν σαν τουρκική εθνική συνείδηση. 
Μάλιστα η γνωστή συγγραφέας δεν αρκέστηκε σε αυτή την καταπληκτική δημόσια ομολογία, που θεωρήθηκε χαστούκι στην κατεστημένη τουρκική ιδεολογία για την σύγχρονη τουρκική εθνική συνείδηση, αλλά προχώρησε ακόμα περισσότερο κάνοντας έντονη κριτική στην κεμαλική ιδεολογία που επικράτησε στην δεκαετία του τριάντα με την γνωστή φράση, «Ne mütlü türküm diyene», δηλαδή, «Τι ευτυχής να λέω πως είμαι Τούρκος». Η Ερό αναρωτήθηκε γιατί να λέμε ότι είμαστε ευτυχείς που είμαστε Τούρκοι και πρόσθεσε πως αυτό προκύπτει από μια αίσθηση εθνικής ανασφάλειας που δείχνει και το πραγματικό πρόβλημα που είναι πρόβλημα ταυτότητας.

Η δημόσια αυτή ομολογία της Τουρκάλας συγγραφέας, όπως ήταν επόμενο προκάλεσε θύελλα συζητήσεων και αντιδράσεων. Το εντυπωσιακό όμως είναι πως στο Twitter, όπου άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση για το ζήτημα της τουρκικής ταυτότητας, βρήκε πολλούς υποστηριχτές που συμφώνησαν με την δημόσια αυτή ομολογία της παραδεχόμενοι ουσιαστικά πως και αυτοί δεν μπορούν να ισχυριστούν πως είναι Τούρκοι, ή πως αισθάνονται πως είναι Τούρκοι.

Άλλο ένα σοβαρό σημάδι γι’ αυτό που έχουμε επισημάνει εδώ και καιρό πως το περίφημο πρόβλημα ταυτότητας στην γειτονική Τουρκία, δηλαδή το γνωστό «Kimlik Meselesi», συνεχίζει να προκαλεί έντονες παρενέργειες στην καθεστωτική τουρκική εθνική συνείδηση, μια πλαστή, κεμαλικής παραγωγής συνείδηση, που άρχισε από την δεκαετία του ενενήντα να κλονίζεται σοβαρά.

Αυτά ας τα βλέπουν κάποιοι όψιμοι κεμαλολάγνοι και νεοοθωμανιστές εδώ στην Ελλάδα, οι οποίο τα τελευταία χρόνια πολεμούν λυσσαλέα κάθε μορφή ελληνικότητας και ορθόδοξης παράδοσης και θέλουν να μας ξανακάνουν νεοτουρκική «σουλεϊμανική» επαρχία.
Δεν θα τους περάσει!



Αυτοκριτικές σκέψεις… με κόκκινες γραμμές και προδιαγεγραμμένο τέλος!!!

Του Γιώργου Νούτσου

Έγραψα δεκάδες άρθρα στο πρόσφατο παρελθόν για να στηρίξω μια συγκεκριμένη πολιτική. Διέβλεπα πως μια συγκροτημένη πορεία, χωρίς ακρότητες και λεονταρισμούς, θα ήταν ίσως η ενδεδειγμένη, καθότι τα ιερατεία των μεγαλοκαναλαρχών είχαν καταφέρει ήδη, να αποτυπώσουν μια επόμενη μέρα αρκούντως καταστροφική μέσα από μια οποιαδήποτε άλλη πορεία.

Σήμερα, έχοντας μια σφαιρική εικόνα των πραγμάτων, αξιολογώντας τα λόγια, τα έργα και τα αποτελέσματα, μετρώντας τις άπειρες πληγές στο ταλαιπωρημένο κορμί της χώρας αλλά και των πολιτών, θα τολμούσα να πω, πως κακώς υπερέβαλα εαυτόν, για κάτι, που μέρα με τη μέρα αποδεικνύεται, πως μάλλον δεν άξιζε τον κόπο.

Δεν είναι εύκολο για τον κοινό νου, να μπει σε λογικές συνομωσιών, απόλυτης χειραγώγησης, εντεταλμένων πολιτικών και προαποφασισμένων καταστάσεων. Και σε όσους μου το έθεταν ως παράμετρο πιθανή, απαντούσα με τη βεβαιότητα του ρομαντικού περιπατητή στην πολιτική, που με το σταυρό στο χέρι, προσπαθεί να δει και να ερμηνεύσει όλα όσα εξελίσσονται γύρω του. Όσο όμως ο καιρός περνά, τόσο νιώθω πως έκανα λάθος. Λάθος γιατί πίστεψα. Λάθος γιατί εμπιστεύτηκα. Λάθος γιατί δεν ήθελα να δω πίσω από τα γράμματα…!

Ο κύκλος που άνοιξε το προηγούμενο διάστημα δεν θα μείνει επ’ άπειρον ανοιχτός. Νομοτελειακά θα κλείσει, για να δώσει τη θέση του σ έναν άλλο, που ενώ δείχνει να ωριμάζει, διστάζει δυστυχώς ακόμα να ξεκινήσει.

Οι πολιτικές τους απέτυχαν.

Απέτυχαν γιατί δεν υπάκουσαν στη φωνή της λογικής, που θέλει την κοινωνία ενεργό συμμέτοχο κι όχι παθητικό εξ ανάγκης θεατή.

Απέτυχαν γιατί δεν σεβάστηκαν τον Έλληνα, στερώντας του βίαια όχι μόνο τη δυνατότητα να ζήσει, αλλά και την αξιοπρέπεια, προσωπική και εθνική.

Απέτυχαν γιατί κατέστησαν τη χώρα βορά στις ορέξεις των «αγορών» και των «συμφερόντων», ανοίγοντας την κερκόπορτα για άλωση και ποταπή εκμετάλλευση του Εθνικού μας πλούτου.

Απέτυχαν γιατί για να διασώσουν τις Τράπεζες, απομύζησαν φοροεισπρακτικά στα όρια της εξαθλίωσης, την άλλοτε κραταιά ζωοδότρα μικρομεσαία τάξη, αφήνοντας τες (τις Τράπεζες) στον αντίποδα, ασύδοτα να αλωνίζουν, στεγνώνοντας την αγορά και σφαγιάζοντας εκείνους που κάποτε εκλιπαρούσαν για να τους χρηματοδοτήσουν.

Απέτυχαν γιατί έμειναν στις διακηρύξεις, μη τολμώντας ακόμα τουλάχιστον, να βάλουν χέρι στον αδηφάγο δημόσιο τομέα, στις πολύβουες συντεχνίες και στους ημέτερους συνεργάτες.

Απέτυχαν γιατί κατέστησαν τη λέξη «ανάπτυξη» γραφικό συμπλήρωμα κάθε δημόσιας εμφάνισής τους, χωρίς να συνοδεύεται αυτή από συγκεκριμένες, καινοτόμες και αναζωογονητικές της αγοράς και της οικονομίας, κινήσεις.

Απέτυχαν γιατί δεν έπεισαν για τις αγαθές τους προθέσεις στο ζήτημα της διαπλοκής, των διαπλεκόμενων και του καταλογισμού ευθυνών όπου αυτές αντιστοιχούν.

Απέτυχαν γιατί αναμασάνε τις ίδιες τετριμμένες αποτυχημένες πολιτικές λογικές των προηγούμενων χρόνων. Κανένας νεωτερισμός, στρατηγικός ή ιδεολογικός, καμιά καινοτόμα ελκυστική ιδέα, τίποτα που να παραπέμπει σε αλλαγή σελίδας, στόχων, πρακτικών και προσώπων. Μόνο που με τα ίδια υλικά, το ίδιο καταδικασμένο στην πράξη αλλά και στη συνείδηση του κόσμου, αποτέλεσμα, θα φέρεις…!

Απέτυχαν τέλος, γιατί δίστασαν. Δίστασαν να αλλάξουν ότι κακοφόρμισε χρόνια τώρα. Δίστασαν οι ίδιοι να δώσουν το καλό παράδειγμα. Δίστασαν να δώσουν στον Έλληνα αυτό που σε μια βραδιά, με νόθους εκβιασμούς, του πήραν…την ελπίδα πως μπορεί να τα καταφέρει…!

Χρησιμοποίησα στις εκφράσεις μου προηγουμένως αόριστο χρόνο, θέλοντας να καταδείξω την απολυτότητα των θέσεων μου. Θέλοντας να στιγματίσω ό,τι κακό και ατελέσφορο προηγήθηκε, με χείριστα αποτελέσματα για τη χώρα και τους πολίτες. Θέλοντας ίσως, να επισημάνω την κρισιμότητα των στιγμών σε βαθμό πιθανώς απόλυτα μη αναστρέψιμο. Υπήρξε ένα στίγμα υπερβολής στη γραφή μου κι αυτό δεν έγινε τυχαία. Στόχος μου ήταν η επισήμανση με τρόπο εκκωφαντικό, πως τα ψέματα τέλειωσαν. Πως δεν υπάρχει πια κανένα άλλο περιθώριο για κανένα πρόσθετο λάθος. Ένα ακόμα και τελειώσαμε οριστικά.

Τι απομένει λοιπόν; Να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας. Όλοι εμείς σαν πολίτες κι όλοι εκείνοι σαν ταγοί. Γίνεται; Είναι εφικτό; Θέλουμε; Μπορούμε; Ας δώσει ο καθένας την απάντηση του. Μόνο που, την όποια απάντηση, όταν δοθεί, αν συνεχίσουμε τον καταστροφικό κατήφορο που ήδη βρισκόμαστε, φοβάμαι πως στο τέλος δεν θα υπάρχει κανείς να την ακούσει! Χρειάζεται τόλμη λοιπόν. Τόλμη, αποφασιστικότητα, ανιδιοτέλεια, εθνική στόχευση, αγάπη για την Πατρίδα. Χρειάζονται κανόνες, πολιτικές χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς φαύλους και κολλητούς. Χρειάζονται αλήθειες, που δεν λέγονται, τομές που δεν γίνονται, υπερβάσεις που αδικαιολόγητα κωλυσιεργούν.

Τον πεινασμένο, τον άνεργο, τον εξαθλιωμένο, τον ψυχικά και συναισθηματικά συντετριμμένο Έλληνα αποκλείεται να τον συνεγείρουν, αν δεν αλλάξουν. Φοβάμαι πως, παρά την ισχυρή μου επιθυμία να μη συμβεί κάτι τέτοιο, εκεί θα οδεύσουμε…! Κι είναι αυτό ακριβώς το σημείο, όπου ελλοχεύει ο κίνδυνος της ανεξέλεγκτης έκρηξης. Που δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο στο πέρασμά της. Που θα σαρώσει «μεγάλους» και «μικρούς». Που θα μας κατρακυλήσει σε χρόνια τραγικά και αιμοσταγή.
Είναι κακός σύμβουλος η οργή. Ακόμα χειρότερος όμως η πείνα, η εξαθλίωση, η ατίμωση, ο εθνικός διασυρμός και η διαπόμπευση…Ας πάρουν το μήνυμα. Ένα ακόμα μέσα στα τόσα, που παίρνουν καθημερινά. Κι ας αναλάβουν τις ευθύνες τους, βάζοντας καλά στο μυαλό τους, πως…
«Τον άρχοντα τριών δει μέμνησθαι:
Πρώτον ότι ανθρώπων άρχει.
Δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει.
Τρίτον ότι ουκ αεί άρχει»….!!!

Όσο και να προσπαθήσει κάποιος να βάλει τα πράγματα σε μια σειρά για να καταλήξει σε ένα συμπέρασμα, δε θα τα καταφέρει. Δεν είναι μόνο η τραγική απραξία της κυβέρνησης μπροστά στην ομολογία του ΔΝΤ για λανθασμένη συνταγή λιτότητας στην Ελλάδα. Αυτή είναι η κορυφή του παγόβουνου. Καθημερινά, συμβαίνουν διάφορα άλλα «περιστατικά» που αναγάγουν σε πολύ σοβαρό το ερώτημα αν τα μέλη της τρικομματικής κυβέρνησης και οι βουλευτές που τη στηρίζουν είναι ανίκανοι και ψεύτες ή πληρωμένοι δολοφόνοι  που εκτελούν συμβόλαιο θανάτου ενός λαού.

Ο υπουργός Ανάπτυξης, Κωστής Χατζηδάκης, περιέγραψε στην Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα για το θέμα των δανείων των νοικοκυριών, σημειώνοντας ότι η τρόικα είναι αρνητική ακόμα και στην παραμικρή ευνοϊκή αλλαγή και «μετά βίας θα γίνει αποδεκτό το πλαίσιο που ήδη έχει ανακοινωθεί από το υπουργείο. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα καλύτερο. Δεν αποφασίζουμε μόνοι μας. Ήδη και αυτά η τρόικα τα δέχεται με το ζόρι. Θα μιλήσω ανοιχτά. Στα ζητήματα αυτά δεν αποφασίζουμε μόνοι μας. Η τρόικα έχει λόγο εκ των πραγμάτων. Και εγώ θα ευχόμουν να μην έχει, αλλά έχει».

Μάλιστα! Ο Χατζηδάκης δε θα ήθελε να έχει λόγο η τρόικα στο θέμα των δανείων, όμως δυστυχώς – κατ’ εκείνον- έχει. Ας δούμε, λοιπόν, τη θέση του ΔΝΤ για τα δάνεια των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, η οποία είναι καταγεγραμμένη σε έκθεσή του από το 2012.

«Αναδιάρθρωση των στεγαστικών δανείων των πολιτών σε παγκόσμιο επίπεδο, υποστηρίζει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σε έκθεσή του, που παρουσιάστηκε στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου από τους αναλυτές Ντάνιελ Λίχ και Ρούπα Ντουγκαντούπτα. Η έκθεση, που προκάλεσε τεράστια εντύπωση, ουσιαστικά απαιτεί δραστικό “κούρεμα” των δανείων, διότι με τον τρόπο αυτό θα υποβοηθηθεί η κίνηση στην αγορά. Ο κ. Λιχ, που θεωρείται ο ειδικός του ΔΝΤ στον τομέα αυτό, ρωτήθηκε από το “Έθνος” εάν βλέπει την ανάγκη “κουρέματος” των στεγαστικών δανείων και στην Ελλάδα, όπου χιλιάδες άνθρωποι αδυνατούν να πληρώσουν τις δόσεις τους. Ο αξιωματούχος του Ταμείου απέφυγε να απαντήσει στο ερώτημα, διότι η έκθεση αφορά όλο τον κόσμο και όχι ειδικά τη χώρα μας, αλλά πηγές εκτός του ΔΝΤ στις οποίες απευθύνθηκε το “Ε”, τόνισαν ότι το “κούρεμα” μπορεί να καταστεί αναγκαίο για να εξυπηρετηθεί η ανάπτυξη, χωρίς την οποία δεν θα είναι βιώσιμο το χρέος».

Ας επιστρέψουμε, λοιπόν, στον Χατζηδάκη ο οποίος χτες αφού ειρωνεύτηκε τις αντιδράσεις που θα υπάρχουν για την ανικανότητά του, λέγοντας «Ξέρω εκ των προτέρων ότι θα δεχθούμε σκληρή κριτική και θα διατυπωθούν μαξιμαλιστικές προσεγγίσεις», κάλεσε επίσης με το γνωστό του ειρωνικό υφάκι «όσους έχουν διαφορετικές προτάσεις να τον συνοδεύσουν στη διαπραγμάτευση με την τρόικα μήπως και καταφέρουν να πείσουν τους δανειστές».

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό για τον ειδικό στις αποκρατικοποιήσεις – ξεπουλήματα, με την πατάτα της «Ολυμπιακής» να φιγουράρει ψηλά στο βιογραφικό του. Ας πάρει μαζί του στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, τους αναλυτές του ΔΝΤ Ντάνιελ Λίχ και Ρούπα Ντουγκαντούπτα κι ο ίδιος ας κάτσει σε μια γωνιά να το βουλώσει. Ας αφήσει τους αναλυτές του ΔΝΤ να εξηγήσουν αυτό που γράφουν στην έκθεσή τους. Ότι δηλαδή «οι κυβερνητικές πολιτικές που αποσκοπούν στη μείωση του χρέους σε σχέση με τα περιουσιακά στοιχεία ενός νοικοκυριού και τις πληρωμές του χρέους της υπηρεσίας σε σχέση με το εισόδημα του, θα μπορούσε να είναι ένας ανέξοδος τρόπος για την άμβλυνση των αρνητικών επιπτώσεων της απομόχλευσης των νοικοκυριών για την οικονομική δραστηριότητα».

Υπάρχει όμως κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον στην ίδια έκθεση. Όπως αναφέρεται: «Το ΔΝΤ θεωρεί ότι οι πολιτικές αυτές έχουν ιδιαίτερη σημασία για τις οικονομίες που σήμερα είναι περιορισμένες οι δυνατότητες για την επεκτατική μακροοικονομική πολιτική και στις οποίες ο χρηματοπιστωτικός τομέας έχει ήδη λάβει κρατική υποστήριξη».

«Και στις οποίες ο χρηματοπιστωτικός τομέας έχει ήδη λάβει κρατική υποστήριξη». Κι αν έχουν λάβει οι ελληνικές τράπεζες κρατική υποστήριξη. Τον μισό προϋπολογισμό έχουν λάβει και τα δάνεια γι’ αυτή την υποστήριξη, τα χρεωθήκαμε εμείς. Ορίστε, λοιπόν, ποιους μπορεί να πάρει μαζί του στις διαπραγματεύσεις ο Χατζηδάκης. Εκεί φτάσαμε! Να ελπίζουμε στο ΔΝΤ! Τόσο χειρότεροι είναι οι υπουργοί αυτής της κυβέρνησης. Ποιος να το πίστευε στην αρχή ότι θα χρησιμοποιούσαμε επιχειρήματα του ΔΝΤ για να απεγκλωβιστούμε από την κυβέρνηση.

Άραγε όμως είναι μόνο τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά που ο Χατζηδάκης και η κυβέρνηση αφήνει να πνιγούν; Όχι, φυσικά. Είναι και οι υπερχρεωμένες επιχειρήσεις που ζητούν μια ανάσα πριν πεθάνουν από ασφυξία. Πόσο πίεσε η κυβέρνηση τις τράπεζες να προχωρήσουν στην περιβόητη ρευστότητα της αγοράς; Ποτέ και καθόλου. Ούτε καν ψέλλισε κάτι στους τραπεζίτες.

Θα μας πουν και σε αυτή την περίπτωση ότι η τρόικα δεν επιτρέπει στις τράπεζες να ρίξουν ρευστό στην αγορά. Τους πρόλαβε ο ίδιος ο Ράιχενμπαχ  όμως. Μόλις χτες δήλωσε ότι στις τράπεζες υπάρχουν διαθέσιμοι πόροι, ύψους 2 δισ. ευρώ περίπου, που προέρχονται από το ΕΤΕΑΝ και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, αλλά, μέχρι στιγμής έχουν διατεθεί στις επιχειρήσεις μόνο τα 150 εκατ. ευρώ.

Κι επειδή δεν έχει καμιά υποχρέωση στον Σάλα και στον Λάτση ο Ράιχενμπαχ, τόνισε ότι «Οι τράπεζες δεν πρέπει να περιμένουν. Πρέπει να τα διαθέσουν, ανεξάρτητα από την ανακεφαλαιοποίηση. Έπρεπε να το είχαν κάνει εδώ και κάποιο καιρό». Ποιος; Ο Ράιχενμπαχ! Θα φτάσουν οι μικρομεσαίοι να χρησιμοποιούν επιχειρήματα του Ράιχενμπαχ για να σωθούν από την πολιτική της κυβέρνησης.

Αν πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα «ανίκανοι και ψεύτες ή πληρωμένοι δολοφόνοι;», το ΔΝΤ, ο Ράιχενμπαχ και η πραγματικότητα δίνουν την απάντηση. Το μόνο που μένει είναι μάθουμε τον εντολέα. Μου φαίνεται σχεδόν αστείο να ζούμε όλο αυτό τον εφιάλτη μόνο και μόνο για να βγουν κερδισμένοι πέντε έλληνες τραπεζίτες και άλλοι τόσοι μεγαλοεργολάβοι. Στην περίπτωση που κάποτε αποδειχθεί κάτι τέτοιο, τότε στο ερώτημα «ανίκανοι και ψεύτες ή πληρωμένοι δολοφόνοι;» η απάντηση αυτόματα θα είναι: Και τα δύο.

Από τον ΚΑΡΤΕΣΙΟ
Γράφει ο Μιχάλης Τζανάκης*

«Συγκινούμαι» βαθύτατα απ τις προτροπές της κεντρικής εξουσίας να σεβαστούμε άπαντες τους κείμενους νόμους, απλά και μόνο, διότι αυτό επιβάλλει το «κράτος δικαίου». Πασπαλίζουν και την απαίτηση αυτή με λίγη άχνη απ το γνωστό λατινικό “dura lex sed lex”, ή από κανένα τσιτάτο από τον «Κρίτωνα» του Πλάτωνα-αγνοώντας αντίστοιχα τσιτάτα της «Αντιγόνης» του «Σοφοκλή», που λένε το ακριβώς αντίθετο.


Ναι βρε λεβεντόπαιδα, να πληρώσουμε κάθε χαράτσι- γιατί αυτό εννοείτε, ω άθλιοι, όταν μιλάτε για υπακοή στο «κράτος δικαίου»- αλλά αφήνετε κάποιες «εκκρεμότητες». Λοιπόν πολύ απλά και ειλικρινά διατυπώνω την άποψη πως, αυτό που επικαλείστε είναι επινόημα σας, αφού κανένα «κράτος» δεν υπάρχει και κανένα «δίκαιο» δεν υπάρχει αντίστοιχα, στο υφιστάμενο μόρφωμα, που αποκαλείται «Ελληνικό Κράτος».

Οι νόμοι, αν δεν κάνω λάθος, θεσπίζονται από συγκεκριμένα πρόσωπα, που λέγονται νομοθέτες-ήτοι βουλευτές. Αυτούς εξουσιοδοτεί δια της ψήφου του ο λαός, προκειμένου να νομοθετεί με βάση το συμφέρον του συνόλου της κοινωνίας και με βάση τις δεσμεύσεις των πολιτικών προσώπων, προ των εκλογών.

Συμπεριφερόμενοι ως κοινοί απατεώνες, όχι μόνο εξαπατάτε το λαό, αλλά εντελώς χυδαία του μεταφέρετε την ευθύνη επειδή σας…ψήφισε.!!!

Ω, είστε πολύ «σπουδαίοι» και τα νομοθετήματα σας εξίσου «σπουδαία». Σεβασμός στο Κοινοβούλιο, λοιπόν κύριοι. Τον περιώνυμο «Ναό της Δημοκρατίας». Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι!!! Εσείς δε διαθέτετε αυτοσεβασμό και απαιτείτε από εμένα να σεβαστώ τι ακριβώς; Τα «εξαμβλώματα» που σας υπαγορεύουν τ αφεντικά σας; τη διάλυση των πάντων που βαφτίζετε «εξορθολογισμό» και «μεταρρυθμίσεις»; Ποιον δουλεύετε αλήθεια; Σε ποιον απευθύνεστε; Σε ακροατήριο του Βενιζέλου ή του Πρετεντέρη; Απαιτείτε σεβασμό στους νόμους που ψηφίζει ο … Ταμήλος, τον οποίο κάνει νομοθέτη ένας τρισάθλιος κομματικός μηχανισμός «αγράμματων» κομματόσκυλων, σε συνεργασία με πέντε κανάλια ή έντυπα επιχειρηματιών, που θα χρησιμοποιήσουν αύριο τον κάθε …Ταμήλο, για τα επιχειρηματικά «θελήματα» τους.

Απαιτείτε υπακοή στο «Κράτος Δικαίου», όταν εκπροσωπείτε ό,τι πιο φαύλο και διεφθαρμένο  υπάρχει στη χώρα, τα πολιτικά σας κόμματα. Τα κόμματα που χρωστούν παντού, στους εργαζόμενους τους, στη ΔΕΗ, στο ΙΚΑ σε οποιονδήποτε συναλλασσόμενο. Χρηματοδοτούμενα αδρά, απ τους αρχι-ληστές τραπεζίτες, τα κόμματα που διέλυσαν μια χώρα σε τρεις δεκαετίες, απαιτούν να πληρώνω για το σπίτι που κατέχω ενοίκιο, την ίδια ώρα που η κυριότητα του, λόγω δανείου, ανήκει στην τράπεζα!!!

Δε χρειάζεται ν αναφερθούμε στα «τετριμμένα» -ανεργία, αυτοκτονίες, φτώχεια, διάλυση υγείας, παιδείας, ξεπούλημα ελληνικής γης κλπ-πράγματα προφανή και στον πιο «κομματο-μύωπα». Η μισή Ελλάδα είναι άνεργη και η άλλη μισή «επιστρατευμένη» και μιλάτε θεομπαίχτες για σεβασμό των νόμων; Σαμαρά και Βενιζέλε και «αριστερέ» Κουβέλη σουρτοφέρνετε στα Εμιράτα για «επενδύσεις» εκλιπαρείτε θετική έκθεση των «οίκων» και ξεφτιλίζετε δια των νομοθετημάτων σας τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων και ψάχνετε το «άλλοθι» στην μαζοχιστική υπακοή στη «νομιμότητα» σας; Πώς θα  με πείσετε να σεβαστώ το κράτος, που εκπροσωπείτε, όταν παίρνετε μίζες από πολυεθνικές, όταν συγκαλύπτετε όποιον γουστάρετε, όταν τα λεφτά των φορολογούμενων, χρόνια τώρα, πάνε σε προμήθειες και αρπαχτές των «χαρισματικών» σας. Υπάρχει προηγούμενο σε οποιαδήποτε «Μπανανία» της Λατινικής Αμερικής ή της Κεντρικής Αφρικής του «νόμου» «περί ευθύνης υπουργών»-εδώ γελάνε!!!

Εμείς οι δάσκαλοι θα λέμε στους μαθητές μας να υπακούουν τυφλά στους θεσπισμένους «νόμους’ για να γίνουν «χρηστοί» πολίτες; Μήπως αν υπακούσουν έτσι τυφλά, που θέλετε, γίνουν τα παιδιά μας «καρπαζοεισπράκτορες» του κάθε …Ταμήλου-νομοθέτη και νεοραγιάδες; Εσείς δε θέλετε «νομοταγείς» και «νοικοκύρηδες», θέλετε μάζα άβουλων και ηλίθιων πολιτών να λένε «σφάξε με αγά μου ν αγιάσω». Κι αυτή τη χάρη δε θα σας την κάνουμε. Όσοι και όσο μπορούμε θ αρνούμαστε το «τετελεσμένο» που θέλετε να λανσάρετε ως «Κράτος Δικαίου»- ΤΡΟΜΑΡΑ ΣΑΣ…

* Ο Μιχάλης Τζανάκης είναι Φιλόλογος

Ο τίτλος του άρθρου του New Statesman είναι ενδεικτικός του θέματος του: “Επιλεκτική μηδενική ανοχή: εξακολουθεί να υπάρχει δημοκρατία στην Ελλάδα;”. Ο συντάκτης στηλιτεύει την κυβερνητική πολιτική σε ότι αφορά το πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

“Η κακοποίηση τεσσάρων νεαρών αναρχικών, οι οποίοι συνελήφθησαν για ληστεία σε τράπεζα, στα χέρια της αστυνομίας αποδεικνύει ότι είναι ώρα να απευθυνθεί κανείς στον κυβερνητικό συνασπισμό όπως του αρμόζει: ως ένα ακροδεξιό αυταρχικό σχήμα”, αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Γίνεται επίσης αναφορά στην επιχείρηση Ξένιος Ζευς, επισημαίνοντας ότι “από τους 73.100 ανθρώπους οι οποίοι συνελήφθησαν συνολικά, μόνο σε 4.352 απευθύνθηκαν κατηγορίες”.

Σύμφωνα με τον Γιάννη Μπαμπούλια, που υπογράφει το άρθρο, “ο κυβερνητικός συνασπισμός έχει πλέον να αντιμετωπίσει τις καταγγελίες για βασανισμούς κρατουμένων και τη σχέση της αστυνομίας με τη Χρυσή Αυγή, την ίδια ώρα που η εξεταστική για τη “λίστα Λαγκάρντ” είναι σε εξέλιξη και η κυβέρνηση προωθεί το νέο φορολογικό”.

“Μέτωπο κατά του αναρχικού χώρου”
“Ο τρόπος με τον οποίο ανοίγει η ατζέντα αυτού του ζητήματος αποκαλύπτει κάτι πολύ βασικό. Αυτή η κυβέρνηση αναγνωρίζει τους αναρχικούς και τον ΣΥΡΙΖΑ ως τους βασικούς αντιπάλους της στην πολιτική σκηνή”, αναφέρεται παρακάτω.

“Με την εισβολή στις καταλήψεις, όπως στη Βίλα Αμαλίας, η κυβέρνηση έκανε ακόμα μια χάρη στη Χρυσή Αυγή, τα μέλη της οποίας επιτίθενται ανοιχτά σε ανθρώπους χωρίς όμως συνέπειες. Οι καταλήψεις είχαν σταθεί εμπόδιο στις δραστηριότητες των νεοναζί”.

“Τα βασανιστήρια, που παραβιάζουν το Σύνταγμα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, θυμίζουν στους Έλληνες την περίοδο της Χούντας”, γράφει το New Statesman, σχολιάζοντας τον ξυλοδαρμό των τεσσάρων συλληφθέντων για τις ληστείες στη Κοζάνη.

“Είναι καθήκον όλων μας να εκθέσουμε και να σταματήσουμε τις συνεργασίες με αυτούς που δεν διστάζουν να αγνοήσουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα, να αρνηθούμε μια καθαρά φασιστική αστυνομία και όλους αυτούς που δεν βλέπουν ρατσιστικά κίνητρα όταν μέλη της Χρυσής Αυγής δολοφονούν ανθρώπους στη μέση του δρόμου.

Είναι καιρός να ζητήσουμε την παραίτηση του Νίκου Δένδια και κάθε υπουργού με την ίδια νοοτροπία.
Αν δεν θέλουμε να δούμε περισσότερα παιδιά γεμάτα με οργή και θυμό, με όπλα στο χέρι ενάντια στο σύστημα, που μετατρέπει ανθρώπους σε γρανάζια που δουλεύουν για ψίχουλα και βασανίζει όσους αρνούνται να συμμορφωθούν με αυτό, τότε ήρθε η ώρα να μιλήσουμε και να πούμε τι ακριβώς είναι η ελληνική κυβέρνηση:

Μια ακροδεξιά αυταρχική ομάδα, καλυμμένη με ένα λεπτό πέπλο φιλοευρωπαϊκού φιλελευθερισμού. Το να αρνηθούμε να την αναγνωρίσουμε ως οτιδήποτε άλλο είναι υποχρέωση για τον καθένα μας”, καταλήγει το άρθρο.


“Η πολιτική είναι ένα μίγμα απίστευτου θράσους, αυθάδους ανεπάρκειας, κοροϊδίας των πολιτών, ανικανότητας, εμπορίου με ξένα χρήματα και χρηματισμού, εις βάρος του δημοσίου…… Ουσιαστικά ένας άνθρωπος ωριμάζει, όταν παύει πια να επιβιώνει με τη βοήθεια των γονέων του – όταν αναλαμβάνει δηλαδή μόνος του όλες τις ευθύνες του. Αντίστοιχα, ένας Πολίτης ωριμάζει, όταν παύει να πιστεύει ότι οι πολιτικοί έχουν πρτη δυνατότητα να λύσουν τα προβλήματα του” (Φιλελεύθερο Ινστιτούτο).

Θα μπορούσαμε να διαφωνήσουμε με την παραπάνω τοποθέτηση, τεκμηριώνοντας εύκολα την αντίθεση μας με το ότι, «η μοναδική προστασία μας απέναντι στην Οικονομική Εξουσία, είναι η Πολιτική».

Ακόμη περισσότερο, διαπιστώνοντας πως η οικονομική εξουσία, ειδικά οι μεγάλες πολυεθνικές, καθώς επίσης ο αχόρταγος χρηματοπιστωτικός κλάδος, αφενός μεν έχουν μονοπωλήσει τις αγορές, αφετέρου τείνουν να αποκρατικοποιήσουν την πολιτική εξουσία, αναλαμβάνοντας πλέον εξ ολοκλήρου τα ηνία της Δύσης, είναι αδύνατον να αποδεχθούμε την κυριαρχία τους στη θέση της Πολιτικής – πόσο μάλλον όταν είναι εμφανές ότι καταστρέφουν πια τη μεσαία τάξη, η οποία είχε αναλάβει σχεδόν εξ ολοκλήρου το βάρος της στήριξης του κοινωνικού κράτους.

Από την άλλη πλευρά όμως, έχοντας συνείδηση των τεράστιων αδυναμιών της Πολιτικής, η οποία ουσιαστικά διευκόλυνε την εγκαθίδρυση της «δικτατορίας των αγορών», με τη βοήθεια του νεοφιλελευθερισμού, βρισκόμαστε σε πολύ δύσκολη θέση.

Ειδικότερα, είναι μάλλον δύσκολο να μην αποδεχθούμε το γεγονός ότι, η βασική επιδίωξη των πολιτικών είναι η εξουσία (δύναμη) - για την ανάληψη και διατήρηση της οποίας απαιτείται η πρόσβαση τους τόσο σε «κεφαλαιακές πηγές» (resources), όσο και σε «διατεταγμένα ΜΜΕ». Αναμφίβολα, ο βασικότερος στόχος τους είναι η εξέλιξη, η προσωπική τους καριέρα δηλαδή, όπως για παράδειγμα η άνοδος στην κομματική ιεραρχία και στη διακυβέρνηση μίας χώρας.

Άλλωστε, οι πολιτικοί δεν επιθυμούν λιγότερο από τους άλλους ανθρώπους να κερδίσουν χρήματα, ενώ συνήθως επιδιώκουν την εκπλήρωση των στόχων τους εις βάρος τρίτων. Δηλαδή, σπάνια επενδύουν τα δικά τους χρήματα, προτιμώντας να προωθούν την καριέρα τους με ξένα κεφάλαια – μοιράζοντας «υποσχέσεις επιστροφής» τους, όταν ανέλθουν στην εξουσία (οι εκλογικές καμπάνιες των πολιτικών, σχεδόν στο σύνολο τους, χρηματοδοτούνται από την οικονομική εξουσία – προφανώς έναντι «αδρών» ανταλλαγμάτων).

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα κόμματα, τα οποία συντηρούν τον πανάκριβο «μηχανισμό» τους αφενός μεν με τεράστια δάνεια από τις τράπεζες, αφετέρου δε με ενισχύσεις εκ μέρους των επιχειρήσεων (μαύρα ταμεία κλπ) – γεγονός που έχει σαν αποτέλεσμα την εξάρτηση τους από τους πάσης φύσεως χρηματοδότες, εάν όχι «εργοδότες» τους (το ότι παράλληλα απαιτούν από τους πολίτες φορολογική συνείδηση, θυσίες και εντιμότητα, χωρίς κανέναν ηθικό ενδοιασμό, αποτελεί ένα ακόμη «δείγμα» της ιδιαιτερότητας τους).

Επομένως, τόσο η διαφθορά, όσο και η διαπλοκή είναι, μάλλον «κατ’ ανάγκη», εάν όχι «εκ φύσεως», «συνώνυμα» της πολιτικής - ενώ δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι οι πολιτικοί θα ενεργούν ηθικότερα από όλους τους άλλους ανθρώπους, θα ενδιαφέρονται περισσότερο για το κοινό καλό, θα είναι λιγότερο «καριερίστες» και δεν θα επιθυμούν να πλουτίσουν.

Πως είναι δυνατόν λοιπόν να θεωρούμε ότι μπορεί η Πολιτική να μας προστατεύσει από την οικονομική εξουσία, αφού είναι σχεδόν υποχρεωμένη να διαπλέκεται μαζί της, εάν θέλει να επιτυγχάνει τους στόχους της;

Συνεχίζοντας στο θέμα μας θεωρούμε ότι, οι περισσότερο άνθρωποι σήμερα επιθυμούν την οικονομία της πραγματικά ελεύθερης αγοράς, μέσα στα πλαίσια ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, το οποίο θα τους επιτρέπει να συναποφασίζουν για το μέλλον τους – κάτι που αδυνατούν πλέον φανερά να τους προσφέρουν τα υφιστάμενα, «χρεοκοπημένα» πολιτικά κόμματα της Δύσης.

Η αναδιανομή των εισοδημάτων και η διαχρονική απασχόληση θα πρέπει να εξασφαλίζονται, γεγονός που σημαίνει ότι οφείλουν να τοποθετούνται όρια στην ανάπτυξη των πολυεθνικών – μεταξύ άλλων, μέσα από τη σωστή λειτουργία των επιτροπών ανταγωνισμού. Ο χρηματοπιστωτικός κλάδος πρέπει να «ρυθμισθεί» άμεσα, με τις τράπεζες να επιστρέφουν στην παλαιότερη μορφή τους – δηλαδή, στην «προώθηση» των αποταμιεύσεων προς τις επενδύσεις στην πραγματική οικονομία, χωρίς κερδοσκοπικές τοποθετήσεις στις πάσης φύσεως «αγορές».

Περαιτέρω, η Πολιτική οφείλει να ελέγχει την τήρηση των νόμων, καθώς επίσης των κανόνων «συμβίωσης», με τους οποίους συμφωνεί η πλειοψηφία των Πολιτών. Τέλος, το κράτος πρέπει να έχει το μικρότερο δυνατό μέγεθος, ενώ η επιχειρηματική δραστηριοποίηση του οφείλει να περιορισθεί σε εκείνες μόνο τις εταιρείες, οι οποίες είναι είτε στρατηγικής σημασίας, είτε κοινωφελείς (τηλεπικοινωνίες, ενέργεια, ύδρευση) – διατηρώντας ελάχιστες άλλες (όπως για παράδειγμα μία εμπορική τράπεζα), για περιπτώσεις ανάγκης.

Μέσα στα παραπάνω πλαίσια, θεωρούμε ότι είναι απαραίτητος ο διαχωρισμός της εκτελεστικής εξουσίας από τη νομοθετική. Αυτό σημαίνει ότι τα κόμματα θα πρέπει να μετεξελιχθούν σε κυβερνητικές παρατάξεις (χωρίς νομοθετικές αρμοδιότητες αλλά μόνο εκτελεστικές), οι οποίες θα στελεχώνονται με τα ικανότερα άτομα ενός κράτους, κατά την κρίση των ηγετών τους - έτσι ώστε να μπορούν να πείσουν τους πολίτες ότι έχουν τη δυνατότητα και τα στελέχη για να κυβερνήσουν.

Η νομοθετική εξουσία θα πρέπει να ασκείται από βουλευτές, οι οποίοι θα εκλέγονται από τους Πολίτες, χωρίς να έχουν κομματική ιδιότητα. Η Βουλή λοιπόν, η οποία θα στελεχώνεται με ανεξάρτητους βουλευτές, μέσα από μία παράλληλη εκλογική διαδικασία (οι Πολίτες θα ψηφίζουν χωριστά, αφενός μεν για την εκλογή κυβέρνησης, αφετέρου για την εκλογή βουλευτών, οι οποίοι δεν θα συμμετέχουν στην κυβέρνηση), θα νομοθετεί κατ’ αποκλειστικότητα, ελέγχοντας παράλληλα την εκτελεστική εξουσία. Ειδικά όσον αφορά τους σημαντικότερους νόμους, αφού προετοιμάζονται από τη Βουλή, θα πρέπει να ψηφίζονται απ’ ευθείας από τους Πολίτες, στα πλαίσια τακτικών δημοψηφισμάτων (άμεση Δημοκρατία).

Χωρίς να επεκταθούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες, έχουμε την άποψη ότι, όλοι οι πολίτες της «Δύσης» κάτι ανάλογο επιθυμούν – μία υγιή Πολιτεία δηλαδή, έχοντας πλέον «κουρασθεί» από την «κενότητα» του πολιτικού λόγου, από τις χωρίς αντίκρισμα υποσχέσεις των κομμάτων, από τα πολλά λόγια χωρίς έργα, από την ανικανότητα, από την ανεπάρκεια, από τη διαφθορά και από τη διαπλοκή.

Ίσως λοιπόν να είναι αυτός ένας τρόπος για να αντιμετωπισθεί με επιτυχία η οικονομική εξουσία η οποία, διαφθείροντας και εξαγοράζοντας την Πολιτική, έχει προκαλέσει σκόπιμα την κρίση χρέους - μάλλον για να μας οδηγήσει, μέσα από τη δικτατορία των αγορών, σε σύγχρονα απολυταρχικά καθεστώτα.

Γράφει ο Στέργιος Σμυρλής

Το σχέδιο της καταστροφής της Ελλάδος συνεχίζεται σιωπηρά. Το Ισλαμικό τόξο εδραιώνεται στα Βαλκάνια. Οι μεγάλοι Έλληνες επιχειρηματίες προτιμούν μία νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία. Δεν γνωρίζουν οι ανόητοι ότι οι πρώτοι που θα υποστούν τα δεινά θα είναι αυτοί, γιατί αυτοί έχουν το πλούτο που θέλει ο κατακτητής.

Έλληνες, ενωθείτε.

Τα πιόνια της Νέας Τάξης, οπαδοί του Σχεδίου ΑΝΑΝ, εναλλάσσονται μεταξύ τους ελπίζοντας να κρατήσουν δέσμιους στο σάπιο σύστημα τους ανόητους συμπατριώτες μας.

Με τον φόβο της επικράτησης ενός ένοχου και άπατρι Λαθρομετανάστη που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, τα βρωμοκάναλα της Διαπλοκής μαζί με την υποστήριξη των προδοτών δημοσιογράφων, με χρήματα του Σόρου και με τη χρήση Δουρείων Ίππων, τόσο σε νέες Πολιτικές κινήσεις όσο και στο χώρο του διαδικτύου, αρχίζει ο νέος γύρος της εξοντώσεως της Ελλάδος και του Ελληνισμού.

Οι Κυβερνήσεις κατάντησαν πασαρέλες, όπου οι προδότες πολιτικοί, αλλάζοντας φορέματα, παρουσιάζονται στο σοκαρισμένο κοινό, ανανεωμένοι, έτοιμοι να διορθώσουν τα λάθη των προκατόχων τους.

Μόλις αναλάβουν καθήκοντα, όλοι αποδεικνύουν στο μεγάλο Αδελφό με το κυκλώπειο μάτι, που τα πάντα ορά, το μέγεθος της δουλικής αφοσίωσης των, με το να καταφέρουν γενοκτόνα κτυπήματα σε ένα Λαό, πού έχασε τη στράτα του, και από το ολέθριο «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» βρίσκεται κοντά στο δημοκρατικό «Καντόνια των απανταχού Λαθρομεταναστών της πρώην Ελληνικής Δημοκρατίας της Ελλάδος».

Αφού κουρέλιασαν το Σύνταγμα της Ελλάδος, καταστρέφουν την Ελλάδα, νομοθετώντας, πουλώντας, φιμώνοντας, εξαγοράζοντας ότι αντιστέκεται ή εκβιάζει.

Οι Τράπεζες, επιτύμβιες πλάκες, πλακώνουν την Ελλάδα.

Υπάρχει λύση, μας την έδειξε η Σερβία. Για να αποκτήσουμε την ανεξαρτησία μας χρειάζεται η Κεντρική Τράπεζα να γίνει Κρατική. Να αποκτήσουμε το δικό μας νόμισμα, να γίνουμε ανεξάρτητο κράτος και να παρατήσουμε την Ευρώπη της διαφθοράς. Η Ευρώπη σήμερα με αυτές τις ηγεσίες δεν είναι έχει πολλά να μας δώσει, αυτά δε που μας δίνει δεν έχουν σχέση με τις αξίες μας, που κουβαλάμε χιλιάδες χρόνια τώρα.

Είτε το θέλουμε είτε όχι, η Ορθόδοξη Χριστιανική συγγένεια με την Ρωσία είναι μία διέξοδος.

Προτιμώ το Ελληνορθόδοξο από το Ισλαμικό Βαλκανικό τόξο που μας ετοιμάζουν. Προτιμώ ακεραία την Πατρίδα μου και την επιστροφή στις ρίζες μας και στους προγόνους μας, από την διαμελισμένη ισλαμοκρατούμενη Ελλάδα, πού δυστυχώς όλα τα προδοτικά κόμματα στηρίζουν με το δικό τους τρόπο.

Η Ελλάς εκτός του ευρώ δεν πρόκειται να πάθει τίποτε κακό, σχετικά με τα δάνεια που χρωστάμε. Με την κατάργηση των μνημονίων μπορούμε να απαιτήσουμε τις Γερμανικές Πολεμικές αποζημιώσεις. Να χειρισθούμε καλύτερα το θέμα της ΑΟΖ, της Θράκης, της Κύπρου, να ελέγξουμε και τιμωρήσουμε το επαχθές χρέος, να ενισχύσουμε την Δικαιοσύνη και Εσωτερική Ασφάλεια, τις Ένοπλες Δυνάμεις, την Παιδεία και την Υγεία, να απαλλαγούμε από την κοματοκρατία και τη συναλλαγή, τους Κρατικοδίαιτους Νταβατζήδες και τον αρρωστημένο συνδικαλισμό.

Την λευτεριά δεν τη κερδίζεις μόνο με τους κονδυλοφόρους….

Για αυτό απαιτείται Πατριωτική Σύμπλευση σε πολιτικό επίπεδο και Στρατιωτική εγρήγορση.


provlepsi_elleimma (1) ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΛΑΓΗΕ
ΝΕΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ ΖΗΤΑ Η ΛΑΓΗΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΖΗΜΙΕΣ  1 δισ. ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2014!
ΕΠΑΝΑΛΗΨΙΣ ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ!
Εδώ στο blog έγραφα 8 Οκτωβρίου 2010 (ΔΕΗ : Θα πληρώσουμε το κόστος της “Πράσινης” Απάτης; ) ότι δηλαδή στις πλάτες της ΔΕΗ και θα παιχτούν πολλά παιχνίδια με σκοπό και να απαξιώσουν την εταιρεία, ώστε να αρπάξουν την ενέργεια οι γύπες του εξωτερικού αλλά και τις ζημιές να τις πληρώσουν οι Ελληνες.
Δεν πέρασαν δύο χρόνια και δικαιωνόμαστε καθημερινά, η Verbund έφυγε κλωτσηδών μη μπορώντας να “ανταγωνιστεί” τους ημεδαπούς καταφερτζήδες, δυο εταιρίες “πάροχοι” έκαναν ρεσάλτο και βάρεσαν κανόνι αφήνοντας στον αέρα χιλιάδες καταναλωτές και τώρα τους έχει αναλάβει η δικαιοσύνη.
Και πιο πρόσφατα η Πράσινη “Ανάπτυξη” δημιούργησε στην ΛΑΓΗΕ έλλειμα 300εκ €!
Ανάπτυξη με… ΕΛΛΕΙΜΜΑ!
O Ακριβής μάλιστα τίτλος 30 Ιουλίου 2012 ήταν:
Ε,λοιπόν σε αυτό το πλαίσιο ο λειτουργός κρίνει απαραίτηση τη λήψη πρόσθετων μέτρων κατά την επόμενη περίοδο, για τη  σταδιακή απόσβεση του ελλείμματος έως το Δεκέμβριο του 2014. 
ΓΙΑΤΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2014 ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΑΓΓΙΞΕΙ ΤΟ 1 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ !
ΝΑΙ!
1.000.000.000 € ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΠΡΑΣΙΝΑ ΧΟΡΤΑ !
ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥΣ ΑΝΕΜΙΣΤΗΡΕΣ ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΑΓΟΡΑΖΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΑΒ ΘΑ ΔΙΝΑΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΝΕΡΓΟΥΣ, ΑΣΕ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΑΒ “ΑΠΑΞΙΩΜΕΝΗ” (Η ΕΑΒ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ)
netakias.com, follow twitter.com/netakias
Με πληροφορίες από το energypress.gr και τον Αρχαιπτέρυγα 
 Ενημερωτικό Δελτίο Ειδικού Λογαριασμού ΑΠΕ & ΣΗΘΥΑ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2013