Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Αυγ 2016

Αντί να αναζητούνται οι υπεύθυνοι της τεράστιας καταστροφής που προκλήθηκε στην Ελλάδα μετά το 2010, έτσι ώστε να πληρώσουν τις ζημίες που υπέστη η χώρα μας, η δημόσια συζήτηση στρέφεται σκόπιμα στην εποχή προ των μνημονίων – για να συνεχιστεί η αυτοενοχοποίηση και η θυματοποίηση των Πολιτών, με τη βοήθεια των οποίων έχουν συμβιβαστεί με τη μοίρα τους, σιωπούν όπως τα πρόβατα και δεν επαναστατούν.

Επτά χρόνια μετά την καταδικαστική απόφαση εναντίον της Ελλάδας, με βάση την οποία ανέλαβε η Τρόικα τη διακυβέρνηση της με στόχο την ολοκληρωτική λεηλασία της, καθώς επίσης την πλήρη μετατροπή της σε αποικία χρέους των ξένων εντολοδόχων της, η παραπλάνηση/χειραγώγηση των εξαθλιωμένων πλέον Ελλήνων συνεχίζεται ακάθεκτη – αυτή τη φορά με το θέμα της ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας (ΕΛΣΤΑΤ), όπου αναζητείται δήθεν εάν ήταν αυτή υπεύθυνη για την καταδίκη της χώρας στα μνημόνια, λόγω της τεχνητής διόγκωσης του ελλείμματος.

Υπενθυμίζουμε πως λόγω του ελλείμματος αυτού, το δημόσιο χρέος εκτοξεύθηκε στο 128% περίπου του ΑΕΠ από το 112% – ενώ η τότε κυβέρνηση το ανακοίνωσε στους πάντες, κατηγορώντας τους Έλληνες ως διεφθαρμένους, χωρίς παραδόξως να λάβει κανένα απολύτως μέτρο για τον περιορισμό του


Εύλογα λοιπόν η Ελλάδα απομονώθηκε από τις αγορές, μη έχοντας πλέον άλλη δυνατότητα, από την αποδοχή της καταδίκης της.

Μεταξύ πολλών άλλων που θα μπορούσε να δρομολογήσει η κυβέρνηση εκείνης της εποχής, για να αποφευχθεί το εκ προμελέτης έγκλημα των μνημονίων, ήταν ο εσωτερικός δανεισμός μέσω της έκδοσης εθνικών ομολόγων, όπως είχαμε αναφέρει από τις 30 Οκτωβρίου του 2009 (ανάλυση) – κάτι που φυσικά ούτε καν επιχειρήθηκε. Επίσης η σύνταξη ενός κρατικού Ισολογισμού, έτσι ώστε να μη φαίνονται μόνο τα χρέη της χώρας αλλά, επίσης, τα περιουσιακά της στοιχεία – οπότε να προκύπτει η καθαρή της θέση, η οποία ακόμη και τότε ήταν θετική.

Η αιτία τώρα της καταδίκης της Ελλάδας δεν ήταν τόσο το έλλειμμα, ειδικά σε μία χρονική συγκυρία που όλες οι χώρες του πλανήτη αντιμετώπιζαν ανάλογα προβλήματα με ευθύνη των Η.Π.Α., αλλά η στενότητα ρευστότητας, καθώς επίσης η μετέπειτα απομόνωση της από τις αγορές – είτε αυτή οφειλόταν σε σκοτεινές, υπόγειες σκοπιμότητες, είτε στον ερασιτεχνισμό/ανοησία/προδοσία της τότε κυβέρνησης, είτε στις προηγούμενες που σύναψαν ανεύθυνα βραχυπρόθεσμα δάνεια, γνωρίζοντας πως ήταν αδύνατον να εξυπηρετηθούν στη λήξη τους.

Όσον αφορά το ύψος του χρέους, ήταν χαμηλότερο από το σημερινό τηςΙταλίας (πλησιάζει στο 140% του ΑΕΠ) ακόμη και αν το έλλειμμα του 2009 ήταν σωστό – πόσο μάλλον όταν η Ελλάδα δεν είχε τραπεζικά προβλήματα όπως η Ιταλία σήμερα ή η Ισπανία τότε (μαζί με τη φούσκα ακινήτων), ούτε υπερβολικά κόκκινα δάνεια, ούτε μεγάλο ιδιωτικό χρέος.

Εκτός αυτού, απέναντι στο δημόσιο χρέος υπήρχαν περιουσιακά στοιχεία του κράτους αξίας 300 δις € σύμφωνα με το ΔΝΤ (πηγή), χωρίς να συμπεριλαμβάνεται ο υπόγειος πλούτος – περιουσιακά στοιχεία που σήμερα έχουν εντελώς απαξιωθεί, υπολογίζοντας πως η τιμή τους είναι πλέον αρκετά κάτω από τα 50 δις €.

Μετά από την επιτυχημένη τώρα, για τους δανειστές βέβαια, πολιτική των μνημονίων, δεν εκτοξεύθηκε μόνο το δημόσιο χρέος στο 180% του ΑΕΠ (σε απόλυτα νούμερα θα πλησιάσει τα 350 δις € στα τέλη του 2016, όταν ήταν κάτω από τα 300 δις € το 2010, παρά τη διαγραφή που υπερέβη τα 120 δις €), αλλά επίσης το ιδιωτικό – σε επίπεδα που δεν θα μπορούσε ποτέ κανείς να φαντασθεί το 2010. Επί πλέον χρεοκόπησαν οι τράπεζες επιβαρύνοντας με πάνω από 40 δις € το χρέος, έκλεισαν δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις, πτώχευσαν εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά, χάθηκαν ιδιωτικά περιουσιακά στοιχεία πάνω από 500 δις € κοκ. (άρθρο).

Αντί λοιπόν να αναζητούνται οι υπεύθυνοι της τεράστιας καταστροφής που προκλήθηκε στην Ελλάδα μετά το 2010, έτσι ώστε να πληρώσουν τις ανυπολόγιστες ζημίες που υπέστη η χώρα μας, η δημόσια συζήτηση αποπροσανατολίζει σκόπιμα τους Έλληνες στην εποχή προ των μνημονίων – για να συνεχιστεί η αυτοενοχοποίηση και η θυματοποίηση τους, με τη βοήθεια των οποίων έχουν συμβιβαστεί με τη μοίρα τους,σιωπούν όπως τα πρόβατα και δεν επαναστατούν.

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά πως οι Έλληνες δεν έκαναν μεγάλα λάθη πριν το 2010, αλλά όχι τέτοια που να δικαιολογούν την υπαγωγή τους στην Τρόικα, καθώς επίσης την άθλια σημερινή κατάσταση της οικονομίας της χώρας τους – ενώ ένα μεγάλο μέρος της επιδείνωσης της ελληνικής οικονομίας πριν από το 2010 οφείλεται στα προβλήματα της Ευρωζώνης και ειδικά στην πολιτική φτωχοποίησης του γείτονα που ακολούθησε η Γερμανία, όπως τεκμηριώνεται πλέον και από άλλους οικονομολόγους (πηγή).

Περαιτέρω, εκείνο που πρέπει να μας απασχολεί σήμερα δεν είναι το παρελθόν, το οποίο καλώς ή κακώς έχει παρέλθει, αλλά το μέλλον– ενώ δεν πρέπει να δίνεται βήμα σε όλους αυτούς που προσπαθούν να μετακυλήσουν το σύνολο των ευθυνών στους Έλληνες, πολιτικούς και Πολίτες, ευρισκόμενοι στην έμμισθη υπηρεσία του ΔΝΤ, της Τρόικα, της Γερμανίας ή όποιου άλλου επιδιώκει σκόπιμα κάτι τέτοιο.

Στα πλαίσια αυτά, με δεδομένες πλέον τις αλλεπάλληλες παραδοχές του ΔΝΤ για τα «λάθη» του (άρθρο), η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να καταθέσει αγωγή αποζημίωσης στο ευρωπαϊκό δικαστήριο εναντίον του – όπως έχουμε επισημάνει πολλές φορές στο παρελθόν.

Εκτός αυτού πρέπει να καταγγείλει στο ίδιο δικαστήριο τις παράνομες δανειακές συμβάσεις, μέσω των οποίων μεταφέρθηκαν οι απαιτήσεις των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών εναντίον της Ελλάδας στους Ευρωπαίους Πολίτες – καθώς επίσης να προβεί σε αναβολή πληρωμών, εάν δεν της εγκριθεί η διαγραφή εκείνου του μέρους του χρέους που δεν οφείλεται στη χώρα μας, αλλά στην αποικιοκρατική πολιτική που μας επέβαλλαν οι δανειστές μετά το 2010.

Παράλληλα, οφείλει να εκπονήσει ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, έτσι ώστε να μην επικαλούνται όλοι όσοι εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα το ότι, «δεν μπορεί να υπάρξει και δεν υπάρχει άλλο ρεαλιστικό σχέδιο, εκτός από τα μνημόνια της Τρόικα» – κάτι που δεν έχει δυστυχώς ούτε η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία παραμένει υπέρ των μνημονίων της Τρόικα, με το γνωστό αποτυχημένο από το παρελθόν «άλλο μείγμα πολιτικής».

Το σχέδιο αυτό πρέπει να στηρίζεται σε ίδια μέσα, κυρίως σε δημόσιες επενδύσεις, χωρίς τις οποίες δεν υπάρχει καμία δυνατότητα ιδιωτικών – όσες κρατικές επιχειρήσεις και αν ιδιωτικοποιηθούν, έστω στις σημερινές εξευτελιστικές τιμές.


 Επειδή όμως είναι αδύνατον να διενεργηθούν δημόσιες επενδύσεις, όταν όλα τα έσοδα του κράτους, συμπεριλαμβανομένων των αποκρατικοποιήσεων, οδηγούνται στην εξυπηρέτηση των παλαιών χρεών, τα οποία συνεχώς αυξάνονται παρ’ όλα αυτά, η αναβολή πληρωμών είναι απολύτως απαραίτητη – όσο ή ότι και αν κοστίσει στην πατρίδα μας.

Αλέξης Ζακυνθινός
Πηγή Analyst



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



 
n mid-July,  President Erdogan pointed his finger at the CIA, accusing US intelligence of having supported a failed coup directed against his government.   Turkish officials pointed to a deterioration of US-Turkey relations following Washington’s refusal to extradite Fethullah Gülen, the alleged architect of the failed coup. Erdogan’s Justice Minister Bekir Bozdag was categorical:
“If the US does not deliver (Gulen), they will sacrifice relations with Turkey for the sake of a terrorist” 
Public opinion was led to believe that relations with the US had deteriorated. This was  hoax.
Turkey’s Invasion of Syria
The implementation of the Turkish invasion required routine consultations with the US and NATO, coordination of military logistics, intelligence, communications systems, coordination of ground and air operations, etc. To be effectively carried, these endeavors required a cohesive and “friendly” US-Turkey relationship.
We are not dealing with a piecemeal military initiative. Turkey’s Operation Euphrates Shield could not have taken place without the active support of the Pentagon, which ultimately calls the shots in the war on Syria.
The likely scenario is that from mid July to mid-August US, NATO and Turkish officials were actively involved in planning the next stage of the war on Syria: an (illegal) invasion led by Turkish ground-forces, backed by the US and NATO.
 
Map of the Turkish-led offensive in the northern Aleppo Governorate, showing the ongoing developments in west of Euphrates River. Source Wikipedia
 
The Failed Coup Sets the Stage for a Ground Invasion
1. Massive purges within the armed forces and government were implemented in the immediate wake of the July coup. They had been planned well in advance.  ”Arrested immediately were 2,839 army personnel with 2,745 Judges and Prosecutors ordered detained… In under a week 60,000 people had been fired or detained and 2,300 institutions closed” … “   (See Felicity Arbuthnot, Global Research, August 2, 2016)
2.The coup was intended to fail. Erdogan had advanced knowledge of the coup and so did Washington. There was no conspiracy directed by the CIA against Erdogan. Quite the opposite, the failed coup was in all likelihood engineered by the CIA in liaison with Erdogan. It was intended to consolidate and reinforce the Erdogan regime.
3. The purges within the Armed Forces were intended to get rid of members of the military hierarchy who were opposed to an invasion of Syria. Did the CIA assist Erdogan in establishing the lists of military officers, judges and senior government officials to be arrested or fired? The Turkish media was also targeted.
4. Erdogan used the July 15 coup to accuse Washington of supporting the Gulen movement while seeking a fake rapprochement with Moscow. He flew to St Petersburg on August 9, for a behind closed doors meeting with President Putin. In all likelihood, the scenario of a rift between Ankara and Washington coupled with the “my friend Putin” narrative had been approved by the Obama administration. It was part of a carefully designed intelligence ploy coupled with media disinformation. President Erdogan, vowed according to Western media reports: “to restore an ‘axis of friendship’ between Ankara and Moscow amid a growing rift between Turkey and the West.”
5. While “mending the fence” with Russia, Turkey’s military and intelligence apparatus was involved in planning the invasion of Northern Syria in liaison with Washington and NATO headquarters in Brussels. The underlying objective is to ultimately confront and weaken Syria’s military allies: Russia, Iran and Hezbollah.
In St Petersburg in the immediate wake of the July 15 failed coup, Erdogan thanked his “dear friend” Vladimir Putin.
“The fact Mr Putin called me the next day after the coup attempt was a very strong psychological factor,” he said at a joint press conference.  “The axis of friendship between Moscow and Ankara will be restored,” he said. Telegraph, August 7, 2016
Did Putin know that the failed coup, covertly supported by the CIA, was meant to fail? One suspects that Russian intelligence was aware of the ploy:
“Your visit today, despite a very difficult situation regarding domestic politics, indicates that we all want to restart dialogue and restore relations between Russia and Turkey,” Mr Putin said as the pair met in the city’s Constantine Palace.
… Mr Putin on Tuesday said Russia would “step by step” lift sanctions, … Mr Erdogan in turn promised to back major Russian energy projects in Turkey, including the construction of the country’s first nuclear power station and a gas pipeline to Europe.
He also said the two countries would step up “cooperation in the defence sector,” but did not elaborate.
The Putin-Erdogan Saint Petersburg meeting was interpreted by the media as a rapprochement with Moscow in response to the alleged involvement of the CIA in the failed coup.
According to the Washington Post, an improvised about-turn in US-NATO-Turkey relations had occurred despite Erdogan’s “friendly” encounter with Putin:
NATO went out of its way Wednesday to insist that Turkey — whose president this week visited Moscow and promised a new level of cooperation with the man he repeatedly called his “dear friend,” Russian President Vladi­mir Putin — remains a “valued ally” whose alliance membership “is not in question.”
In a statement posted on its website, NATO said it was responding to “speculative press reports regarding NATO’s stance regarding the failed coup in Turkey and Turkey’s NATO membership.”
A nonsensical report. In actuality, the Pentagon, NATO, the Turkish High Command and Israel are in permanent liaison. Israel is a de facto member of NATO, it has a comprehensive bilateral military and intelligence relationship with Turkey.
With the invasion of  the border area of Northern Syria and the influx of Turkish tanks and armoured vehicles,  the Turkey-Russia relationship is in crisis. And that is the ultimate objective of US foreign policy.
Russian forces are acting on behalf of their Syrian ally.
How will the Kremlin and Russia’s High Command respond to what constitutes a US-Turkey-NATO ground invasion of Syria?
How will they confront Turkish and allied forces? One assumes that Russia will avoid direct military confrontation.
Turkey is NATO’s heavy weight.
Sofar the Turkish op is limited to a small border territory. Nonetheless it constitutes and important landmark in the evolution of the Syria war: invasion of a sovereign country in derogation of international law. Washington’s endgame remains “regime change” in Damascus.
Is the military initiative it a preamble for a larger military undertaking on the part of Turkey supported by the US? In many regards, Turkey is acting as a US proxy:
Turkey’s incursion was backed by US air-cover, drones, and embedded special forces per the WSJ. These were there largely to prevent Russia and Syria from even thinking about taking action against the invading forces.
Turkey is moving into Syria not just with its own military, but with thousands of “rebel opposition groups” including US-backed FSA brigades allied with AlQaeda/Nusra/Sham and the child head-chopping al-Zinki who are reported to form the vanguard. Syrian territory is outright being turned over to them by the Turkish military, simply exchanging control from one group of terrorist jihadis (ISIS) to others who are more media acceptable and more direct proxies of the Erdogan regime, the U.S., Saudi Arabia and Qatar.
That said, ISIS has not resisted the Turkish advance at all – simply “melting away” (or exchanging one set of uniforms for another?). (Moon  of Alabama
Do the SAA Syrian forces have the military capabilities of confronting Turkish ground forces without Russian and Iranian support? How will Tehran react to  the influx of Turkish forces? Will it come to the rescue of its Syrian ally?
An “incident” could be used as a pretext to justify a broader NATO-led war. Article 5 of the Washington Treaty (NATO’s founding document) states under the doctrine of “collective security” that an attack against one member state of the Atlantic Alliance (e.g. Turkey) is an attack against all members states of the Atlantic Alliance.
With the incursion of Turkish ground forces, military confrontation with Syria’s allies, namely Iran and Russia, is a distinct possibility which could lead to a  process of escalation beyond Syria’s borders.
 
The Erdogan-Jo Biden Meeting 
From Washington’s perspective, this ground invasion sets the stage for a possible annexation of part of Northern Syria by Turkey. It also opens the door for the deployment of US-NATO ground force operations directed against central and southern Syria.
Erdogan meets up with Vice President Biden on August 23, following the influx of Turkish tanks into Northern Syria. The invasion is carefully coordinated with the US which provided extensive air force protection. There is no rift between Ankara and Washington, quite the opposite:
It [is] difficult to believe that Turkey truly suspected the US of an attempted decapitation of the nation’s senior leadership in a violent, abortive coup just last month, only to be conducting joint operations with the US inside Syria with US military forces still based within Turkish territory.
What is much more likely is that the coup was staged to feign a US-Turkish fallout, draw in Russia and allow Turkey to make sweeping purges of any elements within the Turkish armed forces that might oppose a cross-border foray into Syria, a foray that is now unfolding.  (See The New Atlas, Global Research, August 24, 2016)
Media reports convey the illusion that the Biden-Erdogan meetings were called to discuss the extradition of the alleged architect of the failed coup Gulen. This was a smokescreen. Jo Biden who had met Erdogan back in January, gave the green-light on behalf of Washington for a joint US-Turkey-NATO military incursion into Syria.
 
The Kurdish Question
The invasion is not directed against Daesh (ISIS) which is protected by Ankara, it is geared towards fighting SAA forces as well as Kurdish YPG forces, which are “officially” supported by the US. The US supported ISIS-Daesh and Al Qaeda affiliated rebels are working hand in give with the Turkish invaders.
The invasion is also part of a longstanding project by Turkey of creating a “safe-haven” within Northern Syria (see map) which can be used to extend US-NATO-Turkey military operations Southwards into Syria’s heartland.
Washington has warned its Kurdish allies not to confront Turkish forces:
Biden said the Kurds, who Turkey claims intend to establish a separate state along a border corridor in conjunction with Turkey’s own Kurdish population, “cannot, will not, and under no circumstances will get American support if they do not keep” what he said was a commitment to return to the east.
Washington will no doubt eventually clash with Ankara with regard to Turkey’s project of territorial expansion in Northern Syria. Washington’s longstanding objective is to create a Kurdish State in Northern Syria, within the framework of a territorial breakup of Syria and Iraq. (see US National War Academy map below). In a bitter irony, this “New Middle East” project also consists in annexing part of Turkey to the proposed Kurdish State. In other words, Turkey’s  New Ottoman objective of territorial expansion  encroaches upon Washington’s design to fragment the  Middle East including Turkey.
The Pentagon has defined a military roadmap: “The road to Tehran goes through Damascus.” The invasion of Northern Syria creates conditions for a broader war.
Moreover, on the US agenda is a longstanding objective, namely  to wage war on Iran. In this regard, US military strategy largely consists in creating conditions  for America’s staunchest allies (Turkey, Saudi Arabia, Israel) to confront Iran, and act indirectly on behalf of US interests. i.e. “do the job for us”.

MAP OF THE NEW MIDDLE EAST
 
Note: The following map was prepared by Lieutenant-Colonel Ralph Peters. It was published in the Armed Forces Journal in June 2006, Peters is a retired colonel of the U.S. National War Academy. (Map Copyright Lieutenant-Colonel Ralph Peters 2006).   Although the map does not officially reflect Pentagon doctrine, it has been used in a training program at NATO’s Defense College for senior military officers. This map, as well as other similar maps, has most probably been used at the National War Academy as well as in military planning circles.
 
 The failed coup was indeed supported by the CIA, but the failure was coordinated with President Erdogan. It was an intelligence op which was meant to fail and mislead public opinion. 
 
 
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Ερντογάν εξευτελίζει την Μέρκελ 

Η τουρκική άδεια για να επισκεφθούν Γερμανοί βουλευτές την αεροπορική βάση του Ίντσιρλικ θα εξαρτηθεί από το κατά πόσον η γερμανική κυβέρνηση θα αποστασιοποιηθεί από την απόφαση που χαρακτηρίζει γενοκτονία της σφαγή των Αρμενίων το 1915, δήλωσε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών.

Η Τουρκία, οργισμένη από την απόφαση που υιοθέτησε τον Ιούνιο το γερμανικό κοινοβούλιο και με την οποία χαρακτηρίζεται γενοκτονία η σφαγή των Αρμενίων το 1915 από τις δυνάμεις της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, έχει αρνηθεί την πρόσβαση γερμανών βουλευτών στη βάση του Ίντσιρλικ κοντά στα συριακά σύνορα.

Έξι γερμανικά αεριωθούμενα επιτήρησης και ένα αεροπλάνο ανεφοδιασμού χρησιμοποιούν την εν λόγω βάση για να υποστηρίξουν τα πλήγματα του υπό τις ΗΠΑ συνασπισμού κατά του Ισλαμικού Κράτους. Γερμανοί βουλευτές έχουν απειλήσει ότι θα ζητήσουν να τερματιστεί η αποστολή αυτή, αν η Άγκυρα δεν τους επιτρέψει να επισκεφθούν τις γερμανικές δυνάμεις.

“Θα εξαρτηθεί από τα βήματα που θα κάνει η Γερμανία. Αν κάνουν τα απαραίτητα βήματα, τότε θα καταστήσουμε αυτή την επίσκεψη δυνατή”, δήλωσε ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου σε συνέντευξη Τύπου στην Άγκυρα, όταν ερωτήθηκε αν θα επιτραπεί στους γερμανούς βουλευτές να επισκεφθούν στη βάση.

“Δυστυχώς όμως πρέπει να πω ότι δεν μπορεί να επιτραπεί αυτή η επίσκεψη σ’ αυτούς που ανακατεύονται και χειραγωγούν την ιστορία μας με άδικο τρόπο”, δήλωσε αναφερόμενος στην απόφαση για την αρμενική γενοκτονία.

Αξιωματούχοι του υπουργείου Εξωτερικών διευκρίνισαν πως, λέγοντας “απαραίτητα βήματα”, ο τούρκος υπουργός εννοεί να αποστασιοποιηθεί η γερμανική κυβέρνηση από την απόφαση του κοινοβουλίου και να καταστήσει σαφές ότι δεν την υποστηρίζει.

Το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών αρνήθηκε να σχολιάσει αυτή την τελευταία δήλωση από την Άγκυρα. Ανέφερε πως ο εκπρόσωπος Μάρτιν Σέφερ αναφέρθηκε στο θέμα την Παρασκευή, όταν ερωτήθηκε αν η γερμανική κυβέρνηση θα μπορούσε να αποστασιοποιηθεί από την απόφαση που υιοθετήθηκε από το κοινοβούλιο.

“Μια απόφαση της γερμανικής Μπούντεσταγκ είναι μια πολιτική δήλωση ενός γερμανικού συνταγματικού σώματος”, δήλωσε ο Σέφερ προς τους δημοσιογράφους. “Πιστεύω ότι είναι μια πολύ καλή ιδέα … οι συνταγματικές οντότητες να σχολιάζουν η μία το έργο της άλλης πολύ προσεκτικά, αν όχι καθόλου”.

Ο Γερμανός υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Μίχαελ Ροτ, ο οποίος μόλις επέστρεψε στη Γερμανία από επίσκεψη στην Άγκυρα, δήλωσε νωρίτερα στον ραδιοσταθμό Suedwestrundfunk ότι οι δύο χώρες έκαναν πρόοδο στην επίλυση της διένεξης σχετικά με το Ίντσιρλικ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ-Reuters
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η παρατεταμένη ανοχή της Δύσης στην κατά συρροήν διαχρονικά εγκληματική συμπεριφορά της Τουρκίας, είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο η Τουρκία έχει αρχίσει να ξεφεύγει πέρα από τα όρια και να φτάνει έως του σημείου να κατηγορήσει ακόμη και τα θύματά της ως υπεύθυνα για... εθνοκαθάρσεις! Και μπορεί μεν τα συμφέροντα των δυτικών χωρών να επιβάλλουν μια στάση υπερβολική ανοχής προς την Τουρκία, όμως τη στιγμή που η ευεργετηθείσα θα στραφεί κατά των ευεργετών της ίσως να είναι και το κομβικό σημείο συνταρακτικών αλλαγών που θα συμβούν στην Τουρκία και εις βάρος της Τουρκίας, αφού η χώρα του Ερντογάν έχει τη συνήθεια να δαγκώνει το χέρι που την ευεργετεί.

Ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου κατηγόρησε σήμερα τη συριακή πολιτοφυλακή Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) ότι πραγματοποιούν εθνοκάθαρση στη βόρεια Συρία, υποστηρίζοντας πως προσπαθούν να εγκαταστήσουν δικούς τους ανθρώπους σε περιοχές που κατέλαβαν από το Ισλαμικό Κράτος.

Ο Τσαβούσογλου δήλωσε πως σκοπός της υποστηριζόμενης από την Τουρκία επιχείρησης σύρων ανταρτών γύρω από τις πόλεις Τζαραμπλούς και Μανμπίτζ είναι η εκδίωξη του Ισλαμικού Κράτους και πως η YPG θα πρέπει αμέσως να μετακινηθεί ανατολικά του ποταμού Ευφράτη.

"Oι άνθρωποι που αναγκάστηκαν να φύγουν από αυτά τα μέρη πρέπει να τοποθετηθούν πάλι σε αυτές τις περιοχές, πρέπει να ζήσουν εκεί, αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός της YPG. Η YPG έχουν ξεκινήσει εθνοκάθαρση, τοποθετούν εκείνους που θέλουν σε αυτά τα μέρη", δήλωσε ο Τσαβούσογλου σε συνέντευξη Τύπου στην Άγκυρα.

"Αυτός είναι ο λόγος που η YPG και το (κουρδικό) PYD [Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης] αισθάνονται στενάχωρα με αυτή την (υποστηριζόμενη από την Τουρκία) επιχείρηση", είπε.

Στο μεταξύ, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις πραγματοποίησαν 57 πλήγματα πυροβολικού εναντίον 16 στόχων μαχητών στη βόρεια Συρία τις τελευταίες 24 ώρες, δήλωσε σήμερα στρατιωτική πηγή.

Τα πλήγματα είχαν στόχο "τρομοκρατικές ομάδες εν κινήσει", δήλωσε η πηγή στο Ρόιτερς, χωρίς να διευκρινίζει αν επλήγησαν μαχητές των YPG των Κούρδων της Συρίας ή του Ισλαμικού Κράτους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Οι εξελίξεις στις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με την Τουρκία, μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος στη γειτονική χώρα, αναδεικνύουν με πολύ σαφή τρόπο το στρατηγικό αδιέξοδο στο οποίο, με δική της ευθύνη (λόγω της στρατηγικής αποσύνθεσης της κυβέρνησης Ομπάμα τα τελευταία οκτώ χρόνια ), έχει περιέλθει η Ουάσιγκτον, όσον αφορά τις εξελίξεις στην εξαιρετικής στρατηγικής σημασίας περιοχή της Μέσης Ανατολής και του Περσικού Κόλπου.

Τα Γεγονότα…

Μια ρεαλιστική ανάλυση τριών σημαντικών γεγονότων, της επίσκεψης του Αντιπροέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζό Μπάϊντεν στην Άγκυρα, της επέμβασης της Τουρκίας στο εσωτερικό της Συρίας με την επιχείρηση, «Ασπίδα του Ευφράτη», και η συνάντηση του Αμερικανού Υπουργού των Εξωτερικών, Τζόν Κέρι, με το Ρώσο ομόλογό του Σεργκέϊ Λαβρόφ, στη Γενεύη, όπου συζήτησαν τις εξελίξεις στη Συρία, δείχνει τη δύσκολη θέση στην οποία έχουν βρεθεί πλέον οι ΗΠΑ, στην ευρύτερη περιοχή, και ότι ο επόμενος Πρόεδρος που θα προκύψει από τις εκλογές του Νοεμβρίου, θα βρεθεί αντιμέτωπος με πάρα πολύ δύσκολη εξίσωση, που η επίλυσή της θα απαιτήσει μια ριζική ανασυγκρότηση στρατηγικής.

Η επίσκεψη του Αμερικανού Αντιπροέδρου στην Άγκυρα και η συνάντηση του με τον Τούρκο Πρόεδρο, Ταγίπ Ερντογάν, ήταν ένα γεγονός πολύ επίπονο και τραγικό για όσους το παρακολούθησαν και διάγουν φιλικά προς την Ουάσιγκτον και το στρατηγικό της ρόλο στην ευρύτερη περιοχή μας. Επίσης, όσοι πραγματικά γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, αντιλαμβάνονται ότι ο μόνος , από την κυβέρνηση Ομπάμα, που θα μπορούσε να επιτελέσει αυτή την δύσκολη αποστολή ήταν, λόγω εμπειρίας και χαρακτήρα, ο Τζό Μπάϊντεν.

Ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος, από την στιγμή που κατέβηκε τη σκάλα του αεροπλάνου στο αεροδρόμιο της Άγκυρας, έγινε δέκτης της διάθεσης με την οποία σκόπευε να τον αντιμετωπίσει ο Ταγίπ Ερντογάν, όταν τον υποδέχτηκαν χαμηλού και μεσαίου επιπέδου Τούρκοι αξιωματούχοι μεταξύ των οποίων ο αναπληρωτής Δήμαρχος της Άγκυρας. Το επιστέγασμα της δύσκολης ημέρας που πέρασε ο Τζό Μπάϊντεν έγινε αισθητό σε όλο τον πλανήτη, μέσα από τα πλάνα των κοινών δηλώσεων με τον κ. Ερντογάν, όπου το στιγμιότυπο που ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος καλύπτει το πρόσωπό του με το χέρι την ώρα που ο Τούρκος Πρόεδρος, απαιτεί από τις ΗΠΑ να απαγορεύσουν στον Φετουλάχ Γκιουλέν να μιλά στους δημοσιογράφους, τα λέει όλα.

Το δεύτερο σημαντικό γεγονός είναι η απόφαση της Τουρκίας, να πραγματοποιήσει την εδώ και αρκετό διάστημα σχεδιαζόμενη εισβολή στο εσωτερικό της Συρίας, επικαλούμενη ότι έχει ως στόχο τους τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους, αλλά και χωρίς να κρύβει την πρόθεσή της να ξεκαθαρίσει λογαριασμούς και με τους Κούρδους.

Μέσω της επιχείρησης αυτής ο Ταγίπ Ερντογάν έχει ως στόχο, πρώτον να δείξει ότι πολεμά τους τζιχαντιστές τρομοκράτες του ISIS, βγάζοντας από πάνω του τη ρετσινιά της συνεργασίας μαζί τους, δεύτερον επικοινωνιακά να αποδείξει ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις παρά τον εξευτελισμό που έχουν υποστεί με τα γεγονότα που ακολούθησαν το αποτυχημένο πραξικόπημα είναι ακόμα αξιόμαχες, και τρίτον και πιο σημαντικό να βάλει πόδι στη Συρία κτυπώντας τους Κούρδους στη βάση από όπου ξεκινούν οι επιθέσεις τους στη νοτιοανατολική Τουρκία. Εδώ βέβαια, πρέπει να επισημανθεί ότι η επιχείρηση αυτή κρύβει παγίδες για τον Ερντογάν και την Τουρκία, με δεδομένο ότι ήδη είχε την πρώτη απώλεια με το θάνατο τούρκου στρατιώτη από επίθεση των Κούρδων.

Το τρίτο και πλέον σημαντικό γεγονός, ήρθε δυο εικοσιτετράωρα μετά την εισβολή στη Συρία και έχει να κάνει με τη συνάντηση Κέρι – Λαβρόφ στη Γενεύη όπου οι δηλώσεις τους για το θέμα των Κούρδων στη Συρία μόνο χαμόγελα μπορεί να προκαλέσουν στην Άγκυρα και τον Ερντογάν.

Οι δηλώσεις των Υπουργών Εξωτερικών των ΗΠΑ και της Ρωσίας ότι δεν υποστηρίζουν πρωτοβουλία ανεξαρτησίας των Κούρδων στη Συρία και ότι η χώρα πρέπει να παραμείνει ενιαία, βάζουν τέρμα στις προσδοκίες ανεξάρτητου η αυτόνομου κουρδικού κράτους στη βόρεια Συρία, και προκαλούν ανάσες ανακούφισης στην Τουρκία. Το ίδιο σημαντικό είναι και το σχόλιο του Τζόν Κέρι, ότι όλες οι κινήσεις των ΗΠΑ με τους Κούρδους στη Συρία, έγιναν σε στενή επαφή με τους φίλους μας του Τούρκους, των οποίων αντιλαμβανόμαστε τις ανησυχίες.

Η Αντίδραση Ομπάμα…

Με βάση όλα αυτά τα γεγονότα και τις εξελίξεις είναι σαφές ότι η οποιαδήποτε στρατηγική, εάν είχε, η οκταετής διακυβέρνηση Ομπάμα στην περιοχή έχει κτυπήσει τοίχο. Ο Ερντογάν έχει αυτονομηθεί και οι ΗΠΑ τρέχουν από πίσω από τις εξελίξεις. Με πρώτη εκτίμηση, λανθασμένη κατά την ταπεινή άποψή μου, θα ήταν ότι για να σώσει την παρτίδα, θα πρέπει η Ουάσιγκτον να πέσει στα γόνατα και να ικανοποιήσει τον Ερντογάν. Δυστυχώς, μέχρι στιγμής αυτό φαίνεται να γίνεται.

Διπλωματικό Παρασκήνιο…

Ας δούμε όμως και κάποιες περαιτέρω πληροφορίες για το διπλωματικό παιχνίδι στην περιοχή οι οποίες δημιουργούν ακόμη πιο ανησυχητική εικόνα, διότι αποδεικνύουν το στρατηγικό αδιέξοδο στο οποίο έχουν οδηγηθεί οι ΗΠΑ.

Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, Μελβούτ Τσαβούσογλου, άφησε να εννοηθεί ότι ο Ρώσος Πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν, θα επισκεφτεί την Αττάλεια, μετά από πρόσκληση του Ταγίπ Ερντογάν, για να παρακολουθήσουν ποδοσφαιρικό αγώνα.

Η Τουρκία είχε ενημερώσει την Ρωσία και το Ιράν, για την πραγματοποίηση της επιχείρησης, «Ασπίδα του Ευφράτη» στη Συρία. Έτσι εξηγείται και οι χαμηλών τόνων αντίδραση της Μόσχας και της Τεχεράνης αναφορικά με την επιχείρηση.

Σύμφωνα, με άλλες πληροφορίες ο Ερντογάν, ενδέχεται πολύ σύντομα να επισκεφτεί την Τεχεράνη, ενώ στο διπλωματικό παρασκήνιο ακούγεται έντονα ότι η Τεχεράνη διαδραματίζει μεσολαβητικό ρόλο μεταξύ της Τουρκίας και του καθεστώτος Άσαντ στη Δαμασκό.

Η πολιτική της Ουάσιγκτον στη Συρία βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, και ο Ερντογάν στρέφεται όλο και πιο πολύ προς τη Ρωσία και το Ιράν, για να επιλύσει το πρόβλημα που έχει στη Συρία. Οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, βρίσκονται σε επαφή με τη Δαμασκό από τον Μάϊο, και πολλοί αναφέρουν ότι είναι θέμα χρόνου η αποκατάσταση επίσημων σχέσεων και επαφών, με τον Ταγίπ Ερντογάν να αποδέχεται την παραμονή Άσαντ στην εξουσία.

Το Μέλλον των Κούρδων…

Αυτό θα αποτελέσει ταφόπλακα στην μακροχρόνια αμερικανική πολιτική για αλλαγή καθεστώτος στη Συρία. Η Τουρκία γίνεται βασικός παίκτης στην ακεραιότητα (τέλος στο Κουρδικό όνειρο) της Συρίας.

Αυτή η εξέλιξη έχει και επιπτώσεις στο Ιράκ. Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας η σύναψη συμμαχίας μεταξύ δύο από τα βασικά κουρδικά Κόμματα του Ιράκ, της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν και του Γκορράν, στην ουσία βάζει τέρμα στα σχέδια του τρίτου Κόμματος, του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν, για διενέργεια δημοψηφίσματος για ανεξάρτητο Κουρδιστάν.

Ο Υπουργός Εξωτερικών της Συρίας, Γουαλίντ Αλ Μουαλέμ, επισκέφθηκε τη Βαγδάτη την περασμένη Πέμπτη και καθώς, όπως όλα δείχνουν, σε συμβατικό επίπεδο ο πόλεμος εναντίον του ISISμπαίνει στο τελικό του στάδιο, Συρία και Ιράκ έχουν πολλά να συζητήσουν και να συνεργαστούν. Και οι δυο επιθυμούν την ανάσχεση των σχεδίων της Ουάσιγκτον για ανεξάρτητο Κουρδιστάν που ξεκινούν από τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991.

Την ίδια στιγμή Άγκυρα και Τεχεράνη έχουν κοινά συμφέροντα, διότι πιστεύουν ότι ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν μπορεί να χρησιμοποιηθεί από ξένες δυνάμεις ως βάση για παρεμβάσεις στην περιοχή.

Η υποστήριξη της Τουρκίας είναι κρίσιμη για το Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα και την κυβέρνησή του στο Ερμπίλ. Η Άγκυρα διατηρεί στρατιωτική βάση κοντά στη Μουσούλη και σαν αποτέλεσμα έχει μεγάλη επιρροή στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Ο ηγέτης του Κουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος, Μασούντ Μπαρζάνι, συναντήθηκε με τον Ερντογάν στην Άγκυρα την περασμένη Τρίτη, και την ίδια στιγμή ο γιός του Νετσερβάν Μπαρζάνι, Πρωθυπουργός της περιφερειακής Κουρδικής Κυβέρνησης στο Ερμπίλ, πήγε στην Τεχεράνη για συζητήσεις με την ηγεσία του Ιράν.

Αυτό δείχνει σοβαρή προετοιμασία της επίσκεψης Ερντογάν στην Τεχεράνη, και συντονισμό των κινήσεων Άγκυρας και Τεχεράνης στο Κουρδικό και τη στρατηγική στην ευρύτερη περιοχή.

Το Μέλλον…

Όλα αυτά δείχνουν ότι η υφέρπουσα ατζέντα και στρατηγική των ΗΠΑ στην περιοχή είναι απομονωμένη, και υπάρχει κίνδυνος ο στρατηγική οπισθοχώρηση σε Συρία και Ιράκ να επεκταθεί σε άλλα κρίσιμα σημεία, όπως ο Λίβανος, η Υεμένη, το Μπαχρέην. Ανάμεσα στους χαμένους από αυτό το σκληρό στρατηγικό – διπλωματικό πόκερ θα είναι επίσης το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία.

Συμπερασματικά οι εξελίξεις και το παιχνίδι στην περιοχή δείχνουν, ότι η για δεκαετίες κυριαρχία της Δύσης στη Μέση Ανατολή αρχίζει να ξηλώνεται. Η αποδυνάμωση της Συρίας, του Ιράκ, και της Αιγύπτου, ευνόησε περιστασιακά την στρατηγική των ΗΠΑ, αλλά σήμερα η ανάδειξη της Τουρκίας και του Ιράν ως περιφερειακές δυνάμεις, αλλάζει την εξίσωση αρνητικά για τις ΗΠΑ και τη Δύση.

Η ανάσχεση και αποτροπή αυτής της εξέλιξης θα απαιτήσει διαμόρφωση μιας μακροχρόνιας σοβαρής στρατηγικής, που τουλάχιστον αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Σε μια στιγμή μάλιστα όταν στο παιχνίδι μπαίνουν και νέοι ισχυροί παίκτες, όπως αποδεικνύει η επίσκεψη υψηλόβαθμου Ναυάρχου της Κίνας στη Δαμασκό την περασμένη εβδομάδα.

Όλη αυτή η εικόνα δείχνει πόσο πολύπλοκο και σκληρό είναι το στρατηγικό παιχνίδι που βρίσκεται σε εξέλιξη στην ευρύτερη περιοχή μας και δυστυχώς η Ουάσιγκτον δείχνει να μην έχει στρατηγική αντιμετώπισης των ραγδαίων εξελίξεων. Ας ελπίσουμε να αποφευχθεί μια αμερικανική τραγωδία και με την ανάληψη καθηκόντων από το νέο Πρόεδρο στις 20 Ιανουαρίου του 2017, οι ΗΠΑ να επανέλθουν στο παιχνίδι με σοβαρή στρατηγική. Οτιδήποτε άλλο ενέχει κινδύνους σε πολλά μέτωπα τα οποία ακουμπούν και την Ελλάδα.

Βέβαια, εάν μια ανάλυση θέλει να είναι σοβαρή δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο οι Ηνωμένες Πολιτείες να έχουν στο μυαλό τους μια στρατηγική η οποία έχει ως στόχο να χώσει στο βάλτο της Μέσης Ανατολής και του Περσικού Κόλπου, τους αντίπαλους παίκτες στη διεθνή σκακιέρα, έτσι ώστε να έχει το χρόνο να αφοσιωθεί σε άλλα μέτωπα που αυτή τη στιγμή θεωρεί πιο κομβικά για τα συμφέροντας της, όπως αυτό του Ειρηνικού.

Σε κάθε περίπτωση, μετά την στρατηγική αποσύνθεση της οκταετίας Ομπάμα, ο επόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ, είτε η Χίλαρι Κλίντον, είτε ο Ντόναλντ Τράμπ θα πρέπει να προετοιμάζεται για ένα δύσκολο και επικίνδυνο παζλ στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Νίκος Φίλης αποφάσισε να... γράψει πάλι Ιστορία. Το κακό είναι ότι το πρόσφατο παρελθόν του υπουργού Παιδείας μόνο καλός οιωνός δεν είναι για την πρόθεσή του να ανοίξει ξαφνικά το κεφάλαιο του Εμφυλίου στην Ελλάδα. Ο κ. Φίλης, ο άνθρωπος που «βάπτισε» τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας «εθνοκάθαρση» και την έβγαλε από την ύλη των σχολικών βιβλίων, δεν μπορεί να είναι ο εγγυητής της συγγραφής κρίσιμων και πολιτικά «ευαίσθητων» κεφαλαίων του σύγχρονου ελληνικού δράματος που ήταν ο Εμφύλιος Πόλεμος.

Η «ρεπούσια» λογική των συνωστισμών, που και ο ίδιος υιοθετεί, μόνο σε εθνικά ατοπήματα μπορεί να οδηγήσει. Στον σύντομο χαιρετισμό του στο Πάρκο Εθνικής Συμφιλίωσης στον Γράμμο, ο υπουργός Παιδείας αναφέρθηκε στην ανάγκη αναδιαμόρφωσης των σχολικών βιβλίων με το επιχείρημα ότι «δεν πρέπει να υπάρχουν λευκές σελίδες στα σχολικά βιβλία Ιστορίας» και ότι «πρέπει να προσεγγίζουμε την Ιστορία με σεβασμό στη μνήμη, στον πόνο όλων των Ελλήνων, και κυρίως με σεβασμό στα γεγονότα».

Μόνο που ο κ. Φίλης θα έπρεπε να γνωρίζει ότι αυτές οι σελίδες που αποκαλεί «λευκές» είναι σελίδες γραμμένες με αίμα χιλιάδων Ελλήνων, και σίγουρα η αναβίωση τέτοιων μνημών σε αυτή την ιστορική συγκυρία μόνο έναν νέο διχασμό μπορούν να προκαλέσουν. Εναν διχασμό που δεν έχουμε την πολυτέλεια να ξαναζήσουμε, και μάλιστα καλλιεργώντας τον σε εφήβους. Και, επιπλέον, οι συγγραφείς του ΣΥΡΙΖΑ θα τολμήσουν να καταγράψουν την αλήθεια ή θα προσπαθήσουν να εξισορροπήσουν καταστάσεις;

Εάν ο υπουργός Παιδείας ονειρεύεται να ξαναγράψει την Ιστορία στα μέτρα του, καλό θα ήταν να αποφύγει να δηλητηριάσει τα παιδιά με ιδέες και σκέψεις οι οποίοι πολύ θα απέχουν από τα ιστορικά γεγονότα και απλά θα υλοποιούν σε πνευματικό επίπεδο τον... τρίτο γύρο μιας αναμέτρησης που προκάλεσε δάκρυα, αίμα και πόνο.

Η εθνική συμφιλίωση, αρέσει - δεν αρέσει στον κ. Φίλη, έγινε πράξη από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος έκλεισε σε πολλά επίπεδα ένα δύσκολο και επώδυνο κεφάλαιο της ελληνικής Ιστορίας. Αν ανοίξει τον ασκό του Αιόλου, θα σπείρει ανέμους, αλλά τις θύελλες θα τις θερίσει ο ελληνικός λαός.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Julien Barnes-Dacey

Η τουρκική στρατιωτική παρέμβαση στη Βόρεια Συρία, βοηθώντας τους αντάρτες να καταλάβουν την πόλη Jarablus από την ISIS, αντιπροσωπεύει την πιο τολμηρή κίνηση της Άγκυρας στην μακροχρόνια σύγκρουση στην Συρία. Είναι σαφές ωστόσο ότι οι κουρδικές φιλοδοξίες θα συναντήσουν τώρα εμπόδια καθώς διάφοροι παράγοντες προσπαθούν να τις ανταλλάξουν με την στήριξη της Τουρκίας.

Η επίσημη αιτιολογία για το ότι οι τουρκικές δυνάμεις πέρασαν τα σύνορα, είναι η απειλή που συνιστά για την Τουρκία η ISIS. Αλλά η ISIS επιχειρεί στη νότια πλευρά της Τουρκίας και διεξάγει ακόμη και τρομοκρατικές επιθέσεις στην Τουρκία, για χρόνια. Στην πραγματικότητα, η κύρια αιτία είναι πιθανό να ήταν η ανάγκη να αποφευχθεί η προς τα δυτικά επέλαση των Κούρδων της Συρίας, που θέλουν να εδραιώσουν τον έλεγχό τους στα βόρεια σύνορα της Συρίας με την Τουρκία. Η Άγκυρα εδώ και καιρό έχει εκφράσει την αντίθεσή της σε αυτή την προσπάθεια και συχνά έχει απειλήσει με αντίποινα (χωρίς να διευκρινίζει) τους Κούρδους εάν μετακινηθούν δυτικά του ποταμού Ευφράτη. Το ίδιο το όνομα της επιχείρησης, Ασπίδα του Ευφράτη, υπογραμμίζει ότι αυτή είναι η κύρια πρόθεση της Άγκυρας.

Πράγματι, η παρέμβαση σηματοδοτεί μια απρόσμενη σύγκλιση μεγάλου αριθμού παραγόντων που έχουν βρει κοινή αιτία για να κινηθούν εναντίον των Κούρδων. Οι κουρδικές δυνάμεις ήταν κάποτε χρήσιμοι εταίροι για πολλούς παράγοντες στον συριακό πόλεμο, αλλά τώρα ίσως να στερεύουν από τύχη.

Η αμερικανική κυβέρνηση, η οποία έχει στηριχθεί στις κυριαρχούμενες από τους Κούρδους Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) ως τις βασικές επίγειες δυνάμεις της στη Συρία κατά της ISIS, απάντησαν στην τουρκική επέμβαση επιβάλλοντας νέους περιορισμούς στους Κούρδους. Συγκεκριμένα, απείλησαν να δοθεί τέλος στην στρατιωτική στήριξη εάν οι Κούρδοι δεν συμμορφωθούν με τις τουρκικές ανησυχίες. Εν μέρει αυτό αντανακλά την αμερικανική αναγνώριση ότι οι κουρδικές δυνάμεις μπορούν να προχωρήσουν μόνο ως εδώ στην κατάληψη αραβικών (στην πλειονότητά τους) εδαφών από την ISIS. Οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι χρειάζονται τις αραβικές σουνιτικές δυνάμεις -πολλές εκ των οποίων υποστηρίζονται από την Τουρκία- να αναλάβουν την μάχη στην καρδιά της ISIS στη Συρία.

Αλλά η μετατόπιση της αμερικανικής στάσης μπορεί επίσης να υποδηλώνει μια βαθύτερη ανησυχία. Οι διπλωματικοί ελιγμοί μετά από την πρόσφατη απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία, υποδηλώνουν ότι η Άγκυρα ίσως εξετάζει μια στρατηγική επανευθυγράμμιση. Κρίνοντας από τα τελευταία δημοσιεύματα στις φιλοκυβερνητικές τουρκικές εφημερίδες, η τουρκική κυβέρνηση τώρα φαίνεται να πιστεύει ότι οι ΗΠΑ προσπαθούν να την ανατρέψουν ή ακόμη και να καταστρέψουν την Τουρκία, τόσο μέσω στήριξης στους Gulen-ιστές όσο και μέσο της στήριξης για τους Κούρδους στη Συρία και στο Ιράκ. Αυτό μπορεί να αυξάνει την αίσθηση στην Ουάσιγκτον ότι τώρα δεν είναι η ώρα να αποξενώσει τον σύμμαχό της στο ΝΑΤΟ, που είναι τελικά πολύ πιο σημαντικός εταίρος από τους ΚΟύρδους.

Τις τελευταίες εβδομάδες, η Άγκυρα έχει εμπλακεί σε έναν έντονο γύρο υψηλής διπλωματίας με την Ρωσία, και το Ιράν και η Συρία είναι υψηλά στην ατζέντα. Αν και επισήμως δεν συμβιβάζεται στο ότι ο Assad πρέπει να φύγει, η Τουρκία έχει μετατοπιστεί προς την ιδέα ότι ο Assad δεν θα είναι μέρος της Συρίας στο "μακροπρόθεσμο” μέλλον. Αυτό αντιπροσωπεύει μια λεπτή αλλά σημαντική αντίθεση με την προηγούμενη, πιο αποφασιστική γραμμή, ότι πρέπει να φύγει στο τέλος μιας βραχυπρόθεσμης μελλοντικής μετάβασης.

Ο Assad και οι υποστηρικτές του έχουν κρατηθεί από αυτή την υπό εξέλιξη, αν και ακόμη ατελής, τουρκική θέση. Για χρόνια το καθεστώς του Assad είχε μία σιωπηρή συμφωνία μη επίθεσης με τους Κούρδους. Αλλά οι δυνάμεις της συριακής κυβέρνησης πρόσφατα άνοιξαν ενα νέο μέτωπο εναντίον τους, ξεκινώντας αεροπορικές επιδρομές στην υπό κρατικό έλεγχο πόλη Hassakeh. Η επίθεση είχε σίγουρα στόχο να στείλει μήνυμα στην Άγκυρα ότι η Δαμασκός θα μπορούσε να αποτελέσει έναν αποτελεσματικό εταίρο στο να συγκρατήσει την κουρδική πρόκληση -ίσως πιο αποτελεσματικά από ό,τι οι ΗΠΑ.

Στο μεταξύ, οι συνομιλίες μεταξύ της Τουρκίας και των βασικών υποστηρικτών του Assad, κατέληξαν σε μια ανανεωμένη κοινή δέσμευση για την εθνική ενότητα της Συρίας. Και παρά την αναπόφευκτη καταδίκη από την Δαμασκό της παράβασης της συριακής κυριαρχίας, οι αντιδράσεις της Ρωσίας και του Ιράν στην τουρκική εισβολή, ήταν απροσδόκητα σιωπηρές. Η Τεχεράνη, η οποία αντιμετωπίζει την δική της εσωτερική κουρδική πρόκληση, δεν είπε απολύτως τίποτα. Επιπλέον, είναι πιθανό να έχει υπάρξει ένας ελάχιστος συντονισμός μεταξύ της Άγκυρας και της Μόσχας, δεδομένης της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας στη Συρία και της έγνοιας της Τουρκίας να διασφαλίσει ότι δεν προκάλεσε ένα περιστατικό παρόμοιο με εκείνο που κατέληξε στην κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους πριν από ένα χρόνο. Αυτή η αιφνίδια σύγκρουση διατάραξε τις ρωσό-τουρκικές σχέσεις, οι οποίες μόλις προσφάτως έχουν ανακάμψει.

Που πάει η Τουρκία από εδώ;

Ακόμη κι αν ο ανταγωνισμός για την τουρκική στήριξη έχει σφυρηλατήσει μια σπάνια ενότητα γύρω από το κουρδικό ζήτημα, παραμένει αβέβαιο πόσο αυτό θα επηρεάσει τον ευρύτερο πόλεμο. Όπως συμβαίνει τόσο συχνά στην συριακή κρίση, ένα φαινομενικά αποφασιστικό βήμα, κρύβει ένα πλήθος διχασμών και πολύπλοκων καταστάσεων.

Η τουρκική επανατοποθέτηση πρέπει να τεθεί στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης ένοπλης στήριξης της Άγκυρας για τους Σύριους αντάρτες στο Χαλέπι, καθώς αντιμετωπίζουν τις δυνάμεις του καθεστώτος που έχουν τη στήριξη του Ιράν και της Ρωσίας. Αν και φαίνεται να υπάρχει κάποια ευθυγράμμιση στο κουρδικό ζήτημα -το οποίο ο Assad και οι υποστηρικτές του ελπίζουν ότι τελικά θα σύρει την Τουρκία σε μια νέα θέση για τον εμφύλιο πόλεμο ευρύτερα- η μάχη στο Χαλέπι γίνεται όλο και πιο έντονη. Οι Σύριοι αντάρτες είναι πιθανό να δουν την τουρκική εισβολή ως ένα γεγονός που είναι game changer προς όφελός τους και να πιέσουν ακόμη περισσότερο εναντίον των δυνάμεων του καθεστώτος.

Ένα βασικό ερώτημα είναι εάν η Άγκυρα βλέπει την στήριξή της για τις ομάδες των ανταρτών ως μέρος μιας ευρύτερης διαπραγματευτικής τακτικής με στόχο την ενίσχυση της θέσης της για μια ειλικρινή διαπραγμάτευση με τους υποστηρικτές του Assad. Ή στην πραγματικότητα η Άγκυρα προσπαθεί να αποσπάσει την προσοχή των υποστηρικτών του Assad με μια υπόνοια μιας νέας θέσης για την διασφάλιση των κουρδικών της συμφερόντων ενώ τελικά παραμένει προσηλωμένη σε μια πιο άμεση αλλαγή καθεστώτος στην Συρία; Στο τέλος, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι οι διαφορετικοί παράγοντες μπορούν να παραμείνουν ταυτόχρονα ευθυγραμμισμένοι με το κουρδικό ερώτημα, διατηρώντας παράλληλα μια βίαιη μάχη αλλού. Κάτι θα πρέπει να προκύψει.

Πολλά ασφαλώς, θα εξαρτηθούν από το πώς ακριβώς θα εξελιχθεί η επέμβαση της Τουρκίας. Πιο έντονα, μένει να δούμε εάν η Τουρκία θα συρθεί σε μια βαθύτερη σύγκρουση με τους Κούρδους στην Συρία. Ενώ οι ΗΠΑ ιδιαίτερα προσπαθούν να μεσολαβήσουν μεταξύ των δύο συμμάχων τους για να διατηρήσουν μια κοινή εστίαση στην μάχη κατά του ISIS, είναι δύσκολο να δούμε πώς αυτό δεν θα γίνει χαοτικό. Για τους Κούρδους, όλη η σύγκρουση αφορά το πώς να εγκαταστήσουν μια κρατική υπόσταση εντός της Συρίας. Για την Τουρκία, αφορά το πώς θα αποτρέψει μια τέτοια έκβαση.

Αυτό εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το ποια είδους παρουσία σκοπεύει να αφήσει η Τουρκία στην Συρία. Πραγματικά, μπορεί τώρα να δεσμεύεται σε μια πιο δαπανηρή διαδικασία από ο,τι αρχικά πίστευε. Υπήρχαν σοβαροί λόγοι για την χρόνια επιμονή της Άγκυρας ότι οποιαδήποτε παρέμβαση στην Συρία, θα μπορούσε να είναι διαχειρίσιμη μόνο σε διεθνές επίπεδο. Αλλά η Τουρκία βρίσκεται τώρα μόνη της στην Συρία, με μια μικρή μόνο στήριξη από τις ΗΠΑ, αντιμετωπίζοντας σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την φύση της στρατηγικής εξόδου της.

Τα τελευταία χρόνια έχουν επανειλημμένως αναδείξει την ανικανότητα των ανταρτών να κρατήσουν τα εδάφη που κατακτούν, με την ανακατάληψη από την ISIS της Al-Ral τον Απρίλιο μετά από την κατάληψη της πόλης από τους αντάρτες, υποστηριζόμενους από την Τουρκία, ένα παράδειγμα. Η Τουρκία μπορεί κάλλιστα να χρειαστεί να παραμείνει και να κλιμακώσει την παρουσία της για κάποιο καιρό εάν θέλει να παραμείνουν τα συμφέροντά της. Στο τέλος, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αυτό θα μπορούσε να είναι ο καθοριστικός παράγοντας που θα διαμορφώσει την τοποθέτηση της Τουρκίας στον εμφύλιο πόλεμο ευρύτερα.

Αλλά για την ώρα, μόνο ένα πράγμα είναι βέβαιο. O πόλεμος στη Συρία μόλις έγινε πιο περίπλοκος.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ιπποκράτη Δασκαλάκη

Τις μεταμεσονύκτιες ώρες της 24 Αυγούστου ξεκίνησε η περιορισμένης έκτασης αναμενόμενη τουρκική στρατιωτική επέμβαση στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας. Τουρκικά στρατιωτικά μέσα και τμήματα των ειδικών δυνάμεων παρείχαν κάλυψη σε μαχητές των «μετριοπαθών» αντιπάλων του Assadγια να εκδιώξουν τους τζιχαντιστές του ISIS από τη συνοριακή συριακή πόλη Jarablus. Ο στόχος είχε επιτευχθεί μέχρι το τέλος της ημέρας, υπό την κάλυψη και αμερικανικών αεροσκαφών και χωρίς να προβληθεί ισχυρή αντίσταση από τους τζιχαντιστές.

Πρωταρχικός στόχος της τουρκικής επέμβασης, όπως και απροκάλυπτα δηλώθηκε, είναι η αναχαίτιση της κουρδικής προέλασης δυτικά του ποταμού Ευφράτη. Δευτερεύων στόχος, η εξουδετέρωση των μαχητών του ISISπου με ορμητήριο τα τουρκοσυριακά σύνορα προβαίνουν σε σειρά τρομοκρατικών πράξεων στην Τουρκία. Η τουρκική ενέργεια έτυχε της αμερικανικής αποδοχής, της ρωσικής σιωπηράς συγκατάθεσης, της απόλυτης σιωπής της Τεχεράνης και μιας χλιαρής αντίδρασης της Δαμασκού. Αναπόφευκτα, νέες θεωρίες συνωμοσίας, νέες συμμαχίες και νέα σενάρια εμφανίστηκαν για να εξηγήσουν τις εξελίξεις.

Ειδικά στον ελληνικό Τύπο, εμφανής είναι η αγωνία για τη μετά την κατάληψη της Jarablus, παρεμπόδιση της συνένωσης των κουρδικών καντονιώντης Συρίας. Μια ανησυχία που βασίζεται στη γενικώς αποδεκτή ρήση «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» αλλά παραγνωρίζει σωρεία άλλων παραγόντων,προϋποθέσεων και εθνικών συμφερόντων. Ανάλογη αγωνία παρατηρούμε για την επιβίωση του καθεστώτος του Άσσαντ αντί να ανησυχούμε και να επικροτούμε την επικράτηση μιας μετριοπαθούς διάδοχης κατάστασης. Αντίστοιχες προτιμήσεις, συχνά μερικώς δικαιολογημένες, εμφανίσαμε και στο παρελθόν για αποτυχημένα καθεστώτα που είχαν στοχοποιηθεί από την πλειονότητα του πολιτισμένου κόσμου. Εκτιμώ ότι ενίοτε, εμείς οι Έλληνες, αναζητούμε εναγωνίως «συμμάχους» οι οποίοι θα αναλάβουν μαζί μας να μοιραστούν το πραγματικά μεγάλο βάρος της αναχαίτισης της τουρκικής επεκτατικότητας. Αδυνατούμε να αντιληφθούμε ότι η προσέλκυση αξιόπιστων «συμμάχων» είναι απόρροια του δικού μας ειδικού βάρους, της δικής μας ισχύος και κυρίως της δικής μας αποφασιστικότητος να προστατεύσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Επανερχόμενοι όμως στην τουρκική επέμβαση, παρατηρούμε ότι η Άγκυρα, παρά τις επιμέρους τριβές με τους υπολοίπους εμπλεκόμενους, έχει επιτύχει τη λιγότερο ή περισσότερο, εμφανή έγκριση τους για να προχωρήσει στο σχέδιο της. Αντίστοιχη έγκριση, με συγκεκριμένο όριο (ίσως και συγκεκριμένη παρέκκλιση για το Manbij) δόθηκε από τους Αμερικάνους και στους Κούρδους (Syrian Democratic Forces-SDF) οι όποιοι φαίνεται και να συμμορφώνονται. Δίαυλοι επικοινωνίας έχουν κατά καιρούς αναπτυχθεί μεταξύ όλων σχεδόν των εμπλεκομένων στη συριακή κρίση και τελευταία φαίνεται ότι δρομολογείται και αποκατάσταση επαφής Άγκυρας-Δαμασκού. Το φαινόμενο αυτό είναι αναπόφευκτο σε μια ανελέητη πενταετή σύγκρουση στην οποία καμία πλευρά δεν φαίνεται ικανή να επικρατήσει ενώ τα αποσταθεροποιητικά αποτελέσματα της έχουν διαχυθεί σε μεγάλη κλίμακα.

Υπό αυτό το πρίσμα, η τουρκική επέμβαση, ενδεχομένως να θέτει τέρμα σε επικίνδυνους μαξιμαλιστικούς στόχους Κούρδων για περαιτέρω προέλαση δυτικώς του Ευφράτη και σε εδάφη χωρίς κουρδική πλειονότητα. Αντίστοιχα, περιορίζει τυχόν όνειρα της Δαμασκού περί αποκατάστασης του ελέγχου σε όλη την επικράτεια με τη βοήθεια της ρωσικής αεροπορίας αλλά και των κουρασμένων ιρανών εθελοντών. Συγχρόνως περιορίζει το χώρο που ελέγχει ο ISIS και υπό προϋποθέσεις ίσως περιορίσει και τις ροές προσφύγων προς την Τουρκία και εν συνεχεία προς την Ευρώπη. Αναμφίβολα όλα τα παραπάνω αποτελούν δευτερεύοντες στόχους της Τουρκίας αλλά με μια συντονισμένη προσπάθεια, κυρίως ΗΠΑ-Ρωσίας, μπορεί να καταστούν αμοιβαία οφέλη για όλους τους εμπλεκομένους. Βέβαια, η τουρκική επέμβαση, εφόσον παραμείνει συγκρατημένη και εντός των ορίων που μάλλον έχει αποδεχθεί, θα επιφέρει ενίσχυση της πολιτικής της Άγκυρας, του κυρίαρχου «Σουλτάνου» αλλά και μερική αποκατάσταση του καταρρακωμένου γοήτρου των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων.

Να μη διαφεύγει της προσοχής μας ότι πέραν ενός ορίου ενδυνάμωση των Κούρδων δεν είναι επιθυμητή για τους περισσοτέρους των εμπλεκομένων και ειδικά για τις γειτονικές χώρες με κουρδικές μειονότητες (Τουρκία, Ιράκ, Ιράν, Συρία). Επιπλέον, ΗΠΑ και Ευρώπη, επιζητούν ως επί το πλείστον τη σταθερότητα της περιοχής και όχι τυχόν αποκατάσταση αδικιών των προηγουμένων αιώνων! Ήδη οι ΗΠΑ επιζητούν τη σταδιακή τους απομάκρυνση και απεμπλοκή. Ούτε όμως η ίδια η Ρωσία φαίνεται ότι ονειρεύεται την επιστροφή στην εποχή των χιλιάδων σοβιετικών συμβούλων στη Μέση Ανατολή. Η σταθερότητα της περιοχής, η αντιμετώπιση της εξαγώγιμης τρομοκρατίας, η επικερδής συμμετοχή σε ενεργειακά προγράμματα, η εκμετάλλευση νέων αγορών αποτελούν τους στόχους των μεγάλων δυνάμεων με τη βασική υποσημείωση της μη ανάδειξης ενός, τοπικού ή μη, κυρίαρχου παίκτη. Δυστυχώς όμως αρκετοί από τους τοπικούς «παίκτες» αποδεικνύονται ακόμη «ανώριμοι» και με αποτυχημένες επιλογές τους δυναμιτίζουν τη σταθερότητα επιδιώκοντας τη μαξιμαλιστική προώθηση των στόχων τους.

Παρά τη διαφαινόμενη μερική τουρκική επιτυχία, η Άγκυρα έχει να διανύσει μεγάλο και δύσκολο δρόμο τα επόμενα χρόνια, ισορροπώντας μεταξύ της παραχώρησης περιορισμένης αυτονομίας στους Κούρδους και στη δυναμική αντιμετώπιση τους. Οι κουρδικές επαρχίες της Συρίας θα αποκτήσουν αναπόφευκτα,de facto ή de jure, μια εκτεταμένη αυτονομία, παραπλήσια του ιρακινού Κουρδιστάν χωρίς να φαίνεται πιθανή μια επαναχάραξη των συνόρων. Η ικανότητα του Ερντογκάν ως ηγέτη θα φανεί από το κατά πόσο θα είναι ικανός να εντάξει τους Κούρδους σε μια ενωμένη ευημερούσα τουρκική ομοσπονδιακή δημοκρατία, ενδυναμώνοντας σε τελευταία ανάλυση το τουρκικό κράτος ή θα το οδηγήσει σε μια συνεχόμενη αιμορραγία χωρίς τέλος. Το βράδυ της 15ης Ιουλίου, η Τουρκία διέφυγε –ίσως κατά σύμπτωση- τον κίνδυνο ενός εμφυλίου πολέμου. Στο κουρδικό όμως ζήτημα, η σύγκρουση είναι εδώ και δεκαετίες σε εξέλιξη και κάθε ώρα που περνάει καθιστά δυσκολότερη μια προσέγγιση καθώς ενισχύει την αντιπαλότητα με δεσμούς αίματος και από τις δύο πλευρές.

Αν βέβαια ρωτάτε πια εξέλιξη συμφέρει την Ελλάδα, επιτρέψτε μου να επιλέξω την επικράτηση της σταθερότητος στην ευρύτερη περιοχή που εκτιμώ ότι υπό προϋποθέσεις ενδέχεται να οδηγήσει σε αποδυνάμωση του ρόλου, της ισχύος αλλά και σε μια σταδιακή αναδιαμόρφωση της ενιαίας μορφής του σημερινού επεκτατικού και αναθεωρητικού τουρκικού κράτους. Καίτοι όμως η βίαιη διάσπαση ή δημιουργία χαλαρής ομοσπονδίας-συνομοσπονδίας στην Τουρκία (Τούρκοι-Κούρδοι όπως στην περίπτωση του Ιράκ), προβάλλονται ως ελκυστικές εξελίξεις, εντούτοις ενέχουν τον κίνδυνο της προσπάθειας αντιστάθμισης των απωλειών με επεκτατική κίνηση προς δυσμάς αλλά ακόμη και τυχόν μετεξέλιξης της νέας Τουρκίας σε μια ακόμη περισσότερο ισχυρή αναθεωρητική σουνιτική δύναμη. Συνοψίζοντας, κάθε άλλη λύση πέραν της σταθεροποίησης της ευρύτερης περιοχής, όσο δελεαστική και να προβάλλει, ενέχει κινδύνους μη διαχειρίσιμους από την Ελλάδα (ειδικά την παρούσα χρονική συγκυρία) αλλά και τη Δύση γενικότερα. Επειδή όμως η εξέλιξη των γεγονότων δεν καθορίζεται και ελάχιστα επηρεάζεται από τις ενέργειες και κυρίως τις επιθυμίες μας, προέχει η προετοιμασία μας για αντιμετώπιση κάθε ενδεχομένου, με βάση την αρχή της «αυτοβοήθειας» αλλά και την τοποθέτηση μας με την ορθή «συμμαχία».

* Ο κ. Ιπποκράτης Δασκαλάκης είναι Υποστράτηγος (εα) (rafaelmarippo@yahoo.gr)

- Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου
- Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
- Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)
- Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)
- Διαλέκτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου