Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Ιουν 2011



Οι αιτίες αυτής της διάστασης δεν αφορούσαν στα συμφέροντα των γερμανών φορολογουμένων όπως δημόσια υποστηρίζει το Βερολίνο, επιδιώκοντας να χαιδέψει τα αυτιά των Γερμανών, αλλά στο διαφορετικό βαθμό έκθεσης στο ελληνικό χρέος των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών. Έγραφαν χαρακτηριστικά οι Financial Times σε εντιτόριάλ τους τη Δευτέρα 13 Ιουνίου.
«Το Βερολίνο επιμένει στις απώλειες ιδιωτών ομολογιούχων ως προϋπόθεση για τη χρηματοδότηση του δεύτερου δανείου διάσωσης. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε το γιατί. Η Γερμανία συμβάλει στο δάνειο σύμφωνα με το μερίδιό της στην οικονομία της ευρωζώνης και όχι με βάση την έκθεση του χρηματοπιστωτικού της συστήματος στην Ελλάδα. Οι γερμανικές τράπεζες και οι ασφαλιστικές μπορεί να βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο στην Ελλάδα σε σχέση με άλλες χώρες αλλά αποτελούν παραδείγματα σωφροσύνης σε σχέση με τις γαλλικές. Η χείρα βοηθείας του Βερολίνου στην Αθήνα διασώζει συγκαλυμμένα τις δικές του τράπεζες αλλά επιπλέον μικραίνει το βάρος που το Παρίσι θα έπρεπε διαφορετικά να αναλάβει»!

Αυτό είναι και το διακύβευμα της «διάσωσης της Ελλάδας» με το νέο, δεύτερο δάνειο: Η διασφάλιση των γαλλογερμανικών τραπεζών που αφού για δεκαετίες κερδοσκόπησαν αγρίως επί του ελληνικού χρέους επιβάλλοντας αυτές οι ίδιες τοκογλυφικά επιτόκια για να δανείσουν το ελληνικό Δημόσιο, επικαλούμενες το ρίσκο που περικλείει η επένδυσή τους, τώρα που ήρθε η ώρα να πληρώσουν για αυτό το ρίσκο, μετακυλύουν το κόστος στο κράτος! Η κοινή δήλωση των ηγετών Γαλλίας και Γερμανίας την Παρασκευή φαίνεται να βάζει ένα τέλος σε αυτή τη μείζονος σημασίας διαμάχη, μέσω της πρόκρισης της εθελοντικής και όχι δεσμευτικής συμμετοχής ιδιωτών στην αναδιάρθρωση.

Το δικό της προωθητικό ρόλο σε αυτό το συναινετικό αποτέλεσμα έπαιξε καταχώρηση στον ευρωπαϊκό Τύπο την οποία υπέγραφαν οι ηγέτες των 70 μεγαλύτερων γαλλο-γερμανικών πολυεθνικών που ζητούσαν... αλληλεγγύη. Παρότρυναν ειδικότερα τους δύο ηγέτες να αναλάβουν την ευθύνη τους καταλήγοντας σε μία κοινή θέση, υποστηρίζοντας ότι μια πιθανή «κατάρρευση του ευρώ θα ήταν καταστροφικό πισωγύρισμα για την Ευρώπη».

Μεταξύ των υπογραφόντων διακρίνονται οι διευθυντές κολοσσών όπως η
Deutsche Telekom και άλλων πολυεθνικών των δύο χωρών που έχουν εξαγοράσει ή αναμένεται να εξαγοράσουν ελληνικές ΔΕΚΟ αν τυχόν και εφαρμοστεί το πρόγραμμα ξεπουλήματος που προβλέπει το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο.

Πρόκειται πραγματικά για αποκάλυψη, επειδή έτσι καταδεικνύεται ποιος είναι όχι απλώς ο μεγάλος κερδισμένος αλλά και η κινητήρια δύναμη της ευρωπαϊκής νομισματικής ενοποίησης: Οι πολυεθνικές του κέντρου που βλέπουν την ακτίνα οικονομικής δράσης τους να επεκτείνεται πολύ πέραν των συνόρων τους, ενσωματώνοντας στην οικονομική τους επικράτεια δεκάδες άλλες χώρες! Ό,τι δεν κατάφερε ο Χίτλερ. Η άμεση και στρατηγική σύμπτωση αυτών των δύο συμφερόντων, των τραπεζιτών και του παραγωγικού κεφαλαίου, ανεξαρτήτως των επιμέρους αντιθέσεων, είναι σε τελική ανάλυση που επιβάλλει –προς το παρόν– την έγκριση του νέου δανείου και τη διάσωση του ευρώ.

Τον καθοριστικό ρόλο ωστόσο για να ανάψει το πράσινο φως για τη «διάσωση της Ελλάδας» έδωσε η προώθηση στη Βουλή του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής μετά τη προσωρινή ρωγμή που δημιουργήθηκε τη μέρα της γενικής απεργίας, κάτω από τη λαϊκή κατακραυγή.

Για τη Γερμανία και τη Γαλλία, που συνέβαλαν στο κλείσιμο του ρήγματος ανανεώνοντας την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπο του Γ. Παπανδρέου την κρίσιμη στιγμή που οι αμφισβητήσεις είχαν κορυφωθεί, η προώθηση του Μεσοπρόθεσμου αποτελεί τον απαράβατο όρο για την έγκριση της αναδιάρθρωσης στο βαθμό που τους πουλάει έναντι πινακίου φακής τα καλύτερα «φιλέτα» της δημόσιας περιουσίας. Βερολίνο και Παρίσι μάλιστα θα έχουν εξ αρχής λόγο στην προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων καθώς στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο προβλέπεται ρητά πως «η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα κράτη - μέλη της ευρωζώνης μπορούν να ορίσουν δύο παρατηρητές» στο Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας που θα αναλάβει να φέρει σε πέρας το «μεγάλο φαγοπότι» σε βάρος της περιουσίας του ελληνικού λαού. Πώς να μη στηρίζουν με χέρια και με πόδια τον Γιωργάκη;

Μόνο σε μπανανίες τη δεκαετία του ’60 επέβαλαν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα στις κυβερνήσεις των αποικιών τοποτηρητές για να είναι σίγουροι πως οι υποτακτικοί τους θα κάνουν ό,τι πρέπει με τον τρόπο που πρέπει!

Το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο ή δεύτερο Μνημόνιο ωστόσο είναι καταδικασμένο να αποτύχει, όπως απέτυχε και το πρώτο Μνημόνιο το οποίο υποτίθεται ότι θα επέτρεπε στην Ελλάδα να βγει στις αγορές και να ανακτήσει την χαμένη της αξιοπιστία.

Οι προβλέψεις του δεύτεροιυ Μνημονίου θα μείνουν στα χαρτιά, όπως για παράδειγμα η μείωση του δημόσιου χρέους ακόμη και κατά 20 ποσοστιαίες μονάδες που αναφέρεται ρητά, στην περίπτωση που ολοκληρωθεί το ξεπούλημα της δημόσια περιουσίας. Από αυτό το πρόγραμμα η κυβέρνηση ελπίζει να εισπράξει 50 δισ. ευρώ.

Ο λόγος της αποτυχίας περιγράφεται στις σελίδες του Μεσοπρόθεσμου, πάνω μάλιστα από μία φορά, όταν για παράδειγμα οι αιτίες των δημοσιονομικών αποκλίσεων αποδίδονται στη μεγαλύτερη της αναμενόμενης ύφεσης που επηρέασε αρνητικά τα δημόσια έσοδα. Κι αφού την έπαθαν πέρυσι, προαναγγέλλουν ακριβώς το ίδιο για φέτος, του χρόνου, του παραχρόνου, μέχρι και το 2015! Λιτότητα δηλαδή για πάντα!

Το ζητούμενο επομένως δεν είναι ο εξορθολογισμός των δημόσιων οικονομικών και η μείωση των ελλειμμάτων, που έχουν «ξεφύγει» προ πολλού. Το πρώτο πεντάμηνο του έτους ενδεικτικά το ταμειακό έλλειμμα, με βάση ανακοίνωση της Τράπεζας της Ελλάδας, έφθασε τα 10,13 δισ. ευρώ (από 9,5 δισ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα πέρυσι). Σε αυτή την αποτυχία μάλιστα συνέβαλαν τόσο τα έσοδα, που μειώθηκαν σε σχέση με πέρυσι, όσο και οι δαπάνες που αυξήθηκαν!

Το μεγάλο ζητούμενο επομένως είναι ο οδυνηρός «κοινωνικός μετασχηματισμός» που πραγματοποιείται μέσα από τις περικοπές των κονδυλίων απ’ όπου η κυβέρνηση περιμένει να εξοικονομήσει 28,3 δισ. ευρώ. Σε αυτό το πρόγραμμα βάζει πλάτη πλέον το «όλον ΠΑΣΟΚ» φέροντας συλλογικά την ευθύνη για την κοινωνική γενοκτονία που έρχεται. Για παράδειγμα, μόνο το 2012 προβλέπεται περικοπή των επιχορηγήσεων στους ΟΤΑ, ύψους 250 εκατ. ευρώ, κέρδη στον προϋπολογισμό από τη μείωση μισθών ύψους 660 εκατ., από τη μείωση των δαπανών περίθαλψης μέσω του νέου υγειονομικού χάρτη ύψους 204 εκατ. ευρώ, από τη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης ύψους 493 εκατ., και άλλα.

Η ραγδαία υποβάθμιση της δημόσιας υγείας δεν θα επέλθει μόνο μέσα από την εξαφάνιση της κρατικής χρηματοδότησης. Θα συμβεί επίσης μέσα από την επιχειρηματική λειτουργία των νοσοκομείων. Προβλέπεται συγκεκριμένα «η δημιουργία ενός διεθνούς γραφείου συνεργασίας και η υπογραφή διεθνών συμφωνιών για την υποδοχή ασθενών από άλλες χώρες, κυρίως ευρωπαϊκές. Η πρωτοβουλία αυτή μπορεί να συνδυασθεί και με εξελίξεις στο λεγόμενο θεραπευτικό τουρισμό κυρίως σε τουριστικά ανεπτυγμένες περιοχές και κοντά στα σύνορα (Βουλγαρία, Αλβανία, Τουρκία, Σκόπια)». Οι εργαζόμενοι επομένως θα διωχθούν από τα δημόσια νοσοκομεία που με χρήματα δικά τους κατασκευάστηκαν, εξοπλίστηκαν και στελεχώθηκαν τουλάχιστον... τρεις φορές: μέσω της υποβάθμισής τους λόγω των περικοπών, μέσω του εισιτηρίου το οποίο οι φτωχότεροι δεν έχουν να πληρώσουν και μέσω της κράτησης των καλύτερων κλινών και μονάδων για τα... γερά πορτοφόλια της Ευρώπης και των Βαλκανίων.

Κι όλα αυτά για τους... τοκιστές. Το μοναδικό κονδύλι που θα αυξάνεται σταθερά αφορά στους τόκους για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, που ενώ όλη την περίοδο 2000-2006 απορροφούσαν το 4-5% του ΑΕΠ, αυτή τη στιγμή ξεπερνούν το 7% και οι προβλέψεις για το 2015 κυμαίνονται από 9,3% του ΑΕΠ μέχρι 11,1%!

Τεράστιας επίσης σημασίας είναι και η πολιτική οπισθοδρόμηση που φέρνει το Μεσοπρόθεσμο. Δεν είναι μόνο η πρόθεση της στερούμενης κάθε νομιμοποίησης κυβέρνησης Παπανδρέου να δεσμεύσει και την επόμενη κυβέρνηση στην υλοποίηση ενός προγράμματος εξοντωτικής λιτότητας και οικονομικής κατοχής από τους δανειστές μας.

Είναι επίσης η πρόβλεψη διασύνδεσης του συστήματος ποινικού μητρώου της Ελλάδας με αντίστοιχα συστήματα άλλων κρατών της ΕΕ, κι αυτό σε μια συγκυρία που τυπικά η Συνθήκη του Σένγκεν καταρρέει!

Είναι επίσης η ψήφιση του με τη μορφή του ενός μόνο άρθρου που κι αυτό συνίσταται σε 16 πίνακες κοινωνικά καταστροφικών, τεχνικά ανεδαφικών, πολιτειακά έκθετων και κυριαρχικά επιζήμιων αν όχι προδοτικών προβλέψεων που αναιρούν τον κρατικό προϋπολογισμό και κατοχυρωμένα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Πρόκειται για ένα από τα πιο άγρια (σε βαθμό κανιβαλισμού) προγράμματα δομικών προσαρμογών που έχουν εφαρμοστεί από το ΔΝΤ με τεράστια ευθύνη της ΕΕ. Γι' αυτό πρέπει να μείνει στα χαρτιά.

Η μαζική και μαχητική απεργία της 15ης Ιουνίου άνοιξε το δρόμο, έδωσε πάλι την πρωτοβουλία των κινήσεων στην πλατεία Συντάγματος. Οι επόμενες κινήσεις μπορούν να οδηγήσουν το χάσμα στα άκρα, να είναι νικηφόρες ζητώντας παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, έξοδο από ευρώ και ΕΕ, ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και κάθε κυβέρνησης που θα επιδιώξει να εφαρμόσει λιτότητα και ιδιωτικοποιήσεις με ή χωρίς Μνημόνιο.

  • ...διαφορετικά θα μας αφήσουν να πτωχεύσουμε!
  • Μας απειλούν ξεδιάντροπα οι ιστορικοί σφαγείς μας, ότι θα μας "εκτελέσουν" αν δεν δεχτούμε να μας διαμελίσουν και να μας εξαθλιώσουν!

Για εποικοδομητική και σημαντική συζήτηση, έκανε λόγο ο πρωθυπουργός μετά τη συνάντησή τους με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν βαν Ρομπάϊ ενώ αργά το βράδυ θα συναντηθεί με τον Χ. Μπαρόζο.

Τώρα για ποιον είναι εποικοδομητική μια κουβέντα όπου ο ένας διατάσσει κι ο άλλος υπακούει, αυτό είναι μια άλλη κουβέντα. Στο πνεύμα των δηλώσεων που έγιναν στο Γιουρογκρούπ και ο Ρομπάι ουσιαστικά προειδοποίησε την Ελλάδα ότι θα αφεθεί στο έλεος αν δεν ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο.

Η προσπάθεια για την αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας έχει την πλήρη στήριξή μου, όμως το ελληνικό Κοινοβούλιο θα πρέπει να υποστηρίξει το πακέτο μέτρων που έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση με την τρόικα. «Αυτό θα ανοίξει το δρόμο για την εκταμίευση της επόμενης δόσης στα μέσα Ιουλίου»,
δήλωσε ο Ρομπάι και έκανε… ρόμπα όλη την κυβερνητική προπαγάνδα περί σωτηρίας της χώρας χωρίς προαπαιτούμενα. Αποκάλυψε επίσης τον ωμό εκβιασμό που έχει στηθεί τις τελευταίες εβδομάδες και που θα κορυφωθεί μόνο εφόσον ψηφιστεί το Μνημόνιο.

Δεν έχουν καταλάβει απολύτως τίποτε για τις αντοχές της ελληνικής κοινωνίας, δεν βλέπουν τους Αγανακτισμένους, δεν ακούνε που ο ελληνικός λαός βράζει.

Ο Ρομπάϊ είπε επίσης: «Εργαζόμαστε πάνω σε μια μεσοπρόθεσμη στρατηγική, η οποία συμπεριλαμβάνει την εθελοντική συμμετοχή των ιδιωτών στις γραμμές που χάραξε το χθεσινό Εurogroup. Με δεδομένη τη χρονική διάρκεια, το μέγεθος και τη φύση των απαιτούμενων αλλαγών στην Ελλάδα η εθνική συναίνεση αποτελεί προϋπόθεση για την επιτυχία τους».

Όσο για τον Γ. Παπανδρέου, στον κόσμο του. Ευχαρίστησε τον Ρομπάϊ και εξέφρασε την ελπίδα ότι η Βουλή θα εγκρίνει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα.

«Είμαστε αποφασισμένοι να βάλουμε την Ελλάδα στο σωστό δρόμο, να προχωρήσουμε μπροστά και να βάλουμε τη χώρα σε ένα βιώσιμο περιβάλλον. Ταυτόχρονα ελπίζω ότι και η ΕΕ θα έχει την ίδια θέληση να υποστηρίξει ενωμένη την ελληνική προσπάθεια και θα δείξει την απαραίτητη δύναμη να αντιμετωπίσει μια κρίση που δεν έχει μόνο Ελληνική αλλά και ευρωπαϊκή διάσταση, και ότι θα πάρει τις απαραίτητες αποφάσεις στη Σύνοδο Κορυφής που θα συγκληθεί τις επόμενες ημέρες»,
δήλωσε ο πρωθυπουργός.

Δηλαδή έχουν άδικο οι Αγανακτισμένοι που θα συρρεύσουν την Τρίτη στις 7 το απόγευμα, να αποκλείσουν τη Βουλή και να μην μπει κανείς μέσα;

Όταν σε έναν λαό του δίνεις μόνο μια επιλογή, τότε υπάρχει σοβαρό θέμα. Δε μπορεί να υπάρχει μόνο η λύση του Μεσοπρόθεσμου και να εκφοβίζεται έτσι η Ελλάδα. Δε μπορεί να έχει δίκιο η μειοψηφία της κυβέρνησης και να είναι ηλίθιοι τα κόμματα της αντιπολίτευσης, το 80% του κόσμου που δε θέλει Μνημόνιο, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που ασκούν κριτική στην κυβέρνηση κι αυτοί που παραιτήθηκαν αλλά και όσοι την τελευταία στιγμή δεν το έκαναν εκφοβιζόμενοι από τους “Ηρακλείς” του κ. Παπανδρέου που μιλούσαν για αποστασία.


Ενώ η πατρίδα μας περνάει τις χειρότερες στιγμές της μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, ενώ ο σύγχρονος κατακτητής γελάει σατανικά επιδεικνύοντας την ισχύ του στον μέγιστο (ίσως) βαθμό, οι κομπορημονούντες συναλαγεζόμενοι και θιασώτες των πολιτικών καθεστώτων έχουν βγει στους δρόμους, στα μπαλκόνια, στο διαδίκτυο και τις πλατείες και φωνασκούν με λογίδρια για την διάσωση της χώρας!!!

Είναι φυσικά τραγική ειρωνεία, να παρατηρούμε τους σκεπτόμενους, τους «σοφούς» και τους κάθε λογής μικρομέγαλους (που έγιναν γνωστοί στην χώρα χρησιμοποιώντας τα κανάλια – οδούς που το καθεστώς -σημερινό και χθεσινό- τους διέθεσε για να ικανοποιήσουν την ματαιοδοξία τους) να διαλαλούν την πνευματική τους πραμάτεια έχοντας εξασφαλίσει εκ των προτέρων την διαβίωσή τους!!! Στήνουν τις μεγαφωνικές τους που τα λαμπρά τους ονόματα διαθέτουν και προσφέρουν εκθέσεις ιδεών, λύσεις και λυσάρια, απευθυνόμενοι σε έναν λαό που βλέπει το τέλος να έρχεται και ταυτόχρονα νιώθει τις παγίδες που το σύστημα του έχει στήσει, ώστε να μην μπορέσει ποτέ να κόψει τα δεσμά του και να παραμείνει πειθήνιο, άβουλο και άλογο όν, όπως προγραμματίστηκε να είναι… Και οι «σοφοί» συναγελάζονται, καταθέτοντας τα όνειρά τους απέναντι στην ζώσα δυστυχία και την επικείμενη εξαθλίωση των πολλών…

Το θέατρο του παραλόγου, δίνει παραστάσεις και αναζητά θεατές που θα ακολουθήσουν πιστά την συνταγή, με απώτερο σκοπό να διασπαστεί η μάζα και να μετατραπεί σε εύπλαστο χυλό… Με σκυμμένο το κεφάλι, αντικρίζω προσωπικότητες αξιοσέβαστες να δίνουν το επαναστατικό τους παρόν με δόσεις ή να προτρέπουν σε αγώνες, που οι ίδιοι με τις πράξεις (ή μη πράξεις) τους απορρίπτουν…

Και όμως, αν ήθελαν κάποιοι, αυτό το τσίρκο της κυβέρνησης Παπανδρέου, θα είχαν κατορθώσει να το διαλύσουν στα εξ ών συνετέθη και θα είχαν στείλει προ καιρού στον Καιάδα όλους εκείνους που απεργάζονται την δυστυχία, την εξαθλίωση, την ταπείνωση και την κατοχή της πατρίδας και των πολιτών…

Όργανα του συστήματος, αδύναμοι για μεγάλους αγώνες, συμπεφωνημένες βαλβίδες εκτόνωσης της λαϊκής οργής; Τί και πώς άραγε μπορούν να χαρακτηρισθούν οι προσωπικότητες εκείνες που «κάθονται» όταν η πατρίδα τους φωνάζει ή «ξεσηκώνονται» σταδιακά και καταφέρνουν να λειτουργούν αποπροσανατολιστικά, δημιουργώντας περισσότερη σύγχυση στους ούτως ή άλλως μπερδεμένους οργισμένους (και όχι αγανακτισμένους) πολίτες της χώρας;

Σαν παράδειγμα, θα φέρω την δράση του Μίκη Θεοδωράκη, τον οποίο τιμώ και σέβομαι για τους πολιτικούς του αγώνες και για την προσφορά του στον μουσικό πολιτισμό αυτής της καταταλαιπωρημένης πατρίδας… Αν ήθελε ο Μίκης Θεοδωράκης, θα είχε στήσει χορό και τραγούδια στην πλατεία του Συντάγματος, μπροστά στη Βουλή, καλώντας όλους τους μεγάλους καλλιτέχνες να συμμετάσχουν σε μία μουσική και χωρίς τέλος διαμαρτυρία κατά της τροϊκανής κυβέρνησης Παπανδρέου και του καθεστώτος που παραδίδει τη χώρα στα νύχια των «δάνειων δυνάμεων», των διεθνών τραπεζιτών και της Παγκοσμιοποιημένης Νέας Τάξης. Αν ήθελε ο Μίκης Θεοδωράκης θα είχε στήσει τον χορό της απελευθέρωσης της χώρας, θα εξανάγκαζε την διεθνή κοινότητα να γίνει μάρτυρας της «μουσικής» πτώσης Παπανδρέου και της ήττας των διεθνών οικονομικών τρομοκρατών…

Τα ανδρείκελα δεν χρειάζονται μεγάλους αγώνες για να πέσουν. Μπορούν να πέσουν με ένα φύσημα, μία πνοή, με ένα τραγούδι χωρίς σταματημό… Η απουσία του Μίκη Θεοδωράκη, η συμβολική του παρουσία μακριά από το Σύνταγμα και τους Έλληνες πολίτες, η σαφέστατη διαφοροποίησή του από έναν ενωτικό αγώνα κατά της οικονομικής δικτατορίας που δυναστεύει την πατρίδα μας, αποτελεί τρανή απόδειξη της λιγοστής θέλησης ή των κακών συμβουλών, την ώρα που η πατρίδα απαιτεί θυσίες και καλεί όσους τίμησε να την υπερασπισθούν… Και όμως, με τις μουσικές και τα τραγούδιά του, μπορεί να δώσει εκείνο το φύσημα που θα γκρεμίσει το σάπιο...

Σε αυτό το κάλεσμα λείπουν εκείνοι που τιμήθηκαν και έχουν αφήσει τους πολίτες βορά στα συστημικά όργανα της προπαγάνδας, του παρακράτους και των μηχανισμών διάσπασης και διάλυσης κινήσεων κατά του καθεστώτος… Η απουσία των επωνύμων είναι στα έργα… Από λόγια χορτάσαμε. Οι εκθέσεις ιδεών είναι καλές, αλλά απαιτείται πλέον να περάσουμε στην δράση. Και σε αυτή η δράση φαίνεται πως οι επώνυμοι –πλην ελαχίστων λαμπρών εξαιρέσεων- φαίνεται πως δεν θέλουν να συμμετέχουν…!

Και όμως, ετούτη η γη, ετούτη η πατρίδα, φωνάζει με απελπισία και μας καλεί ΟΛΟΥΣ σε έναν αγώνα για τα ιερά και όσια που μας παρέδωσαν οι παλιότεροι κι εμείς χαρίζουμε στα πόδια του καθεστώτος – δυνάστη μας…
Μεγάλες απουσίες, από μεγάλους άνδρες, δυστυχώς, είναι η αιτία της κατάπτωσης (και ίσως της τελικής πτώσης) που επικράτησε και που συνεχίζει να επικρατεί στην χώρα… Δ
Δυστυχώς, επτωχεύσαμε πρώτα σε κουράγιο εκείνων που έπρεπε να είναι προμετωπίδες…
Οποιαδήποτε άλλη πτώχευση αποτελεί λογικό επόμενο της μικρότητας όσων τιμήθηκαν…

Ποτέ, όμως, δεν είναι αργά οι τιμημένοι να ανταποδώσουν την τιμή...

Κωνσταντίνος
Το ερώτημα που αρχίζουν πια να βάζουν ολοένα και πιο πολλοί ευρωπαϊκοί λαοί που καλούνται να υποκύψουν στην πολιτική της λιτότητας είναι αυτό: σε ποιόν ανήκει η πολιτική πατρότητα αυτής της πολιτικής;
Έχει άραγε αυτή η πολιτική την απαιτούμενη δημοκρατική συναίνεση;
Ή μήπως έχει επιβληθεί από εξωθεσμικούς επικυρίαρχους που εξυπηρετούν τους δικούς τους σκοπούς;

Για να βρούμε την απάντηση, θα χρειαστεί να την αναζητήσουμε πίσω από την πολιτική, στην οικονομία. Το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο υποχρεώνει σήμερα τις κυβερνήσεις να διατηρούν πλεονάσματα ώστε να μπορούν να πληρώνουν τα χρέη τους στους τραπεζίτες. Μαθηματικά, αυτό είναι αδύνατον, αφού τα πανωτόκια αφαιρούν από τα κράτη τη δυνατότητά τους να ξοφλήσουν τα χρέη τους.

Ομως, το χρηματοπιστωτικό σύστημα απαιτεί από τις κυβερνήσεις να ξεζουμίζουν ολοένα και περισσότερο τους φορολογούμενους. Ετσι οι οικονομίες βυθίζονται στην ύφεση, καθώς, όσο κι αν είναι κερδοσκοπικές οι επενδύσεις των τραπεζιτών, οι φορολογούμενοι φορτώνονται στις πλάτες τους όλες τις ζημιές τους.

Ο οικονομολόγος Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ είχε εξηγήσει τον φαύλο κύκλο με τον οποίο οι τραπεζίτες δημιουργούν χρήμα από το τίποτα. Και αυτό είναι κάτι απαράδεκτο, έγραφε ο Γκαλμπρέιθ, για κάθε απλό εργαζόμενο που βγάζει με τον ιδρώτα του το μεροκάματο. Επειδή οι τραπεζίτες είναι στην ουσία τσαμπατζήδες.

Αυτοί οι τσαμπατζήδες έχουν σήμερα κυριαρχήσει στο πολιτικό σύστημα. Οι ίδιοι αυτοί τραπεζίτες που κόπτονται για την ελευθερία των αγορών, είναι στην πραγματικότητα επιδοτούμενοι από τις κυβερνήσεις που απομυζούν τους λαούς τους. Γι’ αυτό, ένας άλλος οικονομολόγος, ο Μάικλ Χάντσον, έχει καταλήξει στο συμπέρασμα πως αυτή η χρηματοπιστωτική ολιγαρχία έχει σήμερα υποκαταστήσει τη δημοκρατία.

Αν οι λαοί των χρεωμένων ευρωπαϊκών χωρών γνώριζαν τη μυστική οικονομική διπλωματία των κυβερνήσεών τους με τους τραπεζίτες, δεν θα δέχονταν ποτέ να σκύψουν το κεφάλι στη λιτότητα. Επειδή τότε θα επιβεβαιώνονταν οι υποψίες που τους διακατέχουν σήμερα: πως στην πραγματικότητα βρίσκονται υπό κατοχή και πως από τότε που η πολιτική παραδόθηκε στην εξουσία του χρήματος (πρώην τραπεζίτες μετέχουν σήμερα σε πολλές κυβερνήσεις), στην ουσία παραδόθηκε μαζί και η δημοκρατία.

Γι’ αυτήν την κρίση νομιμοποίησης του συστήματος και για την κατάργηση της πολιτικής είχε γράψει προφητικά ένας διαπρεπής νομομαθής, ο διορατικός Καρλ Σμιτ. Στο εξής, έγραφε, δεν θα υπάρχουν πολιτικά προβλήματα (κάτι που εξηγεί την αναλγησία πολλών κυβερνήσεων μπροστά στα πάθη των λαών τους).

Και συνέχιζε: «Το κυρίαρχο σήμερα είδος οικονομοτεχνικής σκέψης δεν είναι πλέον καν σε θέση να αντιληφθεί μια πολιτική ιδέα. Το σύγχρονο κράτος φαίνεται να έγινε πράγματι ό,τι βλέπει σε αυτό ο Μαξ Βέμπερ: μια μεγάλη επιχείρηση».

Μια μεγάλη επιχείρηση, όμως, δεν μπορεί να ελπίζει στη νομιμοποίησή της από τον λαό,αλλά μόνο από τη γενική συνέλευση των μετόχων της. Σε αυτήν τη γενική συνέλευση μπορεί να μετέχουν σήμερα κυβερνώντες και τραπεζίτες, αλλά ο μεγάλος απών είναι ο λαός και ως εκ τούτου, οι αποφάσεις της μειοψηφίας κρίνονται παράνομες και μη εκτελεστέες...

Πιστεύει κανείς σοβαρά ότι ο Γιώργος έχει ένα πολιτικό σχέδιο για την Ελλάδα; Προφανώς και δεν έχει. Έχει όμως ένα πολιτικό σχέδιο για το κόμμα του και την εξουσία του – με την έμφαση στο «του», γιατί τα θεωρεί πολιτική (ίσως και οικογενειακή) ιδιοκτησία του.

Το σύστημα εξουσίας του ΓΑΠ μέχρι την Πέμπτη ήταν σε κατάσταση αποσύνθεσης. Όμως έβαλε τα πράγματα σε μία νέα σειρά και έκανε συγκεκριμένες κινήσεις, ασχέτως αν δεν αρκούν για να αντιστρέψουν το κλίμα. Το πρώτο που έκανε ήταν «να μαζέψει» το κόμμα του. Ήρθε σε συνεννόηση με τον Βενιζέλο, μοίρασε τιμάρια της εξουσίας στο «όλον ΠΑΣΟΚ» (που έλεγε ο Βαγγέλης), ισορρόπησε ανάμεσα στην «αυλή» του και τους κομματικούς, απέρριψε όσους από το ΠΑΣΟΚ προωθούσαν τις οικουμενικές λύσεις επειδή σηματοδοτούσαν την μετάβαση της εξουσίας εκτός του κόμματος.

Ταυτόχρονα μέσω του ανασχηματισμού ήρθε σε μία νέα «συνεννόηση» με την διαπλοκή. Ο ΓΑΠ από εκεί που δεν ήθελε να διαπραγματεύεται με τους εθνικούς κατασκευαστές και τους εθνικούς δημοσιογράφους που ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις από το 1965, έβαλε τοποτηρητές της στην κυβέρνηση. Τυχαία νομίζετε ότι ο Σαμαράς ρωτούσε τον πρωθυπουργό «αν θα βάλει πάλι μπροστά τα έργα συμβάσεων παραχώρησης – ανάμεσα στα οποία και οι πέντε μεγάλοι αυτοκινητόδρομοι», αν θα επισπεύσει την απορρόφηση των πόρων του ΕΣΠΑ και θα αξιοποιήσει τις δυνατότητες που παρέχει η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων ή η Παγκόσμια Τράπεζα; Ο πρόεδρος της ΝΔ γνωρίζει πολύ καλά ποιοι ενδιαφέρονται γι’ αυτούς τους πόρους και αυτά τα έργα… Ο ΓΑΠ κλείνει το μάτι στην διαπλοκή ότι «ανοίγει το μπαούλο» και αυτή ανταποκρίνεται – δείτε τα πρωτοσέλιδα από την Παρασκευή και μετά.

Έχοντας κλείσει τα δύο μέτωπα, με το ΠΑΣΟΚ και με τη διαπλοκή, μπορεί να ασχοληθεί με το τρίτο, που είναι και το δυσκολότερο: η λαϊκή αντίδραση. Το πρόβλημα του ΓΑΠ είναι ότι έχει διαμορφωθεί κοινωνική συνείδηση στον αντίποδα της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ και οι πολιτικοί επιστήμονες, κοινωνιολόγοι κ.λπ. συμφωνούν ότι για να αλλάξουν αυτές οι συνειδήσεις χρειάζεται χρόνος και προσπάθεια.

Καθώς ο ΓΑΠ δεν είναι σίγουρος ότι έχει πολύ χρόνο μπροστά του, επιχειρεί να «ζαλίσει» τον κόσμο, να του βάλει άλλες προτεραιότητες και πολιτικά διλήμματα, όπως είναι το δημοψήφισμα με ερωτήματα επί παντός του επιστητού (συνταγματική μεταρρύθμιση, πολιτικό σύστημα κ.α.).

Ειδικά δε με τον εκλογικό νόμο χρειάζεται προσοχή, διότι στόχος του ΓΑΠ είναι μήπως μπορέσει να τον εφαρμόσει από τις επόμενες εκλογές (και όχι από τις μεθεπόμενες, όπως προβλέπει το άρθρο 54 του Συντάγματος στην περίπτωση που δεν υπάρχει η αυξημένη πλειοψηφία των 2/3). Υπάρχουν κάποιες σκέψεις (π.χ. ψήφιση του νόμου από τη Βουλή και μετά η έγκρισή του από το δημοψήφισμα) ώστε να πατήσουν στο συνταγματικό κενό και να εγκαθιδρύσουν πλειοψηφικό σύστημα με μονοεδρικές περιφέρειες και μεγαλύτερη λίστα επικρατείας όπου θα ισχύει η απλή αναλογική.

Επομένως το ΠΑΣΟΚ δεν έχει παρατήσει τα όπλα και δεν σχεδιάζει να πέσει ως ώριμο φρούτο. Χρειάζεται η ανάπτυξη πολιτικών πρωτοβουλιών εκ μέρους της αντιπολίτευσης ώστε να διαμορφωθεί κοινωνική συνείδηση που θα ευνοήσει την κυβερνητική αλλαγή φέρνοντας πιο κοντά τις εκλογές και παράλληλα θα επιτρέπει σε μία νέα κυβέρνηση να κυβερνήσει.

Πηγή


Άρθρο 157(ΠΟΙΝΙΚΟΥ ΚΩΔΙΚΑ)

Βία κατά πολιτικού σώματος ή της Κυβέρνησης

1. Όποιος με βία ή με απειλή βίας επιβάλλει στη Βουλή ή την Κυβέρνηση ή σε μέλος τους την εκτέλεση, παράλειψη ή ανοχή πράξη που ανάγεται στα καθήκοντά τους τιμωρείται με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών.
Η ίδια ποινή επιβάλλεται αν η πράξη στρέφεται κατά αρχηγού αναγνωρισμένου κατά τον κανονισμό της Βουλής πολιτικού κόμματος.

Σαφώς η βία είναι ο εκβιασμός τύπου "Μεσοπρόθεσμο ή Χρεοκοπία"...

Σαφώς η βία είναι ο εκβιασμός της συναίνεσης...

Σαφώς η βία στρέφεται εναντίον του Ελληνικού Λαού...

  • "Χρωστούσαμε 90 δις ευρώ το 1994, στην πορεία πληρώσαμε 571 δις ευρώ και καταλήξαμε το 2010 να χρωστάμε κι άλλα 340 δις ευρώ"
Κάποτε πριν πολλά χρόνια σε όλα τα Ελληνάκια , μας μάθαιναν μια παροιμία στο σχολείο "του Έλληνος ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει".

Φυσικά και στο DNA του Ελληνα είναι αποτυπωμένη αυτή η πληροφορία.

Μόνο που «ζυγός» στη συνείδηση του Έλληνα ισοδυναμεί με στρατιωτική κυριαρχία. Με μπαρούτι, κανόνια και καριοφίλια. Εμείς οι Έλληνες λοιπόν δεν είχαμε γνώση ότι στη σύγχρονη «κοινωνία της πληροφορίας», ο πόλεμος, δεν είναι κατ ανάγκη στρατιωτικός. Οι σύγχρονοι πόλεμοι δεν διεξάγονται με κανόνια και καριοφίλια. Οι σύγχρονοι πόλεμοι διεξάγονται με καλώδια, δορυφορικές συνδέσεις και διαρκή πατήματα πλήκτρων σε ένα υπολογιστή. Αυτή την παράμετρο ο Έλληνας δεν την είχε δουλέψει ούτε ούτε στο συνειδητό ούτε στο υποσυνείδητο του.

Στο τέλος αυτού του άρθρου, σας παραβάλω τέσσερις πίνακες με στοιχεία που λάβαμε από το «Κοινωνικό Φόρουμ Κορινθίας». Στοιχεία σχετικά με το χρέος της ώρας μας μετά το 1980 και μέχρι σήμερα.

Στοιχεία που επιμελώς έκρυβαν από τους Έλληνες μην τυχόν και ξυπνήσουμε από τον λήθαργο που τους είχε ρίξει η Κεντρική Πολιτική σκηνή. Και θα σας εξηγήσουμε με πολύ απλά λόγια, πόσο οργανωμένο ήταν το έγκλημα ! Οργανωμένο από το εξωτερικό αλλά για την επιτυχή έκβασή του χρειαζόταν πολλούς ΠΡΟΔΟΤΕΣ στο εσωτερικό. Σε καμία περίπτωση δεν θα κομματικοποιήσω την ανάλυση. Σίγουρα όμως θα πολιτικολογήσω διότι πέραν των οικονομικών στοιχείων, υπάρχει η ένοχη σιωπή ολόκληρου του πολιτικού συστήματος της χώρας με σκοπό να επιτευχθούν τα παρακάτω.

Στους πίνακες που υπάρχουν στοιχεία από το 1991 θα δείτε ότι η χώρα μας κατέβαλε για τοκοχρεολύσια στην περίοδο 1994-2001 περίπου 20δις το χρόνο. Ένα ποσό που γίνεται περίπου 30 δις κάθε χρόνο για την περίοδο 2002-2006. Ξαφνικά, το 2007 το ποσό αυτό έφτασε στα ύψη αρχικά στα 60 δις το χρόνο και το 2009 κόντεψε τα 80 δις!!!

Από το 1991 μέχρι το 2010, εμείς οι Έλληνες έχουμε πληρώσει στους διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους (κρατηθείτε!) 665δις Ευρώ . Να σας το γράφω κιόλας να δείτε τον αριθμό :

665.000.000.000 ευρώ.

Και αν προσπαθήσει κάποιος να τα μετατρέψει σε δραχμές με την ισοτιμία 1 ευρώ=340.75 δρχ, οι πιο παλιοί θα τρομάξετε από το αποτέλεσμα. Έχουμε πληρώσει στα κοράκια:

2.214.875.000.000.000 ΔΡΑΧΜΕΣ .

Δεν μιλάμε για δισεκατομμύρια πλέον αλλά ούτε καν για τρισεκατομμύρια. Μιλάμε για ένα αστρονομικό ποσό 2,21 τετράκις εκατομμυρίων δραχμών!

Είναι απίστευτο, ασύλληπτο και συνάμα αστρονομικό νούμερο που δεν χωράει στο μυαλό κανενός ανθρώπου που είχε μάθει να μετρά σε δραχμές!!!

Προσέξτε τώρα κάποιους υπολογισμούς (σε ευρώ γιατί σε δραχμές θα χάσουμε την μπάλα) σε μια περίοδο όπου κανείς δεν συζητά τι έγινε διότι προέχει η πολιτική επικοινωνιακή τακτική των κομμάτων για το ποιος φταίει λιγότερο!!! ΘΑ πάρουμε μια περίοδο ξεκινώντας από το 1994 ως σήμερα, που δεν είχαμε πολιτική αστάθεια και όλες οι Κυβερνήσεις ήταν ισχυρές!

Από το 1994 ως το 2010 οι Έλληνες πληρώσαμε στους τοκογλύφους που μας δάνειζαν ασύστολα, 571 δις Ευρώ. Στο ίδιο διάστημα , το χρέος μας ως χώρα (πάντα για το δημόσιο χρέος) από 90 δις που ήταν αρχικά έφτασε φίλες και φίλοι στα 340 δις ευρώ.

Καταλάβατε τι συνέβη την περίοδο αυτή; ξεκινώντας από το 1994, χρωστούσαμε 90 δις ευρώ, πληρώσαμε (αν αθροίσετε τα ποσά στον πίνακα) 571 δις ευρώ και καταλήξαμε το 2010 να τους χρωστάμε κι άλλα 340 δις ευρώ !!! Και το ποσό θα αυξάνεται διαρκώς!!!

Σε όλο αυτό το διάστημα από τον παράπλευρο πίνακα (στο τέλος του άρθρου) θα δείτε ότι στο διάστημα 2007-2010 τα τοκοχρεολύσια αυξάνονταν και διπλασιάζονταν ενώ οι μισθοί και οι συντάξεις παρέμεναν σταθεροί!

Σας το ξαναγράφω για να δώσετε βάση και να το χωνέψετε:

Χρωστούσαμε 90 δις ευρώ το 1994, στην πορεία πληρώσαμε 571 δις ευρώ και καταλήξαμε το 2010 να χρωστάμε κι άλλα 340 δις ευρώ !!!

Είναι περισσότερο από προφανές ότι το 2007, οι διεθνείς τοκογλύφοι αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν την υπερχρεωμένη χώρα μας, ως πολιορκητικό κριό αρχικά κα κατόπιν ως βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια της ΕΕ. με διπλό σκοπό !

ΠΡΩΤΑ απ όλα να γονατίσουν την ευρωζώνη και να «δολοφονήσουν» οικονομικά την Ευρώπη και ΔΕΥΤΕΡΟΝ να πλιατσικολογήσουν τον απίστευτο πλούτο που διαθέτει η χώρα μας.

Είναι προφανές ότι χωρίς βοήθεια εκ των έσω, οι διεθνείς οικονομικοί τρομοκράτες δεν θα είχαν καταφέρει τίποτα! Αφού τρομοκράτησαν πρώτα όποιον τους αντιστάθηκε, αφού κατέκαψαν τη μισή χώρα βάζοντας 8.000 εστίες φωτιάς, το 2007, έσπευσαν να κάνουν απαιτητά τεράστια ποσά , κάνοντας τη χώρα μας μια τεράστια «βόμβα χρέους» στα θεμέλια της ευρωζώνης. Η χώρα για να παραδοθεί ως βορά στα κοράκια, είχε πληγωθεί πρώτα εσωτερικά από σύγχρονους «Εφιάλτες» που σήμερα παραμένουν στο απυρόβλητο !

Προδότες που με το αζημίωτο, έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να κρύψουν τα δομικά προβλήματα της οικονομίας από τους Έλληνες και πάνω απ΄ όλα να τα συντηρήσουν . Ταυτόχρονα, διέλυσαν όλο τον αδιαίρετο κοινωνικό ιστό της χώρας, καταργώντας κάθε τι που μας ενώνει ως Έλληνες! Καταργώντας τα αρχαία ελληνικά, τα σύμβολα από την δημόσια διοίκηση, τα σύνορα, το θρήσκευμα , δημιουργώντας την ψευδαίσθηση στους Έλληνες ότι όλα αυτά γίνονται για την δημιουργία μιας «σύγχρονης Ελλάδας», συστρατεύοντας όλους τους κουλτουριαρέους και οργανώνοντας σεμινάρια ακόμη και σε δημοσιογράφους που θα «καλλιεργούσαν το έδαφος» για την επέλαση των τοκογλύφων.

Καταλήξαμε λοιπόν , ως χώρα, όποιος μιλούσε για εθνικά ζητήματα να κατατάσσεται αυτομάτως στους Εθνικιστικούς κύκλους και καταδικάζονταν στο «πυρ το εξώτερο» από το σύστημα που εξευτέλισε τους θεσμούς στην χώρα μας.

Προσωπικά δεν τα έχω τόσο με τους πολιτικούς που τα άρπαξαν χοντρά είτε με μίζες είτε με … προεκλογικές χορηγίες! Αυτοί πάντα τα ίδια έκαναν! Και άλλωστε ο κόσμος τους έχει καταδικάσει και τους ετοιμάζει μεγάλες εκπλήξεις! Και προς θεού δεν μιλάω υπέρ τρομοκρατικών ενεργειών. Το ξεκαθαρίζω, μιλάω για την επερχόμενη εξέγερση των ελλήνων πολιτών και τον αναγκαστικό «εξοστρακισμό» αρκετών πειθήνιων οργάνων των διεθνών τοκογλύφων. Κάτι που έρχεται σύντομα!

Προσωπικά, ψέγω, κακίζω και αναθεματίζω, όλους αυτούς που «έστρωσαν το χαλί» στην σύγχρονη κατοχή που ζούμε ως χώρα και δεν είναι πολιτικοί –μόνο-! Είναι «διαμορφωτές της κοινής γνώμης» , δημοσιογράφοι , παρουσιαστές και παρακρατικοί, που προσπάθησαν και εν πολλοίς τα κατάφεραν, να περάσουν στο υποσυνείδητο των Ελλήνων, ότι είμαστε μια «ζοφερή οικονομία», που πρέπει να εκμοντερνιστεί, διώχνοντας τους παπάδες από την κοινωνία, κάνοντας την Ελλάδα πολυπολιτισμικό ξέφραγο αμπέλι και αλλάζοντας την ιστορία της χώρας μας, εξευτελίζοντας ακόμη και ήρωες του ’21, ξαναγράφοντας τα βιβλία μας σε μια εξευτελιστική μορφή. Τόσο εξευτελιστική που έφτασαν σε σημείο να βαφτίσουν την Μικρασιατική Καταστροφή ως ... συνωστισμό στο λιμάνι της Σμύρνης!!

Σε τέτοιο βαθμό που αν κάποιος τολμούσε την επέτειο της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας να κρεμάσει σημαία στο μπαλκόνι του, αυτός γελοιοποιούνταν και καταδικαζόταν από το σύστημα ως γραφικός!

Ετσι βρεθήκαμε σήμερα στους δρόμους, ως απλοί «αγανακτισμένοι».

Χωρίς ταυτότητα εθνική, χωρίς κάποιον να τολμά να ηγηθεί ενός κινήματος ανατροπής της σάπιας και διεφθαρμένης καθεστηκυίας τάξης, χωρίς την ελπίδα ότι μπορεί να ιδρυθεί ένα κόμμα που θα εκφράσει την πραγματική επιθυμία των Ελλήνων και όχι τους ευσεβείς πόθους των τοκογλύφων που πλέον έχουν πραγματοποιήσει ΚΑΤΟΧΗ στη χώρα μας!

Βλέπετε το σχέδιο ήταν εικοσαετές, και προέβλεπε την δημιουργία ενός «Γερμανικού Λάντεν», στα σύνορα της Ευρασίας που θα λέγεται κατ ευφημισμό «Ελλάδα» μιας και στην ουσία θα αποτελεί αποικία των Γερμανών!

Και για να το δεχτεί αυτό ο Ελληνας θα έπρεπε προηγουμένως να του πάρουν ότι τον ταυτολογούσε ως Εθνος, να του δημιουργήσουν την εικόνα ότι οι πραγματικοί Έλληνες-Μακεδόνες βρίσκονται στα βόρεια σύνορά μας και γενικά να καταστρέψουν όποια ταυτότητα θα του επέτρεπε να σηκώσει κεφάλι και να νοιώσει υπερήφανος γι αυτό που είναι. Σήμερα, ακόμη και αυτοί που είναι στους δρόμους, επαναστατούν αλλά με σκυμμένο το κεφάλι και ντρεπόμενοι που αποτελούν ένα PIGS nation (Pig=γουρούνι, ακρωνύμιο (Portugal, Ireland, Greece, Spain)!

Καταλήγοντας αυτή την κοινωνικο-οικονομική ανάλυση, είναι προφανές ότι βρισκόμαστε στο τελευταίο στάδιο της εφαρμογής ενός σχεδίου που είχαν απεργαστεί την δεκαετία του 80, τέθηκε σε εφαρμογή την δεκαετία του 90 και είμαστε θεατές της τελευταίας πράξης του δράματος !

Μόνο που σε όλα αυτά ξέχασαν κάτι! Είμαστε το μόνο Εθνος διεθνώς που εξεγέρθηκε μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς από τους Οθωμανούς και τα κανόνια του Αλή Πασά! Δεν θα "μασήσουμε" μπροστά στην πολιορκία των Ούνων Φραγκολεβαντίνων με τα κομπιουτεράκια και ένα παλιόχαρτο που λέγεται Ευρώ! Η δική τους σωτηρία, περνάει πάνω απ το πτώμα μας! Κι αν εμείς πεθάνουμε ως χώρα, τότε μαζί μας, στον οικονομικό μας τάφο θα πάρουμε κάθε τι Ελληνικό! Μέχρι και το Ευρώ και την Ευρώπη που αποτελούν σήματα κατατεθέντα (trade marks) της Ελλάδας!

Και ελάτε να βάλουμε ένα στοίχημα! Ποιος θα πεθάνει (οικονομικά) πρώτος; Η Ελλάδα ή κάποια άλλη «δυνατή» (μέχρι σήμερα) χώρα της Δύσης!

Αυτό θα είναι και το επόμενο άρθρο μας.

Καλή αντάμωση αδέλφια !!! Οπου κι αν γίνει αυτή !!!


* Ο Γιώργος Αδαλής είναι Οικονομολόγος Μηχανικός Η/Υ και ιδρυτής των Aegean Times Internet Media

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΠΙΝΑΚΕΣ


Πηγή


Και ξαφνικά, έπιασε μεγάλη πρεμούρα τους ευρω-εταίρους μας και αποφάσισαν να μας δώσουν περισσότερα λεφτά από όσα χρειαζόμαστε; Τι έγινε; Πού οφείλεται το ξαφνικό ενδιαφέρον και αυτή η υπέρμετρη αγάπη των ευρωπαίων ηγετών; Μήπως υπάρχει κάτι που πρέπει να προσέξουμε; Μήπως η προσφορά δεν είναι παρά ένας ακόμη τρόπος για να συναινέσουμε την πλήρη εξαθλίωσή μας;

Φυσικά, όποιος τολμά να σκεφθεί ότι αίφνης οι ευρω-κομπιναδόροι εταίροι μας είδαν την αδικία που γίνεται σε βάρος του Ελληνικού λαού, είναι είτε βλάκας είτε καλοπληρωμένος εκείνων που εποφθαλμιούν την χώρα μας. Είναι αδιανόητο να σκεφθεί κανείς (ακόμη και ο «σκεπτόμενος» πρωθυπουργεύων Γ . Παπανδρέου) πως έστω και για μία στιγμή οι ευρωπαίοι αποφάσισαν πως πρέπει να φερθούν δίκαια στην Ελλάδα!!!

Οι άνθρωποι αυτοί –κατ’ ευφημισμόν χρησιμοποιείται η λέξη άνθρωπος- είδαν λαμπρή ευκαιρία με την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου και ορμούν σαν πεινασμένες ύαινες στο αποκαμωμένο θύμα τους. Αυτό είναι απολύτως ξεκάθαρο. Αυτοί που σκεφτόντουσαν για το αν θα μας δώσουν δανεικά (και με τόκο που αγγίζει το 5%) 50 δισ. Ξαφνικά αποφάσισαν να μας δώσουν 500 δισ.; Ηλίου φαεινότερον πως στην περίπτωση αυτή ισχύει η παροιμία: «Τώρα που βρήκαμε παπα… να θάψουμε πέντ’ έξι…» Και τον Παπα…νδρέου τον βρήκαν πολύ πρόθυμο στο να παραδώσει γη και ύδωρ της Ελληνικής Επικράτειας, να παραδώσει τον εθνικό και δημόσιο πλούτο (τίποτε από αυτά δεν του ανήκει και για κανένα από αυτά δεν έχει την εξουσιοδότηση του Ελληνικού λαού να πουλήσει…) προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι τράπεζες, οι διάφοροι «επενδυτές» πέραν του Ατλαντικού και φυσικά τα «κεφάλαια» που ξέρουν να ανταποδίδουν όταν γίνονται καλές business…!

Οι εταίροι μας της Ευρώπης είδαν μίαν θαυμάσια ευκαιρία να κόψουν χαρτί και να το μετατρέψουν σε ύλη (οικόπεδα παραθαλάσσια, ορυκτό πλούτο, διαχείριση – πώληση ενέργειας και νερού κ.α.), απέναντι σε ένα κυβερνητικό σχήμα που φυλλορροεί, ανίκανο να διαχειριστεί τον ίδιο του τον εαυτό, πόσο δε μάλλον την χώρα… Τρίβουν τα χέρια τους οι όψιμοι διασώστες μας, πως υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να αρπάξουν μία ολόκληρη χώρα (αφού πρώτα συμφωνήσουν να την τεμαχίσουν και να την μοιραστούν μεταξύ τους, πράγμα που πρέπει φυσιολογικά να έχει ήδη γίνει) και να αποκομίσουν τεράστια κέρδη σε βάθος δεκαετιών. Και μάλιστα η ευκαιρία αυτή τους δίνεται, επίσημα από την Ελληνική κυβέρνηση, η οποία υποκύπτει -σε μία προς μία- στις απειλές που δέχεται… ξεχνώντας πως οι εταίροι μας ανησυχούν πάρα πολύ για την περίπτωση εκείνη που η Ελλάδα θα πει “enough is enough, this is parta”!!!

Βέβαια, τα χρήματα αυτά μας τα δίνουν οι ευρωπαίοι ηγέτες, μόνον εάν υπογράψουμε την δήλωση υποταγής μας, την δήλωση αποδοχής κατοχής ολόκληρης της χώρας! Μόνον τότε...

Ο βολικός και βραβευμένος σκεπτόμενος όμως (βλ. Γιώργος Παπανδρέου) ποσώς ενδιαφέρεται για το τι μέλλει γεννέσθαι στην χώρα (που κατάντησε χώρο) που ονομάζεται Ελλάδα. Η ανησυχία και η αγωνία του είναι πλέον στο να μην βρίσκεται στην χώρα αυτή που ξεπουλάει ωμά στους εκβιαστές της… Πολύ σύντομα (αν δεν ισχύει ήδη) θα ανησυχεί βέβαια και για την σοβαρή πιθανότητα να διανύσει φυλασσόμενος την απόσταση Μαξίμου – Κορυδαλλός, για να περάσει το υπόλοιπο του θλιβερού του βίου… έχοντας φυσικά το πλεονέκτημα ότι θα διαθέτει πλούσιο χρόνο για… σκέψη!

Μας δίνουν, λοιπόν, επειδή είδαν την μοναδική ευκαιρία να καλύψουν την σίγουρη χασούρα τους, με ένα μακροπρόθεσμο κέρδος! Φυσικά οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν θα ενδιαφερθούν για τον Ελληνικό λαό, αφού πρώτα η Ελληνική κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται γι αυτόν…

Αν, όμως, τους έλεγε κάποιος πρωθυπουργός (λέμε τώρα…) πως μπορούν την προσφορά τους, καθώς και τα ομόλογα να τα κάνουν χαρτί υγείας (και πολυτελείας μάλιστα, λόγω του κόστους…) και να το χρησιμοποιήσουν καταλλήλως…, τι λέτε εσείς πως θα γινόταν; Προσωπικά, έχω την εντύπωση πως θα μας πρότειναν να διαγράψουν τα πάντα, να ξεχάσουμε ό,τι έγινε και να συνεχίσουμε (χωρίς να επαναλάβουμε το άσχημο παρελθόν μας) και όλα θα έχουν καλώς…

Ονειρεύομαι; Ίσως. Όμως, σχετικά με τον εφιάλτη που ζούμε, μήπως θα έπρεπε να τολμήσουμε να τον αλλάξουμε με κάτι άλλο;

Μήπως θα πρέπει να προσπαθήσουμε να μην μας πάρουν αυτά που ορέγονται οι… εταίροι, θυμίζοντάς τους ότι εμείς είμαστε οι ιδιοκτήτες της πατρίδας μας;

Κωνσταντίνος

Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"

Η κατάσταση στην χώρα όζει. Από το κακό στο χειρότερο, καθημερινά. Οι πολίτες διαμαρτύρονται, εις μάτην, αφού οι κραυγές αγωνίας τους δεν φτάνουν στα αριστοκρατικά ώτα των πολιτικών αυτής της χώρας.

Οι βουλευτές, (από)κλεισμένοι στο Κοινοβούλιο, διαβουλεύονται την (προσυμφωνημένη) ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Παπανδρέου!!! Ανερυθρύαστοι, φυσικά, θα προχωρήσουν και στην ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, όντας ανίκανοι να αντιληφθούν τι ακριβώς σημαίνει αυτό για την «μπλέμπα» (βλ. Έλληνες πολίτες)…

Και γιατί να μην ψηφίσουν μέχρι και την φυσική εξόντωσή μας, εάν είναι προς το προσωπικό τους συμφέρον; Σε περίπτωση, πάντως, που ο πρωθυπουργός της τρόικας (βλ. Παπανδρέου) θέσει ζήτημα εξάλειψης των Ελλήνων πολιτών, ως απαραίτητη προϋπόθεση για υπουργοποίηση, προβλέπω ότι μέχρι και βουλευτές της αντιπολίτευσης θα συλληφθούν να ρίχνουν διπλή θετική ψήφο!!!

Με αυτούς, που μπλέξαμε σαν λαός, βρισκόμαστε πραγματικά σε έναν μονόδρομο. Στον μονόδρομο που μας οδηγεί στην σύγκρουση με αυτό το δήθεν που πρεσβεύουν… Αυτό το δήθεν που λέγεται μέριμνα για την χώρα και τους πολίτες της. Αυτό το δήθεν που λέγεται αγάπη για την πατρίδα, αλλά έχει καταντήσει σε μεσιτική αξιολόγηση πώλησης μιάς χώρας που με δική τους ευθύνη κατάντησε χώρος!

Αναρωτιέμαι, εάν δεν είχαμε αυτό το τσούρμο των καλοθρεμένων και καλοβολεμένων «σοφών»… εάν δεν είχαμε όλους αυτούς τους «ήξεις αφήξεις» πολιτευτάδες που λειτουργούν με την ευγενική χορηγία εταιρειών, μεταβαλλόμενοι οι ίδιοι σε ετέρες του σάπιου συστήματος που με τόση επιμέλεια έχτισαν και το οποίο σήμερα (με την ευθύνη των ιδίων των πολιτικών) έχει καταστήσει τη χώρα σε κατάσταση υποτέλειας και λίαν συντόμως σε κατακερματισμένο χώρο που θα ανήκει σε ιδιώτες (βλ. πολυεθνικές, τράπεζες) ή και σε κράτη (π.χ. Τουρκία)!!!

Αυτούς, λοιπόν, τον ευλίγιστους, ολίγιστους και εν πολλοίς ονείδιστους πολιτικούς λαγούς (ταγοί δεν είναι ούτε θα γίνουν και στα ομορφότερα όνειρά τους) μήπως θα πρέπει να τους δείξουμε (όχι με μούντζες) την πόρτα της εξόδου από τον πολιτικό βίο και στη συνέχεια να χτίσουμε την δημοκρατία που μας αξίζει…;
Μήπως θα πρέπει, πλέον, εμείς οι πολίτες να ανασυνταχθούμε, να αναδιαταχθούμε ενάντιά τους και να δημιουργήσουμε τη Νέα Ελλάδα;
Μία πατρίδα που όλοι μας έχουμε στην καρδιά μας, μία πατρίδα που θα είναι στα δικά μας χέρια και όχι στα χέρια των σημερινών οικονομικών μας τρομοκρατών και των υπηρετών τους;
Μία ελεύθερη πατρίδα που θα κληροδοτήσουμε υπερήφανα στις επόμενες γενιές;

Το Σύνταγμα καταπατείται, ο Ελληνικός Λαός βρίσκεται υπό ξένη κατοχή και η ασφάλεια της χώρας πάει να γίνει ανέκδοτο... Ως πότε θα μπορούμε να τα ανεχτούμε αυτά; Μήπως ήρθε η ώρα να δώσουμε ένα τέλος στην αθλιότητα;

Κωνσταντίνος
  • TIMES: Στους ώμους της Ελλάδας «φορτώθηκε περισσότερος οικονομικός πόνος απ' ό,τι στην ηττημένη Γερμανία του 1920(!)»
Η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας αρχίζει από το Λονδίνο και μάλιστα εν μέσω προσβλητικότατων δημοσιευμάτων.
Οι κυριακάτικοι Τάιμς, συνοδεύουν το δημοσίευμά τους για την πώληση της ακίνητης περιουσίας του ελληνικού Δημοσίου από μια κακόγουστη και προσβλητική για την Ελλάδα φωτογραφία, που απεικονίζει τον Παρθενώνα με τη λεζάντα «ΠΩΛΕΙΤΑΙ - Ένα μνημείο σε εξαιρετική τοποθεσία, χρειάζεται δουλειά, επικοινωνήστε με Γεώργιο Παπανδρέου, τηλέφωνο 30210337500».
Την Παρασκευή πάντως, 24 Ιουνίου, γνωστό μεσιτικό γραφείο του Λονδίνου θα προσφέρει σε ανοικτό πλειστηριασμό δύο ακίνητα που έχει η πρώην Ολυμπιακή Αεροπορία στην αγγλική πρωτεύουσα και ανήκουν στο ελληνικό Δημόσιο.
Το ένα ακίνητο, που έχει και τη μεγαλύτερη αξία, είναι... τα γραφεία της πρώην Ολυμπιακής Αεροπορίας και βρίσκεται στην καρδιά του εμπορικού Λονδίνου, στην Κόντουιτ Στριτ.
Η τιμή εκκίνησης είναι πέντε εκατομμύρια λίρες, έχει εκδηλωθεί μεγάλο ενδιαφέρον για την αγορά του και οι προβλέψεις είναι ότι θα ξεπεράσει την τιμή εκκίνησης.
Το δεύτερο ακίνητο της πρώην Ολυμπιακής είναι ένα διαμέρισμα 200 τετραγωνικών μέτρων περίπου, το οποίο χρησιμοποιούσε για τη διαμονή του ο εκάστοτε διευθυντής της εταιρείας στο Λονδίνο. Η τιμή εκκίνησης γι' αυτό το διαμέρισμα είναι 1.600.000 λίρες, που επίσης θεωρείται συντηρητική.
Διαφορετική –ευτυχώς- είναι η προσέγγιση του αναλυτή της «Ομπσέρβερ», Ουίλ Χάτον, ο οποίος απευθύνει μέσω άρθρου του έκκληση στις ευρωπαϊκές δυνάμεις (ακόμη και στη Βρετανία, μολονότι δεν συμμετέχει στην Ευρωζώνη) να προχωρήσουν σε συνολική οικονομική συμφωνία που θα αντιμετωπίσει πρωτίστως το χρέος της Ελλάδας, με τη συμμετοχή ΔΝΤ, ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας.
«Υπάρχει οποιαδήποτε χώρα που να μπορεί να κάνει όσα ζητάνε από την Ελλάδα η ΕΕ και το ΔΝΤ;» διερωτάται ο αρθρογράφος. Αφού επισημαίνει ότι στους ώμους της Ελλάδας «φορτώθηκε περισσότερος οικονομικός πόνος απ' ό,τι στην ηττημένη Γερμανία του 1920 (!)», εκφράζει την απορία πώς είναι δυνατόν αυτό το γεγονός να αφήσει ανεπηρέαστο το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα.





Σε δραματικούς τόνους η γαλλική Le Monde, τονίζοντας ότι η Ελλάδα "έχει ήδη χρεοκοπήσει", αναφέρεται στις αποφάσεις που πρέπει να λάβουν μέσα στη βδομάδα οι Ευρωπαίοι, υποστηρίζοντας μια ακαριαία δράση, για να αποτραπεί ένα πανευρωπαϊκό, αν όχι παγκόσμιο, τσουνάμι.

Πτωτικές τάσεις προκαλεί στα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια η αναβολή της απόφασης για την επέκταση των δανείων προς την Ελλάδα, ενώ ο διεθνής Τύπος μιλά για “ευρωπαϊκό καυγά” γύρω από την Ελλάδα κάνοντας λόγο για αποτυχία του Eurogroup και σημειώνοντας ότι το δημοσιονομικό μαρτύριο της χώρας μας παρατείνεται.

Για αγεφύρωτες διαφορές, διχασμένη Ευρώπη και αποτυχία του Eurogroup κάνουν λόγο οι σημαντικότερες εφημερίδες του κόσμου, σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της πολύωρης συνεδρίασης του συμβουλίου των υπουργών της ευρωζώνης για την Ελλάδα.

Με τίτλο “Η Ευρώπη μαλώνει για την Ελλάδα“, η Wall Street Journalαναφέρει ότι παρά τις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί από την μεταστροφή στη στάση της Γερμανίας τις τελευταίες μέρες, το Eurogroup δεν μπόρεσε να λάβει τις αποφάσεις που έπρεπε και τις οποίες είχαν προαναγγείλει, εν πολλοίς, τόσο ο επίτροπος Ολι Ρεν, όσο και ο πρόεδρος του Eurogroup, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Η Ευρώπη απέτυχε να συμφωνήσει για την εκταμίευση της βοήθειας στην Ελλάδα“, είναι ο τίτλος του δημοσιεύματος στην ιστοσελίδα του Bloomberg, όσον αφορά το Eurogroup. Επισημαίνοντας ότι οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης αποφάσισαν να μεταθέσουν για τον Ιούλιο την απόφασή τους, μια μέρα πριν την κρίσιμη ψηφορία στην ελληνική βουλή “που μπορεί να ανατρέψει την κυβέρνηση Παπανδρέου”, προσθέτει ότι κατ’ αυτό τον τρόπο “παρατείνεται το δημοσιονομικό μαρτύριο της Ελλάδας και εντείνεται ο ακραία επικίνδυνος χειρισμός της άνευ προηγουμένου κρίσης χρέους από την Ευρώπη”.

Για “αποτυχία των Ευρωπαίων ηγετών” όσον αφορά την βoήθεια προς την Ελλάδα “που θα την κρατήσει στη ζωή” κάνουν λόγο και οιNew York Times, γράφοντας ότι η απόφαση αναστολής της απόφασης “αντανακλά την εσωτερική διαμάχη για την αποτροπή μιας καταστροφικής χρεοκοπίας της Ελλάδας”.

“Το ελληνικό αδιέξοδο οδηγεί τις αγορές σε πτώση” είναι ο τίτλος της Βρετανικής Guardian, η οποία προσθέτει ότι “η αποτυχία των ηγετών της ευρωζώνης να συμφωνήσουν στην οικονομική βοήθεια της Ελλάδας έχει ως αποτέλεσμα μεγάλες πτώσεις σε όλη την Ευρώπη”.
“Το ευρώ πέφτει καθώς η ελληνική κρίση χρέους συνεχίζει να μην επιλύεται” γράφουν οι Financial Times, ενώ “Ο φόβος ενός κουρέματος του χρέους”, είναι ο τίτλος της Die Welt του Βερολίνου.

“Το ΔΝΤ προειδοποιεί την Ευρώπη να εκπονήσει συγκεκριμένο σχέδιο διάσωσης”, γράφει στο πρωτοσέλιδό της η Frankfurter Allgemeine Zeitung και υπογραμμίζει ότι τα ακριβά ευρωπακέτα βοήθειας για τις υπερχρεωμένες ευρωπαϊκές χώρες ενισχύουν τους δεξιούς λαϊκιστές και την αντιευρωπαϊκή τάση σε όλες της χώρες της ΕΕ.

Με τίτλο “η εβδομάδα όλων των κινδύνων” η γαλλική Le Monde, αναφέρεται με δραματικούς τόνους τόσο στην κρίση χρέους της Ελλάδας, τονίζοντας ότι η χώρα “έχει χρεοκοπήσει”, όσο και στις αποφάσεις που πρέπει να λάβουν εντός της εβδομάδας οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, υποστηρίζοντας ότι πρέπει να δράσουν ακαριαία, γιατί “επαπειλείται πανευρωπαϊκό αν όχι παγκόσμιο τσουνάμι”.

Η Ευρώπη και το ΔΝΤ θα αποφασίσουν λοιπόν αυτή την εβδομάδα μέτραπου θα επιτρέψουν την αποκατάσταση μιας ισορροπίας ανάμεσα στιςθυσίες” που θα προκαλέσει μια μετακύλιση του ελληνικού χρέους. Αυτή η μορφή υπόγειας, ελεγχόμενης κατεδάφισης θα μας επιτρέψει να κερδίσουμε χρόνο. Δεν συνιστά ωστόσο επιστροφή σε καλύτερη κατάσταση. Καθώς η Ευρώπη άφησε την Ελλάδα να γλυστρήσει και οι Ελληνες δεν άρπαξαν τον ταύρο από τα κέρατα, η κατάσταση επιβάλλει μέτρα που θα επαναφέρουν μακροπρόθεσμα τις ισορροπίες“,
τονίζεται στο δημοσίευμα, το οποίο καταλήγει:

Είναι καλύτερο να αφήσουμε το ΔΝΤ να εφαρμόσει αυτή την διαδικασία στην οποία είναι συνηθισμένο. Είναι θέμα επαγγελματισμού. Η επιστοσύνη στους Ευρωπαίου ιθύνοντες έχει καταβαραθρωθεί. Οποια κι αν είναι τα μέχρι σήμερα λάθη, βρισκόμαστε μπροστά σε μια από τις πλέον εκρηκτικές καταστάσεις“.

Πηγή


Οι εξελίξεις της περασμένης εβδομάδας δίνουν ανάσα μερικών μηνών στην υπόθεση της ελληνικής χρεοκοπίας. Μεταξύ αυτών των εξελίξεων υπάρχουν ορισμένες που θα μπορούσαν να αποτιμηθούν σαν θετικές και ορισμένες σαν αρνητικές, με βάση τον κοινό τόπο της σωτηρίας της Ελλάδας μέσω της δημοσιονομικής της εξυγίανσης.

Σωτηρία της χώρας κατά την άποψη της στήλης, μέσω εχθρικής στάσης πληρωμών και διεθνούς απομόνωσης σε στυλ Αλβανοποίησης, Καμποτζοποίησης ή Κουβανοποίησης, δεν αποτελούν σοβαρά εναλλακτικά σενάρια συζήτησης, καθώς το μακροπρόθεσμο κόστος είναι πολύ υψηλότερο από τα οποιαδήποτε θυμικά ή δημαγωγικά οφέλη περιθωριακών ως προς το κοινωνικό σώμα κύκλων που τα υποστηρίζουν και… θεωρητικά. Την εβδομάδα που πέρασε η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση απέδειξαν πόσο εύκολα τυχαίοι άνθρωποι μπορεί να βρεθούν σε κρίσιμες θέσεις και μάλιστα σε κρίσιμες περιόδους.

Αυτό αυξάνει σημαντικά τη βαρύτητα της παραμέτρου «εκτροχιασμός από τυχαίο συμβάν».

Ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης επί της ουσίας αποτελεί μια κίνηση εξασφάλισης της 5ης δόσης και παράτασης του κλίματος αβεβαιότητας που είναι ζητούμενο αν θα τερματιστεί και από το αποτέλεσμα των επόμενων, πιθανώς πρόωρων, εκλογών.

Η σύνθεση είναι κατώτερη των προσδοκιών και το γεγονός πως πολλές προσωπικότητες ευρύτερης αποδοχής, εμβέλειας και επιρροής αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε αυτήν, καταδεικνύει τον βραχυπρόθεσμη χαρακτήρα του βίου της…

Το ζητούμενο τώρα είναι οι προϋποθέσεις που θα υπάρξουν κατά την περίοδο εκταμίευσης της 6ης δόσης. Αν δηλαδή η κυβέρνηση θα έχει καταφέρει να προωθήσει μερικές μεταρρυθμίσεις και κυρίως να μεταδώσει στην κοινωνία το πνεύμα της αναγκαιότητας να τις υποστηρίξει κάμπτοντας την αντίσταση των θιγόμενων συντεχνιών…

Προς το παρόν, πέραν της οργής και της σύγχυσης, το μόνο που ακούγεται είναι ο θόρυβος των συντεχνιών προ του τετελεσμένων απώλειας των αδίκως και σε βάρος της κοινωνίας κεκτημένων.

Η προηγούμενη κυβέρνηση στην προσπάθεια να αποποιηθεί την ευθύνη των μεταρρυθμίσεων που την έφερναν σε σύγκρουση με την θιγόμενη πολιτική πελατεία της, προσπάθησε να εμφανίσει τον εαυτό της θύμα της ανάλγητης τρόικα και υπερασπιστή κόκκινων γραμμών… Το αποτέλεσμα ήταν να διευρύνουν την επιρροή τους στο κοινωνικό σώμα διάφορες θεωρίες συνωμοσίας σε βάρος μας από ξένες πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις.

Οι ψύχραιμες απόψεις πως για το πρόβλημα ευθύνεται και το στρεβλό και παρασιτικό μοντέλο της χώρας και πως από εκεί ξεκινά η μεθόδευση της εξόδου, χάθηκαν από τους «πατριωτικούς» και «προλεταριακούς» στεναγμούς και ιαχές…

Η λογιστική, όμως, όπως και η πραγματικότητα, έχουν μια δική του υπόσταση η οποία στο τέλος της μέρας μας επαναφέρει στην πραγματικότητα του σύμπαντος όπου δεν υπάρχει δωρεάν φαγητό και όπου κανείς δεν μπορεί να ξοδεύει για πάντα περισσότερα απ’ όσα κερδίζει.

Τα θετικά

Στα συν των τελευταίων ημερών μπορεί να λογιστεί η θετική πρώτη αντίδραση της κοινής γνώμης στο ενδεχόμενο μιας οικουμενικής αποδοχής κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας που θα μεθοδεύσει την έξοδο της χώρας από την κρίση.

Σαν, ακόμη, πιο θετικό στοιχείο όμως μπορεί να λογιστεί, η αντίδραση των διεθνών πολιτικών και οικουμενικών κέντρων στο ενδεχόμενο αποτροπής μιας ελληνικής κατάρρευσης.

Αυτό υποστηρίζει την εκτίμηση που είχαμε δημοσιεύσει και παλιότερα, ότι οι ξένοι είτε από συμφέρον, είτε από αίσθηση συνυπευθυνότητας είναι ακόμη πρόθυμοι να μας βοηθήσουν… Το ζητούμενο παραμένει, αν εμείς θέλουμε να σωθούμε.

Ενοποίηση όχι διάλυση…

Σαν πιθανότερο σενάριο αυτής της κρίσης συνεχίζει να φαίνεται η περαιτέρω πολιτική και οικονομική ενοποίηση της Ευρώπης.

Τούτο σημαίνει πως το πρόβλημα του ελληνικού χρέους θα αντιμετωπιστεί ριζικά με ένα πλάνο μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας στα επόμενα 2-3 χρόνια στα πλαίσια ενός γενικότερου ευρωπαϊκού σχεδίου…

Αυτό πιθανό να έχει ένα συνδυασμό τεχνικών που ακόμη δεν έχουμε τα δεδομένα να τις προσδιορίσουμε και θα περιλαμβάνει ένα πολιτικό σχεδιασμό ανακατανομής πόρων εντός ευρωζώνης με γνώμονα όχι την τόνωση της κατανάλωσης των νοτίων μόνο, αλλά και την αύξηση της συμμετοχής στην παραγωγή πλούτου.

Η πορεία των αποφάσεων της ευρωζώνης από πέρυσι το Χειμώνα μέχρι τη συνάντηση Μέρκελ-Σαρκοζί την εβδομάδα που πέρασε, την εκτίμηση αυτή υποστηρίζουν.

Η επόμενη μεγάλη κρίση…

Η στήλη συμπεριλαμβάνει στα μελλοντικά σενάρια με αυξανόμενες πιθανότητες συν τω χρόνω και αυτό που θέλει και άλλη μια μεγάλη διεθνή κρίση μέχρι τα μέσα της τρέχουσας δεκαετίας. Μια κρίση που όμως θα επιδράσει καταλυτικά στις κυοφορούμενες εξελίξεις στην Ευρώπη και θα αλλάξει κάποια από τα δεδομένα των γεωοικονομικών ισορροπιών.

Επειδή του συρμού έχει γίνει η ανάδειξη του ρόλου της Κίνας, ανάλογα με ό,τι συνέβαινε τη δεκαετία του ’80 με την Ιαπωνία, καλό είναι να είμαστε προσεκτικοί στον ενθουσιασμό μας.

Το ασιατικό μοντέλο του καπιταλισμού, έχει σχετική ευχέρεια, γιατί συγκεντρώνει και κατευθύνει πόρους πιο εύκολα σε σχέση με το δυτικό των ανοιχτών αγορών, αλλά υποκύπτει πιο εύκολα και για περισσότερο χρόνο στις παροδικές κρίσεις που αποτελούν δομικό στοιχείο της προόδου και της σταθερότητας…

2) Θερμό χρηματιστηριακό καλοκαίρι;

Μέχρι τις επόμενες πιθανές πρόωρες εκλογές το ερχόμενο Φθινόπωρο ή Χειμώνα, για το χρηματιστηριακό χρόνο μετράει ένας αιώνας.

Όπως έδειξε και η αντίδραση της περασμένης Παρασκευής η αγορά επί εβδομάδες είχε προεξοφλήσει ακόμη και το ενδεχόμενο μιας καλοκαιρινής κατάρρευσης και πρόωρων εκλογών με την 5η δόση αμφισβητούμενη.

Η αποφυγή των εκλογών, η πιθανή ψήφιση του μεσοπρόθεσμου, η συμφωνία Μέρκελ-Σαρκοζί, βοήθησαν στην αντίδραση της αγοράς την Παρασκευή.

Όπως ήταν φυσικό, της αντίδρασης ηγήθηκαν οι τραπεζικές μετοχές γιατί ήταν αυτές που είχαν πιεστεί περισσότερο, καθώς πριν τη συμφωνία Μέρκελ-Σαρκοζί «έπαιζε» και το ενδεχόμενο υποχρεωτικής συμμετοχής σε μια επιμήκυνση μέρους του ελληνικού χρέους. Μετά, επικράτησε το σενάριο εθελοντικής μόνο συμμετοχής, όπερ οι Ευρωπαίοι φορτώνονται μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους…

Η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου και η σύνοδος κορυφής της Ευρωζώνης αποτελούν τους δυο κρίσιμους επόμενους σταθμούς…

Ευνοϊκή κατάληξη σε αυτά τα δυο, θα δώσει στο ΧΑ την ευχέρεια για συνέχιση της καλής πορείας εν μέσω του θέρους και πιθανό μέχρι να προκύψει η ανατροπή του κλίματος στις διεθνείς αγορές…

Ως είθισται, κάτι τέτοιο θα συμβεί όταν θα είναι δύσκολο από αυτή τη στήλη κάποιος να το υποστηρίξει, λόγω των εχθρικών βολών από το αυτονόητο που θα επικρατεί τότε...

Πηγή

Γενική είναι η εντύπωση πως η ανασχηματισμένη κυβέρνηση Παπανδρέου είναι η τελευταία κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πριν από τις βουλευτικές εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της κυβέρνησης αυτής είναι ότι σηματοδοτεί το τέλος της εποχής πολιτικής παντοδυναμίας της "πρωθυπουργικής παρέας" και την επιστροφή σε μια κυβέρνηση του "όλου ΠΑΣΟΚ", καθώς συμμετέχουν πλέον σε αυτήν σε ικανό βαθμό εκπρόσωποι σχεδόν όλων των τάσεων και πτερύγων του κυβερνώντος κόμματος. Υπ' αυτό το πρίσμα εισήλθαμε σε μια νέα πολιτική φάση σε ό,τι αφορά την άσκηση της εξουσίας, καθώς ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου είναι πλέον σαφώς αποδυναμωμένος, ενώ το ΠΑΣΟΚ είναι αντιθέτως πιο συσπειρωμένο γύρω από την κυβέρνηση.

Ολα τα μάτια είναι πλέον στραμμένα πάνω στον Βαγγέλη Βενιζέλο, τον νέο υπουργό Οικονομικών και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης. Η αναγόρευσή του σε αδιαμφισβήτητο "νούμερο δύο" της κυβέρνησης, παρά τη λυσσώδη εκστρατεία δυσφήμησης και υπονόμευσης που εξαπέλυσε το πρωθυπουργικό περιβάλλον κατηγορώντας τον μέσω των δημοσιογραφικών του φερεφώνων ως... "οργανωτή αποστασίας τύπου Ιουλιανών του 1965 (!)", υποδηλώνει πρωτίστως την αλλαγή του εσωκομματικού συσχετισμού δυνάμεων. Αυτό δικαιολογεί το αυξημένο ενδιαφέρον γύρω από την πολιτική που θα ακολουθήσει ο νέος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Το κυριότερο ζήτημα όμως είναι άλλο.

Η εφαρμογή της πολιτικής του Μνημονίου οδηγεί σε ασφυξία την ελληνική οικονομία και βγάζει κατά εκατοντάδες χιλιάδες τους Ελληνες στο Σύνταγμα και στις πλατείες δεκάδων άλλων πόλεων της χώρας. Το στοίχημα για τον Β. Βενιζέλο έγκειται στο θεμελιώδες ερώτημα: Θα κατορθώσει να ακολουθήσει μια πολιτική ανάπτυξης που θα αναζωογονήσει την ελληνική οικονομία, θα αναχαιτίσει την ανεργία και την επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου εκατομμυρίων Ελλήνων και θα μειώσει έτσι την εκρηκτική κοινωνική ένταση;

Θα αντιστρέψει ο Β. Βενιζέλος τη μέχρι τώρα πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου, η οποία έχει κάνει ανομολόγητη στάση πληρωμών στο εσωτερικό μην πληρώνοντας κανένα έργο που εκτελείται σε οποιονδήποτε τομέα του Δημοσίου με την ευρεία έννοια, αλλά και αναστέλλοντας οποιαδήποτε δημόσια επενδυτική δραστηριότητα;

Θα παίξει επιτέλους το κράτος τον ρόλο του ως παράγοντα τόνωσης της οικονομικής δραστηριότητας με στόχο την ανάπτυξη ή θα συνεχίσει η κυβέρνηση να δανείζεται και να οδηγεί έτσι με μαθηματική βεβαιότητα τη χώρα προς τη χρεοκοπία, μόνο και μόνο για να πληρώνει τα τοκοχρεολύσια στους ξένους τοκογλύφους και δυνάστες;

Ας είμαστε καθαροί. Ο Β. Βενιζέλος δεν είναι ένας τυχαίος υπουργός Οικονομικών ούτε ονειρεύεται κάποια καριέρα στον τομέα αυτόν, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό. Ο νέος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δεν έχει κρύψει τη φιλοδοξία του να γίνει πρωθυπουργός της χώρας. Κάθε υπουργικό αξίωμα το βλέπει ως ενδιάμεσο σταθμό στην πορεία του προς τον στόχο της πρωθυπουργίας. Θεμιτό. Στο πλαίσιο αυτό θα χειριστεί και τη θέση του υπουργού Οικονομικών, η οποία στις σημερινές ιδίως συνθήκες είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Εκατομμύρια εργαζόμενοι Ελληνες περιέρχονται σταδιακά σε απόγνωση. Εκατοντάδες χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις ασφυκτιούν ή ψυχορραγούν. Ακόμη και οι μεγάλες επιχειρήσεις της χώρας μαραζώνουν αποτελματωμένες. Η πρόκληση είναι εμφανέστατη. Αν ο Β. Βενιζέλος κατορθώσει να εφαρμόσει μια αναπτυξιακή πολιτική που θα βελτιώσει την κατάσταση, θα σφυρηλατήσει εκείνες τις κοινωνικές συμμαχίες που πιθανόν θα του επιτρέψουν να πραγματοποιήσει τις προσωπικές πολιτικές του φιλοδοξίες. Αν αποτύχει να αλλάξει την κατάσταση, το πολιτικό αντίτιμο θα είναι βαρύ και για την κυβέρνηση και για τα δικά του πολιτικά σχέδια.

Από τη στιγμή που τοποθετήθηκε σε αυτή τη θέση του υπουργού Οικονομικών, ο Β. Βενιζέλος αποτελεί αντικειμενικά την τελευταία ελπίδα του ΠΑΣΟΚ να παραμείνει στην εξουσία σε αυτές τις συνθήκες πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης. Ανεξαρτήτως αντικειμενικών δυνατοτήτων ή προσχηματικών ισχυρισμών, η διαχείριση της πρώτης φάσης της κρίσης από την κυβέρνηση της "παρέας" του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος είχε ως αδιαμφισβήτητο αποτέλεσμα να βγει η Ελλάδα στις πλατείες εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής και να καταποντιστεί δημοσκοπικά το ΠΑΣΟΚ.

Ο Β. Βενιζέλος καλείται τώρα να αναστρέψει αυτό το κλίμα, σε συνθήκες απείρως πιο δύσκολες για το ΠΑΣΟΚ από εκείνες του Οκτωβρίου του 2009. Θα το κατορθώσει; Οψόμεθα. Ούτως ή άλλως αρχή άνδρα δείκνυσι.

ΠΡΟΚΛΗΣΗ: Οι αναπόφευκτες συγκρούσεις με ΕΕ

Καθόλου εύκολη υπόθεση δεν είναι στο πλαίσιο του απεχθούς νέου Μνημονίου η άσκηση αναπτυξιακής πολιτικής. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν μάλιστα καλομάθει από τον ενδοτισμό στις απαιτήσεις τους και προσποιούνται ότι δήθεν όλα όσα ζητούν είναι αδιαπραγμάτευτα. Πρόκειται για ασύστολο ψεύδος. Υπάρχουν τεράστια περιθώρια αναίρεσης επαχθών όρων. Απαιτείται όμως σκληρή πολιτική διαπραγμάτευση, την οποία έχει αποδειχθεί ότι δεν είναι σε θέση να κάνει ο πρωθυπουργός. Στον Β. Βενιζέλο λοιπόν πέφτει ο κλήρος να υποχρεώσει τους δεξιούς Ευρωπαίους ηγέτες να πειστούν ή εν ανάγκη να εξαναγκαστούν να αποδεχθούν την εφαρμογή αναπτυξιακής πολιτικής στην Ελλάδα. Οι οργισμένες λαοθάλασσες στις πλατείες υπενθυμίζουν στους ηγέτες της ΕΕ ποια είναι η επόμενη φάση.

Οι Νιου Γιορκ Τάιμς, σημαντικότερη εφημερίδα παγκοσμίως, αφιέρωσαν στο «μεσοπρόθεσμο» τμήμα του κύριου άρθρου (6.6 ):

“H λύση που συναρμολογήθηκε την περασμένη εβδομάδα - περισσότερο χρήμα διάσωσης για περισσότερη ελληνική λιτότητα – απλά αγοράζει λίγο χρόνο χωρίς να προσθέτει καμία ρεαλιστική ελπίδα ανάκαμψης…
«’Ενας νέος γύρος σκλήρυνσης ακριβώς τώρα θα βαθύνει την ύφεση και θα βουλιάξει περαιτέρω τη φορολογική βάση, καθιστώντας ακόμα δυσκολότερο για την κυβέρνηση να περιορίσει το έλλειμμα. Η Ελλάδα δεν έχει ελπίδα να αναζωογονήσει την οικονομία της – ή να πληρώσει τους λογαριασμούς της – αν πρέπει να αποπληρώνει κανονικά το κεφάλαιο και τα τοκοχρεωλύσια ενός φορτίου χρέους που είναι σήμερα περισσότερο από 140% του ΑΕΠ και αυξάνεται. Ανακούφιση από το χρέος, ή, για να χρησιμοποιήσουμε τον ευφημισμό των τραπεζιτών, αναδιάρθρωση, θα χρειαστεί. Χρέη πρέπει να διαγραφούν, πληρωμές να αναβληθούν και επιτόκια να μειωθούν»

Αυτά δεν τα λέει ο Τσίπρας ή κάποιος «αντιμνημονιακός», οι Νιου Γιορκ Τάιμς τα γράφουνε. Και όχι μόνο. Ο διευθυντής της σημαντικότερης ευρωπαϊκής οικονομικής εφημερίδας Handelsblatt, παρομοιάζει, σε συνέντευξη στον «Κόσμο του Επενδυτή», το Μνημόνιο με το … αμερικανικό σχέδιο Μοργκεντάου για την καταστροφή της Γερμανίας μετά τον πόλεμο. Οι Αμερικανοί κατάλαβαν το λάθος και το άλλαξαν με το σχέδιο Μάρσαλ. Εκλιπαρεί στη συνέντευξή του, τον κ. Παπανδρέου, να αλλάξει αμέσως πολιτική, ζητώντας αναδιάρθρωση χρέους και σχέδιο Μάρσαλ για την Ελλάδα.

Aθήνα: στην υπηρεσία των Τραπεζών

Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα. Η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να θυσιάσει και τον τελευταίο ‘Ελληνα συνταξιούχο ή άνεργο, την τελευταία γωνία του ελληνικού κράτους, όπως και την παράταξη που εξέφρασε ο πατέρας του Πρωθυπουργού, σε δεδομένη ιστορική στιγμή, στον βωμό της απαρέγκλιτης τήρησης του «τριπτύχου των τραπεζών»: Λιτότητα, «αποκρατικοποιήσεις», αποπληρωμή χρέους μέχρι τελευταία δεκάρα. (Με μερικές παραλλαγές, κυρίως στη φορολογία, τα ίδια θέλει και ο κ. Σαμαράς, κατά τα άλλα αντίπαλος του Μνημονίου!)

Η κυβέρνηση διευκολύνει, με αυτή την πολιτική, τη χρήση μιας καταστρεφόμενης Ελλάδας ως ορμητήριου της πιο ριζοσπαστικής φράξιας του χρηματιστικού κεφαλαίου, πραγματικού «Κράτους πίσω από τα Κράτη», που αρχίζει από δω την «αρπαγή της Ευρώπης», την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, της δημοκρατίας και του πολιτισμού που απήλαυσαν οι ευρωπαϊκοί λαοί, ως αποτέλεσμα της νίκης τους επί του φασισμού, το 1945. Φράξια που πιθανώς θα μπορούσε τελικά, σε κάποια στιγμή, να ευνοήσει ακόμα και τη διάλυση της ΕΕ, δομής αντιδημοκρατικής στους θεσμούς, δημοκρατικής στην ιδεολογία, για να μπορέσει να επιβάλλει νεοφασιστικά καθεστώτα που απαιτεί μεσοπρόθεσμα η μαζική φτωχοποίηση των Ευρωπαίων, διαλύοντας ξανά σε αλληλοσπαρασσόμενα κρατίδια την ήπειρο, ανήμπορα να αντισταθούν στην πίεσή της.

Παιχνίδια της κυβέρνησης με το ευρώ

Διαβάζω στο Βήμα τον Πρωθυπουργό, να μας απειλεί με έξοδο από την Ευρώπη. Φοβάμαι. Η εμπειρία επιβεβαιώνει ένα «νόμο» αυτής της κυβέρνησης: πραγματοποιεί αυτά ακριβώς με τα οποία μας απειλεί και από τα οποία υπόσχεται σωτηρία. Οι Αμερικανοί το ονομάζουν «αυτοεκπληρούμενη προφητεία». Αφού χρωκοπήσαμε για να μη χρεωκοπήσουμε, φοβάμαι ότι μπαίνουμε στο δρόμο της εξόδου από την Ευρώπη, μήπως και φύγουμε από αυτή. Κάτι που κάνουμε έτσι κι αλλοιώς ουσιαστικά, μετατρεπόμενοι σε χώρα του Τρίτου Κόσμου. Στη χειρότερη περίπτωση, η ασκούμενη πολιτική θα συμβάλλει τελικά, εκτός από την καταστροφή της Ελλάδας, και στη διάλυση της Ευρώπης, στην οποία ουδέποτε μοιάζει να πολυπίστεψε ο Πρωθυπουργός. Ο καταστροφικός «νόμος» που διέπει την κυβερνητική πολιτική εξηγείται και λογικά. Για να γίνουν δεκτά πράγματα αδιανόητα, πρέπει σε κάθε φάση να υπάρχει πειστική απειλή όλο και μεγαλύτερου κακού. Για να είναι πειστική η απειλή πρέπει να είναι πραγματική.

Θα πείτε ίσως, μπορεί να έχεις εσύ, ασήμαντος αρθρογράφος, και οι διάφοροι άλλοι «αντιμνημονιακοί», δίκηο, κόντρα σε κοτζάμ Πρωθυπουργό, Υπουργό Οικονομικών, ΠΑΣΟΚ, ΣΕΒ, μεγάλα μέσα κλπ; Αυτό είναι το μόνο βέβαιο θα σας απαντήσω. Δοκιμάστε να μετρήσετε τις κυβερνητικές δηλώσεις και προβλέψεις των μνημονιακών που διαψεύστηκαν σε ένα χρόνο. Είναι όσες και τα άστρα του ουρανού!

Η αυτοκτονία του ΠΑΣΟΚ

Διερωτώμαι καμμιά φορά τι άλλο μπορεί να επιφυλάσσει η ανεξάντλητη, ενίοτε φρικτή, όσο και για τον Οιδίποδα, μοχθηρία μιας Ιστορίας, πούβαλε τον γιο να δολοφονήσει τον πατέρα. Φτάνουν άραγε οι ειρηνικές επικλήσεις εκατοντάδων χιλιάδων, εκατομμυρίων Ελλήνων, σε δρόμους και πλατείες, για να μαλακώσουν λίγο την οργή των Θεών της; Μήπως δεν έχουμε δει παρά την αρχή του δράματος, που, όπως κάθε μεγάλη τραγωδία, μπαίνει στην ιστορική σκηνή με απαλά βήματα, καμιά φορά και με αστεία σκέρτσα, με τρόπους πολύ συνηθισμένους, να μας κρατήσει ανύποπτους μέχρι να δούμε ανήμποροι πια τη συντελούμενη καταστροφή μας;

Περιφρονημένα και ποδοπατημένα, από μια ανολοκλήρωτη μεταπολίτευση, που εκφυλίστηκε σε δημοκρατικοφανή απάτη, τα λόγια (και οι μούντζες), εκδικούνται τώρα όσους τα ξεστόμισαν. Από την «Ελλάδα στους ‘Ελληνες» πήγαμε στην «Ελλάδα της Τρόικας». Για «λαϊκή κυριαρχία» μιλούσε το ΠΑΣΟΚ, «Κράτος των Τραπεζών» εγκαθιδρύει σήμερα. Για «κοινωνική δικαιοσύνη», «απελευθέρωση» μίλαγαν τότε, μόνο τον θεσμό της δουλείας δεν έχει επαναφέρει ο Παπακωνσταντίνου με τα μνημόνια πούστειλαν τους γέροντες στους κάδους των σκουπιδιών, πήραν τα καροτσάκια των αναπήρων, ακρωτηριάζουν νοσοκομεία, πανεπιστήμια, όλο το κράτος. Διαμαρτύρεται η κυβέρνηση ότι την λένε «κατοχική». Αλλά δεν εξηγεί τι χειρότερο θα έκανε μια ανοιχτή ξένη κατοχή.

Κατάσχεση ελληνικών περιουσιακών στοιχείων

Αν έχετε φίλους που ακόμα λένε ότι θεωρούν το Μνημόνιο είναι αναπόφευκτο κακό, στείλτε τους στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Οικονομικών, να διαβάσουν το μεσοπρόθεσμο. Τον απέραντο κατάλογο της περιουσίας του ελληνικού λαού που ετοιμάζεται να εκποιήσει η «μη κατοχική» κυβέρνηση. Και μετά, να σας κυττάξουν στα μάτια και να σας πουν, με το χέρι στην καρδιά, ότι έτσι σώζεται μια πατρίδα, την εξαφάνιση της οποίας περιγράφει με τεχνοκρατική ακρίβεια το μεσοπρόθεσμο

Είναι έκθεση κατασχετηρίου. ‘Όπως ο δικαστικός επιμελητής καταγράφει τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη, περιλαμβάνοντας ακόμα και μικροαντικείμενα του, αυτό ακριβώς κάνει η τρόικα σε αγαστή συνεργασία με τις «μη κατοχικές» αρχές. Το μόνο που δεν πουλιέται είναι οι άνθρωποι, που, αν γλυτώνουν τη μοίρα του δούλου, δεν αποφεύγουν αυτή του δουλοπάροικου. Οι «αποκρατικοποιήσεις» είναι η τελευταία «μπάζα» των ξένων τραπεζών και των εγχώριων λαμογίων, οργανωμένων «συνδικαλιστικά» στον ΣΕΒ του απερίγραπτου «μη βιομήχανου» Δασκαλόπουλου, πριν από την επίσημη πτώχευση.

Ολόκληρη η λογική του μνημονίου είναι η λογική που κυττάει να ξεζουμίσει ότι μπορεί από μια υπερδανεισμένη επιχείρηση προτού κλείσει. Αν το μνημόνιο θεωρηθεί πρόγραμμα σωτηρίας, έχει αποτύχει οικτρά, με κάθε δυνατό κριτήριο. Αν θεωρηθεί πρόγραμμα «λεηλασίας πριν τη χρεωκοπία», συνιστά κολοσσιαία επιτυχία.

«Δεν υπάρχει άλλη λύση»

«Δεν υπάρχει άλλη λύση». Διαβάζω τη νέα «κατηγορική αρχή», διατυπωμένη με χίλιους τρόπους σε άπειρες σελίδες του «Βήματος». «Να αυτοκτονήσουμε λοιπόν;», μας ρωτάει ο Παντελής Καψής από τον τίτλο του άρθρου του. (Βάζοντάς με στον πειρασμό να του πω «κάντο»). ‘Ισως βέβαια, κινούμενος στις σφαίρες της πολύ υψηλής πολιτικής, δεν είχε τη ευκαιρία να προσέξει ότι αυτό ακριβώς κάνουμε: στον πρώτο χρόνο Μνημονίου υπερδιπλασιάστηκαν οι αυτοκτονίες.

Τι θα λέγατε αν, αντί για αυτοκτονία, διαβάζαμε το … υπόλοιπο Βήμα και προσπαθούσαμε να χρησιμοποιήσουμε όσο μυαλό μας απέμεινε. Στη σελίδα 14 π.χ. φιλοξενείται η εξής δήλωση του Προέδρου των ΗΠΑ:

«ένα ανεξέλεγκτο σπιράλ και μια στάση πληρωμών σε χώρα-μέλος της ευρωζώνης θα ήταν καταστροφική για τη διεθνή οικονομία. Χρειάζεται να διασφαλίσουμε ότι θα επιστρατευθούν οι καλύτερες ιδέες για την επίλυση του προβλήματος…Η οικονομική ανάπτυξη της Αμερικής εξαρτάται από την πορεία της Ευρώπης. Δεν θα θέλαμε μια ανεξέλεγκτη χρεωκοπία».

Τα ίδια λέει ο Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, που θέλει μάλιστα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, αλλά δεν επιμένει γιατί αντιτάσσεται στην αναδιάρθρωση, (δηλαδή στη διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους, για να μην τρελλαθούμε όλοι μαζί), ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της δύσμοιρης καταχρεωμένης χώρας, που νομίζει ίσως ότι είναι Λεωνίδας, μοιάζει όμως να έχει παρατάξει τον στρατό του προς Νότο, όχι προς Βορρά, τα κανόνια του κάστρου του να κυττάνε το εσωτερικό της πόλης, όχι αυτούς που την πολιορκούν.

Η Ελλάδα, εξαιτίας ανίκανων, διεφθαρμένων και εξαρτημένων «ελίτ» και αντικειμενικών προβλημάτων, είχε το θλιβερό προνόμιο να γίνει ο πρώτος στόχος του χρηματιστικού τέρατος. Είναι αναπτήρας στον πάτο ενός τεράστιου, παγκόσμιου βαρελιού με βενζίνη. Διόλου επίζηλη, μια τέτοια θέση της δίνει μοναδικά όπλα να βγει από την παγίδα. Μπορεί να διαπραγματευθεί πρόγραμμα πραγματικής σωτηρίας και όχι καταστροφής, γιατί όλος ο πλανήτης τρέμει τη χρεωκοπία της. Μπορεί να βγει πολιτικά στο προσκήνιο, γιατί τουλάχιστο η μισή Ευρώπη περιμένει έναν Ρούζβελτ να ξεκινήσει τον αγώνα κατά του χρηματιστικού καρκίνου που την καταστρέφει.

Αλλά για να το κάνει πρέπει να βρει ηγέτη να παίξει αυτό το παιχνίδι, το μόνο που επιτρέπει τη σωτηρία μας. Αν συνεχίζουμε να πορευόμαστε όπως τώρα, ο «αναπτήρας» μπορεί να συνθλιβεί στο τέλος προκαλώντας την έκρηξη. Παρά την απλοϊκότητα του αυθόρμητου (κατά Λένιν εμβρυακά συνειδητού) συνθήματος «Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε», οι Πλατείες της χώρας μας εισάγουν τώρα με τον τρόπο τους, ένα πρώτο στοιχείο ορθολογισμού στην παράφρονα ευρωπαϊκή και διεθνή εξίσωση.

ΥΓ: Μήπως θά 'πρεπε οι βουλευτές της αριστεράς να παραιτηθούν, προκαλώντας κάπου εκλογές;


Δημοσιεύτηκε στα «Επίκαιρα», αρ.87

Την Πέμπτη (16-6-2011) παραλίγο να υποστούμε πρωτοφανή συμφορά και τραγωδία. Παραλίγο να χάσουμε το σωτήρα και ευεργέτη μας πρωθυπουργό.

Βέβαια δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι τα ευαγή ιδρύματα της Μπίλντεμεπεργκ και της τρόικας δεν θ’ άφηναν να πάει χαμένη η τεράστια προσπάθεια, που κάνουν για τη σωτηρία και την ευημερία μας. Και ασφαλώς θα εύρισκαν κάποιον αντάξιο, για να συνεχίσει το έργο του. Αλλά ευτυχώς….

Ευτυχώς, που ο πρωθυπουργός μας ξαναβρήκε την αυτοπεποίθηση και το κουράγιο, για να συνεχίσει.
Γιατί αυτό, που ενδιαφέρει, κυρίως, τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων είναι: Να μην ακυρωθεί το μνημόνιο και η λαοσωτήρια δανειακή σύμβαση.

Άλλωστε ποιο νόημα και ποια σημασία έχουν οι αγώνες των Μαραθωνομάχων και των Σαλαμινομάχοων; Και προπάντων των 300 του Λεωνίδα! Που σκοτώθηκαν, οι άφρονες, για την Ελλάδα, «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι»…
Για να φαίνονται τόσο περισσότερο ανόητοι και ακατανόητοι, όταν συγκρίνονται με τους 300 της Βουλής μας! Οι οποίοι έκαμαν το μεγαλύτερο κατόρθωμα, όχι μόνο της ελληνικής, αλλά και της παγκόσμιας ιστορίας: Να παραδώσουν, άνευ όρων, την ανεξαρτησία και τα περιουσιακά στοιχεία της πατρίδας τους στους τοκογλύφους! Και, όπως, μάλλον, φαίνεται “τοις κείνων χρήμασι” εξαγοραζόμενοι…

Πατρίδα; Έθνος; Τι μας χρειάζονται πια; Η παγκόσμια διακυβέρνηση μας χρειάζεται!
Είναι καιρός να εγκαταλείψουμε αυτές τις αναχρονιστικές ιδεοληψίες και προκαταλήψεις, που μας κληροδότησαν ο Τυρταίος, ο Αισχύλος, ο Σωκράτης. Και τόσοι άλλοι…
Και να ευθυγραμμιστούμε με τα μεγαλοφυή διδάγματα των σύγχρονων σοφών, που πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων τα περί έθνους και πατρίδας φληναφήματα.
Παρέμεινε, λοιπόν, στις μνημονικές επάλξεις της δανειακής σύμβασης ο μεγαλόκαρδος πρωθυπουργός μας. Και μάλιστα έκαμε και ανασχηματισμό κυβέρνησης.
Για να βγάλει τους υπουργούς του απ’ τη ρουτίνα και τη μονοτονία και να τους ξεκουράσει ψυχολογικά. Έτσι ώστε να γράψουν νέες σελίδες δόξας. Και η Ελλάδα, με την μακραίωνη ντροπιασμένη ιστορία της, να λάμψη για πρώτη φορά στο παγκόσμιο στερέωμα με τον ηρωισμό της αυτοκτονίας της. Ως η πρωτοπόρα χώρα που αυτοδιαλύεται στο βωμό της παγκοσμιοποίησης.

Λέγεται πως κάποιοι διαφώνησαν, σχετικά τον παρωχημένο τρόπο, σύμφωνα με τον οποίο έγινε η ορκωμοσία. Υποστηρίζοντας ότι θα έπρεπε να γίνει σύμφωνα με κάποιον όρκο, παρόμοιο με αυτόν, που οι δοξασμένοι ταγματασφαλίτες έδιναν ενώπιον των γερμανικών κατοχικών αρχών. Μια και ούτως η άλλως το Σύνταγμα έχει ουσιαστικά ακυρωθεί. Να λέει, για παράδειγμα:

Ορκίζομαι εις τον Θεόν, τον άγιον τούτον όρκον: Ότι θα υπακούω απολύτως εις τας διαταγάς του ανωτάτων αρχηγών της τρόικας. Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθησόμενας μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων και μέχρι τέλους εις τας διαταγάς τους. Πέραν πάσης λογικής και ηθικής δεοντολογίας. Μέχρις ότου η από αιώνων ντροπιασμένη αυτή χώρα, που λέγεται Ελλάδα, ξεπουληθεί και διαλυθεί. Για να πάψει να είναι άχθος και αγκάθι στις καρδιές των διεθνώς επιστήθιων φίλων μας…

Δεν πειράζει όμως. Αρκεί, αύριο Τρίτη (21-6-2011) να πάρει η κυβέρνησή μας ψήφο εμπιστοσύνης και να συνεχίσει το θεάρεστο έργο της.
Και είναι ιδιαίτερα ευχάριστο, που οι εκπρόσωποι της ιδιαίτερης πατρίδας μας (Αιτ/νίας), του κυβερνώντος κόμματος, ψήφισαν, στο κοινοβούλιο, σε πρώτη φάση, το ιδιαίτερα ευεργετικό για το λαό μας μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα . Που είναι πέρα από βέβαιο ότι θα ψηφιστεί (28-6-2001) και απ’ την ολομέλεια της Βουλής.

Και είναι επίσης ευχάριστο το γεγονός, ότι, όπως μας λένε. κυοφορείται και ένα νέο δάνειο μαμούθ. Που σημαίνει ότι θα ανεβάσει το ήδη μαμούθ χρέος στη νιοστή του δύναμη. Και τους συμπαρομαρτούντες τόκους και τα πανωτόκια.

Έτσι ώστε να παγιωθεί το καθεστώς της χρεοκρατίας. Που θα οδηγήσει αναπόφευκτα στη διάλυση της τόσο μισητής αυτής χώρας, που λέγεται Ελλάδα. Και στη διαιώνιση του καθεστώτος δουλοπαροικίας του λαού της.

Που και αυτός θα κατασπαραχθεί, πολυειδώς και πολυτρόπως και θα εξαφανιστεί μέσα στο χυλό και τον πολτό της παγκόσμιας πολυβαρβαρικής κυνωνίας…

Έλληνες ευτυχείτε!

Παπα-Ηλίας


Κάθε πολιτική εμπεριέχει επιλογές, προτεραιότητες, κοινωνικές ή μη ευαισθησίες.
Επί παραδείγματι, η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου είναι ευαίσθητη για τα δικαιώματα των ξένων δανειστών, όχι, όμως, για εκείνα των ελλήνων πολιτών.

Δίνει προτεραιότητα στη διασφάλιση των συμφερόντων των τραπεζιτών και καταργεί το νομοθετικό πλαίσιο προστασίας των μισθωτών.

Δείχνει σκληρή απέναντι στους αδύναμους της κοινωνίας και ευαίσθητη απέναντι στους ισχυρούς.

Οι επιλογές αυτές σφραγίζουν τον κοινωνικά άδικο χαρακτήρα της πολιτικής της και υπογραμμίζουν τις πολλαπλές διασυνδέσεις της κυβέρνησης με τους κατέχοντες και έχοντες.

Προκειμένου ο κόσμος να μην κατανοήσει το με ποιόν πάει και ποιόν αφήνει η κυβέρνηση, τα μέλη της ρίχνουν στάχτη στα μάτια των πολιτών με δακρύβρεχτες ομιλίες και κείμενα που δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα, ενώ εκείνοι που ετοιμάζονται να ανατρέψουν τον Παπανδρέου από τα μέσα αν και υπουργοί παριστάνουν τις ανεύθυνες παρθένες ως προς την οικονομική πολιτική που ποικιλότροπα υποστήριξαν μέχρι και σήμερα.

Η κυβέρνηση ανήγγελλε και άλλο κόψιμο των μισθών και των συντάξεων των ελλήνων πολιτών. Επίσης, το κόψιμο του εφ’ άπαξ των δημοσίων υπαλλήλων.

Η κυβέρνηση δεν θεωρεί ότι έχει οποιοδήποτε υποχρέωση να εξηγήσει αυτές τις επιλογές της.

Κι όμως εδώ υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα: οι μισθωτοί έχουν προπληρώσει τις επικουρικές συντάξεις που έχουν να λαμβάνουν, όπως και το εφάπαξ.

Αυτό σημαίνει ότι ο Πρωθυπουργός ενώ καθημερινά δίνει εγγυήσεις στους ξένους τοκογλύφους, καμώνεται ως να μην γνωρίζει το γεγονός ότι κλέβει χρήματα που έχουν επενδύσει και προπληρώσει οι μισθωτοί.

Απέναντί στους τελευταίους είναι σκληρός.

Δεν κάνει, όμως, το ίδιο ως προς τους ξένους δανειστές της χώρας.

Με δάκρυα στα μάτια τους διαβεβαιώνει ότι δεν θα χάσουν ούτε ένα σεντς...

Ο Πρωθυπουργός της χώρας χρησιμοποιεί μια γλώσσα που αναγνωρίζει δικαιώματα μόνο στους ξένους και όχι στους έλληνες.

Τα δάνεια των ξένων με όρους τοκογλυφίας τα εμφάνισε στις δηλώσεις του ως χρηματοδότηση της Ελλάδας που πρέπει να επιστραφεί ακέραια στο μέλλον.

Στην ουσία υιοθετεί τα επιχειρήματα των ξένων και μας εμφανίζει τους τοκογλύφους ως αγγέλους που εγκατέλειψαν για χάρη μας τον παράδεισο.

Αυτό σημαίνει ότι όταν τους συναντά για να συμφωνήσει μαζί τους δεν τους αντιμετωπίζει ως δανειστές που βγάζουν χρήματα σε βάρος μας, αλλά ως φιλεύσπλαχνους φιλάνθρωπους.
Και αυτό την ίδια στιγμή που ξένοι αρμόδιοι ομολογούν δημόσια ότι βγάζουν παραπάνω από ότι δίνουν.

Η κυβέρνηση δεν έχει κανένα σχέδιο και δεν κατανοεί, τουλάχιστον δεν αντιμετωπίζει, τα σχέδια των ξένων.

Από τον Φεβρουάριο του 2010 γράφω ότι οι ξένοι θέλουν να μας πάνε σε ελεγχόμενη χρεωκοπία ή/ και αναδιάρθρωση αφού πρώτα πάρουν πίσω όσα περισσότερα δανεικά μπορέσουν.

Αφού προηγούμενα συσσωρεύσουν όσους περισσότερους τόκους τους επιτρέψουμε από την τοκογλυφία και το κυριότερο αφού αγοράσουν φτηνά και με τα κέρδη από την τοκογλυφία τους τον δημόσιο πλούτο της Ελλάδας.

Μάλιστα αν δεν υπήρχαν οι κριτικές φωνές και αντιστάσεις του ελληνικού λαού θα μας λεηλατούσαν ακόμα πιο εντατικά.

Ο πρωθυπουργός παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει τι τρέχει και κάθε φορά που εμφανίζεται στην βουλή μας διηγείται τι κακό θα παθαίναμε εμείς οι μισθωτοί αν δεν τριγύρναγε εκείνος σε διεθνείς περιοδείες επαιτείας.

Στην πραγματικότητα, όπως απέδειξαν και οι λογαριασμοί που έκανε ο παλιός υφυπουργός οικονομικών Π.Δούκας, τα 2/3 του όλου δανεισμού της Ελλάδας αφορά τόκους!

Δηλαδή, έχουμε ένα χρέος 130 δισεκατομμυρίων από δάνεια και ένα χρέος 215 δισεκατομμύρια από τόκους!

Με άλλα λόγια, το Μνημόνιο 1 και 2 είναι ο καταστατικός χάρτης διασφάλισης πληρωμής της τοκογλυφίας.

Εκείνη σώζει ο πρωθυπουργός και με το δικό της στόμα ομιλεί.


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"

  • Πάνω από 6 δισ. ευρώ χρωστάει το ελληνικό δημόσιο σε ιδιώτες

Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε σήμερα το υπουργείο Οικονομικών, πάνω από 6 δισ. ευρώ συνεχίζει να χρωστάει το ελληνικό δημόσιο σε ιδιώτες.

Συγκεκριμένα, το τετράμηνο Ιανουαρίου-Απριλίου οι οφειλές διαμορφώθηκαν στα 6,1 δισ. ευρώ, από 6,2 δισ. ευρώ που ήταν τους πρώτους τρείς μήνες του έτους, βάσει των στοιχείων που υπέβαλε το σύνολο, σχεδόν, των φορέων της γενικής κυβέρνησης.

Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν ακόμη επτά ασφαλιστικά ταμεία που δε δίνουν λογαριασμό, δύο ΔΕΚΟ και αρκετά μικρά νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που χρηματοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι τα πιο πολλά χρήματα οφείλουν τα ασφαλιστικά ταμεία με 2,54 δισ. ευρώ. Ακολουθούν τα νοσοκομεία με χρέη 1,7 δισ. ευρώ (εκ των οποίων μόνο τα 120 εκατ. ευρώ είναι παλαιές οφειλές). Τα υπουργεία οφείλουν 892 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 548 εκατ. ευρώ είναι οφειλές του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων. Οι φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης οφείλουν 738 εκατ. ευρώ και τα λοιπά νομικά πρόσωπα 206,9 εκατ. ευρώ.

Ως ληξιπρόθεσμες οφειλές θεωρούνται τα ποσά που οφείλει το κράτος σε ιδιώτες και δεν έχουν εξοφληθεί μετά την παρέλευση 90 ημερών από την κανονική ημερομηνία εξόφλησης.

Τα ποσά αυτά δεν έχουν ακόμη φανεί στο έλλειμμα και θα το επιβαρύνουν όταν εξοφληθούν. Αποτελούν μάλιστα, έναν από τους λόγους αναθεώρησης του ελλείμματος του 2010. Στελέχη της αγοράς επισημαίνουν, ότι οι οφειλές αυτές προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη ασφυξία, καθώς πρόκειται για ποσά που χρωστάει το κράτος σε επενδυτές, προμηθευτές, ιδιώτες, συμβασιούχους και επιτείνουν το πρόβλημα ρευστότητας των ελληνικών επιχειρήσεων.

  • Η Δημοκρατία περίμενε τον Οικονόμου για να γνωρίσει τον απόλυτο ευτελισμό της ή η τροϊκανή τρομοκρατία απέκτησε έναν ικανό εκπρόσωπό της;

“Απάντηση” με προσβλητικές και προκλητικές εκφράσεις σε όσους τον επικρίνουν δημοσίως μέσω του διαδικτύου για την στάση που κρατούσε για το Μνημόνιο πριν και αφού μπήκε στην κυβέρνηση έδωσε σήμερα ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Παντελής Οικονόμου από το βήμα της Βουλής, κατά τη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση.

Ο κ. Οικονόμου έκανε λόγο για προσπάθεια να αλλοιωθούν οι πολιτικές του θέσεις από «τραμπούκους», «κακοποιούς» και «εγκληματίες», που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία και οι οποίοι διαισθάνονται ότι απειλούνται τα συμφέροντα τους (!!!)

Παράλληλα επισήμανε ότι τέτοιου είδους προκλήσεις δεν πρέπει να υποθάλπονται από βουλευτές και πρόσθεσε ότι για το θέμα πρέπει να επιληφθεί η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος (!!!)

Ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών κάλεσε επίσης όσους υποστηρίζουν ότι έχει αλλάξει άποψη να διαβάσουν με προσοχή το άρθρο του στην ιστοσελίδα του, τονίζοντας ότι «όταν λέω να βγούμε από το μνημόνιο, δεν εννοώ αναδιάρθρωση, ούτε στάση πληρωμών και πτώχευση».

Είχε προηγηθεί έντονη προσωπική κριτική στον κ. Οικονόμου από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρη Παπαδημούλη, ο οποίος υπενθύμισε τις αντιρρήσεις που είχε εκφράσει τόσο για το Μνημόνιο όσο και για το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα.

«Να προσέχετε μήπως με τις ανακρίβειες που υιοθετείτε, υποθάλπετε χωρίς πρόθεση αυτό που γίνεται με ορισμένους, οι οποίοι διαισθάνονται να απειλούνται τα συμφέροντα τους. Είναι τραμπούκοι σαν αυτούς που κυνήγησαν τον κ. Χατζηδάκη, τον κ. Πεταλωτή. Προσέχετε, μην δίνετε πάτημα σε εγκληματίες και κακοποιούς» είπε μεταξύ άλλων ο κ. Οικονόμου.

Βέβαια, λόγος την "ταμπακιέρα", ουδείς! Και τι να πει άλλωστε ο κύριος Οικονόμου, του οποίου την σπουδή για υπουργοποίηση την αντιλαμβανόμαστε και κατανοούμε πλήρως την αγωνία του να βρεθεί αντιμέτωπος με τα εξ ιδίου λεχθέντα και γραφέντα...

Dum spiro spero, κύριε Οικονόμου. Ο καιρός έχει γυρίσματα και γι άλλους, πισωγυρίσματα...