Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Νοε 2014

Με νέο ’74 απειλούν οι Τούρκοι, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Σαμπάχ», προκειμένου να διαφυλάξουν, όπως αναφέρεται, τα συμφέροντα των τουρκοκυπρίων στα κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Με τον τρόπο αυτό οι γείτονες διατηρούν στο «κόκκινο» την ένταση εντός της Κυπριακής ΑΟΖ, με τη συνεχή παρουσία πολεμικών πλοίων τα οποία κινούνται όλο και πιο κοντά στα νότια παράλια της Κύπρου.

Το επίμαχο δημοσίευμα
Επικαλούμενη κυβερνητικές πηγές, η εφημερίδα «Σαμπάχ» σε δημοσίευμά της αναφέρει ότι απ’ αρχής του κυπριακού ζητήματος η Τουρκία ήταν αποφασισμένη να προστατεύσει τους Τουρκοκύπριους και τα δικαιώματά τους και «δεν θα διστάσει να το κάνει όπως το 1974 που χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει τη στρατιωτική δύναμή της».

Επί της ουσίας, και με απλά λόγια, οι Τούρκοι απειλούν ωμά με πόλεμο την Κύπρο προκειμένου να αρπάξουν τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων που βρίσκονται στην Κυπριακή ΑΟΖ.

Και στο ίδιο δημοσίευμα επισημαίνεται «οι Ελληνοκύπριοι δεν θα έπρεπε να εκπλήσσονται με την παρουσία τουρκικών σεισμικών πλοίων στην ΑΟΖ. Η Τουρκία είναι αποφασισμένη να κάνει τα πάντα για να διατηρηθούν τα τουρκοκυπριακά συμφέροντα στην περιοχή», επισημαίνει η «Σαμπάχ» στο δημοσίευμά της.

Οι Τούρκοι μέσω της «Σαμπάχ» και άλλων δημοσιευμάτων, κατηγορούν τους Ελληνοκύπριους ότι συνάπτουν συμφωνίες με χώρες που η Τουρκία έχει πολύ κακές σχέσεις (Ισραήλ, Αίγυπτος) «και αυτό μόνο ωφέλιμο δεν μπορεί να είναι στις μεταξύ των δύο κοινοτήτων συνομιλίες. Οι Ελληνοκύπριοι θέλουν να μας κρατούν «παγωμένους» στις διαπραγματεύσεις για να εμφανίζονται στο εξωτερικό ως οι μόνοι ιδιοκτήτες του νησιού».

Ο αγωγός αερίου
Για τους Τούρκους ο πιο ασφαλής και σίγουρος δρόμος για να περάσουν οι υδρογονάνθρακες της Κύπρου, είναι ο τουρκικός αγωγός, αλλά αυτό θα σήμαινε πως οι Ελληνοκύπριοι θα έπρεπε να συνεργαστούν. «Δεν θα το κάνουν», σημειώνει η εφημερίδα, «αντιθέτως, προτιμούν να έχουν ζημία. Είναι φανερό πως ενδιαφέρονται να διατηρήσουν μία τεταμένη κατάσταση στην περιοχή».

«Από την άλλη όμως, είναι κατανοητό γιατί η Τουρκία δεν πρόκειται να κάνει πίσω και θα υπερασπιστεί τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων», σημειώνει η τουρκική εφημερίδα, για να καταλήξει πως «από την αρχή της υπόθεσης των υδρογονανθράκων ήταν φανερό πως υπήρχαν δύο λύσεις: η συνεργασία για το καλό και των δύο πλευρών ή η ένταση όπως τη ζούμε τώρα».

Η τουρκική εφημερίδα «Σαμπάχ», ενταγμένη, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, πλήρως στην επιθετική ρητορική του Ερντογάν και του Νταβούτογλου, προσπαθεί να ρίξει το βάρος της ευθύνης για τη διακοπή των συνομιλιών στην ελληνοκυπριακή πλευρά, σημειώνοντας πως μόνο αν υπάρξει μία συμφωνία να μοιραστούν τα κοιτάσματα της ΑΟΖ και στις δύο κοινότητες, θα σταματήσουν να… βράζουν τα νερά της Μεσογείου. Αν αυτό δεν συμβεί, τότε η ένταση στην περιοχή, σημειώνει, θα συνεχιστεί και θα κλιμακωθεί.

Συμπληρώνει πως η ελληνοκυπριακή πλευρά βρήκε άλλοθι στην παρουσία του «Barbaros» για να προβεί σε συμφωνίες με την Ελλάδα, το Ισραήλ και την Αίγυπτο, κάτι που όμως επιδεινώνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση και θέτει εν αμφιβόλω την ηρεμία στην περιοχή.

«Οι Ελληνοκύπριοι εξακολουθούν να μην θεωρούν τους εαυτούς τους μέρος της λύσης του προβλήματος», γράφει χαρακτηριστικά η τουρκική εφημερίδα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ο ανακριτής κ. Φούκας ξετυλίγει το κουβάρι της πολύπλοκης υπόθεσης των παρακολουθήσεων του πρώην πρωθυπουργού

Το μακρύ και πολύπλοκο κουβάρι της γεμάτης σκιές υπόθεσης των παρακολουθήσεων με θύμα τον πρώην πρωθυπουργό, Κώστα Καραμανλή, φαίνεται ότι έχει ξετυλιχτεί και ο ανακριτής κ. Φούκας, που ψάχνει εδώ και πολύν καιρό επίμονα και διεισδυτικά την υπόθεση, φτάνει στην άκρη.
Την ίδια ώρα, η αποκρυπτογράφηση του σχεδίου με το κωδικό όνομα «Πυθία» που αφορούσε, όπως είχαν αποκαλύψει οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, τη δολοφονία του Κώστα Καραμανλή και το οποίο κάποια στιγμή οι δικαστικές αρχές είχαν συνδέσει με το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων, φαίνεται ότι ήδη έχει μπει στο μονοπάτι της λύσης.

Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος

Κορυφαία πηγή, από εκείνες που έχουν απόλυτη γνώση των πραγματικών διαστάσεων της υπόθεσης, αποκαλύπτει σήμερα πως το αργότερο έως τα Χριστούγεννα θα έρθουν στη δημοσιότητα τα συμπεράσματα της έρευνας που διεξάγει ο ανακριτής, Η εκτίμηση που επικρατεί είναι πως τα αποτελέσματα της αναζήτησης της άκρης του κουβαριού θα προκαλέσουν μεγάλη έκπληξη –κάποιοι μιλούν για «σεισμικές δονήσεις» στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό- και είναι ικανά να καθορίσουν τις εξελίξεις το προσεχές διάστημα.

Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, τέσσερα πολιτικά πρόσωπα φέρονται έμμεσα ή άμεσα εμπλεκόμενα στην έρευνα του ανακριτή Φούκα για την υπόθεση των παρακολουθήσεων του Κώστα Καραμανλή, την οποία ο ίδιος ο ανακριτής έχει από την αρχή συσχετίσει με τον φάκελο «Πυθία 1», που, όπως είναι γνωστό, αφορούσε τις πληροφορίες των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών για σχέδιο δολοφονίας του πρώην πρωθυπουργού την περίοδο 2007-2009. Οι πληροφορίες αυτές είχαν, θυμίζουμε, παραδοθεί με διαβαθμισμένο απόρρητο έγγραφο στον Προκόπη Παυλόπουλο, ο οποίος ενημέρωσε τον τότε πρωθυπουργό, χωρίς στην αρχή τουλάχιστον να διαρρεύσει το παραμικρό.

Η συγκεκριμένη υπόθεση ήταν στον απόλυτο έλεγχο των ρωσικών υπηρεσιών, το ίδιο Ομοσπονδιακό Γραφείο Κρατικής Ασφάλειας (FSB) –η διάδοχος της KGB- ήταν, όπως μας λένε οι καλά γνωρίζοντες, φύλακας – άγγελος του τότε πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή, με εντολή του ίδιου του προέδρου Πούτιν, από την ώρα που οι δύο ηγέτες θεμελίωσαν στη Μόσχα τη διπλωματία των αγωγών. Είναι, άλλωστε, μνημειώδης ο διάλογος του ρώσου ηγέτη με τον Έλληνα, τότε πρωθυπουργό, την πρώτη φορά που ο Καραμανλής πέρασε το κατώφλι του Κρεμλίνου, το 2004. «Ξέρεις, σε τι μπελάδες μπορεί να μπεις;» του είπε σε χαλαρό ύφος ο Βλαντιμίρ Πούτιν. «Το υποθέτω», απάντησε ο Καραμανλής, για να συμπληρώσει αποστομωτικά, «προέχει όμως το εθνικό συμφέρον της χώρας μου». Οι ρωσικές υπηρεσίες γλίτωσαν, σύμφωνα με πληροφορίες, τον Έλληνα τότε πρωθυπουργό, από δύο καταστάσεις εμπλοκής (η μία στη λεωφόρο Μαραθώνος).

Τα προβλήματα ξεκίνησαν από το ελληνικό βέτο στη ΝΑΤΟϊκή σύνοδο κορυφής στο Βουκουρέστι, στις αρχές της άνοιξης του 2007, για την εισδοχή των Σκοπίων στη Συμμαχία. Ήταν μία σθεναρή στάση, που, σε συνδυασμό με την ρωσο-γαλλική στήριξη στον Καραμανλή, φαίνεται πως ενόχλησε σφόδρα τις ΗΠΑ. Το αμερικανικό ενδιαφέρον για το τι λέει, τι κάνει και πως κινείται ο Κ. Καραμανλής που από τότε «σβήστε», οριστικά, από τα κιτάπια των απολύτως ελεγχόμενων από την Ουάσιγκτον Ευρωπαίων πολιτικών, φαίνεται να προκύπτει από τα χνάρια των ερευνών για την υπόθεση των υποκλοπών. Εκεί, σύμφωνα με πληροφορίες, υπάρχουν εντός του φακέλου της υπόθεσης ακόμη και σύντομα σημειώματα – αναφορές για το τι ουίσκι πίνει τις ώρες της χαλάρωσής του! Τα νέα στοιχεία – σοκ που θα έλθουν στο φως της δημοσιότητας περιγράφουν το ασφυκτικό pressing που άσκησαν τα τουρκόφιλα λόμπι των ΗΠΑ προς την κυβέρνηση Καραμανλή για την ενεργειακή συνεργασία Ελλάδας – Ρωσίας. Σε αυτές τις πιέσεις πρωταγωνιστεί ο Μάθιου Μπράιζα, σύζυγος πλέον της τουρκάλας δημοσιογράφου Ζεϊνά Μπαράν, που πρώτη αρθρογράφησε στις αρχές του 2007, κατά της συμφωνίας Πούτιν – Καραμανλή για τον South Stream. Λίγες ημέρες, μάλιστα, πριν την υπογραφή της συμφωνίας για τον αγωγό που αχρήστευε τον ενεργειακό ρόλο της Τουρκίας. Η φρικτή συγκυρία; Την ημέρα που ξεσπούσαν οι φονικές πυρκαγιές στην Πελοπόννησο, ο κύριος Μπράιζα παντρευόταν την κυρία Ζεϊνό στην Κωνσταντινούπολη, στις 23 Αυγούστου 2007. Μυστηριώδης είναι ακόμη και ο ρόλος ενός συνταξιούχου αμερικανού πράκτορα που έκοβε επί μακρόν «βόλτες» στην Ελλάδα και είχε το ψευδώνυμο «μίστερ Μπαζ». Εναντίον του, λένε οι πληροφορίες, πρόκειται να ασκηθεί ποινική δίωξη, μια και φέρεται να είχε την εντολή να «μην αφήνει από τα μάτια του τον Κώστα Καραμανλή».

Αυτό που προκαλεί, όμως, μεγαλύτερη εντύπωση είναι το γεγονός ότι ο διάδοχος του Κώστα Καραμανλή στην πρωθυπουργία, Γιώργος Παπανδρέου, τελούσε σε γνώση όσων τεκταίνονταν εκείνη την εποχή και, όπως λένε οι καλά γνωρίζοντες, δεν έσπευσε να ξεκαθαρίσει τα τοπίο από τη στιγμή που η υπόθεση περιήλθε στην αντίληψή του.

Αμερικανοί: Συνεργαστείτε με τη Λιβύη του Καντάφι, αλλά όχι με τη Ρωσία του Πούτιν
Μόλις λίγους μήνες πριν αποκαλύφθηκε μυστική συνάντηση Καραμανλή – Στάνισεφ – Πρόντι στις Βρυξέλλες, τον Ιούνιο του 2007, όπου οι τρεις πρωθυπουργοί συνεννοήθηκαν να βγουν την ίδια ώρα από τη Σύνοδο Κορυφής, προκειμένου να προετοιμάσουν τη συμφωνία για τον South Stream χωρίς να τους πάρουν είδηση οι αμερικανοί!
Την ίδια ώρα, ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών, Γιάννης Βαληνάκης, αφηγείται τις ασφυκτικές πιέσεις που δέχθηκε –όχι μία, αλλά πολλές φορές- από τον αμερικανό ομόλογό του, Ματ Μπράιζα.

Το γεγονός ότι ο Γ. Βαληνάκης ανήκει στον πολύ κλειστό κύκλο της οικογένειας Καραμανλή φανερώνει ότι οι αμερικανοί ήθελαν τα προειδοποιητικά sms να φθάσουν απευθείας στον πρωθυπουργό. Ο Γ. Βαληνάκης, υφυπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων από το 2004 έως το 2009, τόνιζε για την υπόθεση: «Με κάθε ευκαιρία, σε κάθε συνάντηση, η συζήτηση ήταν ίδια. Πως θα ακύρωναν την ενεργειακή συνεργασία Ελλάδας – Ρωσίας». Μοχλός πίεσης ο αμερικανός ομόλογός του, Ματ Μπράιζα. Ο Γ. Βαληνάκης αποκάλυψε πρόσφατα δύο χαρακτηριστικές συνομιλίες που είχε με τον Μ. Μπράιζα. Και οι δύο αποπνέουν τη δυσφορία των ΗΠΑ για την απόφαση του Κώστα Καραμανλή να συμμετάσχει η Ελλάδα στον αγωγό South Stream. Η πρώτη συνάντηση έγινε τον Μάρτιο του 2007, στο σπίτι το Βαληνάκη στη Ραφήνα.
Ο Μ. Μπράιζα άφησε τις περιστροφές και μπήκε κατευθείαν στην ουσία. «Κι άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν αιτιάσεις απέναντι στην πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης στον ενεργειακό τομέα. Ανεξάρτητα από τις προθέσεις σας, ουσιαστικά προωθείτε την εξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό αέριο και, συνεπώς, από τα ρωσικά συμφέροντα», είπε στον Έλληνα ομόλογό του.

Η χαλαρή κουβέντα στο μπαρ του Waldorf Astoria ήταν αποκαλυπτική
Σε μία από τις πολλές συναντήσεις που είχαν στη Νέα Υόρκη ο Γ. Βαληνάκης και Μ. Μπράιζα, ξεχωρίζει η «φιλική» κουβέντα που είχαν στο μπαρ του ξενοδοχείου Waldorf Astoria, τον Σεπτέμβριο του 2008.
«Κάθε φορά που πήγαινα να θέσω τη δική μας ατζέντα για τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό, εκείνος γύριζε την κουβέντα στα ενεργειακά. Σε εκείνη τη συνάντηση, μάλιστα, συνέδεσε ευθέως την πρόοδο στα εθνικά μας θέματα με την ακύρωση του South Stream», θυμάται ο Γ. Βαληνάκης.
Η χαλαρή κουβέντα αποδείχτηκε αποκαλυπτική των αμερικανικών προθέσεων: «Έτσι, δεν μπορούμε να βοηθήσουμε στα θέματα που μας θίγετε, όπως οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό, όταν εσείς προωθείτε τα ρωσικά συμφέροντα», είπε επί λέξει ο Μ. Μπράιζα.
«Πρέπει να μας βοηθήσετε, διότι κι εσείς έχετε όφελος αν δεν υπάρχει ένταση στο Αιγαίο. Όσο για τα ενεργειακά, είναι θέματα που χειρίζονται ο πρωθυπουργός και η Ντόρα Μπακογιάννη. Η Ελλάδα ακολουθεί ανεξάρτητη ενεργειακή πολιτική», απάντησε ο Γ. Βαληνάκης.

Ακόμα και όταν ο Γ. Βαληνάκης του ανέφερε την έναρξη των συνομιλιών με τον Καντάφι για την ΑΟΖ, σε μία προσπάθεια να τον πείσει ότι η Ελλάδα ακολουθεί ανοιχτή εξωτερική πολιτική, έλαβε την εξής απάντηση: «Αυτό είναι καλό. Με τη Λιβύη (τον Καντάφι) μπορείτε να συνεργαστείτε και με άλλες χώρες μπορείτε να συνεργαστείτε, αλλά όχι με τη Ρωσία (του Πούτιν)».

Πηγή εφημ. «Παρασκήνιο»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Περίπου 550 Γερμανοί έχουν ενταχθεί στις τάξεις των πολεμιστών της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος στη Συρία και το Ιράκ, ένας αριθμός που είναι σαφώς μεγαλύτερος σε σύγκριση με τις εκτιμήσεις των αρχών μέχρι σήμερα, δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας Τόμας ντε Μεζιέρ.

«Σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις που διαθέτουμε, ο αριθμός έχει περαιτέρω αυξηθεί. Υπολογίζουμε ότι έχει ανέλθει στους περίπου 550. Πριν από κάποιες ημέρες είχαμε κάνει λόγο για 450» επισήμανε ο Μεζιέρ κατά τη διάρκεια συνέντευξης στο γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο Phoenix.

«Σε σύγκριση με τα τελευταία χρόνια, πρόκειται για μια μεγάλη αύξηση» προσέθεσε ο υπουργός, που διευκρίνισε ότι αν και η πλειονότητα των υποψηφίων τζιχαντιστών που φεύγουν για τις περιοχές αυτές είναι άνδρες, υπάρχουν αρκετές γυναίκες που επίσης έχουν ταξιδέψει προς τη Συρία και το Ιράκ.

«Αυτοί οι νέοι […] έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί στη Γερμανία στους κόλπους αυτής της κοινωνίας. […] Για αυτό ακριβώς η πρόληψη πρέπει να συνοδεύει την καταστολή» συνέχισε ο ίδιος.

Στη γερμανική επικράτεια, περίπου 230 άνθρωποι θεωρούνται αυτή τη στιγμή από τις αρχές ως ενδεχόμενες απειλές, περιλαμβανομένων ορισμένων για τους οποίους «δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο- κάτι που σε ορισμένες περιπτώσεις είναι επίσης πολύ πιθανόν- να προετοιμάζουν μία επίθεση» εκτίμησε ο Τόμας ντε Μεζιέρ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Οπωσδήποτε πολλοί εκ των αναγνωστών του παρόντος πονήματος θα έχουν ακούσει ή διαβάσει έστω και μια διήγηση για τους αόρατους Ερημίτες του Άθωνα. Άλλοι τους ονόμασαν «αόρατους ασκητές», άλλοι «γυμνούς ασκητές», άλλοι «μυστικούς γέροντες», άλλοι πάλι «αφανείς αναχωρητές». Πρόκειται για ομάδα ασκητών, οι οποίοι είναι εφτά, κατ’ άλλους δώδεκα και κατ’ άλλους δέκα, οι οποίοι διατρίβουν στις ερημικότερες περιοχές της αθωνικής ερήμου και είναι αόρατοι από τα μάτια των ανθρώπων.

Εμφανίζονται μόνο σ’ όποιον αυτοί θέλουν ως επί το πλείστον απλό και απονήρευτο μοναχό ή και σε ευσεβή και ευλαβή προσκυνητή που έχει καθαρό και χριστιανικό βίο. Εδώ πρέπει να μεταφέρω κάποια υποσημείωση ενός σύγχρονου συγγραφέα μοναχού (Από το βιβλίο του μοναχού Ιωσήφ Διονυσιάτου «Ο Γέρων Αρσένιος ο Σπηλαιώτης», 2002) περί των μυστηριωδών αυτών ασκητών που την βρήκα την πιο κατάλληλη σε περιεκτικότητα και περιγραφή και την πιο σύντομη για το θέμα αυτό : «Γυμνοί ασκητές : Κατά την μακραίωνη ιστορία του Αγίου Όρους υπάρχει η εξής παράδοσις. Μια ομάδα ασκητών τον αριθμόν επτά (κατ’ άλλους δώδεκα), ζουν με άκρα άσκηση, με μοναδικό έργο την αδιάλειπτη προσευχή υπέρ όλου του κόσμου. Έχουν λάβει ειδική χάρη από τον Κύριο να ζουν άοικοι και γυμνοί και να είναι αόρατοι από τους οφθαλμούς των ανθρώπων».

Η φήμη των ασκητών αυτών, μάλλον η παράδοση αυτή διασώζεται τα τελευταία διακόσια χρόνια τουλάχιστον και μεταφέρεται από γενιά σε γενιά στον αγιορείτικο μοναχισμό και ιδίως τον ασκητισμό, και όχι μόνο αλλά και σε ολόκληρη την ορθοδοξία … Συζήτησα με πολλούς αγιορείτες Γέροντες, Σκητιώτες, Κοινοβιότες, Κελλιώτες, Ερημίτες για το θέμα αυτό, δηλαδή την ύπαρξη και σήμερα των αοράτων γυμνών ασκητών και βρήκα πολλούς να πιστεύουν ότι υπάρχουν και σήμερα τέτοιοι ερημίτες. Συνάντησα πράγματι απλούς και ενάρετους και αγωνιστές Μοναχούς και Γέροντες οι οποίο πιστεύουν τη παράδοση αυτή. Δηλαδή ότι υπάρχουν και σήμερα τέτοιοι αναχωρητές σε άβατα αθωνικά μέρη, που ζουν πρωτόγονα, απλά, λιτά και τρέφονται από το Θεό με θαυμαστό τρόπο. Μάλιστα ένας τέτοιος απλός Γέροντας μου διηγήθηκε ότι γνωρίζει μερικούς τέτοιους μυστικούς αναχωρητές οι οποίοι ζουν στη ψηλότερη και αγριότερη περιοχή από αυτόν και ότι τους οικονομεί η θεία Πρόνοια τα προς το ζωή αναγκαία με θαυμαστό και ιδιαίτερο τρόπο. Και ότι τις νύχτες αγρυπνούν προσευχόμενοι όρθιοι. Και για να μην νυστάξουν και πέσουν κάτω – μετά τις μεσονύκτιες ώρες που αποκάμνουν – στηρίζονται με σχοινιά δεμένοι από τις μασχάλες και που κρέμονται από δοκάρια. Και δεν θέλησε να μου πει ούτε τον τόπο που μένουν, ούτε τα περαιτέρω της θαυμαστής ασκητικής των πολιτείας.
Υπάρχουν πάλι άλλοι μοναχοί που πιστεύουν ότι υπάρχει μέχρι σήμερα η ομάδα αυτή των εφτά ασκητών και αναπληρώνεται όταν πεθάνει κάποιος απ’ αυτούς με άλλον ενάρετο από τους Αγιορείτες Μοναχούς, ο οποίος προσφεύγει κοντά τους με θαυμαστό τρόπο και γίνονται πάλι εφτά. Υπάρχει και παράδοση μάλιστα, που υποστηρίζει ότι αυτοί οι Εφτά ερημίτες (κατ’ άλλους δώδεκα) θα επιτελέσουν την τελευταία Λειτουργία στη κορυφή του Άθωνα στο ναϊδριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού. Και μετά θα έρθει η συντέλεια του κόσμου, δηλαδή η Δευτέρα Παρουσία. Αυτοί οι εφτά (ή δώδεκα) δεν θα γευθούν θάνατο, αλλά θα μεταμορφωθούν. Δηλαδή θα αλλάξουν μορφή και τα σώματά τους θα γίνουν άφθαρτα και αθάνατα όπως όλων των ευρισκομένων εν ζωή τότε ανθρώπων. Υπάρχουν βέβαια και μερικοί οι οποίοι θεωρούν την παράδοση αυτή των «αοράτων Ερημιτών» σαν θρύλο.

Εμφάνιση Αόρατου Αγιορείτη ασκητή

- Άκουσα και εγώ για τον Αρσένιο, αλλά δεν τον είδα, είπε και ο Πορφύριος. Λέγεται ότι τον Αρσένιο τον πήρε η Παναγία πάνω στην κορυφή του Άθωνα, για να συμπληρώσει τον αριθμό των 7 αναχωρητών που προσεύχονται για την ειρήνη του κόσμου και ζουν χωρίς φαγητό και νερό, μόνο με το λόγο του Θεού.

- Ναι, απάντησε ο Δομέτιος. Άκουσα και εγώ αυτή την παράδοση, στην εορτή της Μεταμορφώσεως, στις 6 Αυγούστου, όταν ανέβηκα στην κορυφή του Άθωνα. Κάτω από την κορυφή σε μια σπηλιά μιλούσαν μερικοί αναχωρητές, που τους φώτιζε ένα φαναράκι, όπου ξεκουραζόντουσαν. Ήταν περίπου στις 4 το πρωί. Ήμουν μαζί με τον Πελάγιο, μαθητή του Ευγενίου Βούλγαρη. Ο Πελάγιος διάβασε από ένα βιβλίο του Ηλία Μηνιάτη. Ο π. Ευγένιος ήταν περίπου 80 χρονών και ανέβηκε μέχρι την κορυφή του Όρους. Αυτός πήγε στους αναχωρητές που μιλούσαν μέσα στο σπήλαιο, και ακούσαμε ότι κοιμήθηκε ο Πάτερ Χρυσογόνος από τους «7 Αόρατους Ασκητές» του Άθωνα και ότι θα τον αντικαταστήσει ο π. Αρσένιος, ο γλύπτης. Λένε ότι μεταξύ των 7 ήταν και ο νηπτικός π. Βαρνάβας, καθηγητής της νοεράς προσευχής και οι Ρουμάνοι Μαρτινιανός, Ιωνάς και Θεοφύλακτος, οι οποίοι μετείχαν ένας μετά τον άλλο στην ομάδα των 7. Όλοι αυτοί ήταν γλύπτες, έκαναν κουτάλες, κανάτες, δοχεία για λάδι και κρασί.

Ο μεγάλος σύγχρονος άγιος της Ρουμανίας πατήρ Αρσένιος Μπόκα († 28 Νοεμβρίου 1989) έλαβε το χάρισμα της προφητείας στο Άγιο Όρος και επιστρέφοντας στην Ρουμανία έγινε η μεγαλύτερη πνευματική μορφή της χώρας, όλων των καιρών. Μια υπέροχη ιστορία του Αγίου Όρους με αφηγητή τον πατέρα Αρσένιο Μπόκα – τότε ένας νεαρός άγαμος διάκονος Μπόκα Ζιάν.

Δουλεύουμε αρκετές ημέρες για να ανακατασκευάσουμε τα σκαλοπάτια από την Σκήτη του Πρόδρομου προς το σπήλαιο του Αγίου Αθανασίου, που βρίσκεται περίπου 50 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Χρησιμοποιούσαμε κομμάτια βράχου αρκετά σκληρά, πελεκημένα με τη σμίλη. Συνεργαζόμουν με τον Πορφύριο και τον Δομέτιο από το κελί του Αγίου Υπατίου [Βατοπαιδινό κελί], αλλά ήμασταν στην υπακοή του Πατρός Αρσενίου Μάντρεα, Ηγούμενου της Σκήτης Προδρόμου. Η συμμετοχή σ’ αυτό το έργο ήταν για μένα ένα είδος πληρωμής, όχι σε χρήμα, αλλά για την αντιγραφή των Πατέρων της Φιλοκαλίας, από τη πλούσια σε χειρόγραφα βιβλιοθήκη. Το έργο μου ανατέθηκε από τον Μητροπολίτη Νικόλαο Μπαλάν και από τον καθηγητή π. Δημήτριο Στανιλόαε. Έπρεπε να σπάσουμε και να πελεκήσουμε τις πέτρινες πλάκες. Μετά θα τις μεταφέραμε ψηλά στο λόφο με όποιο τρόπο μπορούσαμε. Χρησιμοποιούσαμε μπαστούνια από καστανιά και κομμάτια σχοινιά από παλιά πλοία, που μύριζαν θάλασσα, φύκια και ψάρια. Πεινούσα και διψούσα. Το στόμα μου ήταν στεγνό και πικρό. Ήταν αρχές Απριλίου, μόλις ξεχειμώνιαζε. Ο ήλιος μας χτυπούσε, αλλά δεν ήταν καυτός. Σκεφτόμουν τους Αγίους του Σινά, που ανέβαιναν βήμα βήμα προς την κορυφή όπου ο Μωυσής δέχτηκε το Νόμο. Προσπαθούσα να θυμηθώ πόσα σκαλοπάτια είχε ο δρόμος προς την κορυφή. Το μάθαμε στο Λύκειο. Εδώ είχαμε να κάνουμε περίπου τριακόσια… [...]

- Η μητέρα μου, Χριστιανή, έχει γαλάζια μάτια. Αυτή ήθελε από τότε που γεννήθηκα να γίνω ιερέας. Τώρα τη θυμήθηκα, διότι δεν της έχω γράψει εδώ και ένα χρόνο. Της είπα ότι θέλω να γίνω μοναχός και στενοχωρήθηκε. Δεν της γράφω πλέον για να το συνηθίσει, για να με ξεχάσει. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή όχι; Εσείς τι λέτε;

- Δεν ξέρω, απάντησε ο Πορφύριος. Εσύ είσαι πιό μορφωμένος από μένα. Είτε της γράφεις είτε όχι, αυτή οπωσδήποτε σε σκέφτεται, διότι είναι μητέρα.

- Στείλε της ένα γράμμα. Θα χαρεί όταν το πάρει και θα καυχιέται στην γειτονιά για το παιδί της που βρίσκεται στο Άγιον Όρος, το Περιβόλι της Παναγίας.

- Έτσι θα κάνω, όπως λες εσύ Δομέτιε.

- Ο μοναχός Ιωακείμ, με έμαθε να διαβάζω και μου έδειξε τα βιβλία του, είπε ο Δομέτιος. Όταν πήγαινα με τα πρόβατα, ερχόταν και αυτός στο λόφο με το ντορβά. Εκεί με δίδασκε. Ήταν ο πνευματικός μου πατέρας. Σ’ αυτόν ήρθε ένας μοναχός από το Άγιον Όρος που είχε πάει στα γύρω χωριά να μαζέψει ελεημοσύνες για την ανακαίνιση της Μονής Ζωγράφου, στην οποία βρίσκεται η σημαία του Στεφάνου του Μεγάλου με τον Άγιο Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο. Έτσι άκουσα για πρώτη φορά για το Άγιο Όρος, ήμουν μόλις 13 χρονών. Αυτός ήταν Ρουμάνος και ζούσε μαζί με Έλληνες. Πρώτα ήταν στο κελί της Γεννήσεως της Θεοτόκου που ανήκει στη Μονή Βατοπαιδίου και είχε πνευματικό τον Νικόδημο, μαθητή του Αρσενίου του ησυχαστή. Αυτός ο Αρσένιος ήταν πολύ καλός γλύπτης σε ξύλο και μάρμαρο και άφησε πολλά και ωραία χειροποίητα αντικείμενα: σταυρούς, καντήλια, ποτήρια, φανάρια, γλάστρες. Έκανε και δύο περίφημα γλυπτά: τη Σταύρωση και τη Δευτέρα Παρουσία. Για να τα σκαλίσει εργαζόταν 15 ολόκληρα χρόνια.

- Νηστέψαμε όλη την ημέρα, είπε ο Δομέτιος. Διψάω και νομίζω βλέπω οράματα… Βλέπω συνέχεια ένα πλάσμα εκεί πάνω στον τοίχο σ’ εκείνο το κελί, που νόμιζα ότι είναι εγκαταλειμμένο. Είναι κάτι περίεργο ή θαύμα. Άλλοτε έχει μορφή λιονταριού, άλλοτε ανθρώπου, εσείς δεν βλέπετε;

- Να σου εξηγήσει ο διάκονος Ζιάν διότι είναι ζωγράφος, εγώ είμαι απλός αμόρφωτος μοναχός.

- Ναι, είπα και εγώ, οι 4 Ευαγγελιστές έχουν δίπλα τους ένα πλάσμα σαν σύμβολο και πεμπτουσία του μηνύματος του Ιερού Ευαγγελίου, που έγραψε ο καθένας. Ο Ματθαίος, που ήταν τελώνης πριν να γνωρίζει τον Σωτήρα, έχει σύμβολο τον άγγελο. Ο Μάρκος έχει το μοσχάρι, ο Λουκάς το λιοντάρι, ο Ιωάννης έχει τον αετό.

Ξαφνικά ακούστηκε μια βροντή σαν να έπεφτε ένας ογκόλιθος. Μία συγκλονιστική φωνή έλεγε: «Ζιάν Μπόκα, από την Ρουμανία, να στείλεις γράμμα στην μητέρα σου, αλλιώς θα πεθάνει και θα το έχεις βάρος στην συνείδησή σου. Ξέρω ότι είσαι παρθένος και δεν άγγιξες γυναίκα, αλλά είσαι υπερήφανος διότι είσαι αγιογράφος και έκοβες πτώματα στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου στο Βουκουρέστι. Πρέπει να νηστεύεις, να προσεύχεσαι και να κόψεις 100 μπαστούνια καστανιάς σαν κανόνα της εξιλέωσης». Εμείς προσπαθούσαμε να σπρώξουμε όλοι μαζί ένα μεγάλο ογκόλιθο πάνω σε δύο κυλινδρικά μπαστούνια καστανιάς. Το έργο ήταν πολύ δύσκολο λόγω της ανηφόρας. Ξαφνικά νιώσαμε ότι το φορτίο έγινε ελαφρύ και ο λίθος ανέβαινε σαν κάποιος να τον τραβούσε, κάποιος ουράνιος μηχανισμός.

Και ο Δομέτιος παρατήρησε ότι κάτι γίνεται και έλεγε: «Παναγία μου, ήρθε ο Άγιος!». Αληθινά, δίπλα μας ήταν ένα πλάσμα όμοιος άνθρωπος και θηρίο, με τα γένια μέχρι το έδαφος και τα μαλλιά σαν χαίτη λιονταριού. Έσπρωχνε μαζί μας το λίθο και αυτός τον έκανε να ανέβει. Έλεγε: «Άξιόν εστι ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον…». Είχε μια αγγελική φωνή, ούτε έντονη ούτε βραχνή αλλά ευχάριστη. Όλοι ψάλαμε «Άξιόν εστι». Η φωνή μου που δεν ήταν εξασκημένη να ψάλει πήρε ένα μελωδικό χρώμα και έβγαζε ευχάριστους φθόγγους τους οποίους ούτε εγώ δεν γνώριζα μέχρι τότε. Έψαλε και ο Πορφύριος με την βαρύτονη φωνή του. Ο Δομέτιος μας ξεπερνούσε όλους. Ήμασταν στον παράδεισο. Τέσσερα πλάσματα στην άκρη του γκρεμού δοξολογούσαν την Παναγία. Ο νους μου όμως ήταν στο χωριό μου, και έβλεπα την μητέρα μου γονατισμένη μπροστά την εικόνα της Παναγίας πως προσευχόταν και έκλαιγε κρατώντας τη φωτογραφία μου στο χέρι. Το πλάσμα δίπλα μου, με μακριά γένια, μου είπε: «Η μητέρα σου ονομάζεται Χριστιανή και είναι χήρα. Όταν σε γέννησε σε αφιέρωσε στον Κύριο και στην Εκκλησία».

Συγκλονίστηκα, διότι είχα δίπλα μου ένα άγιο, ένα προφήτη που γνωρίζει το παρελθόν μου και το όνομα.

- Πάτερ, ποιό είναι το όνομά σας και ποιός είστε; ρώτησε ο Πορφύριος.

Ο ξένος δεν του απάντησε αλλά είπε:
- Μη φοβάστε τον Ηγούμενο Αρσένιο, δεν θα σας τιμωρήσει διότι δεν πήγατε στον Εσπερινό. Ξέρατε ότι οι «9 Αόρατοι Ασκητές» του Άθωνα έρχονται φέτος στο Πάσχα για την Θεία Λειτουργία στη Σκήτη του Προδρόμου; Ένας είναι ο Πάτερ Ματθαίος από Καρακάλου, ένας πολύ ταπεινός άνθρωπος που λειτουργεί κάθε μέρα στα κελιά και στις καλύβες που βρίσκεται αντιμήνσιο. Θα λειτουργεί μέχρι την τελευταία του πνοή. Φέτος το Πάσχα θα χιονίσει στην κορυφή του Άθωνα. Θα συναντηθούμε πάλι το Πάσχα. Αδελφέ Ζιάν, μην ξεχάσεις να γράψεις στη μητέρα σου.

Ήμουν όλος έκθαμβος από τα γεγονότα. Ο μοναχός που μιλούσε έγινε ξαφνικά αόρατος. Με τραβούσε σαν μαγνήτης να κοιτάξω πίσω του. Είχε ήδη νυχτώσει και δεν μπορούσα να τον παρακολουθήσω. Ο Πορφύριος μάζευε τα εργαλεία, να τα βρούμε τακτοποιημένα την επόμενη μέρα. Ο Δομέτιος ήταν συγκλονισμένος και όπως πάντοτε έψαλε. Ακούστηκε η φωνή του πλάσματος που μόλις έφυγε, του πάγκαλου [=πανέμορφου] πατρός. Δεν ήξερα πως τον λένε αλλά ελκύστηκα προς τα άνω και άρχισα να ανεβαίνω γρήγορα. Το μονοπάτι φωτιζόταν από ένα γαλάζιο φώς, σαν ηλεκτρικού τόξου, το φως που ερχόταν από το θαυμάσιο πλάσμα σαν από αναμμένο θάμνο που καιγόταν στο βουνό επάνω μας. Πίσω από εμένα ανέβαινε ο Πορφύριος λαχανιασμένος και μετά ο Δομέτιος ψάλλοντας. Ο άγιος μας φώτιζε το δρόμο προς την κορυφή. Ήταν ένα απροσδόκητο θεϊκό δώρο, διότι νύχτωσε για καλά και χωρίς φως θα πέφταμε στο γκρεμό. Ο Πορφύριος είπε: «Έχω δέκα χρόνια στο Όρος και δεν έζησα κανένα θαύμα μέχρι σήμερα, αλλά τώρα μου φανερώθηκε το έλεος του Θεού δια του Αγίου αυτού. Μείνε, πανάγιε, μην τρέξεις, διότι βλέπουμε το φως σου σαν φάρο που μας οδηγεί και μπορούμε να ανεβούμε το βουνό χωρίς να πέσουμε στο γκρεμό/!

- Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού, μίλησε ψαλμικά και ο Δομέτιος. Αδελφέ Ζιάν, σήμερα δέχθηκες το βάπτισμα με φως και προφητεία, διότι σου μίλησε ο ουρανός.

Εγώ δεν έλεγα τίποτε. Ένοιωθα μια ιερή συγκίνηση και ανεπανάληπτη ζεστασιά. Ήταν πολύ καλά, σε σχέση με το κρύο στην παραλία που ήμουν παγωμένος. Φτάσαμε στην άκρη του βουνού, στο σταυρό. Ο άγιός μας απομακρυνόταν αλλά ακόμα μας φώτιζε με τη θεία μορφή του. Βλέπαμε το μονοπάτι προς την Σκήτη του Προδρόμου. Ο άγιος ήταν μπροστά μας, αλλά σαν να πηδούσε ένας πύρινος τροχός, ένα καιόμενο πουλί. Πίσω μου ο πάτερ Πορφύριος έκανε σταυρούς και έλεγε ρυθμικά: «Ιησού, Υιέ του Θεού, ελέησόν με». Ο Δομέτιος έψαλε: «Μεθ’ ημών ο Θεός, γνώτε έθνη καί ηττάσθε». Το φως μπήκε μπροστά μας στην πύλη της μονής, και εμείς πίσω του. Φτάσαμε στην πόρτα που τότε έκλεινε, μας ξύπνησε η ανδρική φωνή του Ηγουμένου Αρσενίου Μάνδρεα, που ήρθε ο ίδιος να κλείσει την πύλη:

- Πόσα βήματα κάνατε, πατέρες;

- Έντεκα, απάντησε ο Πορφύριος.

- Καλά, μπορείτε να πάτε στην τράπεζα για δείπνο. Ο Κύριος μαζί σας. Θα ξυπνήσετε όταν αρχίσει ο Όρθρος.

Τρέξαμε στο νιπτήρα και πλυθήκαμε με κρύο νερό, πίνοντας και λίγο, αλλά σαν να μη διψούσα αν και δεν ήπια ούτε σταγόνα όλη την ημέρα. Πήγα στο κελί μου και ξάπλωσα στο σκληρό κρεβάτι διότι με πονούσαν τα κόκαλα και οι μύες από τον κόπο της ημέρας. Αλλά η ψυχή μου ήταν τοσο φωτισμένη και ευτυχισμένη. Σήμερα στο Άγιον Όρος έζησα το πρώτο θαύμα, γνώρισα έναν άγιο. Μια φλόγα πυρός.

Είπα νοερά το “Πάτερ ημών”, έκανα με το δεξί μου χέρι το σημείο του Τιμίου Σταυρού στο κρεβάτι μου και έπεσα σε βαθύ ύπνο.

Κι άλλη εμφάνιση των αοράτων ασκητών

Ένας προσκυνητής ανερχόμενος τον ανηφορικό δρόμο από την παραλία προς την Μικρή Αγιάννα, συνάντησε τούτους τους Αγίους περιπλανηθείς στο δάσος και θέλησε να τους ακολουθήσει, αλλά εκείνοι του είπαν ότι «Εσύ αδελφέ προορίζεσαι για την Σκήτη του Ξενοφώντος» και του έδειξαν τον δρόμο για να πάει στον πνευματικό Παπα – Σάββα να του πει εκείνος τι θα κάνει. Ο προσκυνητής, αφού απομακρύνθηκε λίγο από τους Αγίους αυτούς μετανόησε, ότι άφησε και έφυγαν τέτοιοι άγιοι. Γύρισε πίσω και για πολλή ώρα τους αναζητούσε, αλλά δεν τους βρήκε πουθενά. Τότε πήγε στον Παπα – Σάββα και του ανέφερε την υπόθεση. Ο Παπα – Σάββας του είπε: «Εσύ παιδί μου δεν είσαι για να τους ακολουθήσεις, αλλά θα είχες καμία αμφιβολία, αν υπάρχουν τέτοιοι άγιοι σήμερα στο Άγιον Όρος και για τούτο ο Θεός σου τους φανέρωσε, εσύ θα εγκαταβιώσεις στην Σκήτη του Ξενοφώντος». Και πράγματι τούτο έγινε, διότι ο αδελφός αυτός έγινε στην Σκήτη του Ξενοφώντος Μοναχός.

Το γεγονός αυτό διηγήθηκε ο πνευματικός Παπα – Ακάκιος από την Καψάλα, άνθρωπος πολύ ενάρετος και φιλαλήθης, ο οποίος και τον άνθρωπο που είδε τους αγίους αυτούς γνώρισε, και ο οποίος του διηγήθηκε την υπόθεση αυτή όπως λεπτομερώς έγινε.

Τρία χρόνια άρρωστος ή τρεις μέρες στην κόλαση

Ο συνασκητής του Γέροντος Δαμάσκηνου στον Αγιοβασίλη πάτερ Ιωάννης, υποτακτικός του Γέροντος Ιωσήφ, διηγήθηκε το ακόλουθο γεγονός, που έλαβε χώρα πριν από 70 χρόνια στην Ρωσική Σκήτη του Αγίου Ανδρέου στο λεγόμενο «Σεράγιον» ως εξής:

Ένας αδελφός της Σκήτης αυτής Ρώσος Μοναχός, αρρώστησε βαριά και τον θέριζαν δριμύτατοι πόνοι και παρακαλούσε το θεό να τον θεραπεύσει, οπόταν βλέπει επάνω από το κρεβάτι του έναν Άγγελο, ο οποίος του είπε: «Πάτερ, τι προτιμάς; Θέλεις να μείνεις στο κρεβάτι που είσαι με τους πόνους αυτούς άρρωστος τρία χρόνια; Ή προτιμάς να μείνεις στην Κόλαση τρεις μέρες και να γίνεις καλά;

Ο άρρωστος του είπε: «Αφού είναι για τρεις μέρες μόνο, καλύτερα προτιμώ την Κόλαση».

Αμέσως βρέθηκε σε τόπο «αφάτου οδύνης και ανυπόφορων βασάνων», εκεί ήταν τρομερά τα κολαστήρια, διότι μετά από λίγη ώρα βλέπει πάλι τον Άγγελο, ο οποίος τον ρώτησε: «Πώς είσαι Γέροντα; είναι καλά εδώ;» Κι ο Μοναχός απεκρίθη: «Με ρωτάς πώς περνώ που αντί τρεις ημέρες πού μου είπες ότι θα μείνω στην Κόλαση και τώρα έχω τριακόσια ολόκληρα χρόνια με φριχτά και ανυπόφορα βάσανα;» Και τότε ο Άγγελος του είπε: «Αδελφέ ακόμη δεν πέρασε μισή ώρα και λες πώς έχεις τριακόσια χρόνια;» Φανταστείτε τριακόσια χρόνια, ούτε για μισή ώρα δεν λογαριάστηκαν, οι τρεις ημέρες πόσοι αιώνες θα ήταν;

Και ο Μοναχός είπε στον Άγγελο, «γρήγορα σε παρακαλώ να με πάς στο κρεβάτι του πόνου καλύτερα εκεί να βασανίζομαι τρία χρόνια παρά εδώ στην φοβερή αυτή Κόλαση τρεις μέρες».

Τότε ο Άγγελος έκανε την επιθυμία του Μονάχου και τον επανέφερε στο κρεβάτι του, όπου έμεινε επί τρία χρόνια άρρωστος.

Επειδή μερικοί άνθρωποι είναι δυνατόν να φάνουν κάπως δύσπιστοι στο διήγημα αυτό, για τούτο κρίναμε σκόπιμο να καταχωρήσουμε στη συνέχεια επιστολή του θεσπέσιου Κυρίλλου Πατριάρχου Αλεξανδρείας, την οποίαν μετέφρασε ο Διδάσκαλος Αγάπιος ο Κρής στην απλή διάλεκτο, η οποία έχει ως έξης: «Διήγατε ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας εις μίαν επιστολή, όπου γράφει εις τον ιερόν Αυγουστίνο, και λέγει ότι τρεις άνθρωποι ανέστησαν εκ νεκρών, οίς κρίμασιν ό Θεός οίδεν, ό τα πάντα προς το ημών συμφέρον οικονόμων. Ένα από τους οποίους επήγα καί ηύρηκα, όστις θρηνεί, απαρηγόρητα, καί ερωτών αυτόν, δεν μου απεκρίνατο τίποτε, μόνον έκλαιε. Τέλος πάντων αφού εβαρέθη την αυθάδειάν μου, διατί τον ωρκισα εις τον Θεόν, να ειπεί λόγον τινά εις ώφέλειαν των παρισταμένων, μου άπεκρίθη ούτως. Εάν ήξερες τάς τιμωρίας του Αδου δεν ήθελες δυνηθεί να κράτηση το πένθος ούτε ποσώς. ‘Αλλά ποταπά κολαστήρια θαρρείς να είναι ητοιμασμένα τοις αμαρτάνουσι; Λέγω σου να είναι μεγαλύτερα από όλα αυτά ταύτα τα πρόσκαιρα. Ό δε στενάξας βαρέως είπεν. Εάν όλας τάς θλίψεις ξεσχισμούς καί μαρτύρια, οπού μπορεί να πάθη τις εις τούτον τον κόσμον, παρομοιάσεις καί να τα συγκρίνης με τον μικρότερον καί ολιγώτερον της Κολάσεως, θέλουν σου φανεί ετούτα ηδονές καί παραμύθια. Πίστευσόν μου, ότι δεν είναι τινάς, οπού να ήθελε δοκιμάσει εκείνων των κολάσεων την δριμύτητα, να μην εχη κάλιον να παιδεύεται χωρίς άνεσιν εδώ έως το τέλος του κόσμου, με όλας τάς θλίψεις καί βάσανα όπου επάθασι όλοι οι άνθρωποι από Αδάμ έως σήμερον, παρά να κάνη μόνον μια ήμέραν εκεί εις την κόλασιν. Ή αιτία λοιπόν των δακρύων μου είναι ετούτη, διατί επταισα του Θεού, όστις υπάρχει τοσούτον δίκαιος όπου μήτε του δαίμονος ημπορεί να κάμη παραμικράν «δικοκρισίαν. Μη θαυμάζης γούν το πώς κλαίω, αλλά μάλλον φρίττε καί θαύμαζε πώς ηξεύροντες οι άνθρωποι πώς τους εκδέχονται τοιαύται κολάσεις, ουδέν περί τούτου φροντίζουσιν ούτε μεριμνώσι να εξαλείψουν τάς αμαρτίας τους. Γίνωσκε δε καί τούτο, ότι την ώραν όπου εχοιριζεν ή ψυχή εκ του αθλίου μου σώματος επήρα τόσην οδύνην καί πόνον, όπου είναι αδύνατον να το καταλάβη τινάς ή να το πιστεύση, εάν δεν το δοκιμάση εμπράκτως».

Και μείς πού αυτήν την στιγμή τα γράφουμε δεν μας κάνουν εντύπωση τόση όση έπρεπε να μας κάνουν διότι ζούμε μακριά από το Θεό και έχουμε πάθει ψυχική πώρωση, πλην όμως αδελφοί μου είναι γεγονότα και θα μπορούσαμε εδώ να παραθέσουμε πάμπολλα πού σε αρχαίους χειρόγραφους κώδικας έχουν καταχωριστή από αρχαιοτάτων χρόνων, πού ό πανάγαθος Θεός δείχνει ορισμένα τέτοια σημεία για να μας αφυπνίσει από τον βαρύ ύπνο της αμαρτίας και να ‘ρθούμε σε μετάνοια και επίγνωση για να σώσουμε την μονάκριβη και μονογεννή μας ψυχή από τα βασανιστήρια της αιωνίου Κολάσεως και να ζούμε αιώνια με το Θεό.

ΟΙ ΑΟΡΑΤΟΙ ΑΣΚΗΤΕΣ ΤΟΥ ΑΘΩΝΑ
από διήγηση του γ. Παϊσίου, και σε μας διά του π. Αθανασίου.

Το Μυστικό που τελικά αποκαλύφθηκε:
Αν δεν καταλάβατε ποια είναι η ανώτερη μορφή άσκησης, μάθετε ότι είναι να υποφέρεις κατά Χριστόν, ακόμη και από ανθρώπους της Εκκλησίας, με τρόπο όμως θεάρεστο.

Λέγεται ότι υπήρχε ένας αγίας ζωής μοναχός που εκδιώχθηκε από το άγιον Όρος διότι έκανε τρέλες κατά την τυπική μεριά της υποθέσεως, όμως από ότι φαίνεται ήταν κατά Θεόν. Αυτός στάλθηκε στου Λεμπέτη, μια νευρολογική κλινική της Θεσσαλονίκης, αλλά το υπέμεινε γενναία, και κατά τον γέροντα Παΐσιο έφτασε σε ανώτερα μέτρα από τους αόρατους ασκητές!

Μην ξεχνάτε και τον άγιο Νεκτάριο, που είναι τόσο θαυματουργός, και ίσως αυτό οφείλεται στο ότι υπέμεινε αγογγύστως διωγμό από τη μεριά εκκλησιαστικών παραγόντων.

Να ένα παράδειγμα, σε ποιους αναφερόταν ο γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, ότι είχαν ανώτερη ζωή ακόμη και από τους αόρατους ασκητές:

Ο άκακος και σιωπηλός δια Χριστόν σαλός Γέρο Κωνσταντίνος (Αγγελής) γεννήθηκε στο Καλέντσι της Δωδώνης, στην Ήπειρο, στις 10-2-1898. Τον πατέρα του τον έλεγαν Σταύρο και την μητέρα του Ανθούλα. Λε­πτομέρειες από τα πρώτα χρόνια της μοναχικής ζωής του δεν γνωρίζουμε, αλλά αυτό που ξέρουμε είναι ότι είχε κά­νει παλιά στην Ι. Μονή Διονυσίου ως αρχάριος. Χρόνια όμως, συνέχεια, τον έβλεπε κανείς να εμφανίζεται γύρω στις Καρυές και να μένη σ’ ένα γκρεμισμένο Κελλί της Μονής Κουτλουμουσίου. (Παλιά ήταν το «Μονύδριο των Φιλαδέλφων» του Αγίου Γεωργίου).

Εκεί λοιπόν σε μία γωνία του γκρεμισμένου κτιρίου, που έπεφταν λιγότερα νερά από την στέγη και έμπαινε λιγότερο κρύο από τα σπασμένα παράθυρα και τις πόρτες, είχε κάτι κουρελιασμένες κουβέρτες και έμοιαζε σαν αετός στην φωλιά του.

Εξωτερικά ο Γέρο Κωνσταντίνος δεν φαινόταν τι είναι, διότι μόνο σκουφί και γένια είχε, που τον έδειχναν για Καλόγηρο. Πάντα τον σκέπαζε μια παλιά χλαίνη, με ένα σχοινί σφιχτά δεμένο στην μέση, και έδειχνε για κοσμικός. Εσωτερικά όμως ήταν ντυμένος με την Χάρη του Αγγελικού Σχήματος, η οποία ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του. Όποιος τον έβλεπε από μακριά τον Γέροντα, τον περνούσε για δυστυχισμένο φτωχό άνθρωπο ή τρελό, αλλά από κοντά, όταν έβλεπε κανείς το λαμπερό του πρόσωπο, καταλάβαινε ότι κάποιο μυστήριο κρύβεται σ’ αυτόν τον ευλογημένο άνθρωπο και δεν τον θεωρούσε για τρελό, αλλά τρελούς θεωρούσε εκείνους που έλεγαν τρελό τον Γέρο Κωνσταντίνο.

Ο Γέρο Κώστας (έτσι τον έλεγαν), ενώ ζούσε στις συνθήκες που ανέφερα, με τελεία εγκατάλειψη του εαυτού του, και ενώ ούτε πλενόταν, εν τούτοις ήταν καθαρός, γιατί ζούσε σαν πετεινό του ουρανού.

Με ανθρώπους σπάνια μιλούσε, ενώ με τον Θεό πάντοτε δια της αδιαλείπτου προσευχής. Πολλές φορές ηρπάζετο ο νους του, και, όταν συνερχόταν, έκανε κάτι κινήσεις με το χέρι του, «για να θολώση τα νερά», χωρίς να πη τίποτα και έφευγε. Φυσικά, για τους κοσμικούς ανθρώπους αυτή η συμπεριφορά του ήταν παρεξηγήσιμη. Ακόμη και όταν τους έλεγε κανένα προφητικό, και αυτό τους φαινόταν για ανοησία.

Όταν καμιά φορά μιλούσαν οι γύρω του, και ο Γέρο Κωνσταντίνος δεν τους παρακολουθούσε, γιατί αυτός προσευχόταν, και ο νους του ήταν στον Θεό, πάλι για αφηρημένο τον νόμιζαν. Έπρεπε να τον ρωτάη κανείς πολλές φορές τον Γέρο Κωνσταντίνο και να επιμένη για να απαντήση, και πάλι θ’ άκουγε δυό – τρία λόγια μουρμουριστά, αλλά προφητικά.

Ο Γέρο Κωνσταντίνος είχε εσωτερική καθαρότητα, γι αυτό έβλεπε καθαρά πολύ μακριά! Δυστυχώς όμως, μερικοί από εμάς τους ταλαίπωρους «τον άνθρωπο του Θεού» τον θεωρούσαμε για ταλαίπωρο άνθρωπο, επειδή έμενε μέσα στα χαλάσματα, ενώ εκείνος εκεί στα χαλάσματα έκτιζε συνέχεια την ψυχή του, η οποία ψυχή αξίζει περισσότερο απ’ όλο τον κόσμο, καθώς μας είπε ο Χριστός.

Όπως ανέφερα, σε μια γωνιά στα χαλάσματα είχε την φωλιά του με τις κουρελιασμένες κουβέρτες και δίπλα του ένα Ψαλτήρι και ένα Ωρολόγιο της Εκκλησίας. Το δε νοικοκυριό του ήταν ένα τενεκάκι από κουτί κονσέρβας με ένα σύρμα για χερούλι! Αυτή ήταν όλη η περιουσία του!

Κάθε Σάββατο περνούσε συνήθως από δύο Κονάκια στις Καρυές, και οι Πατέρες του έβαζαν κάτι από τα περισσεύματα στο τενεκάκι του. Περνούσε πάντα σιωπηλά, χωρίς να ζητάει είχε αρχοντιά. Εάν οι άλλοι ήταν απασχολημένοι, έφευγε χωρίς να πάρη τίποτα. Κάπου – κάπου περνούσε και από τα μπακάλικα και έπαιρνε μόνος του, σαν σπουργίτης, πέντε – έξι ελιές στο χέρι του και έφευγε. Οι μπακάληδες το θεωρούσαν αυτό ευλογία, γιατί τον αγαπούσαν τον Γέρο Κώστα. Εάν κανείς του έβαζε χρήματα στην τσέπη του κρυφά, τα άφηνε και αυτός κρυφά στα μπακάλικα και έφευγε. Έτσι φρόνιμα ζούσε ο Γέρο Κώστας στο Περιβόλι της Παναγίας, σαν άκακο αρνάκι.

Δυστυχώς όμως, πριν από ένδεκα χρόνια, το 1969, επειδή έρχονταν πολλοί κοσμικοί, Ευρωπαίοι, και τον νόμιζαν για τρελό, έτσι όπως εμφανιζόταν στις Καρυές, οι Αρχές έστειλαν στο Τρελοκομείο τον άνθρωπο του Θεού!

Εκεί στην κλινική, αφού τον εξέτασαν οι γιατροί, δεν του βρήκαν τίποτε. Τα μυαλά του ζύγιζαν τετρακόσια δράμια (μια οκά), αλλά εμείς οι σημερινοί άνθρωποι, oι εξωτερικοί, με την κατ’ όψιν κρίση μας, τον αδικήσαμε και στην συνέχεια. Ενώ τον βρήκαν υγιέστατο, τον έστειλαν από το Τρελοκομείο στο Γηροκομείο. Εκεί, επειδή είχε βρεθή τελείως ξαφνικά σε κοσμικό περιβάλλον – στην Θεσσαλονίκη – έπιανε μία γωνία και έλεγε την ευχή, και από τα μάτια του κυλούσαν συνέχεια τα δάκρυα σαν χάνδρες.
Όταν έμαθα ότι ο Γέρο-Κώστας πέρασε αυτή την ταλαιπωρία και βρίσκεται πια στο Γηροκομείο, είπα στην αδελφή που ήταν στην Γραμματεία να τον φροντίζη. Φυσικά, ήταν καλύτερα από το Τρελοκομείο στο Γηροκομείο, αλλά όσο και καλά να ήταν, για τον φιλήσυχο Μοναχό Γέρο Κωνσταντίνο το Περιβόλι της Παναγίας ήταν καλύτερο και απ’ όλα τα παλάτια του κόσμου. Απορούσε το καημένο Γεροντάκι και έλεγε στην αδελφή :

-Γιατί μ’ έφεραν εδώ;

Εκεί λοιπόν πέρασε την επίλοιπη ζωή του ο «δια Χριστόν σαλός», ο οποίος ταλαιπωρήθηκε από εμάς τους κοσμικά έξυπνους.

Δεν έχει σημασία που κοιμήθηκε κι αν κοιμήθηκε στο Γηροκομείο… και όχι στο άγιον Όρος ο Γέρο Κώστας. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι θα ξύπνησε στον Παράδεισο, ο πολύ έξυπνος, ο «δια Χριστόν σαλός» Γερο Κωνσταντίνος. Την ευχή του να έχουμε. Αμήν.

Επιβεβαίωση της ύπαρξης αοράτων ασκητών
Ιεροδιάκονος Σιλουανός, Λευκάδα

Σχετικώς με το γεγονός που ζήσαμε στο Κελλί του Προφήτου Δανιήλ, παραθέτουμε παρακάτω την καταγραφή αυτού του γεγονότος, πιστεύοντας πως αξίζει να γνωστοποιηθεί και σε άλλους.

‘Εξ αρχής θέλουμε να διευκρινίσουμε ότι έχουμε την βεβαιότητα ότι δεν λέμε κάτι πρωτάκουστο η ότι τα παρακάτω αποτελούν μία αξεπέραστη πνευματική εμπειρία στο «Περιβόλι της Παναγίας». Αντιθέτως, γνωρίζουμε ότι είναι μία μαρτυρία από τις πολλές, η οποία αν ίσως και δεν έχει την ισχύ να επιβεβαιώσει ακράδαντα την παράδοση για τους ερημίτες και αόρατους ασκητές του Αγίου Όρους, είναι όμως μία επιπλέον επανάληψη αυτής της παραδόσεως, και το βασικότερο, ότι εξ άπαντος αποτελεί μία βέβαιη μαρτυρία της ζωής των Αγιορειτών πατέρων, που συνεχίζει την ασκητική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Προ δύο ετών περίπου, η Ιερά Μονή Οσίου Ξενοφώντος μας «παραχώρησε» το αρχαίο και εγκαταλελειμμένο Κελλί της – του Αγίου Προφήτου Δανιήλ και των τριών Παίδων. Αυτό το Κελλί βρίσκεται σε μία ερημική τοποθεσία πάνω στο βουνό, ανατολικά της Μονής Ξενοφώντος και βόρεια της Σκήτης Ξενοφώντος. Δεν γειτνιάζει με κανένα άλλο Κελλί, παρά μόνο με ένα ερειπωμένο, επ’ ονόματι της Αγίας Τριάδος, ούτε καν φαίνεται άλλο Κελλί η Σκήτη η οτιδήποτε άλλο οίκημα, στο οποίο να μαρτυρείται η να δικαιολογείται ανθρώπινη παρουσία. Το μόνο, που είναι ορατό, είναι το βόρειο άκρο και οι τρούλοι της Μονής Ξενοφώντος, που είναι κτισμένη στις εκβολές ενός χειμάρρου, ο οποίος βρίσκεται σε μακρινή απόσταση από το Κελλί. Όποιος βρίσκεται στην αυλή η τον εξώστη -απλωταριά του Προφήτη Δανιήλ έχει μία πανοραμική θέα όλου σχεδόν του φαραγγιού, από τα ανατολικά, που είναι τα Δοχειαρίτικα σύνορα, μέχρι τα δυτικά – την θάλασσα. Η ηρεμία δε και η ησυχία που έχει το Κελλί είναι χαρακτηριστική, και μόνο κατά την άνοιξη και το καλοκαίρι διακόπτεται από τις ασταμάτητες λαλιές των αηδονιών και των άλλων ωδικών πτηνών.
Εκεί βρεθήκαμε, για μία ακόμη φορά, και εμείς, οι φιλοξενούμενοι της Μονής Ξενοφώντος και ένοικοι του Ιερού αυτού Κελλίου. Η παραμονή μας διήρκησε λίγες ημέρες, αλλά είχε μεγάλη ευλογία, μία εμπειρία που δεν υπολογίζαμε να αξιωθούμε ποτέ. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Στις 21 Απριλίου 2010 (παλ. ημ.), προπαραμονές της πανηγύρεως της Μονής Ξενοφώντος, που τιμάται επ’ ονόματι του Αγίου ΜεγαλομάρτυροςΓεωργίου, βρεθήκαμε στο Κελλί του Προφήτη Δανιήλ. Είχαμε φθάσει κατά το μεσημέρι, και μετά από σύντομη ανάπαυση και τακτοποίηση των πραγμάτων μας, ο Γέροντας πρότεινε να πάμε ένα μικρό περίπατο. Κατηφορίσαμε και κατόπιν ακολουθήσαμε τον αδιέξοδο δρόμο που αρχίζει στην πρώτη στροφή και ο οποίος οδηγεί προς τα Δοχειαρίτικα.

Δεν απομακρυνθήκαμε πολύ, διότι ήδη είχε σουρουπώσει αρκετά. Σε ένα σημείο της διαδρομής μας, ένας από την ομάδα μας, θέλοντας να συμπεράνει το βάθος του φαραγγιού που βρισκόταν μπροστά μας έριξε τρεις πέτρες, αρκετά μεγάλες, προς το φαράγγι. Οι δύο λαϊκοί που βρίσκονταν στην παρέα, άδραξαν την ευκαιρία για να αστειευτούν με την επιπόλαιη αυτή πράξη λέγοντας πως ίσως κάποιος ερημίτης ασκητής να ήταν δέκτης αυτού του πετροβολητού. Ο Γέροντας, αποσιωπώντας την κωμική πλευρά τoύ θέματος, αναφέρθηκε στην ύπαρξη των ερημιτών και των αοράτων ασκητών, στις αναφορές γύρω από διάφορα σχετικά συμβάντα, και άφησε τον καθένα ελεύθερο να αποδεχθεί η όχι αυτή την παλιά αγιορείτικη παράδοση για τους γυμνούς και αόρατους ασκητές που ζουν στις ερημιές του Αγίου Όρους.

Όταν επιστρέψαμε στο Κελλί, είχε ήδη σκοτεινιάσει. Προσπαθήσαμε να βαλουμε μπρος την πετρελαιογεννήτρια, αλλά παρά τις επίμονες προσπάθειές μας επί μισή ώρα περίπου, το μηχάνημα δεν λειτούργησε, και έτσι μείναμε «αναγκαστικά» με τα κεριά και την λάμπα πετρελαίου (εκ των υστέρων σκεφτήκαμε ότι δεν ήταν ένα γεγονός τυχαίο).

Η νύχτα είχε πέσει για τα καλά, τα αστέρια ήταν ευδιάκριτα, παρά την ελαφριά συννεφιά που είχε ο ουρανός, και τα αηδόνια είχαν παραιτηθεί πλέον από το ολοήμερο κελάηδημά τους. Η σιωπή σε όλη την περιοχή ήταν πιο αισθητή τώρα, μετά την πρόσφατη παύση, παρά τα μεσάνυχτα. Ο Γέροντας είχε αποσυρθεί στο κελλί του, και τα άλλα τρία πρόσωπα κάθισαν μπροστά στην εξώπορτα του Κελλιού και μιλούσαν. Καθώς μιλούσαν, ένας από αυτούς διέκρινε και μία άλλη – δεύτερη φωνή, μακρινή και ακαθόριστη, και μη θέλοντας να διακόψει τον συνομιλητή του αρχικά δεν αντέδρασε. Εφ᾽ όσον όμως αυτή η φωνή συνεχιζόταν ήδη για πέμπτο λεπτό, παίρνοντας θάρρος διέκοψε αυτόν που μιλούσε ρωτώντας τον έναν: «ακούς κάτι;». Αφού συγκέντρωσαν και οι δύο την προσοχή τους, άκουσαν μια φωνή που προερχόταν από το βάθος του χειμάρρου. Ήταν μία ανδρική ενθουσιώδης φωνή, που φώναζε εκστατικά σχεδόν, μέσα στήνσιγαλιά της νύκτας και κάτω από το πανόραμα του ουρανίου στερεώματος:
«Δόξα σοι ο Θεός», «Κύριε σώσον τον κόσμο σου».

Τα επανελάμβανε συνεχώς και μεγαλόφωνα, καθώς και άλλα λόγια, τα οποία εξ αιτίας της αποστάσεως και του αντίλαλου ήταν ακαθόριστα.

Αλλά από το ύφος της φωνής ήταν κάτι σαν ευχαριστία και δοξολογία στον Θεό καθώς και ικεσία για το έλεός Του. Το άκουσε κατόπιν και ο άλλος λαϊκός, που ήταν στην παρέα. Και οι τρεις ακούγαμε ένα άνθρωπο, που βρισκόταν μέσα στο «πουθενά», να ευχαριστεί και να δοξολογεί τον Θεό. Γρήγορα ειδοποιήθηκε και ο Γέροντας, ο οποίος άκουσε αυτόν τον άγνωστο να δοξολογεί ακατάπαυστα, καθαρότατα τον Θεό. Στην συνέχεια και για ένα μικρό διάστημα ο άγνωστος έπαυσε την μεγαλόφωνη προσευχή του.

Όλοι αποσυρθήκαμε στα κελλιά μας. Ο καθένας κράτησε την δική του στάση απέναντι σε αυτή την αναπάντεχη εμπειρία, και κατάκοποι καθώς ήμασταν, γρήγορα αποκοιμηθήκαμε όλοι. Όλοι εκτός από τον Γέροντα, ο οποίος κάθισε στην απλωταριά αναμένοντας να ακροαστεί μία ακόμα φορά τον άγνωστο προσευχητή. Και όντως μετά από ένα διάστημα περίπου μισής ώρας τον άκουσε πάλι. Αυτή την φορά έψαλε μεγαλόφωνα αναστάσιμους ύμνους. Και αυτό που μπόρεσε ο Γέροντας να διακρίνει ήταν το τροπάριο της πρώτης ωδής του κανόνα του Πάσχα «Καθαρθώμεν τας αισθήσεις…», καθώς και άλλες προσευχές, όπως «Κύριε σώσε τον κόσμο σου», και άλλα.

Την άλλη ημέρα όλοι κοιτάξαμε προς την πλευρά, απ’ όπου ερχόταν η χθεσινοβραδυνή φωνή, προσπαθώντας να καταλάβουμε το ακριβές σημείο που βρισκόταν αυτός ο άνθρωπος η κάποιο σημάδι της παρουσίας του. Γρήγορα όμως καταλάβαμε ότι κοπιάζουμε μάταια και παραιτηθήκαμε από την προσπάθειά μας. Έμεινε όμως μέσα στην ψυχή μας η περιέργεια να μάθουμε αν τυχόν υπάρχει κάποιο Κελλί στην περιοχή αυτή, που να είναι αδιόρατο από την πλευρά του δικού μας Κελλίου.

Κατεβήκαμε στην Μονή για την έναρξη της Αγρυπνίας προς τιμήν του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου και ο Γέροντάς μας συνάντησε τον π. Σεραφείμ, ο οποίος έχει γνώση του χώρου και πολύ αγάπη για τον Προφήτη Δανιήλ και είναι αλήθεια ότι χωρίς τον π. Σεραφείμ δεν θα γίνονταν και πολλά πράγματα. Τον ρώτησε σχετικά, αν υπάρχει εκεί κοντά κάποιο Κελλί και του ανέφερε το γεγονός. Μας διαβεβαίωσε πως όχι μόνο Κελλί δεν υπάρχει αλλά και η απλή παρουσία οποιουδήποτε ανθρώπου είναι αν όχι αδύνατη, τουλάχιστον αδικαιολόγητη εξ αιτίας της πυκνής βλάστησης και του απροσπέλαστου της περιοχής.

Μετά από όλα αυτά ο καθένας κράτησε μέσα στην ψυχή του την ανάμνηση αυτού του γεγονότος, ενός ανθρώπου μέσα στην απόλυτη ερημιά, ανυποψίαστου για την δική μας παρουσία, που φώναζε ενθουσιασμένος και ευχαριστούσε τον Θεό. Και από τους αόρατους ασκητές να μην ήταν, μόνο και μόνο αυτή η εγκάρδια προσευχή του την νύκτα στην μέση του δάσους, μας έδωσε το μήνυμα που ο Θεός επέτρεψε.

Συμπληρωματικά να προσθέσουμε ότι η γεννήτρια, αν λειτουργούσε το βράδυ, θα ήταν σίγουρα ανασταλτική αιτία για την αυθόρμητη και εξωστρεφή εκδήλωση του αγνώστου, διότι εξ αιτίας του θορύβου και των φώτων θα γινόταν η παρουσία μας πέρα για πέρα αισθητή. Και αυτή η γνώμη γίνεται πιο ισχυρή, αν λάβουμε υπ᾽ όψη μας το παράδοξο, ότι την άλλη ημέρα το πρωί πήρε αμέσως μπροστά.

Αυτή είναι η ιδιαίτερη «εμπειρία μας» κατά την τελευταία επίσκεψή μας στο Άγιον Όρος. Σας την παραθέτουμε, όπως ακριβώς τη ζήσαμε.

Mαρτυρία “Γυμνού Ασκητού”
περί της Αγιότητος του εν Αγίοις Πατρός ημών Νεκταρίου, Επισκόπου Πενταπόλεως.

Αποφεύγοντας λοιπόν να παρασταθούμε και παρακολουθήσουμε είτε γενικά, είτε με λεπτομέρειες την παραμονή του στη χερσόνησο του Άθω, την καταγεμάτη διδαχή, συγκίνηση και δέος, θα βρεθούμε κοντά σε μία επίσκεψη που έκανε μιά από κείνες τις ημέρες στα Καυσοκαλύβια, στη δροσερή Κερασιά κι από εκεί στα Κατουνάκια, στο Ησυχαστήριο των ζωγράφων Δανιηλαίων, στην ακροτοπιά, που, όπως λένε, ψέλνουν αγγελικά. Ήταν μία ταλαιπωρία, για να φθάσει ώσαμε εκεί. Αλλά υπερνικήθηκε από τον έρωτα που ένοιθε για βυζαντινές μελωδίες, για κατανυκτικούς ύμνους στην Υπεραγία Θεοτόκο. Στα Κατουνάκια οι περίφημοι ζωγράφοι Δανιηλαίοι από αδελφό σε αδελφό φύλαγαν το θησαυρό του αρχαίου μέλους, ισοκρατούσαν και έμελπαν την υμνολογία χρωματίζοντας το λόγο σαν άγγελοι. Κάτι το ασύλληπτο, το “ραντίζον την ψυχήν θεικήν δρόσον και αγαλλίασιν”. Στο Ησυχαστήριό τους, περίφημο για την Αβραμιαία φιλοξενία του, εμόναζαν και τότε κάπου δώδεκα αδελφοί, οι οποίοι ζούσαν μεταξύ τους με άκρα υπακοή, απλότητα και αγάπη. Εκτελούσαν τις ιερές ακολουθίες με τέτοια κατάνυξη, που ο επισκέπτης λησμονούσε τα πάντα, αιθεροπιανόταν, ξέφευγε από τη χοική ουσία και επιθυμούσε να μη σαλέψει ποτέ από κεί.
Κάπου δέκα λεπτά της ώρας πορεία, κάτω από το Ησυχαστήριό τους, ήταν το φρικτό Καρούλι, ένας απόκρημνος βράχος πάνω από εκατό μέτρα, όπου κάτω χαμηλά στις ακριές του βρεχόταν από το μανιασμένο κύμα της ακρογιαλιάς.

Οι Δανιηλαίοι δεν είχαν ειδοποιηθεί για την επίσκεψή του, δεν ήξεραν ποιός είναι. Παρουσιάστηκε με καλογερικό σκούφο, με τα παλαιά ράσα που χρησιμοποιούσε στην καλλιέργεια των λουλουδιών του κήπου της Ριζαρείου, με χοντρές καλογερίστικες αρβύλες. Είπε πως ήταν ένας μοναχός από την Αθήνα. Τον υποδέχθηκαν όμως όπως πάντα με εγκαρδιότητα, με Αβραμιαία, όπως είπαμε, καλοσύνη και, αφού τον εκέρασαν νωπά σύκα, φουντούκια με αγριόμελο, ευχαριστήθηκαν που θα έμενε μερικές μέρες κοντά τους να παρακολουθήσει τις ιερές ακολουθίες.

Αλλά τα λίγα λόγια του, περίεργο, είχαν ουσία, τόξευαν ακτίνες “Θείου Φωτός!” . Όπου καθώς σε μιά στιγμή ύστερα από τις πρώτες περοποιήσεις σιγοπερπατούσαν με έναν από τους αδελφούς Δανιηλαίους, τον πέμπτο της συντροφιάς, κατευθυνόμενοι προς το φοβερό βράχο του Καρουλίου, συναπαντούν έναν άγνωστο “περίεργο” ερημίτη, μελαμψό, με καταμπαλωμένο κίτρινο ράσο, λιπόσαρκο, με δύο μεγάλα μάτια που σε καθήλωναν…

- Ευλογείτε…ψιθύρισε ο Νεκτάριος. Κι απόμεινε εκστατικός.

- Ο Κύριος, αποκρίθηκε αυτός. Και μονομιάς έκανε παρατήρηση στον αδελφό Δανιήλ.

- Πώς προπορεύεσθε, αδελφέ, από τον Πενταπόλεως, τον πρό πολλού ενταχθέντα μεταξύ των αγίων ιεραρχών; Σα να τους κόπηκε η αναπνοή. Ο Δανιήλ απόμεινε να κυττάζει χαύνος. Εκείνος εκύτταζε τα μάτια του ερημίτη και σώπαινε. Η καρδιά του γοργοκτυπούσε. Είχε λοιπόν δίπλα του μίαν άγνωστη αγωνιστική ψυχή, ευλογημένη με το ποορατικό χάρισμα; Άθελά του δάκρυσε.

- Υπερευλογημένο το όνομα του Κυρίου μας, αδελφέ, ψιθύρισαν τα χείλη του. Μην αναφέρετέ τι δια τον ταπεινόν δούλον του. Παρακαλώ…παρακαλώ, δεχθείτε…τον ασπασμόν μου. Κι επλησίασε κι έσκυψε να φιλήσει το ροζιασμένο χέρι του ερημίτη.
Εκείνος τραβήχθηκε με φόβο. Και σκύβοντας με τη σειρά του να φιλήσει το χέρι του επισκέπτη βρέθηκαν οι δύο πρόσωπο με πρόσωπο. Αντάλλαξαν εγκάρδιο ασπασμό.

- Χθες οι δαίμονες φρύαξαν… ψιθύρισαν τα χείλη του ασκητή. Μεταβλήθησαν σε σμήνος μεγάλων κωνώπων, με έπληττον και προσπαθούσαν να με αφήσουν χάμου αναίσθητον. Πλην όμως δεν ίσχυσαν εις το σημείον του Τιμίου Σταυρού. Εις δε την φράσιν “Αναστήτω ο θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού” εξηφανίσθησαν.

- Διατί;

- Διότι θα μου εδίδετο η ευκαιρία να γνωρίσω έναν φοβερό διώκτην των. Τί νέα από τον κόσμο;

- Τι νέα…Πόλεμοι, ατασθαλίαι, ζυμώσεις και…

- Καταλαμβάνω, συμπλήρωσε ο ερημίτης. Κομπασμός, υπερηφάνεια, νοησιαρχία.
Ακολούθησε σιγή.

Στο μεταξύ ο αδελφός Δανιήλ παρατηρούσε με έκσταση τον απρόσμενο εκείνο επισκέπτη, που ήταν Επίσκοπος, και προσπαθούσε με λόγια συντριβής να επανορθώσει την παράλειψη προσφοράς του ανάλογου σεβασμού.

- Σας αντιλαμβάνομαι, Σεβασμιώτατε,έπιασε να λέει ο ασκητής. Νοσταλγείτε την μόνωσιν. Αλλ’ εφόσον θεωρήσατε καθήκον να υπηρετήσετε αυτοπροσώπως τον λαόν, εφόσον υπελογίσατε τους συνανθρώπους και τους αγαπήσατε εκ μέσης καρδίας…Θάρθει και η μόνωσις.

Τον κύτταξε πάλι στα μάτια και ξαναδάκρυσε.
- Τί φρονείτε δια τον εικοστόν αιώνα που έρχεται; σιγορώτησε.

Ο ερημίτης δεν αποκρίθηκε αμέσως. Σήκωσε το βλέμμα ψηλά, πήρε βαθειά αναπνοή και είπε:
- Τέλος τα βασίλεια. Πόλεμοι…ανησυχίαι, σφαγαί, καταστροφαί. Κυρίαρχος ο φόβος.

- Ο φόβος…επανάλαβαν τα χείλη του Δανιήλ.

Δεν είπαν άλλο τίποτα. Προχώρησαν και οι τρείς για το φοβερό βράχο…”

Πηγή "Αγιορίτικο Βήμα"




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η Τουρκική ομάδα χάκερ RedHack, μπήκε μέσα στην σελίδα της τουρκικής ΔΕΗ και διέγραψε χρέη από λογαριασμούς πολιτών, αξίας 1,5 τρισεκ. τουρκικών λιρών.

Η εφημερίδα Χουριέτ ισχυριζεται ότι το ποσό είναι ύψους 1,5 εκατομμυρίων τουρκικών λιρών.

Σε κάθε περίπτωση τα ποσά είναι μεγάλα και έχουν προκαλέσει μεγάλη αίσθηση στην Τουρκία όπου η ομάδα των χάκερς θεωρείται τρομοκρατική για την κυβέρνηση, ενώ στα μάτια του λαού είναι ήρωες.

Οι RedHack διάλεξαν να σβήσουν τα χρέη των πολιτών στην Σόμα, όπου συνέβη η μεγάλη τραγωδία στο ανθρακωρυχείο όπου βρήκαν τραγικό θάνατο 300 εργαζόμενοι και σε άλλες δύο περιοχές με τεράστια περιβαλλοντικά ζητήματα.

Την Γίρτσα (στα παράλια του Αιγαίου) ένα μέρος όπου η εταιρεία παραγωγής ενέργειας έκοψε χιλιάδες ελιές από τις οποίες ζούσαν οι πολίτες για να δημιουργήσει μια νέα κατασκευή και το Ούσκουνταρ (Σκούταρι) όπου η κυβέρνηση θέλει να καταστρέψει το τελευταίο μεγάλο πάρκο της περιοχής για να ξεκινήσει τη δημιουργία ένος τεράστιου τζαμιού που θα φαίνεται από όλη την Κωνσταντινούπολη.

Η ομάδα των χάκερ πάντως την ώρα που… «αποπλήρωνε» τα χρέη των πολιτών έδωσε και τους κωδικούς στο twitter προκειμένου όποιος ήθελε να μπει μέσα και να διαγράψει τα δικά του χρέη.


Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Μήπως όλες αυτές οι δηλώσεις , που εκφράζουν φθηνούς και ανέξοδους τακτικισμούς, «μαρτυρούν» μια απλή αλήθεια: Το φόβο του ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στην εξουσία και κυρίως τη ρήξη με τους μηχανισμούς στήριξης του κατεστημένου;
    
Με μια ξεκούρδιστη ορχήστρα χωρίς μαέστρο μοιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ, στελέχη του οποίου επιδίδονται σε αυτοαναιρούμενες, αντιφατικές, αποσπασματικές και συχνά υποβολιμαίες δηλώσεις, ωσάν να διεκδικούν έναν διακριτό ρόλο στη νομή της εξουσίας, αλλά υπονομεύοντας στην πράξη την συντεταγμένη πορεία του κόμματος, το οποίο καλείται να διαχειριστεί για πρώτη φορά στην ιστορία της Αριστεράς την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας.
    
Δεν αναφερόμαστε μόνο στον ο κ. Γιάννη Φωτιάδη, μέλος του τμήματος οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ασκεί έντονη κριτική που αγγίζει τα όρια της πολεμικής στο βουλευτή του κόμματος κ. Γιάννη Δραγασάκη, μ΄αφορμή την επίσκεψη αντιπροσωπείας στο Σίτι του Λονδίνου, για τη δήλωσή του ότι έχει συσταθεί «ομάδα επαφής με τις διεθνείς αγορές», κάνοντας λόγο για «ολιγαρχικές δομές στο κόμμα», αλλά κυρίως στην συγχορδία διαφορετικών απόψεων που εκδηλώνονται γύρω από την προσφυγή στις κάλπες, την εκλογή του νέου Προέδρου από την παρούσα Βουλή και, εν γένει, την πολιτική των συμμαχιών.
    
Ενδεικτική είναι η τοποθέτηση του βουλευτή κ. Γ. Σταθάκη- ο οποίος μας έως τώρα μας έχει συνηθίσει στις «αιρετικές απόψεις» του γύρω από το μνημόνιο και τη διαπραγμάτευση για το χρέος-, για την εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή. Το γεγονός ότι έσπευσε να ανασκευάσει τις δηλώσεις του μετά το σάλο που προκλήθηκε, δεν μειώνει τη σημασία των ισχυρισμών του που έρχονται σε αντίθεση με την πολιτική του κόμματος, ακόμη και όπως αυτή εκφράσθηκε από τον κ. Αλέξη Τσίπρα, κατά τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κ. Παπούλια.
    
Ο κ. Σταθάκης, προφανώς αναγνωρίζοντας ότι η χώρα δέχεται ισχυρές πιέσεις από τους δανειστές, μία κατάσταση την οποία θα κληθεί να διαχειριστεί ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές με δεδομένο ότι είναι πρώτο κόμμα στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων, έσπευσε να δώσει χείρα βοηθείας στον πρωθυπουργό κ. Αντ. Σαμαρά, αναγνωρίζοντας ότι θα πρέπει να υπάρξει μια συναινετική συμφωνία, ώστε να οριστεί από την κυβέρνηση ημερομηνία εκλογών (λίγο πριν ή λίγο μετά την άνοιξη) και στο ενδιάμεσο να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή.
    
Το ερώτημα, βεβαίως, είναι ποιος πρωθυπουργός της χώρας θα συμφωνήσει να παραδώσει την εξουσία με «αντάλλαγμα» την συναινετική εκλογή του νέου προέδρου της Δημοκρατίας; Αν και η άποψη αυτή δεν έχει καμία πολιτική λογική, εν τούτοις είναι αποκαλυπτική των προθέσεων του κ. Σταθάκη και ανοίγει το δρόμο για να τα «βρει» το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τις μνημονιακές δυνάμεις, μπροστά στους  δήθεν κινδύνους ελλοχεύουν για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και τις τεράστιες ευθύνες της διακυβέρνησης που θα κληθεί να αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ.
    
Δεν είναι βεβαίως η μοναδική…παραφωνία. Ο κ. Δ. Παπαδημούλης μέσω twitter πρότεινε «συνάντηση Τσίπρα-Σαμαρά και συμφωνία-»πακέτο» για ΠτΔ, ακριβή χρόνο εκλογών και απομείωση του χρέους». Για ποια συμφωνία όμως γίνεται λόγος του ΣΥΡΙΖΑ με τον κ. Αντ. Σαμαρά – δεν μιλάμε για τυχόν  συνάντηση του κ. Τσίπρα με τον Πρωθυπουργό της χώρας -, τη στιγμή κατά την οποία πρόθεση συγκεκριμένων κύκλων του κατεστημένου είναι να εγκλωβίσουν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ώστε να λειτουργήσει ως άλλοθι στο αδιέξοδο και στη χρεοκοπία της κυβερνητικής πολιτικής;
    
Το ότι ο πρόεδρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα πρέπει, εκ του θεσμικού του ρόλου, να έχει διαύλους επικοινωνίας με τον Πρωθυπουργό της χώρας, να ενημερώνεται για τα εθνικά θέμα και τις πολιτικές εξελίξεις, να ανταλλάσσει μαζί του απόψεις και να προσφέρει ακόμη και τις «καλές του υπηρεσίες» όταν και εφόσον του ζητηθεί, είναι τελείως διαφορετικό από την επιδίωξη συμφωνίας για την εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας και την κατάργηση των μνημονίων. Ούτε βεβαίως, από αυτή την άποψη, μπορεί κανείς να προσχωρήσει στη θέση που εκφράζει ο διευθυντής του προέδρου του Πολιτικού Γραφείου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Ν. Παππάς, προκειμένου να υπονομεύσει οποιαδήποτε επαφή του κ. Τσίπρα με τον Πρωθυπουργό, ότι αν συναντηθούν θα ζητήσει από τον κ. Αντ. Σαμαρά να παραιτηθεί. Η άποψη αυτή δεν είναι μόνον άκομψη, δεν είναι μόνον βλακώδης, δεν καταδεικνύει πολιτικό ερασιτεχνισμό, αλλά είναι και επικίνδυνη για την πορεία των πολιτικών πραγμάτων της χώρας.
    
Είναι γεγονός ότι τα δύο πλειοψηφικά κόμματα – η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ-, στην πορεία προς την προσεχή εκλογική αναμέτρηση, η οποία είναι προ των πυλών, επιδιώκουν να πολώσουν το πολιτικό κλίμα και να της προσδώσουν χαρακτήρα μονομαχίας, ώστε να συσπειρώσουν τους ψηφοφόρους τους. Την επιδίωξη αυτή εξυπηρετεί και η σκλήρυνση της στάσης του Μαξίμου, το οποίο κάνει λόγο για «χάος» στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάβει την εξουσία, για «μαζική φυγή των καταθέσεων από τις τράπεζες» κλπ. Το να δίνει, όμως, «άλλοθι» το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στον κ. Σαμαρά να διαιωνίζει αυτό το «επικοινωνιακό παιχνίδι», δεν συνιστά υπεύθυνη πολιτική στάση.
    
Ούτε βεβαίως μπορεί κανείς να προσχωρήσει στο ευφάνταστο δίλημμα του κ. Αλέξη Μητρόπουλου ότι στην περίπτωση κατά την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατορθώσει να έχει αυτοδυναμία, τότε θα αναγκαστεί να συνεργαστεί με μνημονιακές δυνάμεις. Διότι και η άποψη αυτή θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι «δικαιολογεί» τυχόν υποχωρήσεις που θα αναγκαστεί δήθεν εκ των πραγμάτων να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να παραμείνει εγκλωβισμένος στην εξουσία.
    
Μήπως όλες αυτές οι δηλώσεις , που εκφράζουν φθηνούς και ανέξοδους τακτικισμούς, «μαρτυρούν» μια απλή αλήθεια: Το φόβο του ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στην εξουσία και κυρίως τη ρήξη με τους μηχανισμούς στήριξης του κατεστημένου;
   
Πηγή  hitandrun

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Κύριε αντιπρόεδρε της κυβέρνησης του αίσχους, πώς επιτρέπεις στον υφιστάμενό σου και υπουργό Οικονομικών, ΒεληΓκίκα, να αμφισβητεί το έργο που εσύ έκανες όταν ήσουν στην θέση του;

Εσύ δεν ήσουν που με το μαφιόζικο εκείνο PSI θριαμβολογούσες, κι έφτυνες σάλια, πως ''σώσατε την χώρα'', ''θωρακίσατε την οικονομία'', κάνατε βιώσιμο το χρέος (και αβίωτες τις ζωές μας) και πως εν τέλει λύσατε δια παντός το πρόβλημα ''ευρώ ή δραχμή'';

Εσύ δεν έλεγες επί λέξει στην Βουλή:  ''Δεν πρόκειται μόνο για ανασυγκρότηση και αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, αλλά και για ψήφο εμπιστοσύνης στο δυναμισμό της ελληνικής οικονομίας'';

Τί έγινε τώρα αυτός ο δυναμισμός;

Πού πήγαν όλες αυτές οι επιτυχίες, οι ανακάμψεις και τα success stories του άλλου πολιτικού απατεώνα;

Πού πήγαν τα αποτελέσματα της εμπνευσμένης πολιτικής σας, τόσων ''εφαρμοστικών νόμων'', τόσης και τέτοιας υπερφορολόγησης των πολιτών, τέτοιας βίαιης ''πλην αναγκαίας'', όπως λέγατε, φτωχοποίησης;
 
Πώς βγαίνει λοιπόν σήμερα ο ΒεληΓκίκας -νέος Βενιζελίσκος- και ξαναθέτει το ερώτημα ''ευρώ ή δραχμή''; 

Πότε είσασταν απατεώνες; Τότε ή τώρα;
 
Τότε μας κοροϊδεύατε και μας καθησυχάζατε, ή τώρα μας εκφοβίζετε και μας εκβιάζετε;

Διαλέχτε. Πότε συμπεριφερόσασταν σαν πολιτικοί μαφιόζοι; Τότε ή τώρα;

Εμείς λέμε ΠΑΝΤΑ!

Και λέμε επίσης ότι έτσι θα παραμείνετε για πάντα: πολιτικοί απατεώνες κι εγκληματίες.
 
Δεν υπάρχει θέση και για τους δυό μας σ' αυτή την χώρα!

Ή εμείς ο λαός, ή εσείς!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Όλα τα αντέχει το πετσί μας. Έχουμε περάσει τα τελευταία χρόνια τόσα κρας τεστ νόμων και Μνημονιακών απαιτήσεων που δεν μας διαπερνά τίποτε. Όσο και να μας φοβίζουν με χρέη, όσο οι δανειστές και εταίροι να μας απειλούν με παράταση μνημονίων, ό,τι ήταν να πάθουμε, το πάθαμε.
Η ελπίδα για την μερίδα του λαού που πλήρωσε το μάρμαρο δεν υπάρχει. Αυτές οι μονάδες που έδωσαν μάχες για την επιβίωση ξέρουν πολύ καλά ότι το αύριο θα είναι χειρότερο από το σήμερα.
Για το λόγο αυτό δεν τρομάζουν πλέον, απλά παρατηρούν ήσυχα αυτά που έρχονται για όσους δεν ήθελαν συνειδητά να δουν αυτό που συνέβη από το 2010 μέχρι σήμερα.
Όμως, αυτό που δεν λέει να καταπιεί αυτή η μερίδα του λαού σαν κορόμηλο, είναι εκείνο που τους διαχωρίζει από τους προδότες, καλοπερασάκηδες, παρτάκηδες, ιδιοτελείς, τους συνειδητά συνένοχους. Δεν καταπίνεται η προσβολή.

Μέσα σε όλο το σχέδιο της οικονομικής εξαθλίωσης της Ελλάδας καθόλου τυχαία συμβαίνουν γεγονότα που βρίσκουν έδαφος σε μια ρημαγμένη και απεγνωσμένη για επιβίωση χώρα. Εντελώς τυχαία τις πληγές που μένουν ανοιχτές εδώ και 75 χρόνια από την πρώτη κατοχή των Γερμανών στην Ελλάδα, υπάρχουν κάποιοι εντεταλμένοι που θέλουν να τις κλείσουν άρον-άρον.
Είδαμε τον Γερμανό Σοσιαλδημοκράτη Σουλτς μέσα στην Αθήνα να μιλάει με περηφάνια για τον ναζιστή πατέρα του, που πολέμησε με το Γ’ Ράιχ, και από κάτω να τον ακούν και να τον χειροκροτούν ακαδημαϊκοί «Έλληνες».
Είδαμε τον πρόεδρο της Γερμανίας για πρώτη φορά να επισκέπτεται μαρτυρικά χωριά της Ελλάδας θεωρώντας ότι με ένα στεφάνι θα ξεπληρώσει αυτά που έκανε ο προγονός του.
Είδαμε τον Παπούλια και τον Γκάουκ να ιδρύουν «Γερμανοελληνικό Ίδρυμα Νεολαίας» για να συγχωρηθούν τα πεθαμένα των βιασμένων, εκτελεσμένων και βασανισμένων Ελλήνων από τα ναζιστικά στρατεύματα.
Βλέπουμε αυτή την στιγμή να εξελίσσεται μια παρωδία από την πλευρά της Ελληνικής Βουλής και μιας επιτροπής για το κατοχικό δάνειο και τις γερμανικές επανορθώσεις. Δηλαδή, αν μάς σκάσουν 5 τρις ευρώ οι Γερμανοί αυτό ήταν; Καθαρίσαμε με τους νεκρούς και τα αποτελέσματα αναγκαστικής μετανάστευσης που κατακρεούργησε δύο γενιές Ελλήνων;

Χωρίς καμία αντίδραση ναζίστες εν ζωή και ναζιστοθρεμμένα καλοπληρωμένα από τους Έλληνες φορολογούμενους καθίκια μάς προσβάλλουν συνεχώς και μάλιστα εντός έδρας. Το τελευταίο φαινόμενο με τον «συγγραφέα» Χάινς Ρίχτερ και το Πανεπιστήμιο Κρήτης είναι η συνέχεια μιας σχεδιασμένης κρυφής πολιτικής που θέλει να ξεριζώσει οτιδήποτε θυμίζει τον μισανθρωπισμό που διέπει τους «φίλους εταίρους» και τους συνεργάτες αυτών που φέρουν την ελληνική ταυτότητα.
Το φαινόμενο του γενίτσαρου γερμανοτσολιά καθηγητίσκου του Πανεπιστήμιου Κρήτης, που πληρώνεται με τα λεφτά των Ελλήνων για να έχει το θράσος να φτύνει σε ηρωικούς νεκρούς Κρητικούς προτείνοντας ως Έλληνα καθηγητή διδάκτορα τον Ναζίστα που έγραψε έναν λίβελο για τους νεκρούς αντιστασιακούς Κρητικούς στην Μάχη της Κρήτης, είναι η απόδειξη ότι αφήσαμε άπλετο χώρο σε κομπλεξικά μαμμόθρεφτα.

Αν η διανόηση της σημερινής Ελλάδας ξεκινά από έναν Ράμφο, συνεχίζει σε έναν Γραμματικάκη και κορυφώνεται στην νεότερη γενιά των ακαδημαϊκών επιπέδου Στεργίου, τότε κάτι δεν κάνει καλά με τη μερίδα του λαού που λέει ότι αντέχει στο πετσί της όλη την οικονομική καταπίεση των κυβερνήσεων.

Δεν είναι δουλειά των υποστηρικτών των κομμάτων, ούτε των θεσμών της Ελλάδας, ούτε της ίδιας της Δικαιοσύνης το χαστούκι που πρέπει να δοθεί στα πρόσωπα όσων στρώνουν χαλιά στους βιαστές της Μνήμης και της ελληνικής αξιοπρέπειας. Δεν είναι δουλειά κανενός ψηφοφόρου και κανενός κόμματος να υπερασπιστεί το δίκαιο των νεκρών του. Όταν κάνεις επιτροπή για να ενημερώσεις τι σου έκαναν οι Γερμανοί πριν 75 χρόνια, δείχνει ότι επί 75 χρόνια είχες γραμμένους τους νεκρούς και το δίκαιο των απογόνων τους. Δεν ξεχρεώνεται το άδικο με όλο το χρυσό του κόσμου. Η "δουλειά" ανταπόδοσης της προσβολής κάποια στιγμή πρέπει να έρθει στα ΔΙΚΑ σου χέρια.

Μάς πιέζουν να πάμε παρακάτω. Να ξεχαστούν όλα και να βάλουμε στις πληγές τσιρότο. Να δώσουμε τα χέρια και να μην μνησικακούμε. Κανείς όμως από όλους αυτούς τους ειρηνιστές και «διεθνιστές» δεν ρωτά κανέναν από όλους αυτούς τους μεγαλοσχήμονες που έρχονται πατώντας σε κόκκινα χαλιά εντός της Ελλάδας, γιατί κάνουν θέμα τις δικές μας εθνικές πληγές.
Τι πρόβλημα έχουν όλοι αυτοί με το δικό μας παρελθόν;
Ποιο είναι το δικράνι που σηκώθηκε πριν 70 χρόνια στην Κρήτη εναντίον των ναζιστών και ακόμα πονάει ο πισινός του καθηγητή Ρίχτερ;
Γιατί αυτοί ως απόγονοι θυτών δεν ξεχνούν και πρέπει εμείς ως απόγονοι θυμάτων και ηρώων να ξεχάσουμε;

Η μικρή μερίδα του λαού που δεν την νοιάζει πλέον για όσα χαράτσια επιβληθούν, για όσες σφαλιάρες και να φάνε από τους μπούληδες γερμανοτσολιάδες του συστήματος, που δεν ακολουθούν κανένα κόμμα, που έχουν παραδώσει τα όπλα επιβίωσης, ένα σκοπό ζωής έχουν πλέον.
Να τροχίζουν την μνήμη περιμένοντας τους σημερινούς κατοχικούς αλεξιπτωτιστές.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Συνεχίζονται ολοένα και με αυξανόμενους ρυθμούς και αριθμούς οι αποβάσεις λαθρομεταναστών στην Ελλάδα

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Πραγματικά πολύ εντυπωσιακές αποκαλύψεις κάνει η τουρκική εφημερίδα, Habertürk, (22/11), για τα ποσά (αλήθεια που τα βρίσκουν;) που δίνουν οι λαθρομετανάστες στους Τούρκους για να τους εξασφαλίσουν το εισιτήριο να περάσουν στην ελληνική επικράτεια που έχει μετατραπεί σε δεξαμενή εκατοντάδων χιλιάδων κυρίως μουσουλμάνων λαθρομεταναστών, που έρχονται μαζικά από την άλλη πλευρά του Αιγαίου προς δόξα της πλήρης αδιαφορίας των ελληνικών κυβερνήσεων.

Όπως αποκαλύπτει η τουρκική εφημερίδα, η οποία σημειωτέον επικαλείται και σχετική αποκαλυπτική εκπομπή του γαλλικού καναλιού, France 24, η ταρίφα για να περάσουν οι λαθρομετανάστες από τις τουρκικές ακτές προς την ελληνική επικράτεια μέσω θαλάσσης, αρχίζει από 600 ευρώ και φτάνει στο αστρονομικό πόσο των… 3.200 ευρώ.

Συγκεκριμένα όπως αναφέρεται, η μεταφορά των λαθρομεταναστών μέσω φουσκωτών πλοίων (όπου εφαρμόζεται η γνωστή τακτική μόλις εισέρχεται το φουσκωτό στα ελληνικά χωρικά ύδατα το βυθίζουν και οι λαθρομετανάστες, οι οποίοι προηγουμένως είχαν προμηθευτεί από την τουρκική μαφία με σωσίβια, γίνονται «ναυαγοί» για να περισυλλεχτούν από τα πλοία της ελληνικής ακτοφυλακής), είναι 600 ευρώ, μέσω αλιευτικών σκαφών που έχουν και μια ειδική προστασία η ταρίφα ανεβαίνει στο πόσο των 2.400 ευρώ, ενώ μέσω… φεριμπότ της συγκοινωνίας (υπάρχει και τέτοιο κύκλωμα προώθησης λαθρομεταναστών προς την ελληνική πλευρά), η ταρίφα ανεβαίνει στα 3.200 ευρώ.

Με λίγα λόγια «χρυσές» δουλειές για την τουρκική μαφία λαθρομεταναστών, προς δόξα των εγχώριων άσχετων «προοδευτικών» κύκλων που το μόνο που ξέρουν είναι να τρέχουν να υποδεχτούν τους λαθρομετανάστες μετατρέποντας την Ελλάδα σε ξέφραγο αμπέλι των κάθε λογής μουσουλμάνων τουρκικής προέλευσης.

Πέραν όμως της θαλάσσιας μεταφοράς, που τον τελευταίο καιρό έχει παρουσιάσει ξεχωριστή ανάπτυξη με τεράστιο τζίρο, υπάρχει και η δια ξηράς προώθηση των λαθρομεταναστών με το εισιτήριο να κοστίζει 800 ευρώ.
Εδώ αναφέρονται διάφοροι μέθοδοι μέσω φορτηγών που υποτίθεται ότι μεταφέρουν εμπορεύματα, ακόμα και επιβατικών οχημάτων που με διάφορους τρόπους διέρχονται τα ελληνοτουρκικά σύνορα μεταφέροντας εκατοντάδες μουσουλμάνους λαθρομετανάστες στην ελληνική επικράτεια, αλλά και στην γειτονική Βουλγαρία, η οποία επίσης έχει αρχίσει να έχει πρόβλημα.

Η κατάσταση έχει αρχίσει να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο από τις χώρες υποδοχής και στην προκειμένη περίπτωση από την Ελλάδα, η οποία θεωρείται σαν ο καλύτερος στόχος από την τουρκική μαφία και από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες για την προώθηση των χιλιάδων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών.

Η συντριπτική πλειοψηφία των λαθρομεταναστών, όπως αναφέρει η τουρκική εφημερίδα, προέρχονται από το Πακιστάν, Αφγανιστάν, Μπαγκλαντές, Συρία, Ιράκ, Ιράν και από την μουσουλμανική κεντρική Αφρική. Το ρεύμα αναμένεται μάλιστα να αυξηθεί στους επόμενους μήνες καθώς δεν διαγράφεται καμία προοπτική για την ειρήνευση αυτών των περιοχών, με αποτέλεσμα εκατομμύρια να επιδιώκουν με κάθε μέσο να προωθηθούν προς την Δύση φυσικά με σταθμό την χώρα μας, που χάριν της προδοτικής συνθήκης «Δουβλίνο 2», εγκλωβίζονται στην ελληνική επικράτεια.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ως συνήθως αδιαφορεί σε όλη αυτή την ανθρωποθύελλα και η Ελλάδα υφίσταται στην ουσία μια εισβολή που απειλεί πλέον να τινάξει στον αέρα την ίδια την ύπαρξη μας σαν έθνος, και σαν ελληνορθόδοξος λαός.

Ο κίνδυνος της εθνικής μας αλλοίωσης δεν είναι φαντασίωση, είναι μια άμεση προοπτική και αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα, όπως η άμεση κατάργηση της συνθήκης του Δουβλίνου 2, τότε θα υποστούμε, συν τοις άλλοις και τα δεινά μιας αλλόφυλης και αλλόθρησκης εσωτερικής κατοχής της πατρίδας μας.
Αλλοίμονο μας!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Μόλις το 5% των Σαουδαράβων υποστηρίζει το Ισλαμικό Κράτος, αλλά είναι αρκετό για να επιφέρει πολλή βία

Των Janet Brelsin Smith και Caryle Murphy 
Πηγή New York Times

Η άνοδος του Ισλαμικού Κράτους για ακόμη μία φορά έστρεψε τον προβολέα στη Σαουδική Αραβία, που κατηγορείται ότι προσφέρει τη θεολογική βάση της αποτρόπαιης ιδεολογίας του κινήματος, όπως και πολλούς μαχητές και χρηματοδότες. Το βασίλειο του οίκου των Σαούντ αντιμετώπισε παρόμοιες επικρίσεις και το 2001, όταν οι 15 από τους 19 αεροπειρατές των τρομοκρατικών επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου αποδείχθηκε ότι ήταν Σαουδάραβες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα όταν ο βασιλιάς Αμπντάλα ανέβηκε στον θρόνο τέσσερα χρόνια αργότερα να καθιερώσει μία Μονάδα Οικονομικού Ελέγχου προκειμένου να διακόψει την χρηματοδότηση προς τη τρομοκρατία και αντιμετώπισε την εξτρεμιστική ρητορική στα τζαμιά.

Αλλά στην καρδιά της εκστρατείας του κατά του εξτρεμισμού βρισκόταν μία μεγάλη αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος. Σχεδόν μία δεκαετία αργότερα είναι εμφανές ότι όσο αξιέπαινη και αν ήταν αυτή η προσπάθεια, οι μεταρρυθμίσεις δεν οδήγησαν μακριά. Πιο σημαντικό, είναι ξεκάθαρο ότι η καταπολέμηση του εξτρεμισμού μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος είναι ανεπαρκής. Χρειάζονται να γίνουν περισσότερα ώστε να νικηθεί το Ισλαμικό Κράτος - κίνδυνος για την επιβίωση της χώρας αλλά και για τον ισχυρισμό της ότι το Ισλάμ είναι μία συμπονετική και ειρηνική θρησκεία. Επί δεκαετίες η εκπαίδευση στη Σαουδική Αραβία ελεγχόταν από συντηρητικούς της θρησκείας που προωθούσαν μία στενόμυαλη ερμηνεία του Ισλάμ. Οι απόφοιτοι ήταν αδιάφοροι και δεν είχαν τις ικανότητες να προσπαθήσουν να εκσυγχρονίσουν την οικονομία και την κοινωνία της Σαουδική Αραβίας.

Προκειμένου να το αλλάξει αυτό, ο Αμπντάλα αύξησε τα πανεπιστήμια από οκτώ σε 25. Έκλεισε τα σχολεία των συντηρητικών και βελτίωσε την εκπαίδευση των δασκάλων ώστε να ενθαρρύνουν την κριτική σκέψη αντί της παπαγαλίας. Η διδασκαλία των μαθηματικών και των επιστημών αυξήθηκε. Οι μισαλλόδοξες απόψεις, τουλάχιστον κάποιες από αυτές, αφαιρέθηκαν από τα θρησκευτικά εγχειρίδια. Και δόθηκε έμφαση στο Ισλάμ, ως «μετριοπαθούς» θρησκείας. Εκατοντάδες δάσκαλοι που προπαγάνδιζαν εξτρεμιστικές ιδέες απολύθηκαν. Επιπλέον στο πλαίσιο της μεταρρύθμισης της Παιδείας από τον βασιλιά Αμπντάλα, από το 2005 και μετά χιλιάδες νέοι Σαουδάραβες φοιτούν με υποτροφίες στο εξωτερικό, από Αγγλική φιλολογία μέχρι μηχανική. Σήμερα περισσότεροι από 125.000 Σαουδάραβες φοιτούν σε περίπου 30 χώρες, περισσότεροι από 70.000 στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι μαθητές δεν μαθαίνουν αρκετή ιστορία, οικονομικά ή συγκριτική ανάλυση

Ο βασιλιάς δεν επιθυμεί να αποκτούν απλά επαγγελματική εξειδίκευση αλλά και να ανοίγουν τους ορίζοντές τους μαθαίνοντας ξένους πολιτισμούς και κοινωνίες. Αυτές οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις είναι εντυπωσιακές. Πράγματι, ξεχωρίζουν στον αραβικό κόσμο. Αλλά οι σαουδάραβες μαθητές ακόμη δεν μαθαίνουν αρκετή ιστορία, οικονομικά ή συγκριτική ανάλυση. Όσο ζούσαμε στη Σαουδική Αραβία ακούσαμε κάποιους νέους Σαουδάραβες να λένε ότι δεν γνώριζαν ότι είχαν γίνει ο Α' και ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Η συγκριτική θρησκειολογία, η πολιτική θεωρία και η φιλοσοφία δεν διδάσκονται. Πράγματι, κάποιοι Σαουδάραβες εκπαιδευτικοί, τα θεωρούν επικίνδυνα μαθήματα. Σίγουρα η θρησκευτική συμπεριφορά των νέων μεταβάλλεται, τόσο εξαιτίας της πρόσβασης στο διαδίκτυο όσο και εξαιτίας των μεταρρυθμίσεων.

Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι οι νέοι Σαουδάραβες δεν βγαίνουν σε μία κοινωνία, όπου υπάρχει ελευθερία να συζητήσουν για τα ζητήματα που απασχολούν το Ισλάμ σήμερα. Το αντίθετο. Οι Σαουδάραβες κληρικοί κήρυτταν το μίσος και την μή ανεκτικότητα απέναντι σε άλλες μουσουλμανικές σέκτες. Η Σαουδική Αραβία είναι το μόνο μεταξύ των αραβικών κρατών που δεν επιτρέπει τη λατρεία του Χριστιανισμού ή άλλων θρησκειών δημοσίως. Συχνά, οι Σαουδάραβες που εκφράζουν τον προβληματισμό τους για τη θρησκεία ή τη διακυβέρνηση, συλλαμβάνονται, χάνουν τις δουλειές τους ή τα βιβλία τους κατάσχονται και απαγορεύεται η κυκλοφορία τους.

Μόλις μία μικρή μειοψηφία, το 5% των Σαουδαράβων υποστηρίζει το Ισλαμικό Κράτος. Αλλά είναι αρκετή για να επιφέρει πολλή βία. Η υπόλοιπη κοινωνία πρέπει να την αντιμετωπίσει και η εν λόγω ερμηνεία του Ισλάμ πρέπει να απορριφθεί πλήρως. Ο βασιλιάς Αμπντάλα θα πρέπει να αναζωπυρώσει τη θέληση των Σαουδαράβων να επιδιώκουν τη γνώση, να καθιστούν το μίσος μή αποδεκτό  τιμωρώντας όσους  το προωθούν και να δημιουργήσει κρατικούς θεσμούς που αντανακλούν την ανεκτικότητα για όλες τις θρησκείες. Παράλληλα χρειάζεται πιο αποτελεσματικός έλεγχος για να σταματήσει η ιδιωτική χρηματοδότηση προς τον εξτρεμισμό. Αυτά τα βήματα είναι απαραίτητα προκειμένου η περιφέρεια να σταματήσει την καθοδική της πορεία.

Αρκετοί εκτιμούν ότι ο βασιλιάς Αμπντάλα διαθέτει αρκετά προσόντα ώστε να ηγηθεί μία τέτοιας μακρόπνοης πρωτοβουλίας. Η ειρήνη στην περιοχή και η διεθνής εικόνα του Ισλάμ περιμένουν τη δράση του. 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Το ισλαμιστικό κύμα κατέδειξε πόσο εύθραυστα είναι τα αραβικά κράτη ενώ παραμέρισε την ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση από το επίκεντρο

Του Challaney Brahma 

Ενώ οι διεθνείς παρατηρητές είναι επικεντρωμένοι στον ρόλο που παίζει ο ανταγωνισμός μεταξύ σουνιτών και σιιτών στη διαμόρφωση της γεωπολιτικής στον ισλαμικό κόσμο, εμφανίζονται βαθιά χάσματα εντός του σουνιτικού τόξου που εκτείνεται από τη Βόρεια Αφρική ως τη ζώνη Αφγανιστάν - Πακιστάν. Επιπλέον, οι σουνιτικές κοινότητες είναι εκείνες που «γεννούν» τους τζιχαντιστές, οι οποίοι αποτελούν ισχυρή απειλή προς τα δημοκρατικά κράτη, κοντά ή μακριά. Πού οφείλονται αυτός ο κατακερματισμός και η ριζοσπαστικοποίηση εντός του σουνιτικού ισλάμ και πώς μπορούμε να τα διαχειριστούμε;

Ο πολιτικός και φυλετικός σεκταρισμός στις σουνιτικές Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική αντικατοπτρίζει αλλά και προκαλεί την αποδυνάμωση των πολιτικών θεσμών, με μια σειρά αποτυχημένα κράτη να γίνονται κόμβοι διεθνούς τρομοκρατίας. Η άναρχη Λιβύη, για παράδειγμα, εξάγει σήμερα τζιχάντ και όπλα στο Σαχέλ και υπονομεύει την ασφάλεια των γειτονικών κρατών. Αρκετές σουνιτικές ως επί το πλείστον χώρες - όπως η Συρία, το Ιράκ, η Υεμένη, η Λιβύη, η Σομαλία και το Αφγανιστάν - έχουν διχοτομηθεί de facto και οι προοπτικές για επανένωση στο εγγύς μέλλον είναι ελάχιστες. Η Ιορδανία και ο Λίβανος ενδέχεται να είναι τα επόμενα κράτη που θα υποκύψουν στη σουνιτική εξτρεμιστική βία.

Η σουνιτική αναταραχή έδειξε το πόσο εύθραυστα είναι σχεδόν όλα τα αραβικά κράτη, ενώ παραμέρισε την ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση από το επίκεντρο. Η μεταοθωμανική τάξη - την οποία δημιούργησαν οι Βρετανοί με λίγη βοήθεια από τους Γάλλους μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο - καταρρέει χωρίς κάποια εναλλακτική εν όψει.

Σαουδική Αραβία και Εμιράτα εναντίον Κατάρ

Το σχίσμα αφορά και τα κράτη του Κόλπου, όπου η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) εκλαμβάνουν ως υπαρξιακή απειλή τη βοήθεια που παρέχει το Κατάρ προς ισλαμιστές όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα. Οι δύο αυτές χώρες και το Μπαχρέιν ανακάλεσαν τους πρέσβεις τους από το Κατάρ.

Το σχίσμα αυτό εντείνεται από τη ρήξη ανάμεσα στις δύο κύριες σουνιτικές δυνάμεις της Μέσης Ανατολής, την Αίγυπτο και την Τουρκία. Η σχέση τους επιδεινώθηκε όταν ο αιγυπτιακός στρατός ανέτρεψε την κυβέρνηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας την οποία υποστήριζε η Τουρκία.

Παρόμοιο χάσμα υπάρχει ανάμεσα στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν επειδή το δεύτερο παρέχει βοήθεια και καταφύγιο σε αφγανούς μαχητές - ένα χάσμα που θα βαθύνει όταν η διεθνής στρατιωτική δύναμη υπό των ΗΠΑ θα διακόψει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της στο Αφγανιστάν στα τέλη του έτους. Η υποστήριξη του Πακιστάν γέννησε δύο ενσαρκώσεις των Ταλιμπάν: τους αφγανούς Ταλιμπάν, που υποστηρίζονται από τον πακιστανικό στρατό, και τους πακιστανούς Ταλιμπάν, νέμεση του πακιστανικού στρατού. Διαδοχικές αφγανικές κυβερνήσεις αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν τα σύνορα με το Πακιστάν, τα οποία χάραξαν οι βρετανοί αποικιοκράτες χωρίζοντας στα δύο τη φυλή των Παστούν.

Η κρίση οδηγεί σε κλιμάκωση του μιλιταρισμού

Τέτοιες διαμάχες προκαλούν τη στρατιωτικοποίηση των σουνιτικών κρατών. Τα ΗΑΕ και το Κατάρ, για παράδειγμα, ήδη θεσμοθέτησαν την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία για τους άντρες.

Σε αυτό το πλαίσιο οι προσπάθειες να γεφυρωθεί το βαθύ χάσμα μεταξύ σουνιτών και σιιτών, βελτιώνοντας λ.χ. τις σχέσεις μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιράν, αν και αναμφίβολα σημαντικές, δεν πρέπει να έχουν προτεραιότητα έναντι μιας στρατηγικής για την αντιμετώπιση του σεχταρισμού που πλήττει τη σουνιτική ζώνη. Η στρατηγική αυτή πρέπει να επικεντρωθεί στον φεντεραλισμό.

Αν ο φεντεραλισμός είχε εισαχθεί στη Σομαλία, μάλλον δεν θα είχε καταλήξει μια αποτυχημένη χώρα. Σήμερα ο φεντεραλισμός μπορεί να βοηθήσει στη διαχείριση κορυφαίων σουνιτικών χωρών όπου ένα ενιαίο κράτος δεν είναι πρακτικό.

Το πρόβλημα είναι ότι ο φεντεραλισμός έχει καταλήξει κακή λέξη στις περισσότερες σουνιτικές χώρες. Η στασιμότητα δεν είναι σταθερότητα. Εφθασε ο καιρός να αναγνωρίσει ο σουνιτικός κόσμος την ανάγκη για μια φεντεραλιστική προσέγγιση προκειμένου να διαχειριστεί την αστάθεια και τις συγκρούσεις που τον πλήττουν. Ακόμη και οι ΗΠΑ πρέπει να αναθεωρήσουν την περιφερειακή πολιτική τους, η οποία επί καιρό εξαρτάται από συμμαχίες με δεσποτικά καθεστώτα.

* Ο κ. Brahma Chellaney είναι καθηγητής Στρατηγικών Σπουδών, συνεργάτης του Center for Policy Research στο Νέο Δελχί και συγγραφέας. 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Πολύ μεγάλες ποσότητες πετρελαίου άριστης ποιότητας στον πυθμένα του Ιονίου
Τεράστια φλέβα μαύρου χρυσού μεταξύ του Καστελλόριζου και της Νότιας Ρόδου 

Του Στέλιου Βραδέλη 

«Στην περιοχή μεταξύ του Καστελλόριζου και της Νότιας Ρόδου βρίσκεται το δεύτερο μεγαλύτερο κοίτασμα πετρελαίου στον κόσμο. Τα στοιχεία προέρχονται από γαλλική εταιρεία που έχει πραγματοποιήσει δεκάδες έρευνες στην περιοχή και δεν..επιδέχονται αμφισβητήσεων.
Οι εκτιμήσεις είναι πως πρόκειται για κοίτασμα 50 δισεκατομμυρίων βαρελιών». Την αποκάλυψη αυτή, ο κ. Αντώνης Φώσκολος, ομότιμος καθηγητής στο Πολυτεχνείο Κρήτης, την έχει αναλύσει εδώ και καιρό στον Αντώνη Σαμαρά.

Ο κ. Φώσκολος βρίσκεται στον Καναδά, όπου είναι καθηγητής στο Ινστιτούτο Πετρελαϊκής Ιζηματογενούς Γεωλογίας της καναδικής κυβέρνησης και επιστημονικός ερευνητής της Γεωλογικής Υπηρεσίας Καναδά. Στις αρχές του Δεκεμβρίου, του ζητήθηκε να συναντήσει στο Μαξίμου τον Έλληνα πρωθυπουργό και να τον ενημερώσει για το μέγεθος των κοιτασμάτων στο ελληνικό υπέδαφος. Ο κ. Φώσκολος μαζί με τον Ηλία Κονοφάγο και τον Νίκο Λυγερό ήταν οι συντάκτες μιας έκθεσης που αποτύπωνε με πολλές λεπτομέρειες τα κοιτάσματα και εκτιμούσε πως μόνο στο βυθό νότια της Κρήτης βρίσκεται «θαμμένος» μαύρος χρυσός και φυσικό αέριο, η αξία των οποίων ξεπερνά το 1 τρισ. δολάρια.

Στη συνάντηση ο πρωθυπουργός ενημερώθηκε για το πλούσιο κοίτασμα φυσικού αερίου στην περιοχή του Κατάκωλου, το οποίο υπολογίζεται στα 200 δισεκατομμύρια δολάρια, καθώς και για το πετρέλαιο που βρίσκεται εγκλωβισμένο στην ίδια περιοχή, αλλά και για το τεράστιο κοίτασμα στην περιοχή του Καστελλόριζου, το οποίο εκτιμάται στα 50 δισεκατομμύρια βαρέλια ή, μεταφρασμένο σε ποσό, ξεπερνά τα 5 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ποσά ικανά να προκαλέσουν ίλιγγο σε κάθε κυβέρνηση και ισχυρές εντάσεις στην περιοχή. Το κοίτασμα του Καστελλόριζου βρίσκεται στα όρια της περιοχής που ορίζεται από την ελληνική ΑΟΖ, αλλά διεκδικείται με ένταση και από την τουρκική πλευρά.

Συμφώνησαν πως… διαφωνούν για τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων
Καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρουν πως στην ημίωρη συνάντηση, κεκλεισμένων των θυρών, μεταξύ Αντώνη Σαμαρά και Ταγίπ Ερντογάν επετράπη μόνο η παρουσία ενός Έλληνα επιχειρηματία της Πόλης, που εκτελούσε χρέη διερμηνέα. Οι δύο ηγέτες, κατά τις ίδιες πληροφορίες, συμφώνησαν πως… διαφωνούν για το ποιος θα έχει τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων. Η Άγκυρα δεν επιθυμεί με κανέναν τρόπο μια επανάληψη της ιστορίας της ΑΟΖ με την Κύπρο και, από την άλλη, στην Αθήνα υπάρχουν πολλοί θιασώτες της κυπριακής πολιτικής και πιέζουν σε περίπτωση που επαληθευτούν οι προβλέψεις των Γάλλων η Αθήνα να το κάνει όπως και η Λευκωσία.
Το «προξενιό» για τη συνάντηση των τριών επιστημόνων- ερευνητών με τον Αντώνη Σαμαρά το έκανε ο υπουργός ΠΕΚΑ, κ. Λιβιεράτος, που γνώριζε από την πανεπιστημιακή κοινότητα το έργο του κ. Φώσκολου και πως δεν επρόκειτο για κάποιο… χθεσινό που αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τη στιγμή και να πουλήσει «φύκια για μεταξωτές κορδέλες» στον Έλληνα πρωθυπουργό.

Τον είχαν λοιδορήσει
Τα τελευταία 15 χρόνια ο κ. Φώσκολος ήταν ένας από τους ελάχιστους που φώναζε πως το ελληνικό υπέδαφος είναι γεμάτο πετρέλαιο και πλούσια κοιτάσματα φυσικού αερίου. Οι διαπιστώσεις του, που γι’ αυτόν βασίζονταν σε επιστημονικές εργασίες, είχαν λοιδορηθεί αρκετές φορές από ανθρώπους που τύχαινε να κατέχουν κρίσιμα πολιτικά πόστα αλλά είχαν επιλέξει να «θάψουν» τις επιστημονικές φωνές για το αντίθετο. Το 1996, με μια υπουργική απόφαση, δείγμα μοναδικής πολιτικής ανευθυνότητας, απαγορεύονταν διά νόμου οι έρευνες για την ύπαρξη ή μη πετρελαίου στον ελλαδικό χώρο. Έπρεπε να φτάσουμε στο 2010 να συσταθεί ειδικό υφυπουργείο, με τον Γιάννη Μανιάτη επικεφαλής, για να παραδεχτεί επιτέλους η επίσημη πολιτεία πως υπάρχουν κοιτάσματα και θα προσπαθήσουμε να τα εκμεταλλευτούμε.

Η δικαίωση ήρθε από τους Νορβηγούς
Η δικαίωση για τον κ. Φώσκολο, αλλά και όσων επί τόσα χρόνια λοιδορήθηκαν ήρθε με την ολοκλήρωση των ερευνών του νορβηγικού πλοίου Nordic Εxplorer, τα επιστημονικά ευρήματα του οποίου ξεπέρασαν κάθε προσδοκία, όπως ανακοίνωσε ο Σβέρε Στράντερες, εκτελεστικός αντιπρόεδρος της Petroleum GeoServices(PGS). Η εταιρεία PGS πλήρωσε από την τσέπη της 120 εκατομμύρια ευρώ για να πραγματοποιήσει μια τεράστια έρευνα σε μια συνολική έκταση 12.431 χιλιομέτρων. Οι Νορβηγοί «όργωσαν» το Βόρειο Ιόνιο, τις περιοχές μεταξύ Κεφαλονιάς, Ζακύνθου, Κυθήρων, Κυπαρισσίας, Πύλου και τη Νότια Κρήτη. Η ανάλυση στις φουσκάλες μεθανίου που αναδύονται στην περιοχή του Κατάκολου αποκάλυψε, σύμφωνα με τον κ. Φώσκολο, πως κάτω από τις τεράστιες ποσότητες φυσικού αερίου βρίσκονται εγκλωβισμένες ακόμη μεγαλύτερες ποσότητες πετρελαίου. «Οι φυσαλίδες των αερίων που διαφεύγουν από τον πυθμένα της θάλασσας αποτελούνται από μεθάνιο κατά 80%-90% και από υδρόθειο σε μικρότερο ποσοστό, κάτι που σημάνει πως υπάρχει πετρέλαιο – και μάλιστα εξαιρετικής ποιότητας, πολύ καλύτερης από αυτής των αραβικών χωρών».

«Να μην πουληθεί η ΔΕΠΑ»
«Η ύπαρξη των υδρογονανθράκων στον ελλαδικό χώρο είχε επιβεβαιωθεί με την ανακάλυψη των κοιτασμάτων του Πρίνου, του φυσικού αερίου στα νότια της Θάσου, του φυσικού αερίου στην Επανομή και του πετρελαίου στο Κατάκολο, αλλά και των επιφανειακών εμφανίσεων στην Ήπειρο. Παρόλα αυτά, η πολιτική επιλογή ήταν να μην αναζητήσουμε τα κοιτάσματα αυτά για χρόνια», υποστηρίζει ο κ. Φώσκολος. Στον πρωθυπουργό μετέφερε και τις υποψίες του εξαιτίας ποιων επί τόσα χρόνια η Ελλάδα καθόταν πάνω σε ένα θησαυρό χωρίς να κάνει τίποτα. «Τώρα θα είναι έγκλημα να πουληθεί η ΔΕΠΑ στους Ρώσους, που με την ανακάλυψη των ελληνικών κοιτασμάτων βλέπουν πως μπορούν να χάσουν μεγάλο μέρος της οικονομικής τους δύναμης, γιατί με αυτά τα αποθέματα η Ελλάδα πια θα μπορεί να τροφοδοτήσει την Ευρώπη για δεκάδες χρόνια. Η ΔΕΠΑ μπορεί να γίνει η νέα GAΖPROM και ακόμη μεγαλύτερη», αποκαλύπτει ο άνθρωπος που συνέδεσε την επιστημονική δουλειά του με αυτό που σήμερα θεωρείται πια πραγματικότητα και όχι παιχνίδι φαντασίας.

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου