Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Ιουλ 2016

Πλαστ(ικ)ό χρήμα από πλαστ(ικ)ή κυβέρνηση 
που λειτουργεί με πλαστ(ικ)ό πολίτευμα

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα ο πολίτης στην καθημερινότητά του έχει το δικαίωμα επιλογών, αρκεί αυτές να μην παραβιάζουν τα δικαιώματα των συμπολιτών του. Αυτό ισχύει, τουλάχιστον, σε εκείνες τις χώρες που σέβονται τους πολίτες τους και σε εκείνα τα πολιτεύματα που λειτουργούν εύρυθμα και υπερασπίζονται κατά βάση τα δικαιώματα των πολιτών και, φυσικά, της ίδιας της χώρας.

Επειδή, όμως, το πολίτευμα στην Ελλάδα έχει σαφέστατα μετακινηθεί, κατ’ άλλους έχει αλλοιωθεί, προς την κατεύθυνση εκείνη η οποία είναι περισσότερο αυταρχική, απολυταρχική και αντιμετωπίζει –κατά βάση- τους πολίτες ως επικίνδυνες οντότητες, που απειλούν το σύστημα, δηλαδή ως εχθρούς, αξίζει να σημειώσουμε κάποια παραδείγματα αυτής της μετακίνησης του πολιτεύματος, τα οποία αποδεικνύουν πως η δημοκρατία δολοφονείται συστηματικά στον τόπο της γέννησής της…

Το πρώτο παράδειγμα είναι η δημιουργία εικονικού χρήματος (πλαστικό χρήμα), με την πρόφαση αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής. Αφού ξεκαθαρίσουμε πως η δικαιολογία καταρρέει από τη στιγμή που διαλύονται ή καταργούνται φοροελεγκτικοί μηχανισμοί (βλ. ΣΔΟΕ), γίνεται κάτι περισσότερο από κατανοητό πως η δημιουργία εικονικού χρήματος και ο εξαναγκασμός των πολιτών για την χρησιμοποίησή του έχει τελείως διαφορετικούς στόχους από την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής.

Η πρώτος στόχος είναι η δημιουργία μίας εικονικής και πρόσκαιρης οικονομικής επιτυχίας (η οποία με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσει σε νέα υπερχρέωση τους χρήστες των πλαστικών καρτών), μέσω της χρήσης ανύπαρκτου χρήματος, το οποίο θα δοθεί σε λογιστική μέσα από άδεια κρατικά ταμεία, αλλά κάποια στιγμή θα απαιτηθεί η υλική είσπραξή του… Προσωρινά, τουλάχιστον, θα δημιουργηθεί μία εικονική πραγματικότητα πολιτικής επιτυχίας αντιμετώπισης του οικονομικού προβλήματος της χώρας.
Σε δεύτερο χρόνο, όμως, οι χρήστες του πλαστικού χρήματος θα διαπιστώσουν την τραγική αλήθεια, δηλαδή πως θα έχουν χρεωθεί με ποσά τα οποία δεν θα μπορούν να επιστρέψουν στα κρατικά ταμεία σε μορφή κανονικού χρήματος…
Όταν, όμως, ένα επιτυχημένο διεθνές τραπεζικό κόλπο χρησιμοποιείται από την πολιτική, χωρίς να γίνεται ένας προϋπολογισμός της έκτασης των τραγικών αποτελεσμάτων (λογιστική προσέγγιση), τότε η πολιτική παύει να υφίσταται, αφού η ύπαρξή της στηρίζεται στην αντιμετώπιση των πολιτών ως ανθρώπινες οντότητες και όχι ως αριθμούς.

Ο δεύτερος στόχος της εφαρμογής του πλαστικού χρήματος, είναι ο έλεγχος, ο απόλυτος έλεγχος, όχι των οικονομικών στοιχείων των πολιτών, αλλά αυτής καθεαυτής της καθημερινότητάς τους. Έλεγχος ο οποίος θα κορυφωθεί με τον εξαναγκασμό απόκτησης ταυτοτήτων με βιομετρικά χαρακτηριστικά. Έτσι, η κρατική δυνατότητα πρόσβασης σε πληροφορίες που αφορούν προσωπικά ευαίσθητα δεδομένα, αλλά και η δυνατότητα κρατικής επιβολής, με τον πλέον σκληρό τρόπο, είναι ένα γεγονός που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί. Αυτά, όμως, έχουν ήδη απαντηθεί από πολύχρονη αρθρογραφία σε παγκόσμιο επίπεδο. Κάποτε, οι συντάκτες τέτοιων άρθρων ήταν συνωμοσιολόγοι. Σήμερα, και ειδικά στην Ελλάδα, θεωρούνται… φασίστες!!! Το ζήτημα για την περίπωση της Ελλάδας είναι το κατά πόσο ο πολίτης μπορεί να αποδεχθεί την διαχείριση των προσωπικών του δεδομένων (όχι μόνο των οικονομικών) από μία κυβέρνηση η οποία είναι ανακόλουθη και με το τελευταίο ίχνος του ιδεολογικού της χάρτη και κυβερνητικού της (προεκλογικού) προγραμματισμού..., αφού πρόκειται για μία κυβέρνηση που εξαπάτησε έως και τον ίδιο της τον εαυτό!!!

Ο εξαναγκασμός στην χρήση του πλαστικού χρήματος ξεκινά από τη στιγμή που δίνεται «επιβράβευση» φορολογικής απαλλαγής σε εκείνους που το χρησιμοποιούν σε ικανοποιητικό βαθμό ως προς το εισόδημά τους (δηλωθέν και τεκμαρτό)…! Όποιος τολμήσει να μην χρησιμοποιήσει το πλαστικό – εικονικό χρήμα, δεν θα φοροαπαλλάσεται, αλλά θα φορολογείται για ολόκληρο το ποσό που το κράτος θα απαιτεί είσπραξη φόρου.
Γα την περίπτωση που κάποιος πολίτης συνειδητά αποφασίζει να επιλέξει την μη χρήση πλαστικού χρήματος, τότε γνωρίζει και τις όποιες φορολογικές επιπτώσεις της επιλογής του. Στην περίπτωση, όμως, που ο πολίτης δεν (θα) έχει τη δυνατότητα απόκτησης πιστωτικής κάρτας (ή χρεωστικής, η οποία απαιτεί την ύπαρξη μη κενού τραπεζικού λογαριασμού) συναλλαγών, τότε αυτός ο πολίτης, χωρίς καμία επιλογή, και λόγω της φτώχειας του είναι αναγκασμένος να πληρώνει οποιοδήποτε ποσό απαιτήσει ο φορολογικός μηχανισμός (βλ. νόμοι που ψηφίζονται από τις κυβερνήσεις). Όσο γελοίο και αν εμφανίζεται η απαίτηση είσπραξη φόρων από κάποιον που δεν έχει χρήματα για να πληρώσει, η τραγικότητα και η επικινδυνότητα των πολιτικών – κυβερνητικών αποφάσεων βρίσκεται στο ότι ο πτωχευμένος (εξαιτίας των νόμων) πολίτης εξαναγκάζεται να πληρώσει μέσω… πιστωτικής κάρτας, την οποία δεν έχει!!!

Το πλαστ(ικ)ό χρήμα όμως είναι ένα μόνο παράδειγμα της πλαστότητας και της εικονικής πραγματικότητας που επιχειρεί να επιβάλλει μία ομάδα πολιτικών, μεστής ιδεοληψιών, που αφού εξαπάτησε ένα σημαντικό τμήμα πολιτών, αντιλήφθηκε πως είναι τελείως διαφορετικό το να συζητάς σε επίπεδο και επιχειρηματολογία καφενείου, προβάλλοντας ως ισχυρισμούς διάφορους εξυπνακισμούς και λογικές αλχημείες, από το να κυβερνάς μία χώρα η οποία έχει συγκεκριμένες ανάγκες και προβλήματα που χρήζουν προσεκτικής και σοβαρής αντιμετώπισης και λύσεων με πρακτική (και όχι ιδεατή) εφαρμογή.

Τραγικό, μεν, αλλά σκληρή πραγματικότητα είναι και το ότι το κράτος απαιτεί από τους πολίτες του να πληρώνουν περισσότερους φόρους, που δεν τους επιστρέφει με ανταποδοτικά μέσα(παιδεία, υγεία κ.λ.π.), ενώ το ίδιο το κράτος δεν πληρώνει τις υποχρεώσεις του!!! Τολμάνε, μάλιστα, να χαρακτηρίζουν τους πολίτες ως "απατεώνες" και "μπαταχτσήδες", δηλαδή τους επιτίθενται και τους βλάπτουν ηθικά, την στιγμή που το ίδιο το κράτος έχει αναγάγει την απάτη σε κυβερνητική πρακτική. Στα ίδια πλαίσια, της πολιτικής εξαπάτησης και διαφυγής των ευθυνών (πολιτικών και ποινικών), η κυβέρνηση των "αριστερών δημοκρατών" δεν διστάζει να διαχωρίζει τους πολίτες, να επιχειρεί να κομματικοποιήσει σημαντική μερίδα των δημοσίων υπαλλήλων και να δημιουργήσει συνθήκες μίσους και σύγκρουσης στην ελληνική κοινωνία... Πρακτικές και τακτικές που δεν συνάδουν διόλου με την δημοκρατία, αλλά θυμίζουν έντονα άλλα "μαύρα" πολιτεύματα που έχουν καταγραφεί με τον χειρότερο τρόπο στην ιστορία.

Όσο απίθανο και εάν είναι, η ίδια παρέα των σημερινών κυβερνώντων, μη δυνάμενη να αντιμετωπίσει την λογική και ιδεολογική της ήττα (συντριβή), δεν διστάζει να αλλάζει τις έννοιες των λέξεων, να διαστρεβλώνει τα γεγονότα, να επιχειρεί να αποκτήσει τον μέγιστο δυνατό έλεγχο –παραβιάζοντας τις δημοκρατικές αρχές στο σύνολό τους- προκειμένου να μην εξαναγκαστεί να ομολογήσει την εξαπάτηση και την αδυναμία της να ανταποκριθεί στις ανάγκες της χώρας.

Είναι αυτό το «παρεάκι» που με παλιές (και αποδεδειγμένα καταστροφικές) πολιτικές συνταγές, με κύριο εργαλείο την προπαγάνδα και τον κρατισμό, επιχειρεί να διασώσει την «ιδεολογία» της μη παραιτούμενη εξαιτίας της παταγώδους αποτυχίας της να αντιμετωπίσει, έστω και με σχετική επάρκεια, το σήμερα για να χαράξει μία ασφαλή πορεία για το αύριο, με βασικό γνώμονα την ευμάρεια των πολιτών και την ασφάλεια της χώρας (ήδη η Frontex αναλαμβάνει την ασφάλεια της Ελλάδας, της οποίας η κυβέρνηση αποδέχεται –αν είναι δυνατόν- ότι δεν έχει τη δυνατότητα να διασφαλίσει το αδιαπέραστο των συνόρων…!!!).

Αφού, λοιπόν, η αποτυχία έχει καταγραφεί ως παταγώδης, είναι η ίδια παρεούλα «αντεξουσιαστών» που αντιλήφθηκαν πως η ανεπάρκειά τους στο να αντιμετωπίσουν το σύστημα, μπορεί να «εξαερωθεί» εάν καταγγέλλουν το σύστημα που οι ίδιοι εφαρμόζουν και το οποίο καταστρέφει –διαλύει- την χώρα σε όλους τους τομείς.
Είναι οι ίδιοι που επιθυμούν -με πρόσχημα την δημοκρατία!- να αλλάξουν τον εκλογικό νόμο για να διασωθούν οι ίδιοι, αδιαφορώντας για το αν έτσι διασώζεται η χώρα...
Είναι οι ίδιοι που επιθυμούν να αλλάξουν και το Σύνταγμα για να διασώσουν εαυτούς (και τους προηγούμενους, με τους οποίους αποδεδειγμένα δεν έχουν να "χωρίσουν" τίποτε, αφού συνεχίζουν την μνημονιακή - κατοχική πολιτική διάλυσης της χώρας) από τις πολιτικές και ποινικές τους ευθύνες.
Είναι οι ίδιοι που δεν σεβάστηκαν την λαϊκή εντολή του δημοψηφίσματος και αφού την αντέστρεψαν, πανηγύρισαν για τον επαναστατικό χαρακτήρα αυτού που οι ίδιοι στη συνέχεια (μέσα σε 24 ώρες) κατέστρεψαν...! Διπολιική διαταραχή, παράνοια, σχιζοφρένεια ή μήπως κάτι άλλο κατά πολύ χειρότερο;

Σε κάθε περίπτωση, όμως, τίθεται ένα ερώτημα:
  • Γελοίοι και επικίνδυνοι είναι όσοι σήμερα μας κυβερνούν ισοπεδώνοντας τα πάντα ή όσοι συνεχίζουν να τους επιτρέπουν την καταστροφή της χώρας;
    Γελοίοι και επικίνδυνοι είναι εκείνοι που παραδίδουν την εθνική κυριαρχία και αποδέχονται υπογραφές ξένων πολιτών σε Φύλλα της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, ή εκείνοι που τους επιτρέπουν να συνεχίζουν την αποδόμηση της Ελλάδας;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Για ομαδικούς τάφους αγνοουμένων 
γράφει η τ/κ εφημερίδα “Αφρίκα”

Η “Αφρίκα” με τίτλο “Τους έθαψαν ζωντανούς” αναφέρεται σε μια μαρτυρία που φέρει η εφημερίδα στη δημοσιότητα και αφορά Ε/κ αιχμαλώτους που είχαν μεταφερθεί στο λιμάνι της Κερύνειας με τελικό προορισμό τα Άδανα της Τουρκίας και εκεί φέρονται να τους δολοφόνησαν άγρια και να τους έθαψαν.

Πολίτης που βρισκόταν εκεί για να ρίξει μπετόν μίλησε στην Αφρίκα και μετέφερε τον διάλογο δύο Τούρκων στρατιωτών: “Και αυτούς να τους μεταφέρουμε στα Άδανα θα κάνουμε ό,τι κάναμε και στους άλλους. Τους άλλους τους μεταφέραμε, τους δέσαμε τα χέρια και τα πόδια και ζωντανούς τους θάψαμε κοντά σε έναν ποταμό εκεί…Δεν ξοδέψαμε καμία σφαίρα. Επειδη τους θάψαμε στην όχθη, το ποτάμι με το πέρασμα του χρόνου θα τους σκεπάσει και θα τους παρασύρει. Δεν θα μπορούν να βρουν τα ίχνη τους”.

Ο αυτόπτης μάρτυρας που μίλησε στον Σενέρ Λεβέντ ήταν το `74, 17-18 χρονών και ο στρατός του είχε αναθέσει, μαζί με άλλους, να ρίξουν μπετόν στο δρόμο προς το λιμάνι της Κερύνειας για την πρόσβαση εκεί. Εκεί, προστίθεται σύμφωνα με την μαρτυρία, στο άρθρο του Λεβέντ, έφερναν τους Ε/κ αιχμαλώτους στη σειρά και κάθε φορά που γυρνούσαν να τους δουν ο Τούρκος στρατιώτης που ήταν εκεί τους έλεγε να μην κοιτούν προς των μέρος των αιχμαλώτων, αλλά αλλού. Εκεί, άκουσε και τον διάλογο μεταξύ των στρατιωτών του τουρκικού στρατού ο νεαρός – τότε – μάρτυρας, ο οποίος – ανέφερε ο Λεβέντ – θεωρούσε ότι ήταν ένα απο τα μεγαλύτερα μυστικά αυτό και σκέφτηκε πολύ πριν του πει το τί είδε και χρησιμοποίησε πολύ προσεκτικά τις λέξεις θυμούμενος σαν χτες αυτό που έγινε τότε.

Στο άρθρο του Σενέρ Λεβέντ που αναφέρεται στο θέμα, γράφει επίσης ότι στο κήπο της εκκλησίας του Αποστόλου Βαρνάβα βρίσκεται ο μεγαλύτερος μαζικός τάφο και διερευνάται ο ισχυρισμός ότι ο τάφος αυτός μετακινήθηκε. Με αφορμή την χθεσινή 20η επέτειο από την δολοφονία του Τ/κ δημοσιογράφου Κουτλού Ανταλί σημειώνει ότι λέγεται πως η δολοφονία του έγινε λόγω της ενασχόλησης του Ανταλί με την προαναφερόμενη ιστορία.

Ο Σενέρ Λεβέντ γράφει ότι σε εκείνον τον μαζικό τάφο ήταν θαμμένοι οι Ε/κ που είχαν δολοφονηθεί από τα γύρω από την εκκλησία του Αποστόλου Βαρνάβα, χωριά. Μετά την ίδρυση της επιτροπής αγνοουμένων στις αρχές του `90, συνεχίζει ο Λεβέντ, η Τουρκία θέλησε να εξαφανίσει τους ομαδικούς τάφους στην Κύπρο. Και γι` αυτό έστειλε σε ειδική αποστολή κάποιους στο νησί, οι οποίοι είχαν γυρίσει πόρτα πόρτα σε αυτούς που ήξεραν πληροφορίες για τους ομαδικούς τάφους. Ενας εξ αυτών ήταν και ο Κουτλού Ανταλί, σημειώνει ο Λεβέντ. Για τον λόγο αυτό είχε δεχθεί απειλές για τη ζωή του από στρατιωτικό, αναφέρει σημειώνοντας ότι κανείς δεν έχει το θάρρος να το πει αυτό ξεκάθαρα.

ΚΥΠΕ, Λευκωσία, Κύπρος
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Πρέπει να εξηγήσουμε την Ευρώπη καλύτερα στους ανθρώπους» δήλωσε ο Σόιμπλε. Τρεις παραδοχές με τη μία. Πρώτη, δεν την εξήγησαν ποτέ μέχρι σήμερα, αλλά οι «μενουμευρωπαίοι» θέλουν να ανήκουν στην «Ευρώπη του Σόιμπλε» χωρίς να ξέρουν τί είναι αυτό στο οποίο χαίρονται να ανήκουν.

Δεύτερη παραδοχή, ο Σόιμπλε πιστεύει πως οι απλοί «άνθρωποι» είναι ηλίθιοι και ως εκ τούτου είναι λανθασμένη η εντύπωση που έχουν για την «Ευρώπη του Σόιμπλε» μέσα από τα βιώματά τους, γι΄ αυτό και χρειάζονται επεξηγήσεις από τους «ειδικούς» οι οποίοι θα τους πείσουν ότι η «Ευρώπη του Σόιμπλε» δεν είναι αυτό που ζουν, αλλά κάτι άλλο.

Τρίτη παραδοχή, ότι υπάρχει κάποια ελίτ που γνωρίζει πολλά που δεν ξέρουν οι πολλοί. Υπάρχουν κι άλλες παραδοχές, βέβαια. Όπως αυτή που θυμίζει τις υπηρεσίες των δοσίλογων επί Κατοχής οι οποίοι εξηγούσαν στους κατακτημένους από τους ναζί λαούς, ότι οι Γερμανοί δεν είχαν έρθει για να κάψουν, να κλέψουν, να λεηλατήσουν, αλλά επειδή τους αγαπούσαν, ήθελαν να τους εκπολιτίσουν και να τους προστατέψουν από κάτι που μόνο αυτοί γνώριζαν, όπως τώρα μόνο ο Σόιμπλε γνωρίζει.

Ένα αρχίδι είναι ο τύπος, ένας φασίστας, ένας νεοναζί που δεν το κρύβει καθώς όπως υποστηρίζει: «Το θέμα δεν είναι η λιτότητα, αλλά το να τηρούμε τους κανόνες που αποφασίζουμε. Η Γερμανία είναι ένα καλό παράδειγμα για αυτό». Η Γερμανία ήταν ένα καλό παράδειγμα και για τον Χίτλερ. Διότι όπως και ο Χίτλερ, έτσι και ο Σόιμπλε θαυμάζουν τη Γερμανία ΤΟΥΣ επειδή τηρεί τους κανόνες που η ίδια η Γερμανία ΤΟΥΣ δημιούργησε, πάνω στα δικά της μέτρα και συνθήκες.

Η Γερμανία του Χίτλερ και του Σόιμπλε πρέπει, λοιπόν, να γίνει παράδειγμα προς μίμηση για όλες τις χώρες της «ενωσιακής» αυτοκρατορίας της, καταργώντας τις κατά τόπους κουλτούρες, συνήθειες, ιστορία, συνθήκες. Η Γερμανία είναι ένα καλό παράδειγμα, άρα και οι γερμανοί είναι ένα καλό παράδειγμα, άρα ή θα γίνουμε όλοι σαν τους γερμανούς ή να πάμε στο διάολο.

Ένα μεγάλο αρχίδι είναι ο Σόιμπλε, ένας παράφρονας ναζιστής που το εκδηλώνει χαλαρά ως ιδιοκτήτης γραφείου ευρέσεως σκλάβων για τη γερμανική βιομηχανία: «Στην Γερμανία οι επιχειρήσεις ψάχνουν επειγόντως για μαθητευόμενους και αγγλικά μπορεί σήμερα να μάθει ο καθένας». Ιδού η ευκαιρία, λοιπόν, για απεγνωσμένους άνεργους νέους τής «Ευρώπης του Σόιμπλε» που -στην κυριολεξία – θα χρησιμοποιηθούν ώστε να αναπτύξουν τη γερμανική βιομηχανία και να δημιουργήσουν στρατιές γενίτσαρων, πολύτιμα αναλώσιμα για τον σημερινό οικονομικό και αύριο κλασικό πόλεμο.

Αυτοί είναι οι νέοι φίλοι του Τσίπρα, οι χτεσινοί του Σαμαρά και του Βενιζέλου. Σε αυτή την «Ευρώπη του Σόιμπλε» δηλώνουν τα αριστερά χρυσόψαρα ότι θέλουν να μείνουν πάση θυσία, χρησιμοποιώντας ως άλλοθι το ότι θα προσπαθήσουν να την αλλάξουν … από μέσα. Από αυτή την «Ευρώπη του Σόιμπλε» χτυπιούνται μην τυχόν και φύγουμε οι φλούφληδες με τα βουλγάρικα Armani. Ρε άντε πάτε να κρεμαστείτε όλοι μαζί, να νιώσουν και τα δέντρα λίγη χαρά που βοήθησαν στη σωτηρία του κοινωνικού περιβάλλοντος. Άντε τον πούλο, σιχάματα.

Υγ1: Αυτοί που οδύρονται ακόμη για την απόφαση των Βρετανών να εγκαταλείψουν την Ε.Ε. μιλώντας για «λανθασμένη απόφαση», για ποιου το καλό άραγε ενδιαφέρονται; Να λυπούνται για το μέλλον των «καημένων Βρετανών» δεν το πιστεύω. Θα είχαν ήδη εκφράσει τη λύπη τους για το παρόν και το μέλλον των καημένων Ελλήνων αντί να τους λοιδορούν καθημερινά. Το μόνο που απομένει είναι κλαίνε για την απώλεια ενός κομματιού της «Ευρώπης του Σόιμπλε». Και αυτό από μόνο του δείχνει ότι εκτός από θλιβεροί είναι και ή ανόητοι ή υποκριτές, καθώς η μεγάλη κερδισμένη σε περίπτωση υλοποίησης του Brexit, θα είναι η Γερμανία. Πέρα από τους οικονομικούς λόγους, η Γερμανία θα πανηγυρίσει τυχόν αποχώρηση της Βρετανίας, καθώς θα φύγει το κακό σπυρί από τον κώλο τής προσπάθειάς της για τη γερμανική ομογενοποίηση των μελών της Ε.Ε. Θα έχει φύγει, επίσης, το «κακό παράδειγμα» ότι μια χώρα μπορεί να αναπτύσσεται εντός Ε.Ε. και εκτός ευρωζώνης.

Υγ2: Όσοι σοβαροί δεν βαρέθηκαν, δεν κουράστηκαν και δεν σιχάθηκαν ακόμη να παρακολουθούν τις «εξελίξεις», είμαι βέβαιος ότι αντιλήφθηκαν την τρομοκρατία των λέξεων όπως αναδείχθηκε μεταξύ του Brexit και του Grexit. Από την ημέρα του δημοψηφίσματος στη Μ. Βρετανία μέχρι και σήμερα κανείς δεν τόλμησε να πει ότι η Μ. Βρετανία αποφάσισε να αποχωρήσει από την Ευρώπη. Όλα τα ΜΜΕ και οι Βρυξέλλες και οι Γερμανοί έλεγαν ακριβώς αυτό που συνέβη: «Η Μ. Βρετανία αποφάσισε να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση». Αντίθετα, κάθε φορά που τίθεται θέμα Grexit, τα ΜΜΕ, και οι Βρυξέλλες και η Γερμανία και οι φλούφληδες με τα βουλγάρικα Armani, μας σπάζουν τα ούμπαλα ότι η Ελλάδα θα φύγει από την Ευρώπη λες και θα μας εξορίσουν σαν σφήνα μεταξύ Κονγκό και Μπουρούντι. Ως γνωστόν, κανένα προϊόν δεν έχει λόγο ύπαρξης χωρίς καταναλωτές. Και στην Ελλάδα, δόξα τω Θεώ, περισσεύουν οι χάφτες της καταστροφολογίας.

Υγ3: Να δώσω τα συγχαρητήριά μου στην κυρία Έλενα Ακρίτα, η οποία σε σχόλιό της για την αυτοκτονία Μαμιδάκη έγραψε: «Γιατί υπάρχουν κι επιχειρηματίες με φιλότιμο. Συλλυπητήρια στην οικογένεια του», βρίσκοντας το θάρρος να πει ουσιαστικά ότι όσοι μεγαλοεπιχειρηματίες δεν αυτοκτονούν, απλώς δε διαθέτουν φιλότιμο.

Καρτέσιος
Πηγή Καρτέσιος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Ελλάδα αποτελεί πλέον μοναδική περίπτωση εντός της ευρωζώνης όσο και της Ενωσης των «27». Αυτό γιατί βρίσκεται σε καθεστώς πλήρους απεθνικοποίησης. Πέρα από το ποιοι και με ποια κίνητρα φταίνε για αυτό -στο εσωτερικό το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης έχουν οι πολιτικοί, οι τραπεζίτες και τα εκδοτικά συγκροτήματα της επονομαζόμενης διαπλοκής, καθώς και οι κρατικοί υπάλληλοι εξαιτίας του κομματισμού και της διαφθοράς τους-, το πρόβλημα που έχει η Ελλάδα εναπόκειται στην ευρωπαϊκή απορρόφησή της. Κακώς ο κ. Σημίτης και πολύ περισσότερο ο «σημιτισμός» οδήγησαν τα πράγματα εδώ. Θεώρησαν δηλαδή, μαζί με τη συστημικά κυρίαρχη ανάλυση, ότι η μόνη λύση για την Ελλάδα είναι η ΟΝΕ. Η εκχώρησή της στους ξένους, που υπό την «προβιά» του εταίρου την οδήγησαν σε μια τρίτη κατά σειρά βαυαροκρατία.

Οι πολιτικές κυβερνήσεις μετά το τέλος της δικτατορίας των στρατιωτικών εκτίμησαν ότι η Ελλάδα δεν έχει δυνατότητα «αυτοχρηματοδότησης», δηλαδή παραγωγική βάση, πόρους και οργάνωση τέτοια που να μπορεί να διατηρήσει θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης και βιοτικό επίπεδο αναπτυγμένης χώρας του ευρωπαϊκού περιβάλλοντος. Η λύση λοιπόν ήταν ότι πρέπει να βρεθεί κάποιος να μας «πληρώνει» ως χώρα, έστω και αν παραχωρήσουμε την αυτοτέλειά μας ως έθνος. Σε μια τέτοια διαδικασία οι πρωθυπουργοί και οι κομματικοί ηγέτες περιόρισαν τον ρόλο τους σε αυτόν του διαχειριστή και του διανεμητή πλούτου -κοινοτικών κονδυλίων και επιδοτήσεων- και τίποτα παραπάνω.

Υπήρξε, μάλιστα, μια άτυπη συμφωνία από την εποχή του δικομματισμού ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ., σύμφωνα με την οποία η ένταξη της Ελλάδας στην «πρώτη ταχύτητα» της ευρωπαϊκής ενοποίησης δεν αποτελεί θέμα στην πολιτική και την εκλογική ατζέντα αντιπαράθεσης, αλλά αποτελεί «θέσφατο», κάτι σαν κεντρική και μοναδική στρατηγική επιλογή. Στον άξονα αυτόν και στη βάση ενός πλήρους ελλειπτικού κοινοβουλευτισμού και συγκεντρωτικού αυταρχισμού στο πολιτικό και το επιχειρηματικό καρτέλ που αποτέλεσε την ηγεσία του καθεστώτος που νομιμοποίησε την εξουσία του με το Σύνταγμα του 1975, δεν υπήρξε ζήτημα νομιμοποίησης από τον λαό κεντρικών επιλογών, όπως η ένταξη στην ΕΟΚ, στο ενδιάμεσο πλαίσιο του Μάαστριχτ και τελικά την ΟΝΕ.

Ενδιαφέρον υπάρχει και στο «γύρισμα της ιστορίας» που ξεκινά με τη χρεοκοπία του 2010, όταν ο «σημιτισμός» -που πίστευε και πιστεύει στη σύγχρονη εκδοχή του παγγερμανισμού- θεωρητικά είχε ηττηθεί ιδεολογικοπολιτικά και τη διαχείριση της χώρας είχε αναλάβει μια νεότερη γενιά από την Κεντροαριστερά υπό τον Γ. Παπανδρέου. Τότε υπήρξε η αποδοχή της χρεοκοπίας μέσω του υπολογισμού των ελλειμμάτων, γιατί διαφορετικά η Ελλάδα δεν ήταν η πρώτη χώρα σε καθεστώς «ελεγχόμενης χρεοκοπίας» εντός ευρώ, υπό πλήρη επιτροπεία. Στη συνέχεια επιβλήθηκε από την «τρόικα εσωτερικού» η λανθασμένη συνταγή της «μόνιμης χρεοκοπίας» και της τελικής απεθνικοποίησης, με κυβερνήσεις τραπεζιτών και «μεγάλου συνασπισμού» Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ, για να φτάσουμε στην τελευταία ευκαιρία για τους Ελληνες το 2015 με την πρωθυπουργία Τσίπρα και την «πρώτη φορά Αριστερά».

Στη φάση αυτή θα μπορούσε να αποφευχθεί η πλήρης απεθνικοποίηση με εφαρμογή των εκκρεμών Μνημονίων ή να δοκιμάσει πρώτη πάλι η Ελλάδα, πριν από το Brexit και την απορρύθμιση της ευρωζώνης που σήμερα εξελίσσεται, να διαπραγματευτεί την έξοδό της από τη ζώνη του ευρώ, όχι όμως και από την Ενωση. Η «παγίδα» έκλεισε γύρω από τους Ελληνες με το νόθο ως προς τις προθέσεις εφαρμογής δημοψήφισμα. Παραχωρήθηκε η ιδιοκτησία του συνόλου της δημόσιας και της τραπεζικής περιουσίας και τώρα σε καθεστώς κατώτερου του προτεκτοράτου θα απολεσθεί και το μεγαλύτερο μέρος των ιδιωτικών περιουσιών.

Το χειρότερο έως το 2018 η ζώνη του ευρώ και η Ένωση των «27» που γνωρίζουμε θα έχουν μεταλλαχθεί. Ποιος θα φροντίσει για την τύχη των Ελλήνων; Ή μήπως θα παραχωρηθούν σε κάποιον άλλον «διαχειριστή» ως περιουσία της Ε.Ε., χωρίς κανενός τύπου εθνική διαπραγμάτευση;

Mενέλαος Τασιόπουλος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κιλτίδης Κώστας

Μετά το δημοψήφισμα του Ηνωμένου Βασιλείου,όπως ήταν αναμενόμενο (ιδίως με πλειοψηφία του ΟΧΙ) άνοιξε κύκλος συζητήσεων με αναλύσεις, ιστορικές αναφορές και προβλέψεις για την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ψευδεπίγραφες «προοδευτικές» θεωρήσεις, ανεδαφικές προσεγγίσεις περί συγχρόνων αντιλήψεων, αλλά κυρίως διαστροφικές και ανιστόρητες πρακτικές, αναδεικνύουν την τραγική βαβυλωνία του σαθρού οικοδομήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης .

Χωρίς θεμέλια γι αυτό που σήμερα επιθυμούμε, με λάθος προσανατολισμούς για την εκκίνηση της ΕΟΚ, προσπαθούμε μάταια να δούμε το μέλλον της Ε. Ε.

Χωρίς πολιτιστική παρακαταθήκη και πολιτισμικό οδηγό, πολιτική ενοποίηση της όποιας Ευρώπης δεν είναι απλώς συνειδητό ψέμα, είναι απάτη.

Τα έθνη-κράτη δεν αναδομούνται με νόμους και κανονισμούς και δεν ανασυντίθενται σε νέο έθνος με κελεύσματα οικονομικών αναγκαιοτήτων και πολιτικών στρατηγικών.

Είναι πασιφανές και αυτονόητο, ότι η Ε. Ε. βάλλεται, παραπατά και παραπαίει, εις δόξα της αναδυόμενης Γερμανίας και των αδηφάγων διεθνών κέντρων οικονομικής ισχύος.

Οι διεργασίες είναι νομοτελειακές και υπόκεινται στους νόμους των φυσικών σταθερών και του Κοινωνικού-Πολιτιστικού κεκτημένου.

Διακηρύχθηκε η πολιτιστική παρακαταθήκη του Ελληνικού και Ρωμαϊκού πολιτισμού, με την μετάγγιση του χριστιανισμού και από κανέναν δεν υπηρετείται.

Ξεκίνησε ως οικονομική Ένωση, διευρύνθηκε με ιστορικούς όρους και υπέκυψε στην δολιότητα των πολιτικών συσχετισμών, εντάσσοντας τις χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού.

Τα υπάρχοντα έθνη θα χαθούν μόνο από εκφυλισμό ή γενοκτονία. Όσο και αν επιχειρούν κάποιοι, ότι θα το πετύχουν με την μετανάστευση, λαών ή οικονομικών κρίσεων αυταπατώνται. Το πολύ-πολύ να υπάρξει άλλο, νέο έθνος στη θέση του υπάρχοντος.

Εδώ που φτάσαμε, με άλλες χώρες στην Ε. Ε. και κάποιες, στην Ευρωζώνη και με δεδομένη την ανομοιογένεια, οι περιπτώσεις όπως του Ηνωμένου Βασιλείου θα προκύπτουν, ως απότοκες του πολιτικού συμφέροντος και του γεωπολιτικού ανασχεδιασμού διεθνώς. Από την ισχύ των δύο κόσμων, βρισκόμαστε στην πολύ-πολική πραγματικότητα παγκοσμίως. Η ισχύς και η γεωστρατηγική ήταν το δέλεαρ για το Ηνωμένο Βασίλειο, για την ανασύνταξη του στη νέα παγκόσμια συνθήκη. Ότι και να συμβεί μετά το δημοψήφισμα, τίποτα δεν θα είναι ίδιο με χθες. Ο κόσμος αλλάζει πάντα και παντού. Οι φυσικές σταθερές και οι πολιτιστικές παρακαταθήκες οδηγούν στην εκάστοτε προσαρμογή λαούς, κράτη και έθνη.

Κατά Αριστοτέλη θεμελιώνονται με φυσική συγγένεια, σφυρηλατούν το ομότροπο και λειτουργούν δια του πολιτισμού τους για εθνική συνέχεια και προοπτική.

Ήταν και παραμένει αυταπάτη να πιστεύουν ότι θα διορθωθούν τα λάθη στην Ε.Ε. με λάθος θεωρήσεις και αντιλήψεις.

Η Ε.Ε., με αφορμή το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο χρειάζεται επαναθεμελίωση ως προς το περιεχόμενο και επαναπροσδιορισμό ως προς τους σκοπούς.

* Ο Κιλτίδης Κώστας είναι πρώην βουλευτής
Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σε πλήρη σύνθεση το υπουργικό συμβούλιο είναι 44 άτομα. Παρόντος του πρωθυπουργού αυτό το σχήμα αριθμεί 45 ανώτατα στελέχη της εκτελεστικής εξουσίας. Η απλή αριθμητική μάς αποκαλύπτει ότι 44 άνθρωποι καταδέχονται να κάτσουν δίπλα στον υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη, τον αρνητή της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Ολοι αυτοί που ανέχονται τον αρνητή του ελληνικού Ολοκαυτώματος κ. Φίλη υποτίθεται ότι μεριμνούν για το καλό της χώρας, την επιβίωση του έθνους, την ασφάλεια, την ευημερία και την αξιοπρέπεια των πολιτών.

Φυσικά, το ίδιο το γεγονός, ότι ουδόλως απασχολεί τους υπουργούς και τον πρωθυπουργό η ευθυγράμμιση του υπουργού Παιδείας με την Αγκυρα και τους απογόνους των γενοκτόνων των Ελλήνων, αποδεικνύει ότι μ' αυτή την κυβέρνηση ουδέν καλό θα συμβεί στη χώρα. Η ασφάλεια θα παραβιαστεί, η αξιοπρέπεια των πολιτών θα τσαλαπατηθεί και η ευημερία ποτέ δεν θα έρθει. Αν δεν τους νοιάζουν οι 353.000 γενοκτονημένοι Έλληνες του Πόντου, τίποτε συλλογικό δεν τους ενδιαφέρει.

Επίσης, προκαλεί εύλογες απορίες η σιωπή της μείζονος αντιπολίτευσης για τις ύβρεις του κ. Φίλη προς τα όσια και τα ιερά του Γένους μας. Γιατί, άραγε, σιωπούν όταν ένα πρόσωπο θίγει τον σκληρό υπαρκτικό πυρήνα του έθνους; Μήπως συμφωνούν ή νομίζουν ότι θα πείσουν το κοινό με χλιαρές, μη συστηματικές και σχεδόν ανεπίσημες αποδοκιμασίες των απόψεων και της πολιτικής του;

Οταν αρνητές γενοκτονιών διορίζονται υπουργοί Παιδείας και προσβάλλουν ζώντες και νεκρούς, τότε σίγουρα υφίσταται κατάσταση εθνικής αποσύνθεσης. Αυτό δεν το έχουν αντιληφθεί μόνο οι εντός της Ελλάδος αλλά και οι ξένοι.

Ο Αυστριακός υπουργός Εξωτερικών προτείνει νησιά, όπως η Λέσβος, να μετατραπούν σε hot spots, χώρους υποδοχής προσφύγων και λαθρομεταναστών. Οι Τούρκοι μετατρέπουν την Αγία Σοφία σε τζαμί και οι Αλβανοί απόγονοι των Τσάμηδων, των γερμανοντυμένων μουσουλμάνων που διέπραξαν τερατώδη εγκλήματα πολέμου την περίοδο της Κατοχής, κάνουν διαδηλώσεις, επεισόδια και αξιώνουν αποζημιώσεις από την Ελλάδα! Δεν έχει τελειωμό η κατηφόρα.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Κι όχι ο,τιδήποτε ζώα: σκουλήκια.
Απ' αυτά τα σιχαμερά με τη γλίτσα επάνω, τα πρασινοκαφέ, που όλο κουνιούνται και κουλουριάζονται, και που σιχαίνεσαι και να τα πατήσεις.
Άσε που βρωμάνε.

Επειδή έχουμε καιρό ν' ασχοληθούμε, κι επειδή μέσα στην δίνη της επικαιρότητας, των προβλημάτων, και του γενικού χαμού, εστιάζουμε μόνο στους πολιτικούς ως μείζονες προδότες, καλό είναι να υπολογίζουμε επίσης ως μείζονες προδότες και όλες εκείνες τις αιματοβαμμένες φωνές και πένες που στηρίζουν αυτούς τους πολιτικούς, όχι γιατί τους αγαπάνε, αλλά για να κονομήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα.

Όλους εκείνους τους παλιάνθρωπους που μόνο και μόνο για το χρήμα υποστήριξαν και υποστηρίζουν, μνημόνια, μέτρα, αύξηση φόρων, κόψιμο μισθών και συντάξεων, μενουμευρώπηδες, διευθυντήρια των Βρυξελών, και ό,τι άλλο προκάλεσε και προκαλεί την καταστροφή της χώρας και της κοινωνίας, βάφοντας έτσι τα χέρια τους με το αίμα μας, το αίμα των ελλήνων πολιτών, ανενδοίαστα, με επαγγελματική ψυχρότητα και αποφασιστικότητα πληρωμένου δολοφόνου.

Άνθρωποι-σκουλήκια υπεράνω ιδεολογιών και κυβερνήσεων, αρκεί να κονομάνε.
Αρκεί να επαναλαμβάνουν νύχτα-μέρα το πληρωμένο με αίμα του λαού ψέμα τους, την ολέθρια και σιχαμερή προπαγάνδα τους υπέρ των νεοναζί κατακτητών και να βυσσοδομουν και να σκυλεύουν οποιονδήποτε προσπαθήσει να απαλλάξει την χώρα απ' το ψεύτικο και κατασκευασμένο άγος.

Ανθρώπινα σκουλήκια κατάλληλα μόνο για πάτημα.
Καλό είναι να τα θυμόμαστε συνέχεια.
Οι ευθύνες τους για την εξαθλίωση του λαού είναι πολύ πάνω απ' το μισό.
Αν δεν υπήρχαν αυτα τα σκουλήκια να εκτελούν συμβόλαια θανάτου της κοινωνίας με την συνεχή πλύση εγκεφάλου, με απροκάλυπτα ψέματα (όσο πιό τεράστια και οφθαλμοφανή τόσο πιό κατάλληλα για την προπαγάνδα τους), με εκβιασμούς και εκφοβισμούς της γνώμης των πολιτών, όλα θα ήταν σήμερα διαφορετικά.

Κάθε φορά που βρίζουμε και καταριόμαστε έναν προδότη πολιτικό να σκεφτόμαστε πως πίσω απ' αυτόν βρίσκονται πέντε τέτοια ανθρώπινα σκουλήκια, να τον στηρίζουν και να τον προστατεύουν.

Η ανοχή μας πρέπει κάποτε να τελειώσει.
Να μην υπάρξει ποτέ ασυλία ούτε για τους προδότες, ούτε για τα σκουλήκια που τους συντηρούν!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Όχι 42 της Ν.Δ., αλλά 300, το σύνολο της Βουλής, συμπολίτευση και αντιπολίτευση, θα έπρεπε να συνυπογράψουν την ερώτηση του βουλευτή Σερρών Κώστα Καραμανλή για τον τεράστιο άμεσο κίνδυνο που εγκυμονεί για την ελληνική οικονομία αλλά και για τη χώρα συνολικά η διαδικασία αφελληνισμού των τραπεζών, του συνόλου του χρηματοπιστωτικού συστήματος καθώς και του ΤΑΙΠΕΔ, που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη.

Πρόκειται νομοτελειακά για την πραγματική ταφόπλακα σε ότι έχει απομείνει από αυτό που ονομάζαμε «ελληνική οικονομία», που εδώ και καιρό δεν είναι πια οικονομία και, τώρα, δεν είναι πια -και τυπικά- ούτε ελληνική.

Αποτελεί αναντίρρητο δεδομένο που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο, ούτε στερείται σημασίας, ότι αυτή η διαδικασία θανάτου, η οποία εξελίσσεται την ίδια ώρα που έχουν αρχίσει σκάνε τα πιο άγρια κανόνια της αγοράς, έρχεται στις ημέρες πρωθυπουργίας Τσίπρα. Γιατί αυτό έχει σημασία;

Έχει, επειδή μπορεί κανείς να φανταστεί την Αθήνα να καίγεται αν κάτι τέτοιο συνέβαινε επί άλλης κυβέρνησης με τον σημερινό πρωθυπουργό «μπροστάρη» στον αγώνα. Τώρα όμως, είναι ο ίδιος που το κάνει. Αυτός και ο «υπερπατριώτης» εταίρος του Καμμένος: στις δικές τους ημέρες είναι που όλα αυτά περνούν πλέον σε ξένα χέρια, παρά το γεγονός ότι οι κατά καιρούς «σωτηρίες» των τραπεζών έχουν κοστίσει απίστευτα χρήματα στους Ελληνες πολίτες και αποτελούν βασική αιτία εξακοντισμού του δημοσίου χρέους.

Το ίδιο αναντίρρητο όμως είναι και ένα άλλο δεδομένο: ότι όταν κάποιοι φώναζαν με όλη τους τη δύναμη για το τι σημαίνει και που οδηγεί η διαδικασία σταδιακής εκχώρησης της κυριαρχίας, ήταν, σύμφωνα με πολλούς του ελληνικού συστήματος, λαικιστές, επικίνδυνοι, περίεργοι, εξωπραγματικοί...

Ήρθε όμως η ώρα και όλα αυτά συμβαίνουν. Η χώρα επί της ουσίας χάνει οριστικά και τα τελευταία ψήγματα κυριαρχίας και αυτεξούσιου. Χάνει οριστικά τη δυνατότητα όχι μόνον να σχεδιάσει έστω και ελάχιστα το μέλλον της, αλλά και να προστατεύσει ότι λιγοστό της είχε απομείνει. Και φυσικά, αυτοί που παίρνουν τώρα όλη την εξουσία, ουδόλως ενδιαφέρονται για αυτό το μέλλον, όπως πολλοί πίστευαν ότι θα συμβεί και διαλαλούσαν, υπό το θλιβερό επιχείρημα πώς «θα έρθουν οι καλοί ξένοι να μας κάνουν ανθρώπους». Τώρα που γίνεται πια το κακό, όλοι καταλαβαίνουν ότι το μόνο που κάνουν οι «σωτήρες» μας είναι στεγνή και αδίστακτη αρπαγή χωρίς τίποτε άλλο στο μυαλό τους. Και το κάνουν με τις ευλογίες Τσίπρα και Καμμένου, Αριστεράς και «υπερπατριωτών», που το δέχονται χωρίς να ψελλίσουν λέξη προκειμένου να παραμείνουν για λίγο ακόμα στην εξουσία.

Αυτό το τερατώδες ρεσάλτο έπιασε πια την Ελλάδα νεκρή, ανήμπορη για το οτιδήποτε. Και επειδή αυτή η στήλη έχει πολλές φορές επικριθεί όταν επί χρόνια φωνάζει γι αυτή την επερχόμενη καταστροφή, ας δούμε τι αναφέρει, μεταξύ άλλων, ο ερωτών βουλευτής που κάθε άλλο παρά για ακραίος μπορεί να κατηγορηθεί:

«Ο αφελληνισμός των ελληνικών τραπεζών μπορεί να προκαλέσει αφελληνισμό των ελληνικών επιχειρήσεων και της ελληνικής οικονομίας εν γένει. Η Ελλάδα κινδυνεύει να περάσει στο έλεγχο των λεγόμενων «κορακιών της αγοράς» -και μάλιστα με τις ευλογίες μιας αριστερής κυβέρνησης. Ελπίζουμε αυτή τη φορά να ακουστούμε, πριν να είναι πολύ αργά»…

Δυστυχώς, όμως, ήδη είναι πια αργά. Πολύ αργά…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου