Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Νοε 2014

Αλήθεια λένε. Δεν υπήρξε κανένα ναυάγιο στη διαπραγμάτευση του Παρισιού, διότι απλώς δεν υπήρξε καμία διαπραγμάτευση. Και δεν υπήρξε καμία διαπραγμάτευση από τη στιγμή που ο Χαρδούβελης ομολογεί ότι «ως χώρα έχουμε ολοκληρώσει το 99% των δεσμεύσεών μας, όμως εκείνοι θέλουν και το 1%». Όταν λοιπόν έχεις ολοκληρώσει το 99% των δεσμεύσεών σου στη Τρόικα, τί ακριβώς έχεις διαπραγματευτεί όλο αυτό το διάστημα που δήθεν διαπραγματεύεσαι; Ποια μνημόνια σκίζεις κάθε μέρα, όταν έχεις ολοκληρώσει το 99% των δεσμεύσεων αυτών των μνημονίων;

Κι όταν μιλάμε για «δεσμεύσεις» δεν εννοούμε «στιγμιαίες» δεσμεύσεις, αλλά εφ όρου ζωής. Πρόκειται για δεσμεύσεις με όλη την έννοια της λέξης. Δεσμεύουν την κάθε μας μέρα και την κάθε μέρα της κάθε γενιάς που ακολουθεί. Ας δούμε ποιο είναι και αυτό το 1% που επιμένει να ζητά η Τρόικα. Είναι η υπογραφή ενός νέου Μνημονίου, το οποίο όμως –κι εδώ είναι το ενδιαφέρον – δεν αρνείται η σημερινή κυβέρνηση να υπογράψει, απλώς παρακαλά να της δοθεί πίστωση χρόνου ώστε να το υπογράψει μετά την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας.
Σε αυτή την παράταση χρόνου εστιάζεται όλο αυτό που έχουν βαφτίσει «διαπραγμάτευση». Διαπραγματεύονται τον χρόνο που θα είναι ακόμη στην εξουσία. Πρόκειται περί διαπραγμάτευσης καθαρά προσωπικών συμφερόντων του Σαμαρά, του Βενιζέλου και των βουλευτών τους. Αυτό ναι, το δέχομαι. Διαπραγματεύονται όσο μπορούν. Κατά πάσα πιθανότητα θα πάει καλά. Ούτως ή άλλως, ολόκληρο το Σύστημα χρειάζεται χρόνο για να κάψει αποδείξεις απ’ όλα τα σκάνδαλα που δημιούργησε κι απ’ όλες τις συμφορές που συνειδητά έχει προκαλέσει στον τόπο.
Μέχρι τότε το μόνο επιχείρημα της κυβέρνησης θα είναι ότι «φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ». Κι εδώ φαίνεται η τεράστια αχαριστία της κυβέρνησης. Αντί να εκφράσει τις μεγάλες της ευχαριστίες στον ΣΥΡΙΖΑ κάθεται και τον κατηγορεί. Κάθε άλλη κυβέρνηση χώρας σε κατάσταση αντίστοιχη με τη δική μας θα ήταν ευτυχής με έναν ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευσή της. Θα ήταν ευτυχής αν είχε μπασταρδέψει τη λειτουργία της Βουλής σε τόσο μεγάλο βαθμό κι όμως η αντιπολίτευση να τη νομιμοποιούσε με την παρουσία της. Θα ήταν ευτυχής αν είχε καταργήσει τις ψηφοφορίες και τις είχε αντικαταστήσει με παραγωγή νομοθετικών διαταγμάτων και όμως η αντιπολίτευση συνέχιζε να τους «ταράζει στη νομιμότητα».
Κάθε κυβέρνηση θα ήταν ευτυχής αν είχε μία αντιπολίτευση που δε μπορούσε να συσπειρώσει τους πολίτες. Κάθε κυβέρνηση θα ήταν ευτυχής αν είχε μία αντιπολίτευση που πρέσβευε το «διαμαρτύρεστε ησύχως». Η κυβέρνηση αυτή πέρασε ανενόχλητη όποιον νόμο θέλησε, έκανε όποια «μεταρρύθμιση» γούσταρε, παραβίασε το Σύνταγμα όσες φορές θέλησε. Κανέναν δε μπορεί να κατηγορήσει αυτή η κυβέρνηση ότι της στάθηκε εμπόδιο. Είχε απέναντί της μία αντιπολίτευση η οποία απλώς αιτούνταν εκλογών. Είχε απέναντί της συνδικαλιστές wannabe βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που απαξίωσαν κάθε έννοια εργατικού κινήματος. Είχε απέναντί της δημόσιους υπαλλήλους που ποτέ δεν απήργησαν για να μη χάσουν το ημερομίσθιο, αλλά κι επειδή έτσι τους έμαθαν.
Είχε απέναντί της εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα που ποτέ δεν απήργησαν για να μη χάσουν τη δουλειά τους. Είχε απέναντί της άνεργους και απολυμένους που ποτέ δεν ξεσηκώθηκαν γιατί δεν είχαν κάτι να διεκδικήσουν. Είχε απέναντί της μία Δικαιοσύνη που αν εξαιρέσουμε ότι έβγαλε παράνομες τις μειώσεις μισθών σε δικαστές και ένστολους, νομιμοποίησε όλες τις άλλες μνημονιακές αποφάσεις της κυβέρνησης.
ΠΟΙΟΣ ΕΝΟΧΛΗΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ; ΚΑΝΕΙΣ!
Κι όμως χρωστάει ακόμη 1% στην Τρόικα. Μόνη της το κατάφερε. Κι ας μιλάει για φόβο πολιτικής αστάθειας. Έτσι βαφτίζει τις δημοσκοπήσεις που φέρνουν πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ. Τις δημοσκοπήσεις! Ας τις καταργήσει, λοιπόν. Ας καταργήσει και την πρόθεση. Ας καταργήσει και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος θα αντιδράσει; ΚΑΝΕΙΣ! Μόνη της απέτυχε αυτή η κυβέρνηση στα πάντα εκτός από ένα. Στο να υπηρετεί τους δανειστές. Αλλά κι αυτό μάλλον είναι δικό μας κατόρθωμα. Της αντιπολίτευσης, των συνδικάτων, της Δικαιοσύνης και των πολιτών.
Άλλωστε επίσης ο ίδιος ο Χαρδούβελης το ομολόγησε: «Το ΔΝΤ είναι αδιάφορο για το πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα. Οι δανειστές δεν κάνουν ούτε βήμα πίσω, αδιαφορώντας ποιος είναι στην εξουσία». Αδιαφορούν πλήρως για το ποιος θα είναι στην κυβέρνηση. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να παραμείνουν στην ίδια αφασία οι ψηφοφόροι. Αυτοί οι ναυαγοί χωρίς ναυάγιο. Μόνοι μας το καταφέραμε κι αυτό.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Η αλήθεια είναι μία και ειπώθηκε από τον υπαλληλάκο των δανειστών, Χαρδουβέλερ: Τους δανειστές δεν τους ενδιαφέρει για το ποια κυβέρνηση θα βγει. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια και όλα τα άλλα περί αριστερής, συντηρητικής, σοσιαλδημοκρατικής, εθνικιστικής, συνεργατικής κυβέρνησης είναι αρλούμπες. Ο Χαρδουβέλερ δεν είναι πολιτικό και κομματικό πρόσωπο για να έχει καημό να πει αυτά που ορίζει η θέση του. Ένας υπάλληλος είναι και θα είναι υπάλληλος με όποια κυβέρνηση αλλά πάντα σε καίρια θέση (βλέπε Στουρνάρα, Παπαδήμο, Πικραμένο).

Για το ότι είναι αρλούμπες όλα αυτά που οι εκλεγμένοι λένε στον λαό φαίνεται καταρχάς από το επικοινωνιακό τέχνασμα του Σύριζα με τη «μαϊμού» έκθεση ενός οικονομικού καρχαρία υπαλλήλου της Capital Companies Group. Εκεί λοιπόν, που οι ψηφοφόροι άρχισαν να σχολιάζουν τι δουλειά έχει ένα «αριστερό» κόμμα να συζητά με διεθνείς οικονομικούς εκτελεστές, το θέμα το γύρισαν στο αν το πρόγραμμα του Σύριζα ευχαρίστησε ή όχι τους οικονομικούς εκτελεστές. Και μόνο το ότι εκπρόσωποι της Capital συνέφαγαν με τους Συριζαίους δίνοντας τα χέρια η ιστορία της ανατροπής τελείωσε. Πώς συζητάς με ένα funt το οποίο έχει εξαγοράσει τεράστιο μερίδιο της Εταιρείας Ύδρευσης Θεσσαλονίκης και είναι χωμένη σε εταιρείες και τράπεζες όπως η Eurobank, Χρηματηστήριο ΑΕ, ΤΕΡΝΑ, ΕΛΑΚΤΩΡ κλπ; Από τη μια πορείες και δημοψηφίσματα για το νερό και από την άλλη προσκυνήματα στους ουσιαστικούς ιδιοκτήτες τους δημοσίου αγαθού; Οι δανειστές έριξαν το δικό τους παιδί Μπερλουσκόνι στην Ιταλία βάζοντας τον τραπεζίτη πρωθυπουργό μόνο και μόνο επειδή ο Σίλβιο αρνήθηκε να παραχωρήσει ολοκληρωτικά το νερό σε ιδιώτες.

Η δεύτερη απόδειξη ότι δεν ενδιαφέρει τους δανειστές για το ποια κυβέρνηση θα είναι η επόμενη που θα παίξει τον ρόλο του υποτακτικού των δανειστών είναι ότι στην έκθεσή της η Bank of America καθαρογράφει τα λόγια του συριζαίου Σταθάκη: «Εκλογές στις 22 Μαρτίου και συνεργασία με ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι αν δεν καταφέρει την αυτοδυναμία». Το όλο σκηνικό των εκλογών και των επόμενων συνεργασιών έχει στηθεί για τα καλά, όπως στην εντέλεια έχει στηθεί ότι για ένα χρόνο τουλάχιστον θα έχεις και το ΔΝΤ να σου «τα αρπάζει» ενώ από του χρόνου και για τον αιώνα τον άπαντα θα σου «τα αρπάζει» μόνο η υπάλληλος του ΔΝΤ: Δηλαδή, η Ε.Ε μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Επειδή όμως δεν γίνεται να «γυρίσει σελίδα» η μεταμνημονιακή Ελλάδα με έναν Βενιζέλο εκπρόσωπο της Δημοκρατικής Παράταξης (ΠΑΣΟΚ και όλα τα υποκομματιδία του) σπρώχνουν για την προεδρία του κεντρώου χώρου τον παλιό μας γνώριμο προδόταρο Γιώργο Παπανδρέου. Γι' αυτό άλλωστε και μια συνεργασία με ένα ΠΑΣΟΚ μοντέρνο με αρχηγό τον Γιώργο θα κάνει τον Σύριζα να ρίξει στάχτη στα μάτια των ψηφοφόρων ότι τώρα «κάνουμε την ανατροπή». Τώρα η Ελλάδα θα έχει μοντέρνα πρόσωπα στο τηλεοπτικό γυαλί με δύο σίγουρες καβάντζες για πρωθυπουργούς: Τον Αλέξη και τον Γιώργο. Αν δεν τα βγάλει πέρα ο πρώτος, βάζουν τον δεύτερο που έχει πείρα από καλά ξεπουλήματα. Επίσης ένα δεκανίκι με life style όπως ο Θεοδωράκης θα ολοκληρώνει την συνταγή της μοντέρνας ευρωπαϊκής σκλαβιάς. Εν ολίγοις, θα τρως τα ίδια και χειρότερα σκατά αλλά σε γκουρμέ εστιατόριο πληρώνοντας όχι μόνο το αισχρό περιεχόμενο του πιάτου σου αλλά και την ακριβή διακόσμηση.

Δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι καθόλου ρόδινα για την χώρα και τους πολίτες της. Αυτό που στήνεται τον τελευταίο μήνα μέχρι τις επόμενες εθνικές εκλογές είναι η χειρότερη περίοδος για τον ελληνικό λαό. Αυτή την στιγμή μετά από 5 χρόνια οικονομικής αφαίμαξης των πολιτών, με κατεστραμμένη όλη την πρωτογενή και δευτερογενή οικονομία της χώρας, με εκατομμύρια πολίτες που δεν έχουν πού να στραφούν, οι οικονομικοί εκκαθαριστές ετοιμάζονται για το μεγάλο μακελειό βγάζοντας από το πολιτικό προσκήνιο τα πρόσωπα που θυμίζουν το παλιό και βάζοντας πρόσωπα που με το αγγελικό τους προσωπάκι και τα χαμογελάκια θα ξεσκίζουν ό,τι μέχρι σήμερα χαροπαλεύει.

Από το ατσαλάκωτο κουστουμάκι του Σαμαρά θα μπούμε στην εποχή του μακό και του σακιδίου. Από το αιμοβόρικο ύφος του Βενιζέλου θα περάσουμε στο χαλαρό αμερικάνικο στυλ του Γιώργου που δεν κυβέρνησε την Ελλάδα. Ο Γιώργος απλά έβαλε δύο υπογραφές το 2010 και έφυγε. Ήταν επίσης αυτός που έβαλε στο παιχνίδι τον Σύριζα και από το 3% τον έφθασε στο 20% μέσα σε μια ημέρα. Ήταν αυτός που άνοιξε την πόρτα δημιουργίας νέων κομμάτων με τον όρο «προοδευτική δημοκρατία» που έγινε θεμέλιο για κόμματα όπως το Ποτάμι. Είναι αυτός που πρώτος μίλησε για “global government” σε συνέδρια που του διοργάνωνε η Αρριάνα της Huffington Post η οποία ήρθε και στην Ελλάδα και με σύμβουλο έκδοσης τον Παύλο Τσίμα μας ενημερώνει πως οι κλανιές μας θα μυρίζουν τριαντάφυλλο και σοκολάτα. Αυτή είναι δημοσιογραφία, αυτή είναι η νέα εποχή.

Τα παιδιά έρχονται με άγριες διαθέσεις και με εντολές από τους ανωτέρους τους τόσο σκληρές που τα μνημόνια και τα 5 χρόνια απόγνωσης θα μας φαντάζουν ως πταίσματα.
Έρχονται έχοντας έτοιμους 500 μνημονιακούς νόμους προίκα για να ξεκινήσουν.

Τα παιδιά έρχονται με «αριστερό» προφίλ και μία σβάστικα τατουάζ στα μυαλά τους.

Πηγή "Στον Τοίχο"
Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

H επίσκεψη του προέδρου της Aιγύπτου Σίσι στην Iταλία και στη Γαλλία αυτή την εβδομάδα είναι μια εξέλιξη με βαρύνουσα σημασία.

Tον Iούλιο του 2013, η αλληλεγγύη του Eρντογάν προς τον ανατραπέντα από τον Σίσι Mόρσι είχε τα εχέγγυα πολιτικής ορθότητας: O Mόρσι ήταν ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Aιγύπτου και επιπλέον μετά το πραξικόπημα ακολούθησε βίαιη καταστολή.

Tην ώρα που οι διαδηλωτές στην Kωνσταντινούπολη και στις μεγάλες πόλεις διαδήλωναν κατά της αυταρχικής εξουσίας, ο Eρντογάν γινόταν πρόμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον Aραβικό Kόσμο. Tα όποια, όμως, κέρδη ήλπιζε να εισπράξει ο Eρντογάν σαρώνονται από τις παρενέργειες:

H Aίγυπτος στηρίζει πλέον χωρίς επιφυλάξεις την ενεργειακή σύμπλευση Eλλάδας, Kύπρου, Iσραήλ, και μάλιστα πλειοδοτεί σε σκληρή στάση απέναντι στην Aγκυρα σε σχέση με το Tελ Aβίβ.

Στην Aίγυπτο, ο Eρντογάν και ο Nταβούτογλου βρίσκονται σε μετωπική σύγκρουση με τη Σαουδική Aραβία και τα Eμιράτα του Kόλπου, αλλά και με την Iορδανία που στηρίζουν τον Σίσι. Έτσι μέσω Kαΐρου η Aγκυρα βλέπει να περιορίζεται το εύρος και το βάθος της συνεργασίας της με το Pιάντ και τα υπόλοιπα κράτη της Aραβικής Xερσονήσου στη Συρία.

H απειλή μετατροπής της Λιβύης σε Iσλαμικό Kράτος, με την Tουρκία να κλείνει το μάτι στην «κυβέρνηση» της Tρίπολης, ενώ η Δύση αναγνωρίζει τη νόμιμη, που έχει καταφύγει στο Tομπρούκ, φέρνει κοντά στην Aίγυπτο την Iταλία και τη Γαλλία, αλλά και την Tυνησία, την Aλγερία και το Mαρόκο. Mία στρατιωτική επέμβαση της Aιγύπτου στην πλούσια σε πετρελαϊκά κοιτάσματα Kυρηναϊκή προβάλλει ολοένα και πιο πιθανή.

Mε άλλα λόγια, το χθεσινό άρθρο των Financial Times με τίτλο «H Tουρκία απομονώνεται στην Aνατολική Mεσόγειο» δεν φωτίζει πλήρως της διαστάσεις του προβλήματος: O Eρντογάν και ο Nταβούτογλου απομόνωσαν τη χώρα τους στο σύνολο της Mεσογείου, από το Aραβικό Mαγκρέμπ, τη Γαλλία, την Iταλία, τη Mέση Aνατολή αλλά ακόμη και την Aραβική Xερσόνησο.

Tο αντίτιμο αυτού του δυσθεώρητου κόστους είναι υποθετικό: Tο ηγεμονικό κύρος της Aγκύρας και του Eρντογάν προσωπικά στην κοινή γνώμη του αραβομουσουλμανικού κόσμου, σε ένα ευρύτατο και πλειοψηφικό κομμάτι που καλύπτει τον χώρο που ξεκινά από οργανώσεις τύπου Mουσουλμανικής Aδελφότητας και φθάνει μέχρι στις πιο ακραίες εκφάνσεις του φονταμενταλισμού.

Aν ο Eρντογάν είχε κρατήσει την αλληλεγγύη του μόνο για οργανώσεις τύπου Mουσουλμανικής Aδελφότητας, η Xαμάς θα μπορούσε να προσδοκά να αντλήσει κέρδη στο μέλλον. H εμπλοκή, όμως, της Aγκυρας στη Συρία, με ακραίες οργανώσεις όπως η Aλ Nούσρα και η ISIS, κατέστρεψε ανεπανόρθωτα το προφίλ του ισλαμοδημοκράτη που είχε οικοδομήσει ο Tούρκος ηγέτης στη δεκαετή σύγκρουσή του με το κεμαλικό κατεστημένο και το «βαθύ κράτος».

Eπιπλέον οι απερίγραπτες φρικαλεότητες του ISIS στη Συρία και το Iράκ δαιμονοποίησαν συλλήβδην και αθρόως κάθε έκφραση και έκφανση του Πολιτικού Iσλάμ στη Δύση, χαλάρωσαν την πίεση και την απομόνωση του Aσαντ στη Δαμασκό, ενώ νομιμοποίησαν πλήρως και αναβάθμισαν σε στρατηγικό σύμμαχο των HΠA και της E.E. το καθεστώς του στρατηγού Σίσι στην Aίγυπτο.

Eτη φωτός μοιάζουν να μας χωρίζουν από την άνοιξη του 2009, όταν ο νεοεκλεγείς τότε Oμπάμα πρώτα στην Kωνσταντινούπολη και μετά στο Kάιρο σε δύο ομιλίες-μηνύματα έκανε σαφή ανοίγματα στο μετριοπαθές πολιτικό Σουνιτικό Iσλάμ τύπου AKP ή Mουσουλμανικής Aδελφότητας, μια εξέλιξη που είχε τότε καταγραφεί ως νέος κοινός παρονομαστής ζωτικών συμφερόντων HΠA - Tουρκίας στην ευρύτερη Mέση Aνατολή.

Mε άλλα λόγια ο Eρντογάν δεν απομόνωσε μόνον τη χώρα του, αλλά ενίσχυσε τη δυτική ισλαμοφοβία που αρνείται την ύπαρξη μετριοπαθούς πολιτικού Iσλάμ.

Aνατροπή σκηνικού

Oι απερίγραπτες φρικαλεότητες του ISIS στη Συρία και το Iράκ δαιμονοποίησαν συλλήβδην και αθρόως κάθε έκφραση και έκφανση του πολιτικού Iσλάμ στη Δύση, χαλάρωσαν την πίεση και την απομόνωση του Aσαντ στη Δαμασκό, ενώ νομιμοποίησαν πλήρως και αναβάθμισαν σε στρατηγικό σύμμαχο των HΠA και της E.E. το καθεστώς του στρατηγού Σίσι στην Aίγυπτο.

Πηγή
Επικοινωνία με τον συντάκτη

kapopoulos@pegasus.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Την ώρα που η Ελλάδα κλυδωνίζεται και η κατάσταση κάθε άλλο παρά σταθερή είναι, τα πολιτικά κόμματα αντί να αναζητούν ένα μίμιμουμ συνεννόησης προετοιμάζονται για εκλογές, σχολιάζει σε σημερινό άρθρο της η γερμανική Deutsche Welle.

«Τον περασμένο Απρίλιο η Αθήνα αποτόλμησε με επιτυχία να βγει στις αγορές, η ελληνική οικονομία αναπτύχθηκε κατά το τρίτο τρίμηνο όσο και σε οποιαδήποτε άλλη χώρα στην Ευρωζώνη, ακόμη και η ανεργία μειώθηκε ελαφρώς κατά το τρέχον έτος. Βρίσκεται όμως πράγματι ο μέχρι πρόσφατα χειρότερος μαθητής της Ευρωζώνης στο δρόμο προς την ανάκαμψη;», αναρωτιέται ο αρθρογράφος της γερμανικής εφημερίδας.

«Τα φαινόμενα απατούν. Όταν η ελληνική κυβέρνηση τον Οκτώβριο, διεμήνυσε ότι η Ελλάδα θα βγει νωρίτερα από το Μνημόνιο, τα ελληνικό ομόλογα σκαρφάλωσαν σε απίστευτα ύψη. Η μικρή ανάκαμψη της οικονομίας είναι μια μικρή παρηγοριά, αν σκεφτεί κανείς ότι στα χρόνια της ύφεσης η Ελλάδα έχασε στο 1/5 του ΑΕΠ της ενώ το ποσοστό της ανεργίας παραμένει εξαιρετικά υψηλό», αναφέρει το δημοσίευμα το οποίο εκτιμά πως αν και ο ασθενής δεν βρίσκεται πλέον σε άμεσο κίνδυνο, η κατάστασή του παραμένει κρίσιμη.

Για πάνω από τέσσερα χρόνια, η Ελλάδα ζει υπό την πίεση των μέτρων λιτότητας της Τρόικας αλλά ακόμη και υπό αυτές τις συνθήκες τα πολιτικά κόμματα δεν συνεννοούνται για τα βασικά για το πως θα σωθεί η χώρα. Ακόμα και τώρα προετοιμάζονται για νέες εκλογές, αντί να προσπαθούν να σταθεροποιήσουν την κατάσταση στην πολιτική και την κοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ θυμήθηκε ακόμη και το θέμα του κατοχικού δανείου για να μειωθεί το χρέος της χώρας.
Μπορεί όλο αυτό στα αυτιά της περιφέρειας της Ευρωζώνης να ηχεί ως φάρσα, αποδεικνύει ωστόσο την καθυστερημένη αντίληψη στην κουλτούρα των πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα. Για να μπορέσει κάποιος να βοηθήσει τον ελληνικό λαό, θα πρέπει πρώτα να θέσει υπό έλεγχο τους πολιτικούς και τις κυβερνήσεις τους.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η εμφάνιση του Ισλαμικού Κράτους αναγκάζει τους μεγάλους "παίκτες" της Μέσης Ανατολής να μεταστρέψουν τις πολιτικές τους. Ο ρόλος του Ιράν, οι φόβοι της Σαουδικής Αραβίας και η στάση της Τουρκίας. Οι «αστοχίες» των ΗΠΑ.

Γράφει ο George Friedman

Οι διαπραγματεύσεις με το Ιράν για τα πυρηνικά δεν κατέληξαν σε συμφωνία, όμως η διορία για ένα deal παρατάθηκε χωρίς πρόβλημα. Πριν από έναν χρόνο, αυτό θα θεωρούνταν σημαντική κρίση, που θα συνοδεύονταν από απειλές και άγχος. Τώρα όμως, η διαχείριση της εξέλιξης αυτής έγινε χωρίς δράμα ή δυσκολία. Αυτή η νέα αντίδραση σε μια ακόμα αποτυχημένη προσπάθεια για συμφωνία, δείχνει μια αλλαγή στις σχέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν, αλλαγή που δεν μπορεί να γίνει κατανοητή εάν πρώτα δεν εξεταστούν οι τεράστιες γεωπολιτικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί στη Μέση Ανατολή και οι οποίες επανακαθορίζουν το πόσο «επείγον» είναι το ζήτημα των πυρηνικών.

Οι μεταβολές αυτές προέκυψαν από την εμφάνιση του Ισλαμικού Κράτους. Ιδεολογικά, οι διαφορές μεταξύ του Ισλαμικού Κράτους και άλλων ακραίων ισλαμιστικών τζιχαντιστικών κινημάτων είναι ελάχιστες. Σε όρους γεωγραφικής παρουσίας όμως, το Ισλαμικό Κράτος έχει ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους. Αν και η Αλ Κάιντα μπορεί να επιθυμούσε διακαώς να πάρει τον έλεγχο ενός σημαντικού έθνους-κράτους, ουσιαστικά παρέμεινε μια αραιή –αν και ευρέως διαδεδομένη- τρομοκρατική οργάνωση. Δεν είχε μόνιμα στην κατοχή της καμία σημαντική εδαφική περιοχή –ήταν κίνημα και όχι τοποθεσία. Όμως το Ισλαμικό Κράτος, όπως δηλώνει και το όνομά του, είναι διαφορετικό. Θεωρεί εαυτόν τον πυρήνα απ' όπου θα πρέπει να αναπτυχθεί ένα μεταβατικό Ισλαμικό κράτος, και έχει εδραιωθεί στη Συρία και στο Ιράκ ως γεωγραφική οντότητα.

Η οργάνωση ελέγχει μια χοντρικά προσδιορίσιμη περιοχή στις δυο χώρες και διαθέτει κάποιου είδους συμβατικό στρατό που έχει σχεδιαστεί ώστε να προστατεύει και να επεκτείνει τον έλεγχο του κράτους. Μέχρι στιγμής, ασχέτως από τις νίκες και τις ήττες του, το Ισλαμικό Κράτος έχει κρατήσει τον χαρακτήρα του. Αν και η οργάνωση σίγουρα διοχετεύει σημαντικό μέρος της δύναμής του σε διασκορπισμένους σχηματισμούς ανταρτών και διαθέτει έναν σημαντικό τοπικό τρομοκρατικό μηχανισμό, ωστόσο παραμένει κάτι σχετικά καινούριο για την περιοχή – ένα Ισλαμικό κίνημα που δρα ως περιφερειακό κράτος.

Δεν είναι ξεκάθαρο αν το Ισλαμικό Κράτος θα μπορέσει να επιβιώσει. Δέχεται επιθέσεις από αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη και οι ΗΠΑ προσπαθούν να δημιουργήσουν έναν συνασπισμό δυνάμεων που θα επιτεθεί και θα κατακτήσει το Ισλαμικό Κράτος. Επίσης, δεν είναι ξεκάθαρο αν η οργάνωση μπορεί να επεκταθεί. Το Ισλαμικό Κράτος φαίνεται να έχει φτάσει στα όριά του στο Κουρδιστάν, και ο ιρακινός στρατός δείχνει ότι μπορεί να εξαπολύσει αντεπιθέσεις.

Μια νέα εδαφική απειλή

Το Ισλαμικό Κράτος έχει δημιουργήσει μια δίνη που έχει «ρουφήξει» τις τοπικές και τις παγκόσμιες δυνάμεις, επανακαθορίζοντας τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται. Η παρουσία της οργάνωσης είναι και καινοφανής αλλά και αδύνατον να αγνοηθεί, διότι πρόκειται για μια εδαφική οντότητα. Ως αποτέλεσμα, διάφορα έθνη έχουν αναγκαστεί να προσαρμόσουν τις πολιτικές τους και τις μεταξύ τους σχέσεις. Αυτό το βλέπουμε στη Συρία και στο Ιράκ. Η Δαμασκός και η Βαγδάτη δεν είναι οι μόνες που πρέπει να αντιμετωπίσουν το Ισλαμικό Κράτος. Και άλλες περιφερειακές δυνάμεις, με πρώτες την Τουρκία, το Ιράν και την Σαουδική Αραβία πρέπει να επανυπολογίσουν τη θέση τους. Μια τρομοκρατική οργάνωση μπορεί να προκαλέσει ζημιές και αναταραχές, όμως επιβιώνει μόνο αν παραμείνει «απλωμένη». Το Ισλαμικό Κράτος έχει ένα στοιχείο τρομοκρατίας, όμως είναι επίσης μια συγκεντρωμένη δύναμη που θα μπορούσε δυνητικά να επεκτείνει το έδαφός της. Η οργάνωση έχει γεωπολιτική συμπεριφορά και για όσο εξακολουθεί να επιβιώνει, αποτελεί γεωπολιτική πρόκληση.

Στο Ιράκ και στη Συρία, το Ισλαμικό Κράτος αντιπροσωπεύει στοιχεία του Σουνητικού Αραβικού πληθυσμού. Έχει επιβληθεί στις περιοχές των Σουνητών Αράβων του Ιράκ και, αν και υπάρχει αντίσταση από τους Σουνήτες στην ισχύ του Ισλαμικού Κράτους, ωστόσο η αντίσταση σε οποιοδήποτε ανερχόμενο κράτος είναι αναπόφευκτη. Το Ισλαμικό Κράτος, μέχρι στιγμής, έχει καταφέρει να αντιμετωπίσει αυτή την αντίσταση. Όμως η οργάνωση έχει επίσης πιέσει τα όρια των περιοχών των Κούρδων και των Σιιτών, και έχει επιχειρήσει να δημιουργήσει έναν γεωγραφικό δεσμό με τις δυνάμεις της στη Συρία, αλλάζοντας έτσι σημαντικά την εσωτερική δυναμική του Ιράκ. Εκεί που κάποτε οι Σουνίτες ήταν αδύναμη και διασκορπισμένοι, το Ισλαμικό Κράτος έχει γίνει τώρα μια ουσιαστική δύναμη στην περιοχή βόρεια και δυτικά της Βαγδάτης, συνιστώντας πιθανή απειλή για την παραγωγή κουρδικού πετρελαίου αλλά και για την διακυβέρνηση του Ιράκ.

Η επίδραση της οργάνωσης στη Συρία είναι ακόμα πιο περίπλοκη, καθώς έχει αποδυναμώσει τις άλλες ομάδες που αντιστέκονται στην κυβέρνηση του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, ενισχύοντας έτσι την θέση του αλ Άσαντ, αυξάνοντας όμως ταυτόχρονα την δύναμη του Ισλαμικού Κράτους. Η δυναμική αυτή δείχνει το πόσο περίπλοκη γεωγραφικά είναι η παρουσία του Ισλαμικού Κράτους.

Αντεπίθεση μέσω συνασπισμού

Οι ΗΠΑ αποχώρησαν από το Ιράκ ελπίζοντας πως η Βαγδάτη, ακόμα και αν δεν κατάφερνε να κυβερνήσει την περιοχή του με συνέπεια, ωστόσο θα κατάφερνε να δημιουργήσει κάποια ισορροπία δυνάμεων στο πλαίσιο της οποίας θα παρέχονταν αυτονομία σε διάφορους βαθμούς, επισήμως και ανεπισήμως. Ήταν ένας αμφιλεγόμενος στόχος, όχι όμως και ακατόρθωτος. Όμως, η εμφάνιση του Ισλαμικού Κράτους διατάραξε την ισορροπία στο Ιράκ δραματικά και η αρχική αδυναμία των ιρακινών και κουρδικών δυνάμεων που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους, ανάγκασε τις ΗΠΑ να εξετάσει την πιθανότητα η οργάνωση να κυριαρχήσει σε μεγάλα κομμάτια του Ιράκ και της Συρίας. Αυτή η κατάσταση αποτέλεσε μια πρόκληση την οποία οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν να απορρίψουν, ούτε όμως μπορούσαν να προχωρήσουν σε πλήρη εμπλοκή. Η λύση της Ουάσινγκτον ήταν να στείλει μαχητικά αεροσκάφη και ελάχιστες επίγειες δυνάμεις να επιτεθούν στο Ισλαμικό Κράτος, προσπαθώντας ταυτόχρονα να «χτίσει» έναν συνασπισμό χωρών της περιφέρειας που θα μπορούσαν να αναλάβουν δράση.

Σήμερα, το «κλειδί» για τον συνασπισμό αυτό είναι η Τουρκία. Η Άγκυρα έχει γίνει μια σημαντική περιφερειακή δύναμη. Έχει την μεγαλύτερη οικονομία και τον μεγαλύτερο στρατό της περιοχής και είναι η πιο ευάλωτη στις εξελίξεις στη Συρία και το Ιράκ, που συνορεύουν με την Τουρκία. Η στρατηγική της Άγκυρας υπό τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι η αποφυγή των συγκρούσεων με τους γείτονές της, κάτι που έχει καταφέρει να εφαρμόσει με επιτυχία μέχρι στιγμής. Οι ΗΠΑ τώρα θέλουν η Τουρκία να δώσει δυνάμεις –συγκεκριμένα επίγειες δυνάμεις- προκειμένου να αντισταθούν στο Ισλαμικό Κράτος. Η Άγκυρα έχει συμφέρον να το κάνει, αφού αφενός το ιρακινό πετρέλαιο θα την βοηθούσε να διαφοροποιήσει τις πηγές ενέργειάς της και αφ ετέρου θέλει οι συγκρούσεις να μην «περάσουν» σε τουρκικό έδαφος. Η τουρκική κυβέρνηση έχει κάνει σκληρές προσπάθειες να κρατήσει τη σύγκρουση στη Συρία μακριά από τα τουρκικά σύνορά και να περιορίσει την δική της άμεση εμπλοκή στον εμφύλιο πόλεμο. Παράλληλα, η Άγκυρα δεν θέλει το Ισλαμικό Κράτος να δημιουργήσει πιέσεις στους Κούρδους του Ιράκ, που θα μπορούσαν μελλοντικά να επεκταθούν και στους Κούρδους της Τουρκίας.

Η Τουρκία βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Εάν επέμβει κατά του Ισλαμικού Κράτους στο πλευρό των ΗΠΑ, ο στρατός της θα δοκιμαστεί με τρόπο που όμοιό του έχει να βιώσει από τον Πόλεμο της Κορέας, ενώ η ποιότητα των επιδόσεών του δεν είναι βέβαιη. Οι κίνδυνοι είναι πραγματικοί και η νίκη σίγουρα όχι εξασφαλισμένη. Η Τουρκία θα αναλάμβανε και πάλι τον ρόλο που έπαιζε στον Αραβικό κόσμο την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σε μια προσπάθεια να διαμορφώσει την αραβική πολιτική με τρόπο που να την ικανοποιεί. Οι ΗΠΑ δεν τα πήγαν και τόσο καλά στο Ιράκ και δεν υπάρχει εγγύηση ότι η Τουρκία θα τα καταφέρει καλύτερα. Μάλιστα, η Άγκυρα θα μπορούσε να συρθεί σε μια σύγκρουση με τα αραβικά κράτη, από την οποία δεν θα μπορούσε να αποχωρήσει τόσο ομαλά όσο η Ουάσινγκτον.

Την ίδια ώρα, η αστάθεια στα νότια της Τουρκίας και η εμφάνιση μιας νέας εδαφικής δύναμης στη Συρία και το Ιράκ, αντιπροσωπεύουν θεμελιώδεις απειλές για την Άγκυρα. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι οι Τούρκοι στηρίζουν στα κρυφά το Ισλαμικό Κράτος, όμως εγώ προσωπικά αμφιβάλω. Οι Τούρκοι μπορεί να έχουν μια ευνοϊκά προσκείμενη στάση προς άλλες ισλαμικστικές ομάδες, όμως το Ισλαμικό Κράτος είναι επικίνδυνο, ενώ είναι πιθανό οι ΗΠΑ να ασκήσουν πιέσεις σε οποιονδήποτε στηρίζει την οργάνωση. Ωστόσο, οι Τούρκοι δεν θα κάνουν απλά ότι θέλουν οι ΗΠΑ. Η Άγκυρα έχει συμφέροντα στη Συρία τα οποία δεν συμβαδίζουν με αυτά των ΗΠΑ.

Η Τουρκία θέλει ανατροπή του καθεστώτος του Άσαντ, όμως οι ΗΠΑ είναι απρόθυμες να το πράξουν, υπό τον φόβο ότι θα ανοίξουν την πόρτα σε ένα Σουνητικό τζιχαντιστικό καθεστώς (ή τουλάχιστον σε τζιχαντιστική αναρχία) το οποίο, με το Ισλαμικό Κράτος να είναι ετοιμοπόλεμο, θα ήταν αδύνατον να «μπει σε καλούπι». Σε κάποιον βαθμό, οι Τούρκοι χρησιμοποιούν το ζήτημα του Άσαντ ως δικαιολογία να μην εμπλακούν στην σύγκρουση. Όμως η Άγκυρα θέλει να φύγει ο Άσαντ και τη θέση του να πάρει ένα Σουνητικό καθεστώς που θα είναι υπέρ της Τουρκίας. Αν οι ΗΠΑ αρνηθούν να υποχωρήσουν στην απαίτηση της Τουρκίας, η Άγκυρα έχει βάσιμο λόγο να αρνηθεί την παρέμβαση.

Αν οι ΗΠΑ συμφωνήσουν, τότε η Τουρκία θα έχει το αποτέλεσμα που επιθυμεί στη Συρία, αλλά με μεγαλύτερο κίνδυνο για το Ιράκ. Έτσι, το Ισλαμικό Κράτος έχει γίνει το επίκεντρο των σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας, αντικαθιστώντας άλλα ζητήματα όπως για παράδειγμα οι σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ.

Αλλάζει ο ρόλος του Ιράν

Ομοίως, η άνοδος του Ισλαμικού Κράτους έχει επανακαθορίσει τη θέση του Ιράν στην περιοχή. Η Τεχεράνη θεωρεί ότι είναι κρίσιμης σημασίας για τα συμφέροντά της να υπάρξει ένα καθεστώς στη Βαγδάτη που θα κυριαρχείται από τους Σιίτες και το οποίο θα είναι υπέρ του Ιράν, ενώ θεωρεί εξίσου σημαντική και την κυριαρχία της στο νότιο Ιράκ. Το Ιράν πολέμισε με το Ιράκ την δεκαετία του 1980 με τεράστιες απώλειες και έτσι είναι θεμελιώδους σημασίας για την πολιτική εθνικής ασφάλειας του Ιράν η αποφυγή ενός ακόμα τέτοιου πολέμου. Από την άποψη της Τεχεράνης, το Ισλαμικό Κράτος έχει την ικανότητα να «σακατέψει» την κυβέρνηση της Βαγδάτης και ενδεχομένως να «ξηλώσει» την θέση του Ιράν στο Ιράκ. Αν και αυτό δεν είναι το πιθανότερο αποτέλεσμα, ωστόσο είναι μια πιθανή απειλή που θα πρέπει να αντιμετωπίσει το Ιράν.

Μικροί ιρανικοί σχηματισμοί έχουν ήδη αναπτυχθεί στο ανατολικό Κουρδιστάν και ιρανοί έχουν πιλοτάρει ιρακινά μαχητικά αεροσκάφη στις επιθέσεις εναντίον θέσεων του Ισλαμικού Κράτους. Η πιθανότητα και μόνο το Ισλαμικό Κράτος να κυριαρχήσει ακόμα και σε τμήματα του Ιράκ, είναι απαράδεκτη για την Τεχεράνη, η οποία ευθυγραμμίζει τα συμφέροντά της με αυτά των ΗΠΑ. Και οι δυο χώρες θέλουν να «σπάσει» το Ισλαμικό Κράτος. Και οι δυο θέλουν η κυβέρνηση στη Βαγδάτη να μπορεί να λειτουργήσει. Οι αμερικάνοι δεν έχουν πρόβλημα το Ιράν να εγγυηθεί την ασφάλεια στα νότια, και οι ιρανοί δεν έχουν αντίρρηση για ένα Κουρδιστάν που θα είναι υπέρ των αμερικανών, αρκεί να συνεχίσουν να κυριαρχούν στη ροή του πετρελαίου από τα νότια.

Λόγω του Ισλαμικού Κράτους –και των ευρύτερων μακροπρόθεσμων τάσεων- οι ΗΠΑ και το Ιράν έχουν έρθει κοντά λόγω των κοινών τους συμφερόντων. Υπήρξαν αρκετές αναφορές για στρατιωτική συνεργασία ΗΠΑ-Ιράν κατά του Ισλαμικού Κράτους, ενώ το μεγάλο ζήτημα που διχάζει τις δυο χώρες, δηλαδή το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, έχει μπει στο περιθώριο. Την ανακοίνωση της Δευτέρας ότι δεν υπήρξε συμφωνία στις διαπραγματεύσεις για τα πυρηνικά, ακολούθησε μια ήρεμη παράταση της προθεσμίας για την επίτευξη συμφωνίας και καμία από τις δυο πλευρές δεν απείλησε την άλλη, ούτε έδωσε ενδείξεις πως η αποτυχία άλλαξε τον γενικότερο διακανονισμό που έχει επιτευχθεί. Κατά την εκτίμησή μας, η δημιουργία πυρηνικού όπλου είναι πολύ πιο δύσκολη από τον εμπλουτισμό ουρανίου, και το Ιράν δεν είναι μια άμεση πυρηνική δύναμη. Αυτή φαίνεται πως είναι πλέον η στάση των ΗΠΑ. Ούτε η Ουάσινγκτον, ούτε η Τεχεράνη θέλουν να δημιουργήσουν εντάσεις στις σχέσεις τους για το θέμα των πυρηνικών, το οποίο για την ώρα έχει μπει σε «δεύτερη μοίρα» λόγω της ανόδου του Ισλαμικού Κράτους.

Αυτή η νέα συνεννόηση μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν έχει, όπως είναι φυσικό, θορυβήσει τη Σαουδική Αραβία, την τρίτη μεγαλύτερη δύναμη στην περιοχή. Το Ριάντ βλέπει την Τεχεράνη ως αντίπαλο στον Περσικό Κόλπο που θα μπορούσε δυνητικά να αποσταθεροποιήσει την Σαουδική Αραβία, μέσω του Σιιτικού πληθυσμού της.
Οι Σαουδάραβες βλέπουν επίσης τις ΗΠΑ ως τον απόλυτο εγγυητή της εθνικής ασφάλειάς τους, αν και από τότε που ξέσπασε η Αραβική Άνοιξη ενεργούν χωρίς την σύμφωνη γνώμη της Ουάσινγκτον. Έχοντας φοβηθεί από την αναθέρμανση των σχέσεων Ιράν-ΗΠΑ, το Ριάντ ανησυχεί όλο και περισσότερο για την αυξανόμενη ενεργειακή αυτάρκεια των ΗΠΑ, η οποία έχει μειώσει δραματικά την πολιτική σημασία που έχει η Σαουδική Αραβία για τις ΗΠΑ.

Έχουν υπάρξει εικασίες ότι το Ισλαμικό Κράτος χρηματοδοτείται από Αραβικές δυνάμεις, όμως θα ήταν παράλογο το Ριάντ να χρηματοδοτεί την οργάνωση. Όσο πιο ισχυρό είναι το Ισλαμικό Κράτος, τόσο πιο ισχυροί γίνονται και οι δεσμοί των ΗΠΑ με το Ιράν. Η Ουάσινγκτον δεν μπορεί να «ζήσει» με ένα υπερεθνικό χαλιφάτο που ενδεχομένως μια μέρα να αποκτήσει δύναμη περιφερειακά. Όσο πιο μεγάλη απειλή γίνεται το Ισλαμικό Κράτος, τόσο πιο πολύ το Ιράν και οι ΗΠΑ χρειάζονται η μια χώρα την άλλη, κάτι που είναι εντελώς αντίθετο με τα συμφέροντα ασφαλείας της Σαουδικής Αραβίας. Το Ριάντ χρειάζεται τις εντάσεις στις σχέσεις ΗΠΑ-Ιράν. Ασχέτως θρησκευτικών ή ιδεολογικών διαφορών, η συμμαχία της Τεχεράνης με την Ουάσινγκτον δημιουργεί μια τεράστια δύναμη που απειλεί την επιβίωση του καθεστώτος της Σαουδικής Αραβίας. Και το Ισλαμικό Κράτος δεν θρέφει ιδιαίτερη αγάπη για την βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας. Το χαλιφάτο μπορεί να επεκταθεί προς την κατεύθυνση της Σ. Αραβίας, ενώ έχει ήδη παρατηρηθεί κινητικότητα ομάδων που σχετίζονται με το Ισλαμικό Κράτος εντός του βασιλείου. Το Ριάντ εμπλέκεται στο Ιράκ και πρέπει τώρα να προσπαθήσει να ενισχύσει γρήγορα Σουνιτικές δυνάμεις εκτός του Ισλαμικού Κράτους, έτσι ώστε να αποδυναμωθούν εκείνες οι δυνάμεις που «σπρώχνουν» την Ουάσινγκτον κοντά στην Τεχεράνη.

Η θέση των ΗΠΑ στο κέντρο της Μέσης Ανατολής

Από την πλευρά της Ουάσινγκτον, το Ισλαμικό Κράτος έχει δείξει ότι η ιδέα να φύγουν οι ΗΠΑ από την περιοχή δεν είναι ρεαλιστική. Την ίδια ώρα, οι ΗΠΑ δεν θα εμπλακούν σε αποστολή πολύ μεγάλων χερσαίων δυνάμεων στο Ιράκ. Η Ουάσινγκτον απέτυχε να φέρει μια φιλοαμερικανικη σταθερότητα στην περιοχή την πρώτη φορά και είναι απίθανό ότι θα το κατάφερνε τώρα. Οι αμερικανικές αεροπορικές δυνάμεις πιέζουν σημαντικά το Ισλαμικό Κράτος και παράλληλα αποτελούν σύμβολο της ισχύος και της παρουσίας των ΗΠΑ στην περιοχή –αλλά και των περιορισμών της. Η στρατηγική των ΗΠΑ για σχηματισμό συμμαχίας κατά του Ισλαμικού Κράτους είναι εξαιρετικά περίπλοκη, αφού οι Τούρκοι δεν θέλουν να συρθούν στη διαμάχη χωρίς πρώτα να έχουν εξασφαλίσει σημαντικές υποχωρήσεις, οι Ιρανοί θέλουν να μειωθεί η πίεση για το πυρηνικό τους πρόγραμμα προκειμένου ως αντάλλαγμα να δώσουν τη βοήθειά τους, και οι Σαουδάραβες έχουν επίγνωση των κινδύνων που ενέχει το Ιράν.

Το αξιοσημείωτο είναι το πώς το Ισλαμικό Κράτος έχει επηρεάσει τις σχέσεις στην περιοχή. Η εμφάνιση της οργάνωσης έχει για μια ακόμα φορά βάλει τις ΗΠΑ στο επίκεντρο του περιφερειακού συστήματος και έχει αναγκάσει τις τρεις μεγάλες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής να επανακαθορίσουν τις σχέσεις τους με την Ουάσινγκτον, με διάφορους τρόπους. Έχει επίσης αναβιώσει τους βαθύτερους φόβους της Τουρκίας, του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας. Η Άγκυρα θέλει να αποφύγει τον Οθωμανικό «εφιάλτη» της προσπάθειας ελέγχου των Αράβων, ενώ το Ιράν έχει αναγκαστεί να ξαναευθυγραμμιστεί με τις ΗΠΑ προκειμένου να αντισταθεί στην άνοδο των Σουνιτών στο Ιράκ και τη Σαουδική Αραβία, όπως είχε αναγκαστεί κάποτε να κάνει ο Σάχης. Εν τω μεταξύ, το Ισλαμικό Κράτος έχει δημιουργήσει φόβους στη Σαουδική Αραβία ότι οι ΗΠΑ θα την εγκαταλείψουν για «χάρη» του Ιράν, ενώ ο φόβος των ΗΠΑ για μια νέα εμπλοκή στο Ιράκ καθορίζει όλες τις ενέργειες της Ουάσινγκτον.

Στο τέλος, είναι απίθανο ένα εδαφικό Ισλαμικό Κράτος να επιβιώσει. Η αλήθεια είναι ότι η Τουρκία, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία περιμένουν οι ΗΠΑ να λύσει το πρόβλημα του Ισλαμικού Κράτους με τη χρήση αεροπορικών δυνάμεων και ελάχιστων χερσαίων δυνάμεων. Οι ενέργειες αυτές δεν θα καταστρέψουν το Ισλαμικό Κράτος, όμως θα «σπάσουν» την εδαφική συνοχή του και θα το αναγκάσουν να προσφύγει και πάλι σε αντάρτικες τακτικές και στην τρομοκρατία. Αυτό ήδη γίνεται. Όμως και μόνο η ύπαρξη της οργάνωσης, όσο προσωρινή και αν είναι, έχει καταπλήξει την περιοχή, η οποία πλέον αντιλαμβάνεται πως προηγούμενες υποθέσεις της δεν λάμβαναν υπ' όψιν τις σημερινές πραγματικότητες. Η Άγκυρα δεν θα μπορέσει να αποφύγει την αύξηση της εμπλοκής της στη σύγκρουση. Η Τεχεράνη θα πρέπει να συμβιώσει με τις ΗΠΑ. Και το Ριάντ θα πρέπει να εξετάσει σοβαρά τα ευάλωτα σημεία του.

Όσο για τις ΗΠΑ, μπορούν απλά να γυρίσουν σπίτι τους, ακόμα και αν η περιοχή βρίσκεται σε χάος. Όμως οι άλλοι βρίσκονται ήδη σπίτι τους, και αυτό είναι ένα σημείο που έχει καταστήσει ξεκάθαρο το Ισλαμικό Κράτος.

Πηγή Euro2day

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

«Κινδύνευσε να ακυρωθεί η επίσκεψη» γράφει η ιταλική εφημερίδα

Στην τριήμερη επίσκεψη την οποία πραγματοποιεί από την Παρασκευή ο Πάπας Φραγκίσκος στην Τουρκία, αναφέρεται σε άρθρο της η ιταλική εφημερίδα La Republica.

«Το ταξίδι του πάπα Φραγκίσκου στην Τουρκία κινδύνευσε να ακυρωθεί»
, αφού «οι τουρκικές Aρχές ήθελαν να ελέγξουν ακόμη και τις ομιλίες του», γράφει η εφημερίδα. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Μάρκο Ανσάλντο «η πρόθεση του Πάπα ήταν να δεχθεί την πρόσκληση που του έχει απευθύνει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, αλλά για να αποβιβασθεί στην Κωνσταντινούπολη, έπρεπε αναγκαστικά να βρεθεί στην τουρκική επικράτεια».

Η ιταλική εφημερίδα τονίζει ότι η Άγκυρα άργησε να δώσει το «πράσινο φως» προκειμένου «να μπορέσει να μετατραπεί το ταξίδι αυτό σε επίσημη επίσκεψη. Στην συνέχεια μάλιστα, τούρκος διπλωμάτης μετέβη στο Βατικανό ζητώντας να ενημερωθεί εκ των προτέρων ακόμη και για τις ομιλίες που θα εκφωνήσει ο Πάπας. Φυσικά, έλαβε μια ευγενική όσο και σαφή αρνητική απάντηση».

Η εφημερίδα της Ρώμης γράφει, επίσης, ότι «η Αγία Έδρα διατηρεί κάποιες επιφυλάξεις απέναντι στον Ερντογάν, οι οποίες ενισχύθηκαν – σύμφωνα με πηγές του Βατικανού – από το ότι δεν υπήρξε καμία παρέμβαση για να προστατευθούν οι Κούρδοι της συριακής πόλης Κομπάνι».

Όσο για την συνάντηση του Πάπα με τον μεγάλο μουφτή Μεχμέτ Γκορμέζ τέλος, σύμφωνα με την εφημερίδα, «δεν θα είναι ένας δύσκολος σταθμός», από την στιγμή που ο Γκορμέζ, κατηγόρησε πρόσφατα τον Φραγκίσκο ότι «πλένει τα πόδια των προσκυνητών και οργανώνει αγώνες ποδοσφαίρου στο Βατικανό, αντί να καταδικάζει τις καταστροφές των μουσουλμανικών τεμενών στην Γερμανία».

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Η πατρίδα μας τα τελευταία πέντε χρόνια βρίσκεται στη μέγγενη των δανειστών, οι οποίοι μέσα από τα περίφημα μνημόνια προσπαθούν από τη μια να διασφαλίσουν την επιστροφή των δανείων που έπαιρναν από αυτούς δεκαετίες τώρα οι ελληνικές κυβερνήσεις, για να καλύψουν τα ελλείμματα και να… χαρίσουν μια επίπλαστη ευημερία στους πολίτες που τους ψήφιζαν εύχαρεις, και από την άλλη να εξασφαλίσουν συνθήκες οικονομικής, πολιτικής και γεωπολιτικής υπουδούλωσης της χώρας μας για τις επόμενες δεκαετίες.

Οταν η οικονομική κρίση που περνάμε αυτά τα χρόνια ήταν στα πρόθυρα της πατρίδας μας, ο πολιτικός κόσμος και ο συνδικαλιστικός συρφετός* που δημιούργησαν τα κόμματα για να καλύψουν το κενό πολιτικής και να διασφαλίσουν την παραμονή τους στην εξουσία δεν επέτρεψαν τη δημιουργία ενός εθνικού μετώπου, όπως τελικώς έγινε στην Κύπρο, για την «υποδοχή» και την αντιμετώπισή της με έναν οργανωμένο τρόπο.

Αντ’ αυτού, τα κόμματα της αντιπολίτευσης στο σύνολό τους, συνεπικουρούμενα από τους κομματικούς συνδικαλιστές, έκαναν το παν για να μη ληφθούν εγκαίρως τα μέτρα που ήταν απαραίτητα για την το κατά το δυνατόν ανώδυνη «υποδοχή» και αντιμετώπιση της κρίσης, ανυπομονώντας όχι να υπηρετήσουν το δημόσιο συμφέρον και την πατρίδα αλλά να εφορμήσουν και να καταλάβουν τις καρέκλες της εξουσίας!

Ακόμα πιο μελανό σημείο αυτής της κατάστασης είναι το διάστημα που μεσολάβησε από την ανάληψη της εξουσίας από τον Γιώργο Παπανδρέου μέχρι την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο. Εκεί, το διάστημα αυτό, αντί να ληφθούν μέτρα, η κυβέρνηση, μοιράζοντας 1,5 δισεκατομμύριο, από τη μια ξεπλήρωνε στους ψηφοφόρους της για την ψήφο που της έδωσαν και από την άλλη έκανε το παν για να αμαυρωθεί η εικόνα της χώρας στις διεθνείς αγορές. Την ίδια στιγμή, «μαγείρευαν» το έλλειμμα για να μπει η Ελλάδα στη μέγγενη των Μνημονίων. Για το θέμα αυτό είναι υπόδικος για κακούργημα ο μέχρι και σήμερα πρόεδρος της ΕΛ.ΣΤΑΤ. Γεωργίου, πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, με τον πρόεδρο του οποίου συνομιλούσε πριν καν αναλάβει ο Γιώργος Παπανδρέου, για το πώς θα υπαχθεί η Ελλάδα στο ΔΝΤ.

Χωρίς να θέλουμε να δικαιολογήσουμε ή να αδικήσουμε κανέναν, το διάστημα που μεσολάβησε από τις εκλογές του 2009 μέχρι την υπαγωγή στο Μνημόνιο, ο Αντώνης Σαμαράς έκανε εκκλήσεις προς τον τότε πρωθυπουργό να πάρει γρήγορα μέτρα.
Μετά, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και φυσικά πριν υπογράψει κι αυτός το Μνημόνιο, έλεγε ότι η μόνη εξεταστική που θα συγκροτήσει η κυβέρνησή του είναι αυτή που θα ερευνήσει το πώς μπήκε η Ελλάδα στο Μνημόνιο.

Αυτή η εξεταστική δεν έγινε ποτέ, ο υπόδικος για κακούργημα Γεωργίου της ΕΛ.ΣΤΑΤ. είναι ακόμα στη θέση του, ο Γιώργος Παπανδρέου ετοιμάζεται να επανέλθει περίπου δικαιωμένος και πολύ μεγάλο μέρος ενός ολόκληρου πολιτικού και συνδικαλιστικού κόσμου αλλά και ψηφοφόρων που πόνταραν στον λαϊκισμό και την εξουσιομανία άλλαξαν σακάκια, δημιουργώντας ένα συνονθύλευμα με τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, που ετοιμάζεται σχεδόν με τους ίδιους όρους που έκανε το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου το 2009 να καταλάβει την εξουσία.

Τις ημέρες αυτές είμαστε μάρτυρες τραγελαφικών καταστάσεων. Στελέχη του οικονομικού επιτελείου του ΣΥΡΙΖΑ συναντώνται με εκπροσώπους και στελέχη μεγάλων επενδυτικών οργανισμών -αυτούς που αποκαλούσαν μέχρι πρότινος «αρπακτικά» και «γύπες»- και, όπως προκύπτει από αναφορές που συντάσσονται, πέραν του ότι χρησιμοποιούν άλλη γλώσσα έξω - άλλη μέσα, το οικονομικό τους πρόγραμμα χαρακτηρίζεται επικίνδυνο όχι για τα κεφάλαιά τους αλλά για τη χώρα.

Οταν ένα φαινόμενο επαναλαμβάνεται επί σειράν ετών ανεξαρτήτως προσώπων και κομμάτων, τότε σημαίνει ότι η επανάληψη οφείλεται σε δομικά χαρακτηριστικά και εν προκειμένω αδυναμίες του συστήματος.

Στην Ελλάδα δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους ψηφοφόρους ούτε τους πολιτικούς, για να απαλλαγούμε από τα φαινόμενα της εξουσιομανίας, της ανευθυνότητας και του λαϊκισμού, που καταστρέφουν στην κυριολεξία την πατρίδα μας.

Μπορούμε όμως να αλλάξουμε το σύστημα που γεννά, αναπαράγει και επιτρέπει την εμφάνιση τέτοιων φαινομένων.
Και το σύστημα, η βάση, ο θεμέλιος λίθος του συστήματος και της χώρας είναι το Σύνταγμα, που καθορίζει το πολίτευμα.

Το πρόβλημα είναι μεγάλο και η λύση του εξαιρετικά δύσκολη. Όμως επειδή το διακύβευμα είναι η επιβίωση της πατρίδας μας και του ίδιου του Ελληνισμού, είναι επιβεβλημένο να βρεθεί λύση. Και η λύση δεν μπορεί να προέλθει από ξοφλημένους και εξωνημένους πολιτικούς και «συνταγματολόγους», που είναι υπεύθυνοι για το νομικό και πολιτικό έκτρωμα το οποίο υπέχει σήμερα τη θέση του Συντάγματος.

Τη λύση είναι καταδικασμένοι να τη βρουν οι ίδιοι οι πολίτες.

* Χρησιμοποιούμε τον όρο «συρφετός» γιατί πιστεύουμε ότι οι συνδικαλιστές αποτελούν αγέλες εγκάθετων που άγονται και φέρονται από κόμματα, αντί να είναι απολύτως ακομμάτιστοι, όπως επιβάλλουν τα πραγματικά συμφέροντα των εργαζομένων.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

"Εθνική κληρονομιά" χαρακτήρισε ο Ε.Βενιζέλος τους τέσσερις αιώνες τουρκικής κατοχής που παραλίγο να εξαφανίσου το ελληνικό Γένος από τις δέλτους της Ιστορίας
Δηλώσεις υποταγής από ένα απαράδεκτο ΥΠΕΞ που για άγνωστους λόγους συνεχίζει να παραμένει στη θέση του

"Όχι μόνο ένα τζαμί, αλλά και η οθωμανική κληρονομιά στην Ελλάδα είναι μέρος της εθνικής μας κληρονομιάς" ανέφερε ο Αντιπροέδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών Ευ. Βενιζέλος στη δημοσιογράφο Asligul Atasagun για το κανάλι Turkish TV- Cine5.

Φυσικά πρόκειται περί δήλωσης υποταγής στην "Υψηλή Πύλη" του "Σουλτάνου" Ρ.Τ.Ερντογάν, με βάση την οποία θα αναμένουμε το άνοιγμα δεκάδων τζαμιών, όχι μόνο στην Αθήνα αλλά κυρίως σε Θεσσαλονίκη, Ανατ.Μακεδονία-Θράκη, και Ρόδο-Κω.

Με το πρόσχημα ότι θα πρέπει να είμαστε περήφανοι που οι Τούρκοι "σουβλίζανε" τους προγόνους μας, προκειμένουν να εγκαταλειψουν την Πίστη, θα τουρκοποιήσουμε μόνοι μας εκ νέου ελληνικά εδάφη 100 χρόνια μετά την εκδίωξη των Οθωμανών.

Επιβεβαίωσε δε ότι με λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων θα κατασκευασθεί το τζαμί στην Αθήνα. "Ναι, σαφέστατα. Ένα τζαμί ως δημόσιο έργο, ως δωρεά του κράτους προς τη μουσουλμανική κοινότητα στην Αθήνα. Διότι μιλάμε για μια δημόσια οντότητα, όχι για μια ιδιωτική πρωτοβουλία. Μιλάμε για μια δημόσια νομική οντότητα και για τις σχετικές υποδομές για την εξυπηρέτηση των θρησκευτικών αναγκών της μουσουλμανικής κοινότητας στην Αθήνα. Αυτό είναι κάτι προφανές και απαραίτητο για κάθε ευρωπαϊκή, σύγχρονη και χωρίς προκαταλήψεις κοινωνία."

Μόνο που δεν μας εξήγησε γιατί το ελληνικό Δημόσιο θα πρέπει να πληρώνει για τις ανάγκες της μουσουλμανικής κοινότητας που με εξαίρεση την μειονότητα της Θράκης, αποτελείται κυρίως από λαθρομετανάστες.

Στην Αμερική οι Έλληνες της Ομογένειας, δεν πήραν λεφτά από τον Λευκό Οίκο, μάζεψαν χρήματα, αγόρασαν οικόπεδο και έχτισαν την εκκλησία που ήθελαν. Το θεωρεί δε απαραίτητο για να μην έχει η ελληνική κοινωνία "προκαταλήψεις"! Η Ορθοδοξία προφανώς θεωρείται προκατάληψη, παρ' ότι είναι η επικρατούσα με βάση το Σύνταγμα θρησκεία της χώρας.

Λέει μάλιστα ότι τα τζαμιά θα χρησιμοποιηθούν για τον τουρισμό! Έχει σκοπό δηλαδή να καταστήσει την χώρα σε τουρκικό "ξενοδοχείο"!

Σχολιάζει και την επίσκεψη του Πάπα στο Φανάρι επισημαίνοντας πως αυτή "αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία για τη διεθνή κοινότητα προκειμένου η τελευταία να κατανοήσει τον ιδιαίτερο, θεσμικό και δογματικό ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου".

Φυσικά το ερώτημα που πρέπει να μας απαντήσει ο Έλληνας ΥΠΕΞ είναι πως θα πάει σαν να μην τρέχει τίποτα να συναντηθεί στην Άγκυρα, με Ερντογάν-Νταβούτογλου, μετά το σημερινό επεισόδιο στην Στρογγύλη εναντίον του Έλληνα ΥΠΕΘΑ Ν. Δένδια.

Ακολουθεί η συνέντευξη:

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Προσφάτως, ο Πρόεδρος Ερντογάν κατά την τελευταία του επίσκεψη στη βόρεια Κύπρο είχε δηλώσει ότι «για να επαναλειτουργήσει η Θεολογική Σχολή της Χάλκης, η Ελλάδα πρέπει να νομιμοποιήσει τους «εκλεγμένους μουφτήδες» της τουρκικής μειονότητας της Ελλάδας, καθώς και να ανοίξει το τζαμί στην Αθήνα». Πώς αξιολογείτε την έκκληση του Ερντογάν και, επίσης, θα ανοίξετε το τζαμί στην Αθήνα, που είναι η μοναδική πρωτεύουσα της Ευρώπης που δεν έχει τζαμί;

ΕΥ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Όπως γνωρίζετε, στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στο πεδίο των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, κάθε κράτος έχει τη συνταγματική και θεσμική υποχρέωση να εφαρμόζει τους υφιστάμενους κανονισμούς καθώς και να σέβεται τα δικαιώματα χωρίς αμοιβαιότητα. Δεν πρόκειται για αμοιβαιότητα, αλλά για μονομερή υποχρέωση της Τουρκίας αλλά και της Ελλάδας και κάθε χώρας να σέβεται το διεθνές δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και ειδικά τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Η Ελλάδα έχει ταυτοχρόνως την υποχρέωση να σέβεται τα δικαιώματα των μειονοτήτων, στο πλαίσιο πάντα της περίφημης ιστορικής Συνθήκης της Λωζάννης, στο πλαίσιο του ελληνικού Συντάγματος, που είναι ένα πολύ σύγχρονο ευρωπαϊκό Σύνταγμα, καθώς και στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου ως οργανωμένης έννομης τάξης με τον απαραίτητο δικαστικό έλεγχο.

Ειδικότερα για τους μουφτήδες στη Θράκη, όπως γνωρίζετε, ο μουφτής είναι ένα διττό όργανο, δεν είναι μόνο θρησκευτικός λειτουργός, αλλά πρωτίστως δικαστής, κρατικό όργανο, γιατί στην Ελλάδα, και στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λωζάννης, ο μουφτής είναι πάνω από όλα υπεύθυνος για την εφαρμογή του νόμου της Σαρία, του παραδοσιακού ισλαμικού νόμου. Αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό, γιατί από αυτή την άποψη ο μουφτής αποτελεί μέρος του νομικού αλλά κυρίως του δικαστικού μας συστήματος. Γνωρίζω κάποιες προτάσεις και ιδέες αναφορικά ίσως με τη διάκριση των δύο αρμοδιοτήτων. Είμαστε πάντα έτοιμοι να συζητήσουμε επί διαφόρων ιδεών, αλλά όχι στη βάση της αμοιβαιότητας, γιατί αυτό είναι κάτι που δεν είναι αποδεκτό από ευρωπαϊκής απόψεως.

Δεν πρόκειται για ένα ζήτημα ανταλλαγής, διαπραγμάτευσης μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας. Έχουμε, μονομερώς, ως οντότητα της διεθνούς κοινότητας, ως χώρα, ως κράτος, την υποχρέωση να σεβόμαστε τα δικαιώματα των μειονοτήτων – και η δική μας πολιτική είναι η πλήρης συμμετοχή, η πλήρης ενσωμάτωση της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη στην ελληνική οικονομική, κοινωνική, πολιτική ζωή και στο εκπαιδευτικό σύστημα, στην επαγγελματική μας ζωή. Αυτό είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό όχι μόνο για τη μουσουλμανική μειονότητα αλλά και για την ελληνική κοινωνία ως μια ευρωπαϊκή κοινωνία με δυτική νοοτροπία, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κύριε Υπουργέ, η «τουρκική μειονότητα» στη δυτική Θράκη..

ΕΥ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Δεν πρόκειται για «τουρκική μειονότητα». Σύμφωνα με την ορολογία της Συνθήκης της Λωζάννης, πρόκειται για μια θρησκευτική μουσουλμανική μειονότητα, αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό γιατί δεν είναι μια εθνική μειονότητα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να ρωτήσω το εξής: υπάρχουν πολλές αντιδράσεις από τους Έλληνες πολίτες, τουρκικής καταγωγής, που ανήκουν στη μουσουλμανική μειονότητα. Η κυβέρνηση θα έκανε ένα βήμα και θα χαρακτήριζε τη μειονότητα «τουρκική»;

ΕΥ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Εάν μιλάτε για συλλογικές και νομικές οντότητες, πρέπει να σεβαστούμε το διεθνές δίκαιο. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, και ειδικότερα σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάννης, πρέπει να μιλάμε για θρησκευτική, μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη. Εάν η παρατήρησή σας είναι μια παρατήρηση που γίνεται στο επίπεδο του επονομαζόμενου αυτοπροσδιορισμού, ο αυτοπροσδιορισμός είναι ένα ατομικό δικαίωμα, σύμφωνα πάντα με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που εδρεύει στο Στρασβούργο.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Και όσον αφορά το τζαμί, κύριε Υπουργέ…

ΕΥ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Για εμάς, όχι μόνο ένα τζαμί, αλλά και η μουσουλμανική, η οθωμανική κληρονομιά στην Ελλάδα είναι μέρος της εθνικής μας κληρονομιάς και ως πρώην Υπουργός Πολιτισμού είμαι σε θέση να επαναλάβω πως η αναστήλωση και η προβολή των οθωμανικών και μουσουλμανικών μνημείων στην ελληνική επικράτεια είναι μεγάλο πλεονέκτημα, όχι μόνο για την πολιτιστική πολιτική μας και την πολιτιστική κληρονομιά μας, αλλά και για την τουριστική βιομηχανία μας.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Άρα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στο μέλλον θα υπάρξει τζαμί στην Αθήνα.

ΕΥ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Ναι, σαφέστατα. Ένα τζαμί ως δημόσιο έργο, ως δωρεά του κράτους προς τη μουσουλμανική κοινότητα στην Αθήνα. Διότι μιλάμε για μια δημόσια οντότητα, όχι για μια ιδιωτική πρωτοβουλία. Μιλάμε για μια δημόσια νομική οντότητα και για τις σχετικές υποδομές για την εξυπηρέτηση των θρησκευτικών αναγκών της μουσουλμανικής κοινότητας στην Αθήνα. Αυτό είναι κάτι προφανές και απαραίτητο για κάθε ευρωπαϊκή, σύγχρονη και χωρίς προκαταλήψεις κοινωνία.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κύριε Υπουργέ, μετά την Άγκυρα, θα πάτε στην Κωνσταντινούπολη όπου θα συναντήσετε τον Βαρθολομαίο και τον Πάπα που επισκέπτεται την Τουρκία. Ως ορθόδοξος, τι συμβολίζει για εσάς, για την Ορθόδοξη Εκκλησία, η επίσκεψη του Πάπα;

ΕΥ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Η επίσκεψη του Πάπα αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία για τη διεθνή κοινότητα προκειμένου η τελευταία να κατανοήσει τον ιδιαίτερο, θεσμικό και δογματικό ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, διότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι ο άλλος πυλώνας του Χριστιανισμού, του Ανατολικού Χριστιανισμού, η πρώτη Εκκλησία του Ανατολικού Χριστιανισμού. Και από αυτή την άποψη, οι νέες συναντήσεις μεταξύ των δυο επισκόπων, του Επισκόπου της Ρώμης και του Επισκόπου της Κωνσταντινούπολης, της Νέας Ρώμης, προσφέρουν πάντα μια εξαιρετική ευκαιρία όχι μόνο για την επανέναρξη και την ανανέωση του θεολογικού διαλόγου, αλλά και για έναν ευρύ δημόσιο διάλογο σχετικά με το καθεστώς του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Για την Τουρκία, η ύπαρξη του Πατριαρχείου στη χώρα σας αποτελεί εξαιρετικό πλεονέκτημα, όχι μόνο για τουριστικούς λόγους, αλλά και επειδή το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι ο αρχαιότερος θεσμός στην ευρύτερη περιοχή, ένα σημείο αναφοράς για την παγκόσμια κοινότητα, για τη χριστιανική κοινότητα σε όλο τον κόσμο. Και από αυτή την άποψη η υπόσταση και η νομική προσωπικότητα – η διεθνής και εσωτερική νομική προσωπικότητα – του Οικουμενικού Πατριαρχείου μπορεί να αποτελέσει επίσης και ένα εξαιρετικό επιχείρημα υπέρ της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Φαίνεται, τελικά, πως η παράνοια δεν υπάρχει μόνο στην γειτονική Τουρκία, αλλά μεταφέρεται (κάτι σαν ίωση;) και μεταδίδεται, αφού μετά τον «σουλτάνο» ισλαμιστή Ταγίπ Ερντογάν, η παράνοια χτύπησε και τον πρωθυπουργό των Σκοπίων, Νίκολα Γκρούεφσκι (εκτός και αν ο γνωστός για την αλαζονεία του Γκρούεφσκι ζήλεψε τον παγκοσμίου φήμης εξευτελισμό του τούρκου προέδρου).

Τι σοφίστηκε, λοιπόν, ο «δαιμόνιος» μισέλληνας πρωθυπουργός των Σκοπίων;
Τι επιζητά για τον εαυτό του ο (ημιπαράφρων) Γκρούεφσκι;

Σύμφωνα με τα όσα μας μεταφέρει ο αποκλειστικός μας ανταποκριτής από τα Σκόπια, Vladislav Perunović, ο Νικόλα Γκρούεφσκι επιθυμεί να μετατραπεί σε πρόσωπο λατρείας στα Σκόπια. Και την… εργασία αυτού του εγχειρήματος ανέλαβε να την πραγματοποιήσει η κρατική τηλεόραση MRT!!!

Του Vladislav Perunović
Αποκλειστικού Ανταποκριτή μας στα Σκόπια


Όπως ανακοινώθηκε από τα περισσότερα εθνικά μέσα ενημέρωσης της ΠΓΔΜ, πρόκειται σύντομα ο Νικόλα Γκρούεφσκι να τιμηθεί με το βραβείο του Αγίου Νικολάου, το οποίο ο ίδιος το είχε επινοήσει…!
Δεν πρόκειται για την πρώτη προσπάθεια του Νικόλα Γκρούεφσκι να συσχετισθεί με την εικόνα του Αγίου Νικολάου. Το περίφημο βίντεο «Μακεδονική Προσευχή» που αναπαράγεται από την κρατική τηλεόραση (MRT) περιείχε μία περίεργη αναφορά του Αγίου Νικολάου που εμφανίστηκε το 2009 στο όνειρο του πρωθυπουργού Γκρούεφσκι, ενώ η δημόσια τηλεόραση των Σκοπίων χαρακτηρίζει τον πρωθυπουργό των Σκοπίων ως «αθάνατο ποιμένα του λαού του»!!! (υποψίες αντιγραφής της προσωπικότητας του Ερντογάν;)

Η κορύφωση αυτής της μεθοδευμένης πρακτικής έγινε με ένα βλάσφημο τραγούδι που συνοδεύεται από βίντεο, το οποίο παρουσιάστηκε στην κρατική τηλεόραση των Σκοπίων, αλλά και στο ραδιόφωνο, με βάση το οποίο δίνεται επική διάσταση στην προσωπικότητα του Νικόλα Γκρούεφσκι, όπου ο πρωθυπουργός των Σκοπίων αναφέρεται σαν ο Μεσσίας που έστειλε ο Θεός για να φέρει ευημερία στην «Μακεδονία»…!

Είναι προφανές ότι (χωρίς καμία υπερβολή) μπορεί κανείς να πει ότι υπάρχει κάτι που συνδέει την Βόρεια Κορέα και τον Νικόλα Γκρούεφσκι, ο οποίος είναι ο πρωθυπουργός της φτωχότερης (και με μεγάλη απόσταση) χώρας της Ευρώπης.

Στην φωτογραφία που παραθέτουμε, βλέπουμε μία ελαιογραφία σε καμβά, όπου απεικονίζεται ο Γκρούεφσκι, και η οποία διατίθεται προς 300 ευρώ, δηλαδή τα διπλά χρήματα από όσος είναι ο μισθός σήμερα στα Σκόπια…

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Σχόλιο ιστολογίου: Ο αυτοεξευτελισμός ενός ανθρώπου, είναι προσωπική επιλογή και δικαίωμα. Ο εξευτελισμός και ο διασυρμός ενός λαού εξαιτίας ενός ανθρώπου είναι έγκλημα...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Οι γιατροί ωρύονται υπερασπιζόμενοι εαυτούς όταν κατηγορούνται για την κατάργηση της δωρεάν υγείας, "τα παράπονά σας στον υπουργό", σου λένε. Αυτοί δεν φταίνε για την σύμβαση που έχουν υπογράψει με τους προδότες.

Επίσης στο σχολείο όταν έκανα φασαρία επειδή σκύβουν το κεφάλι και τους υπηρετούν, οι καθηγητές μού έλεγαν δεν φταίμε εμείς για την αθλιότητα που έχει περιπέσει η παιδεία, εντολές παίρνουμε.

Επίσης, στον προϊστάμενο πρωτοδικών όταν είχα πάει να διαμαρτυρηθώ για τον εμπαιγμό (επειδή μου είπαν ότι η βουλή είναι αρμόδια να εκδικάζει τις υποθέσεις των προδοτών, κι από την βουλή μού είπαν ότι οι εισαγγελείς είναι οι αρμόδιοι -άρα κανείς), του έλεγα λοιπόν ότι έχουν χρέος να σταματήσουν τους προδότες που καταπατούν το Σύνταγμα, έχουν ορκιστεί, μου είπε ότι τις παρανομίες τους τις κάνουν νόμους, κι αυτοί έχουν ορκιστεί να τηρούν τους νόμους, άρα δεν φταίνε.

Επίσης, οι στρατιωτικοί έχουν πάρει εντολές να μην καταγράφουν τις παραβιάσεις των τούρκων, αλλά επειδή κι αυτοί έχουν ορκιστεί, όχι να υπερασπίζονται τα πάτρια αλλά να υπακούν στις εντολές των εκάστοτε κυβερνώντων (κι ας είναι και προδότες), συνεχίζουν να τους υπηρετούν, χωρίς να φταίνε!

Αφού κανείς δεν φταίει, αφού το σύστημα από μόνο του υφίσταται, ας μην διαμαρτυρόμαστε κι ας κάτσουμε να τον πιούμε… με εντολή Σαμαρά!

Και το φαΐ... συνεχίζεται...

Αναγνώστρια Στεφανία
Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
  

Οι Έλληνες χειριστές αγνόησαν τις τουρκικές εντολές για απομάκρυνση από τον τουρκικό εναέριο χώρο!

Νέα τούρκικη πρόκληση στο Αιγαίο, αυτή τη φορά με στόχο τον ίδιο τον υπουργό Άμυνας, Νίκο Δένδια σημειώθηκε το πρωί.

Τουρκικό ραντάρ μίλησε στο ελικόπτερο Χιούι, που μετέφερε τον υπουργό Άμυνας, Νίκο Δένδια, από τη νήσο Στρογγύλη προς τη Ρω και επέπληξε τον πιλότο ότι πετά πάνω από τουρκικό FIR. 

«Πετάτε σε τουρκικό FIR. Παρακαλώ απομακρυνθείτε», ήταν τα λόγια που ακούστηκαν.
Μαζί με τον κ. Δένδια στο ελικόπτερο επέβαιναν ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ και ο Αρχηγός ΓΕΣ.
Αξιωματικοί του ΓΕΕΘΑ εκτιμούν το περιστατικό ως μη σοβαρό.
Το πλήρωμα του ελικοπτέρου δεν απάντησε και συνέχισε κανονικά την πτήση του.

Από το Καστελόριζο, πάντως, ο κ. Δένδιας έστειλε μήνυμα προς την Τουρκία: «Θα ήθελα να πω και κάτι για τους γείτονές μας: Η Ελλάδα έχει την τιμή να έχει σχέση ειρήνης και φιλίας με όλους τους λαούς. Επίσης όμως είναι απολύτως αποφασισμένη να προασπίσει τόσο την εθνική της κυριαρχία όσο και την εθνική της αξιοπρέπεια. Κι εσείς, εδώ στο Καστελόριζο, είστε η ζώσα απόδειξη αυτής της απόφασης της Πατρίδας».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ο εξευτελισμός των εξευτελισμένων (πολιτικών) παρατείνεται… Μάλιστα, σύμφωνα με τον (πανταχού παρών και των πάντων κυβερνήσεων πληρών) Πρετεντέρη, για να μην διασαλευθεί το «έργο» της κυβέρνησης, ίσως θα πρέπει να απομακρύνουμε και τις εκλογές, για… πάντα!

Σαν να μην έφτανε ο διεθνής εξευτελισμός μας και η διαπόμπευση της Ελλάδας επί πέντε χρόνια λόγω της χρεοκοπίας μας και της επαιτείας μας για δανεικά, η κυβέρνηση είχε τη φαεινή ιδέα να μεταφέρει το σόου των διαπραγματεύσεων με την τρόικα στο Παρίσι για να απαλύνει δήθεν τις εντυπώσεις στο εσωτερικό, αδιαφορώντας για το θλιβερό θέαμα που δίνει σε όλη την Ευρώπη ο ελληνικός πολιτικός περιοδεύων θίασος.

Πρόκειται για θέατρο κάκιστης ποιότητας. Η φημολογούμενη "πολιτική λύση" που θα επιδιώξουμε είναι ουσιαστικά η έκκλησή μας στους ηγέτες της Ευρωζώνης να παρέμβουν για να εμποδίσουν την τρόικα να μας επιβάλλει τις κυρώσεις που αξίζουμε αφού δεν τηρούμε τις δεσμεύσεις μας. Θέλουμε δηλαδή να βάλουμε πάλι πολιτικό μέσον για να πάρουμε τα δισεκατομμύρια των πιστωτών μας με χαμηλότατα επιτόκια αλλά να μην κάνουμε τίποτα από όσα συμφωνήσαμε, παρ' όλο που είναι ολοφάνερο πως αν συνεχίσουμε έτσι θα οδηγηθούμε αργά ή γρήγορα σε κατάρρευση. Και όλα αυτά γιατί ουσιαστικά δεν έχουμε κυβέρνηση όλων των Ελλήνων αλλά κυβέρνηση των συνταξιούχων, των ενστόλων και των δικαστικών.

Η περίφημη ανάπτυξη που επαγγέλλονται οι "σωτήρες" Σαμαράς και Βενιζέλος είναι η διάσωση των συνταξιούχων για να μπορούν κι αυτοί με τη σειρά τους να συντηρούν τα άνεργα παιδιά τους και τα εγγόνια τους. Από την αξιοθρήνητη διακήρυξη του Γιώργου Παπανδρέου "τουλάχιστον ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια", φτάσαμε στην παγκόσμια πρωτοτυπία "τουλάχιστον ένας συνταξιούχος ανά οικογένεια"! Και μετά απορούμε που οι αγορές δεν μας εμπιστεύονται και η τρόικα αρνείται να χρηματοδοτήσει με φθηνά δανεικά την οικονομία-ζόμπι που έχουμε φτιάξει για να κοροϊδεύουμε τους ξένους και τους εαυτούς μας.

Το αν ενδιαφέρει η εγχώρια πολιτική κατάσταση το ΔΝΤ και την τρόικα, ας το αφήσουμε κατά μέρος!
Γιατί η σκληρή (και καλά κρυμμένη) αλήθεια είναι πως την ενδιαφέρει και την καίει και το μαραζώνει! Το 90% των «δανείων» τους, έχουν τοποθετηθεί στις Ελλάδα, Πορτογαλία και Ιρλανδία!
Τώρα, για το ποιος εκβιάζει ποιον…! Εκεί επικρατεί πλήρης σύγχυση μεταξύ εκβιαστών και εκβιαζόμενων!

Και μια διευκρίνιση για τον... διεθνή παράγοντα! Αλίμονο αν αυτός άρχιζε και τελείωνε στους 3 τεχνοκράτες εντεταλμένους της τρόικας! Τότε θα βάζαμε τους διαχειριστές των πολυκατοικιών μας να διαπραγματεύονται!

Ο διεθνής παράγοντας είναι ήδη ανεξέλεγκτος και βρίσκεται σε μια αέναη δυναμική! Κανένας δεν μπορεί να τον ερμηνεύσει αυθεντικά! Το επτάμηνο Μαρτίου - Οκτωβρίου, θα δούμε (θα νιώσουμε στο πετσί μας) τις πλήρεις επιδράσεις του... διεθνούς παράγοντα !

Την ίδια στιγμή, οι πολιτικοί μας τ(ρ)αγοί διαγκωνίζονται στο ποιος θα σκίσει πρώτος τα μνημόνια...
Συνέχιση του μνημονίου, λοιπόν, και όπου βγει.
Το συνεχές σκύψιμο κατάντησε εθισμός, αφού δεν ήταν ποτέ σε θέση να συντάξουν ένα δικό τους πρόγραμμα. Ένα ελληνικό πρόγραμμα, που θα είχε αντίληψη της ελληνικής πραγματικότητας και θα προστάτευε τα ελληνικά συμφέροντα. Η ανικανότητά τους έφερε το πρόγραμμα της τρόικα, που προστατεύει –αποκλειστικά- τα συμφέροντα τρίτων και επιπλέον, καταργεί την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία, ενώ αντιλαμβάνεται τους ανθρώπους ως αριθμούς…
Ήδη η κυβέρνηση παραδέχεται δειλά ότι το μνημόνιο παρατείνεται για... ένα μήνα και όπως είναι γνωστό, "ουδέν μονιμότερον εκ του προσωρινού". Είναι βέβαια αδύνατον να πούνε έστω και μια αλήθεια.

Αν κοιτάξουν το πρόβλημά τους από κοντά, θα διαπιστώσουν ότι αυτοί αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του προβλήματος.
Ίσως να μην αντέχουν στην θέα.
Και δυστυχώς με δαύτους, τίποτα δεν είναι τόσο κακό, ώστε να μην μπορεί να γίνει χειρότερο.
Το δυστυχέστερο είναι πως στην κοινωνία υπάρχει έλλειμμα σοφίας, γνώσης, θάρρους...

Μετά το φιάσκο αλά Γαλλικά (στην πόλη του έρωτα που σε σπρώχνει σε ανομολόγητες και πρωτοφανείς ερωτικές πράξεις) η κυβέρνηση διαρρέει ότι έχει τους 180. Μάλιστα μιλάει ακόμη και για 183!!! (Ήταν σκληρός και τον λέγανε Αντώνη…)
Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ (και σφύριζα) μιλάει για εκλογές στις 22 Μαρτίου…

Και με τα λίγα και τα πολλά, η ζωή συνεχίζεται κανονικότατα (στο δουκάτο της αρπαχτής και των λαμογιών…) σαν μία κακοστημένη ταινία φρίκης...

Αρχές Γενάρη θα πρέπει να κλείσουνε το θέμα του μνημονίου για τους επόμενους 6 ή 12 μήνες και συνεχίζουν να λένε συνεχώς και χωρίς καμία συστολή μπούρδες.
Καταφθάνει σε λίγο και θα αρχίσει και η επιθετική προπαγάνδα…
Ήδη η ομάδα κρούσης ετοιμάστηκε και τα πτηνά (παπαγάλοι, κοράκια κ.λ.π.) είναι όλα δυνατά ταϊσμένα…
Έχουμε να ζήσουμε στιγμές και σκηνές απείρου κάλλους…
Κι έτσι θα ζήσουνε αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα…

Εν κατακλείδι, ο διεθνής παράγοντας έχει μία άλλη οπτική... και η Πατρίδα βρίσκεται χωρίς καμία απολύτως προοπτική! Χωρίς πραγματική κυβέρνηση, χωρίς λαό με γνώση και χωρίς πυξίδα, το καράβι Ελλάς πάει φουνταριστό για τα βράχια…
Το ακόμη χειρότερο, όλων, είναι πως δεν υπάρχουν πια νέα και από την Αμφίπολη, για να ασχοληθεί ο κάθε Πρετεντέρης…

Αναγνώστης

Απορία: Αντώνη Σαμαρά, πόσες σελίδες του μνημονίου έσχισες σήμερα;
Πρόταση: Αφορά εκείνους που θέλουν να μας κυβερνήσουν: "Όταν κοιτάς την άβυσσο τελικά η άβυσσος θα σε κοιτάξει και αυτή"... 
Ανέκδοτο: Στην Ελλάδα υπάρχει Δημοκρατία 
Σοφή αμερικάνικη παροιμία που κολλάει στο ΣΥΡΙΖΑ: Μην αφήνεις ποτέ το στόμα σου να υπογράφει τσεκ που ο κ@λος σου δεν μπορεί να εξαργυρώσει.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Κώστα Ράπτη

Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας με την Τουρκία δεν συγκαλεί στις αρχές Δεκεμβρίου μόνο η Ελλάδα. Tο ίδιο διάστημα πρόκειται να συνεδριάσει, για πέμπτη φορά στα χρονικά, στην Άγκυρα το αντίστοιχο σχήμα της γειτονικής χώρας με την Ρωσία.

Δεχόμενος προ ημερών τα διαπιστευτήρια του νέου Τούρκου πρεσβευτή στη Μόσχα, ο Vladimir Putin μίλησε με θερμά λόγια για τις σχέσεις του με την τουρκική ηγεσία και τον Tayyip Erdogan προσωπικά και δήλωσε ότι προσβλέπει στην επικείμενη συνεδρίαση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ρωσίας-Τουρκίας για το “άνοιγμα νέων οριζόντων” στις διμερείς σχέσεις.

Ωστόσο, στο βαρύ κλίμα που έχουν δημιουργήσει τόσο η ουκρανική όσο και η μεσανατολική κρίση οι ρωσο-τουρκικές σχέσεις χαρακτηρίζονται από εξαιρετική αμφισημία – ακροβατώντας ανάμεσα στην αμοιβαία επιθυμητή σύμπραξη και τον αντικειμενικά προδιαγεγραμμένο ανταγωνισμό.

Αποτελούν, άλλωστε, μόνο μία, έστω και σημαντική ψηφίδα, ενός διαρκώς μεταλλασσόμενου μωσαϊκού που εκτείνεται από τις στέππες μέχρι τα θερμά ύδατα της Μεσογείου.

Αλληλεξάρτηση και τριβές
Σε πρώτο επίπεδο, η οικονομική σύμπραξη των δύο χωρών δημιουργεί στενή αλληλεξάρτηση: η Τουρκία αποτελεί τον δεύτερο εμπορικό εταίρο της Ρωσίας (μετά την Γερμανία) και τον πρώτο στον τομέα των υπηρεσιών. Εξαρτάται ενεργειακά από το ρωσικό φυσικό αέριο και φιλοξενεί κάθε χρόνο ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό Ρώσων τουριστών. Τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες δραστηριοποιούνται στον ρωσικό χώρο, ενώ εξετάζεται η επέκταση της συνεργασίας στον χώρο της πυρηνικής ενέργειας. Ο όγκος των διμερών συναλλαγών έφθασε το 2013 τα 32 δισ. δολάρια.

Άλλωστε, παρά τις επικρίσεις της για την απέλαση ή φυλάκιση ηγετών των Τατάρων της Κριμαίας μετά την προσάρτηση της χερσονήσου, η Τουρκία απείχε θεαματικά από τις δυτικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, προσβλέποντας προφανώς στο μερίδιο αγοράς που κάλυπταν τα ευρωπαϊκά αγροτικά προϊόντα.

Ωστόσο, η Ρωσία δεν λησμονεί ότι η Τουρκία είναι μία χώρα του ΝΑΤΟ, που μάλιστα φιλοδοξεί να αποτελέσει τον κρίσιμο κόμβο στο σχέδιο “απεξάρτησης” της Ευρώπης από τις ρωσικές ενεργειακές πηγές. Επιπλέον, οι δύο κοινωνίες δεν διαπνέονται από μεγάλη αμοιβαία συμπάθεια – αν κρίνουμε τουλάχιστον από την τελευταία έρευνα Global Attitudes του Ινστιτούτου Pew, όπου μόνο το 16% των Τούρκων εξέφρασε θετική γνώμη για την Ρωσία.

Κυρίως, όμως, τα μεγαλύτερα εμπόδια είναι πολιτικά – και απέκτησαν μεγαλύτερη βαρύτητα τα τελευταία χρόνια.

Αν η εμμονή της Άγκυρας με την ανατροπή του Bashar al Assad στη Δαμασκό συναντά προς το παρόν την επιφύλαξη της Ουάσιγκτον, στην περίπτωση της Μόσχας αυτό μεταφράζεται σε πάγια και σθεναρή αντίθεση. “Δυστυχώς διαφωνούμε. Συζητήσαμε για αυτό πολλές φορές, αλλά χάσαμε τον χρόνο μας” εκμυστηρεύθηκε o Erdogan στους δημοσιογράφους κατά την πτήση της επιστροφής από την Εσθονία στις 25 Οκτωβρίου.

Η διαφωνία δεν είναι φιλολογική: η Ρωσία εξακολουθεί να εξοπλίζει τις συριακές κυβερνητικές δυνάμεις και να προβάλλει, όποτε χρειάζεται,. βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ υπέρ της Δαμασκού, ενώ η Τουρκία αποτελεί τη χώρα-κλειδί για την στήριξη των αντικυβερνητικών ενόπλων στη Συρία - “μετριοπαθών” και “εξτρεμιστών”.

Η συριακή κρίση συναντά το Κυπριακό
Η Μόσχα αποδεικνύεται πιστή στις παραδοσιακές της φιλίες και σε ό,τι αφορά την Κύπρο. Κατά τη Συνάντηση Ασίας-Ευρώπης στο Μιλάνο τον Οκτώβριο ο Vladimir Putin έδωσε μήνυμα στήριξης στον Νίκο Αναστασιάδη. Μάλιστα, δεν περιορίσθηκε, όπως οι δυτικές δυνάμεις, στην επιβεβαίωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Λευκωσίας στην Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη, αλλά χαρακτήρισε απαράδεκτη οποιαδήποτε παραβίαση αυτών των δικαιωμάτων (ήτοι τις έρευνες του τουρκικού πλοίου Barbaros).

Συριακή κρίση και Κυπριακό “συναντήθηκαν” άλλωστε στην πρωτοβουλία της Ρωσίας να διεξαγάγει τον Οκτώβριο, με την άδεια της Λευκωσίας, μεγάλες ναυτικές ασκήσεις στην θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύπρου και Συρίας.

Επιστροφή στον Nasser;
Όμως, η νεοψυχροπολεμική επιδείνωση των σχέσεων της Ρωσίας με τη Δύση ανοίγει ακόμη περισσότερα “μέτωπα” στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Αίγυπτος του στρατάρχη Sisi ήταν η πρώτη που δέχθηκε (με μεγάλη ικανοποίηση) το έντονο φλερτ της Μόσχας – σε μία συγκυρία κατά την οποία η Ουάσιγκτον αντιμετώπιζε αν μη τι άλλο “προβλήματα εικόνας” στην ανοιχτή στήριξη μιας αιμοσταγούς δικτατορίας. Όμως η Ρωσία του Putin δεν είχε τέτοιες αναστολές μπροστά στο όραμα να αποκτήσει, για πρώτη φορά μετά τον θάνατο του Nasser, ουσιαστική πρόσβαση στη χώρα του Νείλου. Επιπλέον, καμία εκδοχή πολιτικού Ισλάμ, οσοδήποτε μετριοπαθούς, δεν την έθελξε ποτέ – ούτε όταν η διεθνής κοινότητα χαιρέτιζε την “Αραβική Άνοιξη”.

Αλλαγή τόνου στο Μεσανατολικό
Με το Ισραήλ, πάλι, οι δεσμοί είναι δεδομένοι – και μόνο για τον λόγο ότι στο εβραϊκό κράτος κατοικεί ένα εκατομμύριο πρώην πολιτών της Σοβιετικής Ένωσης, εν οίς, χαρακτηριστικά, και ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Avigdor Lieberman.. Η δε στάση της Ρωσίας στην ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση χαρακτηριζόταν (ως χώρας με ιδιαίτερες αντιτρομοκρατικές ευαισθησίες και με ισότιμη συμμετοχή στο “κουαρτέτο” για το Μεσανατολικό) από αυστηρή ουδετερότητα και εμμονή στην “πολιτικά ορθή” διεθνή συναίνεση. Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα κάτι αλλάζει, όπως έδειξε και η πρόσφατη ομιλία του Putin στο Valdai Club, καθώς και η εισήγηση-ποταμός του επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας Segey Lavrov στο συνέδριο του Συμβουλίου Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής στις 22 Νοεμβρίου στη Μόσχα.

“Το Μεσανατολικό είναι κύρια πηγή αποσταθεροποίησης όχι μόνο στην περιοχή, αλλά στον κόσμο, Η ταπείνωση οποιοδήποτε λαού είναι πηγή αποσταθεροποίησης και πρέπει να σταματήσει” ανέφερε ο Ρώσος πρόεδρος, ενώ ο υπουργός του σε υψηλούς τόνους παρατήρησε ότι το ζήτημα δεν μπορεί να μένει παγωμένο για 70 χρόνια και εκάγχασε με την προσπάθεια των Αμερικανών επί 9 μήνες το 2013 να αναβιώσουν την ειρηνευτική διαδικασία μόνο και μόνο για την εγκαταλείψουν χάριν της επικέντρωσης στον “πυρηνικό φάκελο” του Ιράν.

Ασφαλώς, η Μόσχα επιθυμεί να “στεγανοποιήσει” τις σχέσεις της με το Ισραήλ (ιδίως τις οικονομικές που μεταξύ 2009 και 2013 διπλασιάσθηκαν στα 3,5 δισ δολάρια), από τις επίσης θερμές, κατά παράδοση, σχέσεις με τους Παλαιστινίους (λ.χ. ο Mahmud Abbas έχει επισκεφθεί τη Μόσχα 10 φορές από το 2005). Ωστόσο, ο πολλαπλασιασμός των ρωσικών επικρίσεων έναντι του Ισραήλ πιθανότατα δεν είναι άσχετος από τις προσπάθειες του φιλο-ισραηλινού λόμπι των ΗΠΑ να αποβεί άκαρπη η διαπραγμάτευση του Ιράν με την ομάδα “5+1”, όπου συμμετέχει εποικοδομητικά και η Ρωσία. Ενδεχομένως, δε, να μην άσχετος και με τις προσπάθειες των ίδιων λόμπι (ως εχόντων ιδιαίτερο κύρος στα ζητήματα του αντισημιτισμού) να υποβαθμίσουν την καταλυτική παρουσία εθνικιστικών και νεοναζιστικών δυνάμεων στο Κίεβο – την οποία η Μόσχα δεν παύει ποτέ να επικαλείται.

Το Ισλαμικό Κράτος
Πάνω απ΄ όλα, όμως, η στάση της Ρωσίας στα ζητήματα της Ανατολικής Μεσογείου χρωματίζεται από την ανάδυση του Ισλαμικού Κράτους – το οποίο αντιμετωπίζει όχι απλώς ως περιφερειακή, αλλά ως εθνική απειλή, δεδομένου του αριθμού των Τσετσένων που πολεμούν στις τάξεις των τζιχαντιστών.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Μόσχα δεν ξεχνά τις απειλές κατά τις ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων του Sochi ο τότε επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της Σαουδικής Αραβίας πρίγκηπας Bandar, ομολογώντας έτσι, σε ιδιαίτερη συνάντηση στην οποία επιχείρησε να μεταστρέψει τον Putin έναντι της Συρίας, ότι το βασίλειο ελέγχει την τσετσενική τρομοκρατία. Και ασφαλώς, η ρωσική πλευρά παρακολουθεί με μεγάλο ενδιαφέρον το “θρίλερ” της δολοφονίας του εγκατεστημένου την Τουρκία Τσετσένου ακτιβιστή Medet Onlu, ο οποίος, κατά την οικογένειά του εξοντώθηκε λόγω της αντίθεσής του στην στρτολόγηση συμπατριωτών του στο συριακό αντάρτικο με την ανοχή των τουρκικών αρχών.

Ρώσοι αναλυτές περνούν σταδιακά από το να αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα των αμερικανικών πληγμάτων κατά του Ισλαμικού Κράτους στην ανοιχτή καταγγελία ότι η Ουάσιγκτον αξιοποιεί τους τζιχαντιστές. Ο δε Lavrov ανέφερε ότι η “ιδεολογική προσκόλληση” των Αμερικανών στην απονομιμοποίηση του Assad (όταν σε άλλες περιπτώσεις έχουν τον πραγματισμό να συνομιλούν και με τους Ταλιμπάν), τον οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η παρούσα στρατιωτική επιχείρηση δεν έχει ως στόχο το Ισλαμικό Κράτος όσο την προετοιμασία της αλλαγής καθεστώτος στη Δαμασκό.

Μάλιστα ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών προανήγγειλε ότι στην προσεχή σύνοδο του ΟΑΣΕ στη Βασιλεία θα θέσει ζήτημα καταπολέμησης της Χριστιανοφοβίας και εξέφρασε την απορία του για το ότι οι χώρες της Ε.Ε. αισχύνονται να συζητήσουν το ξερίζωμα των αρχαίων χριστιανικών πληθυσμών της Μέσης Ανατολής.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Εδώ και τέσσερα μνημονιακά χρόνια, οι συνδικαλιστές, αυτοί οι χρυσοπληρωμένοι κηφήνες, ουρά και στήριγμα του ''συστήματος'', δικαιολόγησαν απολύτως τον ''μισθό'' τους και την εμπιστοσύνη με την οποία τους περιβάλλουν οι πολιτικοί τους πάτρωνες.

Όταν σε μερικά χρόνια (ξανα)γραφεί η Ιστορία στην πραγματική της διάσταση, τα δύο μεγάλα συνδικάτα ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ δεν θα έχουν να επιδείξουν στον αντιμνημονιακό και οιονεί Εθνικό τους αγώνα, παρά μόνον πέντε- έξι, άντε οκτώ ΜΟΝΟΗΜΕΡΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ!

Μονοήμερες κοροϊδίες εις βάρος του λαού, βούτυρο στο ψωμί των κυβερνητικών ανδρεικέλων, όπου με την κατάλληλη προβοκάτσια τους δίνεται η ευκαιρία να εκφοβίσουν τους πολίτες και να δυσφημήσουν κάθε είδους κοινωνικό αγώνα.

Πόσοι απ' αυτούς τους μεγαλοσυνδικαλισταράδες ζούνε στα όρια της φτώχιας όπως πολλοί εργαζόμενοι τους οποίους εκπροσωπούν; 

Πόσοι δεν αντάλλαξαν την θέση τους και την εκδούλευση που ''πούλησαν'' στο σύστημα, με μία θέση στα ψηφοδέλτια και στα έδρανα της Βουλής;

Πόσοι απ' αυτούς δεν έχουν το ελεύθερο να μπαινοβγαίνουν σε υπουργικά γραφεία, και ''κεκλεισμένων των θυρών'' να χαριεντίζονται μ' αυτούς που θάπρεπε να ελέγχουν; 

Πέφτουν ποτέ οι χούντες κάθε είδους -φανερές, κρυφές, οικονομικές, ''δημοκρατικές''- με μονοήμερες απεργίες; 

Ιδρώνει τ' αυτί των δωσιλόγων που ενώ ήδη προετοιμάζονται και για καινούργιες περικοπές μισθών και συντάξεων από τον πρώτο μήνα του νέου χρόνου, για πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας με τιμές εκκίνησης τις τρέχουσες τιμές της αγοράς, θολώνουν τα νερά με ήξεις-αφίξεις, έξοδο απ' τα μνημόνια που μένουμε, και ''όχι άλλα δάνεια'' παρά ''πιστωτική διευκόλυνση''; 

ΙΔΡΩΝΕΙ ΤΟ ΑΥΤΙ ΤΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΚΟΥΡΓΩΝ;

Ή καθολική, γενικευμένη απεργία διαρκείας, ή καθόλου απεργία!
Φτάνει πιά η κοροϊδία.

Να μας εμπαίζουν οι τυχοδιώκτες κυβερνώντες, πάει καλά.
Να μας λοιδωρούν οι τοκογλύφοι που μας σκοτώνουν, έστω.
Αλλά να μας θεωρούν ηλίθιους και οι ημιαγράμματοι κομματικοί αφισοκολλητές-συνδικαλιστές, αυτό πάει πολύ!

Στον κουβά κι αυτοί, μαζί με τους υπόλοιπους  προδότες του λαού και της κοινωνίας!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"

Σχόλιο ιστολογίου: Υπάρχουν, άραγε, ακόμη κάποιοι που πιστεύουν στην αγνότητα του συνδικαλισμού στην Ελλάδα; Υπάρχουν κάποιοι, άραγε, που συνεχίζουν να πιστεύουν πως οι εκπρόσωποι των εργαζομένων αντιστάθηκαν επαρκώς απέναντι στις μνημονιακές κυβερνήσεις και έκαναν όσα όφειλαν για να προστατεύσουν τους εργαζόμενους; Υπάρχουν, άραγε, ακόμη κάποιοι που πιστεύουν ότι αυτή, η σημερινή και η χθεσινή συνδικαλιστική ηγεσία είναι αθώα και δεν συμμετείχε στο έγκλημα της απώλειας των εργατικών δικαιωμάτων και του εξανδραποδισμού των Ελλήνων εργαζομένων;

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Ενώ στην Τουρκία σπάει όλα τα ρεκόρ εισιτηρίων η κινηματογραφική επιτυχία, «Φατίχ 1453», η οποία όμως έχει κατηγορηθεί ακόμα και από Τούρκους ιστορικούς για μεγάλες ιστορικές ανακρίβειες, άνοιξε για άλλη μια φορά σε δημόσια συζήτηση το ζήτημα του τάφου του Μωάμεθ του Πορθητή και όλων των πιθανών μυστηρίων που κρύβονται εκεί και τα οποία... για πολλούς αποτελούν μεγάλο ταμπού για την ίδια την ύπαρξη της Τουρκίας.

Σε μια σημαντική ....συνέντευξή του στην τουρκική εφημερίδα Χουριέτ, στις 15 Απριλίου 2012, ο Τούρκος συγγραφέας, Ahmet Ümit, παρουσιάζοντας το νέο του βιβλίο με τον τίτλο, «Να σκοτώσεις τον Σουλτάνο», ένα ιστορικό μυθιστόρημα που αναφέρεται στην ζωή του Μωάμεθ του Πορθητή, δηλώνει ότι υπάρχει ανάγκη να ανοιχτεί επιτέλους ο τάφος του για να ερευνηθεί τι ακριβώς έγινε με τον θάνατό του. Σύμφωνα με τον συγγραφέα του έργου, «Σκοτώνοντας τον Σουλτάνο», ο Μωάμεθ ο Πορθητής κατά πάσα πιθανότητα δεν πέθανε με φυσιολογικό τρόπο, αλλά δηλητηριάστηκε.

Το γεγονός αυτό για τον Ahmet Ümit έχει πολύ μεγάλη σημασία γιατί αν αποδειχτεί ότι έγινε έτσι, τότε, όπως υποστήριξε ο Τούρκος συγγραφέας, θα καταρρεύσει ένα μεγάλο ταμπού για την ίδια την ύπαρξη της Τουρκίας. Μάλιστα ο Ahmet Ümit χαρακτήρισε «ιστορικό λεκέ» τον δηλητηριασμό του Φατίχ και δεν δίστασε να ζητήσει ακόμα και ιστολογική εξέταση για να εξακριβωθεί η πραγματική αιτία θανάτου του.

Να σημειωθεί ότι ο τάφος του Μωάμεθ του Πορθητή κρατείται ερμητικά κλειστός καθώς στο παρελθόν είχαν κυκλοφορήσει έντονες φήμες ότι αν ανοιχτεί θα αποκαλυφτεί ότι ο Φατίχ, τουλάχιστον στο τέλος της ζωής του, είχε ασπαστεί την Ορθοδοξία και ίσως γι’ αυτόν τον λόγο τον είχαν δηλητηριάσει.

Ο πρώτος που μίλησε αποκαλυπτικά για το θέμα αυτό ήταν ένας μεγάλος Τούρκος πολιτικός και ποιητής, ο Γιαχία Κεμάλ Μπεγιατλί και το γεγονός αυτό αναφέρει ο Τούρκος συγγραφέας, Ρεσάτ Εκρέμ Κοτσού στο βιβλίο του, «Οθωμανοί ηγεμόνες».

Η απαγορευμένη αυτή μαρτυρία είναι άκρως αποκαλυπτική για την πραγματική θρησκευτική ταυτότητα του μεγάλου Φατίχ των Οθωμανών, του Μωάμεθ του Πορθητή. Γράφει λοιπόν το βιβλίο: «Την εποχή του Αμπντούλ Χαμίτ του Β΄, στις αρχές του εικοστού αιώνα, είχε σπάσει ένας μεγάλος αγωγός νερού στη συνοικία του μεγάλου τεμένους του Πορθητού, το Φατίχ.

Το Φατίχ είχε οικοδομηθεί μεταξύ των ετών 1463 και 1470, πάνω στα ερείπια της κατεδαφισμένης από τους Οθωμανούς εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων, κάτω από την οποία βρίσκονται θαμμένοι πολλοί βυζαντινοί βασιλείς. Στην εκκλησία αυτή ο Γεννάδιος είχε εγκαταστήσει το Πατριαρχείο κατόπιν άδειας του Μωάμεθ μετά την άλωση.

Το 1454 ο Πατριάρχης εγκατέλειψε οικειοθελώς την εκκλησία, επειδή μέσα σε αυτή είχε βρεθεί το πτώμα ενός Τούρκου και φοβήθηκε μήπως κατηγορηθούν οι Έλληνες για το έγκλημα. Την κατασκευή του τζαμιού είχε αναλάβει ο Έλληνας αρχιτέκτονας, Χριστόδουλος, που φρόντισε όμως να διατηρήσει τα θεμέλια της κατεδαφισμένης εκκλησίας.

Κατά την επισκευή όμως του χαλασμένου αγωγού, ο Αμπντούλ Χαμίτ έδωσε εντολή να ανοιχτεί ο τάφος του Μωάμεθ που βρίσκονταν δίπλα στο τζαμί, για να διαπιστωθούν τυχόν ζημιές και να επισκευαστούν. Ο τάφος λοιπόν ανοίχτηκε και σε βάθος τριών μέτρων βρέθηκε μια σιδερένια καταπακτή από όπου μια πέτρινη σκάλα οδηγούσε στην υπόγεια αίθουσα της βυζαντινής εκκλησίας.

Εκεί βρέθηκε ο μαρμάρινος τάφος που βρίσκονταν το ταριχευμένο πτώμα του Μωάμεθ, ολόιδιο με το πορτρέτο που είχε φιλοτεχνήσει ο Ιταλός ζωγράφος Μπελίνι, πέντε μήνες πριν από τον θάνατο του Πορθητή. Το γεγονός αυτό και μόνο για πολλούς αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο Μωάμεθ θέλησε να ταφεί σαν χριστιανός και βυζαντινός βασιλιάς, εν μέσω των άλλων βυζαντινών αυτοκρατόρων».

Ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ, που για λόγους πολιτικούς την εποχή εκείνη είχε εγκαταλείψει το μπεκτασισμό, (δηλαδή το αιρετικό Ισλάμ), τον οποίο ακολουθούσε και ασπάστηκε τον σουνιτισμό, δηλαδή το ορθόδοξο Ισλάμ, κυριεύτηκε από πανικό και έδωσε εντολή να σφραγιστεί αμέσως ο τάφος του Μωάμεθ.

Τα παραπάνω συνέβησαν πριν από το 1908 και έκτοτε ο τάφος του Μωάμεθ δεν ξανάνοιξε. Γι’ αυτό και σήμερα είναι αδύνατο να αποδειχτεί αυτή η μαρτυρία του Μπεγιατλί. Αποτελεί όμως μαρτυρία επιφανούς Τούρκου, η οποία δεν εξυπηρετεί κάποιες σκοπιμότητες και δεν είχε λόγους να παρουσιάζει τον Μωάμεθ Χριστιανό.

Σήμερα το μέρος εκείνο είναι απαγορευμένο και δεν επιτρέπεται σε κανένα, είτε αρχαιολόγο είτε θρησκευτικό αρχηγό να το πλησιάσει, επιτείνοντας έτσι το μυστήριο για τους βυζαντινούς βασιλικούς τάφους αλλά και για τους τάφους των σουλτάνων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Είναι γεγονός ότι παρόμοιες με αυτήν μαρτυρίες έχουν κυκλοφορήσει κατά καιρούς στην Τουρκία, αλλά χωρίς να δοθούν για ευνόητους λόγους μεγάλη έκταση.

Χαρακτηριστικό όμως είναι ότι στις 19 Δεκεμβρίου 1996, το εβδομαδιαίο περιοδικό, μεγάλης κυκλοφορίας, στην Τουρκία, «Ακτουέλ», του συγκροτήματος της γνωστής εφημερίδας, «Σαμπάχ», είχε κυκλοφορήσει με τον εξής εντυπωσιακό τίτλο: «Ο Πορθητής ήταν Χριστιανός;» και από κάτω είχε τον υπότιτλο: «Οι ιστορικοί δεν μπόρεσαν μέχρι σήμερα να λύσουν αυτό το μυστήριο, 540 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου Φατίχ».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει η Μιχαλού
 
«Μικρή» παράταση θα πάρουν τα μνημόνια στην χώρα μας είπε ο Μπένι αμέσως μετά το Παρίσι…Πιέστηκαν λέει οι άνθρωποι από τους τροϊκανούς και τι να κάνουν, υπέκυψαν!

Με λίγα λόγια υπέκυψαν αυτοί για να συνεχίζουμε να σφίγγουμε το ζωνάρι μας εμείς ενώ εκείνοι και οι αυλικοί του συστήματος θα συνεχίζουν να παίρνουν τους παχυλούς μισθούς τους  και ποιος ξέρει «τι άλλο» (!) και τα μνημόνια θα συνεχίζουν να αποτυγχάνουν το ένα μετά το άλλο.
Το χρέος δεν είναι βιώσιμο και το ξέρουν καλά οι δικοί μας «καλοθελητές» και όλο αυτό το διάστημα προσπαθούσαν  να μας πείσουν για το αντίθετο.
Οι δανειστές παρέμειναν στη θέση με την οποία … προσήλθαν στο Παρίσι, ότι δηλαδή  το δημοσιονομικό  κενό είναι  2,5 δισ. ευρώ  για το 2015. Οι δικοί μας δεν κατάφεραν να τους πείσουν για το 1 δις.
Δεν είναι άλλωστε τυχαία η τοποθέτηση του Γκίκα Χαρδουβελη σε βουλευτές – την οποία μάλιστα έσπευσε άρον άρον να την μαζέψει το υπουργείο Οικονομικών αμέσως μετά-… Μίλησε για αδιάλλακτη στάση του ΔΝΤ στο Παρίσι!!!
Η χώρα βρίσκεται στην ίδια (και χειρότερη) κατάσταση με το 2009… Το αντάλλαγμα που ζήτησαν είναι να βάλουν ταφόπλακα στους Έλληνες με το  μαχαίρι σε συντάξεις και το ασφαλιστικό των επόμενων δεκαετιών, αλλά και αύξηση κάθε λογής φόρων,  κατάργηση μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ (πχ σε νησιά)  κάτι που ούτως ή άλλως επιμένει από τον Απρίλιο το ΔΝΤ…και ότι βάζει ο νους σας!!!
Κάπως έτσι  πάνε χαμένα  τα πέντε και βάλε χρόνια θυσιών και πάνω από 2.000 αυτοκτονιών. 
Αυτή τη φορά  βαδίζει προς μια νέα εθνική καταστροφή με ανείπωτες διαστάσεις…
Οι σφαλιάρες για τον ελληνικό λαό συνεχίζονται!!!
Πηγή Ποντίκι
Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου