Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Μαΐ 2015

Η παραμονή στο ευρώ ίσως αποδειχθεί πιο καταστροφική μακροπρόθεσμα για την Ελλάδα από την επιστροφή στη δραχμή, σημειώνει ο Guardian και βλέπει ως μόνη λύση του Αλέξη Τσίπρα ένα δημοψήφισμα…

Ο αρθρογράφος του Guardian, Λάρι Έλιοτ αναπτύσσει την σκέψη του αναφορικά με την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ, με αφορμή την πρόσφατη δήλωση του Γιάνη Βαρουφάκη, πως …θα ήταν καλύτερο για τη χώρα να χρησιμοποιούσε τη δραχμή.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, οι πιστωτές της Ελλάδας ξέρουν πολύ καλά ότι η χώρα έχει μόνο δύο επιλογές. Να παραδοθεί στις επιθυμίες των εταίρων ή να βγει από το ευρώ.
Ωστόσο, οι δανειστές της γνωρίζουν πολύ καλά ότι η χώρα δεν επιθυμεί την έξοδο από την Ευρωζώνη οπότε και περιμένουν την υποχώρηση της Ελλάδας σε αρκετές από τις «κόκκινες» γραμμές της. Κάτι, που ο αρθογράφος δεν θεωρεί σενάριο επιστημονικής φαντασίας λαμβάνοντας υπόψη και την πρόθεση της κυβέρνησης να προχωρήσει με την αποκρατικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά.

Στο άρθρο σημειώνεται ότι ο υπουργός Οικονομικών έχει δίκιο που υποστηρίζει ότι η είσοδος της Ελλάδας στο ευρώ ήταν λάθος. Εκτιμά ότι η ελληνική οικονομία θα ήταν σε καλύτερα επίπεδα αν δεν είχε εγκαταλείψει τη δραχμή για χάρη του κοινού νομίσματος.

Ακόμα και σε περίπτωση που η Ελλάδα παραμείνει στην Ευρωζώνη, η ελληνική οικονομία θα συνεχίσει να βαλτώνει, εφόσον δεν υπάρξει μεγάλη διαγραφή του χρέους και μεταρρυθμίσεις που να αποτελούν μοχλό και όχι τροχοπέδη οικονομικής ανάπτυξης.

Το ερώτημα που γεννάται λοιπόν δεν είναι αν η έξοδος της χώρας από την Ευρωζώνη θα είναι καταστροφική, αλλά αν θα είναι πιο καταστροφική η παραμονή της σε αυτή.
Από πολιτικής πλευράς οι πολίτες της χώρας ψήφισαν κατά της λιτότητας αλλά οι δανειστές πιέζουν για συνέχιση της ίδιας πολιτικής.

Αυτό σημαίνει – συνεχίζει το άρθρο – πως αργά ή γρήγορα, ο κ. Τσίπρας πρέπει να αποφασίσει τι θέλει: να συνεχίσει με μια λαϊκίστικη προσέγγιση, που είναι ασυμβίβαστη με την ιδιότητα των μελών-κρατών της Ευρωζώνης ή να ακολουθήσει την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων.
Τελικά ίσως το δημοψήφισμα να είναι η λύση στο πρόβλημα της κυβέρνησης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε τρεις ψευδείς αναφορές στηρίζεται η πίεση του ΔΝΤ για μείωση στις συντάξεις, όπως σαφώς αναγράφεται σε κείμενο του ΔΝΤ που προσυπογράφει ο πολύς Πολ Τόμσεν. Λαμβάνει έτσι διαστάσεις εξαπάτησης η θεώρηση των δανειστών μας για το θέμα του ασφαλιστικού, με το ΔΝΤ αυτή τη φορά να δείχνει ότι έχει στρεβλά στοιχεία που καταδεικνύουν ότι δήθεν η Ελλάδα «σκορπά» χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό για τη διάσωση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης…

Ούτε λίγο ούτε πολύ από τη θεώρηση του ΔΝΤ που αποκαλύπτει σήμερα η «Εφ.Συν.» προκύπτει εναργώς πώς χρησιμοποιήθηκαν οι αριθμοί από τους Ελληνες υπουργούς των μνημονιακών κυβερνήσεων προκειμένου να πείσουν τους τεχνοκράτες της τρόικας ότι το μόνο πρόβλημα είναι οι μισθοί και οι συντάξεις και έτσι να στρέψουν τις αποφάσεις στην κατεύθυνση της μείωσής τους.

Οπως αποκαλύπτει σήμερα η «Εφ.Συν.», οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ ζητούν μειώσεις στις συντάξεις (ακόμη και της κατώτατης των 486 ευρώ!) στηριζόμενοι σε τρεις ψευδείς παραδοχές που δεν μπορεί παρά να τους έχουν μεταφέρει βέβαια συγκεκριμένοι Ελληνες υπουργοί οι οποίοι χειρίζονταν τις διαπραγματεύσεις για το ασφαλιστικό.

Αναλυτικότερα οι ψευδείς παραδοχές όπου στηρίζεται το ΔΝΤ για να ζητά επιτακτικά τη μείωση των συντάξεων είναι οι εξής:

♦ Πολύ υψηλές συνταξιοδοτικές δαπάνες. Σε επίπεδο αριθμών οι Ελληνες μνημονιακοί διαπραγματευτές έχουν πείσει τους δανειστές μας ότι η Ελλάδα για την κάλυψη του ελλείμματος των συντάξεων χορηγεί μέσω του κρατικού προϋπολογισμού το 9% του ΑΕΠ της, ενώ η Γερμανία δίνει μόλις το 3% του ΑΕΠ.
Το αληθές είναι ότι στην Ελλάδα του περίπου 40% της ανασφάλιστης εργασίας, δίδεται για κάλυψη ελλειμμάτων το 4,45% του ΑΕΠ, όταν στη Γερμανία για την κάλυψη των ελλειμμάτων του συνταξιοδοτικού συστήματος δίδεται το 3%.
Αυτό σημαίνει ότι η διαφορά της Γερμανίας (του περίπου 2% της ανασφάλιστης εργασίας) και της Ελλάδας βρίσκεται στο 1,45%. Επίσης συνολικά η Ελλάδα πράγματι δαπανά περί το 9% του ΑΕΠ για συνταξιοδοτικές δαπάνες, ωστόσο το 4,55% αποτελεί τη θεσμοθετημένη (άρθρο 22 Ν. 2084/1992 και άρθρο 4 Ν. 3029/2002) τριμερή χρηματοδότηση. Ωστόσο και η Γερμανία χορηγεί το 6,9% του κρατικού προϋπολογισμού προς το συνταξιοδοτικό της σύστημα.

♦ Το ΔΝΤ χαρακτηρίζει το ελληνικό συνταξιοδοτικό σύστημα γενναιόδωρο διότι η πραγματική ηλικία συνταξιοδότησης και η περίοδος συνταξιοδότησης είναι χαμηλά, ενώ οι συνταξιούχοι λαμβάνουν σύνταξη για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και η ελάχιστη σύνταξη είναι υψηλή.
Ουδέν ψευδέστερον τούτου αναφέρουν οι αριθμοί που πιθανότατα έχουν αποκρυβεί από τους δανειστές μας. Θα πρέπει να επισημανθεί ότι στην Ελλάδα η ηλικία συνταξιοδότησης για τους άνδρες είναι 63 ετών και για τις γυναίκες είναι 59 ετών.
Στη Γερμανία για τους άνδρες είναι 63 ετών και για τις γυναίκες είναι 61 ετών. Λόγω μνημονίων… Σύμφωνα με τα στοιχεία, για την Ελλάδα η μέση χρονική διάρκεια εργασιακού βίου είναι 32 έτη (36 για τους άνδρες και 28 για τις γυναίκες) και για τη Γερμανία είναι 37,5 έτη (40 για τους άνδρες και 35 για τις γυναίκες).
Ωστόσο για την Ελλάδα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι την περίοδο της κρίσης 2010-2014, υπήρξε γενικευμένη αποχώρηση από την εργασία λόγω των μνημονίων. Επίσης δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ότι οι Ελληνες θα πάρουν κατά μέσο όρο 5 έτη περισσότερο σύνταξη από τους Γερμανούς, δεδομένου ότι η πραγματική μέση ηλικία συνταξιοδότησης στην Ελλάδα είναι 62 ετών και στη Γερμανία 64 ετών.

♦ Οι μηνιαίες συντάξεις στην Ελλάδα και τη Γερμανία είναι παρόμοιες, ενώ οι μισθοί στην Ελλάδα είναι πολύ χαμηλότεροι. Η ψευδεπίγραφη αυτή θεώρηση στηρίζεται στην παραποίηση των αριθμών, αφού το ΔΝΤ θεωρεί ότι για 35 έτη εργασίας στην Ελλάδα η σύνταξη που καταβάλλεται αντιστοιχεί στις 2 ¾ φορές περισσότερο από τις καταβαλλόμενες εισφορές.
Το αληθές είναι ότι για 35 έτη εργασίας και ασφάλισης και συνταξιοδότησης στο 67ο έτος ηλικίας η σύνταξη που αναλογεί αντιστοιχεί σε 1 ¼ των καταβαλλόμενων εισφορών.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Στην Ελλάδα υπάρχει η εξής πολιτική «παράδοση»: όταν το αποτέλεσμα των εκλογών δεν αρέσει σε κάποιους κύκλους, αυτοί αρχίζουν να συζητούν τι νέοι συνδυασμοί και τι συμμαχίες μπορούν να γίνουν μέσα στην Βουλή, ώστε να ανατραπεί η ανεπιθύμητη κυβέρνηση και να βγει σαν λαγός από το καπέλλο μία άλλη, της αρεσκείας τους.

Φυσικά δεν θα είναι αυτή που εξέλεξε το εκλογικό σώμα, αλλά θα έχει την τυπική νομιμοποίηση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Κορυφαίο παράδειγμα το 1965, με τα γνωστά αποτελέσματα. Αλλά φαίνεται ότι το παρελθόν δεν διδάσκει και δεν συνετίζει.

Εδώ και λίγες εβδομάδες, καλλιεργείται σε μνημονιακούς κύκλους και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ο εξής ευσεβής πόθος: ένα μέρος του ΣΥΡΙΖΑ με τον πρωθυπουργό, τον αντιπρόεδρο κλπ. θα συμμαχήσουν, υποτίθεται, με τα πάλαι ποτέ κόμματα της συγκυβέρνησης (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) ου μην αλλά και το «Ποτάμι», προκειμένου να περάσουν μία νέα δανειακή σύμβαση με τους αναγκαίους επαχθείς όρους.

Σύμφωνα με το σενάριο αυτό, το πιο ριζοσπαστικό μέρος του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και οι ΑΝΕΛ, θα αποσχισθούν δυσαρεστημένοι, καταγγέλλοντας το νέο μνημόνιο. Αλλά δεν πειράζει, καλύτερα, γιατί έτσι θα απαλλαγούν οι μνημονιακοί από τους «ενοχλητικούς» Λαφαζάνηδες, που αντιδρούν στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Το κενό θα καλύψουν οι γνωστοί μνημονιακοί, θα υπερψηφιστεί το νέο μνημόνιο και θα παραμείνουμε στην ευρωζώνη με 700 ευρώ μισθούς και 300 ευρώ συντάξεις, και –κυρίως– στην σφαίρα επιρροής του Βερολίνου.

Το σενάριο έχει δύο παραλλαγές: η πρώτη είναι η παραμονή του σημερινού πρωθυπουργού επικεφαλής μίας άλλης, μνημονιακής κυβέρνησης, με υπουργούς που θα ορίσουν το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και το «Ποτάμι», δηλαδή υπουργούς που θα έχουν την έγκριση των δανειστών. Σε αυτό το σενάριο, αντιλαμβάνεται κανείς ότι τα κόμματα που χρεοκόπησαν τη χώρα, που συνετρίβησαν στις εκλογές και που έστειλε ο ελληνικός λαός στην αντιπολίτευση και στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, θα επανέλθουν στην εξουσία από την πίσω πόρτα, με αντιδημοκρατικό και απαράδεκτο τρόπο. Επίσης, εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος ότι, σε μία τέτοια κυβέρνηση, ο σημερινός πρωθυπουργός θα είναι πρωθυπουργός μόνον κατ΄όνομα και στην ουσία όμηρος των συγκυβερνώντων κομμάτων. Τέλος, ακόμη πιο εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς την οργή του κόσμου, που ανέδειξε μια αντιμνημονιακή πλειοψηφία στη Βουλή και βλέπει να προκύπτει μία μνημονιακή κυβέρνηση.

Η δεύτερη παραλλαγή είναι να σχηματιστεί μία δήθεν «οικουμενική» κυβέρνηση, με το μέρος του ΣΥΡΙΖΑ που θα δεχθεί νέο μνημόνιο, και με τα μνημονιακά κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, «Ποτάμι»), με πρωθυπουργό τον Γιάννη Στουρνάρα ή κάποιον άλλο «λαγό» που θα βγάλει το μνημονιακό μπλοκ από το καπέλο. Και σε αυτήν την περίπτωση, η λαϊκή εντολή θα έχει προδοθεί. Η αντίδραση ασφαλώς θα είναι ανεξέλεγκτη. Την ώρα που θα έρθει στη Βουλή προς ψήφιση ένα νέο μνημόνιο, οι λαϊκές αντιδράσεις θα κάνουν τους Αγανακτισμένους να μοιάζουν με πάρτι.

Συμπέρασμα: καλύτερα το φιλομνημονιακό μπλοκ να σιωπήσει. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, με τη φαυλότητα και την ανικανότητά τους, μέσα σε τριάντα χρόνια κατέστρεψαν ό,τι είχε οικοδομήσει ο ελληνικός λαός με κόπους μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τώρα ας αφήσουν μία πολιτική παράταξη που δεν έχει κυβερνήσει ποτέ, να δοκιμάσει τη διαπραγματευτική της τακτική. Οι «κόκκινες γραμμές» δεν πρέπει να παραβιαστούν. Καλύτερα να επέλθει ρήξη με τους δανειστές, παρά να γίνουμε αποικία με μισθούς και συντάξεις κεντρώας Αφρικής.

Πηγή KontraNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το ξεβράκωμα της πολιτικής αλητείας
10 φορές που ο ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι «θα σκίσει το μνημόνιο»... ως «σχήμα λόγου»;

Η προσφιλής συνήθεια κομμάτων και πολιτικών της αντιπολίτευσης να δίνουν υποσχέσεις που γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται ή δεν μπορούν να υλοποιήσουν έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτικού παιχνιδιού.

Τι συμβαίνει όμως, όταν ένα κόμμα έχει βασίσει όλο το προεκλογικό του οικοδόμημα σε κάτι που τέσσερις μόλις μήνες μετά τις εκλογές αποποιείται;

Το πρώτο μετεκλογικό δίμηνο το έργο που ανέβηκε από την νέα κυβέρνηση ήταν τα «βαφτίσια».

Αφού γρήγορα το μνημόνιο ονομάστηκε πρόγραμμα-γέφυρα και η «Τρόικα» που απαρτιζόταν από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την ΕΕ μετονομάστηκε σε «Θεσμούς», που φυσικά όχι μόνο εξακολούθησε και με το νέο της όνομα να απαρτίζεται από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την ΕΕ αλλά και από τα ίδια πρόσωπα.

Πριν ακόμα συμπληρωθεί το πρώτο εξάμηνο, άρχισαν να καταργούνται τα προσχήματα και οι βουλευτές της κυβέρνησης το λένε ευθέως...

Πρώτος, ο αντιπρόεδρος της Βουλής και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Μπαλάφας:
«Δεν είπαμε ποτέ στα προγράμματά μας ότι θα σκίσουμε τα Μνημόνια ή ότι θα τα καταργήσουμε με ένα νόμο».

Μία απλή αναζήτηση σε παλαιότερα δελτία ειδήσεων, άρθρα, ομιλίες και εμφανίσεις βουλευτών, στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του ίδιου του αρχηγού του, μπορεί εύκολα να αποδείξει του λόγου... το ψευδές.

Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι πιο σοβαρό.
Με τη διαγραφή ενός ολόκληρου οικοδομήματος.
Πέντε χρόνια το αντιπολιτευτικό αφήγημα ήταν μονοθεματικό:

«Οι προδότες που κάνουν συμφωνίες και οι ασυμβίβαστοι που θα σκίσουν το βράδυ των εκλογών τα μνημόνια».

Διαγράφοντας μεμιάς όλη αυτή τη ρητορική, ο κ. Μπαλάφας είπε στο Βήμα fm:

«Δεν είπαμε ποτέ στα προγράμματά μας ότι θα σκίσουμε τα Μνημόνια ή ότι θα τα καταργήσουμε με ένα νόμο.
Εμείς, από την πρώτη στιγμή, στα προεκλογικά μας προγράμματα, στις προγραμματικές μας δηλώσεις, δεν είπαμε ποτέ τέτοια πράγματα. Το να μου λέει κάποιος “το είπατε το 2008, 2009, 2010”, δεν έχει έννοια.

Το “σκίσιμο των μνημονίων” δεν υπάρχει πουθενά».

Πουθενά εκτός από:

Αλέξης Τσίπρας 11 Νοεμβρίου 2012: "Η μόνη ρεαλιστική και σωτήρια εναλλακτική πρόταση είναι η κατάργηση με έναν νόμο και σε ένα άρθρο όλων των μέτρων λιτότητας"
Δημήτρης Στρατούλης 16 Οκτωβρίου 2013 στο MEGA: «Θα σκίσουμε το μνημόνιο στην αυλή της Βουλής των Ελλήνων»
Αλέξης Τσίπρας 15 Οκτωβρίου 2013 στο STAR: «Δε θα υπάρχει μνημόνιο από το βράδυ των εκλογών».
Παναγιώτης Λαφαζάνης 20 Οκτωβρίου 2014 στο MEGA: «Ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταργήσει το μνημόνιο σε μια νύχτα χωρίς καμία συζήτηση ή διαπραγμάτευση με τους δανειστές».
Αλέξης Τσίπρας 11 Μαΐου 2014 στο Έθνος της Κυριακής: «Θα σκίσουμε τα μνημόνια μέρα μεσημέρι» και «Το μνημόνιο τελειώνει την πρώτη μέρα της κυβέρνησης της Αριστεράς»
Αλέξης Τσίπρας Νοέμβριος 2012 στη Βουλή απευθυνόμενος στην κυβέρνηση: «Η μόνη εναλλακτική πρόταση είναι η κατάργηση με ένα νόμο και σε ένα άρθρο όσων ψηφίσατε προχθές»
Αλέξης Τσίπρας 13 Σεπτεμβρίου 2014 στη ΔΕΘ: «Θα σκίσω το μνημόνιο μόλις εκλεγώ»

Τη σκυτάλη πήρε η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία είπε την Κυριακή στον ΣΚΑΪ ότι η κατάργηση με ένα νόμο κι ένα άρθρο του μνημονίου, που επαναλάμβανε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν «σχήμα λόγου» και πως «έχει εξηγηθεί ότι χιλιάδες διατάξεις δεν καταργούνται με ένα νόμο».

Για ένα σχήμα λόγου, λοιπόν, όλη αυτή η κοροϊδία;

Ίσως πιο προφητικός να ήταν ο ευρωβουλευτής κ. Δημήτρης Παπαδημούλης ο οποίος είχε πει μόλις 4 μήνες πριν τις εκλογές στις 15 Σεπτεμβρίου 2014:

«Ετοιμάζεται νέο δάνειο για να καλύψει το χρηματοδοτικό κενό μέχρι το 2016, και φυσικά νέο μνημόνιο, που απλά θα “βαφτιστεί” αλλιώς».

Ή όταν έγραφε στο twitter: «Η επόμενη συνάντηση με την τρόικα θα γίνει στο Παρίσι. Αλλαγή πολιτικής χρειάζεται, όχι του σημείου των ραντεβού».

Μάλλον τότε δε φανταζόταν ότι η νέα κυβέρνηση θα έβλεπε τα εκπροσώπους των δανειστών σε δωμάτια του Hilton.

Πηγή "Νέα Ελλάδα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Λαζάρου

Ας το πάρουμε το θέμα υποθετικά, όπως υποθετικά είμαστε κράτος, υποθετικά είμαστε ελεύθεροι κ.ο.κ. Υποθετικά λοιπόν, αύριο το πρωί βρίσκονται 400 δις ευρώ δικά μας ελληνικά λεφτά και ξεχρεώνουμε τους δανειστές.
Ε, και τι έγινε;

Αύριο το πρωί ανακοινώνουν ότι δεν υπάρχει μνημόνιο αφού με μία καταργούνται οι εκατοντάδες νόμοι και χιλιάδες διατάξεις αυτών.
Ε, και τι έγινε;

Δεν υπάρχουν κόκκινα δάνεια στις τράπεζες, ούτε χρωστούμενα από χαράτσια, ούτε τίποτε που να θυμίζει τον ελληνικό λαό ως λαό της κατάντιας λόγω χρεών.
Ε, και τι έγινε;

Ας κάνουμε την υπόθεση ότι ακόμα και ό,τι έχει ξεπουληθεί μέσω ΤΑΙΠΕΔ γυρνά με την μία πάλι στα χέρια του κράτους.
Ε, και τι έγινε;

Άντε να το πάμε και πιο κάτω. Παίρνουμε πίσω όλα τα δις που έφαγαν μέσω παιχνιδιών ρευστότητας από τα δημόσια ταμεία και το κράτος οι ιδιωτικές τράπεζες.
Ε και, τι έγινε;

Παίρνουμε πίσω και όλη την καλλιεργήσιμη γη που με το έτσι γουστάρω διαχειρίζεται η Πειραιώς μετά την απορρόφηση της ΑΤΕ.
Ε, και τι έγινε;

Τίποτε απολύτως δεν έγινε. Μέσα σε μια εβδομάδα θα είμαστε έτοιμοι να σκύψουμε στα τέσσερα και πάλι σε αυτόν που θα έρθει και θα μας πει: "Δεν χρειάζεται να κουράζεστε, βρε χαζά ελληνόπουλα. Θα σας δώσω εγώ ένα "πακέτο" επιχορήγησης και εσείς απλά θα λιάζετε τα αχαμνά σας εισπράττοντας σαν πασάδες".

Διότι ποιος είναι αυτός που θα στρώσει κώλο ξανά να δημιουργήσει στην Ελλάδα παραγωγή;
Ποιος θα είναι πάλι αυτός που θα πρέπει να φορολογείται για να είναι πάντα ανεπηρέαστα τα μοναδικά "ιερά πράγματα" κατά τον Βαρουφάκη, μισθοί και συντάξεις;
Ποιος θα είναι ο ηλίθιος που θα βάλει πάλι μπροστά τις μηχανές να δουλέψουν, τα τρακτέρ να οργώσουν όταν ξέρουν ότι η πλειοψηφία θέλει να κάθεται, να εισπράττει και να την προσκυνούν οι κυβερνώντες σαν ιερή αγελάδα ή ως ιερότατο βόδι μόνο και μόνο για να ισχύσει πάλι ο νόμος της δημοκρατίας των αχρήστων;

Βρε και να πουλήσουμε όλη την χώρα μέσω ΤΑΙΠΕΔ από την Γαύδο μέχρι τον Έβρο τα λεφτά θα φτάνουν μόνο για 5 χρόνια μισθών και συντάξεων.
Και μετά τι θα γίνει;
Πού θα κατοικούν οι μισθωτοί και συνταξιούχοι;
Στις βάσεις του ΝΑΤΟ που θα κάνει ο Καμένος στο Αιγαίο ή καβάλα στον αγωγό αερίου του Λαφαζάνη;

Μια χώρα για να είναι χώρα και να μην είναι πολυκατοικία που κινείται μόνο κάθε 15 και 1η του μηνός για να εισπράξει, πρέπει να δουλέψει. Για να κινηθεί πρέπει να βάλει το μυαλό να δουλεύει παράλληλα με τα χέρια, πρέπει να είναι έτοιμη να ζει και με ένα ευρώ τη μέρα, πρέπει να μάθει να μοιράζει τα πάντα αξιοκρατικά και ισόποσα. Πρέπει ο κάθε δυνατός να κουβαλά και έναν ανήμπορο στον δρόμο της προόδου. Όχι όπως με το λείψανο της Αγιά Βαρβάρας που πατούσαν τα υγιή γερόντια πάνω από τους καρκινοπαθείς του Αγίου Σάββα για να δουν στο πορτοφόλι τους ακόμη μια σύνταξη τέλος του μήνα!

Ποιος θα είναι αυτός ο πολιτικός ο οποίος θα πει την επόμενη ημέρα της σκλαβιάς, τέλος με την Ε.Ε, με το ΝΑΤΟ, με τις Ινδοκινεζορωσικές επενδύσεις και με όλα τα σούργελα που έχουν μπει μέσα και ούτε ο Τσίπρας δεν ξέρει τι κάνουν;
Ποιος θα είναι αυτός που θα πει τέλος στην εισαγωγή μαϊντανού, φυτέψτε να έχετε, άμα έχουμε περίσσευμα δίνουμε κι έξω αλλιώς τέλος δεν θα φας μαϊντανό;
Κανείς. Διότι όπως ο λαός θέλει τον κεχαγιά του για να έχει την σιγουριά ότι θα πάρει το ξεροκόμματο και ποιος την χέζει την Ελλάδα, έτσι ακριβώς και ο εγχώριος κεχαγιάς θέλει τον ξενόφερτο κεχαγιά για να έχει σίγουρο το παντεσπάνι του και ποιος την ξαναχέζει την Ελλάδα;

Ετούτος ο λαός το έχει πάρει απόφαση τουλάχιστον από τις αρχές της δεκαετίας του '80 ότι είναι ο περιούσιος λαός του Θεού. Αντιθέτως με τους Εβραίους που έφτιαξαν με το έτσι γουστάρω πατρίδα, οι νεοΈλληνες με το έτσι γουστάρω ξεπούλησαν την πατρίδα.

Το θέμα λοιπόν δεν είναι ότι έχουμε χρέος, αλλά προτιμάμε το χρέος για να μην χαλάσουμε τη βολή μας.
Κοσκινίζουμε αλεύρι δεκαετίες ολόκληρες διότι δεν θέλουμε να φτιάξουμε ψωμί. Διότι για να ζυμώσεις ψωμί πρέπει να ιδρώσει ο κώλος σου και αυτός ο λαός τον θέλει στεγνό, απαλό και βελουδένιο για να μπορεί ο κάθε κεχαγιάς να τον θωπεύει όποτε θέλει με αντάλλαγμα ένα κομμάτι πατρίδας.
Ξεπουλιόμαστε πιο φθηνά και από τις πόρνες της Κατοχής.
Τουλάχιστον εκείνες δεν ψήφιζαν.



Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με ένα πολυσέλιδο κείμενο που τιτλοφορείται «σημείωμα βοήθειας για την Ελλάδα» το οποίο έφτασε πριν από δύο ώρες, το μεσημέρι της Δευτέρας, σε όλους τους εμπλεκόμενους - στις διαπραγματεύσεις και τις αποφάσεις - φορείς, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μπαίνει μπροστά προκειμένου να κοπεί ο «γόρδιος δεσμός» και οι ευρωπαίοι εταίροι να φτάσουν σε συμφωνία με την ελληνική κυβέρνηση.

Στο κείμενο τίθενται οι προϋποθέσεις για να ξεκλειδώσει η βοήθεια από το EFSF προς την Ελλάδα εντός του Ιουνίου και να υπάρξει μια συνολική συμφωνία μέχρι το φθινόπωρο.

Η πρώτη προϋπόθεση είναι να ληφθούν (σ.σ. να νομοθετηθούν) τα συμφωνηθέντα μέτρα, τα οποία περιγράφονται στην πρώτη λίστα του κειμένου ύψους 5 δισ. ευρώ περίπου, μέχρι τον Ιούνιο, προκειμένου να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό της διετίας 2015 - 2016.

Η δεύτερη προϋπόθεση για συνολική συμφωνία, είναι να εφαρμοστούν το φθινόπωρο (Σεπτέμβριο - Οκτώβριο) οι μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές για την οικονομία που θα περιλαμβάνονται στη λίστα του ΟΟΣΑ και ήδη συμφωνημένες με τους ευρωπαίους μεταρρυθμίσεις όπως η αλλαγή του ασφαλιστικού και των εργασιακών σχέσεων.

Οι στόχοι του προγράμματος

Στο κείμενο προσδιορίζονται οι δημοσιονομικοί στόχοι για την τετραετία 2015 - 2018 που είναι οι εξής:

-2015 πρωτογενές πλεόνασμα 0,75% του ΑΕΠ
-2016 πρωτογενές πλεόνασμα 2% του ΑΕΠ
-2017 πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ
-2018 πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ.

Μέτρα 5 δισ. ευρώ

Στην πρώτη λίστα περιγράφονται τα μέτρα για τη κάλυψη του δημοσιονομικού κενού και την επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων μέχρι το τέλος του 2016. Τα μέτρα είναι:

- η μεταρρύθμιση του ΦΠΑ που θα εφαρμοστεί μετά το καλοκαίρι (το πιθανότερο από 1η Οκτωβρίου) και προβλέπει την καθιέρωση ενιαίου συντελεστή 18% για συναλλαγές μετρητά και 15% για συναλλαγές με κάρτα και τη διατήρηση του χαμηλού συντελεστή 6,5%.

- Αύξηση της έκτακτης εισφοράς στα ετήσια εισοδήματα πάνω από 30.000 ευρώ, στα προ της μείωσης επίπεδα

- Διατηρείται ο ΕΝΦΙΑ ως ο πλέον αποδοτικός (από άποψη εισπραξιμότητας) φόρος

- Δεν θα εφαρμοστεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στα επικουρικά, αλλά θα επανεξεταστεί, στα πλαίσια του διαλόγου που θα ξεκινήσει το φθινόπωρο για τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος 

- Θα επανεξεταστεί το θέμα των συλλογικών συμβάσεων εργασίας υπό το πρίσμα της έκθεσης του ILO για τις «καλύτερες πρακτικές» στις εργασιακές σχέσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης, της ανάγκης αύξησης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και της αντιμετώπισης του τεράστιου προβλήματος της ανεργίας.

- Ανεξαρτητοποιείται η γενική γραμματεία δημοσίων εσόδων και κατοχυρώνεται θεσμικά ο ανεξάρτητος ρόλος της

- Δημιουργείται το δημοσιονομικό συμβούλιο, επίσης ως ανεξάρτητη αρχή.

- Λαμβάνονται μέτρα για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης - και στο πλαίσιο του πακέτου Γιούνκερ - δημιουργείται δίχτυ ασφαλείας για τους «μη προνομιούχους».

Επίσης στο κείμενο - κατ΄ουσίαν έκθεση αξιολόγησης και πρόπλασμα της νέας συμφωνίας - η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σημειώνει ότι υπάρχει ταύτιση απόψεων για τις τράπεζες και τα κόκκινα δάνεια

Οι επιφυλάξεις του ΔΝΤ

Στο κείμενο αποτυπώνονται σε ειδικό κεφάλαιο οι ενστάσεις του ΔΝΤ που περιληπτικά περιγράφονται ως εξής:

- η πρόταση που γίνεται από την ΕΕ είναι πολύ διαφορετική από το τρέχον πρόγραμμα (μνημόνιο). Πρόκειται για ένα καινούριο οδικό χάρτη, με πολύ λίγες λεπτομέρειες για μέτρα και πολιτικές που χρειάζονται καινούριες μελέτες. Η δημοσιονομική προσαρμογή είναι «οπισθοβαρής» δηλαδή μεταφέρεται στο μέλλον.

Κατόπιν τούτων οι ευρωπαίοι θεωρούν ότι το ΔΝΤ δεν θα χρηματοδοτήσει την Ελλάδα, αλλά ταυτόχρονα δεν θα διατυπώνει δημόσια τις ενστάσεις της και εισηγούνται την ανάληψη της στήριξης της χώρας μας από το EFSF.

Οι πόροι

Συγκεκριμένα η Κομισιόν προτείνει να καταβληθούν εντός του Ιουνίου:

- η εκκρεμούσα δόση του 1,8 δισ. ευρώ.
- το ποσό 1,9 δισ. ευρώ από τα κέρδη των ομολόγων (πρόγραμμα SMP) των κεντρικών τραπεζών για το 2014, και
- μετά τον Ιούλιο το ποσό που αναλογεί από τα κέρδη των ομολόγων (πρόγραμμα SMP) για το 2015.

Η πρόταση της Κομισιόν έχει παραληφθεί από την ελληνική κυβέρνηση, βρίσκεται ήδη στα χέρια των θεμών ΕΚΤ και ΔΝΤ, και τις επόμενες ημέρες αν όχι ώρες αναμένεται να ανακοινωθεί το πρόγραμμα συναντήσεων που απαιτούνται (σύγκλιση EwG, Eurogroup) που θα λάβουν τις τελικές αποφάσεις.

Ανακοίνωση της Ευρωπαϊκης Επιτροπής

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε ανακοίνωση μετά την δημοσιοποίηση από το vima.gr του σχεδίου συμφωνίας με τους εταίρους. Στην ουσία επιβεβαιώνει τους όρους με τους οποίους θα κλείσει η συμφωνία αναφέροντας ότι δεν γνωρίζει κάποια πρόταση του προέδρου της ΕΕ Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Η εκπρόσωπος Τύπου της ΕΕ Ανίκα Μπράιντχαρτ αναφέρει σε tweet της ότι οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε καλό δρόμο και προχωρούν για την επίτευξη της τελικής συμφωνίας.

Η ανακοίνωση στα αγγλικά (Reuters)

The European Commission denied on Monday a Greek newspaper report that its President Jean-Claude Juncker has made a new, compromise proposal to Greece in negotiations on more funding in exchange for reforms for the cash-strapped country.

Greek To Vima newspaper reported that the Commission, which together with the European Central Bank and the IMF is negotiating a deal with Athens on behalf of its creditors, offered to disburse new funds in exchange for fewer reforms and smaller primary surplus targets than demanded before.

«I can't confirm media reports on @EU_Commission /Juncker proposal on GR. Not aware of such proposal. Working towards comprehensive deal», Commission spokeswoman Annika Breidthardt said on Twitter.

Πηγή "Το Βήμα"

Άγνοια δηλώνουν κυβέρνηση και Κομισιόν για την "πρόταση Γιούνκερ"

Άγνοια δηλώνουν Κομισιόν και ελληνική κυβέρνηση σχετικά με την ύπαρξη πρότασης Γιούνκερ.
Το Μαξίμου αναφέρει χαρακτηριστικά «δεν έχουμε λάβει επίσημα πρόταση από την Κομισιόν. Οι διαπραγματεύσεις, συνεχίζονται στις 10 και μισή απόψε, όπου το Brussels Group έχει νέα τηλεδιάσκεψη».
Από την πλευρά της η εκπρόσωπος της Κομισιόν, Άνικα Μπράιτχαρτ, τονίζει στο Twitter «Δεν γνωρίζουμε κάτι σχετικά με τις αναφορές των ΜΜΕ περί πρότασης Γιουνκέρ. Εργαζόμαστε πάνω σε μία εις βάθος συμφωνία…»
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ποιά θα είναι η αντίδραση της Τουρκίας, που βλέπει να χάνονται σημαντικά οικονομικά οφέλη της;

Παραδίδεται την Τετάρτη 20 Μαΐου στην ΕΡΓΟΣΕ το έργο της σιδηροδρομικής σύνδεσης του λιμένος Αλεξανδρούπολης με τις γραμμές του ΟΣΕ, που αποτελεί ένα έργο μικρού μεν προϋπολογισμού, αλλά μεγάλης στρατηγικής σημασίας για την χώρα, καθώς ενώνει το τερματικό λιμάνι της Θράκης με το διευρωπαϊκό σιδηροδρομικό δίκτυο και επιτρέπει την παράκαμψη του Βοσπόρου για την διεθνή εμπορευματική αλυσίδα.

Πρόκειται για το έργο «Σιδηροδρομική σύνδεση του νέου προβλήτα εμπορευματοκιβωτίων Λιμένα Αλεξανδρούπολης» (Α.Σ. 740/13), με αντικείμενο την εκτέλεση των εργασιών για την κατασκευή της υποδομής - επιδομής της σιδηροδρομικής γραμμής του τερματικού Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων και τη σύνδεσή της με το σύμπλεγμα των γραμμών του Σιδηροδρομικού Σταθμού Αλεξανδρούπολης.

Το έργο αποτελείται συνολικά από 1.770 μ. εγκιβωτισμένης γραμμής με 6 ειδικές αλλαγές και 500 μ. σκυρογραμμής με 6 αλλαγές τροχιάς.

«Με τη λειτουργία του έργου ο Λιμένας Αλεξανδρούπολης εντάσσεται στο ευρύτερο σιδηροδρομικό δίκτυο και θα δίνει έτσι τη δυνατότητα να αναπτυχθούν οι εγχώριες και διεθνείς σιδηροδρομικές μεταφορές» σημειώνει η ΕΡΓΟΣΕ.
Η Σύμβαση συγχρηματοδοτήθηκε από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ-ΘΡΑΚΗ» 2007-2013.
Το κόστος του έργου ανήλθε σε 3,1 εκατ. ευρώ. «Εν τούτοις το έργο είναι τεράστιας εθνικής σημασίας, γιατί συνδέει το λιμάνι κατευθείαν με τα Βαλκάνια και τις Παρευξείνιες χώρες ελαχιστοποιώντας το κόστος» τονίζει η ΕΡΓΟΣΕ.

Σύμφωνα με πηγές της αγοράς, με το συγκεκριμένο έργο ενεργοποιείται η δυνατότητα παράκαμψης των στενών του Βοσπόρου από την εμπορική ναυτιλία, καθώς προστίθεται στην εφοδιαστική αλυσίδα η εναλλακτική της πολυτροπικής μεταφοράς μέσω του λιμανιού και του σιδηροδρόμου για την προώθηση προϊόντων από τη Μεσόγειο στη Μαύρη Θάλασσα και αντίστροφα, της παράκαμψης των Δαρδανελίων και της αποφυγής των σημαντικών καθυστερήσεων στον κορεσμένο Βόσπορο.

Σύμφωνα με μελέτη του ΟΟΣΑ, εάν σε μία περιοχή με ένα εκατομμύριο εργαζομένους αυξηθεί η εμπορευματική κίνηση μέσω του λιμανιού κατά 1 εκατ. τόνους, δημιουργούνται άμεσα περίπου 400 με 600 θέσεις εργασίας και μακροπρόθεσμα περισσότερες από 7.500 νέες δουλειές.

Σχόλιο ιστολογίου: Η συγκεκριμένη εξέλιξη είναι όμως σίγουρα αρνητική για την Τουρκία, η οποία θα διαπιστώσει - καταγράψει σημαντικές οικονομικές απώλειες εξαιτίας του συγκεκριμένου σιδηροδρομικού έργου που ολοκληρώθηκε στον λιμένα της Αλεξανδρούπολης. Ποιά θα είναι η αντίδραση της γείτονος στην συγκεκριμένη εξέλιξη; Το επόμενο διάστημα (μετά και την ολοκλήρωση των τουρκικών εκλογών) αναμένεται -και εξαιτίας αυτού του έργου- να είναι ιδιαίτερα θερμό στις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, παρά τα τραγούδια και τους χορούς αλλά και τις "ελπιδοφόρες" δηλώσεις του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών κ. Κοτζιά. Κάποιοι δεν διστάζουν να μιλούν ακόμη και για "ιδιαίτερα θερμό καλοκαίρι" εξαιτίας των ελληνοτουρκικών σχέσεων που μονομερώς με Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης προσπαθεί να αντιμετωπίσει το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών. Όμως, η ΑΟΖ και τώρα η σιδηροδρομική αυτή σύνδεση, φαίνεται να βαραίνουν το κλίμα και να προσδίδουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ενδιαφέροντος για την Τουρκία που βιώνει ήδη μία σημαντική οικονομική κρίση και δεν είναι διατεθειμένη να ζημιωθεί περαιτέρω...

Πληροφορίες από "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με τη δαμόκλειο σπάθη να κρέμεται επάνω από το κεφάλι τους, οι Έλληνες ίσως πεισθούν να διαιωνίσουν τα δεινά τους – εξουσιοδοτώντας τη νέα κυβέρνηση να εφαρμόσει την εγκληματική πολιτική της προηγούμενης

«Περίμενα πως η Κομισιόν και η ΕΚΤ θα επενέβαιναν πολύ ενωρίτερα. Θα έπρεπε να είχαν διαπιστώσει πως μία μικρή, πολύ μικρή χώρα όπως η Ελλάδα, πόσο μάλλον χωρίς βιομηχανική βάση, δεν θα μπορούσε ποτέ να πληρώσει χρέη ύψους 300 δις €.
Χωρίς μία διαγραφή των χρεών της, μία μερική παραίτηση των απαιτήσεων των δανειστών της δηλαδή, δεν πρόκειται να υπάρξει λύση. Γιατί λοιπόν να μην γίνει αμέσως; Αυτό θα ήταν η εναλλακτική λύση. Η ΕΕ θα έπρεπε ήδη πριν από έξι μήνες ή ενωρίτερα ακόμη, να ανακοινώσει την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.
Η καγκελάριος υποστήριξε βέβαια πως το πρόβλημα ήταν τα πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα (domino effect), οι συνέπειες δηλαδή για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης – αλλά δεν το πιστεύω, επρόκειτο για κάτι άλλο. Το θέμα ήταν η προστασία των γερμανικών, καθώς επίσης των γαλλικών τραπεζών, από τις αποσβέσεις των δανείων τους.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή που αποφασίσθηκε το «πακέτο βοήθειας» προς την Ελλάδα, οι μετοχές των γαλλικών τραπεζών είχαν μία εντυπωσιακή άνοδο της τάξης του 24%. Από εδώ διαπιστώνει κανείς για τι ακριβώς επρόκειτο – για τη διάσωση των τραπεζών και των πλουσίων Ελλήνων.
Όφειλε κανείς να μειώσει το δημόσιο χρέος της Ελλάδας κατά το ένα τρίτο – οι τράπεζες θα έπρεπε λοιπόν να χάσουν (αποσβέσουν) το ένα τρίτο των απαιτήσεων τους. Λέγεται βέβαια πως οι επενδυτές δεν θα αγόραζαν μελλοντικά, για πολλά χρόνια, κανένα ελληνικό ομόλογο – πιθανότατα επίσης κανένα ομόλογο των χωρών του ευρωπαϊκού νότου.
Πιστεύω όμως πως θα συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο. Οι επενδυτές θα διαπίστωναν γρήγορα πως η Ελλάδα θα έλυνε το πρόβλημα του χρέους της, οπότε θα αποκτούσαν εμπιστοσύνη στα ομόλογα του δημοσίου της – θα τα αγόραζαν εξασφαλίζοντας το δανεισμό της.
Όλα αυτά όμως αποτελούν πλέον παρελθόν – αφού έχουμε ήδη τη σαλάτα» (K.O. Poehl, πρώην διοικητής της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας, το Μάιο του 2010 σε συνέντευξη του, σε ελεύθερη μετάφραση και με μικρές παρεμβάσεις – πηγή).
Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος 

Έχουμε αναφερθεί πολύ συχνά στο θέμα της δολοφονίας της Ελλάδας το 2010 από τη στιγμή που αποφασίσθηκε η προσφυγή της στο ΔΝΤ (άρθρο), καθώς επίσης στα πραγματικά σημερινά της προβλήματα (ανάλυση) – τα οποία δεν είναι δυστυχώς αυτά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Δεν επρόκειτο βέβαια για την ανακάλυψη του τροχού, όπως διαπιστώνεται από τα παραπάνω λόγια του πρώην διοικητή της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας, σε συνέντευξη του το Μάιο του 2010 - αλλά για το απολύτως αυτονόητο, το οποίο ήταν σε όλους γνωστό.

Εάν λοιπόν διαγραφόταν ένα μέρος του ελληνικού χρέους εκείνη την εποχή, πριν ακόμη καταστραφεί η χώρα από την εγκληματική πολιτική των μνημονίων που της επιβλήθηκε (ανάλυση), η κατάσταση σήμερα θα ήταν εντελώς διαφορετική – το κόστος για τη Γερμανία και τη Γαλλία δεν θα ξεπερνούσε τα 20 δις €, τα οποία θα διέθεταν για τη βοήθεια των τραπεζών τους, ενώ δεν θα είχε μεσολαβήσει η ευρωπαϊκή κρίση χρέους.

Ακόμη όμως και να μην είχε συμφωνηθεί η διαγραφή, η Ελλάδα θα μπορούσε να τα καταφέρει με μία μεγάλη επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των χρεών της, με επιτόκιο το βασικό της ΕΚΤ - αφού η οικονομία της ήταν ακόμη σε μία σχετικά καλή κατάσταση, με το ΑΕΠ της στα 230 δις € από 178 δις € σήμερα, με την ανεργία σε λογικά επίπεδα, καθώς επίσης με μη κατεστραμμένο εντελώς τον παραγωγικό της ιστό.

Το ότι δεν συνέβη κάτι τέτοιο, το οποίο θα κόστιζε ελάχιστα στη Γερμανία και στη Γαλλία, συγκριτικά με τα τεράστια ποσά που διέθεσαν για την διάσωση των τραπεζών τους λόγω της έκθεσης τους στις Η.Π.Α., επιβαρύνοντας τους Πολίτες τους, είναι κάτι που έχει αποδεχθεί επίσημα πλέον το ΔΝΤ ως λάθος – σε μία έκθεση του από το 2013.

Σύμφωνα δε με τις εσωτερικές οδηγίες του ΔΝΤ, θα επιδιώκεται μελλοντικά, σε ανάλογες περιπτώσεις, μία συλλογική παγκόσμια λύση, η οποία θα συμπεριλαμβάνει την ονομαστική διαγραφή του χρέους - αντί να φορτώνεται με ολόκληρο το βάρος μία χώρα, η οικονομία της οποίας έχει περιέλθει σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

Περαιτέρω, το 2010 δεν μπόρεσαν να επιβάλλουν τις απόψεις τους οι υποστηρικτές της διαγραφής χρέους, λόγω της αντίθεσης που προέβαλλε η Κομισιόν, η Γερμανία, κυρίως δε η ΕΚΤ - επειδή ο τότε διοικητής της (J.C.Trichet) πίστευε πως εάν χανόταν η πιστοληπτική ικανότητα μίας χώρας της Ευρωζώνης, θα ακολουθούσαν όλες οι υπόλοιπες.

Εν τούτοις, η ΕΚΤ είχε πάρα πολλά όπλα στη διάθεση της για να αποφύγει τυχόν τέτοιο κίνδυνο – όπως για παράδειγμα την αγορά των ομολόγων εκείνων των χωρών που θα πιεζόταν από τους επενδυτές, κάτι που έχει ήδη δρομολογηθεί σήμερα, με το πακέτο της τάξης του 1,1 τρις € που ανακοινώθηκε πρόσφατα.

Τα αποτελέσματα της λανθασμένης στρατηγικής που ακολουθήθηκε ήταν καταστροφικά για την Ελλάδα – ενώ πέντε χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης και την καταδίκη ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού της σε ισόβια φτώχεια, καθώς επίσης παρά τη διαγραφή του 2011 με την υπογραφή του PSI (μίας απίστευτα αποικιοκρατικής συμφωνίας που έχει λερώσει κυριολεκτικά την ιστορία της Ευρώπης και του πλανήτη), τα χρέη παραμένουν ως είχαν – ενώ, σε σχέση με το ΑΕΠ, είναι πολύ υψηλότερα.

Τα χρήματα δε που προσφέρθηκαν στην Ελλάδα, επειδή απομονώθηκε από τις αγορές μη έχοντας πλέον τη δυνατότητα να ανακυκλώνει τα χρέη της, όπως όλες οι υπόλοιπες χώρες, με εξαίρεση την κάλυψη των αρχικών ελλειμμάτων του προϋπολογισμού της διατέθηκαν σχεδόν εξ ολοκλήρου για την εξυπηρέτηση των δανειστών της – όπως φαίνεται από τον πίνακα που ακολουθεί.



Μόλις το 10,61% λοιπόν οδηγήθηκε στις δημόσιες δαπάνες, ένα μεγάλο μέρος των οποίων βέβαια διατέθηκε για την πληρωμή των εξόδων της τρόικας, διάφορων υποχρεώσεων των μνημονίων κοκ. – επιβαρύνοντας φυσικά τους Έλληνες Πολίτες, οι οποίοι κυριολεκτικά λεηλατήθηκαν και εξαθλιώθηκαν από την πολιτική των μνημονίων.

Επίλογος

Παρά την βιβλική καταστροφή που προηγήθηκε, παρά την αποδεδειγμένα πλέον λανθασμένη πολιτική που επιβλήθηκε, παρά τις νέες αναφορές του ΔΝΤ στην ανάγκη διαγραφής χρέους, καθώς επίσης παρά τις προεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης (ανάλυση) και το δικαίωμα της χώρας μας στη διαγραφή (άρθρο) η Ευρώπη, υπό την απολυταρχική ηγεμονία της Γερμανίας, επιμένει στο δόγμα των μνημονίων και της λιτότητας – επειδή οι «εταίροι» της Ελλάδας δεν αποδέχονται καμία άλλη πολιτική, ξανά με τη σαθρή αιτιολογία των «πολλαπλασιαστικών αποτελεσμάτων» (domino effect).

Οι Ευρωπαίοι προτείνουν λοιπόν ένα τρίτο πακέτο βοήθειας και ένα τρίτο μνημόνιο, για να μην υποχρεωθεί η Ελλάδα να χρεοκοπήσει, εξερχόμενη αυτοκτονικά από την Ευρωζώνη – εκβιάζοντας την κυβέρνηση, παράλληλα με τους εγχώριους εκβιασμούς της από ορισμένα ΜΜΕ και την ελίτ της χώρας, η οποία έχει καταφέρει να κερδίσει ένα μέρος της κοινής γνώμης με το μέρος της.

Στο βάθος τοποθετούν αμυδρά, με μία κακοπροαίρετη «δημιουργική ασάφεια», την ελπίδα ή την προοπτική μίας κάποιας «αναδιάρθρωσης» του δημοσίου χρέους – χωρίς φυσικά να συγκεκριμενοποιούν την πρόταση τους και χωρίς να αναλύουν τη βιωσιμότητα της για τους Έλληνες.

Αναφέρουν δε πως μία μεγαλύτερη επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής ή κάποιου άλλου είδους «τεχνικές απομείωσης», οι οποίες θα εγκριθούν στο μέλλον εάν η Ελλάδα υιοθετήσει και εφαρμόσει νέα μέτρα, θα είχαν τα ίδια αποτελέσματα με την ονομαστική διαγραφή – επιχειρώντας προφανώς να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη, η οποία εύλογα απαιτεί τη ριζική επίλυση των προβλημάτων της, έχοντας υποστεί χωρίς να αντιδράσει απίστευτα βασανιστήρια στο παρελθόν, τα οποία συνεχίζονται ακόμη.

Με τη δαμόκλειο σπάθη όμως να κρέμεται επάνω από το κεφάλι τους, οι Έλληνες ίσως πεισθούν να διαιωνίσουν τα δεινά τους, εξουσιοδοτώντας τη νέα κυβέρνηση να εφαρμόσει την πολιτική της προηγούμενης, την οποία οι ίδιοι καταδίκασαν – αναγνωρίζοντας πως ο πρωθυπουργός, παρά το ότι δήθεν πάλεψε σαν θηρίο διαπραγματευόμενος σκληρά, δεν τα κατέφερε τελικά, επειδή δεν υπήρχε ποτέ μία εναλλακτική δυνατότητα.

Αντί λοιπόν να αναλάβουν το ρίσκο της χρεοκοπίας εντός της Ευρωζώνης, αδιαφορώντας εντελώς για τις συνέπειες, οι οποίες δεν θα ήταν καταστροφικές μόνο για την Ελλάδα, ίσως ικανοποιηθούν με τη διαπίστωση πως η κυβέρνηση, σε αντίθεση με την προηγούμενη, έδωσε υπερήφανα τον αγώνα της – ανεξάρτητα από το ότι ο αγώνας αυτός κόστισε τεράστια ποσά μέχρι σήμερα, επιδεινώνοντας παράλληλα την οικονομική κατάσταση της χώρας, χωρίς κανένα θετικό αποτέλεσμα.

Εν τούτοις, οι πόλεμοι, οι αγώνες και οι διαπραγματεύσεις κρίνονται από το αποτέλεσμα – χωρίς το οποίο όλα όσα έχουν προηγηθεί φέρνουν μία χώρα σε μία ακόμη δυσκολότερη θέση, από αυτήν στην οποία ήταν προηγουμένως. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά ανοησίες – οι αιώνιες δικαιολογίες των ηττημένων, οι οποίες δεν οδηγούν πουθενά.

Υστερόγραφο: Φυσικά έχουμε ευθύνη, κυρίως τα πολιτικά κόμματα, για την κατάσταση, στην οποία οδηγήθηκε η χώρα μας. Φυσικά δεν πρέπει να δημιουργούνται ελλείμματα στον κρατικό προϋπολογισμό, φυσικά πρέπει να δρομολογηθούν άμεσα οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις χωρίς βέβαια νέους φόρους, φυσικά πρέπει να καταπολεμηθεί η διαφθορά, η φοροδιαφυγή κοκ. – ενώ οι δαπάνες κάθε είδους μπορούν τότε μόνο να αυξηθούν, όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες, η εξυγίανση της οικονομίας μας και η ανάπτυξη.

Εν τούτοις, για να συμβούν όλα αυτά, θα πρέπει να υπάρχουν προοπτικές για το μέλλον της Ελλάδας – οι οποίες δεν πρόκειται να υπάρξουν, όσο το δημόσιο χρέος παραμένει στα παρόντα δυσθεώρητα, αδύνατον να εξυπηρετηθούν επίπεδα, απομονώνοντας μας από τις αγορές, καθιστώντας μας σκλάβους χρέους και υποχρεώνοντας μας στον ορό της Ευρωζώνης. Σε ένα τρίτο, τέταρτο και πέμπτο μνημόνιο δηλαδή, ξανά με αποικιοκρατικές «διατάξεις», μοναδικές μέχρι σήμερα στην ευρωπαϊκή ιστορία.

Βασίλης Βιλιάρδος, Senior Analyst (Macro-economics)
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αλλιώς περνάνε οι μέρες για έναν ισοβίτη όταν έχει αποδεχτεί το ισόβιο της ποινής του κι αλλιώς όταν κάποιος του σφυρίζει ότι θα πάρει χάρη. Αλλιώς περνάνε οι μέρες όταν η ελπίδα έρχεται.
Αλλιώς περνάνε οι μέρες για έναν κανονικό άνθρωπο κι αλλιώς για ένα ορμονικά υπέρβαρο που κάθε μέρα βάζει και κιλό και γνωρίζει ότι αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά σε 200 μέρες θα χει γίνει Βενιζέλος. Αλλιώς περνάνε οι μέρες όταν η ελπίδα φεύγει.

Οι 100+ μέρες της συγκυβέρνησης είχαν λοιπόν ειδικό βάρος γιατί έδωσαν τα πρώτα δείγματα γραφής για το τι πρόκειται να έρθει. Και τα δείγματα ήταν χάλια...

Στο εξωτερικό, όλοι οι εγκεφαλικά ζωντανοί πολίτες γνώριζαν ότι οι μνημονιακές κυβερνήσεις είχαν παραδώσει όλα τα διαπραγματευτικά όπλα κι ότι το μόνο που είχε απομείνει ήταν το όπλο της απόγνωσης, με άλλα λόγια η βόμβα που λέγεται Grexit, την οποία η συγκυβέρνηση φρόντισε να την εξουδετερώσει πλήρως. Και αυτό το περιγράφουν πια όχι μόνο στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ακόμη και το αναλυτικό εργαλείο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού μα συνήθως έγκυρο Stratfor που πρόσφατα περιέγραψε ότι οι Ευρωπαίοι είδαν την μπλόφα της ελληνικής κυβέρνησης και την γυρίσαν μπούμερανγκ με πιθανή έκβαση τον εξευτελισμό του ΣΥΡΙΖΑ και την μετατροπή του από κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς σε σκυλάκι επίδειξης του νεοφιλελευθερισμού.

Αυτός ήταν άλλωστε ο λόγος που στο διάστημα του Φλεβάρη πριν και μετά την υπογραφή της 20ης γκάριζα για τα θεμελιώδες λάθος που θα γινόταν όπερ και γένετο και που θα αλυσόδενε την κυβέρνηση και τη χώρα.

Αλλά μπορεί να έχω κάνει εγώ λάθος. Ανθρώπινα τα σφάλματα. Φυσικά δεν είναι σφάλμα να λες ότι εμείς δεν είπαμε ότι θα σκίσουμε τα μνημόνια όπως σήμερα ισχυρίζεται ο κύριος Μπαλάφας.

Ούτε σφάλμα είναι να λες ότι οι ελάχιστες κόκκινες γραμμές με τις οποίες ξεκίνησε η διαπραγμάτευση, κόκκινες γραμμές που απλά θα ανακούφιζαν τον πληθυσμό, κόκκινα παυσίπονα λοιπόν, ότι ακόμη και αυτά ήταν μαξιμαλισμός όπως πρόσφατα δήλωσε ο κύριος Παππάς…
Αυτά δεν είναι σφάλματα, είναι εμπαιγμοί.
Και υπάρχουν κι άλλα ράμματα για το πολιτικό χνούδι του κου Παππά.

Πέρα από τις καθαρίστριες, δύο υπήρξαν οι πιο σημαντικοί θύλακες μαχητικής αντίστασης στην λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού: Οι Σκουριές και οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ που κράτησαν την καρδιά της ζωντανή μετά το πραξικοπηματικό κλείσιμο της από τους Σαμαροβενιζέλους που θέλαν για ευνόητους λόγους προπαγάνδας μόνο τα εγκληματικά ιδιωτικά κανάλια να εκπέμπουν.
Οι Σκουριές σκούριασαν.
Στην νέα ΕΡΤ τοποθετείται το παλιό και φθαρμένο υλικό του Ταγματάρχη που Λάμπει, παρότι το μεγαλύτερο κομμάτι των εργαζομένων, του ΣΥΡΙΖΑ και ολόκληρης της αριστεράς βοά αγανακτισμένο. Μα ο κύριος Παππάς τους έχει γραμμένους στα αρχίδια του όλους αυτούς και κάνει πως κωφεύει. Έτσι τιμά τους αγωνιστές της η νέα κυβέρνηση.

Παρατώντας τους και προβαίνοντας σε γάμους συμφερόντων. Και οι γάμοι συμφερόντων είναι πολιτική επιλογή. Από την άκαιρη και στερούμενη νοήματος προεδρική επιλογή μέχρι το βόλεμα πασόκων και δημαριτών στον κρατικό μηχανισμό, η νέα κυβέρνηση όχι μόνο δε φαίνεται να επιδιώκει ρήξη αλλά προτείνει κλάδο ελαίας στον παλαιοκομματισμό ενώ διατηρεί τη δήθεν συγκρουσιακή ρητορική της μόνο για τα μάτια του κόσμου.

Κάποιος κακοπροαίρετος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι βασική προτεραιότητα τμήματος της κυβέρνησης είναι απλά να αυξήσει την ποσόστωση του μικρού μέχρι και πρότινος μερτικού της στον παλαιοκομματικό μηχανισμού του βαθέως κράτους. Και φυσικά τώρα που έχουν πιάσει τα πόστα, κάποιοι στο ΣΥΡΙΖΑ φροντίζουν να αποκαλύπτουν τη γελοιότητα τους σε όλο τους το Μεγαλείο. Όπως κος Μιχελογιαννάκης.

Δεν του φθανε που σπασε μονομερώς την απεργία πείνας του για τους Σύριους πρόσφυγες χλαπακιάζοντας σαντουιτσάρα, αδυνατώντας να κρατήσει έστω τα προσχήματα για μερικές ώρες και γινόμενος ρεντίκολο στο πανελλήνιο. Λίαν προσφάτως μας δήλωσε πως ως επιστήμονας έχει καταγράψει τη θαυματουργική ιδιότητα των «ιερών» λειψάνων. Ας αφήσουμε κατά μέρους τη νεκροφιλική και ειδωλολατρική διάσταση του θέματος.

Αν και όντως έχουν γίνει μελέτες για τη θεραπευτική δύναμη που μπορεί να έχει η θρησκευτική δύναμη της πίστης, κάτι τέτοιο δεν έχει αποδειχτεί για λείψανα. Ο Μιχελογιαννάκης φυσικά, όντως εκτός από επιστήμονας και πολιτικός, μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους για την οικονομία. Μπορούμε να κονιορτοποιήσουμε τα λείψανα και να τα πουλάμε ως φαρμακευτικά σκευάσματα ανά τον κόσμο.

Φυσικά, ο σκοταδισμός που ζει και βασιλεύει στο μυαλό του ανδρός, δεν αρκείται σε τοποθετήσεις για τη θρησκεία. Μας ενημέρωσε πως το AIDS κολλάει και με το σάλιο και συμφώνησε σε αυτό και ένας άλλος μεγάλος επιστήμονας, ο Πατούλης του ιατρικού συλλόγου, αποδεικνύοντας ότι η φάμπρικα πτυχίων στην Ελλάδα αποδείχθηκε πιο επικίνδυνη από το ίδιο το AIDS.

Φτου σας επιστημονάρες να μη σας ματιάξουμε. Στην πρωτοπορία βαδίζει φυσικά κι ένας άλλος μεγάλος επιστήμονας, ο κος Πανούσης. Μετά την επιστημονικότατα διατυπωμένη πρόβλεψη του λιντσαρίσματος του παιδοκτόνου, μετά τη σύναψη μνημονίων συνεργασίας με τον Μπουτάρη με τον οποίο δημοσίως και από κοινού δηλώσαν πως είναι αναρχικοί, μας είπε πως θα κάνει ραδιόφωνο της αστυνομίας.

Δε λέω πως είναι κακή ή γελοία ιδέα αλλά τι να την κάνει τη φωνή ο μπάτσος όταν έχει γκλομπ; Αυτός που δεν έχει φωνή είναι ο πολίτης. Θα ήταν κακό δηλαδή να κάνει το ραδιόφωνο του πολίτη και να βάλει και μια ώρα της αστυνομίας εκεί μέσα; Αυτό όμως δεν είναι θέμα του υπουργείου του.

Οπότε ας τον συνδράμουμε στην υλοποίηση της ιδέας του με μερικές μουσικές προτάσεις. Οι εκπομπές του «Μπλε Φίλου» πρέπει να ανοίγουν με το «Ι Fought the law and the law won» των Clash και να κλείνουν με το «Every breath you take, every move you make, every step you take I’ ll be watching you” των Police.

Εκτός αυτού κανείς γείτονας δεν πρόκειται να σου την πει που έχεις τον Μπλε Φίλο στη διαπασών και που βαράει το ράδιο δυνατά. Τι περίμενε δηλαδή κανείς από το ραδιόφωνο της αστυνομίας; Να μη βαρά; Επιπροσθέτως καλό είναι να αρχίζουν να μαθαίνουν τα πρώτα φορά αριστερά ΜΑΤ να μάθουν να ρίχνουν ξύλο μετά μουσικής, αχρείαστο να ναι. Φτου σας πάλι να μην σας ΜΑΤ-ιάσουμε.

Η πρώτη φορά αριστερά βγήκε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Τώρα όλο και περισσότεροι διαπιστώνουν ότι δεν ήταν μόνο στραβός ο γιαλός αλλά και πως στραβά αρμενίζουμε.

Από τα επικριτικά άρθρα των Νταβανέλου και Ρινάλντι της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, από την κριτική στάση της ΕΦ ΣΥΝ, από τις απροφάσιστες ακτινογραφίες του Unfollow και του Δελαστίκ, όλο και συχνότερα διαπιστώνουμε πως η κυβέρνηση βαδίζει όχι προς τα εκεί που ελπίζαμε αλλά προς τα κει δυστυχώς που φοβόμασταν.

Αφομοιώνει και αφομοιώνεται από στοιχεία του κυρίαρχου συστήματος. Αντί να απαλλοτριώνει αλλοτριώνεται. Ακόμη και ο Κώστας ο Βαξεβάνης που λυσσαλέα πολέμησε το παλιό σύστημα όσο δέκα κυβερνητικοί βουλευτές μαζί, δέχεται τον χαρακτηρισμό της αήθειας με την πρώτη που τόλμησε το Hot Doc να ασκήσει κριτική σε πρόσωπο της κυβέρνησης.

Η πρώτη φορά αριστερά φοβάται τόσο την κριτική που την απαγορεύει εκτός των τοιχών της. Και αυτό δεν είναι κάτι που βλέπουμε για πρώτη φορά. Με τα μέχρι τώρα δείγματα γραφής η κυβέρνηση βάζει το χεράκι της και βγάζει το αριστερό της ματάκι. Λογικό θα μου πείτε. Αφού στους τυφλούς οι μονόφθαλμοι βασιλεύουν.

Όχι δεν αλλάξαμε εμείς συναγωνιστές μας. Εμείς παραμείναμε και αντιμνημονιακοί και αντιιμπεριαλιστές. Και έχουμε και τα δυο μας μάτια ορθάνοιχτα.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Μας αρέσει ή όχι ο Τύπος στην Ελλάδα έχει μεταλλαχτεί. Για την ακρίβεια δεν γνωρίζουμε πότε έγινε η μετάλλαξη ή εάν υπήρξαν πολλές μεταλλάξεις, αλλά το κυρίως ζητούμενο, δηλαδή η αντικειμενική πληροφόρηση των πολιτών είναι κάτι που δεν περιέχεται στα «καθήκοντα» του Ελληνικού Τύπου, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο τμήμα του. Ζητούμενο της μετάλλαξης αυτής είναι ο έλεγχος και η καθοδήγηση των πολιτών. Έλεγχος στον πλουραλισμό (και την αντικειμενικότητα) της ενημέρωσης, καθοδήγηση ως προς τις υπάρχουσες (κατά κόρον προβαλλόμενες από το σύστημα μέσω του Τύπου) επιλογές των πολιτών…

Τα παραδείγματα είναι τόσα πολλά που οι λαμπρές εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα της ηθικής κατάπτωσης του θεσμού που φύση και θέση θα έπρεπε να δρα ελεγκτικά απέναντι στην εξουσία. Κι όμως, αυτό –όπως όλοι μας γνωρίζουμε- δεν συμβαίνει. Και δεν συμβαίνει τουλάχιστον κατά τα τελευταία 50 χρόνια, αφού στον χώρο της δημοσιογραφίας εισήλθαν κυρίως οι σκοπιμότητες και οι εξυπηρετήσεις προσώπων και συμφερόντων που δεν συνάδουν με το γενικό συμφέρον και, σε αρκετές περιπτώσεις με το εθνικό συμφέρον.

Περιμένοντας ακόμη να δημοσιευτεί η περίφημη λίστα δημοσιογράφων που εργαζόταν και σε γραφεία πολιτικών… Περιμένοντας ακόμη να δημοσιευτεί η λίστα δημοσιογράφων που τα ονόματά τους καταγράφονται σε εκείνους που παρακολούθησαν τα ειδικά θεματικά σεμινάρια που οργάνωσε το ΔΝΤ πριν την έλευσή του στην χώρα… Περιμένοντας και τα ονόματα δημοσιογράφων που πλούτισαν ή που έβγαλαν χρήματα στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης της χώρας…

Σήμερα παρατηρούμε μία ακόμη επιλεκτική προσέγγιση ή μη προσέγγιση από τον Τύπο της χώρας μέσα από μία ακόμη θλιβερή του παρουσία στα δρώμενα και στα κακώς κείμενα που επιλεκτικά παρουσιάζονται και εξυπηρετούν σχεδιασμούς δημιουργίας συγκρουσιακού κλίματος μεταξύ των πολιτών.
Η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ θίχτηκε από την απόδοση τιμών και το πλήθος των πιστών που προσήλθαν για να προσκυνήσουν τα ιερά λςείψανα της Αγίας Βαρβάρας.
Μέγα θέμα, λοιπόν, που ανέλαβαν να διαχειριστούν τα δημοσιογραφικά παπαγαλοειδή, γνωστής μεστότητας ηθικής απώλειας, χωρίς να έχουν ακριβή συναίσθηση της προσβολής που πραγματοποιούν σε ένα τεράστιο τμήμα του πληθυσμού της χώρας, λειτουργώντας ως πυροκροτητές επικίνδυνων αντιδράσεων.
Την ίδια στιγμή, τα ίδια παπαγαλοειδή δεν τολμούν να αναφερθούν στα θρησκευτικά ήθη και έθιμα (που εισήχθησαν στην χώρα μέσω της λαθρομετανάστευσης) των μουσουλμάνων που δεν διστάζουν να χρησιμοποιούν δημόσιους χώρους για να «απολαύσουν» την θρησκευτική τους λατρεία…
Το ότι η εικόνα της χώρας μεταβάλλεται κανέναν δεν ενοχλεί. Ο αθεϊσμός γίνεται λατρεία που επιλεκτικά αποφασίζει (και διατάσσει;) την επίθεση στους πιστούς χριστιανούς και την συγκάλυψη των «έργων λατρείας» των μουσουλμάνων…

Επί του πιεστηρίου παραγωγής προβάτων - πολιτών και άβουλων πλασμάτων καθοδηγούμενων έως της καταστροφής τους, διαπιστώνουμε πως η απόπειρα γελοιοποίησης των Ελλήνων χριστιανών, με ταυτόχρονη απώλειας όρασης, ακοής και κοινής λογικής στα μουσουλμανικά δρώμενα, είναι μία πάγια δημοσιογραφική τακτική. Η ιδεοληψία των ολίγων έχει γίνει κανόνας εφαρμογής επί των πολλών και οι… δημοσιογραφίσκοι της κακιάς ώρας δεν αντιλαμβάνονται ούτε την επικίνδυνη πρόκληση στην οποία πρωταγωνιστούν, αλλά ούτε και την αντιδημοκρατική τους «παρεμβατικότητα» που, επιπλέον, επιχειρεί να αλλάξει δομικά συστατικά της ελληνικής κοινωνίας.

Δυστυχώς, η κατάντια της δημοσιογραφίας, ο πλεονασμός των ανίκανων που κυριαρχούν στον Τύπο, και, επίσης, η μηδενική ενοχή στον άθλιο παρεμβατισμό που επιχειρεί ενάντια σε βασικά στοιχεία της χώρας ο σημερινός Τύπος, ο οποίος ταυτίζεται με δυναμικές που εργάζονται ακατάπαυστα κατά του Χριστιανισμού και της Ορθοδοξίας, οδηγούν προς τα χειρότερα την ίδια την χώρα.
Είναι ίσως και οι ίδιοι δημοσιογραφίσκοι (τηλεαστέρες και μη) που δεν είδαν ποτέ διαφθορά των πολιτικών, δεν αντιλήφθηκαν ποτέ ξένα συμφέροντα που επιχειρούσαν να γίνουν επικυρίαρχοι και να εξανδραποδίσουν τον λαό εκμεταλλευόμενοι ένα ανίκανο –και εν πολλοίς λίαν επικίνδυνο- πολιτικό προσωπικό… Δυστυχώς, αυτή η δημοσιογραφία φέρει τεράστια ευθύνη για όσα συμβαίνουν και όσα πρόκειται να συμβούν εις βάρος του λαού και εις βάρος των εθνικών συμφερόντων αλλά και της ίδιας της Δημοκρατίας η οποία εξευτελίζεται από πολιτικές – οικονομικές και άλλες οργανωμένες συμμορίες…

Κλείνοντας, θα καταγράψω (για πρώτη φορά) ένα περιστατικό και μία συζήτηση (ή μονόλογο) που συνέβη το 2008, τέτοιες περίπου ημέρες, σε μία πλαγιά του Αγίου Όρους, με θέα ένα μαγευτικό τοπίο του Θρακικού πελάγους…
Καθόμουν και συζητούσα με έναν γνωστό μου μοναχό, όταν χωρίς λόγο μου είπε:
- Τώρα αρχίζει ο πόλεμος κατά της Ορθοδοξίας. Κατά της πίστης μας. Τώρα που κάνανε τον κόσμο να υποταχθεί στο χρήμα και να το βλέπει σαν Θεό. Τώρα θα επιτεθούν στην πίστη μας, σε αυτό που μας κράτησε ζωντανούς σαν έθνος, σε αυτό που μας έκανε να πολεμήσουμε για την ελευθερία μας. Γιατί βασική αρχή της πίστης μας είναι η ελευθερία. Η ελευθερία των επιλογών μας. Είναι εκείνος ο αγώνας που κάνει τον άνθρωπο καλύτερο και ικανό να κοιτάξει στα ανώτερα, στα θεία. Δεν νοιάζονται για τα λεφτά. Την πίστη μας και τα άγια χώματα της πατρίδας μας θέλουνε να πατήσουν. Τώρα θα δεχτούμε επίθεση από τα ρυπαρά έθνη και τα όργανά τους. Και σε αυτή την επίθεση δεν πρέπει να χάσουμε την πίστη μας και την ανθρωπιά μας. Θέλουν να μας φέρουν σύγχυση στο νου και στην καρδιά μας. Θα μας χτυπήσουν αλύπητα και πρέπει να μείνουμε ενωμένοι και πιστοί. Παρηγορία όλων μας θα πρέπει να είναι πως ούτε μόνοι μας θα είμαστε, ούτε για πολύ θα επιτραπεί να επικρατήσει αυτό το κακό...
Για να είμαι ειλικρινής, τότε, δεν κατανοούσα τι μου έλεγε ο αγιορίτης μοναχός. Σήμερα όμως κατάλαβα πολλά. Και κοιτώντας στα όσα σήμερα συμβαίνουν μπορώ να αναγνωρίζω και τους ρυπαρούς και τα όργανά τους. Ευτυχώς, υπάρχουν και εκείνες που λαμπρές εξαιρέσεις του κανόνα της ρυπαρής δημοσιογραφίας, που συνεχίζουν να λαμπρύνουν και να καθαρίζουν με τις γραφίδες τους τις βρωμιές των επιτήδειων συναδέλφων τους (κονδυλοφόρων και μη)...

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Στα πέντε χρόνια της χρεοκοπίας και των μνημονίων αποδείχτηκε σαφώς πως τουλάχιστον απ' την πλευρά των πάλαι ποτέ ''μεγάλων'' κομμάτων που κυβέρνησαν από την μεταπολίτευση και δώθε και σαφώς και απολύτως υπεύθυνα για την κατάντια μας, δεν υπάρχουν, ούτε πρόκειται να εμφανιστούν ηγέτες.

Δύο παρενθέσεις:
  1. Μιλάμε για 5 χρόνια χρεοκοπίας διότι είναι γελοιοαστείο να πιστεύει κάποιος πως τώρα θα χρεοκοπήσουμε, ενώ ως τώρα την βγάλαμε ζάχαρη! Και δηλαδή αφού και καλά δεν έχουμε ακόμη χρεοκοπήσει, το ΔΝΤ και η τρόϊκα γιατί μας έχουν κατσικωθεί απ' τον Απρίλιο του 2010; Για βίζιτα; Ή για φιλανθρωπία; 
  2. Όταν λέμε ηγέτη δεν εννοούμε την ηγεσία κάθε κόμματος. Αυτό είναι το πιό εύκολο πράγμα: τσοπάνος σε στάνη προβάτων! Εννοούμε τον άνθρωπο που έχει καθαρά χέρια και καθαρό μυαλό, πίστη στην αντικειμενική ορθότητα αυτών που θέλει να επιτύχει για το σύνολο, και όχι να κρύβει υποκριτικά και δόλια το προσωπικό του συμφέρον πίσω από το ''καλό του λαού'' και προ πάντων τον άνθρωπο που τολμά να υψώσει το ανάστημά του και τα ''πιστεύω'' του κόντρα των ισχυρών του καιρού, εναντίον της ύπουλης και υποβολιμιαίας ''κανονικότητας'', απέναντι στον φαρισαϊκό καθωσπρεπισμό κάθε είδους.
    Είναι οι τολμηροί, οι ριζοσπάστες και αντισυμβατικοί εκείνοι, που χάρη σ' αυτούς κατεβήκαμε από τα δέντρα πριν δεκάδες χιλιάδες χρόνια, φτάσαμε στις εσχατιές του ηλιακού μας συστήματος, εξερευνήσαμε το ανθρώπινο μυαλό και το σώμα.
    Είναι αυτοί που δεν φοβούνται το προσωπικό κόστος, αυτοί που δεν έχουν προσωπικό κόστος, αφού έχουν ταυτίσει ττην δική τους ευημερία με το γενικό καλό.
Τα ανδρείκελα των τελευταίων χρόνων και οι υποτακτικοί τους, είναι σίγουρο ότι δεν έχουν καμία σχέση με την παραπάνω εικόνα ενός ηγέτη.
Όπως επίσης δεν έχουν σχέση και τα υποκαταστήματα των καναλιών και των λογής-λογής εργολάβων και προμηθευτών.

Το βάρος πέφτει όλο στον νέο πρωθυπουργό, ο οποίος διαθέτει τα εχέγγυα να αναδειχτεί σε ηγέτη. Ακόμη δεν είναι.
Είναι σίγουρο ότι έχει καθαρά χέρια.
Πρέπει όμως να διατηρήσει και το μυαλό του καθαρό και προ πάντων να τολμήσει!

Πρώτα να τολμήσει να μιλήσει με ξεκάθαρες αλήθειες στον λαό...
Δεύτερον να τολμήσει να καλέσει τον ενημερωμένο πιά λαό στο πλάϊ του, να αποφασίσουνε μαζί.
Και τρίτον, με την σύμφωνη γνώμη του λαού (εφ όσον υπάρξει), να τολμήσει να πεί το μεγάλο ''Όχι'', στον βαρβαρισμό που επελαύνει.

Έχουμε πλέον πειστεί ότι δεν πρόκειται για εταίρους, αλλά για εχθρούς.
Είναι ολοφάνερο.

Όπως επίσης είναι φανερό ότι ο πρωθυπουργός απολαμβάνει ακόμη, παρ' όλα τα λάθη και τις αντιξοότητες, την διαισθητική εμπιστοσύνη του συντριπτικού ποσοστού του ελληνικού λαού.

Ας ελπίσουμε να μην προδώσει αυτή την εμπιστοσύνη.
Δεν έχει λόγο άλλωστε.
Τί θα μπορούσε να κάνει έναν νέο σε ηλικία και άφθαρτο πολιτικό να θέλει να περάσει κι αυτός στις μαύρες λίστες της ιστορίας;

Περιμένουμε και ελπίζουμε να τολμήσει και να αναδειχτεί σε πραγματικό ηγέτη.
Αλλιώς, κλάψτε μας!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι ισχύοντες νόμοι γίνονται όροι συμφωνίας
Νέα μέτρα με συνταγές Μνημονίων

Γράφει η Μαρία Τσολακίδη

Τέλος χρόνου για όλες τις επικοινωνιακές φούσκες της ελληνικής κυβέρνησης. Σε ελεύθερη πτώση και χωρίς κανέναν άσσο στο μανίκι της αναγκάζεται να σπρωχτεί σε δύο στάδια. Το πρώτο στάδιο είναι η ενδιάμεση Συμφωνία που θα γίνει μέχρι το τέλος Μαΐου και που θα δώσει στον ελληνικό λαό ανάσα από την τρομοκράτηση που δέχεται συνεχώς ακόμη και επί αριστερής κυβέρνησης. Έτσι, θα μπορέσει να πληρώσει μισθούς και συντάξεις για τον Μάιο και τον Ιούνιο, οι οποίες κατά τον κ. Βαρουφάκη "είναι ιερά πράγματα".

Το δεύτερο στάδιο είναι η τελική Συμφωνία που θα αναγκάσει, την όποια κυβέρνηση είναι στην εξουσία, να υπογράψει την ισχύ των παλιών μνημονίων ως μία νέα Συμφωνία για ένα νέο δάνειο, αρχικά ύψους 30 δις ευρώ, που θα φορτωθεί κι αυτό στους Έλληνες. Ένα κλωθογύρισμα που πηγαίνει την κατάσταση ξανά στην εποχή του Καστελόριζου του Γ. Παπανδρέου. Με χειρότερες επιπτώσεις, αφού από το 2010 η Ελλάδα έχει χάσει την παραγωγική της δύναμη, το στρατηγικό δημόσιο πλούτο, κάθε εξουσία οικονομική και μετά την πολιτική λύση που ζήτησε ο πρωθυπουργός, χάνει και κάθε πολιτική εξουσία ως χώρα.

Συμφωνίες γκιλοτίνες

Οι δανειστές κρατούν πλέον όλους τους άσσους στα χέρια τους με πρώτο το ΔΝΤ το οποίο διαμήνυσε στην κυβέρνηση και στην Ε.Ε ότι αν τολμήσει η ελληνική πλευρά να μην πληρώσει τις δύο δόσεις προς το Ταμείο στα μέσα Ιουνίου ύψους 3,6 δις, τότε το Ταμείο αυτόκλητα θα τα κρατήσει από την δόση των 7,2 δις που απαιτεί ως δικαίωμά της η κυβέρνηση. Αυτό σημαίνει ότι με το υπόλοιπο που θα πάρει στα χέρια της η ελληνική πλευρά θα μπορέσει να πληρώσει μόνο τους μισθούς και συντάξεις του Μαΐου και Ιουνίου.

Φθάνοντας στα τέλη Ιουνίου και εφόσον τα ταμεία του δημοσίου θα είναι άδεια, η ελληνική πλευρά θα αναγκαστεί να κάνει δύο πράγματα.

Το πρώτο είναι πιθανόν να κηρύξει δημοψήφισμα (με άδεια ταμεία και με πουλημένη όλη την εθνική της κυριαρχία μέσω ΤΑΙΠΕΔ) έτσι ώστε να πετάξει την καυτή πατάτα στον ελληνικό λαό που θα γνωρίζει ότι μισθοί και συντάξεις για τον Ιούλιο δεν θα υπάρχουν. Για να υπάρχουν πρέπει να επιλέξουν την Ελλάδα μέσα στο Ευρώ με όποιο τίμημα.

Το δεύτερο θα είναι να αναγκαστεί, βάση των ελλειμματικών της ταμείων, να υπογράψει ένα μνημόνιο με όρους που δεν είναι άλλοι από τους ισχύοντες μνημονιακούς όρους που απλά έχουν παγώσει προς τέρψην του ψηφοθηρικού κοινού. Γι' αυτό το λόγο η κυβέρνηση δεν μιλά για νέο μνημόνιο αλλά για Συμφωνία. Θα συμφωνήσει να τηρηθούν οι μνημονιακοί όροι που είναι ψηφισμένοι νόμοι του Ελληνικού κράτους.

Έρχεται η ώρα των δημοσίων

Συνεχώς ο κ. Βαρουφάκης στις δηλώσεις του την τελευταία εβδομάδα χρησιμοποιεί τις συντάξεις και τους μισθούς του δημοσίου και έχει λόγο που το κάνει αυτό. Οι δανειστές ετοιμάζουν μια τεράστια λίστα που θα αφορά αυτούς οι οποίοι ακόμα εισπράττουν χρήμα. Εφόσον έχουν τελειώσει με τον ιδιωτικό τομέα, την πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγή της χώρας, σειρά έχουν όσοι δεν παράγουν, αλλά εισπράττουν μέσω φόρων και εθνικών δανείων.

Έτσι λοιπόν, ξαναμπαίνει σε συζήτηση για υπογραφή ο μισθός των νεοπροσλαμβανομένων δημοσίων υπαλλήλων να είναι στα 658 ευρώ και για δύο χρόνια θα είναι "δόκιμοι". Αν μετά τα δύο χρόνια η αποδοτικότητά τους δεν είναι τέτοια ώστε να αξίζουν μία θέση στο δημόσιο θα απολύονται.

Επίσης, για τους εν ενεργεία δημοσίους υπαλλήλους δεν θα υπάρχει αύξηση ή προαγωγή σύμφωνα με τα χρόνια υπηρεσίας, αλλά βάση αποδοτικότητας. Η αποδοτικότητα σημαίνει αξιολόγηση, όσο και να θέλει ο Σύριζα να μην την χαρακτηρίζει έτσι. Αυτό που μένει άγνωστο είναι αν η άρση μονιμότητας θα μπει σε ισχύ και θα φαίνεται ως νέος όρος της Συμφωνίας.

Αποχαιρέτα την σύνταξη που ήξερες

Μπορεί οι συνταξιούχοι να ήταν ένας από τους κύριους όγκους των ψηφοφόρων του Σύριζα που φοβήθηκαν ότι θα χάσουν τις συντάξεις τους αφού με την προηγούμενη κυβέρνηση η εθνική σύνταξη με νόμο έπεσε στα 360 ευρώ, αλλά τα νέα που έρχονται από τις Βρυξέλλες είναι άσχημα.

Η τελευταία λίστα Χαρδούβελη είχε ως μέτρο το 5% της μείωσης των επικουρικών συντάξεων, όμως μετά την τελευταία απόπειρα της κυβέρνησης "να σπάσει" το ομόλογο του ΕΤΕΑ για να μπορέσει να πληρώσει τις κύριες συντάξης, μείωσε έστω και εικονικά τις επικουρικές κατά 25%. Και αυτό δεν το έκανε για λόγους ρευστότητας, αλλά για να δοκιμάσει την αντοχή της υπομονής και του φόβου των συνταξιούχων. Η μείωση ή ακόμη και η κατάργηση των επικουρικών είναι δεδομένη με τη νέα Συμφωνία. Αυτό επιβεβαιώνεται με την αναστολή και όχι κατάργηση της ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στις συντάξεις.

Επίσης, ο Γ.Γ Ασφαλίσεων κ. Ρωμανιάς έκανε δήλωση που είναι πέρα από την μη κατάργηση του μνημονιακού νόμου για την ρήτρα μηδενικού ελλείμματος. Δήλωσε ότι "οι νόμοι για τις κύριες συντάξεις θα ισχύουν" και αυτό σημαίνει ότι οι μνημονιακοί νόμοι είναι σε ισχύ και μπαίνουν μπροστά οποιαδήποτε στιγμή κρίνουν δανειστές και κυβερνητικοί αναγκαίο "κακό". Μια νέα Συμφωνία θα ήταν ένας τέλειος λόγος οι μνημονιακοί νόμοι για τις συντάξεις να γίνουν καθεστώς.

Καθόλου καθησυχαστικό αλλά προοίμιο για αυτό που έρχεται με την ενδιάμεση και τελική Συμφωνία είναι οι δηλώσεις του κυβερνητικού κ. Μητρόπουλου: "Είτε καταργηθεί, είτε ανασταλεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, μειώσεις στις συντάξεις θα υπάρχουν".

Το μόνο που απομένει είναι να μάθει ο ελληνικός λαός μετά τις υπογραφές των Συμφωνιών πόσο θα κοπούν τόσο οι μισθοί του δημοσίου τομέα, όσο και οι συντάξεις ακόμα και αν είναι "ιερά πράγματα".

Τα Μνημόνια είναι σε ισχύ

Η κυβέρνηση όσο και να θέλει να ψεύδεται ότι μνημόνιο δεν υπάρχει βλέπουμε ότι οι δύο σημαντικοί όροι της νέας Συμφωνίας, που αφορούν στους μισθούς του δημοσίου τομέα και στις συντάξεις, έρχονται και πάλι στο προσκήνιο διότι ποτέ δεν καταργήθηκαν, απλά μπαίνουν ξανά στο τραπέζι για άμεση υλοποίησή τους.

Η πρόεδρος της Βουλής, είπε αυτό που πραγματικά έπρεπε να γνωρίζει ο ελληνικός λαός από την πρώτη στιγμή της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και βέβαια μετά την δήθεν "Συμφωνία" της 20ης Φεβρουρίου. "Το μνημόνιο είναι ένα αντιδημοκρατικό καθεστώς και πρέπει να πάψει". Δηλαδή δεν έχει πάψει αλλά είναι σε ισχύ. Πολύ ορθά η κ. Κωνσταντοπούλου εξηγεί γιατί είναι σε ισχύ: "Οι χιλιάδες διατάξεις (μνημονιακές) δεν καταργούνται με ένα νόμο".

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αντιμέτωπος με δανειστές και «συντρόφους» ο κ. Τσίπρας

Γράφει ο Άγγελος Κωβαίος

Το φάσμα του πολιτικού Αρμαγεδδώνος αντιμετωπίζει η κυβέρνηση του Αλ. Τσίπρα καθώς η διαπραγμάτευσή της με τους δανειστές της χώρας βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού. Τα χρονικά και οικονομικά περιθώρια έχουν πλέον στενέψει δραματικά και οι επιλογές του Πρωθυπουργού έχουν ξεκάθαρα διλημματικό χαρακτήρα: υπογραφή μιας συμφωνίας με τους εταίρους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται η απόρριψή της, ή δρομολόγηση άλλων ραγδαίων και μονοδιάστατα αρνητικών εξελίξεων; Σε αυτό το πολιτικό περιβάλλον εκδηλώνονται τις τελευταίες ημέρες μια σειρά πιέσεις, επιχειρούνται εκβιασμοί και αναζητούνται διέξοδοι - όχι πάντα προς την ίδια κατεύθυνση.

Η πρώτη που δέχεται πιέσεις από δύο μέτωπα είναι η κυβέρνηση. Μετά την ουσιαστική έναρξη των διαπραγματεύσεων προ τριών εβδομάδων και παρά την όποια πρόοδο συνομολογείται, οι διαθέσεις των διεθνών συνομιλητών της Αθήνας δεν επιδέχονται παρερμηνείες. Επιμένουν στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης για την απεμπλοκή της χρηματοδότησης, κάτι που σημαίνει τη λήψη επώδυνων πολιτικών αποφάσεων από την κυβέρνηση.

Με βάση αυτά τα στοιχεία, τα οποία επιβεβαιώνονται και από τις δημόσιες τοποθετήσεις ευρωπαίων αξιωματούχων, οι ελπίδες για υποχώρηση των δανειστών στα πεδία του Ασφαλιστικού και των Εργασιακών (συλλογικές διαπραγματεύσεις, ομαδικές απολύσεις κ.ά.) δεν θεωρούνται ρεαλιστικές αυτή τη στιγμή.

Το δεύτερο πεδίο εκδήλωσης πιέσεων προς την κυβέρνηση εντοπίζεται στο κόμμα, το οποίο, ακόμη κι αν δεν έχει κηρύξει πόλεμο, βρίσκεται σε εντελώς διαφορετική γραμμή από το Μέγαρο Μαξίμου εκδηλώνοντας παράπονα για ελλιπή ενημέρωση και εγκατάλειψη προεκλογικών θέσεων.

Στο Μέγαρο Μαξίμου αναζητούνται αυτές τις ημέρες δυνατότητες ελιγμών ή έστω κάποιων διαχειριστικών πολιτικών κινήσεων. Αποφάσεις όμως δεν έχουν ληφθεί καθώς ο Αλ. Τσίπρας εξακολουθεί να ευελπιστεί ότι η αναμενόμενη συνάντησή του με την Ανγκελα Μέρκελ στη σύνοδο της Ρίγα στις 21-22 Μαΐου μπορεί να του προσφέρει κάποια περιθώρια ελιγμών ώστε να προχωρήσει σε συμφωνία και απεμπλοκή.

Τα σενάρια που συζητούνται στον κύκλο συνομιλητών του κ. Τσίπρα είναι δύο, ασύμβατα μεταξύ τους και υπό αυτή την έννοια ενδεικτικά της αντιφατικότητας που κυριαρχεί ακόμη και στο περιβάλλον του Πρωθυπουργού.

«Εκβιασμός» με την Ακροδεξιά
Το απαισιόδοξο σενάριο προβλέπει μια αμετακίνητη στάση των δανειστών και καταλήγει σε ένα σκηνικό εκατέρωθεν εκβιασμών μεταξύ Αθήνας, Βερολίνου και Βρυξελλών, με τη χώρα και την οικονομία σε τέλμα και ένα βήμα πριν από τον γκρεμό της χρεοκοπίας.

«Αν θέλουν, ας μας ρίξουν. Υπάρχουν πολλές άλλες δυνατότητες αν θέλει κάποιος να εφαρμόσει μέτρα που εμείς δεν θα μπορούμε»
αναφέρει τακτικός συνομιλητής του Πρωθυπουργού. Σε μια κατ' ιδίαν συνομιλία η ίδια πηγή μιλούσε ανοιχτά για μια εξέλιξη που οδηγεί στις κάλπες, υπονοώντας την ίδια στιγμή ότι κάτι τέτοιο θα λειτουργούσε ως μέσο πίεσης ή ως συγκαλυμμένος εκβιασμός της Αθήνας προς τους εταίρους.  

Παρά ταύτα, ο συγκεκριμένος συνομιλητής δεν αξιολογούσε ως προβληματικό το ενδεχόμενο να επικρατούν οριακές συνθήκες, κυρίως στον χώρο των τραπεζών, αν προκηρυχθούν εκλογές με αυτούς τους όρους. Τόνιζε όμως ότι περικοπές σε χαμηλοσυνταξιούχους, ομαδικές απολύσεις και άλλα αντιλαϊκά μέτρα «η κυβέρνηση αυτή δεν μπορεί ούτε να ψηφίσει, πόσω μάλλον να εφαρμόσει». Στον πυρήνα αυτής της επιλογής βρίσκεται η συγκαλυμμένη «απειλή» της ενίσχυσης της Ακροδεξιάς, την οποία η ελληνική κυβέρνηση μεταχειρίζεται ως πολιτικό επιχείρημα και απειλή έναντι των «γερακιών» της Ευρώπης.

Το πλέον αισιόδοξο σενάριο βασίζεται στην προϋπόθεση ότι η κυβέρνηση θα επιτύχει στη διαπραγμάτευση κάποια ευνοϊκή λύση στα Εργασιακά και μια όχι τόσο επιθετική διευθέτηση στο Ασφαλιστικό, εν είδει πολιτικών «φύλλων συκής» για την απόπειρα αντιστάθμισης σκληρών φορολογικών μέτρων.

Σύμφωνα με συνεργάτες του Πρωθυπουργού, υπό αυτές τις προϋποθέσεις, η συμφωνία «περνάει» από τη Βουλή και το κόμμα, έστω και με κάποιες διαρροές ή με εκπεφρασμένες αντίθετες απόψεις. Μέχρι στιγμής όμως ενδείξεις που να δικαιολογούν μια υποχώρηση των δανειστών δεν υπάρχουν.

Το «τολμηρό πολιτικό άλμα»
Το σενάριο αυτό βασίζεται στην εκτιμώμενη μεταξύ των συνομιλητών του απόφαση του Πρωθυπουργού να προχωρήσει σε συμφωνία, ακόμη και ερήμην του κόμματος. «Καθετί διαφορετικό θα είναι καταστροφή για τη χώρα και για τον ΣΥΡΙΖΑ και κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν κάτι διαφορετικό» ανέφερε ένα από τα παλαιότερα και εμπειρότερα στελέχη. Η ίδια πηγή θεωρεί ότι «ο Τσίπρας γνωρίζει πλέον τις δραματικές επιπτώσεις σε περίπτωση που δεν υπάρξει συμφωνία» και θεωρεί ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει δίλημμα.

Η ενεργοποίηση όμως αυτού του σεναρίου περιλαμβάνει, αφενός, τολμηρές και σχεδιασμένες κινήσεις από τον Πρωθυπουργό με στόχο την υπέρβαση της εγγενούς εσωκομματικής παθογένειας και αφετέρου ένα εκλογικό σενάριο. «Η μόνη λογική προσφυγής σε εκλογές προϋποθέτει την ψήφιση της συμφωνίας στη Βουλή, έστω και με διαρροές από την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ. Αν όμως ο Τσίπρας λάβει υπόψη του ότι οι κοινωνικές ομάδες που αυτή τη στιγμή τον στηρίζουν αναμένουν από αυτόν την υπέρβαση, οφείλει να λάβει τολμηρές αποφάσεις και να θέσει όσους αντιδρούν στην ευρωπαϊκή πορεία προ των ευθυνών τους και των επιλογών τους» υπογραμμίζει ο ίδιος συνομιλητής.

Είναι φανερό από τη φύση και το περιεχόμενο αυτών των συζητήσεων ότι η ώρα των αποφάσεων για τον Πρωθυπουργό έχει φθάσει. Σύμφωνα δε με πληροφορίες και βάσει των διαθέσεων που έχουν εκδηλώσει κυβερνητικά στελέχη, η ενδεχόμενη απόφαση του κ. Τσίπρα να προχωρήσει σε ευρωπαϊκό δρόμο, έστω και με ανάληψη πολιτικού κόστους, θα σημάνει και κινήσεις «διόρθωσης» του κυβερνητικού σχήματος.

Τα όρια
«Συμφωνία μόνο αν είναι έντιμη και αμοιβαία επωφελής»
«Αισιοδοξούμε ότι είμαστε πολύ κοντά σε μια συμφωνία» είπε ο Πρωθυπουργός το βράδυ της Παρασκευής μιλώντας στο συνέδριο του «Economist» αναφερόμενος στο τελικό στάδιο της διαπραγμάτευσης. Συμπλήρωσε όμως ότι «παραμένουν ανοιχτά θέματα» και υπογράμμισε ότι «τις επόμενες ημέρες πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για να υπάρξει μια συναντίληψη της πραγματικής κατάστασης του ασφαλιστικού συστήματος».
Εν όψει αυτών δήλωσε ότι «δεν υπάρχει δυνατότητα και πιθανότητα να υποχωρήσουμε στο θέμα των μισθών και των συντάξεων». Στην ομιλία του πάντως ο Πρωθυπουργός σημείωσε ότι «η συμφωνία πρέπει να κλείσει μόνο αν είναι έντιμη και αμοιβαία επωφελής» και ενεργοποίησε και τη λογική της «καμένης γης», ενώ επιχείρησε έναν σύντομο απολογισμό των πρώτων 100 ημερών της διακυβέρνησής του.

Σκέψεις ανασχηματισμού
Αλλαγές προσώπων σε περίπτωση συμφωνίας

Στο τραπέζι βρίσκονται ήδη σενάρια ανασχηματισμού για την επόμενη ημέρα. Στο Μέγαρο Μαξίμου και στα ηγετικά κυβερνητικά κλιμάκια έχουν καταγράψει τις πρόσφατες δηλώσεις υπουργών όπως του Ι. Βαρουφάκη, ο οποίος από το βήμα του συνεδρίου του «Economist» δήλωσε ότι «ως υπουργός Οικονομικών θα αρνηθώ να βάλω την υπογραφή μου σε ένα πακέτο που μακροοικονομικά δεν θα είναι συνεπές». Υπό αυτή την έννοια και εφόσον ο Πρωθυπουργός λάβει την κρίσιμη απόφαση, πιθανολογείται ότι η επόμενη ημέρα μιας συμφωνίας δεν θα βρει τον κ. Βαρουφάκη στη θέση του υπουργού Οικονομικών. Αντιστοίχως, υπάρχουν πληροφορίες που φέρουν τον Π. Λαφαζάνη και τους υπουργούς της Αριστερής Πλατφόρμας να απομακρύνονται οικεία βουλήσει από τις θέσεις τους - και ασχέτως της στάσης που θα τηρήσουν κοινοβουλευτικά - σε περίπτωση που υπογραφεί μια συμφωνία ασύμβατη με τις αρχές και τις θέσεις τους. Ερωτηματικά τίθενται πλέον και για τον Π. Σκουρλέτη, σε περίπτωση που η συμφωνία υπάρξει χωρίς τις επιθυμητές προβλέψεις στα εργασιακά.

Πέραν αυτών, κάποιες πληροφορίες συγκλίνουν στο ότι υπάρχουν εισηγήσεις προς το Μέγαρο Μαξίμου για γενικευμένες αλλαγές στη σύνθεση του κυβερνητικού σχήματος μετά την ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης, καθώς ο στόχος πλέον θα είναι η αποτελεσματικότητα και η απόδοση έργου της κυβέρνησης. Στα σενάρια αυτά περιλαμβάνονται και ενδεχόμενα ανοίγματα του κ. Τσίπρα προς άλλα πρόσωπα ή πολιτικές δυνάμεις, αν και όλα αυτά τοποθετούνται σε έναν πιο απομακρυσμένο χρονικό ορίζοντα. 
 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Η ΕΕ αντιμετωπίζει δυο κατηγορίες προβλημάτων. Υπάρχουν αυτά που είναι αληθινά δύσκολο να επιλυθούν, όπως η μεταναστευτική κρίση, και υπάρχουν και προβλήματα που είναι εύκολα στη θεωρία, αλλά όχι στην πράξη» γράφει ο γνωστός οικονομολόγος και αναλυτής των FT Βόλφγκανγκ Μούνχαου, εντάσσοντας στη δεύτερη κατηγορία το θέμα της Ελλάδας.

Για να ευημερήσει η Ελλάδα στην ευρωζώνη, θα πρέπει να συμβούν τρία πράγματα, υποστηρίζει στο άρθρο του ο γνωστός οικονομολόγος:

Πρώτον, η Αθήνα θα χρειαστεί να αναγνωρίσει αυτό που φαίνεται να είναι μια καταθλιπτική πραγματικότητα. Αν θέλει πράγματι να παραμείνει σε μια μόνιμη νομισματική ένωση με τη Γερμανία και τη Φινλανδία, θα πρέπει να αρχίσει να τους μοιάζει περισσότερο.

Δεύτερον, οι χώρες της ευρωζώνης πρέπει να αποδεχθούν κάποιες οικονομικές αλήθειες -που έχουν όλες εκφραστεί με ακρίβεια, αν και όχι τόσο διπλωματικά- από τον Γιάνη Βαρουφάκη. Θα πρέπει να αρχίσουν να παραδέχονται πως η λιτότητα ήταν μια καταστροφή. Θα πρέπει επίσης να σκεφθούν διαφορετικά αναφορικά με τη βιωσιμότητα του χρέους. Όταν κατάρτισαν το τελευταίο δανειακό πρόγραμμα για την Ελλάδα το 2012, μαζί με το ΔΝΤ, υπολόγισαν πρώτα το χρέος που εκκρεμούσε, τότε έκαναν κάποιες αγρίως αισιόδοξες υποθέσεις για την ανάπτυξη και στη συνέχεια υπολόγισαν τα δημοσιονομικά πλεονάσματα που χρειάζονταν για να αποπληρώσει η χώρα το χρέος αυτό.

Τα πλεονάσματα ήταν αυτά που έμεναν στον υπολογισμό αυτό: με βάση αυτά έπρεπε να γίνουν όλες οι προσαρμογές. Το πρόβλημα είναι πως αν οι υποθέσεις αποδεικνύονταν υπερβολικά αισιόδοξες, τα πλεονάσματα θα έπρεπε να είναι αβάσταχτα μεγάλα. Αυτό είναι που συνέβη στην Ελλάδα.
Ο «ώριμος» τρόπος θα ήταν να αντιστραφεί η διαδικασία. Να μπει πλαφόν στο ετήσιο ποσό εξυπηρέτησης του χρέους και τότε να υπολογιστεί το πόσο μπορεί να αποπληρωθεί. Αυτό που δεν μπορείς να πληρώσεις, δεν θα πρέπει να το πληρώσεις. Θα πρέπει να «συγχωρείται».

Αν και τα πρώτα δυο προαπαιτούμενα βασίζονται στην αναγνώριση, το τελευταίο βασίζεται στη δράση. Η Ελλάδα θα πρέπει να κηρύξει χρεοστάσιο μονομερώς, αλλά να το κάνει με συνεργατικό τρόπο. Εννοώ ότι δεν θα πρέπει να κηρύξει χρεοκοπία σε περισσότερα από αυτά που χρειάζεται: να μην κηρύξει χρεοκοπία έναντι όλων των πιστωτών, αλλά μόνο έναντι αυτών που μπορούν να απορροφήσουν καλύτερα τις απώλειες, και συγκεκριμένα να μην επιβαρύνει τους ελάχιστους εναπομένοντες ιδιώτες πιστωτές.

Οι επίσημοι πιστωτές υποκρίνονται πως σοκάρονται από αυτό, όμως θα τους περάσει. Φυσικά δεν θα έδινα άλλη πίστωση. Αν η Ελλάδα κηρύξει χρεοστάσιο, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να λειτουργήσει με σκληρούς περιορισμούς στον προϋπολογισμό για πολλά χρόνια. Δεν είναι μια ήπια επιλογή, όμως η Ελλάδα θα ανακτούσε έναν βαθμό οικονομικής κυριαρχίας που έχει χάσει.

Ο Μούνχαου υποστηρίζει πως θα ήταν δύσκολο να πετύχει ένα καλό αποτέλεσμα μόνο μέσω μιας διαπραγμάτευσης, εκτιμώντας πως οι κανόνες της ΕΕ και τα διαφορετικά συμφέροντα των πιστωτών αφήνουν ελάχιστο περιθώριο ελιγμού.

«Ωστόσο, δεν υπάρχει τίποτα στην νομοθεσία που να απαγορεύει σε μια κυβέρνηση να κηρύσσει χρεοστάσιο έναντι της ΕΚΤ. Έτσι, μια συνολική χρεοκοπία όπου η ΕΚΤ θα έχανε όλα τα λεφτά της είναι νόμιμη, όμως μια διαπραγματευμένη χρεοκοπία όπου η ΕΚΤ χάνει μέρος μόνο των χρημάτων της, δεν είναι νόμιμη» συνεχίζει το άρθρο γνώμης, προσθέτοντας πως «αν ο χειρισμός είναι προσεκτικός, οι πιστωτές μπορεί μάλιστα να κατέληγαν να βοηθούν περισσότερο το ελληνικό τραπεζικό σύστημα ώστε να παραμείνει ζωντανό, ή τουλάχιστον να επέτρεπαν στην ΕΚΤ να το κάνει αντί γι' αυτούς. Κατά βάθος, οι ηγέτες της ευρωζώνης γνωρίζουν πως δεν είναι προς το συμφέρον τους να αφήσουν την Ελλάδα να φύγει. Οι έλληνες θέλουν να παραμείνουν στην ευρωζώνη».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στροφή από την Ουάσιγκτον που έδωσε "πράσινο φως" σε χερσαίες επιχειρήσεις

Γράφει η Μαρία Αδαμίδου

Δυναμικότερη γίνεται η εμπλοκή των ΗΠΑ στη μάχη εναντίον του Ισλαμικού Κράτους ακόμη και με στοχευμένες χερσαίες επιχειρήσεις, ενώ την ίδια στιγμή οι συριακές στρατιωτικές δυνάμεις κατάφεραν να ανακόψουν την προέλαση των τζιχαντιστών προς τον αρχαιολογικό χώρο της Παλμύρας.

Οι τζιχαντιστές βρίσκονταν προ των πυλών της Παλμύρας, προκαλώντας έντονη ανησυχία για πιθανή καταστροφή ενός εκ των σπουδαιότερων μνημείων στη Μέση Ανατολή. Οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους απωθήθηκαν από σημαντικό τμήμα της πόλης και ο συριακός στρατός επανέκτησε τον έλεγχο, ωστόσο το ISIS ελέγχει ακόμη ένα χωριό στα βόρεια της Παλμύρας. Ο αρχαιολογικός χώρος, πάντως, δεν υπέστη ζημιές.

Το Σαββατοκύριακο οι αμερικανικές και οι συμμαχικές δυνάμεις πραγματοποίησαν 18 αεροπορικές επιδρομές στο Ιράκ και 8 στη Συρία εναντίον στόχων του Ισλαμικού Κράτους σε μια προσπάθεια να αποδυναμώσουν περαιτέρω την οργάνωση. Το ισχυρότερο, μέχρι τώρα, πλήγμα, όμως, για το ISIS ήρθε την Παρασκευή, όταν μέλη των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων σκότωσαν τον Αμπού Σαγιάφ, ανώτατο αξιωματούχο της οργάνωσης στη Συρία, κατά τη διάρκεια της πρώτης χερσαίας επιχείρησης, η διεξαγωγή της οποίας ανακοινώνεται επισήμως από αμερικανικά χείλη.

Πρόκειται για μια σημαντική στροφή στη στρατηγική της Ουάσιγκτον, η οποία μέχρι τώρα περιόριζε τη συμμετοχή της στις αεροπορικές επιδρομές. Με την άδεια των ιρακινών Αρχών, μέλη της επίλεκτης ομάδας Delta που βρίσκονται στο Ιράκ, πραγματοποίησαν επιχείρηση στην ανατολική Συρία για να συλλάβουν τον Αμπού Σαγιάφ και τη σύζυγό του. Ο Αμπού Σαγιάφ έπεσε νεκρός κατά τη διάρκεια ανταλλαγής πυρών στο Αλ Ομάρ, όπου βρίσκονται οι μεγαλύτερες πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Συρίας και που έχουν τεθεί υπό τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους.


Η Ουάσιγκτον είχε βάλει στο στόχαστρο τον Αμπού Σαγιάφ -δεξί χέρι του ηγέτη αλ Μπαγκντάντι- επειδή ήταν ο υπεύθυνος για το λαθρεμπόριο καυσίμων, δηλαδή πετρελαίου και φυσικού αερίου, από το οποίο η οργάνωση αντλεί πόρους για να συντηρεί τον πόλεμο που διεξάγει για την εγκαθίδρυση του ισλαμικού Χαλιφάτου.

Ακόμη, ο Αμπού Σαγιάφ είχε παίξει οργανωτικό ρόλο σε αρκετές από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των τζιχαντιστών και σταδιακά αποκτούσε ακόμη μεγαλύτερη επιρροή στην ιεραρχία της οργάνωσης. Σύμφωνα με πληροφορίες από Αμερικανό αξιωματούχο, οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους προσπάθησαν κατά τη διάρκεια της επιχείρησης να χρησιμοποιήσουν γυναίκες και παιδιά ως ασπίδες, αλλά οι αμερικανικές δυνάμεις κατάφεραν «να διαχωρίσουν τους αμάχους» και να σκοτώσουν περισσότερους από 10 μαχητές.


«Σε κάποια στιγμή, οι ανταλλαγές πυρών έγιναν από πολύ κοντινή απόσταση και υπήρξαν συμπλοκές σώμα με σώμα», αποκάλυψε ο εν λόγω αξιωματούχος. Η σύζυγος του Αμπού Σαγιάφ, η Ουμ Σαγιάφ, η οποία είναι επίσης μέλος της οργάνωσης και θεωρείται ότι διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στις τρομοκρατικές δραστηριότητες, συνελήφθη και βρίσκεται σε αμερικανική φυλακή στο Ιράκ. Οπως ανακοίνωσε ο Λευκός Οίκος, «η επιχείρηση επέτρεψε επίσης την απελευθέρωση μίας νεαρής γεζίντι, που φαίνεται ότι κρατείτο ως σκλάβα από το ζευγάρι» και θα σταλεί στην οικογένειά της το συντομότερο δυνατόν.

Ταυτόχρονα, η Ουάσιγκτον φαίνεται διατεθειμένη να προετοιμάσει το έδαφος για τη μετά Ασαντ εποχή στη Συρία, αναλαμβάνοντας πιο ενεργό ρόλο στα τεκταινόμενα. Σύμφωνα με δημοσίευμα των «Times», ΗΠΑ και Ρωσία συζητούν την πιθανή οργάνωση μιας μεταβατικής περιόδου, γεγονός που σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον πιέζει για την ανατροπή του Σύρου δικτάτορα. Ο Ασαντ είχε καταφέρει να εμφανιστεί ως αυτονόητος -έστω και προσωρινός- σύμμαχος εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, όμως οι στρατιωτικές επιτυχίες στον Βορρά της χώρας ισλαμικών οργανώσεων όπως το Μέτωπο Νούσρα, που σχετίζεται με την Αλ Κάιντα, αποδυναμώνουν τη διαπραγματευτική του ισχύ.


«ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
Μπίζνες τζιχαντιστών με διακινητές μεταναστών


Τον κώδωνα του κινδύνου για την Ευρώπη κρούει με δηλώσεις του στο BBC κορυφαίος σύμβουλος της λιβυκής κυβέρνησης. Ο Αμπντούλ Μπασίτ Χαρούν υποστηρίζει συγκεκριμένα ότι οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους κάνουν «μπίζνες» με τους διακινητές-δουλεμπόρους που περνούν τους μετανάστες με τα πλοία τους στην Ευρώπη.

Επικαλούμενος συνομιλίες με διακινητές, ο Χαρούν υποστηρίζει συγκεκριμένα ότι οι τζιχαντιστές παίρνουν το 50% των εσόδων από τη διακίνηση και ως αντάλλαγμα αφήνουν τους δουλεμπόρους να συνεχίζουν ελεύθεροι τη δράση τους.

Ο σύμβουλος της λιβυκής κυβέρνησης υποστηρίζει επίσης ότι μεμονωμένοι τζιχαντιστές έχουν περάσει και συνεχίζουν να περνούν στην Ευρώπη μαζί με τα καραβάνια των μεταναστών. Υπενθυμίζεται ότι τόσο η Frontex όσο και πολλοί εντός αλλά και εκτός της Ευρώπης (συγκεκριμένα, οι κυβερνήσεις της Ιταλίας, της Αιγύπτου κ.ά.) έχουν εκφράσει το τελευταίο διάστημα ανάλογους φόβους για πιθανή εισροή τζιχαντιστών κρυμμένων μέσα στις ομάδες των προσφύγων.

Είναι ξεκάθαρο ότι κάποιες από τις ένοπλες ομάδες που δρουν στη Λιβύη (εάν όχι όλες) έχουν μεγαλύτερη ή μικρότερη ανάμειξη και στις εντυπωσιακά κερδοφόρες «μπίζνες» του τράφικινγκ. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι σε πολλές περιπτώσεις οι σύγχρονοι δουλέμποροι εμφανίζονται κι αυτοί οπλισμένοι. Οσο για τους αριθμούς, σημειώνεται ότι από την αρχή της χρονιάς περίπου 60.000 άνθρωποι έχουν επιχειρήσει να διασχίσουν τη Μεσόγειο με προορισμό την Ευρώπη.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου