Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Ιουν 2015

Επέκταση του προγράμματος κατά εννέα μήνες, δηλαδή έως τον Μάρτιο του 2016, οπότε ολοκληρώνεται και το πρόγραμμα του ΔΝΤ, ζητάει η ελληνική κυβέρνηση, όπως δήλωσε κυβερνητικός αξιωματούχος στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες, αναφέρει ρεπορτάζ της εφημερίδας Καθημερινή.

Οι βασικοί άξονες είναι να αγοράσει o Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης τα ελληνικά ομόλογα που έχει στην κατοχή της η ΕΚΤ και λήγουν το καλοκαίρι. Επίσης, η ελληνική κυβέρνηση προτείνει να χρησιμοποιηθούν τα περίπου 11 δισ. που βρίσκονταν μέχρι πρόσφατα στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και τώρα έχουν περάσει στον ESM και να αυξηθεί το όριο έκδοσης εντόκων γραμματίων από την ΕΚΤ. Στο σχέδιο δεν προβλέπεται να εκταμιεύσει χρήματα το ΔΝΤ.

Παράλληλα, ο αξιωματούχος ανέφερε πως «όταν θα φύγουμε θα είμαστε πιο κοντά σε συμφωνία, πιστεύουμε ότι σε μεγάλο βαθμό έχει καλυφθεί η απόσταση»,«Δεν θέλω να κάνω εκτιμήσεις σε σχέση με την απόσταση, αν είμαστε κοντά ή μακριά, αν υπάρχει καλή διάθεση και πολιτική βούληση από όλες τις πλευρές και τους εμπλεκόμενους», πρόσθεσε ο ίδιος, τονίζοντας ότι «ελληνική πλευρά είναι αισιόδοξη έχει κάνει ό,τι μπορούσε να κάνει».

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι τα περιθώρια κινήσεων της ελληνικής κυβέρνησης είναι «περιορισμένα, καθώς οι 47 σελίδες συνιστούν μια πολύ ρεαλιστική πρόταση και περιλάμβανε μία σειρά δεσμεύσεων».

Οσον αφορά τα σενάρια περί αποδοχής του πλεονάσματος στο 1%, διέψευσε ότι η ελληνική πλευρά έχει συμφωνήσει, αλλά ανάφερε ότι είναι η εν λόγω πρόταση είναι στο τραπέζι και συζητείται.

Την ίδια ώρα κυβερνητικές πηγές ανέφεραν ότι παραμένει η διαφωνία στο πλεόνασμα κι ότι η ελληνική πλευρά εξακολουθεί να περιμένει τα σχόλια των θεσμών στις προτάσεις της, κάτι που επιβεβαίωσε και ο ίδιος ο υπουργός Επικρατείας μέσω του λογαριασμού του στο Twitter έπειτα από επικοινωνία που είχε, όπως αναφέρει, με αξιωματούχο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Μόλις 35 δισ. δολάρια αποθεματικά στην κεντρική τράπεζα!
Επαρκούν για εισαγωγές δύο μόνο μηνών!!!
Πολιτική αβεβαιότητα και χρέος διαλύουν την Τουρκία

Του Μωυσή Λίτση

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για την Τουρκία, καθώς αρχίζει η αναζήτηση «προθύμων» να συγκυβερνήσουν με το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης εν μέσω εντεινόμενων οικονομικών πιέσεων.

Η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη με σοβαρό πρόβλημα εξωτερικού χρέους, το οποίο μπορεί να γίνει ακόμη μεγαλύτερο αν συνεχιστεί η πολιτική αβεβαιότητα και η ελεύθερη πτώση της τουρκικής λίρας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, οι τουρκικές υποχρεώσεις προς το εξωτερικό έχουν φτάσει στα 430 δις. δολάρια. Μόνο οι τουρκικές τράπεζες πρέπει να προχωρήσουν σε αναχρηματοδότηση 95 δις. δολαρίων εξωτερικού χρέους στους επόμενους δώδεκα μήνες.

Η ανάγκη μάλιστα αναχρηματοδότησης του τουρκικού εξωτερικού χρέους συμπίπτει με τη διαφαινόμενη πρόθεση της αμερικανικής FED να αυξήσει τα επιτόκιά της για πρώτη φορά ύστερα από οκτώ χρόνια, γεγονός που θα κάνει ακόμη ακριβότερη την εξυπηρέτηση του χρέους, σε δολάρια.

Τα αποθεματικά της Κεντρικής Τράπεζας ανέρχονται επίσης σε μόλις 35 δις. δολάρια, τα οποία επαρκούν για να καλύψουν εισαγωγές δύο μηνών. Μία ενδεχόμενη χρηματοοικονομική επιδείνωση της κατάστασης στην Τουρκία, θα είχε ευρύτερες επιπτώσεις στις αναδυόμενες αγορές, οι οποίες έχουν δανειστεί 2 τρις. δολάρια από την εποχή της κατάρρευσης της Lehman Brothers (Σεπτέμβριος 2008), ανεβάζοντας τα συνολικά τους χρέη σε 4,5 τρις δολάρια.

Προς το παρόν ο μόνος που έδωσε ξεκάθαρη απάντηση για ενδεχόμενη συμμετοχή στην κυβέρνηση ήταν το φιλοκουρδικό Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών (HDP). «Έχουμε ξαναπεί ότι δεν θα συμμετάσχουμε σε οποιονδήποτε συνασπισμό μετέχει το ΑΚΡ και επιμένουμε σε αυτό» δήλωσε στους δημοσιογράφους στην Άγκυρα ο πρόεδρος του HDP Σελαχατίν Ντερμιτάς.

Αλλά και το ακροδεξιό Κόμμα Εθνικιστικού Κινήματος, το οποίο θεωρείται πιθανός εταίρος του ΑΚΡ για σχηματισμό κυβέρνησης, έχει ζητήσει ως προϋπόθεση πιθανής συμμετοχής στην κυβέρνηση, να παραιτηθεί ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν από τα σχέδιά του για ενίσχυση των προεδρικών εξουσιών.

Πηγή «Ναυτεμπορική»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Της Αγγελικής Κοτσοβού

Οι αριθμοί δεν «βγαίνουν» και η ελληνική οικονομία πασχίζει αγωνιωδώς να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης, που οδηγεί σε νέα ελλείμματα και διόγκωση του χρέους.

Παρ’ όλα αυτά, οι διεθνείς πιστωτές εμμένουν στις «κόκκινες γραμμές» τους για μεταρρυθμίσεις και νέα μέτρα λιτότητας, αγνοώντας την πραγματικότητα της υπερφορολόγησης και της δραματικής μείωσης του εισοδήματος που βιώνουν οι ίδιοι οι πολίτες.

Δεν είναι όμως δυνατόν αυτή η πραγματικότητα να αγνοείται εσαεί, ειδικά σε μια εποχή έντονης αβεβαιότητας και σημαντικών γεωπολιτικών προκλήσεων, που καθιστά πιο επιτακτική την ανάγκη να διατηρηθεί η συνοχή της Ευρώπης.

Ακόμη και το ίδιο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο -που έχει διαδραματίσει ρόλο-κλειδί στην ευρωπαϊκή κρίση χρέους, συμμετέχοντας σε όλα τα μνημονιακά προγράμματα- έχει προειδοποιήσει ότι το σύστημα της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την παρακολούθηση της δημοσιονομικής προόδου των χωρών-μελών είναι υπερβολικά περίπλοκο και οι στόχοι για το έλλειμμα και το χρέος υπερβολικά αυστηροί για να ανταποκρίνονται στην οικονομική πραγματικότητα.

Οικονομολόγοι του ΔΝΤ υποστηρίζουν σε έκθεσή τους ότι οι δημοσιονομικοί κανόνες της Ε.Ε. χρειάζεται να απλοποιηθούν, ώστε να καταστούν πιο αποτελεσματικοί και να αποφευχθούν μελλοντικά προβλήματα.

«Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και η μετέπειτα κρίση χρέους στην Ευρωζώνη έθεσε σε δοκιμασία το ευρωπαϊκό πλαίσιο δημοσιονομικής διακυβέρνησης, εγείροντας αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητά του», υποστηρίζουν οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ.
Επειτα από πέντε χρόνια σκληρής λιτότητας και αυξημένης ανεργίας, δεν έχει ακόμη δοθεί οριστική λύση στο ελληνικό ζήτημα και η Ευρωζώνη παραμένει μια ένωση με οικονομίες πολλών ταχυτήτων και σημαντικά διαρθρωτικά προβλήματα, η επίλυση των οποίων «σκοντάφτει» στην ακαμψία των οικονομικά εύρωστων χωρών.

Ισως οι Βρυξέλλες να έπρεπε να ακολουθήσουν το παράδειγμα του ΔΝΤ και να κάνουν την αυτοκριτική τους στον τρόπο χειρισμού της κρίσης. Διότι, πέντε χρόνια μετά, το ζητούμενο δεν είναι μόνο τα μέτρα για τη «θωράκιση» των τραπεζών και αντικίνητρα για την υπερβολική ανάληψη ρίσκου.

Το ζητούμενο είναι και η προστασία των πολιτών, που κατά κύριο λόγο σήκωσαν στους ώμους τους το βάρος της κρίσης, οικονομικό και κοινωνικό. Το ίδιο το ΔΝΤ είχε παραδεχθεί το 2013 ορισμένα λάθη στη διαχείριση του πρώτου ελληνικού προγράμματος στήριξης και «ατυχείς χειρισμούς», καθώς είχε υποτιμηθεί σε μεγάλο βαθμό ο αντίκτυπος από τις συνταγές λιτότητας στην ελληνική οικονομία.

Το περίφημο «mea culpa» του ΔΝΤ αποτελεί ένα πρώτο βήμα. Δεν αρκεί όμως η θεωρητική παραδοχή του λάθους ή οι συστάσεις προς τους Ευρωπαίους για το δημοσιονομικό τους πλαίσιο. Γιατί, στο τέλος, δεν μετρούν μόνο οι αριθμοί, αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Αλέξης Τσίπρας σκέφτεται αν θα κρεμαστεί πολιτικά με το δικό του "κορδόνι" ή με το "σχοινί" των Βρυξελλών
Με τη μέθοδο της σαλαμοποίησης προτείνονται τα απάνθρωπα μέτρα κατά των Ελλήνων

Τη λύση της «κλιμακωτής» συμφωνίας φέρεται να εξετάζει η Άγκελα Μέρκελ για την Ελλάδα, αναφέρει το δικτυο Bloomberg. Το άρθρο τονίζει μάλιστα, πως αν η Ελληνική κυβέρνηση υλοποιήσει έστω και μια μεταρρύθμιση από αυτή που ζητούν οι πιστωτές, τότε μπορεί να δοθεί το πράσινο φως για την εκταμίευση πόρων.

Ενώ οι Γερμανοί επιμένουν σε ένα πακέτο βημάτων που θα περιλαμβάνει υψηλότερους φόρους, ιδιωτικοποιήσεις και τουλάχιστον λιγότερο γενναιόδωρες συντάξεις, μπορεί να αρκεστούν σε μια ξεκάθαρη δέσμευση από την ελληνική κυβέρνηση για την εφαρμογή ενός μέτρου και να απελευθερώσουν την βοήθεια, σημείωσαν οι ίδιες πηγές του Bloomberg.

Με το ελληνικό πρόγραμμα να λήγει στις 30 Ιουνίου και να μην διαφαίνεται στον ορίζονται συμφωνία, τα σχόλια αντανακλούν μεγαλύτερη ευελιξία από την πλευρά των Γερμανών σε σχέση με τις δημόσιες ανακοινώσεις της γερμανικής κυβέρνησης. Η κ. Μέρκελ και ο Φρανσουά Ολάντ μπορεί να συνομιλήσουν το βράδυ με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα.

«Όπου υπάρχει βούληση, υπάρχει και τρόπος» είπε η κ. Μέρκελ σε δημοσιογράφους στις Βρυξέλλες. «Ο στόχος είναι να κρατήσουμε την Ελλάδα στο ευρώ».

Η κ. Μέρκελ υποστηρίζει ότι η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει την συμφωνία που σύναψε με τους Ευρωπαίους εταίρους τον Φεβρουάριο και η οποία έδωσε στην ελληνική κυβέρνηση επιπλέον τέσσερις μήνες για να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις.

Η καγκελάριος δεν έχει αναφερθεί δημοσίως στις λεπτομέρειες μιας πιθανής συμφωνίας και έχει διαμηνύσει πως όποια μέτρα και αν λάβει ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να καθιστούν το ελληνικό χρέος βιώσιμο.

Ενώ ο κ. Τσίπρας μπορεί να λάβει διορία μέχρι τον επόμενο χρόνο για ολοκληρώσει τις αλλαγές αυτές, όπως την μείωση των συντάξεων, θα πρέπει να ξεκινήσει τουλάχιστον μια μεγάλη μεταρρύθμιση αν θέλει να λάβει βοήθεια, ανέφεραν οι πηγές. Καμία από τις πηγές δεν διευκρίνισε ποια συγκεκριμένη μεταρρύθμιση πρέπει να υλοποιήσει.

Ο εκπρόσωπος της κ. Μέρκελ, Στέφεν Ζάιμπερτ, δεν απάντησε σε αίτημα του Bloomberg για κάποιο σχόλιο. Εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών αρνήθηκε να απαντήσει.

Για να πείσει στους πιστωτές πως η Ελλάδα είναι σοβαρή, ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να κάνει χειροπιαστές κινήσεις, για παράδειγμα να φέρει στο κοινοβούλιο κάποιο νομοσχέδιο, ανέφερε μια πηγή. Αν οι Έλληνες αξιωματούχοι κινηθούν γρήγορα, τα χρήματα μπορούν να εκταμιευτούν αρχές Ιουλίου.

Η Γερμανία δεν θα είχε αντίρρηση στην παράταση του προγράμματος βοήθειας αν ο κ. Τσίπρας παρουσίαζε συγκεκριμένες προτάσεις για να επιτύχει τους στόχους της συμφωνίας που υπέγραψε η Ελλάδα στις 20 Φεβρουαρίου, ανέφεραν οι πηγές.

Διαψεύδει το Βερολίνο

Εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης δήλωσε, ερωτηθείς σχετικά με δημοσίευμα του πρακτορείου ειδήσεων Bloomberg περί του ότι το Βερολίνο μετριάζει τη στάση του έναντι της Αθήνας και ότι θα είναι ικανοποιημένο ακόμα και αν η Ελλάδα προχωρήσει στην εφαρμογή έστω και μίας μεταρρύθμισης, ότι δεν ισχύει τίποτα τέτοιο.

«Η Γερμανία θα αποδεχθεί μόνον μια πρόταση των τριών θεσμών», είπε ο εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς αναφερόμενος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και πρόσθεσε: «όλα τα άλλα είναι αποκυήματα φαντασίας».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Πόσο ικανά και ηθικά είναι τα στελέχη του Ελληνικού Στρατού;
Πώς μπορούν κατώτερα στελέχη να προστατευθούν από επιθέσεις ανίκανων αξιωματικών που ατιμάζουν την στολή τους;

Σε καιρούς πονηρούς, που η πατρίδα μας αντιμετωπίζει μια σειρά από κινδύνους και δεν βρίσκεται σε διόλου πλεονεκτική θέση, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, αντιλαμβανόμενοι την σοβαρότητα της περιόδου, θεωρούμε πως ο Στρατός και συγκεκριμένα τα στελέχη του (όλων των βαθμίδων παρά την οικονομική δυσπραγία που βιώνουν), απαιτείται να καλύψουν όχι μόνο τις πάγιες αλλά και τις επιπρόσθετες ανάγκες που προκύπτουν. Ιδιαίτερα, δε, αυτές τις ομοψυχίας και, κυρίως, της ηθικής.

Γνωρίζοντας πως το πολιτικό προσωπικό της χώρας έχει αποτύχει παταγωδώς να αποδώσει μία σειρά από χαρακτηριστικά που θα εμπνεύσουν τους πολίτες, το ελληνικό στράτευμα, το οποίο συγκεντρώνει την εμπιστοσύνη της μεγαλύτερης μερίδας των πολιτών, καλείται σήμερα να γίνει ο άτυπος πυλώνας και υπέρμαχος εκείνων των χαρακτηριστικών που έχουν εκλείψει ή τείνουν να εκλείψουν.

Έτσι, αναγκαστικά προκύπτει το ερώτημα: Πόσο ηθικοί, μεμπτοί και αξιόπιστοι είναι τα σημερινά στελέχη του Ελληνικού Στρατού και συγκεκριμένα τα ανώτατα και ανώτερα στελέχη, δηλαδή οι αξιωματικοί που είναι υπεύθυνοι να υπεραμυνθούν της πατρίδας, γενόμενοι οι ίδιοι εμπνευστές και μέντορες προς την κατεύθυνση όχι μόνο του νόμιμου και του ηθικού, αλλά, κυρίως, της συναδελφικότητας και –κυρίως- της αντικειμενικότητας (προς υφισταμένους και προϊσταμένους) που πρέπει να διέπει όλη τους την πορεία στο στράτευμα;
Φυσιολογικά σκεπτόμενοι, και αποδεχόμενοι στατιστικά στοιχεία, αντιλαμβανόμαστε πως (όπως σε όλα τα άλλα επαγγέλματα) υπάρχουν και «στοιχεία» τα οποία δεν θα λέγαμε ότι λαμπρύνουν το στράτευμα. Όταν, μάλιστα, στα «στοιχεία» αυτά περιλαμβάνονται και αξιωματικοί, τότε αρχίζουν και δημιουργούνται μείζονα προβλήματα όχι μόνο στο προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά και στην κάλυψη της θεσμικής ευθύνης που είναι υποχρεωμένοι να προσφέρουν οι αξιωματικοί στην πατρίδα.

Δεν θα μείνουμε στις περιπτώσεις αξιωματικών που συμμετείχαν ή συνέργησαν στην πολιτική διαφθορά μέσω της αγοράς ή παραλαβής προβληματικών οπλικών συστημάτων με υπέρογκα αντίστοιχα οικονομικά τιμήματα. Προσπαθώντας να προσεγγίσουμε τον πυρήνα του προβλήματος, θα ασχοληθούμε με εκείνους τους αξιωματικούς (που ποτέ δεν περνάνε ούτε από την πρώτη κρίση των αξιωματικών), σαφέστατων ελλείψεων στην ικανότητα διοίκησης, με προβληματικές κοινωνικές συμπεριφορές, αλλά και με ποινικές παραβάσεις, οι οποίοι ενώ μπορεί να είναι από άτυχοι έως λίαν προβληματικοί ακόμη και στο ηθικό τους μέρος, γίνονται ανεκτοί από το στράτευμα που τους προσφέρει μία παρατεταμένη δεύτερη ευκαιρία, έως ότου φθάσουν στην προσωπική τους κρίση και αποστρατευθούν (λαμβάνοντας τις ανάλογες αποδοχές που τους προσφέρουν την δυνατότητα να επιζήσουν).

Όλοι μας –όσοι τουλάχιστον έχουμε υπηρετήσει την θητεία μας στον Ελληνικό Στρατό- έχουμε συναντήσει αξιωματικούς που δεν θα έπρεπε να είναι αξιωματικοί. Με συμπεριφορές προκλητικές προς τους κατωτέρους, με προσωπικές επιθέσεις, εξευτελισμούς και αναίτιες τιμωρίες που απόδειξη της ύπαρξής τους ήταν απλά και μόνο η καταγγελία - μαρτυρία του ανάξιου αξιωματικού. Μερικές φορές, κάποιοι από εμάς συνάντησαν συμπεριφορές λίαν εχθρικές, με συστηματικές προσωπικές προσβολές που οδηγούσαν έφεδρους στρατιώτες στην αίτηση διακοπής της στρατιωτικής τους θητείας, ενώ σε κάποιες άλλες –τραγικές- περιπτώσεις, υπήρξαν αυτοκτονίες εφέδρων (ή και ΕΠΟΠ) εξαιτίας ακραίων συμπεριφορών αξιωματικών, που όμως ποτέ δεν τιμωρήθηκαν για τις πράξεις τους που εξευτέλιζαν και μείωναν το σύνολο των αξιωματικών του στρατεύματος.

Επειδή ο στρατός στις ημέρες μας έχει αλλάξει άρδην, και αποτελείται ως επί το πλείστον από μόνιμα στελέχη, διαπιστώνουμε πως η ύπαρξη ανίκανων (ουσιαστικά επικίνδυνων για το στράτευμα) αξιωματικών, όχι μόνο συνεχίζει να υφίσταται (και να καλύπτεται από τους υπόλοιπους αξιωματικούς, με το αιτιολογικό «αν διωχθεί από το στράτευμα πως θα ζήσει;) αλλά και γίνεται λίαν επικίνδυνη για εκείνα τα στελέχη του Στρατού που έχουν χρονικές συμβάσεις εργασίας (ΕΠΟΠ κ.α.). Αυτοί οι ανίκανοι, λοιπόν, αξιωματικοί, λόγω έλλειψης διοικητικών ικανοτήτων και λειτουργώντας παράτυπα, δημιουργούν ελεγχόμενες από τους ίδιους ομάδες υφισταμένων και ασκούν μία ιδιότυπη εξουσία, της οποίας αποκορύφωμα είναι η στόχευση συμβασιούχων στελεχών, που οδηγούνται στην έξοδο από το στράτευμα (είτε λόγω παραιτήσεων είτε εξαιτίας των κρίσεων που γίνονται με βάση τις ποινές που έχουν φροντίσει να φορτώσουν οι ανίκανοι προς διοίκηση αξιωματικοί), αφού προηγουμένως αποτυπωθεί η περιφορά τους σε διάφορα πολιτικά γραφεία, επιδιώκοντας την παραμονή τους. Είναι οι ίδιοι που κατέστρεψαν άλλους (πολλές φορές αδίκως) και θέλουν να διασώσουν τους εαυτούς τους αδικώντας άλλους συναδέλφους τους...

Κακά τα ψέματα, σε αυτού του είδους την ανικανότητα έχουμε γίνει πολλές φορές μάρτυρες. Μόνο που κανείς δεν νοιάζεται για το πώς θα επιζήσουν (ιδιαίτερα αυτή την περίοδο) τα θύματα αυτών των «λεκέδων» αξιωματικών. Κανείς δεν νοιάζεται για το πώς και το γιατί… Όλοι αποδεχόμαστε την κρίση ανίκανων (αποδεικνύεται στην πρώτη τους κρίση) αξιωματικών, ως λογικό αποτέλεσμα μίας διεργασίας της οποίας τα μέρη κανείς δεν γνωρίζει…

Σε μία ρητορική ερώτηση για το πώς μπορούν να εμπνεύσουν ή να επιβληθούν στους κατώτερους οι συγκεκριμένου τύπου αξιωματικοί, σε κάποια κρίσιμη στιγμή για την πατρίδα, η απάντηση είναι γνωστή... Το μέγα ζητούμενο είναι πως πριν βρεθούν ενώπιοι των ευθυνών τους, έχουν φροντίσει να καταστρέψουν ζωές άλλων, μόνο με το αξίωμά τους...
Δυστυχώς, αυτή η γάγγραινα του στρατεύματος υπάρχει. Και μάλιστα έχουσα πολλαπλασιαστικά αριθμητικά χαρακτηριστικά. Τα θύματά της, παραμένουν πάντα άγνωστα, ως θύματα ενός σκιώδους πολέμου των ανίκανων έναντι των ικανών. Των επικίνδυνων έναντι των χρήσιμων. Και –επειδή το έχω βιώσει προσωπικά σε μία περίοδο ελληνοτουρκικής κρίσης- κάποιες φορές, των κρυπτόμενων δειλών έναντι των θαρραλέων πατριωτών…
Εν κατακλείδι: Υπάρχουν αξιωματικοί του ελληνικού στρατού που στοχοποιούν κατώτερους καταστρέφοντάς τους την επαγγελματική καριέρα και εν γένει την ζωή τους; Και γιατί αυτοί οι ανάξιοι αξιωματικοί παραμένουν στο στράτευμα κηλιδώνοντας τον επαγγελματισμό και την ηθική των υπολοίπων; Πώς και ποιός μπορεί να αντιδράσει όταν τον "τυλίγουν σε μία κόλλα χαρτί" κάποιοι που δεν διαθέτουν τα προσόντα του αξιωματικού και ιδιαίτερα την ικανότητα της κρίσης;

ΥΓ: Το απαύγασμα της ύπαρξης αυτών των άθλιων αξιωματικών είναι πως τους δίνεται το δικαίωμα να κρίνουν κατώτερους και στη συνέχεια (όντας δειλοί οι ίδιοι) να κρύβονται πίσω από την γραφειοκρατία η οποία αναλαμβάνει την οργανωμένη καταδίωξη και τελικά εκδίωξη από το στράτευμα στελεχών, τα οποία στις πλείστες όσες των περιπτώσεων είναι κατά πολύ ικανότερα από τους θρασύδειλους κρυπτόμενους διώκτες τους… Και, δυστυχώς, το είδος αυτών των άθλιων υποκειμένων έχει τα χαρακτηριστικά των κατσαρίδων και επιζεί κάτω από όλες τις συνθήκες εις βάρος όλων των υπολοίπων. Αν χρειαστεί, δεν διστάζουν να καταστρέψουν άλλους, αρκεί αποφεύγοντας τις δικές τους ευθύνες (που προκύπτουν από τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους) να διασωθούν οι ίδιοι…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η αποκαλυπτική στιχομυθία Καραμανλή - Ομπάμα για τους αγωγούς, που καθόρισε τις εκλογές του 2009

Της Γιώτας Αντωνοπούλου

Λέγεται, και σωστά, πως η Πολιτική είναι ένα κομμάτι Ιστορίας που γράφεται διαρκώς. Ο σύντομος αλλά εξόχως αποκαλυπτικός διάλογος Καραμανλή – Ομπάμα πριν από τρία χρόνια, τον οποίο δημοσιεύει το PRESSing, φωτίζει μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα το ομιχλώδες πολιτικό τοπίο του 2009 και τα όσα συνέβησαν τότε στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας οδηγώντας την κυβέρνηση Καραμανλή στην πτώση της και αλλάζοντας με βίαιο τρόπο τη «ρότα» της χώρας. Όπως προκύπτει μέσα από αυτό το διάλογο σε συνδυασμό με τα διάφορα ντοκουμέντα που τον τελευταίο ένα χρόνο έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας και έχουν οδηγήσει ….την ελληνική Δικαιοσύνη στην άσκηση ποινικών διώξεων κατ’ αγνώστων, αυτό που πρωτίστως κρίθηκε στις ελληνικές εκλογές του 2009 ήταν το περιεχόμενο της απάντησης στο επιτακτικό για την Αμερική πολιτικό ερώτημα «ποιος ελέγχει τις πηγές και τις ροές της ενέργειας; ». Αυτό που κρίθηκε ήταν η ίδια η διεθνής ενεργειακή «σκακιέρα», αναπόσπαστο και δομικό κομμάτι της «παγκόσμιας σκακιέρας» που τόσο ανάγλυφα περιγράφει ο Μπρεζίνσκι.

«Δύο θέματα, κύριε πρωθυπουργέ…»

Ήταν 3 Απριλίου 2009 τότε που ο Καραμανλής, στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Στρασβούργο, είχε την πρώτη του κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον νεοεκλεγέντα, τότε, πρόεδρο των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα. Η συνάντηση εκείνη έχει ένα πολύ ενδιαφέρον παρασκήνιο που δεν έγινε τότε γνωστό, είναι, όμως, βέβαιο πως καθόρισε όχι μόνο την πορεία της κυβέρνησης Καραμανλή τους επόμενους μήνες αλλά συνολικά την πορεία της χώρας.

Ο Ομπάμα, ο οποίος ως υποψήφιος στις αμερικανικές εκλογές είχε δεσμευτεί σε όλους τους τόνους ότι θα στηρίξει την Ελλάδα στα εθνικά της θέματα, κάνοντας μάλιστα σαφείς αναφορές στο Σκοπιανό, στα ελληνοτουρκικά και στο Κυπριακό, στην πρώτη του αυτή συνάντηση με τον Έλληνα πρωθυπουργό όχι μόνο δεν επαναβεβαίωσε τις δεσμεύσεις του αλλά στη διάρκεια της 40λεπτης συνομιλίας τους θύμισε σε αρκετά σημεία τον προκάτοχό του Τζωρτζ Μπους το νεότερο: άκουγε επί πολλή ώρα αμίλητος τον Κώστα Καραμανλή να του εξηγεί με λεπτομέρειες ποια είναι τα προβλήματα της Ελλάδας και πού ακριβώς χρειάζεται η χώρα μας την υποστήριξη της υπερδύναμης κι όταν η ενημέρωση ολοκληρώθηκε αντί άλλου σχολίου ο νέος «πλανητάρχης» απάντησε:

— «Θέλω κι εγώ από την πλευρά μου να σας θέσω, κύριε πρωθυπουργέ, δύο θέματα: Πρώτον, δεν συνάδει με το κεκτημένο του ΝΑΤΟ ένα κράτος μέλος να σπάει την ομοφωνία των αποφάσεων. Δεύτερον, δεν είναι επιτρεπτό ένα κράτος μέλος του ΝΑΤΟ να αναπτύσσει προνομιακές σχέσεις με κράτος το οποίο δεν μετέχει στο ΝΑΤΟ».

Το δεικτικό, αν και ευγενικά διατυπωμένο, σχόλιο του Ομπάμα για το Βέτο της Ελλάδας στο Βουκουρέστι καθώς και για τις συμφωνίες με τη Ρωσία που αφορούσαν την κατασκευή των αγωγών ήρθε να διαψεύσει τις όποιες προσδοκίες είχε διαμορφώσει η ελληνική πλευρά ενόψει της πολυαναμενόμενης πρώτης συνάντησης με τη νέα αμερικανική ηγεσία. Και μπορεί μεν ο πρώην πρωθυπουργός να μην άφησε αναπάντητη την «παραίνεση» του Αμερικανού προέδρου, ανταπαντώντας πως «η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι είναι συνεπέστατο μέλος του ΝΑΤΟ αλλά και το ΝΑΤΟ οφείλει να κατανοεί τα προβλήματα των χωρών μελών του», όμως, όπως αναφέρουν τακτικοί συνομιλητές του «από εκείνο το διάλογο ο Καραμανλής αντελήφθη πέραν πάσης αμφιβολίας πως ο χρόνος της διακυβέρνησής του μετράει αντίστροφα». 

Το σχέδιο «ΠΥΘΙΑ»

Παρότι ο συγκεκριμένος διάλογος δεν ήταν τότε γνωστός, το γεγονός ότι ο χρόνος της διακυβέρνησης Καραμανλή τελείωνε θεωρούνταν εκ των ων ουκ άνευ τη συγκεκριμένη περίοδο καθώς οι ΗΠΑ κι οι «δορυφόροι» τους στην Ευρώπη και το ΝΑΤΟ με κάθε ευκαιρία και σε όλα τα επίπεδα επεδείκνυαν τη δυσφορία τους για την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας ενώ παράλληλα η ελληνική κυβέρνηση δεχόταν πληθώρα «προειδοποιήσεων» από διαφορετικές και, φαινομενικά, ασύνδετες μεταξύ τους πλευρές. Προειδοποιήσεις προερχόμενες πρώτον, από τις «αγορές» οι οποίες αύξαναν επικίνδυνα το κόστος δανεισμού για τη χώρα μας παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα σε συνθήκες παγκόσμιας οικονομικής κρίσης κατέγραφε, ακόμη, θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης (+0,3% το πρώτο τρίμηνο του 2009). Προειδοποιήσεις από την Κομισιόν, η οποία μόλις είχε θέσει για δεύτερη φορά την ελληνική Οικονομία σε επιτήρηση (18/2/2009) αποστερώντας από την κυβέρνηση τη δυνατότητα της εκπλήρωσης δεσμεύσεων πουείχε αναλάβει προς διάφορες κοινωνικές ομάδες. Το αξιοσημείωτο , δε, είναι πως οι Ευρωπαίοι και οι απεσταλμένοι τους στην Ελλάδα τεχνοκράτες περιέργως «δεν είδαν» όλο αυτό το διάστημα της επιτήρησης αυτό που μετεκλογικά απέδωσαν στην κυβέρνηση Καραμανλή, ότι δηλαδή «έδινε ψεύτικα στοιχεία»! Το τρίτο «μέτωπο» εντοπιζόταν στο εσωτερικό της χώρας, με τις διάφορες συντεχνίες που είχαν τη δημόσια πολιτική καθοδήγηση του ΠΑΣΟΚ να διαμορφώνουν καθημερινά συνθήκες κοινωνικής αναταραχής και οικονομικής ασφυξίας σε όλα τα πιθανά πεδία προσέλκυσης επενδύσεων (στον ΟΛΠ, στο κέντρο της Αθήνας, στα αεροδρόμια κ.λπ.). Το τέταρτο «μέτωπο» είχε ονοματεπώνυμο: λεγόταν Γιώργος Παπανδρέου και είχε προαναγγείλει την «ημερομηνία λήξης» της κυβέρνησης Καραμανλή με αφορμή την Προεδρική εκλογή!

Και μόνο τα προαναφερθέντα θα ήταν αρκετά ώστε σε σύντομο διάστημα να οδηγήσουν σε πτώση μια κυβέρνηση των 151 βουλευτών. Κι όμως, όλα τα σενάρια σχετικά με το τι ή το ποιος θα μπορούσε πιθανώς να κρύβεται πίσω από τα όσα συνέβαιναν και να συντονίζει την κοινωνική αναταραχή στην Ελλάδα, ωχριούν μπροστά σ’ αυτό που γνώριζε ήδη από τότε ο Κώστας Καραμανλής: το άκρως απόρρητο έγγραφο της ΕΥΠ προς τον αρμόδιο Υπουργό Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλο για «σχέδιο δολοφονίας εις βάρος του πρωθυπουργού με στόχο την αναβολή ή τη ματαίωση της ενεργειακής πολιτικής της χώρας».
Όπως αναφερόταν στο έγγραφο, η ΕΥΠ είχε λάβει τις απόρρητες αυτές πληροφορίες από τη Ρωσική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας (FSB), πράκτορες της οποίας «σε μία τουλάχιστον περίπτωση ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με τους άνδρες που παρακολουθούσαν το αυτοκίνητο του Έλληνα πρωθυπουργού στην περιοχή της Ν. Μάκρης Αττικής, και πιο συγκεκριμένα στη διασταύρωση των φωτεινών σηματοδοτών που οδηγούν στην Ιερά Μονή του Αγ. Εφραίμ».
Κι επειδή πέρα από το περιεχόμενο-σοκ του εγγράφου περί του εκπονηθέντος σε «αμερικανικό κέντρο» σχεδίου δολοφονίας, εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς και «τι δουλειά είχαν οι Ρώσοι πράκτορες στον Άγ. Εφραίμ;», η απάντηση βρίσκεται σε μια σειρά άλλων εγγράφων που περιλαμβάνονται στη σχετική δικογραφία, σύμφωνα με τα οποία η FSB είχε εντοπίσει «απόπειρα τηλεφωνικής υποκλοπής συνομιλιών μεταξύ των κυρίων Κ. Καραμανλή, Β. Πούτιν και Τζ. Παρβάνοφ» και είχε συστήσει μια ειδική ομάδα «αντιπαρακολούθησης» των κέντρων που παρακολουθούσαν τις κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού! Όπως είναι γνωστό, τα απόρρητα έγγραφα της FSB αναφέρονταν σε σχέδιο ματαίωσης της ενεργειακής πολιτικής της χώρας, το οποίο είχε την ελληνική κωδική ονομασία «ΠΥΘΙΑ» και περιελάμβανε τέσσερα κύρια σημεία:

• Πολιτική αποσταθεροποίηση με αιχμή του δόρατος την υπόθεση Βατοπεδίου.
• Επιχειρηματική αποσταθεροποίηση με την καθ’ οιονδήποτε τρόπο υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας. Στην εν λόγω μορφή αποσταθεροποίησης περιλαμβάνονται και οι απαγωγές επιχειρηματιών.
• Κοινωνική αποσταθεροποίηση με διάφορες μορφές κοινωνικής αναταραχής, στις οποίες περιλαμβάνονται και οι τρομοκρατικές ενέργειες.
• Διάφορα προβλήματα στην εξωτερική πολιτική.

Περιελάμβανε, δηλαδή, το συγκεκριμένο σχέδιο, όλα όσα ήδη υφίστατο η κυβέρνηση Καραμανλή με την αύξηση του κόστους δανεισμού, τη νέα επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας, την υπόθεση του Βατοπεδίου που τροφοδοτούσε διεθνή δημοσιεύματα περί «σκανδάλων της ελληνικής κυβέρνησης», την κοινωνική αναταραχή στο εσωτερικό και διαφόρους «βρυχηθμούς» από το εξωτερικό, προερχόμενους ακόμη κι από Ευρωπαίους εταίρους της αμερικανικής «σφαίρας» επιρροής.
Κι όσο κι αν δυσκολεύεται ο νους ενός πολίτη να αντιληφθεί και να πιστέψει ότι, ναι, είναι πιθανό να εκπονείται σε κάποιο σημείο του κόσμου και σε κάποιο πολιτικό κέντρο ένα σχέδιο δολοφονίας κατά πρωθυπουργού δημοκρατικής χώρας, ανατρέχοντας κανείς στην ιστορία, ακόμη και την πιο πρόσφατη, θα διαπιστώσει ότι σε διάφορα σημεία της υφηλίου υπήρξαν δυστυχήματα με θύματα πολιτικούς που τα ακριβή αίτιά τους ουδέποτε εξακριβώθηκαν, ή ότι υπήρξαν αναταραχές και εξεγέρσεις που ποτέ δεν διευκρινίστηκε από πού καθοδηγήθηκαν ή ακόμη, σε περιπτώσεις μη δημοκρατικών χωρών, έγιναν ακόμη και πόλεμοι με ψεύτικα ενοχοποιητικά στοιχεία, οι οποίοι άφησαν πίσω τους χιλιάδες αθώους νεκρούς. Δεν πρέπει, εξάλλου να διαφεύγει της προσοχής οιουδήποτε το γεγονός πως, μετά από πολύμηνη και εξονυχιστική έρευνα των στοιχείων, η ελληνική Δικαιοσύνη διέταξε την άσκηση ποινικής δίωξης κατά αγνώστων για το σχέδιο δολοφονίας Καραμανλή.

Οι ανησυχίες του Καραμανλή

Ποια είναι η θέση του Κώστα Καραμανλή σε όλα αυτά που συνέβησαν αλλά και στα όσα στο μεταξύ αποκαλύφθηκαν για τη δράση ξένων κέντρων που αποσκοπούσαν στη ματαίωση της πολιτικής των αγωγών; Πρόσωπα που συνομιλούν τακτικά μαζί του είναι κατηγορηματικά στο θέμα των αποκαλύψεων για το σχέδιο «ΠΥΘΙΑ»: «Ο πρόεδρος δεν σχολιάζει τίποτα από όλα αυτά. Είναι αληθές ότι είχε ενημερωθεί από τον Παυλόπουλο για το απόρρητο έγγραφο της ΕΥΠ κι είχε λάβει αυξημένα μέτρα προσωπικής ασφάλειας, αλλά δεν γνωρίζει κάτι πέραν αυτού. Παρακολουθεί, όπως κι όλοι, τις εξελίξεις στο επίπεδο της ελληνικής Δικαιοσύνης». Οι ίδιοι, πάντως, συνομιλητές του πρώην πρωθυπουργού δεν αρνούνται πως η ακύρωση της πολιτικής των αγωγών αποτέλεσε για εκείνον μια μεγάλη απογοήτευση. Επίσης, δεν αρνούνται πως ο πρώην πρωθυπουργός ανησυχεί για τα εθνικά θέματα καθώς γνωρίζει το πλέγμα των συμφερόντων που εξυφαίνεται γύρω από τα θέματα εθνικού ενδιαφέροντος για την Ελλάδα. Γι’ αυτό και θεωρεί ο Καραμανλής πως οι εκλογές της 17ης Ιουνίου είναι κρίσιμες για την ίδια την εθνική υπόσταση της χώρας. Η μεγάλη ανησυχία του είναι πως σήμερα η οικονομική κρίση έχει μετατραπεί σε πολιτική κρίση, κι αυτή η κατάσταση πρέπει άμεσα να εξομαλυνθεί. Η χώρα, σύμφωνα με τους συνομιλητές του κ. Καραμανλή, πρέπει άμεσα να μπει σε σταθερή τροχιά, αλλιώς θα είναι ευάλωτη όχι μόνο οικονομικά αλλά και εθνικά. Τη διάσταση αυτή έδωσε ο πρώην πρωθυπουργός κατά την προεκλογική περίοδο της 6ης Μαΐου όταν στη γραπτή του δήλωση με την οποία καλούσε τους πολίτες να στηρίξουν τη ΝΔ και τον Αντώνη Σαμαρά σημείωνε μεταξύ άλλων:

— «Η χώρα πρέπει να μπορεί να κυβερνηθεί με ξεκάθαρη πολιτική στόχευση και χρονικό ορίζοντα τετραετίας. Διαφορετικά η πρωτοφανής περιπέτεια που βιώνει ο τόπος μπορεί να επιδεινωθεί σε όλα τα επίπεδα, οικονομικά, κοινωνικά, ακόμα και εθνικά».
Ο πρώην πρωθυπουργός θεωρεί ότι στα εθνικά μας θέματα η Ευρώπη θα σταθεί αρωγός των θέσεών μας, υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι η Ελλάδα θα επιλέξει να πορευτεί τον ευρωπαϊκό δρόμο. Στο πλαίσιο αυτό είναι άμεσης προτεραιότητας οι πολιτικές προσέλκυσης επενδύσεων στη Θράκη, η οποία ήταν και παραμένει εξαιρετικά «ευαίσθητη» περιοχή.
Ο κ. Καραμανλής θεωρεί επίσης, σύμφωνα πάντοτε με τους συνομιλητές του, ότι το θέμα της ελληνικής ΑΟΖ δεν προσφέρεται για προεκλογικές ρητορείες αλλά είναι ένα εξαιρετικά λεπτό ζήτημα που θέλει προσεκτικό σχεδιασμό και διεθνείς συμμαχίες, οι οποίες οφείλουν να συναφθούν σε συνθήκες σταθερότητας για την Ελλάδα. Γνωρίζοντας, εξάλλου, όσο λίγοι, το μέγεθος των πιέσεων που ασκούνται στην Ελλάδα για το Σκοπιανό, ο πρώην πρωθυπουργός θεωρεί πως το γεγονός ότι η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στις 21 Μαΐου δεν συζήτησε το θέμα, δεν σημαίνει ότι αυτό δεν παραμένει ανοιχτό μπροστά μας κι ότι δεν θα κληθούμε σύντομα να το διαχειριστούμε. Ο Κώστας Καραμανλής πιστεύει, εξάλλου, πως δεν θα πρέπει να πάει χαμένη η ελληνική προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2014, σημειώνοντας ωστόσο πως οι δυνατότητες μιας χώρας που έχει «γονατίσει» οικονομικά και κοινωνικά είναι περιορισμένες. Γι’ αυτό, όπως τονίζει ο πρώην πρωθυπουργός στους συνομιλητές του, «οι εκλογές της 17ης Ιουνίου θα πρέπει οπωσδήποτε να αναδείξουν κυβέρνηση καθώς ένα νέο σκηνικό ακυβερνησίας θα ήταν καταστροφικό για τη χώρα σε όλα τα επίπεδα και βέβαια και στο επίπεδο των εθνικών μας θεμάτων, τα οποία βρίσκονται σε κρίσιμη καμπή». Μάλιστα, διευκρινίζει ότι «αυτή δεν μπορεί να είναι μια οποιαδήποτε κυβέρνηση. Η κυβέρνηση που θα διαχειριστεί τις τύχες του τόπου θα πρέπει να είναι κυβέρνηση ΝΔ, αφού η μεγάλη παράταξη έχει σαφή ευρωπαϊκό προσανατολισμό αλλά και καθαρές θέσεις στα εθνικά θέματα και έχει δώσει σημαντικές μάχες στο πεδίο αυτό».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στην πολιτική «αργκό» κυκλοφορεί εδώ και δεκαετίες ένας όρος. Ο όρος «Πασοκισμός». Με τον συγκεκριμένο όρο επιχειρείται να προσδιοριστεί στα εγχώρια πολιτικά μας ήθη το φαινόμενο του «άλλα να λέω, άλλα να εννοώ, άλλα να ισχυρίζομαι ότι πιστεύω κι άλλα να κάνω».

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

Πρόκειται για την εφαρμογή στα πολιτικά μας πράγματα μιας επικοινωνιακής τακτικής που θέλει να εμφανίζει το μαύρο - άσπρο και να βαφτίζει το κρέας – ψάρι.

«Πασοκισμός», για παράδειγμα, να είναι να... έχεις κεντρικό προεκλογικό σλόγκαν στις εκλογές του 1985 το σύνθημα «καλύτερες μέρες» και 4 μήνες μετά, με το ίδιο πάθος που υπερασπιζόσουνα προεκλογικά το «καλύτερες μέρες» με το ίδιο πάθος να ισχυρίζεσαι μετεκλογικά ότι «καλύτερες μέρες» είναι οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, το πάγωμα μισθών και συντάξεων, τα περιβόητα άρθρα 4 και τα πραξικοπήματα στη ΓΣΕΕ, όπως έκανε τότε το ΠΑΣΟΚ…

«Πασοκισμός» είναι να λες «διώχνω τις ΝΑΤΟικές βάσεις», να καλείς τους δημοσιογράφους για να παραλάβουν την συμφωνία της – υποτιθέμενης – απομάκρυνσης των βάσεων, να αποδεικνύεται από την ίδια τη συμφωνία ότι δεν πρόκειται για συμφωνία απομάκρυνσης αλλά για συμφωνία παραμονής των βάσεων, κι όμως εσύ να συνεχίζεις να ισχυρίζεσαι ότι φεύγουν οι βάσεις που… μένουν.

«Πασοκισμός», τελευταίας κοπής, είναι να ακούς τον Βενιζέλο – που συνέγραψε και ψήφισε δυο Μνημόνια – να εγκαλεί τον Τσίπρα «πότε θα φύγουν τα Μνημόνια»

Ας έρθουμε τώρα στον νεοπασοκισμό της τρέχουσας περιόδου:

Πρώτη παρατήρηση: Το «ανήκομεν εις την Δύσιν» το οποίο υπερασπίστηκε και επανέλαβε χτες ο κ.Προκόπης Παυλόπουλος υπήρξε μια εμβληματική φράση, δηλωτική – κατά την προσέγγιση της Αριστεράς – της υποτέλειας και της εξάρτησης στην οποία περιήλθε ο τόπος ως επιλογή των οικονομικών και πολιτικών ελίτ που διαχειρίστηκαν τις υποθέσεις της χώρας. Όταν η φράση αυτή επαναλαμβάνεται σήμερα από έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας που τον επέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ, το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ καταπίνει αμάσητη μια τέτοια τοποθέτηση και ταυτόχρονα ομιλεί περί «αποκατάστασης της εθνικής κυριαρχίας και αξιοπρέπειας», αυτό είναι παλιός, καλός, τυπικός και αειθαλής «Πασοκισμός»…

Παρατήρηση δεύτερη: Ο κ.Τσίπρας προεκλογικά κατακεραύνωνε τις αγορές ότι θα χόρευαν πεντοζάλι. Από εκεί και πέρα, μετεκλογικά, ο ΣΥΡΙΖΑ μίλησε για «διαπραγμάτευση νίκης». Συνέχισε με «δημιουργική ασάφεια». Πέρασε στον «έντιμο συμβιβασμό». Κατρακύλησε στην «επώδυνη συμφωνία». Και τώρα είμαστε στις «47 σελίδες» ενός (καρα)Μνημονίου που διαφημίζεται σαν το τέλος των Μνημονίων! Αυτό λέγεται και είναι «(καρα)Πασοκισμός»…

Παρατήρηση τρίτη: Το «καλό» σενάριο της κυβέρνησης είναι η μνημονιακή πρόταση των 47 σελίδων που η ίδια κατέθεσε στην τρόικα (που πρώτα την βάφτισε «θεσμούς») και την οποία πρότασή της η κυβέρνηση την αναπροσαρμόζει, όπως η ίδια δηλώνει (και προφανώς προς το δυσμενέστερο). Η «κακή» πρόταση είναι του «φίλου της Ελλάδας», όπως τον αποκάλεσε χτες ο Σακελλαρίδης, του Γιούνκερ. Αυτές είναι οι δυο επιλογές, αυτό είναι το «δίλημμα» λέει η κυβέρνηση. «Δίλημμα» που σε ό,τι αφορά στον ελληνικό λαό, είναι μια επιλογή μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης. Αλλά το να εμφανίζεις τη Σκύλλα σαν το αντίδοτο στη Χάρυβδη (όπως πράττει η κυβέρνηση) αυτό είναι «Πασοκισμός»…

Παρατήρηση τέταρτη: Το να κυβερνάς εδώ και 5 μήνες χωρίς να έχεις πάρει ούτε ένα μέτρο ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο διατηρώντας σε ισχύ όλα τα μέτρα που ισοπεδώνουν το λαϊκό εισόδημα και ταυτόχρονα να διαπραγματεύεσαι νέα μέτρα, αλλά την ίδια ώρα να επιδίδεσαι σε «αντιολιγαρχικές ρητορείες», αυτό είναι «Πασοκισμός»…

Παρατήρηση πέμπτη: Στην πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξή του στον «eniko» και στον κ. Ν. Χατζηνικολάου, ο κ.Τσίπρας δήλωσε ότι «παραπλανήθηκε» από αυτούς που ο ίδιος αποκαλεί «εταίρους» της Ελλάδας. Προχτές στη Βουλή πρόσθεσε ότι «εξεπλάγη» και ότι «σοκαρίστηκε» από τον «φίλο της Ελλάδας» τον Γιούνκερ στη συνάντησή τους. Δεν ξέρουμε τι είναι χειρότερο για έναν πρωθυπουργό: Να υποδύεται τον παραπλανημένο ή να είναι όντως παραπλανημένος. Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι το να εμφανίζεις την «παραπλάνηση» από τον εκβιαστή, από τον υποκριτή, από τον γκάγκστερ σαν πρόβλημα του… εκβιαστή και όχι δικό σου πρόβλημα, είναι «Πασοκισμός»…

Παρατήρηση έκτη: Το να διακηρύσσεις όπως έκανε ο κ.Καμμένος ότι «θα έχει πολύ μεγάλη γεωστρατηγική σημασία και για την Ελλάδα και για το ΝΑΤΟ η δημιουργία μιας μεγάλης αεροπορικής βάσης στην Κάρπαθο», αλλά να πηγαίνεις μετά στη Βουλή και να το αρνείσαι την ίδια ώρα που στην επόμενη πρόταση της ομιλίας σου το επαναλαμβάνεις (!) – όπως έκανε ο υπουργός Άμυνας με την κοινοβουλευτικό ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να τον παρακολουθεί ατάραχη - αυτό είναι «Πασοκισμός»…

Παρατήρηση - γενική: Οι εκλογές της 25ης Γενάρη κατέγραψαν το αίτημα του ελληνικού λαού να γίνουν τα πράγματα καλύτερα. Πράγμα για το οποίο εκλέχτηκε και για το οποίο δεσμεύτηκε η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Μετεκλογικά αυτό που βλέπουμε είναι από το «καλύτερα» να έχουμε περάσει στο «μη χειρότερα». Και από το «μη χειρότερα» να έχουμε φτάσει στο «να αποφύγουμε τα ακόμα χειρότερα κι απ’ τα χειρότερα». Αλλά το να επιχειρείται το «μη χειρότερα» (που πάντα συνιστά προαναγγελία των χειρότερων) να εμπεδωθεί σαν αυταξία και μάλιστα στο όνομα της Αριστεράς (!) , να επιδιώκεται να πουληθεί επικοινωνιακά το «μη χειρότερα» σαν «καλυτέρευση» της ζωής του λαού, ε, αυτό κι αν είναι «Πασοκισμός»… 

Πηγή enikos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Καραμανλής ΔΕΝ τόλμησε επειδή φοβόταν την ισχνή κοινοβουλευτική του πλειοψηφία

Η “διάσωση” της Ελλάδας, όπως αποκαλύπτεται μέσα από έγγραφα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, του Στέητ Ντιπάρτμεντ και της Κoμισιόν παρουσιάζεται από το δημοσιογράφο-ερευνητή συγγραφέα Μιχάλη Ιγνατίου στο βιβλίο του «Τρόικα – Ο δρόμος προς την καταστροφή» που κυκλοφορεί την Πέμπτη (11 Ιουνίου) από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Όπως γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου, το Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2009 πέντε αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Eurogroup, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της ελληνικής κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου, συνοδευόμενοι από τους συνεργάτες τους, συγκεντρώθηκαν στο γραφείο του πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου υπό πλήρη μυστικότητα και υπό τον απαράβατο όρο ότι δεν θα δημοσιοποιηθεί ποτέ η μυστική αυτή συνάντηση.

Ο Ζαν-Κλoντ Γιούνκερ ήταν ο οικοδεσπότης και οι φιλοξενούμενοί του έφτασαν στο δουκάτο από τη Φρανκφούρτη, τις Βρυξέλλες και την Αθήνα. Παρευρέθηκαν ο επικεφαλής της ΕΚΤ Ζαν-Κλοντ Τρισέ, ο επίτροπος Χοακίμ Αλμούνια, ο υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας Γιώργος Παπακωνσταντίνου και ο διοικητής της ΤτΕ Γιώργος Προβόπουλος.

«Για τη μυστική συνάντηση –τονίζει ο συγγραφέας-με ενημέρωσε δοκιμασμένη πηγή του Eurogroup, του οποίου προέδρευε τότε ο κ. Γιούνκερ, και την επιβεβαίωσε σε μένα ο κ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος μου είπε ότι στη διάρκειά της «μας ζητήθηκαν μέτρα για τη μείωση του ελλείμματος του 2010 (φυσικά όχι του 2009). Ειδικά», σημείωσε, «η ΕΚΤ επέμενε πολύ σε μεγάλη μείωση (μίλησε για 4-5 μονάδες). Τελικά στον προϋπολογισμό βάλαμε μείωση 3,6 μονάδες, που με τα επιπλέον μέτρα του Ιανουαρίου έγιναν 4 μονάδες», τόνισε ο τότε υπουργός Οικονομικών».

Εκείνη τη μέρα, οι κ. Γιούνκερ, Τρισέ και Αλμούνια έστειλαν στον κ. Παπανδρέου ένα «μίνι Μνημόνιο». Ήταν η πρότασή τους για να τερματιστεί η κρίση στη γένεσή της. «Ο τότε πρωθυπουργός δεν τους απάντησε ποτέ. Και η Ελλάδα οδηγήθηκε στην καταστροφή…» ισχυρίζεται ο Μιχάλης Ιγνατίου.

«Ερευνώντας την ελληνική κρίση χρέους, όλο και περισσότερο κατέληγα στο συμπέρασμα ότι η χώρα είχε την ατυχία να πέσει στα χέρια ηγεσιών που δεν μπόρεσαν ούτε να αντιληφθούν τις διαστάσεις της κρίσης που έσκασε στα χέρια τους ούτε να τη διαχειριστούν» υπογραμμίζει. Και αναφέρει, ότι για να γράψει αυτό το βιβλίο μίλησε με 139 ανθρώπους: αξιωματούχους της ελληνικής κυβέρνησης, του ΔΝΤ, της αμερικανικής κυβέρνησης, της FED, της ΕΚΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Επίσης διάβασε έγγραφα του ΔΝΤ, της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα και της Κομισιόν.

Ακολουθεί η προδημοσίευση αποσπάσματος από το τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου που αναφέρεται στις προειδοποιήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ προς την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
2008: Το Έτος της Παραλυσίας

Πολιτικά πρόσωπα που συνεργάστηκαν στενά την περίοδο 2004-2009 με τον Κώστα Καραμανλή υποστηρίζουν πως μετά τα μέσα του 2007 ο τότε πρωθυπουργός άρχισε να παρουσιάζει μια πιο εσωστρεφή συμπεριφορά και μια διαφορετική στάση από ό,τι την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησής του. Κάποιοι από αυτούς θεωρούν πως η ανάδειξη σκανδάλων με την έμμεση ή άμεση εμπλοκή στενών συνεργατών του απογοήτευσε τον πρωθυπουργό. Και ήταν λογικό…

Ενδεικτικά, υποστηρίζουν πως η υπόθεση Ζαχόπουλου είχε πολύ μεγαλύτερη ψυχολογική επίδραση στον Καραμανλή από ό,τι τα δομημένα ομόλογα και πως τα πρωτοσέλιδα της εποχής εκείνης τον είχαν επηρεάσει ιδιαίτερα. Άλλοι συνεργάτες του απορρίπτουν τις αναφορές για «κουρασμένο» και «απογοητευμένο» Καραμανλή και ισχυρίζονται πως μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2007 ο τότε πρωθυπουργός αναγκάστηκε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς που επέβαλλε η ισχνή κοινοβουλευτική του πλειοψηφία.

Πάντως, μια τρίτη ομάδα συνεργατών θεωρεί πως ο «μάνατζερ» Καραμανλής εκχώρησε από ένα σημείο και μετά περισσότερες αρμοδιότητες στους υπουργούς του, χωρίς ωστόσο να δείχνει την ίδια ζέση στο συντονισμό τους όσο το διάστημα 2004-2006.
Η τελευταία αυτή ομάδα συνεργατών –κάποιοι εκ των οποίων παραμένουν πρωταγωνιστικά στελέχη στη Νέα Δημοκρατία– στάζουν δηλητήριο για τον Γιώργο Αλογοσκούφη, λέγοντας πως εκμεταλλεύτηκε την εμπιστοσύνη του έδειξε ο πρωθυπουργός και δεν τον προφύλαξε από λάθη που στο τέλος αποδείχτηκαν μοιραία για την παράταξη και τη χώρα. Κατά τους ίδιους πολιτικούς, στα κυβερνητικά συμβούλια της περιόδου 2005-2007 η συζήτηση για τα οικονομικά θέματα ήταν τυπική, καθώς οι αποφάσεις λαμβάνονταν από τον κ. Αλογοσκούφη, όχι πάντα σε συνεννόηση με τον πρωθυπουργό.

Κάποιοι εκ των επικριτών υποστηρίζουν πως ο κ. Αλογοσκούφης «δεν άντεχε την αντίθετη άποψη», ενώ άλλοι αναφέρουν πως ο τότε «τσάρος» «άκουγε την αντίθετη άποψη και μετά την προσπερνούσε». Όλοι πάντως αναγνωρίζουν στον κ. Αλογοσκούφη πως είχε τόσο ως βουλευτής όσο και ως υπουργός εξαιρετική επικοινωνιακή υποστήριξη, κάτι που τον ωφέλησε έως και την αποχώρησή του από τα πολιτικά πράγματα – υπεύθυνος γι’ αυτό θεωρείται ο Βασίλης Τοκάκης, στέλεχος σήμερα της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και στενός συνεργάτης του τότε υπουργού.
«Ο κ. Σημίτης είχε για οικονομικό σύμβουλο έναν Γκίκα Χαρδούβελη. Ο κ. Καραμανλής είχε την Ελένη Δενδρινού-Λουρή, την εξ απορρήτων του Αλογοσκούφη. Αυτό έβλαψε τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Οι πολιτικοί έχουν ανάγκη την αντίθετη άποψη. Αλλά στην περίπτωση του κ. Καραμανλή και του Γιώργου Αλογοσκούφη δεν υπήρχαν οικονομικοί σύμβουλοι με υπόσταση ικανή να σταθούν απέναντι στον τότε υπουργό Οικονομίας», 
αναφέρει πολιτικός αναλυτής προνομιακός συνομιλητής του Γιάννη Λούλη, ο οποίος υπήρξε άτυπος σύμβουλος του τότε πρωθυπουργού.

Σε κάθε περίπτωση, όλες οι μαρτυρίες για την εποχή εκείνη συγκλίνουν στο ότι το τοξικό πολιτικό κλίμα από τις αναθυμιάσεις σκανδάλων, η σφοδρή αντιπολιτευτική στάση του ΠΑΣΟΚ και οι πολιτικοί περιορισμοί, είτε κοινοβουλευτικοί είτε αυτοφυείς, απέτρεπαν την κυβέρνηση από το να λάβει ουσιαστικά μέτρα δημοσιονομικής σύσφιγξης αλλά και να προχωρήσει σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.
Σε αρκετές συνεντεύξεις που έδωσε αργότερα, ο Γιώργος Αλογοσκούφης, ερωτηθείς για την «κυβερνητική ατολμία», την απέδωσε στην άρνηση των βουλευτών της ΝΔ να ψηφίσουν δυσάρεστα μέτρα, δείχνοντας έτσι πως ο περιορισμός των 152 και μετά των 151 βουλευτών κρατούσε σε άτυπη ομηρία τον πρωθυπουργό. Την ίδια θέση ενστερνίζεται και απόμαχος πολιτικός με υπουργικό αξίωμα την εποχή εκείνη: «Ο Καραμανλής δεν ήταν διατεθειμένος να λάβει μέτρα γιατί παραμόνευε ο κίνδυνος των πρόωρων εκλογών», αναφέρει.

Οι Διαρκείς Προειδοποιήσεις Πήγαιναν στο Βρόντο
Είναι 3 Μαρτίου 2008. Στις Βρυξέλλες διεξάγεται ένα ακόμη συμβούλιο Eurogroup. Στο επίκεντρο βρίσκεται η οικονομική κατάσταση της Ευρωζώνης, η σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ο κοινοτικός προϋπολογισμός για το 2009, η φορολογία των εισοδημάτων από αποταμιεύσεις, η αντιμετώπιση της φορολογικής απάτης στον ΦΠΑ, οι κατευθύνσεις σχετικά με τη στρατηγική της Λισαβόνας, αλλά και η αξιολόγηση των Προγραμμάτων Σταθερότητας και Ανάπτυξης, συμπεριλαμβανομένου και του ελληνικού.

Στην καθιερωμένη συνέντευξη του Eurogroup ο επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων Χοακίν Αλμούνια χτυπά ένα ακόμη καμπανάκι για την ελληνική οικονομία, καλώντας την κυβέρνηση Καραμανλή να αυξήσει τις προσπάθειες και να προχωρήσει ταχύτερα στη δημοσιονομική εξυγίανση. Το ECOFIN την επόμενη μέρα εγκρίνει το επικαιροποιημένο Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης της Ελλάδας, που καλύπτει την περίοδο 2007-2010, κάνοντας όμως πολλές επισημάνσεις.

Μάλιστα στα συμπεράσματα του συμβουλίου περιλαμβάνεται ειδική αναφορά στην Ελλάδα, η οποία καλείται να χρησιμοποιήσει ενδεχόμενα καλύτερα δημοσιονομικά αποτελέσματα για την επίσπευση του μηδενισμού του διαρθρωτικού της ελλείμματος.
Επιστρέφοντας στην Αθήνα, ο κ. Αλογοσκούφης δίνει στις 5 Μαρτίου συνέντευξη Τύπου. Προσπαθεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις για τις ευρωπαϊκές συστάσεις, επικαλούμενος στοιχεία για τη δημοσιονομική προσαρμογή της περιόδου 2004-2007 που αργότερα αποδείχτηκαν παντελώς κίβδηλα.

Συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων, ο τότε «τσάρος» δηλώνει στους δημοσιογράφους τα εξής:
«Θέλω να υπενθυμίσω ότι η ελληνική οικονομία τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχει παρουσιάσει μια πολύ μεγάλη δημοσιονομική προσαρμογή – πρωτόγνωρη ίσως για τα ιστορικά της Ευρωζώνης. Το έλλειμμα έχει μειωθεί από το 7,3% του ΑΕΠ το 2004 σε επίπεδα κάτω από το 3% το 2007. Ξεκινά και στην ουσία ολοκληρώνεται με αυτό το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης η δεύτερη φάση της δημοσιονομικής προσαρμογής. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα το οποίο είναι εμπροσθοβαρές, υπό την έννοια ότι η προσαρμογή που προβλέπεται για φέτος είναι 1,2 εκατοστιαίες μονάδες του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος – πολύ περισσότερο από ό,τι προβλέπει το αναθεωρημένο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, που είναι μισή μονάδα. Και για τα επόμενα χρόνια είναι επίσης μεγαλύτερη από τη μισή μονάδα, είναι 0,8% και 0,7%. Αυτό αναγνωρίστηκε στη συζήτηση που έγινε. Και αναγνωρίζεται και στα συμπεράσματα ότι γίνεται μια πολύ μεγάλη προσπάθεια από την Ελλάδα, η οποία δεν βασίζεται μόνο στα έσοδα, βασίζεται και στη βελτίωση του συστήματος έλεγχου των δημόσιων δαπανών. Επίσης, αναγνωρίζεται –και είναι σημαντικό– ότι η προσαρμογή αυτή στο παρελθόν επετεύχθη με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και με μείωση της ανεργίας, και το ίδιο προβλέπεται να γίνει και τα επόμενα χρόνια».
Πάντως, παρά την «αυτοδιαφήμιση» Αλογοσκούφη για τη δημοσιονομική προσαρμογή ρεκόρ, η Κομισιόν σε εκείνη τη φάση δεν βρίσκεται σε «ύπνωση» και προσπαθεί να θέσει ένα μεσοπρόθεσμο προγραμματισμό στην Ελλάδα. Έτσι, ζητά ήδη από το Μάρτιο του 2008 από την κυβέρνηση Καραμανλή να κοινοποιήσει στις υπηρεσίες της ΕΕ νέα μέτρα δαπανών και φορολογικά μέτρα ή αλλαγές στην υλοποίηση του προϋπολογισμού του 2008.

Η σχετική επιστολή του Χοακίν Αλμούνια στον Γιώργο Αλογοσκούφη, με την οποία ζητούσε συναφείς και επικαιροποιημένες πληροφορίες, ανέφερε τα εξής:
ΧΟΑΚΙΝ ΑΛΜΟΥΝΙΑ
ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
Β-1049 Βρυξέλλες
19 Μαρτίου 2008
D (08) 139
Κύριο Γιώργο Αλογοσκούφη
Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών
Νίκης 5
Πλατεία Συντάγματος
GR-10180 ΑΘΗΝΑ
Αγαπητέ Γιώργο,
Στη σύνοδο του Eurogroup στις 27 Νοεμβρίου 2006 συμφωνήθηκε η ενίσχυση της «ενδιάμεσης δημοσιονομικής επανεξέτασης» ώστε να μετατραπεί σε πραγματική στρατηγική συζήτηση σχετικά με τις προθέσεις δημοσιονομικής πολιτικής για το επόμενο έτος, προάγοντας τον καλύτερο συντονισμό των εθνικών δημοσιονομικών πολιτικών στη ζώνη του ευρώ. Είναι επίσης μια ευκαιρία παροχής στήριξης από ομοτίμους για εύρωστες δημοσιονομικές πολιτικές λαμβάνοντας υπόψη τις συνέπειες για τις άλλες χώρες και για το σύνολο της ζώνης του ευρώ. Πέρσι είχαμε μια γόνιμη συζήτηση, η οποία οδήγησε στην έκδοση οριζόντιων συμπερασμάτων και προσανατολισμών πολιτικής στο Βερολίνο (που δημοσιοποιήθηκαν) καθώς και συγκεκριμένων προσανατολισμών ανά χώρα (οι οποίοι διατηρήθηκαν εμπιστευτικοί).
Φέτος, κατ’ εξαίρεση, η συζήτηση της ενδιάμεσης δημοσιονομικής επανεξέτασης θα διεξαχθεί σε τρία στάδια. Η πρώτη σύνοδος, στις 4 Απριλίου, θα επικεντρωθεί στα κράτη-μέλη με έγκαιρη κατάρτιση προϋπολογισμού, συγκεκριμένα τη Γερμανία και την Ολλανδία. Η δεύτερη συζήτηση, η οποία μπορεί να διεξαχθεί στις 13 Μαΐου, θα επικεντρωθεί στα κύρια οριζόντια ζητήματα για τη ζώνη του ευρώ, λαμβάνοντας υπόψη τις προβλέψεις της άνοιξης του 2008 των υπηρεσιών της Επιτροπής. Οι προθέσεις δημοσιονομικής πολιτικής των υπόλοιπων χωρών θα συζητηθούν ακολούθως στη σύνοδο του Eurogroup στις 2 Ιουνίου. Οι υπηρεσίες μας (ΓΔ Οικονομικών και Δημοσιονομικών Υποθέσεων – ECFIN) θα εκπονήσουν σημειώσεις βάσης για το καθένα από τα τρία αυτά στάδια, οι οποίες θα μας κατευθύνουν στην εξέταση της υλοποίησης των οριζόντιων και συγκεκριμένων ανά χώρα προσανατολισμών της περσινής χρονιάς και στην επικαιροποίησή τους για την προώθηση κατάλληλης συμπεριφοράς όσον αφορά στη δημοσιονομική πολιτική το 2008 και το 2009.
Ακολουθώντας την πρακτική του προηγούμενου έτους, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι η συζήτηση βασίζεται στις πλέον συναφείς και επικαιροποιημένες πληροφορίες, σε καλώ να αποστείλεις σε μένα και στις υπηρεσίες μας κάθε επικαιροποιημένη δημοσιονομική πληροφορία την οποία θεωρείς συναφή (π.χ. νέα μέτρα δαπανών και φορολογικά μέτρα τα οποία εξετάζονται επί του παρόντος, αλλαγές στις διαδικασίες του προϋπολογισμού, κατάσταση υλοποίησης του προϋπολογισμού του 2008) πριν από τις 18 Απριλίου. Αυτό θα επιτρέψει την κατάλληλη προετοιμασία της συζήτησής μας στη σύνοδο της ομάδας εργασίας του Eurogroup στις 22/23 Μαΐου.
Προσβλέπω σε ειλικρινείς και εποικοδομητικές συζητήσεις μαζί σου σε αυτό το πολύ σημαντικό θέμα.
Με εκτίμηση,
Χοακίν Αλμούνια
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι ο κ. Αλμούνια πίεζε εμμέσως την ελληνική κυβέρνηση να λάβει πρόσθετα μέτρα, καθώς έβλεπε πως η ελληνική οικονομία διασωζόταν μόνο από τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξής της και χώλαινε στα έσοδα και στον έλεγχο των δημόσιων δαπανών. Αλλά αν και ανέμενε πως έως τις 18 Απριλίου 2008 ο κ. Αλογοσκούφης θα του κοινοποιούσε συνεκτικά μέτρα που θα οδηγούσαν στον περιορισμό του διαρθρωτικού ελλείμματος, τελικά αυτό δεν συνέβη.

Τον Απρίλιο του 2008, κι ενώ η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας βρίσκεται εγκλωβισμένη στο εσωκομματικό δίπολο «φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη», δημοσιοποιείται έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που προειδοποιεί πάρα πολύ ξεκάθαρα για τους κινδύνους που διατρέχει η ελληνική οικονομία λόγω της πιθανότητας μιας ξαφνικής μεταστροφής των αγορών και ζητά να ληφθούν πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα αλλά και παρεμβάσεις βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας.

Στη σχετική έκθεση το Εκτελεστικό Συμβούλιο του ΔΝΤ ανέφερε πως, αν και οι οικονομικές προοπτικές της Ελλάδας εξακολουθούν να εμφανίζονται σχετικά ισχυρές στο εγγύς μέλλον, οι καθοδικοί κίνδυνοι αυξάνονται, δεδομένου του ασθενέστερου εξωτερικού περιβάλλοντος και της επιδείνωσης των παγκόσμιων οικονομικών συνθηκών. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Ταμείου υπογράμμιζε επίσης ότι η επίμονη απώλεια ανταγωνιστικότητας κόστους θα περιόριζε την ανάπτυξη της Ελλάδας μεσοπρόθεσμα. Στο πλαίσιο αυτό ενθάρρυνε τις ελληνικές Αρχές να οικοδομήσουν την κοινωνική συναίνεση που απαιτείται για την ανάληψη πιο φιλόδοξων μεσοπρόθεσμων μεταρρυθμίσεων.

Λίγες εβδομάδες μετά, και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, σε συνεδρίαση του συμβουλίου της στις 8 Μαΐου 2008 στην Αθήνα, εστιάζει στον υψηλό πληθωρισμό της Ελλάδας και στην απώλεια ανταγωνιστικότητας, ζητώντας από την κυβέρνηση Καραμανλή επιτάχυνση της διαδικασίας προσαρμογής.

Την περίοδο εκείνη η κυβέρνηση προσπαθεί να διαχειριστεί το θόρυβο και τις αντιδράσεις από την πώληση του 25% των μετοχών του ΟΤΕ στην Deutsche Telekom με παράλληλη παραχώρηση του μάνατζμεντ. Η γερμανική εταιρεία κατέβαλε 3 δισ. ευρώ για την απόκτηση του εν λόγω ποσοστού και στα δημόσια ταμεία εισέρρευσαν 420 εκατ. ευρώ, ωστόσο η κυβέρνηση είχε βρεθεί για μεγάλο διάστημα στο επίκεντρο της κριτικής για το γεγονός ότι δεν έδωσε συνέχεια στις διαπραγματεύσεις με τη MIG, η οποία ενδιαφερόταν να εξαγοράσει τον ΟΤΕ.

Η κριτική ασκήθηκε για το γεγονός ότι με το άρθρο 11 του Νόμου 3631/2008 περί στρατηγικών εταιρειών η τότε κυβέρνηση μπλόκαρε την απόκτηση ποσοστού άνω του 20% στον ΟΤΕ από τη MIG, θέτοντας ως προαπαιτούμενο προγενέστερη έγκριση της Διυπουργικής Επιτροπής Αποκρατικοποιήσεων για εταιρείες εθνικής στρατηγικής σημασίας. Η κυβέρνηση Καραμανλή ψήφισε τον παραπάνω νόμο με διαδικασίες-εξπρές προκειμένου να εμποδίσει τη MIG να αυξήσει το ποσοστό της στον ΟΤΕ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η MIG να αναγκαστεί να πουλήσει το ποσοστό της στην Deutsche Telekom, εγγράφοντας μικρή υπεραξία.

Η ειρωνεία είναι ότι τέσσερα χρόνια μετά, και συγκεκριμένα με το δεύτερο Μνημόνιο, η κυβέρνηση Σαμαρά κατάργησε το παραπάνω άρθρο με νομοσχέδιο-«σκούπα», με το οποίο άρθηκαν 77 συνολικά εμπόδια για αποκρατικοποιήσεις και επενδύσεις. Πάντως, η συμφωνία για την πώληση του ΟΤΕ στην Deutsche Telekom βρέθηκε το 2012 στο στόχαστρο και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με την Κομισιόν να βάλλει ευθέως κατά του Νόμου 3676/2008 και ειδικά κατά των ειδικών δικαιωμάτων που δίνει αυτός στο μέτοχο μειοψηφίας, που είναι το Ελληνικό Δημόσιο («χρυσή μετοχή»).

Ενδιάμεσα, τα αυξανόμενα προβλήματα στις ΗΠΑ και οι τραπεζικές αναταράξεις λόγω των ενυπόθηκων δανείων έχουν αρχίσει και επιβαρύνουν πρόσθετα το διεθνές κλίμα. Στα συμβούλια Eurogroup και ECOFIN της εποχής είναι διάχυτη η εντύπωση πως η αμερικανική κρίση δεν θα επηρεάσει την Ευρωζώνη. Τελικά όλοι θα διαψευστούν, διότι εκτός των άλλων ήταν κοντόφθαλμοι και αλαζόνες.

Όμως η ελληνική κυβέρνηση στο τέλος Ιουνίου 2008 αντιλαμβάνεται πως θα πρέπει να λάβει μέτρα διότι τα δημοσιονομικά μεγέθη έχουν αρχίσει να ξεφεύγουν. Ο κ. Καραμανλής ζητά από τον κ. Αλογοσκούφη να κάνει τις σχετικές εισηγήσεις. Αμέσως μετά το Δεκαπενταύγουστο ο «τσάρος» της οικονομίας παρουσιάζει ένα πακέτο φορολογικών παρεμβάσεων που ξεσηκώνει τους πάντες, εκτός και εντός της Νέας Δημοκρατίας. Οι προτεινόμενες παρεμβάσεις προβλέπουν κατάργηση του αφορολογήτου στους ελεύθερους επαγγελματίες και επιτηδευματίες, αύξηση της προκαταβολής φόρου των επιχειρήσεων, φόρο υπεραξίας 10% στις μετοχές, φόρο 10% στα μερίσματα, αύξηση 20% των τελών κυκλοφορίας οχημάτων κ.ά. Τα μέτρα δείχνουν τη δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ελληνική οικονομία, σε ένα διεθνές περιβάλλον έκρηξης του πληθωρισμού, πιστωτικής κρίσης και επιβράδυνσης των αναπτυξιακών ρυθμών. Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι με τα μέτρα αυτά, σε συνδυασμό με τη συνέχεια της δημοσιονομικής εξυγίανσης, η Ελλάδα θα αποφύγει τα χειρότερα, με τον εκτροχιασμό του ελλείμματος και τον κίνδυνο να εισέλθει και πάλι η οικονομία σε καθεστώς κοινοτικής επιτήρησης.

Λόγω της επιμονής κυβερνητικών βουλευτών για χαλάρωση του πακέτου, τα μέτρα που είχε δημοσιοποιήσει τον Αύγουστο ο Γιώργος Αλογοσκούφης υπέστησαν «λίφτινγκ» όταν τελικά εγκρίθηκαν από το Κοινοβούλιο. Και γι’ αυτό ευθύνονται ο πρωθυπουργός και ο κ. Αλογοσκούφης. Χαρακτηριστική ήταν η υπαναχώρηση που επέτρεψε τη διατήρηση του αφορολογήτου των 10.500 ευρώ για τα «μπλοκάκια» που αμείβονται μόνο από έναν εργοδότη, καθώς και για τους τρίτεκνους.

Περιγράφοντας τους ενδοκυβερνητικούς συσχετισμούς δυνάμεων της εποχής, ο Αλογοσκούφης υποστήριξε αργότερα πως ήθελε να λάβει μέτρα γιατί έβλεπε την κατάσταση της οικονομίας, αλλά κανένας άλλος στην κυβέρνηση δεν ήθελε.
«Ο Καραμανλής είχε δεμένα τα χέρια του γιατί είχε την πλειοψηφία ενός μόνο βουλευτή. Άσ’ το για αργότερα, μου έλεγε. Ορισμένοι βουλευτές απειλούσαν ότι θα καταψήφιζαν τα μέτρα και θα πηγαίναμε σε εκλογές»,
 υποστήριξε σε φίλους του δημοσιογράφους για την εποχή εκείνη ο υπουργός.

Με αφετηρία τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης στις 6 Σεπτεμβρίου 2008 αρχίζει ένα «καυτό» φθινόπωρο για την οικονομία, με την πολιτική σύγκρουση εντός και εκτός Βουλής να οξύνεται. Στην 73η ΔEΘ μάλιστα συμβαίνει κάτι που θα στιγματίσει τον ίδιο τον Κώστα Καραμανλή και θα σηματοδοτήσει την αρχή του τέλους για την κυβέρνησή του. Στη συνέντευξη Τύπου ο τότε πρωθυπουργός δέχεται πολλαπλές ερωτήσεις για τα πεπραγμένα και την πολιτεία υπουργών και στενών συνεργατών του.

Ερωτηθείς για τον τότε υπουργό Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Γιώργο Bουλγαράκη και τις κατηγορίες που αφορούσαν σε εμπλοκή του σε υπεράκτια εταιρεία διαχείρισης ακινήτων και στην υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου, ο κ. Καραμανλής τον καλύπτει, χάνοντας αυτό που μέχρι τότε ήταν το προσωπικό του ατού, δηλαδή το ηθικό πλεονέκτημα. Συγκεκριμένα, απαντά:
«Σε καμία περίπτωση δεν υπάρχουν φαινόμενα απρεπούς συμπεριφοράς. Είναι ένα πράγμα οι παράνομες δραστηριότητες, η κατακριτέα, η κοινωνικά απαράδεκτη προσπάθεια φοροδιαφυγής. Και είναι τελείως διαφορετικό πράγμα οι δραστηριότητες κάθε πολίτη στο πλαίσιο της νομιμότητας. Και μάλιστα θέλω να τονίσω όταν πρόκειται για νόμιμες δραστηριότητες που δηλώνονται εδώ και πολλά χρόνια στο πόθεν έσχες, χωρίς φυσικά να έχουν εγερθεί ερωτήματα».
Στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού είπε ότι «δευτερόλεπτα μετά την απάντηση αυτή όλοι αντιληφθήκαμε πως η παρτίδα είχε χαθεί».

Στις 12 Σεπτεμβρίου 2008 ο Γιώργος Bουλγαράκης υπέβαλε την παραίτησή του από την κυβέρνηση λόγω ευθιξίας. Εντός της Νέας Δημοκρατίας απελευθερώνονται δυνάμεις. Ακολουθεί η παραίτηση, λίγες εβδομάδες αργότερα, του τότε υπουργού Επικρατείας και κυβερνητικού εκπροσώπου Θοδωρή Ρουσόπουλου, στον οποίο αφενός φορτώνεται η απογοητευτική εμφάνιση του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, αφετέρου του αποδίδεται πρωταγωνιστικός ρόλος στην υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου. Η απώλεια αυτή αποδείχτηκε καταλυτική για τον πρωθυπουργό, αφού ο κ. Ρουσόπουλος βρισκόταν μονίμως, ως ασπίδα, μπροστά στον κ. Καραμανλή, ενώ ήταν και ο εγκέφαλος πίσω από κάθε κίνησή του, σε σημείο να χαρακτηριστεί ο «δεύτερος πρωθυπουργός». Ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος είχε δηλώσει σε ανύποπτο χρόνο ότι η υπόθεση της οικονομίας δεν μπορούσε να αφεθεί μόνο στα χέρια του κ. Αλογοσκούφη, και είχε δίκιο.

Ένα χρόνο μετά, στην 74η ΔEΘ, και λίγο πριν από τις εκλογές, ο Καραμανλής παραδέχεται δημοσίως πως υποτίμησε την υπόθεση του Bατοπεδίου και ξορκίζει το «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό».
«Δεν έχω κανένα πρόβλημα να το επαναλάβω: ήταν λάθος μου, δικό μου λάθος. Έκανα λάθος πέρσι», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.

Νεοδημοκράτες υποστηρίζουν πως η αποχώρηση Ρουσόπουλου πολλαπλασίασε τις ανασφάλειες του πρωθυπουργού. «Έχασε έναν κυματοθραύστη», αναφέρει βουλευτής από τη Μακεδονία. «Και ο Αντώναρος ήταν καλός κυβερνητικός εκπρόσωπος, αλλά δεν έκανε αυτά που έκανε ο Θόδωρος όταν σήκωνε το τηλέφωνο», σημειώνει με νόημα.

Πηγή ΑΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στὶς 28 Μαΐου δημοσιεύσαμε μίαν μακροσκελὴ καταγραφὴ γεγονότων, καταγγελιῶν καὶ συκοφαντιῶν, ἀναφορικῶς μὲ τὰ ὅσα ὁ μουσιοῦ ντὲ βαξεβανῆς μᾶς παραμύθιαζε ἐδῶ καὶ μῆνες.
Παραμύθιασμα ποὺ ἀφοροῦσε στὴν …«κατασκοπεία» τῆς ΕΥΠ, σὲ πράκτορες ποὺ τὸν …κυνηγοῦσαν, σὲ δολοφονικὲς ἀπόπειρες. Ὄχι διότι ΔΕΝ ὑπάρχουν ἐκεῖ μέσα πράκτορες, ῥουφιάνοι καὶ πληρωμένα τομάρια…, αλλὰ διότι ἐκεῖ ποὺ ἔστρεφε τὰ πυρά του ὁ μουσιοῦ ντὲ βαξεβανῆς ἦταν, κατὰ πῶς ἀποδεικνύεται ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος, ἄδικη καὶ στοχευμένη ἐπίθεσις.
Γιατί;;
Τί νά σᾶς πῷ; Αὐτὰ τὰ γνωρίζει μόνον ὁ μουσιοῦ ντὲ βαξεβανής.
Κι ἐπεὶ δὴ τὰ γνωρίζει καλὸ θὰ ἦταν νὰ βγῇ καὶ νὰ τὰ ξεκαθαρίσῃ…
Διότι ὅσο ΔΕΝ τὸ κάνει μᾶς ὑποχρεώνει νὰ …ὑποψιασθοῦμε τὰ χειρότερα.
Ἐν συντομίᾳ λοιπόν.
Ἔχουμε τὴν καταγγελία τοῦ …ἐγκρίτου δημοσιογράφου γιὰ μία ἀπόπειρα δολοφονίας του ἀπὸ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥΣ πράκτορες τῆς ΕΥΠ. Καταγγελία, ποὺ σὰν καταγγελία, ἀπὸ μόνη της,  μὲ τὸ …«καλημέρα» τῆς δημοσιεύσεώς της, αὐτοκαταῤῥίπτεται, ἐφ΄ ὅσον εἶναι πλήρης ἀνακριβιῶν καὶ μυθευμάτων.
Σημεῖον κλειδί; Τὰ …ἀνύπαρκτα ἀλλὰ …ἄγρια σκυλιὰ τοῦ …ἐγκρίτου δημοσιογράφου:
«…Κρατάω την τελευταία πρόταση. Το κείμενό σας που αναπαριστά την ενέδρα ξεκίνησε με 3 σκυλιά και  τελειώνει με 3 σκυλιά και μάλιστα ΑΓΡΙΑ όπως εσείς ο ίδιος τα χαρακτηρίζετε… Κατά την αφήγησή σας όμως αυτά τα 3 άγρια σκυλιά δεν υπήρχαν πουθενά, ήταν στην κυριολεξία ανύπαρκτα, κάτι που δεν είναι κοσμοθεωρητικά δυνατό διότι δυνάμεθα να ελέγχουμε τους ανθρωπογενείς παράγοντες όχι όμως και να διοικούμε το ζωικό βασίλειο. Κύριε Βαξεβάνη θα βρεθούν πολλοί κακόπιστοι άνθρωποι σαν εμένα όπου διαβάζοντας προσεκτικά το άρθρο θα διαπιστώσουν πως όλο το θέμα στην πραγματικότητα μπορεί και να μην έγινε ποτέ. Κι αν μη τι άλλο η εμμονή με την παρουσία των ζώων και την περίεργη – ανεξιχνίαστη εξαφάνισή τους τις πιο κρίσιμες – πολύτιμες στιγμές θα έκαναν αρκετούς αναγνώστες να συμπεράνουν πως μάλλον είναι η μοναδική ελληνική αφήγηση όπου ο συγγραφέας της έγινε πραγματικό «Ρεζίλι των Σκυλιών»!!!…»

Ἔγκριτε δημοσιογράφε Κώστα Βαξεβάνη, μήπως… ΔΕΝ μᾶς τά λές καί πολύ καλά γιά τήν ΕΥΠ;

Ἡ ἐπομένη καταγγελία τοῦ …ἐγκρίτου δημοσιογράφου ἀφοροῦσε σὲ δημοσίευσιν ὀνομάτων, πρακτόρων τῆς ΕΥΠ, ποὺ κανονικότατα τοὺς …«ἔκαιγε», ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν πράγματι εἶχαν, ἤ ὄχι, σχέσιν μὲ τὴν φερομένη ὡς ….«ἀπόπειρα δολοφονίας» του. Δῆλα δή…
…καὶ δικαστής!!!

«Κακουργηματικές διώξεις σε έξι για την απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά του Βαξεβάνη

Ποινικές διώξεις σε βαθμό κακουργήματος κατά έξι ατόμων άσκησε η εισαγγελία αναφορικά με το σχέδιο εξοντώσεωσς του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη. Πρόκειται για το σχέδιο εξοντώσεως που είχε αποκαλύψει αναλυτικά το Hot Doc σε δημοσίευμά του παρουσιάζοντας όλα τα στοιχεία και τις αποδείξεις για τον τρόπο λειτουργίας μίας παραομάδας πρακτόρων της ΕΥΠ….»
Τὸ ἐν λόγῳ δημοσίευμα ὅμως τοῦ μουσιοῦ ντὲ βαξεβανῆ ἀπεδείχθη ΑΚΡΩΣ παραπλανητικό, ἐφ΄ὅσον ἄλλο ἡ ἔρευνα κι ἄλλο οἱ διώξεις. Οἱ ἀνακριτικὲς ἀρχὲς διενεργοῦσαν ἔρευνες.
Ὁ …ἔγκριτος δημοσιογράφος ὅμως …πρόλαβε τοὺς ἀνακριτές, ἔβγαλε τὰ δικά του συμπεράσματα καὶ στὴν συνέχεια τὰ δημοσίευσε, πιέζοντας οὐσιαστικῶς τὴν δικαιοσύνη νὰ …συμφωνήσῃ μαζύ του.
Μὰ καὶ δίχως νὰ συμφωνήσῃ ἡ δικαιοσύνη, ἡ λάσπη ἦταν ἤδη ἀρκετή…

Κώστα Βαξεβάνη, ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΡΙΤΡΙΑ;

 Κώστα Βαξεβάνη, κατήγγειλες κάποιους ανθρώπους… 
Τους κατηγόρησες ότι έχουν συγκροτήσει …«εγκληματική οργάνωση» και ότι έκαναν απόπειρα δολοφονίας εναντίον σου…
Τους κατηγόρησες για ναρκωτικά, για αποδείξεις της ΕΥΠ… δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολυ, για τα 3/4 του Ποινικου Κώδικα!


Πες μας βρε Βαξεβανουλη, τι έγινε σήμερα στην Ειδική Ανακρίτρια;;;;;

Μήπως υπήρξε ομόφωνη πρόταση Ειδικής Ανακρίτιας και Εισαγγελέως;;;;;
Θα βγεις δημόσια να  πεις πώς έχουν τα πράγματα, όπως όταν βγήκες να τους κατηγορήσεις, από το blog σου, ή μήπως θέλεις να την αποκαλύψω εγώ;;;;;;
Λέγε βρε δημοσιογραφίσκε….
Πόπη Σουφλή
Υ.Γ. Κι επειδή δεν ξεχνώ… μνήμη ελέφαντα βλέπεις… εδώ:

Ἔγκριτε δημοσιογράφε Κώστα Βαξεβάνη, μήπως …ΔΕΝ μᾶς τά λές καί πολύ καλά γιά τήν ΕΥΠ;

είναι αναλυτικά όλα γραμμένα.
  Κατασκοπεία,  δημοσιογραφίσκοι της παραπληροφορήσεως και της βρώμικης προπαγάνδας, ΕΛΛΗΝΕΣ που διώκονται επειδή υπερασπίστηκαν την Πατρίδα, διαπλοκή, διαφθορά, σασπένς και φυσικά μια ιστορία, για γερά νεύρα, που θα μπορούσε να αποτελέσει σενάριο κινηματογραφικής ταινίας για Όσκαρ.
Όλα αυτά περιλαμβάνει το ρεπορτάζ που ακολουθεί και ρίχνει τις μάσκες της διαπλοκής, της διαφθοράς και της απίστευτης ίντριγκας με ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ… 
Κι όλα αυτά συμβαίνουν στο Ελλαδιστάν της σοσιαληστικής πολιτικής συμμορίας του ΠΑΣΟΚ και τα «αγαπημένα παιδιά» του ΣΥΡΙΖΑ.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ!
ἀττικὰ νέα
Τήν πῆρε πίσω τήν λάσπη ὁ …ἔγκριτος δημοσιογράφος;
Μπᾶ… Ἀντιθέτως… Συνέχισε…
Καί γιατί νά τήν πάρῃ πίσω ὅμως τήν λάσπη του;
Ἡ διάψευσις μίας …«εἰδήσεως» δὲν ἀποδίδει ὅσο ἡ ἴδια ἡ εἴδησις.
Ἀφῆστε ποὺ …μειώνει τὸ κύρος τοῦ …δημοσιογράφου.
Ἐὰν λοιπὸν ἡ δικαιοσύνη ἐξακολουθήσῃ τὸ ἔργο της, συντόμως θὰ μάθουμε πολλὰ ἀπερισσότερα γιὰ τὴν ὑπόθεσιν.
Ὄχι φυσικὰ ἀπὸ τὸν …ἔγκριτο δημοσιογράφο, ποὺ …περιέργως δείχνει μίαν …ἐμπάθεια στὴν ὅλη ὑπόθεσιν.
Ἐὰν ὅμως τὴν …σταματήσουν «εἰδικὰ τηλέφωνα», αὐτὴν τὴν δικαιοσύνη, τότε ἡ ὑπόθεσις θὰ τραβήξη σὲ μάκρος καὶ ἐμεῖς θὰ παραμένουμε στὸ σκοτάδι γιὰ καιρό, τὴν ἴδια ὥρα ποὺ κάποιοι …ἔγκριτοι δημοσιογράφοι θὰ ἁλωνίζουν καὶ θὰ λασπολογοῦν ἀσύστολα.
Γιὰ τὴν ὥρα ἔλαβα ἀπὸ τὴν Πόπη Σουφλῆ τὴν παραπάνω πληροφορία, ποὺ ἀφῳροῦσε στὶς νέες ἐξελίξεις, καὶ σᾶς τὴν παρουσίασα. Ἀναμένουμε τὰ ἐπόμενα.
Καὶ ἄν μὴ τὶ ἄλλο, σίγουρα ἔχουν ἐνδιαφέρον.
(Κι ὅσο γιὰ τὸν …ἔγκριτο δημοσιογράφο σιγὰ σιγά, ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα, μοῦγκα στὴν μοῦγκα ἀποδεικνύεται ἕνα ἀκόμη …δημοσιοκαφράκι!!!) 

Φιλονόη
 Στὴν φωτογραφία (ἀπὸ ἐδῶ) τὰ τρία ἄγρια σκυλιὰ τοῦ μουσιοῦ ντὲ βαξεφανῆς, ἐν ὥρᾳ ἐνασχολήσεώς τους σὲ μία περιοχὴ μαύρης …λάσπης!!!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Gideon Rachman
Financial Times

Η ανικανότητα που δείχνει η Ευρώπη όχι μόνο να κάνει αλλά ακόμα και να σκεφτεί ριζικές αλλαγές είναι ανησυχητική για το μέλλον της. Η απάντηση στα προβλήματα είναι η ακόμα μικρότερη ευελιξία. Πού θα μπορούσε να οδηγήσει αυτός ο δρόμος;

Κανείς από τους δύο δε θα εκτιμούσε τη σύγκριση, αλλά ο Αλέξης Τσίπρας και ο Ντέιβιντ Κάμερον βρίσκονται σε αξιοσημείωτα παρόμοιες θέσεις.

Ο Έλληνας και ο Βρετανός πρωθυπουργός λένε αμφότεροι ότι έχουν εξασφαλίσει μια δημοκρατική εντολή στο εσωτερικό, προκειμένου να απαιτήσουν αλλαγές στη σχέση των κρατών τους με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και οι δύο ηγέτες είχαν υπολογίσει ότι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι θα προτιμήσουν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις τους από το να δουν την Ελλάδα να εγκαταλείπει την ευρωζώνη ή τη Βρετανία να φεύγει από την Ε.Ε. Αλλά και οι δύο ηγέτες βρίσκονται τελικά μπροστά σε ένα τείχος αντιρρήσεων από την Ευρώπη, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει και τους δύο σε μια κατάληξη που προσπαθούν να αποφύγουν – ένα Grexit κι ένα Brexit.

Και οι Έλληνες και οι Βρετανοί ανακάλυψαν ότι ένα επιχείρημα που βασίζεται στα αποτελέσματα των δικών τους εκλογών δεν μπορεί να πάει πολύ μακριά στην Ευρώπη των 28 κρατών-μελών. Όταν ο κ. Τσίπρας υποστήριξε ότι έχει μία δημοκρατική εντολή για να απαιτήσει αλλαγές στην Ευρώπη, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκαγκ Σόιμπλε, λέγεται ότι απάντησε: «Κι εγώ έχω εκλεγεί».

Αλλά οι δυσκολίες για την αλλαγή στην Ευρώπη πηγαίνουν πολύ πιο μακριά από τη σύγκρουση μεταξύ δημοκρατικών εντολών από διαφορετικά κράτη. Είναι ριζωμένες στο μέγεθος και στη νομική πολυπλοκότητα της Ε.Ε. – ενός οργανισμού τόσο μεγάλου και δυσκίνητου, που είναι αδύνατον έστω και να σκεφτεί το ενδεχόμενο μιας ριζικής αλλαγής.

Οι Βρετανοί ισχυρίζονται ότι το να εξασφαλίσουν τις αλλαγές που επιθυμούν στην Ευρώπη σε ζητήματα όπως η μετανάστευση και τα δικαιώματα των εθνικών κοινοβουλίων, θα απαιτήσει αλλαγή των συνθηκών – δηλαδή αλλαγή στα βασικά νομικά κείμενα της Ε.Ε. Όμως οι διαφοροποιήσης σε συνθήκες απαιτούν συμφωνία όλων των κρατών-μελών της Ε.Ε., μερικά από τα οποία θα πρέπει να διεξάγουν δημοψηφίσματα. Ακόμα και η ίδια η διαδικασία της επαναδιαπραγμάτευσης θα αποτελέσει πρόσκληση για όλα τα κράτη μέλη να εκφράσουν τις δικές τους, συχνά αντικρουόμενες, απαιτήσεις. Έτσι αντί να σκεφτεί μια τέτοια εφιαλτική προοπτική, είναι πολύ πιο εύκολο για την Ε.Ε. απλώς να αρνηθεί να κάνει αλλαγές – εκτός κι αν πρόκειται για μικρά συμβολικά θέματα.

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι αυτή η αποστροφή έναντι της αλλαγής βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από τo όποιο πιθανό κέρδος από τις μεταρρυθμίσεις οι οποίες ζητούνται. Διαφορετικές κυβερνήσεις έχουν διαφορετική άποψη για το αν οι απαιτήσεις Ελλήνων και Βρετανών είναι λογικές ή όχι. Υπάρχει π.χ. μια κάποια κατανόηση από τη Γαλλία και την Ιταλία για το ελληνικό επιχειρήμα, ότι τα χρέη της χώρας δεν είναι δυνατόν να πληρωθούν κι ότι η ακόμα περισσότερη λιτότητα θα είναι αντιπαραγωγική. Υπάρχει επίσης κατανόηση στη βόρεια Ευρώπη για τα επιχειρήματα της Βρετανίας σχετικά με το κράτος πρόνοιας και την αύξηση του ρόλου των εθνικών κοινοβουλίων. Αλλά, εάν βάλουμε στην άκρη τα όποια πιθανά κέρδη από τις προτάσεις Ελλάδας και Βρετανίας, η επιφυλακτικότητα στο να ανοίξει κανείς το κουτί της Πανδώρας της ριζικής μεταρρύθμισης είναι πολύ μεγάλη.

Τα προβλήματα όμως που προκύπτουν δεν είναι μόνο νομικά, είναι και πολιτικά. Η ανησυχία είναι ότι οι υποχωρήσεις που θα γίνουν σε Eλληνες ή Βρετανούς θα δημιουργήσουν αντιδράσεις, καθώς Γερμανοί και Ολλανδοί ψηφοφόροι απορρίπτουν διαγραφή του ελληνικού χρέους, ενώ οι Πολωνοί ψηφοφόροι θα εξοργιστούν με τον περιορισμό των δικαιωμάτων τους ως Ευρωπαίων μεταναστών. Και σε άλλες περιοχές της Ευρώπης, το γεγονός ότι ένα ριζοσπαστικό κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ ή ευρωσκεπτικιστές συντηρητικοί, όπως οι Τories, θα αποσπάσουν υποχωρήσεις από την υπόλοιπη Ευρώπη, θα αυξήσει την απήχηση παρόμοιων κομμάτων σε όλη την ήπειρο, κάνοντας την Ε.Ε. ακόμα πιο δύσκολη στη διαχείρισή της.

Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, κάποιες πρωτεύουσες κλειδιά στην Ευρώπη, ειδικότερα στη Γερμανία, είναι πιο πρόθυμες να σκεφτούν ένα Grexit και ένα Brexit από ό,τι νομίζουν Έλληνες και Βρετανοί.

Η γερμανική κυβέρνηση λέει εδώ και καιρό ότι η ευρωζώνη θα αντέξει μια ελληνική έξοδο από το ευρώ. Ενώ για παράδειγμα η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ, φαίνεται ακόμα να προσπαθεί να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη για γεωπολιτικούς λόγους, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκαγκ Σόιμπλε τώρα φαίνεται να κλίνει προς την άποψη πως η Ελλάδα πρέπει να αφεθεί να φύγει, πιστεύοντας ότι αυτό θα έχει μία ευεργετική επίδραση στα υπόλοιπα μέλη της Ευρωζώνης. Είτε συμβεί λοιπόν ένα Grexit είτε όχι, η Γερμανική συλλογική άποψη για το μάθημα από την ελληνική κρίση είναι το εξής: η Ευρώπη πρέπει να γίνει ακόμα λιγότερο ευέλικτη, κι ευρωζώνη χρειάζεται σκληρότερους κανόνες με αυστηρότερη εφαρμογή, συμπεριλαμβανομένης και της πιο στενής επιτήρησης των εθνικών προϋπολογισμών από τις Βρυξέλες.

Το βρετανικό πρόβλημα είναι βέβαια λιγότερο επείγον από το ελληνικό και απαιτεί λιγότερα χρήματα, ωστόσο, μία παρόμοια γερμανική προσέγγιση έχει αρχίσει ήδη να διαφαίνεται. Πέρασα μέρος της περασμένης εβδομάδας στη Γερμανία, στο συνέδριο του Konigswinter, το οποίο φέρνει σε επαφή Γερμανούς και Βρετανούς decision makers εδώ και 65 χρόνια.

Η ατμόσφαιρα στο Konigswinter ήταν όπως πάντα φιλική και θερμή. Ο Markus Ederer, Γ.Γ. του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών, είπε στους βρετανούς επισκέπτες: «Η Γερμανία θα κάνει πολλά για να υποστηρίξει, ή ακόμα και να βοηθήσει το Λονδίνο, αλλά δε θα κάνει τα πάντα». Το να επιτραπεί στα κράτη της Ε.Ε. να διαλέγουν ποιες από τις αρχές της θα ακολουθήσουν, θα «περιόριζε την ισχύ της Ε.Ε., ίσως ακόμα περισσότερο από το να συνεχίσουμε με μια μικρότερη και συνεκτικότερη Ένωση». Αυτό ακούστηκε σαν μια σιωπηλή, αλλά άμεση προειδοποίηση στη Βρετανία, ότι το Βερολίνο είναι έτοιμο να δει τη Μεγάλη Βρετανία να αποχωρεί από την Ε.Ε., αν είναι να διακινδυνεύσει την εσωτερική συνοχή της Ένωσης.

Η σκληρή προσέγγιση της Γερμανίας είναι βασισμένη σε μία ρεαλιστική εκτίμηση για το πόσο δύσκολο θα είναι να υπάρξουν μεταρρυθμίσεις σε 28 κράτη μέλη, αλλά είναι και μία βαθιά αποστροφή έναντι της προοπτικής να αντιστραφεί η διαδικασία ενοποίησης της Ε.Ε.

Αποτελεί όμως κι ένα ανησυχητικό σχόλιο πάνω στην ανικανότητα της Ε.Ε. να απαντά σε μεταβαλλόμενες συνθήκες, είτε όταν πρόκειται γι μία ύφεση 25% της ελληνικής οικονομίας, είτε πρόκειται για την απροσδόκητη μετανάστευση εκατομμυρίων ανθρώπων μέσα στην Ε.Ε. Αυτή η αποτυχία της στο να είναι ευέλικτη έναντι μεταβολών είναι επικίνδυνη.

Μία Ευρώπη που δεν μπορεί να λυγίσει είναι πολύ πιο πιθανόν να σπάσει.
Πηγή Euro2day 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος

Η αποψινή συνάντηση Τσίπρα με τη Μέρκελ και τον Ολάντ είναι η τελευταία πράξη στο έργο της διαπραγμάτευσης με τους «έξω». Το αναμενόμενο θα ήταν να αφιερώσουμε σε αυτή τη συνάντηση το σημερινό editorial. Ωστόσο, παρά το βαρύ κλίμα που υπάρχει, φαίνεται πως θα καταστεί εφικτό να βρεθεί ο «κοινός τόπος» πάνω στον οποίο θα πέσουν οι υπογραφές. Περί αυτού άλλωστε μίλησε χθες και ο Τσίπρας στην Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, αποκλείοντας ταυτόχρονα το ενδεχόμενο προσφυγής σε κάλπες. Σήμερα λοιπόν θα γράψω για τα δύσκολα που έχει μπροστά του ο Τσίπρας, μετά την επιστροφή του από τις Βρυξέλλες.

Είναι σαφές πως τον Τσίπρα τον περιμένει μια εξίσου δύσκολη διαπραγμάτευση με τους «μέσα» και εννοώ το ίδιο το κόμμα του. Ο ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση και ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση είναι δύο τελείως διαφορετικές «πραγματικότητες» και ο Αλέξης Τσίπρας είναι τώρα υποχρεωμένος να αποδείξει πως δεν είναι μόνον ο ηγέτης που παίρνει ένα κόμμα του 4% και το κάνει κυβέρνηση αλλά και ο ηγέτης που μπορεί να υπερβεί τα κομματικά στερεότυπα για χάρη των ευρύτερων εθνικών στόχων και συμφερόντων. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το έργο αυτό θα είναι εξίσου επίπονο με τη διαπραγμάτευσης με τους δανειστές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια κλασσική επιβεβαίωση της άποψης πως «την ιστορία τη γράφουν οι παρέες». Η ανάληψη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ από τον Αλέξη Τσίπρα και όλη η διαδρομή μέχρι την εγκατάσταση στο Μέγαρο Μαξίμου, αν το δει κανείς στην ουσία του πράγματος, δεν είναι παρά η ιστορία μιας «παρέας» που ήξερε να βάζει στόχους και να τους πετυχαίνει. Όμως αυτό μπορούσε να λειτουργεί μέχρι την ανάληψη της πρωθυπουργίας. Από δω και μετά είναι σαφές πως η «παρέα» από μόνη της δεν φτάνει.

Είναι άλλο πράγμα να κάνεις αντιπολίτευση στον Γιώργο Παπανδρέου ή στον Αντώνη Σαμαρά και είναι τελείως άλλο να έχεις στα χέρια σου την ευθύνη της χώρας σε μια από τις πιο κρίσιμες ιστορικές στιγμές της. Μια χώρα εξουθενωμένη από την ύφεση και σε ένα διεθνές περιβάλλον γεμάτο προκλήσεις, όπου το να κάνεις το λάθος βήμα τη λάθος στιγμή μπορεί να αποβεί μοιραίο. Η συναίσθηση αυτής της ευθύνης προϋποθέτει μια Εθνική Αριστερά. Ο όρος μπορεί να ακούγεται αδόκιμος και ξένος στην κουλτούρα της Αριστεράς που έχει γαλουχηθεί μέσα στον «επαναστατικό διεθνισμό» και στον χαζοχαρούμενο κοσμοπολιτισμό. Όμως αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση και το μεγάλο στοίχημα για τον Τσίπρα. Να ντύσει την Αριστερά με εθνικά χρώματα, ώστε να μπορέσει ως κυβέρνηση να φέρει σε πέρας το έργο που έχει αναλάβει.

Τι σημαίνει Εθνική Αριστερά; Σημαίνει ικανότητα σύνθεσης ιδεών και προσώπων που υπερβαίνουν τον παραδοσιακό διαχωρισμό δεξιάς κι αριστεράς, ώστε να εκφραστεί το σύνολο της Ελλάδας. Σημαίνει αλλαγή πολιτικού λόγου και πολιτικών συμπεριφορών που είναι μονοσήμαντα προσανατολισμένες στα «δίκια του λαού». Σημαίνει διεύρυνση της «παρέας» όχι προς Θεού με τον Θεοδωράκη αλλά με ανθρώπους που πραγματικά μπορούν να βάλουν πλάτη κι έχουν διάθεση να βοηθήσουν, αν και ποτέ δεν διανοήθηκαν να χαρακτηρίσουν τους εαυτούς τους ως «αριστερούς».

Την ώρα που η γειτονική Τουρκία μπαίνει μετά τις πρόσφατες εκλογές στην περιδίνηση μιας μεγάλης εσωτερικής κρίσης του «συστήματος Ερντογάν», την ώρα που επανεμφανίζεται ο «χάρτης της Τσαμουριάς», την ώρα που ο Ομπάμα δείχνει απρόθυμος να ξοδέψει πρόσθετο πολιτικό κεφάλαιο για την υποστήριξη της Ελλάδας, είναι η ώρα που ο Τσίπρας πρέπει να ξαναδεί με μεγάλη προσοχή τη σύνθεση της «παρέας».

Κατανοώ ασφαλώς τους ανθρώπινους συναισθηματικούς δεσμούς που υπάρχουν. Αλλά η πολιτική δεν είναι συναισθηματική υπόθεση. Άλλωστε δεν είναι ανάγκη να αλλάξει «παρέα». Σίγουρα όμως πρέπει να τη διευρύνει. Σίγουρα πρέπει να την εμπλουτίσει. Σίγουρα πρέπει να την ανοίξει σε πρόσωπα, ιδέες, εμπειρίες, παραστάσεις που θα τον βοηθήσουν όχι πλέον στη χάραξη μιας «γραμμής» ταξικής σύγκρουσης αλλά στη διαμόρφωση μιας εθνικής συνισταμένης.

Θα το κάνει; Δεν ξέρω. Υποθέτω πως αντιλαμβάνεται και αυτός πλέον πως η «μεγάλη εικόνα» που πλέον γνωρίζει, δεν είναι διαχειρίσιμη από τον μικρόκοσμο της παρέας. Και μπορεί πράγματι να είναι ο Τσίπρας μια πολιτική προσωπικότητα που θα μείνει στο προσκήνιο τουλάχιστον για την επόμενη δεκαετία, το θέμα όμως είναι με ποιους όρους και σε τελική ανάλυση με ποια προσφορά στον τόπο. Εν πολλοίς αυτό θα κριθεί από τις επιλογές του στη σύνθεση της «παρέας».

ΥΓ: Όταν ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής έθεσε τις βάσεις της Μεταπολίτευσης μετά τη χούντα, ήρθε προσωπικά σε ευθεία σύγκρουση με τα «ιερά και τα όσια» της παραδοσιακής Δεξιάς. Τελείωσε οριστικά και αμετάκλητα το «παλάτι» παρά τα φιλοβασιλικά αισθήματα μεγάλου τμήματος της Δεξιάς και νομιμοποίησε το ΚΚΕ. Και το έκανε γιατί οι μεγάλοι ηγέτες δεν αναζητούν την παραταξιακή δικαίωση αλλά την εθνική συνισταμένη.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η πολιτική της Α. Μέρκελ μπορεί να κοστίσει πάνω από 1 τρισ. ευρώ στην ευρωζώνη εάν πέσει η Ελλάδα, αναφέρει ο Βόλφγκανγκ Μινχάου στο Spiegel.

Γνωρίζω πολύ καλά ότι η πολιτική της Μέρκελ στην Ευρώπη έχει πολλούς φίλους στη Γερμανία και ότι πολλοί αναγνώστες αυτού του άρθρου στη Γερμανία συμφωνούν με αυτήν. Είμαι όμως σίγουρος, ότι αυτό θα αλλάξει όταν έρθει ο λογαριασμός. Κι αυτό θα γίνει όταν θα έρθει μια ελληνική χρεοκοπία, γράφει.

Η πολιτική της Μέρκελ τότε θα σημάνει μια άμεση απώλεια σε σχεδόν τριψήφιο νούμερο δισεκατομμυρίων. Και ποιος ξέρει πόσο ακόμα παράπλευρο κόστος θα ακολουθήσει.

Πώς σκέφτονται οι συντηρητικοί του CDU/CSU για την Ελλάδα, δεν χρειάζεται κανείς να εμβαθύνει και πολύ για να το καταλάβει. Αν όμως ισχύει ότι στο μεταξύ οι Έλληνες έχουν σπάσει τα νεύρα και στους σοσιαλδημοκράτες του SPD, όπως το έθεσε πρόσφατα ο Μάρτιν Σουλτς, τότε είμαστε πιθανόν κοντά σε ένα Grexit, σημειώνει ο Βόλφγκαγκ Μινχάου σε πρόσφατο άρθρο του.

Η κατάσταση στο μεγάλο συνασπισμό που κυβερνά τη Γερμανία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το SPD, υπογραμμίζει, καθώς με τη στήριξη του η Μέρκελ θα μπορούσε να περάσει έναν συμβιβασμό από τη γερμανική βουλή ακόμα και χωρίς το κόμμα της. Αν όμως δεν συναινέσουν ούτε οι σοσιαλδημοκράτες, τότε τα πράγματα είναι δύσκολα, αναφέρει ο αρθρογράφος.

Το μεγάλο ιστορικό λάθος της Μέρκελ ήταν η ανικανότητά της να δει την κρίση της ευρωζώνης ως ευκαιρία για μια βαθύτερη πολιτική ενοποίηση κι η αντί για αυτό επιμένει σε μη ρεαλιστικούς κανόνες και συνθήκες, σχολιάζει. Το ευρώ ήταν χωρίς αμφιβολία πρόωρο. Τα διδάγματα από την κρίση του ευρώ είναι πως μία νομισματική ένωση είτε μπορεί να συναφθεί μεταξύ πολύ ομοιογενών οικονομιών είτε μόνο ως τμήμα μιας ευρύτερης πολιτικής ένωσης.

Το δεύτερο λάθος της Μέρκελ ήταν η επιμονή της σε μία πολιτική λιτότητας, η οποία έριξε την Ελλάδα σε μία πενταετία συνεχούς ύφεσης. Γνωρίζουμε από την οικονομική ιστορία τι συμβαίνει σε μια χώρα όταν εφαρμόζει λιτότητα εν μέσω ύφεσης. Αυτό ακριβώς που συνέβη στην Ελλάδα.

Τώρα οι δανειστές απαιτούν ακόμα περισσότερες περικοπές. Αυτό είναι πραγματικά παράδοξο αλλά και παράλογο, όπως το περιέγραψε ο Α. Τσίπρας στη βουλή. Σε αυτό το σημείο έχει δίκιο. Αλλά το δικό του μεγάλο λάθος είναι η ανικανότητα να καταρτίσει ένα δικό του καλό σχέδιο, με το οποίο θα μπορούσε να έχει στο πλευρό του ένα μέρος των δυνητικών του φίλων στην Ευρώπη – δηλαδή ένα μέρος των σοσιαλδημοκρατών, επισημαίνει ο Β. Μινχάου.

Οι πιθανότητες μιας συμφωνίας είναι σήμερα μικρότερες από ό,τι πριν μία εβδομάδα. O Tσίπρας θα πρέπει να καταπιεί πολλά φαρμάκια και οι δανειστές να αναγνωρίσουν ότι δε θα πάρουν όλα τα λεφτά τους πίσω, αν είναι να συναφθεί μια συμφωνία.
Άλλωστε και οι δύο πλευρές θα έχουν πρόβλημα να «σερβίρουν» μια συμφωνία στα εσωτερικά τους ακροατήρια. Υπάρχει γκρίνια όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά και στη Φινλανδία, τη Σλοβενία, τη Σλοβακία και στις βαλτικές χώρες. Και ποιος ξέρει αν η Ισπανία και η Πορτογαλία, που εφάρμοσαν τα δικά τους προγράμματα λιτότητας, θα ψηφίσουν υπέρ, υπογραμμίζει.

Πηγή enikos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με νέο άρθρο οι Financial Times επανέρχονται στο ζήτημα της ελληνικής κρίσης και ο γνωστός δημοσιογράφος Peter Spiegel που παρακολουθεί το ζήτημα καθημερινά, αποκαλύπτει με ποιόν τρόπο αποδέχτηκαν οι εκπρόσωποι των δανειστών το έγγραφο με τις τελευταίες προτάσεις της ελληνικής πλευράς, με τον αρθρογράφο να θεωρεί ως το πιθανότερο σενάριο να μην υπάρξει καμία συμφωνία με την ελληνική κυβέρνηση.

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο των Financial Times οι ανταλλαγές εγγράφων ανάμεσα στην Αθήνα και τις Βρυξέλλες έχουν καθιερωθεί με την ονομασία «εγγραφολογία» και οι εφευρέτες θεωρούνται αξιωματούχοι της Κομισιόν με μεγάλη δόση ειρωνείας.

Όπως αναφέρουν οι Financial Times οι εξελίξεις των τελευταίων ωρών είναι ραγδαίες καθώς μετά την αισιοδοξία της προηγούμενης εβδομάδας τώρα πλέον επικρατεί φόβος και καχυποψία. Στο δημοσίευμα μεταφέρονται δηλώσεις των αξιωματούχων που μετέχουν στους Θεσμούς, οι οποίοι κάνουν λόγο για ανησυχία από την «ακροαριστερή κυβέρνηση της Ελλάδας που υπολογίζει με λανθασμένο τρόπο και επικίνδυνα την κατάσταση.

Σύμφωνα με τον Peter Spiegel η Αθήνα καθυστερεί σκοπίμως τις διαπραγματεύσεις μέχρι την τελευταία στιγμή, καθώς θωρεί πως οι πιστωτές στο τέλος θα υποχωρήσουν και θα συμφωνήσουν σε μία γενναία ελάφρυνση του χρέους, αλλά και σε ένα νέο πακέτο χρηματοδότησης, χωρίς αυτό να συνοδεύεται από νέα μέτρα.

Μάλιστα, ο δημοσιογράφος επικαλείται ανώτατο αξιωματούχο που φέρεται να έχει δηλώσει πως η Αθήνα δεν θέλει συμφωνία με τους πιστωτές, απλά ένα κούρεμα του χρέους. Φέρεται επίσης να ισχυρίζεται πως περιμένει το Μαξίμου από τους δανειστές να υποχωρήσουν αλλά δεν θα γίνει αυτό.

Ενδεικτικό του κλίματος σύμφωνα με τους Financial Times είναι και το κλίμα ανάμεσα στην Αθήνα και την Κομισιόν όπου όλα έχουν αλλάξει. Μάλιστα, ο Peter Spiegel αναφέρει πως στη συνάντηση των Επιτρόπων την Τρίτη στο Στρασβούργο ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζαν Κλωντ Γιούνκερ δήλωσε πως η Αθήνα έχασε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Ξέρεις κάτι; Η Ελλάδα πεθαίνει!
Πεθαίνουμε σαν λαός. Κάναμε τον κύκλο μας...
Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα και σήμερα… πεθαίνουμε!

Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα, γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο…»
Η άμμος στην κλεψύδρα αδειάζει.... Ο χρόνος μας τελειώνει. Σκυφτά κεφάλια, σκυθρωπά πρόσωπα, βουβή οργή από άκρη σε άκρη σε όλη την πατρίδα μας. Μια όμορφη πατρίδα, με λαμπερό ήλιο, καταγάλανο ουρανό, με ηττημένους, παγιδευμένους κατοίκους, απελπισμένους με βλέμμα μελλοθάνατου προς το ιερατείο των Βρυξελλών, εκεί που αποφασίζουν γι αυτούς χωρίς αυτούς.

Ο κύκλος της Ελλάδας έκλεισε. Βρίσκεται υπό καθεστώς απολύτου παρακμής και παρ’ όλο που η Ιστορία επαναλαμβάνεται σε κύκλους, δεν φαίνεται αυτή τη φορά καμία διέξοδος.
Δεν είναι οικονομική κρίση αυτό που ζούμε. Είναι οικονομικός μαρασμός… Είναι χρεοκοπία συνολική ενός Έθνους, που εδώ και χρόνια επαναπαύεται στις δόξες του παρελθόντος και αρκείται σε ηγέτες, ανθρωπάκια διαπλεκόμενα με φατρίες ολιγαρχών.

Ακόμη και τώρα, στην ύστατη ώρα, ο Έλληνας δεν μπορεί να δει το συνολικό καλό, να βάλει την κοινωνία πάνω από τον εαυτό του. Δεν έμαθε ποτέ να σέβεται τον συμπολίτη του, ψάχνει αόρατους εχθρούς που τον πολεμάνε για να τους αποδώσει ευθύνες για το κατάντημα του. Ο ένας για τον εαυτό του και όλοι για την πάρτη τους. Πάντα είναι αυτός που εργάζεται περισσότερο από όλους, άρα πρέπει να πληρώνεται περισσότερο… Τα ξέρει όλα, καταδικάζει τον χρηματισμό, αλλά τον αποδέχεται σαν δεδομένο.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το σύνολο έχει κατανοήσει τι έφταιξε και τι φταίει που πιάσαμε πάτο. Περιμένει ακόμα όμως τον από μηχανής θεό που θα λύσει μαγικά τα προβλήματα. Κάποιοι περιμένουν ένα Μεταξά να βροντοφωνάξει όχι στην χούντα των ''Θεσμών'' και άλλοι να μας βάλουν στον σωστό δρόμο οι "Ευρωπαίοι εταίροι" μας… Βέβαια υπάρχουν και κάποιοι που είναι πολίτες του «σταρχιδιστάν»… Ναι, και αυτοί υπάρχουν…

Έτσι μέσα στην θολοκουλτούρα της «αριστεράς» και στην ιδεοληψία της «ακροδεξιάς», στην αποχαύνωση του «κεντρώου» χώρου, κάποιοι ηλίθιοι μας έπεισαν ότι όταν τα δάνεια μετατρέπονται σε τούβλα και τα δημόσια έργα κατασκευάζονται από απατεώνες με δανεικά, υπάρχει ανάπτυξη.
Έδωσαν και στον ιθαγενή αστραφτερά χαρτονομίσματα του ευρώ, για να γίνει παιχνιδάκι στα χέρια των τραπεζών και μαζί με άλλους ηλίθιους παγκόσμιου βεληνεκούς προσπαθούν να κυβερνήσουν όλη την Ευρώπη με μη εκλεγμένους τυχοδιώκτες που αποφασίζουν και διατάζουν λογοδοτώντας μόνο στα αφεντικά τους.

Μήπως, λοιπόν, Έλληνα, ήρθε η ώρα της αλήθειας;
Μην έχεις καμία αμφιβολία ότι και αυτοί που ψήφισες θα υπογράψουν συμφωνία, αφού φαίνεται από τα βοθροκάναλα που παρακολουθείς ότι γουστάρεις το ευρώ και ας μην έχεις.
Μην έχεις καμία αμφιβολία ότι σε εξαπατούν συστηματικά και προσχεδιασμένα. Θα διενεργήσουν δημοψήφισμα για να τους επιβεβαιώσεις ότι θέλεις να παραμείνεις στο ευρώ;
Και πως θα «διαπραγματευτούν» χάνοντας το μοναδικό διαπραγματευτικό χαρτί που έχουν, δηλαδή την αντίδραση του κόσμου;

Ψήφισες έναν δημοσιογράφο που γράφει στο γυαλί, γνωστή φάτσα την ήξερες….
Τους έδωσες το αποκούμπι που θα στηρίξει την κυβέρνηση στην ψήφιση των νέων μέτρων…
Τους έστρωσες τον δρόμο για μια νέα κυβέρνηση Εθνικής σωτηρίας…
Τους δίνεις τον χρόνο να εξαλείψουν τις συνέπειες μιας εξόδου της χώρας μας από το ευρώ…

Έτσι θα περνάει ο χρόνος… Έτσι θα φτάσουμε στην συμφωνία «take it, or leave it», και στο μεταξύ στα έξι αυτά χρόνια, οι τοκογλύφοι πήραν όλα τα λεφτά τους, το ντόπιο λαμογιστάν και η ντόπια μαφία ξέπλυνε τα εγκλήματα της, η διαγραφή του χρέους θα γίνει με κατάσχεση όλων των δομών και περιουσίας του κράτους που πλήρωσες με το αίμα σου.

Εσύ θα συνεχίζεις να κοιτάς την πάρτη σου, γιατί είσαι ωραίος ως Έλλην, είσαι πατριώτης μόνο στις συζητήσεις σου με τους άλλους, σε νοιάζει μόνο το πορτοφόλι σου και τι κινητό θα πάρεις και δεν έχεις αντιληφθεί ότι το δικό σου μέλλον εξαρτάται άμεσα από την κοινωνία που ζεις.

Αναπαύσου λοιπόν με τις δάφνες του παρελθόντος, η ζωή είναι μικρή ξέρεις εσύ… Πέρνα καλά και απόλαυσε τον βιασμό αφού δεν μπορείς να τον αποφύγεις.

Αναπαύσου μέσα στον τάφο που άνοιξες με τα ίδια σου τα χέρια…

ΥΓ: Και που είσαι... για να μην ξεχνιόμαστε. Η Ελλάδα πεθαίνει επειδή εσύ επέτρεψες την δολοφονία της.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου