Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Φεβ 2011

  • Έρχονται ο ένας μετά τον άλλον και δεν είναι μόνο Αμερικανοί, αλλά και Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί και... Ρώσοι
  • Προς τί αυτό το ξαφνικό ενδιαφέρον όλων για την Αλεξανδρούπολη;

Κανονικά (τουλάχιστον τους παλαιούς Αλεξανδρουπολίτες) δεν έπρεπε να μας ξενίζει η συνεχής παρουσία, το τελευταίο χρονικό διάστημα, Πρεσβευτών και Προξένων στην Αλεξ/πολη, που έρχονται να μας επισκεφθούν, ο ένας μετά τον άλλον.

Παλαιότερα η Αλεξανδρούπολη, η πόλη των 12.000 κατοίκων, ήταν γεμάτη από Προξενεία και οι σημαίες, ανέμιζαν στις προσόψεις των κτιρίων, όπου στεγαζόταν.

Έβλεπε λοιπόν κανείς, σημαίες της Ιταλίας, της Γερμανίας, της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Αυστροουγγαρίας κ.λπ. στο κέντρο της Αλεξανδρούπολης, ενώ κάθε Κυριακή κατέφθαναν με τις ανοικτές άμαξες οι Πρόξενοι και οι οικογένειές τους για να εκκλησιαστούν στον Καθολικό Ιερό Ναό του Αγίου Ιωσήφ.

Εικόνες από το παρελθόν, με την ECOLE GRANCAISE (το σημερινό Καπνομάγαζο), το Καθολικό Νοσοκομείο κ.λπ., κ.λπ., που σήμερα έρχονται στη μνήμη μας, μαζί με με κάποια απορία.

Προς τί το ξαφνικό ενδιαφέρον όλων σχεδόν των Διπλωματικών αποστολών στην Ελλάδα για την Αλεξανδρούπολη και τον Έβρο;

Το θέμα συνδέεται άραγε με την ανεξέλεγκτη εισροή λαθρομεταναστών και τον Φράχτη του Έβρου, ή μήπως έχουμε μπροστά μας κάποιες άλλες εξελίξεις που αφορούν την Ελληνική Θράκη;

Για να είσθε μέσα στα πράγματα, διαβάστε και την Ανακοίνωση του Πατριωτικού Μετώπου (στην 3η σελίδα) που αναφέρετε στις αλλεπάλληλες επισκέψεις, κάθε Τετάρτη, της Αμερικανίδας Προξένου στη Θεσσαλονίκη κ. Μάρσα Λέην και τις σχέσεις της με τους ανθελληνικούς παράγοντες της Μειονότητας στη Θράκη.

Το απόσπασμα της ανακοίνωσης του ΠΑ.ΜΕ.
Νέα παιχνίδια του αμερικάνικου administration στην πολύπαθη μας Θράκη. Συστηματικά και κάθε Τετάρτη πια, η Αμερικανίδα πρόξενος στη Θεσσαλονίκη κ. Μάρσα Λέην, επισκέπτεται την Κομοτηνή, συναντιέται με ανθελληνικούς παράγοντες της μειονότητας, την ίδια ώρα που στις γιορτές που οργανώνουν οι πράκτορες της ΜΙΤ και του τουρκικού προξενείου, μόνιμη πια εικόνα είναι, η δημόσια πια κυκλοφορία της «σημαίας της αυτόνομης τουρκικής Θράκης».
Η υπόθεση αυτή των τακτικών πια επισκέψεων της κ. Λέην στην Κομοτηνή, αποτελεί μείζον θέμα ηθικής αλλά και διπλωματικής τάξης μια που γίνεται χωρίς την έγκριση -ως όφειλε- του ελληνικού υπουρ­γείου Εξωτερικών αλλά και την ταυτόχρονη συνεννόηση με την κυβέρνηση και την Περι­φέρεια Θράκης. Σε μια εξέλιξη που θυμίζει ολοένα και περισσότερο «μπανανία», εκπρόσωποι του προξενείου της Θεσσαλονίκης πραγματοποιούν επαφές σε μια ξένη χώρα, τείνοντας ευήκοα ώτα σε θέματα όπως οι δήθεν διώξεις της μειονότητας ή το δικαίωμα της να αυτοπροσδιορίζεται ως τουρκική. Ολα αυτά μέσα από επαφές με κάθε τύπου σύλ­λογο ή οργάνωση των αυτοα­ποκαλούμενων “Τούρκων” της Ελλάδας.
Πρόκειται για συνέχιση της πολιτικής την οποία οι ΗΠΑ ξεκίνησαν δυναμικά πριν από δύο χρόνια, παρακάμπτοντας τη χώρα μας και την επίσημη κυβέρνηση και πραγματοποιώντας το 2008 επισκέψεις μέχρι και στο τουρκικό προξε­νείο στη Κομοτηνή για… ανταλλαγή απόψεων. Τότε, ο υποπρόξενος των ΗΠΑ είχε δει τον πρόξενο της Τουρκίας κ. Μουσταφά Σαρνίτς αλλά και σωματεία της μειονότητας, ενέργεια που προκλητικά συνεχίζεται, αποτελώντας ευθεία παρέμβαση στα εθνικά μας ζητήματα από τρίτη χώρα. Ανά­λογη «επεκτατική πολιτική» είχε ακολουθήσει και ο άλλο­τε πρόξενος των ΗΠΑ κ. Χόπ Μπράιαν. Όπως και σειρά άλλων αξιωματούχων διαφόρων “ειδικοτήτων” (όπως η κυρία ΜακΝτούγκαλ), που με ιδιαίτερη επιμονή θέλησαν να καλλιεργήσουν ή ακόμη και να «ανακαλύψουν» μειονότητες στη Θράκη.


Μετά λοιπόν τους Πρόξενους της Γερμανίας και της Γαλλίας, περιμένουμε προσεχώς τις επισκέψεις των Πρεσβευτών της Βρετανίας και της Ρωσίας στην Αλεξανδρούπολη.

Οι επίσημες δηλώσεις κάνουν συνήθως λόγο για ανάπτυξη των πλουτοπαραγωγικών πηγών του τόπου μας, όπως είναι τα ορυκτά, η γεωθερμία, ο τουρισμός και τέτοια κοινότυπα.

Μέσα στη δίνη της οικονομική κρίσης που περνά η χώρα μας, θέλουν τώρα να μας αναπτύξουν;


Γράφει ο Θεόδωρος Κουτρούκης
Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

Μετά την υιοθέτηση του νέου νόμου για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας (ΣΣΕ) άρχισε ήδη να ενεργοποιείται ως κινούμενη άμμος στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων η «Ειδική Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας» (ΕΕΣΣΕ). Σύμφωνα με το νόμο η νέου τύπου ΣΣΕ σκοπεύει στη δημιουργία και διατήρηση θέσεων εργασίας, καθώς και τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων. Κύριο γνώρισμά της είναι ότι οι ρυθμίσεις της θα μπορούν να αποκλίνουν επί τα χείρω από τις (επεκταθείσες ή μη) κλαδικές ΣΣΕ. Ακόμη είναι δυνατόν οι μισθοί να αποκλίνουν από την αντίστοιχη κλαδική ΣΣΕ μέχρι το όριο της Εθνικής Γενικής ΣΣΕ και να ρυθμίζονται ο αριθμός των θέσεων εργασίας, η μερική απασχόληση, η εκ περιτροπής εργασία, η διαθεσιμότητα, η διάρκεια εφαρμογής, καθώς και όροι για τη διαδικασία επανόδου στην κανονική εφαρμογή των κλαδικών ΣΣΕ. Ακόμη, οι ΕΕΣΣΕ μπορούν να συναφθούν - κατόπιν γνωμοδότησης του Συμβούλιου Κοινωνικού Ελέγχου της Επιθεώρησης Εργασίας- και σε επιχειρήσεις με λιγότερους από 50 εργαζόμενους, ενώ αν δεν υπάρχει επιχειρησιακό σωματείο, οι εργαζόμενοι εκπροσωπούνται από το κλαδικό σωματείο ή την ομοσπονδία.
Καθώς γύρω από το θέμα έχει αναπτυχθεί μία (παρα)φιλολογία, ας επιχειρήσουμε να διαχωρίσουμε το μύθο από την πραγματικότητα. Επιχειρησιακές ΣΣΕ υπάρχουν εδώ και 20 χρόνια (και ακόμη περισσότερα στις ΔΕΚΟ). Ωστόσο, με εξαίρεση το δημόσιο τομέα, οι επιχειρησιακές ΣΣΕ δεν διαδόθηκαν ποτέ ευρύτερα εξαιτίας κυρίως της προτίμησης των εργατικών συνδικάτων στην κλαδική μορφή ΣΣΕ.
Οι επιχειρησιακές ΣΣΕ δεν είναι καλές ή κακές: Η επίδραση τους στις εργασιακές σχέσεις και τους μισθωτούς εξαρτάται από την ισορροπία δυνάμεων μεταξύ μάνατζμεντ και εργασίας σε αυτό το επίπεδο διαπραγμάτευσης. Για παράδειγμα, στις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας η επιχειρησιακή ΣΣΕ χρησιμοποιήθηκε για πολλά χρόνια ως όχημα βελτίωσης των όρων αμοιβής και εργασίας του προσωπικού και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις οι ρυθμίσεις τους ωφέλησαν σε εντυπωσιακό βαθμό τους εργαζόμενους.
Μολαταύτα, η περίπτωση των ειδικών επιχειρησιακών ΣΣΕ είναι διαφορετική: εμφανίζονται στο προσκήνιο του εθνικού συστήματος εργασιακών σχέσεων εν μέσω των μεγάλων πιέσεων - ελεώ Μνημονίου - για την αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας. Το θεσμικό πλαίσιο που τις προωθεί υπογραμμίζει την αναγκαιότητα να συνυπολογίζονται στις διμερείς συζητήσεις τα δεδομένα της εκάστοτε επιχείρησης και ιδίως η ανταγωνιστικότητα, η παραγωγικότητα, η κερδοφορία κ.α., ενώ παρέχουν και μια μεγάλη ευελιξία στα αντικείμενα της διαπραγμάτευσης.
Μία πρώτη αποτίμηση των ΕΕΣΣΕ μας επιτρέπει να παρατηρήσουμε ότι:
  • Οι ΕΕΣΣΕ σχεδιάστηκαν για να εφαρμόζονται σε ειδικές συνθήκες δυσχερούς οικονομικής κατάστασης των επιχειρήσεων. Το θέμα είναι κατά πόσο η επίκληση των εν λόγω ιδιαιτεροτήτων θα είναι πραγματική ή ψευδεπίγραφη, καθώς δεν έχει επιλεγεί ένα αντικειμενικό μέτρο αποτίμησης.
  • Η διάδοση των ΕΕΣΣΕ δρομολογεί μια αποκέντρωση/ αποπολιτικοποίηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων που ευνοεί την επιχειρηματικότητα αλλά - καθώς αναφέρεται σε ολιγομελείς συσσωματώσεις εργαζομένων- δεν εννοεί το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα, τουλάχιστον με τη μορφή που το γνωρίσαμε μέχρι σήμερα.
  • Οι ΕΕΣΣΕ δεν είναι κατ’ εξαίρεση ρυθμίσεις, αλλά κανονικές ΣΣΕ και - καθώς επιτρέπεται η ανανέωση τους - θα μπορούσαν να παρατείνονται στο διηνεκές, ενώ η επαναφορά των προγενέστερων κλαδικών ρυθμίσεων θα παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες.
Ενταγμένες στο πλαίσιο των υποχρεώσεων που ανέλαβε η χώρα μας έναντι των πιστωτών και των εταίρων της στην Ευρωπαϊκή Ένωση οι ΕΕΣΣΕ δεν είναι παρά μια διάσταση του εγχειρήματος της «εσωτερικής υποτίμησης, ώστε να συμπιεστεί το κόστος παραγωγής (και εργασίας) και να επιδιωχθεί η παραμονή στην Ευρωζώνη.
Επομένως, οι νέου τύπου ΣΣΕ υπηρετούν τον ίδιο στόχο, τον οποίο υπηρέτησαν προγενέστερες επιλογές εισοδηματικής πολιτικής (όπως η υποχρεωτική διαιτησία της δεκαετίας του 1970, οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου του 1985, το πάγωμα μισθών για το 2010 κ.λπ.): τη συγκράτηση ή/ και μείωση των μισθών και ημερομισθίων.
Αν συμφωνήσουμε ότι η περίοδος διαρθρωτικών μεταβολών στην ελληνική οικονομία θα είναι μακροχρόνια, τότε είναι φανερό ότι οι ειδικές επιχειρησιακές ΣΣΕ ήρθαν για να μείνουν.
  • Υπάρχει Θεία Δίκη; Επαληθεύεται τελικά το ότι "σ' αυτόν τον κόσμο όλα πληρώνονται; Ή μήπως η Ελβετία αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για κράτη που θέλουν δικαίως να χαρακτηρίζονται ως κράτη δικαίου.
Απίστευτο κι όμως αληθινό... Όπως θα θυμάστε ο πρώην πρόεδρος τον ΗΠΑ George Bush είχε διαπράξει εγκλήματα πολέμου, βασανιστήρια και άλλες παράνομες σύμφωνα με τον διεθνές δίκαιο τακτικές στον πόλεμο του Αφγανιστάν και Ιράκ όπως ο ίδιος είχε ομολογήσει (για λόγους εθνικής ασφαλείας).
O Geprge Bush Junior, λοιπόν, είχε προγραμματίσει ταξίδι στην Γενεύη στις 12 του μήνα, όμως όπως αποκάλυψε ο πρώην αναλυτής της CIA rey mcgovern το ακύρωσε εσπευσμένα. Αιτία; Εισαγγελείς της Ελβετίας είχαν 25σέλιδη αναφορά για εγκλήματα πολέμου εις βάρος του πρώην προέδρου των ΉΠΑ, καθώς είχε δώσει το πράσινο φως για βασανιστήρια σε φυλακισμένους. Την αναφορά συνέταξε το Κέντρο συνταγματικών δικαιωμάτων της Ελβετίας (πολλά κότσια) με αποτέλεσμα ο bush να κινδυνεύει να παραπεμφθεί σε δίκη, εάν πατήσει το πόδι του στην Ελβετία. Φυσικά ο λευκός οίκος διαψεύδει λέγοντας ότι αποφάσισε να μην ταξιδέψει ο πρώην πρόεδρος τον ΗΠΑ διοτι είχαμε πληροφορίες για επεισόδια!
Σας φαίνεται παρατραβηγμένο; Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο..Το 2007 Το Κέντρο Συνταγματικών Δικαιωμάτων απέστειλε στο Παρίσι έγγραφη αναφορά για έκδοση εγκληματίες.. Ποιος ήταν ο εγκληματίας; Ο Πρώην υπουργός Αμύνης Ντόναλντ Ράμσφελντ όπου είχε ταξιδέψει στο Παρίσι για την παρουσίαση βιβλίου του. Ο Ράμσφλεντ αμέσως ακύρωσε όλες του τις εμφανίσεις έφυγε απο το πίσω μέρος της αμερικάνικης πρεσβείας, πήγε στο Ντε γκολ και την κοπάνισε!!
Λέτε να συμβεί το ίδιο και με τους δικούς μας εδώ στο Ellada; Λέτε κάποια στιγμή (εάν τελικά καταφέρουν να φύγουν από τη χώρα) να μην μπορούν να ταξιδέψουν πουθενά εκτός ΗΠΑ; Λέτε ο Giorgo και η παρέα του να αντιμετωπίσουν αυτά τα οποία δημιουργούν;
Αν μη τι άλλο, είναι εγκληματίες ολκής, αφού (είτε λόγω πειραματισμών, είτε λόγω ανικανότητας, είτε λόγω κατευθυντήριων γραμμών) οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια έναν ολόκληρο λαό σε μία σύγχρονη μορφή υποδούλωσης και καθιστούν ένα ολόκληρο κράτος σε χώρο άκρατου πλουτισμού των "αγορών", αλλά και σε χώρο πειραματισμού μεθόδων μαζικού ελέγχου...
Ότι εξελίξεις και αν υπάρξουν, η περίπτωση του George Bush Junior προδικάζει πολύ άσχημες καταστάσεις για την παρέα του Γιώργου. Γιατί, το να μην μπορεί να ταξιδέψει, θα είναι μία πολύ χαλαρή περίπτωση... Για σκεφθείτε την περίπτωση να επιστραφεί πακεταρισμένος στην Ελλάδα (βλέπετε είναι πολλά τα λεφτά με τον ενεργειακό πλούτο του Αιγαίου και νότια της Κρήτης και καμία αμερικανική πετρελαϊκή πολυεθνική δεν θα ήθελε εξαιτίας κάποιου Jeffrey να βρεθεί έξω από τον... "χορό" της εκμετάλλευσης) και να παραδοθεί για να γνωρίσει την πραγματική και διάφανη Ελληνική Δικαιοσύνη...

Πληροφορίες από ΑΝΤΙ-ΝΤΡ

Κεραυνό εν αιθρία αποτέλεσε η ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνος Τζαβάρας και με την οποία ζητά από την κυβέρνηση να ξεκινήσει τον σε βάθος οικονομικό έλεγχο όλων όσων διετέλεσαν υπουργοί κυβερνήσεων από το 1974 έως σήμερα!!!
Τώρα, αυτός που δεν χρωστάει σε κανέναν (έτσι έλεγε ο Γιώργος Παπανδρέου πριν τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές) καλείται να αποδείξει έμπρακτα πως είναι διατεθειμένος για διαφάνεια και όχι για λόγια. Καλές οι εκθέσεις ιδεών, αλλά με την ερώτησή του ο κύριος Τζαβάρας τοποθετεί τον πρωθυπουργό στην ευθύνη του να είναι συνεπής με τα λόγια του.
Λέτε, ο κοσμοπολίτης Παπανδρέου να αποτολμήσει κάτι τέτοιο;

Η ερώτηση του κ. Κ. Τζαβάρα

Προς: 1. Υπουργό Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης κ. Ραγκούση Ιωάννη

2. Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κ. Καστανίδη Χάρη

Θέμα: Μέτρα διαφάνειας της περιουσιακής κατάστασης Υπουργών, Βουλευτών, Ευρωβουλευτών

Καθημερινά, τόσο από τον ημερήσιο τύπο όσο και μέσω του Διαδικτύου, πληθαίνουν οι αναφορές και τα επικριτικά σχόλια των πολιτών κατά του συστήματος ελέγχου της περιουσιακής καταστάσεως των στελεχών του πολιτικού κόσμου της χώρας.

Ειδικότερα επισημαίνεται η αναποτελεσματικότητα του θεσμικού πλαισίου μέσω του οποίου ελέγχεται η ειλικρίνεια των δηλώσεων που υποβάλλουν στην αρμόδια επιτροπή, τον ν. 3213/2003 καθώς και τα μέτρα.

Μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις έχουν δημοσιευτεί περιπτώσεις στις οποίες Ευρωβουλευτές, Υπουργοί, Βουλευτές, παραλείπουν να εμφανίζουν στις δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης που οφείλουν να υποβάλλουν κατά την διάταξη του άρθρου 1 του ν. 3213/2003, εμπορικές δραστηριότητες, συμμετοχή σε εξωχώριες εταιρίες και γενικά συναλλαγές από τις οποίες προκύπτουν έσοδα είτε των συζύγων, είτε άλλων συγγενών τους.

Είναι προφανές ότι τέτοια κρούσματα ανειλικρινούς δήλωσης από πλευράς υπόχρεων πολιτικών προσώπων (Υπουργών, Βουλευτών, Ευρωβουλευτών κλπ) φαλκιδεύουν κάθε διαδικασία ελέγχου και τελικά τροφοδοτούν με επιχειρήματα όσους στο δημόσιο βίο υποστηρίζουν τον ξεπεσμό και την απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών.

Όμως παρόλο που για τέτοιες περιπτώσεις προβλέπονται από τον νόμο ποινικές και διοικητικές κυρώσεις, εν τούτοις μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει γνωστό δημόσια αν έχουν επιβληθεί τέτοιες κυρώσεις στους παραβάτες των διατάξεων του ν. 3213/03 που ρυθμίζουν το περιεχόμενο καθώς και τον έλεγχο των δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης, που οφείλουν να υποβάλλουν οι υπόχρεοι Υπουργού, Βουλευτές κλπ.

Εξαιτίας αυτής της σιωπής των αρμοδίων ελεγκτικών οργάνων απέναντι σε καταγγελίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, δημιουργείται η εντύπωση της «ατιμωρησίας» των πολιτικών και στο θέμα του ελέγχου της περιουσιακής τους εξέλιξης. Αποτέλεσμα αυτής της σιωπής είναι η ενίσχυση του αρνητικού κλίματος που ήδη καλλιεργείται εναντίον των Βουλευτών και των Υπουργών της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Επίσης δεν έχει γίνει γνωστό αν από τους ελέγχους αυτούς έχουν προκύψει αναντιστοιχίες εισοδημάτων και αποκτημάτων που να επισύρουν την επιβολή των προβλεπόμενων από τον νόμο συνεπειών.

Επειδή ενόψει και των προηγουμένων δεν έχει μέχρι σήμερα αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά και αξιόπιστα το ζήτημα της αυτοκάθαρσης του πολιτικού συστήματος από όσους κατέχουν πλούτο που δεν δικαιολογείται από τα εισοδήματα που έχουν συνολικά πραγματοποιήσει, απαιτείται η λήψη πρόσθετων μέτρων. Κυρίως η δημοσίευση των περιπτώσεων που κατά τον έλεγχο έχει διαπιστωθεί παράβαση της νομοθεσίας για το «πόθεν έσχες» καθώς και των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί κατ΄εφαρμογή των σχετικών διατάξεων.

Υπό τα δεδομένα αυτά,

Ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί:

Ποια μέτρα προτίθενται να πάρουν ώστε

Α) να γίνεται δημοσίως γνωστό το αποτέλεσμα του ελέγχου της περιουσιακής κατάστασης των πολιτικών προσώπων ( Υπουργών, Βουλευτών, Ευρωβουλευτών κλπ) καθώς και οι κυρώσεις που έχουν επιβληθεί σε όσες περιπτώσεις έχουν διαπιστωθεί παραβάσεις του νόμου;

Β) να γίνει συστηματικός έλεγχος της περιουσιακής κατάστασης όλων εκείνων των προσώπων που άσκησαν κυβερνητικά καθήκοντα από το έτος 1974 έως σήμερα για να αποκατασταθεί με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο η αξιοπιστία και η αξιοπρέπεια του πολιτικού κόσμου, όπως ακριβώς πρόσφατα στη Βουλή πρότεινε ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνης Σαμαράς;

Ο ερωτών Βουλευτής

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΖΑΒΑΡΑΣ


Στην αρχή μπερδεύτηκα με την ευρωπαϊκή μου ταυτότητα. Με κατηγόρησαν για το λαμόγιο της ευρωζώνης, μου είπαν να ξεχάσω αυτά που ήξερα, να κάνω τρελή οικονομία, γιατί έτσι όπως το πάω, θα με πετάξουν έξω, ότι η ιδιοσυγκρασία μου πρέπει να προσαρμοστεί στα δυτικά πρότυπα, να κοιμάμαι λίγο, να κόψω τα μπουζούκια και να δουλεύω ευσυνείδητα και χωρίς να λαδώνομαι.
Δεν ήμουνα καν Ευρωπαίος, αν και γω νόμιζα πως τόσα χρόνια πέρναγα καλά επειδή ήμουν καλός Ευρωπαίος και μου δίνανε επιδοτήσεις. Λάθος. Ήμουνα Έλληνας. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο.
Το κατάπια. Είπα, "θα σας δείξω εγώ". Αφού δεν με θέλετε για την Ευρώπη, δεν θα πληρώνω φόρους, διόδια, φπα και δεν θα κάνω περαίωση, θα καπνίζω σαν φουγάρο όπου γουστάρω, θα κάνω κάθε μέρα απεργία και θα αποδείξω την ελληνική μου παλλικαριά, κόντρα στα μνημόνιά σας.
Αλλά λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο. Έρχεται αυτό το παλιοντοκυμαντέρ στο Σκάϊ και μου τα γκρεμίζει όλα...
Δεν μου έφτανε που αμφισβητούνταν η ευρωπαϊκή μου οντότητα, τώρα κάτι τυπάκια εκ των έσω, αναθεωρητές της ιστορίας και δήθεν προοδευτικοί, μου λένε το εξής απίστευτο: φιλαράκι, πριν την επανάσταση, δεν ήσουν Έλληνας.
Και τι ήμουν ρε παιδιά;
Ήσουν μια μίξη βαλκανικών φύλλων, απροσδιορίστου εθνικού φρονήματος, μπλέχτηκες εκεί με κάτι ρώσους προοδευτικούς και αστούς των παραδουνάβιων ηγεμονιών, τα φέρατε από δω, τα πήγατε από κει, δημιουργήσατε μια ελληνική ταυτότητα, κάνατε και μια επανάσταση με gay οπλαρχηγούς και φτιάξατε ένα μικρό χωριουδάκι, την Ελλαδίτσα...
Εξοργίστηκα. Δεν μπορούσα να το χωνέψω...Τι και αν τα πήραν πίσω, τι και αν είπανε ότι κάνανε πλάκα, τι και αν αλλάξανε τον τίτλο του ντοκυμαντέρ. Έχασα τον ύπνο μου.
Και εκεί που είχα αρχίσει να συνέρχομαι από το σοκ, έρχεται το τελειωτικό χτύπημα... Πάγκαλος στο Βήμα:
«Πιστεύω ότι ζούµε µια εποχή που ο παραδοσιακός τρόπος σκέψης υφίσταται… ριζική αλλαγή, µέσα από µια πολύ επώδυνη διαδικασία. Κάποτε ο γονιός πίστευε ότι µε µια καλή πολιτική γνωριµία θα έλυνε το πρόβληµα της απασχόλησης του παιδιού του µε έναν διορισµό στο ∆ηµόσιο. Τώρα τελείωσαν αυτά. Ή θα µείνει άνεργος ή θα αποδεχτεί ότι θα γίνει χειρώναξ.
Του είναι δύσκολο να αποδεχτεί είτε το ένα είτε το άλλο. Αλλά θα σας πω και κάτι άλλο. Οι χειρώνακτες στην Ελλάδα έκαναν τα τελευταία 20 χρόνια µια πορεία, η οποία ασφαλώς θα αναλυθεί από τους ιστορικούς του µέλλοντος. Μόνο που δεν ήταν Ελληνες αλλά Αλβανοί, που έκαναν περιουσίες, δηµιούργησαν καταθέσεις, σπούδασαν τα παιδιά τους».

Μου λένε ότι όχι μόνο να ξεχάσω ό,τι ήξερα, αλλά να γίνω αυτό που σιχαίνομαι πιο πολύ. Αλβανός. Θυμάμαι ένα σύνθημα που όλοι αγαπήσαμε να λέμε -από μέσα μας- "Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ Αλβανέ, Αλβανέ".
Ζούμε την εποχή της εκδίκησης του Αλβανού μετανάστη;
Πώς να γίνω χειρώναξ κ. Πάγκαλε;
Δεν ξέρω ούτε να χτίζω, ούτε να βάφω. Φαντάζομαι η προτροπή αφορά όλους εμάς και καθόλου εσάς.
Δεν νιώθω ευρωπαίος, αυτή είναι η αλήθεια. Ούτε πατριώτης νιώθω, έγινε ντόρος με το ντοκυμαντέρ και με πήρε και μένα η μπάλλα, αλλιώς ούτε που θα κουνιόμουν.
Εδώ δεν φώναξα για άλλα, θα φώναζα για τον Σκάϊ;
Αλλά να γίνω και Αλβανός;
Αυτό παραπάει, δεν το σηκώνει ο οργανισμός μου.
Δηλαδή άλλη επιλογή δεν έχουμε;
Πείτε μας κάτι άλλο κ. Πάγκαλε, δώστε μου μια άλλη επιλογή, μια άλλη ταυτότητα δεν σας βρίσκεται πρόχειρη; Στο Αλβανός καταλήξαμε;
Το έχω ανάγκη γιατί εκεί που έχω φτάσει, έχασα τον μπούσουλα.

Υ.Γ: Στις πιο δύσκολες στιγμές σε ένα έθνος, πάντα σε όλη την εξέλιξη της ιστορίας, ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης, η καλλιέργεια εθνικισμού και οι ακρότητες, έβρισκαν πρόσφορο έδαφος και εκκόλαπταν το αυγό του φιδιού. Ας σκεφτεί ο καθένας ατομικά τις συνέπειες και επιπτώσεις αυτών που συμβαίνουν και ας βγάλει τα συμπεράσματά του.


Σχόλιο ιστολογίου: Αν γίνουμε Αλβανοί τότε ευδοκιμήσουμε από το εμπόριο όπλων, το εμπόριο ναρκωτικών και το εμπόριο λευκής (και άλλης) σαρκός. Αυτό ονειρεύεται ο Πάγκαλος; Και, αφού εμείς γίνουμε Αλβανοί, ο Πάγκαλος τι "βλέπει" για τον εαυτό του; Θα γίνει Αλή Πασάς, θα παραμείνει πολιτικό λαμόγιο ή θα αρχίσει την χειρωνακτική εργασία (φαντάζομαι το τελευταίο, επειδή υπάρχει μεγάλη ποικιλία κι έτσι θα συνεχίσει και το... έργο του)

Με πήρε τηλέφωνο χθες ένας φίλος που έχει γκαλερί, μου είπε ότι μετακόμισε σε μεγαλύτερο χώρο και ότι ξεκινάει συνεργασία με διακοσμητές και ζωγράφους...

Τον ρώτησα σε μία τέτοια οικονομική περίοδο πώς κι έκανε τέτοιο άνοιγμα;...

Πώς θα σταθεί μια τέτοια ομάδα;

Δεν είναι σήμερα πολυτέλεια η διακόσμηση του σπιτιού; (αναρωτήθηκα χωρίς να γνωρίζω την αυτογελοιοποίησή μου)

Υπάρχει ζήτηση στην αγορά; τον ρώτησα!

Και μου απάντησε θετικά!

"Σταθερή είναι η δουλειά του, με μια κάποια άνοδο", μου είπε κι έμεινα... κόκκαλο!

Το συζήτησα και με έναν φίλο επιχειρηματία και μου λέει: "δεν άκουσες ότι στις πισίνες όχι απλά δεν έχει μειωθεί η ζήτηση αλλά υπάρχει ΚΑΙ άνοδος;"!

Στήλη του άλατος έμεινα, με το στόμα ανοιχτό κι ευτυχώς λόγω καιρού δεν γεύτηκα και καμιά μύγα!

Αυτοί που μέχρι εχθές έκλεβαν και έφτασε η χώρα ως εδώ, ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΑΚΑΘΕΚΤΟΙ!

Και βάζουν εμάς να πληρώνουμε για τις τρύπες!

Μα όσα και να βάλουμε τόσα περισσότερα από πίσω θα παίρνουν, οι τρύπες ΤΟΥΣ δεν πρόκειται να κλείσουν ποτέ!

Και δεν υπάρχει περίπτωση να κυνηγήσουν αυτούς που τα παίρνουν γιατί θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και δεν θα μείνει κανείς τους απ’ έξω.

Ε, κι αφού δεν μπορούν να σταματήσουν τη διαρροή, τι άλλο τους μένει;

Πλήρωνε μ@λ@κα Έλληνα, κοπρίτη του κάθε Πάγκαλου και του κάθε λαμόγιο...

Πλήρωνε για να μάθεις πως φτιάχνονται οι πισίνες και τα διάφορα "μέγαρα"...

Στεφανία Λυγερού
Με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου λέγεται ότι οι σύμβουλοι του Προέδρου Ρούσβελτ, προσπαθούσαν να τον πείσουν να κάνει την ηττημένη Γερμανία μια αγροτική κοινωνία, απόλυτα αποβιομηχανοποιημένη, για να μην εξελιχθεί ποτέ πια σε κίνδυνο για την παγκόσμια ειρήνη. Επικράτησε τελικά η γνώμη της OSS (Προδρόμου της CIA), που ήθελε τη Γερμανία, την ελεγχόμενη από τις Δυτικές Δυνάμεις, αποτρεπτικό δέος και δύναμη ανάσχεσης στην εξάπλωση του κουμμουνισμού στην Ευρώπη.

Με το τέλος της κρίσης στο Σουέζ, το 1956, όπου οι ΑγγλοΓάλλοι υποχρεώθηκαν σε ταπεινωτική ουσιαστικά αναδίπλωση, μετά τη στήριξη των Αιγυπτιακών θέσεων από τις ΗΠΑ, ο Καγκελάριος της τότε Δυτικής Γερμανίας, Κόνραντ Αντενάουερ, λέγεται ότι παρότρυνε τη Γαλλία και τον Άγγλο πρωθυπουργό, Άντονι Ήντεν να συμπήξουν συμμαχία για να προωθήσουν τα Ευρωπαικά συμφέροντα, που διέφεραν όπως διατείνονταν, από αυτά των ΗΠΑ. Ακολούθησε στο επόμενο χρονικό διάστημα η Συνθήκη της Ρώμης (1957) και η γέννηση της ΕΟΚ.

Με την πτώση του Τείχους ο Πρόεδρος Μιτεράν και η Αγγλίδα πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ, είχαν αντιρρήσεις και ενδοιασμούς για την Γερμανική Επανένωση. Λέγεται ότι δέχτηκαν, λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα τη «θυσία» του γερμανικού μάρκου και την ένταξη της Γερμανίας στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση και το Ευρώ.

Τίποτε λοιπόν από τις «θυσίες» των Γερμανών φορολογουμένων, δεν έγινε με αγαθοεργή διάθεση. Τίποτε δεν χαρίστηκε από τη Γερμανία. Τη μεγαλοψυχία των Συμμάχων νικητών κεφαλαιοποίησε για να πετύχει την οικονομική ανάπτυξή της. Αυτή με την οποία αξιώνει σήμερα να μετατρέψει κυρίαρχα κράτη σε εταίρους – παρίες. Γιατί τι άλλο από διαρκή φτώχεια μπορεί να συνεπάγεται η λεγόμενη "δημοσιονομική πειθαρχία" , που επιδιώκουν κάποιοι να την επιβάλλουν και ως συνταγματική επιταγή, για τα κράτη που δεν έχουν βαριά βιομηχανία, αλλά έχουν προσαρμόσει την παραγωγή της στις ανάγκες μιας κοινής Κοινοτικής Πολιτικής ; Αλλά οι μοίρες των εθνών δεν καθορίζονται με "ασκήσεις επί χάρτου" ούτε με την επιλεκτική μνήμη. Οι πρώτοι εξάλλου διδάξαντες, τις πρακτικές αυτές, οι Πρώσοι Αυτοκράτορες, οδήγησαν στον "ακρωτηριασμό" της Γερμανίας, με την απώλεια αυτής της ίδιας της Πρωσίας. Η ιστορία διδάσκει. Η εμμονή στην επανάληψή της, παύει να είναι φάρσα. Γίνεται τραγέλαφος . Και εκδικείται.
Ενώ κατά τον Clausewitz τα στοιχεία της στρατηγικής εμπεριέχουν τα ηθικά, τα φυσικά, τα μαθηματικά, τα γεωγραφικά και τα στατιστικά, αυτός ο επιμερισμός δεν εξετάζεται συλλογικά και ολικά από τα στρατηγικά κέντρα που καταφεύγουν στη εξειδίκευση. Προτιμούν την εμβάθυνση ξεχωριστών αντικειμένων, παρά την ολιστική προσέγγιση, με αποτέλεσμα να μεγεθύνουν τις εσωτερικές τριβές του όλου συστήματος.
Η θεωρία του Clausewitz δεν εξετάζει αυτούς τους τομείς ως ανεξάρτητα στοιχεία αλλά ως στοιχεία μιας ομάδας και μάλιστα μιας μηχανής, αν ερμηνεύσουμε το πνεύμα του μέσω της κυβερνητικής. Έτσι, έννοιες, όπως η πολεμική αρετή ή το στρατιωτικό πνεύμα, καταρρέουν από μόνες τους δίχως την ολιστική προσέγγιση και το ίδιο ισχύει για το θάρρος και τον αιφνιδιασμό στον τομέα της τακτικής.
Τα προβλήματα της γραμμικής προσέγγισης εμφανίζονται με το διαχωρισμό της στρατηγικής και της τακτικής. Η στρατηγική είναι η σκέψη σε πλαίσιο πολέμου και η τακτική, η δράση στο ίδιο πλαίσιο. Με άλλα λόγια, η τακτική υλοποιεί τη στρατηγική και κατά συνέπεια υπάρχει μια φαινομενική ταύτιση, δίχως αυτή να είναι οντολογική. Αυτό σημαίνει ότι είναι πολεμολογικές έννοιες, οι οποίες εκφυλίζονται, όταν υποστούν μια προβολή σε πλαίσιο ειρήνης.
Έτσι, η ενσωμάτωση της γεωστρατηγικής στην γεωπολιτική δεν είναι απαραίτητα μια απλούστευση, όπως θεωρούν μερικοί αναλυτές.
Αναλογικά, δεν ακολουθεί το σχήμα της ένταξης μιας μάχης στον πόλεμο. Το πολεμικό πεδίο έχει τις δικές του ιδιομορφίες και ανωμαλίες που δεν αντέχει το πολιτικό πλαίσιο. Διότι ο πόλεμος δεν είναι μόνο ένας επιστημονικός κλάδος αλλά μια τέχνη που χρησιμοποιεί την επιστήμη.
Ο πόλεμος δεν μπορεί να ενσωματωθεί σ’ ένα κοινωνιολογικό πλαίσιο, διότι αυτό δεν έχει τις δυνατότητες και το βάθος για να καλύψει την ευρύτητα του πολέμου και τις χαμαιλεοντικές του ικανότητες.
Η μοντελοποίηση του πολέμου ως είδος εμπορίου δεν στέκει ως επιχείρημα, διότι και το εμπόριο ακολουθεί όλο και περισσότερο μαθηματικά μοντέλα, όπως το αποδεικνύουν οι οικονομικές θεωρίες.
Όσο για την αναλογία με την πολιτική, έχει τεχνικό πρόβλημα εφαρμογής, όταν βρισκόμαστε εκτός του δυνητικού πλαισίου ενός αποτρεπτικού δόγματος. Η πραγματικότητα του πολέμου δεν είναι της ίδιας τάξης με αυτή της πολιτικής, διότι βασίζεται σε ασύμμετρες σχέσεις που δημιουργούν οριστικές αλλαγές φάσης. Μόνο και μόνο ο στρατιωτικός οπλισμός δεν επιτρέπει στην κοινωνιολογική προσέγγιση να σταθεί.
Αυτή η στάση βέβαια από τους θεωρητικούς που δεν έχουν αναπτύξει επιστημονικές ικανότητες και προσπαθούν να προβάλλουν μοντέλα που δήθεν δίνουν έμφαση στην ανθρώπινη φύση, ενώ στην ουσία, αντιμετωπίζουν προβλήματα πεδίου και πλαισίου, διότι δεν μπορούν να καλύψουν τον επιμερισμό της θεωρίας του Clausewitz.
Οι συνδυασμοί και οι ελιγμοί της στρατηγικής χρησιμοποιούν νοητικά σχήματα της πολεμολογίας που ακόμα και η θεωρία παιγνίων αγγίζει μόνο σποραδικά, εξαιτίας της πολυπλοκότητας και της ποικιλομορφίας.
Κατά συνέπεια, δίχως το φυσιολογικό χώρο της πολεμολογίας, η στρατηγική δεν μπορεί να μελετηθεί. Αλλιώς, καταλήγουμε ν’ ακούμε κριτικούς καλών τεχνών να νομίζουν ότι είναι και ζωγράφοι, διότι ξεχνούν ότι είναι απαραίτητο να κατέχεις την τεχνική, για να μελετάς την τέχνη.

Εδώ είμαστε και να μας το θυμηθείτε. Κάτι τρέχει με την Ελλάδα, το σχέδιο σωτηρίας, την επιμήκυνση και την επερχόμενη χρεοκοπία. Στην κυβέρνηση είναι ιδιαίτερα ανήσυχοι, όχι για τις κοινωνικές αντιδράσεις αλλά γιατί τα μαντάτα από Βρυξέλλες δεν είναι πολύ καλά.

Τα εμπόδια για μια συνολική λύση που θα ενέτασσε την Ελλάδα στο κάδρο της σωτηρίας είναι πάρα πολλά και ίσως ανυπέρβλητα. Δεν αποκλείεται λοιπόν να πάει η χώρα για αρκετούς ακόμη μήνες χωρίς να έχει καμιά λύση στα χέρια της, με τα χρέη να καλπάζουν, το έλλειμμα να μην πέφτει σύμφωνα με τους στόχους, την ανάπτυξη να μην έρχεται και τους πολίτες να βρίσκονται στα όριά τους ενώ περιμένουν κι άλλα μέτρα.

Γι’ αυτό, σύμφωνα με πληροφορίες, κυβερνητικοί παράγοντες σπεύδουν να βρουν συμμάχους και να προετοιμάσουν το έδαφος για κάτι πολύ επώδυνο.

Δεν είναι τυχαίο ότι το απόγευμα της Δευτέρας εθεάθη στο κτίριο του Εθνους στη Μεταμόρφωση ο υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου ο οποίος προφανώς συνομίλησε με τον Γ. Μπόμπολα. Τα μέτωπα στην οικονομία ανοικτά, όπως και αυτά με τα διόδια, το κίνημα που δεν πληρώνει και προκαλεί ζημιές, τα έργα που ποτέ δεν ανακοινώνονται. Δεν ξέρουμε τι είχε το μενού αλλά σίγουρα είχε πολύ ανησυχία για τα μελλούμενα.

Πηγή




  • Γιατί κορυφώνεται σήμερα η συζήτηση για τα πετρέλαια στο Αιγαίο;
  • Πώς «ξαφνικά» η Ελλάδα... απέκτησε τόσο χρυσό και ουράνιο;
  • Ποιά σχέδια προωθούνται μέσω της μυστικής διπλωματίας και τι υποκρύπτουν οι διαβεβαιώσεις Παπανδρέου ότι δεν τίθεται ζήτημα συνεκμετάλλευσης;

Σε όλα αυτά τα ερωτήματα απαντά με σαφήνεια η βουλευτής του ΚΚΕ, Λιάνα Κανέλλη, σε συνέντευξη της στην εφημερίδα "Δρόμος της Αριστεράς", κάνοντας λόγο για υλοποίηση ενός παλιού και πολύ συγκεκριμένου ενεργειακού σχεδίου στα βαλκάνια. Επιπλέον, σημειώνει με νόημα ότι «ο Παπανδρέου από το Καστελόριζο έβαζε το σημείο στο χάρτη για τα αφεντικά της περιοχής. Τον έπιασε ο πόνος για το Καστελόριζο; Το ΔΝΤ πάτησε πρώτα στο Καστελόριζο και μετά οπουδήποτε αλλού».

Παραθέτουμε την συνέντευξη που έδωσε στον δημοσιογράφο Μηχάλη Σιάχο:

- Ξαφνικά γέμισε η Ελλάδα πετρέλαιο, η Χαλκιδική χρυσό κ.λπ. Ταυτόχρονα ο πρωθυπουργός διαβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει ζήτημα συνεκμετάλλευσης...

- Αυτά τα έχω γραμμένα εκεί που τα έχουν γραμμένα και οι κατσίκες στα Ίμια. Σου θυμίζω πως από εμάς, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, άνθρωποι την εποχή των Ιμίων, των S300, του Μάαστριχτ, της Λισσαβόνας της κοινής εξωτερικής πολιτικής του Σολάνα κ.λπ. φωνάζαμε και λέγαμε ότι ήρθαν οι γκριζάδες και η διάλυση των συνόρων. Και νά σημειώσουμε ότι έχουμε πίσω μας Βοσνίες - Ερζεγοβίνες, κατεχόμενα, βόρια και νότια Κορέα, Βιετνάμ, αλλά και Ιράκ. Να μιλάνε για πολυπολιτισμικότητα και να φτιάχνουν τον όρο διαλύοντας λαούς. Πολυπολιτισμικά κράτη, όπως η Γιουγκοσλαβία, να την εθνοκαθάρουν σε κρατίδια, αντιστρατευόμενοι ακόμη και την έννοια της ενωμένης Ευρώπης -ακόμη και ως φράση. Ενωμένη Ευρώπη σημαίνει διαμελίζω το πτώμα και το ανασυνθέτω. Αυτή είναι η ενωμένη Ευρώπη. Σε αυτή την Ευρώπη κάποιοι φωνάζανε με ντοκουμέντα.

Στο περιοδικό NEMECIS δημοσιεύτηκε το '97-'98 το σχέδιο της οικονομικής επιτροπής των Ναζί. Και ό,τι συμβαίνει σήμερα αποτυπώνεται στο συγκεκριμένο σχέδιο κατά λέξη. Έχει μοιρασμένο το ποσοστό εκμετάλλευσης μεταξύ Ιταλών και Γερμανών του χρυσού στην Αλεξανδρούπολη, έχει αναφορές στο στρόντιο, από το οποίο φτιάχνεταιη βαφή των στελθ κ.λπ. Κάποιοι μιλούσαν με ντοκουμέντα ότι αυτά είναι προσχεδιασμένες αξιοποιήσεις. Ο τρόπος διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας είναι σχεδιασμένος και δημοσιευμένος. Γ αυτό πήγα μάρτυρας στη Χάγη. Το σχέδιο έλεγε ότι η Σεβία πρέπει να έχει τη μορφή που έχει σήμερα, η Κροατία το ίδιο, η Ελλάδα και τα βαλκάνια να λειτουργούν ως κήπος της βαριάς βιομηχανικής Ευρώπης.

Πρόκειται για αξιοποίηση παλαιότατων σχεδίων. Οι Γερμανοί ήταν πάντα εδώ, από την εποχή του Κάιζερ. Υλοποιείται ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο στα βαλκάνια, το οποίο είναι ενεργειακό. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι έχει πετρέλαιο το Αιγαίο -και δεν θα μπορούσε να μην έχει. Δεν θα μιλήσω για κόστος εξόρυξης, ούτε για τις έρευνες που γίνονται στο Ιόνιο από πολυεθνικές κ.λπ. Απλά
αναρωτιέμαι πού θα την πάνε αυτή τη χώρα. Αν έχεις, ας πούμε, μία πετρελαιοκηλίδα επιπέδου ΒΡ, όπως συνέβη στον κόλπο του Μεξικού, στο Αιγαίο, οι επιπτώσεις ποιες θα είναι; θα μιλάμε για δολοφονία από οποιαδήποτε πολυεθνική, από οποιαδήποτε εταιρία -ακόμα και αν είναι κρατική, θα μιλάμε για φόνο... Ποιος θέλει να το βγάλει αυτό το πετρέλαιο; Με τι τίμημα και με τι κόστος;

- Σχετίζεται όλο αυτό με την ΑΟΖ;

Υπάρχει μία μεγάλη αλήθεια που σχετίζεται με την ΑΟΖ. Το ξέρανε πολλά χρόνια, ένθεν και κείθεν του Αιγαίου (καμία σχέση με τις εκπομπές τύπου Χαρδαβέλα). Υπάρχει ένα πολύ μεγάλο κοίτασμα, το επιβεβαιώνουν και οι Γάλλοι, από την Πάφο έως το Καστερόριζο, πολύ μεγαλύτερο από το Λεβιάθαν και πολύ φθηνότερο ως προς την εξόρυξη. Μελετώντας το αρχίζεις να σκέφτεσαι τι παιχνίδι θα φάνε οι λαοί στη μάπα, πασπαλισμένο με εθνικισμούς, πολέμους κ.λπ. Το ζήτημα δεν σχετίζεται μόνο με την υφαλοκρηπίδα. Το πράγμα είναι προσχεδιασμένο και τώρα υλοποιείται αργά, σταθερά, με κανόνες μυστικής διπλωματίας.


Οι αρικές τάξεις Ελλάδας και Τουρκιας είναι σε συμφωνία. Και δεν θα εξαιρούσα το Ισραήλ -ελιγμός ήταν η κίνηση του Παπανδρέου με το Ισραήλ για να κρατήσει αδιαφανώς τα ενδιαφέρονται των Αμερικάνων στη περιοχή. Έγραφα και φώναζα πριν 5 χρόνια από τη Βουλή, γιατί βγαίνουν οι Άγγλοι και λένε ότι οι βάσεις της Δεκέλειας έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, ως βρετανικό έδαφος; Από εκεί ξεκίνησα να ψάχνω για την έννοια της ΑΟΖ. Οι βάσεις των Άγγλων στην Κύπρο είναι έδαφος εξαιρεθέν και από τη συμφωνία ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε. Πάμε σε μία ουδετεροποίηση της ζώνης των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής.

Και πάω πιο πίσω για να πω ότι πριν σχεδόν 10 χρόνια φώναζα για το σχέδιο της μεγάλης Μέσης Ανατολής, από το Μαγκρέπ έως το Αφγανιστάν. Αυτό ήταν το σχέδιο. Και όλα αυτά έρχονται χρόνια στη Βουλή αλλά δεν γίνονται συζητήσεις... Αν θέλουμε να πάμε στη ρίζα του προβλήματος, να πάμε στην Εγνατία, όταν εμφανίστηκαν 10 χώρες, μεταξύ αυτών η ΔΝΤ-ποιημένη Αργεντινή, πρόθυμες για την κατασκευή της παραΕγνατίας. Το βασικό σχέδιο ήταν να φτιαχτεί μεταξύ Εγνατίας και παραΕγνατίας ένα είδος ουδέτερου χώρου που θα ελέγχεται από τις πολυεθνικές της ενέργειας, ώστε να περάσουν από κει οι αγωγοί και να πέσει το κόστος. Μ' ένα σπάρο, δηλαδή, 50 τρυγόνια. Πέσανε, όμως, στα Βαλκάνια που δεν είναι εύκολα. Και αφού δεν πέρασε, άρχισαν οι παρακάμψεις. Μία από το Βορρά, μία από το Νότο...

Είναι πολύ το χρήμα και έχουμε επαναφορά του Εγγλέζικου και του Γερμανικού παράγοντα στην περιοχή, που, βέβαια, είναι εδώ πριν τον εμφύλιο. Τώρα «ξανάρχονται» με εξαιρετικά συμφέροντα, καθώς οι Αμερικάνοι έχουν μετακινήσει το ρόλο τους κοντά στην Κίνα και με βουβό ως τώρα, το Ρωσικό οαράγοντα στο θέμα των γεωπολιτικών θεμάτων. Ανοίγεται ένα μεγάλο παιχνίδι που μυρίζει αίμα, το όποιο όταν θα χυθεί θα έχει οσμή πετρελαίου.

- Η κρίση πόσο επιταχύνει τα σχέδια που περιγράφετε;

- Η κρίση κερδών δαιμονοποιεί την έννοια του εθνικού συμφέροντος για ίδιον ταξικό όφελος. Δεν μπορεί κάποιος να φοβάται την έννοια του εθνικού συμφέροντος, και νά λέει ότι είναι διεθνιστής. Πρέπει να δείξεις ότι δεν κέρδισαν τίποτα οι λαοί, οι μάζες, οι εργαζόμενοι με την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, υπό το πρόσχημα ευρύτερων, ειρηνικότερων, τάχα, σχηματισμών. Απλά μετέτρεψαν τον πόλεμο των τανκς σε πόλεμο του ευρώ. Και είναι ένας πόλεμος διαρκής, καθημερινός, έξω από την πόρτα σου. Καλύτεροι υλοποιητές του σχεδίου είναι κυρίως οι σοσιαλδημοκράτες.

Φώναζα ότι ο Παπανδρέου δεν πήγε καθόλου τυχαία να κάνει την αναγγελία για το ΔΝΤ στο Καστελόριζο. Οι Αμερικανοί (όπως έκαναν και οι Ναζί) τα μεγάλα ζητήματα, σε επίπεδο προπαγάνδας, τα βγάζουν πότε από το Χόλυγουντ, πότε από τα ΜΜΕ, πότε από τη συντηρητική και τη γενικευμένη προπαγάνδα. Ο Παπανδρέου, λοιπόν, από το Καστελόριζο έβαζε το σημείο στο χάρτη για τα αφεντικά της περιοχής.

Τον έπιασε ο πόνος για το Καστελόριζο; Το ΔΝΤ πάτησε πρώτα στο Καστελόριζο και μετά οπουδήποτε αλλού. Είναι κομβικό σημείο και δεν μπορείς να το δεις ρομαντικά, όπως η κυρά της Ρω, καλής της ώρα, ούτε με λεονταρισμούς τύπου Ίμια. Πρέπει να το δεις μέσα στη συνολική στρατηγική για την περιοχή.

Το Αιγαίο είναι το πεδίο του πλέον ιδιότυπου ενεργειακού - χρηματοπιστωτικού κρισιακού πολέμου τα επόμενα 20 χρόνια, και από τα πλέον πολύπλοκα, λόγω της καθαυτής πολύπλοκης φύσης της περιοχής ...

- Το σκηνικό που διαμορφώνεται στην Ευρώπη;

- Η Ευρώπη απέτυχε. Θεωρώ ότι σε αυτό το ΚΚΕ έχει απίστευτο δίκιο. Δεν είναι Ευρώπη των λαών. Πρέπει να διαλυθεί με ταχύτατους ρυθμούς και με εκείνους τους συσχετισμούς δύναμης που η διάλυση δεν θα συνεπάγεται και αιματοκύλισμα. Απέτυχε γιατί δεν ήταν ποτέ ένωση λαών και τώρα χρειάζεται τη σιδερένια μπότα για να κρατήσει τις καπιταλιστικές αντιφάσεις και συγκρούσεις που γεννήθηκαν στο εσωτερικό της. Εμφανίζουν τώρα τη φράση κλειδί: αειφόροςανάπτυξη, η οποία είναι αειφόρος καπιταλιστική ανάπτυξη. Η αειφόρος καπιταλιστική ανάπτυξη μπορεί να γίνει μόνο αειφόρος δολοφονική των λαών ανάπτυξη. Δεν μπορεί να είναι αλλιώς. Ποια Ευρώπη να προχωρήσει, πού;

- Ανοίγουν, πάντως, έντεχνα τη συζήτηση περί νομιμότητας.

- Ε βέβαια, ή ανομία, ή νομιμότητα. Εδώ θα θυμηθώ κάτι: Πόσο αποδεκτός σοσιαλδημοκρατικά, όπως και σήμερα, ήταν ο νόμος περί εκτοπίσεων του Βενιζέλου που έγινε για την αντιμετώπιση της ζωοκλοπής. Με αυτόν το νόμο έγιναν όλες οι εξορίες και όλα τα ξερονήσια στην Ελλάδα. Με αυτόν το νόμο, με τρεις λεξούλες: Διατάραξη κοινωνικής ειρήνης. Αυτό είναι σήμερα εδώ. Έτσι είχαμε αγροτοδικεία, έτσι είχαμε μαθητοδικεία, έτσι είχαμε κατασχέσεις τρακτέρ. Έτσι θα κάνουν και στα διόδια. Θέλει πολιτική έκφραση, ουσιαστική έκφραση και οργάνωση! Πού χτυπάς, πώς χτυπάς, πότε χτυπάς, γιατί χτυπάς και κυρίως πού στοχεύεις.

- Γύρω από συγκεκριμένα ζητήματα θα μπορούσε η Αριστερά να συνεργαστεί; Μια -έστω και μικρή- νίκη για ένα θέμα δεν θα άλλαζε σταδιακά συνειδήσεις; Δεν θα έκανε τον κόσμο να αντιληφθεί ότι έχει δύναμη στα χέρια του;

- Θα σου έλεγα σε έναν παρελθόντα χρόνο ναι. Την εποχή της σύμπλευσης για την απλή αναλογική, για παράδειγμα, ήταν πιο αισιόδοξα τα πράγματα απ' ό,τι σήμερα... Σήμερα υπάρχει ανάγκη συζήτησης και κουβέντας από τα κάτω. Αλλά πρέπει, ας πούμε, να καταδικαστεί η συμφωνία μερών της Αριστεράς με ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. στην ΚΕΔΚΕ. Τι μπορείς να συνενώσεις σήμερα στον Καλλικράτη; Τίποτα. Έχει εγγράψει άθλιες υποθήκες η ενδοαριστερή σύγκρουση ως τα σήμερα. Μακάρι να το δείξει η εποχή αλλά υπό τις παρούες συνθήκες είναι δύσκολο.

Στην Ελλάδα του σήμερα, ποια ελπίδα σοβαρής περίθαλψης μπορεί να έχει κάποιος που δεν έχει μια; Το παραπάνω ερώτημα αφορά και τους κυβερνητικούς «μεταρρυθμιστές» και τους απεργούς ιατρούς που κονταροχτυπιούνται, αυτές τις μέρες, για το... καλό μας.

Την απάντηση, δυστυχώς, τη γνωρίζουμε από προσωπικές εμπειρίες ή εμπειρίες γνωστών και φίλων όλοι μας: Χωρίς φακελάκι και γνωριμίες δεν υπάρχει καμία ελπίδα. Ο λόγος της απελπισίας (για όποιον δεν έχει μια) είναι απλός...
Το σύστημα υγείας διαμορφώνεται και καθορίζεται από την απάντηση που δίνει η πολιτική οργάνωση μιας κοινωνίας στο εξής ερώτημα: Είναι η υγεία εμπόρευμα; Δε νομίζουμε ότι υπάρχει κανείς που αμφισβητεί την απάντηση που έχει δοθεί (και) στη χώρα μας: Ο χώρος της υγείας περιγράφει μια μπίζνα δισεκατομμυρίων... Από τη στιγμή, λοιπόν που η υγεία από κοινωνικό αγαθό έχει μετατραπεί σε εμπόρευμα είναι προφανές ότι αφορά όσους είναι σε θέση να το πληρώσουν. Οι υπόλοιποι στον Καιάδα...

Υπό αυτήν την έννοια, ακούγεται εξόχως γοητευτική η διάθεση της κυβέρνησης να προχωρήσει σε «βαθιά τομή» στο χώρο.

Όμως, ας μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις: το τοπίο που επιδιώκει να διαμορφώσει η κυβέρνηση, περιγράφεται από τις περικοπές κατά 50% των δημοσίων δαπανών για την υγεία τις οποίες προβλέπει ο προϋπολογισμός του 2011.

Τι σημαίνει αυτό το μαχαίρι στις δημόσιες δαπάνες για την υγεία; Αυτό θα γίνει αντιληπτό πολύ σύντομα απ’ όσους θα υποχρεωθούμε να αναζητήσουμε υπηρεσίες σε ιδιωτικά κέντρα τα οποία ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια στις γειτονιές της Αθήνας σπεύδοντας να καλύψουν το κενό που δημιουργεί η ταχύτατη διάλυση του (αποσαρθρωμένου) δημόσιου ιστού περίθαλψης


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Επίκαιρο"

Μέχρι σήμερα ο Γιώργος κυβερνούσε μία χώρα διεφθαρμένων. Τώρα κυβερνάει μια χώρα διεφθαρμένων, ασύδοτων, τζαμπατζήδων, φλασάκηδων, σαλεμένων μοναχομισθοφάηδων εργατών, υπαλλήλων ΔΕΚΟ, νταλικέρηδων, φαρμακοποιών, γιατρών, αγροτών κλπ που κάθε τόσο υποτροπιάζουνε και διασαλεύουν για ψύλλου πήδημα την εύρυθμη κοινωνική λειτουργία.

Ευτυχώς, κάθε φορά που βρίσκεται «έξω από δω», έχει διαθέσιμη την απορροφητική και αντικραδασμική βάτα της Άνγκελα Μέρκελ, όπου μπορεί να σκύβει και να κλαίει, όποτε χτυπάει κορύφωση ο εύλογος καημός του. Εκείνη μάλιστα τρέφει για πάρτη του έντονα πατρικά αισθήματα και, παρότι τη σιχαίνεται τη μύξα του Νότου, τον συμμερίζεται και δεν τον σαλαγάει από τον ώμο της…
Του δίνει μονάχα που και που κανένα χαρτομάντιλο A4 με ψιλά γράμματα, για να βάζει υπογραφές και να ξεχνιέται. Διότι πίκρα μεγαλύτερη δεν υπάρχει από το να είσαι ένας συγκροτημένος, ακριβοδίκαιος, διορατικός, αθλητικότατος, μεταρρυθμιστής ηγέτης και να σου τρελαίνεται από κάτω ο λαός και να μη σ’ αφήνει με την πρώτη να αποδείξεις σε βάρος του την αξία σου…

Πέντε- δέκα λογικοί έχουνε απομείνει στα κανάλια κι άλλοι τόσοι στη χλιδή και στο απυρόβλητο, αλλά τι να φτουρήσουνε αυτοί, τη στιγμή που το δοβλέτι έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο φρενοκομείο. Σε Σπινατρελόγκα…

Κάθεται ο καψερός μαζί με τους υπουργούς του και φιλοτεχνούνε υπέροχα νομοσχέδια κι αντί να τα πάρουνε με κατάνυξη στα χέρια τους οι πολίτες και να τα βιβλιοδέσουνε με δικά τους έξοδα, για να έχουνε, αύριο- μεθαύριο, τον καιρό της ανεργίας, λογοδιακεκριμένα πονήματα να διαβάζουνε, του τα τοποθετούνε με τα προκατειλημμένα απεργιακά τους καμώματα στους προσωπικούς τους καταστροφείς εγγράφων. (Μη μας ρωτήστε πού βρίσκεται ο προσωπικός καταστροφέας εγγράφων. Καθένας τον έχει εκεί που ξέρει…). Και μιλάμε για κείμενα διαμάντια, συλλεκτικά αιγυπτουργήματα, με την υπογραφή της τρόικας στην ούγια…

Εφόσον λοιπόν ο λαός αρνείται να μετάσχει της Παιδείας της ημετέρας Κυβέρνησης, καταπίνοντας απνευστί τα κείμενα της νομοθετικής λογοτεχνίας που του σερβίρουν, δεν του έχει μείνει άλλη λύση του δόλιου πρωθυπουργού, από το να κυκλοφορήσει την πολιτική του σε δισκία αντι- κούκου και να τα χορηγήσει σε κάθε τρελαμένο. Πλην όμως, δεν του απόμεινε κανείς για να τα συνταγογραφήσει κατευθυνόμενα. Και οι γιατροί τρελάθηκαν και οι φαρμακοποιοί τρελάθηκαν και οι Ουκρανές αποκλειστικές δεν αισθάνονται πολύ καλά τελευταίως…

Όσο για τους χαϊδεμένους πανεπιστημιακούς δόκτορες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν κάποια λύση, αυτοί δε συνταγογραφούνε τζάμπα ούτε αυγά τηγανητά. Ξεχαπάκωτο θα μείνει το εκλογικό σώμα κι ό,τι προφτάσει να σώσει με τις εναλλακτικές θεραπείες το παρδαλό και ασυνάρτητο τηλεσυνάφι… πρόφτασε…

Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρεκί"
Καθώς η χώρα ζει πλέον στον αστερισμό του σκανδάλου της Siemens και στη συνακόλουθη αφερεγγυότητα του ελληνικού πολιτικού συστήματος, από διάφορες πλευρές τίθεται το ζήτημα της αποζημίωσης του Ελληνικού Δημοσίου για την ηθική και υλική βλάβη που έχει υποστεί από τη Siemens.

Μια σημαντική πλευρά της υλικής ζημίας του Ελληνικού Δημοσίου και των συναφών δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών αφορά και στο ζήτημα του δημοσίου χρέους.

Όπως έχει προκύψει από την Εξεταστική Επιτροπή, το σκάνδαλο της Siemens επικεντρώνεται κυρίως στις προγραμματικές συμβάσεις του ΟΤΕ, στις προμήθειες του ΟΣΕ, στο C4I, στους ηλεκτρονικούς μεταφραστές κ.λπ.

Δημόσιος δανεισμός και Siemens
Η αγορά εξοπλισμού και υλικών από τη Siemens, που έγινε από τον ΟΤΕ, τον ΟΣΕ, τις υπόλοιπες ΔΕΚΟ αλλά και από το Ελληνικό Δημόσιο, πραγματοποιήθηκε κατά κύριο λόγο μέσω δανεισμού από ελληνικές και ξένες τράπεζες.

Ειδικότερα, ο ΟΣΕ αγόρασε από τη Siemens αυτοκινητάμαξες που εξυπηρετούν κυρίως τον προαστιακό, ηλεκτράμαξες, κ.λπ.

Η εν λόγω αγορά πραγματοποιήθηκε με σύναψη δανείων που αποτελούν μέρος του χρέους του ΟΣΕ (ύψους τουλάχιστον 10 δις ευρώ) που με απόφαση της τρόικας έχει πλέον προστεθεί στο ελληνικό δημόσιο χρέος, το οποίο ανέρχεται σε τουλάχιστον 330 δις ευρώ.

Είναι, λοιπόν, προφανές ότι μέρος του ελληνικού δημοσίου χρέους προέρχεται από σύναψη δανείων ή από χορήγηση εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου για αγορά του παραπάνω εξοπλισμού από τη Siemens στην οποία παράνομα ανατέθηκαν οι εν λόγω προμήθειες λόγω μίζας και «μαύρων ταμείων».

Ευρωζώνη και υπερχρέωση της Ελλάδας
Όμως και η ίδια η υπερχρέωση της χώρας, η οποία προέκυψε μετά την ένταξη της χώρας στην Ευρωζώνη, οφείλεται σε παράνομες ενέργειες των εποπτικών Αρχών της ΕΕ, οι οποίες αν και γνώριζαν ότι η χώρα παραβιάζει τα κριτήρια δημοσιονομικής πειθαρχίας του Συμφώνου Σταθερότητας και του Μάαστριχτ, εντούτοις έκαναν τα στραβά μάτια προκειμένου να συνεχίζεται η απρόσκοπτη εξαγωγή γερμανικών και γαλλικών καταναλωτικών προϊόντων και βιομηχανικού εξοπλισμού στη χώρα μας.

Ειδικότερα, ο επικεφαλής των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης Ζαν Κλοντ Γιούνκερ σε πρόσφατες δηλώσεις του ομολόγησε εντελώς κυνικά πως «οι Ευρωπαίοι γνώριζαν ότι κάποια μέρα η Ελλάδα θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δημοσιονομική κρίση που την έπληξε στις αρχές του χρόνου» (Κέρδος, 9/10/2010, σελ. 3). «Έτσι», συνέχισε, ο κ. Γούνκερ, «ήταν φανερό ότι κάποια μέρα η Ελλάδα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει αυτό το είδος του προβλήματος και ήξερα ότι το πρόβλημα αυτό θα έφτανε, διότι συζητούσαμε, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, ο πρόεδρος Ζαν Κλοντ Τρισέ στην ΕΚΤ, η Επιτροπή κι εγώ ο ίδιος, για τις προοπτικές αυτού που δεν ήταν τότε γνωστό, όπως αυτό που αποκαλούμε “ελληνική κρίση”». Και συνέχισε με ιδιαίτερα αποκαλυπτικό τρόπο: «Ήξερα ακόμη ότι η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα. Αλλά εγώ δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα».

Επομένως, ένα τεράστιο τμήμα του ελληνικού δημοσίου χρέους οφείλεται σε μια συμπαιγνία του δικομματισμού, των εποπτικών Αρχών της ΕΕ και της πολιτικής και οικονομικής ευρωπαϊκής ελίτ, προκειμένου να αποκομίζουν οικονομικά οφέλη εις βάρος του ελληνικού λαού.

Έτσι η χώρα μας υπερχρεώθηκε χωρίς όμως να έχει και κάποιο σχετικό οικονομικό όφελος.

Ως εκ τούτου, το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού δημοσίου χρέους στην ουσία συνιστά «απεχθές ή επονείδιστο χρέος» (odious debt) και για το λόγο αυτό η ελληνική πλευρά έχει κάθε δικαίωμα όχι μόνο να αρνηθεί νόμιμα την εξόφλησή του, αλλά να προχωρήσει και στη μονομερή διαγραφή του.

«Απεχθές χρέος» και Διεθνές Δίκαιο
Η έννοια του «απεχθούς χρέους» εμφανίζεται για πρώτη φορά στο Διεθνές Δίκαιο με αφορμή την άρνηση των ΗΠΑ να εξοφλήσουν το χρέος της Κούβας προς την Ισπανία το 1898. Συγκεκριμένα, οι ΗΠΑ ισχυρίστηκαν τότε ότι το χρέος της Κούβας προς την Ισπανία είχε δημιουργηθεί ως αποτέλεσμα συμπαιγνίας της κουβανικής «ηγεσίας» με τους Ισπανούς πιστωτές προκειμένου να κερδοσκοπήσουν εις βάρος του κουβανικού λαού κατά τη διάρκεια της ισπανικής αποικιοκρατίας.

Για το λόγο αυτό οι ΗΠΑ, που εν τω μεταξύ είχαν καταλάβει την Κούβα μετά τον αμερικανο-ισπανικό πόλεμο, αρνήθηκαν την εξόφληση του κουβανικού χρέους στην Ισπανία.

Μερική εφαρμογή της ρήτρας του «απεχθούς χρέους» έγινε και το 1919 από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, με αφορμή τα πολωνικά χρέη προς τις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Πρωσίας.

Στην πορεία, η Σοβιετική Ένωση, το 1921, αρνήθηκε να πληρώσει το τσαρικό χρέος με την αιτιολογία ότι κανένας λαός δεν ήταν υποχρεωμένος να πληρώσει χρέη προς τους δανειστές του που τον είχαν αλυσοδέσει επί αιώνες.

Ακολούθησε το 1923 η γνωστή υπόθεση «Μεγάλη Βρετανία κατά Κόστα Ρίκα», στην οποία έγινε για πρώτη φορά δεκτή η εφαρμογή της θεωρίας του «απεχθούς χρέους».

Πάντως, η θεωρητική επεξεργασία του δόγματος του «απεχθούς χρέους» οφείλεται στο Ρώσο καθηγητή Alexander Nahum Sack το 1927, που διατύπωσε στο Παρίσι με μεγαλύτερη σαφήνεια τους όρους και τις προϋποθέσεις εφαρμογής της θεωρίας του «απεχθούς χρέους».

Έτσι, τρεις είναι οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία «απεχθούς χρέους»:

1. Ο δανεισμός να έγινε με ανήθικο και παράνομο τρόπο, χωρίς τη συγκατάθεση των πολιτών, στη βάση μιας λεόντειας σύμβασης.

2. Τα δάνεια να μην χρησιμοποιήθηκαν προς το συμφέρον του λαού και της χώρας, αλλά, αντίθετα, να σπαταλήθηκαν σε δραστηριότητες που δεν ωφέλησαν το έθνος.

3. Ο πιστωτής να ήταν ενήμερος γι’ αυτή την κατάσταση και, παρά ταύτα, να προχώρησε στο δανεισμό.

Τη ρήτρα του «απεχθούς χρέους» χρησιμοποίησε πρόσφατα και ο Ισημερινός που διέγραψε μονομερώς ένα μεγάλο μέρος του δημοσίου χρέους του. Καθώς η υπερχρέωση των κρατών προχωρά με ταχύτατους ρυθμούς, η εφαρμογή της θεωρίας του «απεχθούς χρέους» κερδίζει συνεχώς έδαφος. Μάλιστα το ζήτημα του «απεχθούς χρέους» αποτέλεσε αντικείμενο και πρόσφατης μελέτης της ίδιας της Διεθνούς Τράπεζας.

Ειδική Επιτροπή για το «απεχθές χρέος»
Είναι πλέον σαφές ότι το σκάνδαλο Siemens αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τη συγκρότηση ανεξάρτητης Επιτροπής, η οποία, όπως προτείναμε ήδη, θα εξετάσει τεκμηριωμένα το ζήτημα του «απεχθούς χρέους» στην περίπτωση της χώρας μας. Ανάλογη πρόταση έχει κατατεθεί και από τη Σοφία Σακοράφα.

Άλλωστε το σκάνδαλο της Siemens δεν αποτελεί το μοναδικό οικονομικό σκάνδαλο το οποίο οδήγησε σε υπερχρέωση συγκεκριμένες δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς. Υπάρχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, κι άλλες περιπτώσεις με «μαύρα ταμεία» και μίζες όχι μόνο γερμανικών, αλλά και γαλλικών και άλλων επιχειρήσεων.

Αλλά και ο τρόπος με τον οποίο προέκυψε η υπερχρέωση της χώρας στο πλαίσιο της Ευρωζώνης πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο της εν λόγω Επιτροπής, όπως επίσης και η αποικιοκρατική δανειακή σύμβαση Ελλάδας - κρατών Ευρωζώνης, η οποία μάλιστα δεν έχει καν κυρωθεί από την ελληνική Βουλή. Το ίδιο ισχύει και για τους όρους δανεισμού από το ΔΝΤ.

Προκειμένου να είναι αποτελεσματικό αλλά και αμερόληπτο το έργο της εν λόγω Επιτροπής, θα πρέπει να στελεχωθεί με προσωπικότητες που εγγυώνται πράγματι την αμεροληψία και την ανεξαρτησία.

Ταυτόχρονα, θα πρέπει να έχει την άμεση συμπαράσταση και συνεργασία της κοινωνίας των πολιτών, επιστημονικών φορέων αλλά και των σωματείων των εργαζομένων σε όλες τις ΔΕΚΟ και το Δημόσιο μια και οι εργαζόμενοι μπορούν να συμβάλλουν αποφασιστικά στην ενημέρωση της εν λόγω Επιτροπής.

Αυτό είναι ένα ερώτημα που μας απασχολεί όλους και όχι μόνο εμάς τους Έλληνες, αλλά και τους ξένους που βλέπουν τον ευτελισμό και την εξαθλίωση στην οποία οδηγείται ο λαός μας. Όλοι θέλουμε κάτι να συμβεί για να αλλάξει αυτή η τραγελαφική κατάσταση, όλοι θέλουμε να συμμετάσχουμε σε έναν ξεσηκωμό, αλλά αφενός δεν βλέπουμε καμία αξιόλογη κίνηση, κανέναν ηγέτη, αφετέρου δεν έχουμε στόχο, δεν ξέρουμε ποιος είναι ο εχθρός και για ποιον ακριβώς σκοπό να αγωνιστούμε.
Μήπως για να φύγει το ΠΑΣΟΚ και να έρθει η Νέα Δημοκρατία; ή το ΚΚΕ; ή ο ΣΥΡΙΖΑ; ή ο ΛΑΟΣ;
Πέστε μας είναι λόγος αυτός για να βγει κανείς στο δρόμο με κίνδυνο ακόμα και να σκοτωθεί;

Οι Τυνήσιοι είχαν έναν εχθρό και ένα στόχο. Το ίδιο και οι Αιγύπτιοι. Η εξαθλίωσή τους είχε προφανή αιτία. Ο εχθρός ήταν τα διεφθαρμένα ολοκληρωτικά μονοκομματικά καθεστώτα που ενσάρκωναν οι Μπέν Άλι και ο Μουμπάρακ και ο στόχος ήταν ο εκδημοκρατισμός με την αλλαγή του πολιτικού συστήματος με άλλο πολυκομματικό και άνοιγμα της εξουσίας στο λαό. Αυτοί είναι πραγματικά λόγοι για τους οποίους μπορεί ένας λαός να ξεσηκωθεί και να θρηνήσει ακόμα και νεκρούς.

Εδώ όμως στη χώρα μας για ποιο λόγο να επαναστατήσουμε; Εδώ και πολλά κόμματα έχουμε και ο καθένας έχει επιλογές και ψηφίζει ότι θέλει.
Επομένως,… όλοι μας, διαψεύστε το αν μπορείτε, λέμε ότι εμείς φταίμε που τους ψηφίζουμε.
Επομένως γιατί να επαναστατήσουμε;
Δημοκρατία έχουμε, πολλά κόμματα έχουμε, εμείς λοιπόν φταίμε που ψηφίζουμε συγκεκριμένα πρόσωπα, άρα γιατί να επαναστατήσουμε;
Και εναντίον τίνος να επαναστατήσουμε; Εναντίον του εαυτού μας μήπως;
Δηλαδή να βγούμε έξω και να σκοτωθούμε γιατί μας φταίει το ξερό μας το κεφάλι;

Είναι όμως έτσι φίλοι μας;

Όχι. Στην πραγματικότητα το δικό μας πολιτικό καθεστώς είναι πολύ χειρότερο από αυτό της Αιγύπτου και θα εξηγήσουμε το γιατί.

Μέχρι τώρα είπαμε ότι το δικό μας πολιτικό καθεστώς είναι χειρότερο από εκείνο της Αιγύπτου, παρότι έχουμε επιλογές κομμάτων και ψηφίζουμε ελεύθερα. Αυτό ξενίζει στο πρώτο άκουσμα και μοιάζει ανεδαφικό. Κι όμως είναι απόλυτη αλήθεια.
Για να αντιληφθεί όμως κανείς αυτή την αλήθεια και να δει ότι ο βασιλιάς (Ελληνική Δημοκρατία) είναι γυμνός, θα πρέπει να κάνει μια υπέρβαση σκέψης. Παλιότερα οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν μόνο τις τρεις διαστάσεις μέχρι που αποδείχτηκε ότι υπάρχει και τέταρτη διάσταση.

Ακριβώς και στη δική μας περίπτωση, απαιτείται μια υπερβατική σκέψη για να αντιληφθούμε ότι το πολιτικό μας σύστημα είναι ολοκληρωτικό καιμόνο κατ’ επίφαση πολυκομματικό, παρότι εμφανισιακά μοιάζει με ένα ανοικτό πολυκομματικό δημοκρατικό πολιτικό σύστημα. Όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, τότε θα αντιληφθούμε ότι το δικό μας σύστημα είναι χειρότερο από εκείνο της Αιγύπτου, καθόσον, τουλάχιστον το Αιγυπτιακό το έχεις απέναντί σου και γνωρίζεις τον τρόπο να το πολεμήσεις, αντίθετα το δικό μας φοράει προβιά δημοκρατίας, μας εξαπατά και μας υποσκάπτει εκ των έσω, με αποτέλεσμα να μας ακυρώνει και να μην γνωρίζουμε πώς να το αντιμετωπίσουμε, ενώ τα μέλη του συστήματος απολαμβάνουν ήσυχα την εξουσία τους σε βάρος μας. Νομίζουμε ότι φταίμε εμείς με τις επιλογές που κάνουμε, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχουμε επιλογές.

Για προσέξτε…

Το πολιτικό μας σύστημα δεν είναι ανοιχτό στην ελεύθερη εναλλαγή των λαϊκών δυνάμεων στην πολιτική εξουσία. Είναι ένα κλειστό κλάμπ και τα διάφορα κόμματα που το συναποτελούν, δεν είναι παρά… διάφορες φατρίες αυτού του κλάμπ.
Τα δύο κόμματα εξουσίας (ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία) κυριαρχούνται ουσιαστικά από τρεις πολιτικές οικογένειες, με τους δορυφόρους τους, ενώ τα δυο αριστερά κόμματα προσφέρουν ηθική νομιμοποίηση στο σύστημα, με την παρουσία τους εντός του συστήματος και κάλυψη του συστήματος με την σιωπή τους στη δράση και τη διαφθορά του συστήματος, προκειμένου το σύστημα να τα ανέχεται και να μην τα αποβάλει. Δηλαδή εξαργυρώνουν την “νομιμοφροσύνη” τους στο σύστημα με ένα ξεροκόμματο εξουσίας, από τον κίνδυνο να μην έχουν τίποτα.

Η είσοδος σ’ αυτό το κλάμπ δεν είναι ελεύθερη, αλλά απόλυτα ελεγχόμενη από μέσα. Η ανανέωση γίνεται μόνο με τους όρους του συστήματος και εισάγονται μόνο οι αρεστοί και ελεγχόμενοι, οι οποίοι και προβάλλονται από τα ΜΜΕ, προκειμένου να έχουν σίγουρη επιτυχία. Ελεύθερες και επικίνδυνες προσωπικότητες απορρίπτονται. Γι’ αυτό και τόσα χρόνια, ήδη έχουμε μπει στον 210 αιώνα, βασιλεύει η κληρονομική διαδοχή, η αναξιοκρατία, η διαφθορά, ο πολιτικός επαγγελματισμός και η διαπλοκή με τους οικονομικούς χορηγούς του συστήματος και τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ. Στην Αίγυπτο ο Μουμπάρακ είναι στην εξουσία από το 1981, αντίθετα στην Ελλάδα η δυναστεία Παπανδρέου είναι μέσα στο πολιτικό σύστημα από το 1940 και έπεται συνέχεια.

Αυτό το κλειστό πολιτικό σύστημα κτίζεται πάνω σε τρεις θεσμούς, οι οποίοι και το οριοθετούν από το υπόλοιπο κοινωνικό σώμα και εξασφαλίζουν την αυτονομία του:

1) Στο αντιδημοκρατικό όριο του 3%.

2) Στην ενισχυμένη αναλογική και

3) Στην έλλειψη ουσιαστικά του Πρόεδρου της Δημοκρατίας ως πραγματικού αντίβαρου στις αυθαιρεσίες του Συστήματος.

Οι δύο πρώτοι θεσμοί αφορούν τον εκλογικό νόμο και ο τρίτος αφορά το Σύνταγμα.

Μήπως άκουσε κανείς ποτέ τα δύο κόμματα εξουσίας να μιλάνε για κατάργηση του 3% ή για απλή αναλογική; Ποτέ δεν θα τα ακούσετε.
Γιατί άλλωστε να το κάνουν;
Για να χάσουν την απόλυτη εξουσία και τον έλεγχο του δημοσίου χρήματος;
Προτιμούν τη σίγουρη εναλλαγή στην εξουσία αυτοδύναμων κυβερνήσεων, με τη λογική του “ώριμου φρούτου”, παρά να μπλέξουν σε περιπέτειες με συγκυβερνήσεις που θα τους στερήσουν τον απόλυτο έλεγχο του δημοσίου χρήματος.
Βέβαια η Νέα Δημοκρατία βλέπει εξουσία, μόνο όταν θέλει το Σύστημα ΠΑΣΟΚ να κάνει ένα διάλειμμα για να της φορτώσει τα κακώς κείμενα, ώστε να επανέλθει στη συνέχεια δριμύτερο, αλλά αυτό αφορά την ίδια και τους ηγέτες της. Αφού έτσι την βρίσκει, σε μας περισσεύει.

Είδε μήπως κανείς σας τα αριστερά κόμματα να μάχονται δυναμικά για την κατάργηση του 3% ή για απλή αναλογική; Όχι βέβαια και ούτε πρόκειται, παρά τα χλιαρά κλισέ τους.

Ποτέ το ΚΚΕ δεν θα ήθελε να μπούνε στη Βουλή και άλλα αριστερά κινήματα και να απολέσει το μονοπώλιο της επαναστατικότητας. Ούτε φυσικά θέλει απλή αναλογική και να είναι έτσι αναγκασμένο να συγκυβερνήσει. Μετά την κατάρρευση της κοσμοθεωρίας του, προτιμά ως απολίθωμα, τη σιγουριά της μικρότητας μέσα στο κλειστό πολιτικό σύστημα και την πολιτική λαθροεπιβίωση, παρά τον κίνδυνο που ενέχουν τα δυναμικά δημοκρατικά ανοίγματα.

Τα ίδια φυσικά και χειρότερα συμβαίνουν και με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ προτιμάει να μείνει ακόμα και εκτός Βουλής, παρά να καταργηθεί το 3%, γιατί απλούστατα αν καταργηθεί το 3%, θα διαλυθεί σε δέκα ανεξάρτητα κομματίδια. Ούτε φυσικά επιθυμεί την απλή αναλογική, γιατί κάτι τέτοιο θα τον διέλυε εξ αιτίας της συμμετοχής του σε συγκυβέρνηση και ως εκ τούτου λήψης αντιλαϊκών μέτρων. Προτιμά λοιπόν και ο ΣΥΡΙΖΑ τη σιγουριά της μικρότητας και της λαθροεπιβίωσης μέσα στο υπάρχον κλειστό πολιτικό σύστημα, παρά τον κίνδυνο των δημοκρατικών ανοιγμάτων στο σύστημα.

Απόδειξη της ενότητας του ολοκληρωτικού πολιτικού συστήματος, είναι η πλήρης κάλυψη μεταξύ των πολιτικών, ανεξαρτήτως κομμάτων, τόσο στην περίπτωση της ασυλίας των βουλευτών και της ευθύνης των υπουργών, όσο και στην ομόθυμη στήριξη των διαφόρων πολιτικών προνομίων σε βάρος του δημοσίου χρήματος. Είδατε ποτέ να καταδειχθεί ένας υπεύθυνος πολιτικός; Θα περιμένετε ακόμα 100 χρόνια και βάλε.

Όλοι λοιπόν προτιμούν το σύστημα κλειστό με απαγόρευση ανεξέλεγκτης εισόδου νέων λαϊκών δυνάμεων. Αυτό λοιπόν το κλειστό πολιτικό σύστημα, το απόλυτα και μοναδικά υπεύθυνο για τη σημερινή οικονομική κρίση, έχει το θράσος να θέλει να λαθροεπιβιώσει εξαθλιώνοντας και εξοντώνοντας το λαό και θα το πάει μέχρι τέρμα, αν δεν ανατραπεί από συνειδητοποιημένο λαϊκό ξεσηκωμό.

Η έλλειψη στην ουσία Προέδρου της Δημοκρατίας, αφού τις αρμοδιότητές του τις πήρε με την αναθεώρηση που έκανε στο Σύνταγμα ο Ανδρέας Παπανδρέου (εκλεκτό μέλος και αυτός του κλειστού πολιτικού συστήματος και γέννημα της οικογενειοκρατίας), στερεί το πολίτευμα της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας από τον έτερο ισχυρό πόλο ισορροπίας του, δηλαδή τον Πρόεδρο, με αποτέλεσμα το πολιτικό μας σύστημα να είναι μονοπρόσωπο και ολοκληρωτικό. Φανταστείτε να είχε τη δυνατότητα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να προκηρύξει δημοψήφισμα; ή έστω να απευθύνει ένα διάγγελμα για να συμβουλεύσει τον ελληνικό λαό. Σήμερα, αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απευθύνει για παράδειγμα από μόνος του διάγγελμα, χωρίς προηγουμένως να το έχει ελέγξει και να το έχει υπογράψει ο πρωθυπουργός, θα κάνει συνταγματικό πραξικόπημα. Που είναι λοιπόν ο εξισορροπητικός ρόλος του υπέρτατου θεσμού του πολιτεύματος; Ποια η χρησιμότητα της ύπαρξής του;

Πως λοιπόν να επαναστατήσει ο λαός, για να έλθουμε στο ερώτημα του άρθρου, αφού δεν έχει συνειδητοποιήσει το πρόβλημα;
Γιατί ενδεχομένως να κινδυνεύσει ακόμα και να σκοτωθεί κάποιος;
Για να αλλάξει στην εξουσία η μια φατρία με την άλλη;
Βλέπουμε όλοι μας, ότι αυξάνεται συνεχώς η αποχή από τις εκλογές. Στις δημοσκοπήσεις βγαίνει καταλληλότερος για πρωθυπουργός ο «κανένας». Αλλά όλος αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να αντιληφθεί τι φταίει και γιατί συμπεριφέρεται έτσι. Αντιλαμβάνεται μεν το μάταιο της ψηφοφορίας (άλλαξε ο μανολιός λέει ο λαός μας), αλλά δεν μπορεί ακόμα να αντιληφθεί την άλλη διάσταση. Έχει αιχμαλωτιστεί στο ότι το πολιτικό μας σύστημα είναι καλό και δημοκρατικό και πιστεύει ότι φταίνε οι πολίτες με τις επιλογές τους.

Πρώτα λοιπόν πρέπει να συνειδητοποιηθεί ο πραγματικός εχθρός, δηλαδή το κλειστό και αυτόνομο από την κοινωνία πολιτικό σύστημα, να συνειδητοποιηθεί ο στόχος, ο οποίος δεν είναι άλλος από το άνοιγμα στο λαό του πολιτικού συστήματος, με την αλλαγή του Συντάγματος και μετά να γίνει ο ξεσηκωμός.
Διαφορετικά θα είναι ένας ξεσηκωμός που εύκολα θα καπελωθεί και δεν θα καταλήξει πουθενά.



Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρεκί"
Διαβάζω την είδηση της καθημερινής για τα –πολύ χαμηλά- επιτόκια δανεισμού στις αρχές του 2009 και σκέφτομαι… Τι περιμένανε τα ξένα κεφάλαια και δεν ανεβάζανε τότε τα spreads;

  • Παρόλο που η Αθήνα είχε καεί λίγες μέρες πριν (Δεκέμβρης 2008)…
  • Παρόλο που είχε καεί η χώρα από πυρκαγιές το προηγούμενο καλοκαίρι…
  • Παρόλο που το βατοπέδι είχε στοχοποιήσει την πλειοψηφία των κυβερνώντων….
  • Παρόλο που ήταν εμφανέστατη η αδυναμία της κυβέρνησης να επιφέρει την παραμικρή μεταρρύθμιση.
  • Παρόλο που εμφανώς η κυβέρνηση στήριζε τα Ρωσικά συμφέροντα…
  • Παρόλο που ο κανένας ήταν πιο ο πιο δημοφιλής πολιτικός…

Τόσα και τόσα είχαν γίνει… και όμως… τα ξένα κεφάλαια… περίμεναν υπομονετικά…

Τι περιμένανε άραγε;

  • Περίμεναν ίσως, αυτόν που θα μπορούσε να κάνει αυτά που θέλουν…;
  • Περίμεναν ίσως, αυτόν που θα μπορούσε να περάσει περισσότερα μέτρα, χωρίς να ανοίξει μύτη…;
  • Περίμεναν ίσως, αυτόν που σε κάθε αλλαγή που θέλανε να επιβάλουν, ήταν πρώτος στο πεζοδρόμιο και στις πορείες…;
  • Τον αντιεξουσιαστή που μπορεί να γίνει αντιεξουσιαστής στην εξουσία και να επιβάλλει στους «απείθαρχους» αριστερούς τα μέτρα που έπρεπε να επιβάλουν;
  • Το «σύστημα» ήθελε να τον επιβραβεύσει για τον λαϊκισμό του ή να τον τιμωρήσει για την άγνοια του;
  • Ήθελε να τον υποχρεώσει να παπαγαλίζει την παγκόσμια διακυβέρνηση ή να τον επιβραβεύσει που την προωθεί;
  • Ήθελε να ακυρώσει παλαιές συμφωνίες ή/και να κάνει νέες διαφορετικών συμφερόντων…;
  • Τι περίμενε το ξένο κεφάλαιο από τον Καραμανλή;

Μα είναι πολύ απλό.

Περίμενε να φύγει και να γίνει ο μόνος υπεύθυνος για ΟΛΑ!

Όπως και έγινε, ο Καραμανλής έπρεπε να φύγει… και έφυγε.

Όχι μόνο να φύγει αλλά και να εξοντωθεί, ως πολιτικά άχρηστο, τεμπέλικο και παχύδερμο υποκείμενο… που δεν έκανε αυτά που έπρεπε.

Και έτσι έγινε!

Δεν ήταν ικανός να προωθήσει τα συμφεροντά τους όπως έπρεπε, ένας νέος πιο «ικανός» ηγέτης έπρεπε να τοποθετηθεί στην θέση του και τοποθετήθηκε…

Και είναι ικανός, ναι, πραγματικά ικανός, να περάσει ότι θέλουν, να βοηθήσει το σύστημα.

Να βοηθήσει αλλάξουν χέρια δεκάδες δισεκατομμυρίων χρεών, να γίνει ενυπόθηκος ο δανεισμός μας, να εναρμονιστούν τα πάντα με τις οδηγίες τους.

Να κάνει μια ολόκληρη –πρώην- ανεξάρτητη χώρα να εκλιπαρεί για… Παγκόσμια διακυβέρνηση.

Να κάνει μια ολόκληρη χώρα να ελπίζει ανάπτυξη από τις πράσινες επενδύσεις και τα ποιοτικά μεσογειακά τρόφιμα.

Να επιβάλει κατάρρευση των υπεραξιών της χώρας, υποτιμώντας την αξία της κρατικής και ιδιωτικής περιουσίας, αλλά κάνοντας πιο φθηνές τις «επενδύσεις» δηλαδή εξαγορές στην Ελλάδα….

Είχε έργο το ξένο κεφάλαιο να κάνει στην χώρα και το κάνει.

Κάθε μέρα, μεθοδικά, με ασφάλεια και κυρίως… με υπεύθυνο για όλα αυτά.

Ο υπεύθυνος είναι ένας και μόνο. Ο Καραμανλής, το πολιτικά άχρηστο, τεμπέλικο και παχύδερμο υποκείμενο…

Μα πιο άχρηστα υποκείμενα, αυτοί που τον ψήφισαν και πίστεψαν ότι θα μπορούσε ποτέ δημοκρατικά να γίνει επανίδρυση του κράτους!

Στην σύγχρονη διακυβέρνηση, η επανίδρυση μιας χώρας, δεν εφαρμόζεται προγραμματικά, απλά επιβάλλεται!

  • Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (Α.Ο.Ζ.)
  • Υφαλοκρηπίδα
  • Χωρικά Ύδατα
  • Προσφυγή στη Χάγη

"Πόνημα" του Αντιναυάρχου (ε.α) Δ. Κόντη Λ.Σ

Τον τελευταίο καιρό ακούγoνται και γράφονται πολλά για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (Α.Ο.Ζ.)της χώρας μας καθώς και για την υφαλοκρηπίδα, το εύρος των χωρικών υδάτων και την προσφυγή στη Χάγη.
Αρκετοί όμως από τους σχολιαστές και τους συντάκτες των σχετικών πονημάτων δεν γνωρίζουν επαρκώς την Διεθνή Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας, που ρυθμίζει τα θέματα αυτά ως "ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ" και που έχει ήδη τεθεί σε ισχύ από το 1995.

  • Ιστορικό της Σύμβασης
Η τελευταία συνδιάσκεψη του Ο.Η.Ε. για το Δίκαιο της Θάλασσας άρχισε το 1974 και ολοκληρώθηκε 8 χρόνια μετά. Στις εργασίες έλαβαν μέρος 160 κράτη. Στις 30-4-1982 η Σύμβαση υπεγράφη με 130 ψήφους υπέρ (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) 4 κατά (Η.Π.Α. –Ισραήλ -Τουρκία-Βενεζουέλα) και 17 αποχές.
Στις 16-11-1994 η Γουιάνα ήταν το εξηκοστό κράτος που επικύρωσε την Σύμβαση (η Ελλάδα δεν την είχε ακόμη επικυρώσει, αν και τα πλεονεκτήματα αυτής υπερτερούσαν συντριπτικά των μειονεκτημάτων για τη χώρα μας) και σύμφωνα με το άρθρο 308 αυτής ετέθη σε ισχύ 12 μήνες μετά.
Στην σχετική ψηφοφορία της Γενικής Συνέλευσης του Ο.Η.Ε. το 1994 έλαβαν μέρος 128 κράτη από τα 184.Ψήφισαν 121 υπέρ(μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα), κανένα κατά και 7 αποχές. Δεν έλαβαν μέρος στην ψηφοφορία η Τουρκία, το Ισραήλ και τα Σκόπια.

  • Χωρικά ύδατα, εύρος αυτών
(α) Σύμφωνα με το άρθρο 3 της Σύμβασης, κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να καθορίσει το εύρος των χωρικών του υδάτων, το οποίο δεν θα υπερβαίνει τα 12 ν.μ. μετρούμενα από τις « γραμμές βάσεως « (άρθρο 7), ενώ σύμφωνα με τις παρ. 2 και 3 του άρθρου 121 και οι ακατοίκητες νησίδες και βραχονησίδες έχουν χωρικά ύδατα, το δικαίωμα δε αυτό ασκείται με Νόμο του κράτους, η χώρα μας όμως δεν το έχει ακόμα ασκήσει.
Η εφαρμογή των «γραμμών βάσεως» αλλά και το « κλείσιμο των κόλπων «μέχρις ανοίγματος 24 ν.μ. (άρθρο 33) αυξάνει την επιφάνεια των χωρικών μας υδάτων (στα οποία η κάθε χώρα ασκεί πλήρη εθνική κυριαρχία σε θάλασσα, σε βυθό με ό,τι βρίσκεται επί και εντός αυτού καθώς και στον εναέριο χώρο ), ασκείται δε με Νομοθετική ρύθμιση την οποία μέχρι σήμερα η χώρα μας δεν έχει πραγματοποιήσει.
(β) Ασκώντας το δικαίωμα της επέκτασης των χωρικών μας υδάτων από 6 σε 12 ν.μ. αυξάνεται σημαντικά η Εθνική μας Επικράτεια, ο χώρος δηλαδή επί του οποίου ασκούμε πλήρη κυριαρχικά δικαιώματα. Συγκεκριμένα η χωρική μας θάλασσα αυξάνεται κατά 53.000 τετρ. Χιλιόμετρα, της Τουρκίας αυξάνεται κατά 1.800 τετρ. χλμ, ενώ η ανοικτή θάλασσα, μόνο στο Αιγαίο, μειώνεται κατά 54.800 τετρ. χλμ.
(γ) Η συντριπτική πλειοψηφία των παρακτίων κρατών (άνω των 120) έχουν εύρος χωρικών υδάτων 12 ν. ανεξάρτητα δε από την σχετική Διεθνή Σύμβαση το εύρος των 12ν.μ. για τα χωρικά ύδατα αποτελεί και ΕΘΙΜΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ,(που το έχει επικαλεστεί και η Τουρκία από το 1956).
(δ) Είναι προφανές ότι με την επέκταση περιορίζονται σοβαρά τα διεθνή ύδατα του Αιγαίου, αλλά αυτό δεν δημιουργεί πρόβλημα στα εμπορικά πλοία που διαπλέουν την περιοχή, αφού ισχύει η αρχή της αβλαβούς διέλευσης, δημιουργείται όμως πρόβλημα στα πολεμικά πλοία, υποβρύχια και αεροσκάφη των οποίων ο χώρος για διενέργεια ασκήσεων σε διεθνή ύδατα μειώνεται σημαντικά, ενώ ταυτόχρονα η πυκνότητα των νήσων συνενώνει τα χωρικά ύδατα και αφήνει θύλακες διεθνών υδάτων περικλειομένων από χωρικά ύδατα.
(ε) Με την επέκταση αυτή όμως επιλύεται και το θέμα του Εθνικού εναερίου χώρου, που με το Διάταγμα 6-9-1931 έχει εύρος 10 ν.μ. και που δημιουργεί το παράδοξο τα 4 ν.μ. πέραν των 6 ν.μ. των χωρικών υδάτων να βρίσκονται σήμερα πάνω από Διεθνή ύδατα.
(στ) Η Τουρκία κατά τις εργασίες κατάρτισης της Σύμβασης κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες να υιοθετηθούν, μεταξύ άλλων δικές της απόψεις της για το εύρος των χωρικών υδάτων, καθώς και τον χαρακτηρισμό του Αιγαίου πελάγους ως "ειδική περίπτωση", χωρίς όμως αποτέλεσμα, γι’ αυτό ούτε την υπέγραψε ούτε φυσικά την κύρωσε. Όμως το 1956 με την Ρηματική της Διακοίνωση της 2-3-1956 της μόνιμης αντιπροσωπείας της στον Ο.Η.Ε. είχε αποδεχθεί ότι το εύρος των χωρικών υδάτων σε 12 ν.μ. αποτελούσε από τότε "ΕΘΙΜΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ" [Year book of the International Law Commission 1956, Volume II σε. 74 στήλη δευτέρα]. Επίσης η Τουρκία με Νόμο της (479/1964) καθόριζε το εύρος των χωρικών της υδάτων στον Εύξεινο Πόντο και την Μεσόγειο σε 12 ν.μ. στο δε Αιγαίο σε 6 ν.μ., με νεώτερο όμως Νόμο (2674/82) ορίζει το εύρος των χωρικών της υδάτων σε 6 ν.μ. εξουσιοδοτεί όμως το Υπουργικό Συμβούλιο να επεκτείνει το εύρος των χωρικών υδάτων πέραν των 6 ν.μ. για "ορισμένες θάλασσες" υπό τον όρο ότι θα λαμβάνονταν υπ΄ όψιν όλες οι "ιδιομορφίες " των θαλασσών καθώς και η αρχή της " επιείκειας ".

  • Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη ( Α.Ο.Ζ.) και υφαλοκρηπίδα
(α) Κατά την κατάρτιση της Σύμβασης πολλοί ήσαν αυτοί που υποστήριξαν ότι έπρεπε να καταργηθεί η έννοια της υφαλοκρηπίδας και να παραμείνει μόνο η Α.Ο.Ζ. αλλά την πρόταση αυτή δεν την υποστήριξαν αρκετοί με αποτέλεσμα να μην γίνει δεκτή.
(β) Σύμφωνα με τα άρθρα 55-57 της Σύμβασης του 1982, ως Α.Ο.Ζ. ορίζεται η πέραν και παρακείμενη της Αιγιαλίτιδος ζώνης περιοχή μέχρι 200 ναυτικά μίλια από τις «γραμμές βάσης» από τις οποίες μετράται το πλάτος της Αιγιαλίτιδος ζώνης και εντός της οποίας το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα σε θέματα που έχουν σχέση με την εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πηγών, ζώντων ή μη, των υδάτων, του βυθού και του υπεδάφους της θάλασσας.
(γ) Σύμφωνα με την παρ. 1 αρθρ. 76 υφαλοκρηπίδα είναι ο θαλάσσιος βυθός και το υπέδαφος του, που εκτείνεται πέραν της χωρικής θάλασσας, έως 200 ναυτικά μίλια μετρούμενα από τις γραμμές βάσεως από τις οποίες μετράται το εύρος των χωρικών υδάτων, (έχει καταργηθεί το όριο των 200 μέτρων βάθους που όριζε η προηγούμενη Σύμβαση για το Δίκαιο της θάλασσας της Γενεύης 1958 ) συνιστά δε κυριαρχικό δικαίωμα ( προς τον σκοπό της εξερεύνησης, εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων αυτής )και όχι πλήρη κυριαρχία, όπως την περίπτωση των χωρικών υδάτων και του Εθνικού εναέριου χώρου, ενώ σύμφωνα με τις παρ. 1 και 2 αρθ. 121 τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα εκτός από τις βραχονησίδες που δεν κατοικούνται ή δεν μπορούν να συντηρήσουν δική τους οικονομική ζωή. Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ κρατών με έναντι ή προσκείμενες ακτές, πραγματοποιείται κατόπιν συμφωνίας με βάση το Διεθνές Δίκαιο όπως αναφέρεται στο άρθρο 38 του καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου.
(δ) Το σημαντικό είναι ότι τα δικαιώματα της υφαλοκρηπίδας είναι ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΑ ενώ η εφαρμογή της Α.Ο.Ζ. είναι ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΗ και χρειάζεται διακήρυξη του παράκτιου κράτους. Η χώρα μας έπρεπε ( ακολουθώντας το παράδειγμα των περισσοτέρων χωρών της Ε.Ε. αλλά και ΗΠΑ, Ρωσίας, Ισραήλ κλπ), να έχει προ πολλού διακηρύξει την κυριαρχία της σε Α.Ο.Ζ. με βάση τη Δ. Σύμβαση του 1982 και αυτό μπορεί να γίνει με απλή ψήφιση Νόμου από το Ελληνικό Κοινοβούλιο που να δημιουργεί Α.Ο.Ζ. στην θάλασσα και την κοινοποίηση αυτού στον Ο.Η.Ε. Eίναι αδιανόητο να μην το έχει κάνει ακόμα. Οι διαπραγματεύσεις για τον προσδιορισμό της διαχωριστικής γραμμής με όλα τα όμορα κράτη, θα ακολουθήσουν μετά. Σημειωτέον ότι δικαιώματα στην Α.Ο.Ζ. έχουν και κράτη που δεν έχουν πρόσβαση στην θάλασσα (άρθρα 61 & 62).
(ε) Να γιατί κλειδί στην παρούσα φάση των «μυστικών διαπραγματεύσεων « με την Τουρκία (που λέγονται και γράφονται πολλά για αυτές), αποτελεί το Καστελόριζο στο οποίο η Τουρκία ΔΕΝ αναγνωρίζει υφαλοκρηπίδα και Α.Ο.Ζ. ( όπως άλλωστε και σε όλα τα Ελληνικά νησιά ). Το Καστελόριζο όμως έχει όχι μόνο χωρικά ύδατα, αλλά και σαν κατοικημένο νησί έδαφος μάλιστα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει και Α. Ο. Ζ. και υφαλοκρηπίδα και οποιασδήποτε μορφής απόκλιση από τις διατάξεις της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας ή εξαίρεσης του από τυχόν διαπραγματεύσεις για την οριοθέτηση της Α.Ο.Ζ. μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, αποτελεί παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, δηλαδή εσχάτη προδοσία. Αν αυτό συνδυασθεί και με τις πληροφορίες που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητος, περί υπάρξεως τεραστίων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στην περιοχή της Α. Ο. Ζ του Καστελλορίζου και των πέριξ αυτού νησίδων, αντιλαμβανόμεθα τον λόγο που η Τουρκία επιμένει ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα. Εντελώς πρόσφατα το Ισραήλ δημοσίευσε χάρτες στους οποίους έχουν αποτυπωθεί οι Α.Ο.Ζ. στην ανατολική Μεσόγειο στους οποίους φαίνεται όλη η Ελληνική Α. Ο. Ζ. (σύμφωνα με την Σύμβαση) η οποία έχει επαφή με την Α. Ο. Ζ. τ ης Κύπρου μέσω της Α. Ο. Ζ. του ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟΥ ενώ ακόμα η Ελλάδα δεν την έχει διακηρύξει.

Σε γενικές γραμμές η Τουρκία ισχυρίζεται ότι:
α) Δεν αναγνωρίζει την Σύμβαση την οποία και δεν έχει υπογράψει.
β) Δεν δεσμεύεται από εθιμικούς κανόνες για το Δίκαιο της θάλασσας ως προς το εύρος των χωρικών υδάτων, αν και πάνω από 120 κράτη έχουν θεσπίσει τα 12 ν.μ. και η ίδια, όπως προανεφέρθη, έχει δεχθεί ότι το εύρος των 12 ν.μ. για τα χωρικά ύδατα αποτελεί ΕΘΙΜΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ.
γ) Θεωρεί το Αιγαίο κλειστή ή ημίκλειστη θάλασσα με " ιδιαίτερα χαρακτηριστικά " αν και ο όρος κλειστή ή ημίκλειστη θάλασσα εφαρμόζεται σύμφωνα με τα άρθρα 122 και 123 της Σύμβασης με κράτη που συνορεύουν, για θέματα:
  • συντονισμού, διαχείρισης, διατήρησης, έρευνας και εκμετάλλευσης των ζώντων πόρων της θάλασσας
  • συντονισμού, εκπλήρωσης δικαιωμάτων και υποχρεώσεων για θέματα προστασίας θαλασσίου περιβάλλοντος
  • συντονισμού πολιτικής επιστημονικής έρευνας και ουδόλως για θέματα προσδιορισμού καθ΄ οιονδήποτε τρόπο του εύρους των χωρικών υδάτων.
δ) Τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, ενώ σύμφωνα με τα ην παρ. 2 και 3 του άρθρου 121 της Σύμβασης τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα εκτός από τις βραχονησίδες που δεν κατοικούνται ή δεν μπορούν να συντηρήσουν δική τους οικονομική ζωή, η οριοθέτηση δε αυτής είναι - κατά την Τουρκία- πολιτικό και όχι νομικό θέμα.
ε) Η επέκταση των χωρικών υδάτων από την Ελλάδα αποτελεί κατάχρηση δικαιώματος σύμφωνα με το άρθρο 300 της Σύμβασης και αποτελεί και αιτία πολέμου(CASUS BELI) αν και δεν μπορεί να επικαλεστεί την Σύμβαση αφού δεν είναι συμβαλλόμενο μέλος, η δε « απειλή χρήσης βίας « απαγορεύεται ρητά και από το άρθρο 3 παρ. 4 του Καταστατικού του Ο.Η.Ε. και από το άρθρο 279 της Σύμβασης, ενώ επίσης από καμία Διεθνή Σύμβαση δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί το Αιγαίο «ειδική περίπτωση» ώστε να απαιτείται «ειδική ρύθμιση» -όπως ισχυρίζεται η Τουρκία- πέραν των προβλεπομένων από την εν ισχύει Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της θάλασσας.

  • ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΗ ΧΑΓΗ
H προσφυγή στη Χάγη, που τόσος λόγος γίνεται και για αυτήν (και φυσικά MONO για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας) δεν είναι χειρισμός που συμφέρει τη χώρα μας. Το Δικαστήριο αυτό είναι μεν Νομικό όργανο αλλά όπως η εμπειρία έχει δείξει, σαφώς επηρεάζεται από πολιτικά κριτήρια. Επιπροσθέτως, εφόσον η προσφυγή σ΄ αυτό γίνεται μόνο λόγω μονομερών διεκδικήσεων της Τουρκίας, είναι απολύτως βέβαιο ότι η λύση / απόφαση που θα δώσει θα περιέχει μόνο Ελληνικές παραχωρήσεις. Ανεξάρτητα όμως από τα παραπάνω, αν τελικά επιλεγεί η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης πρέπει να προηγηθούν οι εξής ενέργειες
α) Σύναψη συνυποσχετικού μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.
β) Ορισμός του εύρους των χωρικών υδάτων της Ελλάδας, πέραν των οποίων θα οριοθετηθεί η υφαλοκρηπίδα. Και είναι καταφανές ότι προ της παραπομπής θα πρέπει να επεκταθεί το εύρος των Ελληνικών υδάτων από 6 σε 12 ν.μ. γιατί μετά την απόφαση του Δικαστηρίου δεν θα είναι δυνατή πλέον οιαδήποτε επέκταση των χωρικών υδάτων. Φυσικά, αν η χώρα μας θέσει τέτοια προϋπόθεση για την παραπομπή του θέματος στην Χάγη, η Τουρκία δεν θα συμφωνήσει και δεν θα συνυπογράψει το απαιτούμενο συνυποσχετικό αφού θεωρεί μέχρι και σήμερα ότι η επέκταση των χωρικών υδάτων σε 12 ναυτικά μίλια από την Ελλάδα αποτελεί αιτία πολέμου ( casus beli ).
γ) Ορισμός κανόνων Δικαίου που θα εφαρμόσει το Δικαστήριο και αυτοί είναι μόνο η ισχύουσα Δ.Σ. για το Δίκαιο της θάλασσας, που η Τουρκία όμως ούτε έχει υπογράψει ούτε αναγνωρίζει, την εφαρμόζει όμως όπου την συμφέρει. Και εύλογα απορεί κανείς γιατί δεν έχει τεθεί ως τώρα ότι μία από τις προϋποθέσεις για την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. πρέπει να είναι η προσχώρηση της στην Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της θάλασσας του 1982 δεδομένου μάλιστα ότι η Σύμβαση έχει κυρωθεί και από την Ε.Ε. (10 Δεκ. 98 ).Ποτέ δεν είναι όμως αργά, αν φυσικά υπάρχει πολιτική βούληση.

  • Και για να μην τρέφουν κάποιοι αυταπάτες και να μην εθελοτυφλούμε, ως προς τις προθέσεις της Τουρκίας, παραθέτω ενδεικτικά θέσεις και απόψεις της Ελλάδας και θέσεις και απόψεις της Γείτονος για σύγκριση και συμπεράσματα.

Η ΕΛΛΑΔΑ
α) ΄Έχει αποδεχθεί στην πράξη τον ισχυρισμό της Τουρκίας περί «γκρίζων ζωνών» (όπως π.χ. ΙΜΙΑ στην περιοχή των οποίων υπάρχει ΟΣΜΙΟ το οποίο στοιχίζει πάνω από 20 χιλιάδες $ το γραμμάριο, που για την δικαιολογία της υποστολής της Ελληνικής σημαίας - τότε– ο Γιάννης Καψής (Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών επί Ανδρέα Παπανδρέου, σε πρόσφατη συνέντευξη του είπε, ότι ο Θ.Πάγκαλος έπρεπε να είχε παραπεμφθεί επί εσχάτη προδοσία), έχει αναγνωρίσει από τον Ιούλιο του 1997 στην Μαδρίτη από τον Κ. Σημίτη «νόμιμα κυριαρχικά δικαιώματα « της Τουρκίας στο Αιγαίο «μεγάλης σημασίας για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία της» και τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους, έχει δεσμευθεί να συζητήσει με την Τουρκία « μεθοριακές διαφορές και άλλα συναφή θέματα», εγκαταλείποντας τις συνθήκες της Λοζάννης και Παρισίων για τα σύνορα των δύο χωρών, αποφάσεις που κρίνονται λίαν επιεικώς ως απαράδεκτοι χειρισμοί και ουσιαστικά είναι άκυρες, αφού καμία Κυβέρνηση δεν έχει εξουσιοδοτηθεί από τον Ελληνικό λαό για παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, γιατί για κάτι τέτοιο έπρεπε να είχε διενεργηθεί δημοψήφισμα και κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει.
β) Έχει αποδεχθεί με την Συμφωνία της Βέρνης το 1976 και του Νταβός το 1987 να μη προχωρήσει σε οποιαδήποτε ενέργεια για εκμετάλλευση υδρογονανθράκων ( σε οποιοδήποτε σημείο της Ελληνικής Επικράτειας ) έξω από τα 6 ν.μ.
γ) Θεωρεί από εποχής Πρωθυπουργού Σημίτη και μετά, στρατηγικό της στόχο την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. αν και η Τουρκία συνεχίζει να μη προσαρμόζεται με τις προϋποθέσεις ένταξης.
δ) Παραποιεί την Ιστορία της όπως π.χ. με βιβλία που μιλάνε για «συνωστισμό» στην Σμύρνη (έστω και αν αργότερα ύστερα από Πανελλήνια κατακραυγή το συγκεκριμένο βιβλίο αποσύρθηκε). (Διδάσκει δε στους Ελληνόπαιδες υπηκόους, μουσουλμάνους το θρήσκευμα υποχρεωτικά την Τουρκική γλώσσα και την ίδια γλώσσα επιβάλλει στους ΡΟΜΑ και ΠΟΜΑΚΟΥΣ.
στ) Εισάγει την διδασκαλία της Τουρκικής γλώσσας στην Α, Β, και Γ τάξη των Γυμνασίων της Επικρατείας επί Υπουργείας κας ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ Υφυπουργού Κου ΚΑΛΟΥ ( Υ.Α. Αριθμ.61539/Γ2 /20 Ιουνίου 2006 που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 867 Β/10 Ιουλίου 2006).
ζ) Ανέχεται Έλληνες βουλευτές –μουσουλμάνοι το θρήσκευμα- να δηλώνουν μέσα στη Βουλή των Ελλήνων ότι είναι «Τούρκοι» χωρίς καμία αντίδραση. (η) Αρνείται την πρόσκληση της Κύπρου να οριοθετήσουν τις Α. Ο. Ζ. μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου, που υποχρεωτικά θα συμπεριελαμβάνετο σε αυτήν την διαδικασία και το Καστελόριζο.

Η ΤΟΥΡΚΙΑ
(α) Διατηρεί μέχρι και σήμερα την αιτία πολέμου (casus beli ) σε περίπτωση που η χώρα μας επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ.
(β) Συνεχίζει και εντείνει τις παραβιάσεις του Εθνικού εναέριου χώρου καθημερινά με οπλισμένα-κατά κανόνα – αεροσκάφη τα οποία συχνότατα υπερίπτανται σε χαμηλό ύψος πάνω από κατοικημένες περιοχές, τις οποίες τα περισσότερα Ελληνικά ΜΜΕ και η Κυβέρνηση παρουσιάζουν σαν «υπερπτήσεις».
(γ) Τούρκοι πολιτικοί, ανενόχλητοι οργώνουν την Δυτική μας Θράκη με την συνοδεία του εκεί Τουρκικού Προξενείου, που λειτουργεί και ενεργεί σαν κράτος εν κράτη και μιλούν θρασύτατα για «Τουρκική» μειονότητα της Θράκης παρά τις σαφείς και συγκεκριμένες διατάξεις της Συνθήκης της Λοζάννης.
(δ) Σε κανένα αρχαιολογικό χώρο ή Μουσείο της Τουρκίας δεν θα ακούσει κανείς επισκέπτης σήμερα ότι οι αρχαίοι Ελληνικοί Ναοί και τα Ελληνικά εκθέματα των Μουσείων τους είναι ΕΛΛΗΝΙΚΑ.
(ε) Στα σχολικά τους βιβλία,ό πως αποκάλυψε η εφημερίδα ΤΟ ΠΑΡΟΝ και συγκεκριμένα στο βιβλίο Ιστορίας εκδόσεως 1996, που διδάσκεται και σήμερα στα Τουρκικά σχολεία αναγράφονται:
- Σελ. 19 "Τα νησιά του Αιγαίου βρίσκονται σήμερα υπό Ελληνική κατοχή"
- Σελ. 21 "Η Ελλάδα δεν έχει την δύναμη να διατηρήσει στο Αιγαίο την ειρήνη".
- Σελ. 65 "Η ειρήνη στην Μέση Ανατολή και η ασφάλεια στην Ασία, είναι δυνατόν να διατηρηθεί με την επιστροφή αυτών των νησιών στην Τουρκία".
- Σελ.100 "Η Τουρκία καθόρισε τα χωρικά της ύδατα στα 6 μίλια το 1930. Έτσι η Χίος, η Μυτιλήνη και η Σάμος βρίσκονται μέσα στα χωρικά ύδατα της Τουρκίας. Το δικαίωμα κυριαρχίας μιας χώρας στα δικά της χωρικά ύδατα της επιτρέπει να ασκεί τα ίδια δικαιώματα στα νησιά που βρίσκονται σε αυτά τα ύδατα."
(στ) Διοχετεύει καθημερινά, από θαλάσσια και χερσαία σύνορα, χιλιάδες λαθρομετανάστες (όλους μουσουλμάνους το θρήσκευμα) στην Ελλάδα με αποτέλεσμα να έχει αλλοιωθεί η δημογραφική σύνθεση των Ελλήνων και να αυξάνεται συνεχώς και με ανησυχητικό βαθμό το ποσοστό των μουσουλμάνων στη χώρα μας, να έχει αυξηθεί και να αυξάνεται καθημερινώς η εγκληματικότητα και να κινδυνεύουμε σε λίγα χρόνια –με δεδομένη την υπογεννητικότητα των Ελλήνων –να γίνουμε μειονότητα στον τόπο μας. Ουσιαστικά εφαρμόζουν αυτό που είχε πει κάποτε ο Τουργκούτ Οζάλ: Με τους Έλληνες δεν χρειάζεται να κάνουμε πόλεμο, αρκεί να τους στείλουμε από κει μερικά εκατομμύρια μουσουλμάνους. Γι αυτό και αρνείται –αν και είναι υποχρεωμένη – να δεχθεί πίσω όσους λαθρομετανάστες συλλαμβάνονται από τις Ελληνικές Αρχές να εισέρχονται στην Ελληνική επικράτεια προερχόμενοι –βεβαιωμένα– από την Τουρκία και δέχεται πίσω ένα ελάχιστο και αμελητέο ποσοστό.
  • Τέλος η συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων του Αιγαίου (και μάλιστα γιατί όχι εξ ίσου) που χαρακτηρίζεται από κάποιους ως "ρεαλιστική προσέγγιση" δεν μπορεί παρά να χαρακτηρισθεί ως εγκατάλειψη Εθνικής κυριαρχίας.

Όταν τα συμφέροντα των ισχυρών και οι σχεδιασμοί τους εξυπηρετούνται, αίφνης όλα γίνονται σύννομα και απολύτως ξεκάθαρα.Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), η οποία καθορίζεται από τις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου, και του Δικαίου της Θαλάσσης.

Η απόφαση αυτή ελήφθη κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες, ενώ αποφασίστηκε πως για την ώρα δεν πρόκειται να δημοσιοποιηθεί επισήμως, αφού το μέγα ζήτημα πλέον είναι η «διαχείριση» του παράγοντα Τουρκία. Με τη συγκεκριμένη απόφαση, η Δύση αναγνωρίζει πως τα νησιά του Αρχιπελάγους του Αιγαίου, το Καστελόριζο και η Κύπρος διαθέτουν ΑΟΖ, άρα οι ζώνες Ελλάδας και Κύπρου έχουν κοινό σύνορο, ενώ η αντίστοιχη ζώνη του Ισραήλ εφάπτεται με αυτήν της Λευκωσία και της Αθήνας.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της «ΣΙ&Γ» και του www.defencepoint.gr, οι οποίες δεν επιδέχονται αμφισβήτησης, ο ελληνισμός βρίσκεται πολύ κοντά σε μία εθνική επιτυχία άνευ προηγουμένου, αφού στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής της ΕΕ, επιβεβαιώθηκε ότι οι Βρυξέλλες έχοντας αντιληφθεί τη σημασία της Ανατολικής Μεσογείου για την ενεργειακή τους ασφάλεια, αναγνωρίζουν στην Αθήνα και τη Λευκωσία το δικαίωμα να εξασκήσουν πλήρως και χωρίς καμία έκπτωση τα δικαιώματά τους στο θέμα της ΑΟΖ. Είναι χαρακτηριστικό πως κατά τη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών, οι αρχηγοί κρατών επιβεβαίωσαν το δικαίωμα της Αθήνας, τόσο στο Αιγαίο όσο και το Ιόνιο Πέλαγος.

Αξίζει να σημειωθεί πως η ίδια η Γερμανία, διά της καγκελαρίου Αγκέλα Μέρκελ, κατά την πρόσφατη επίσκεψή της στην Κύπρο είχε διαβεβαιώσει τη Λευκωσία, πως τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος έχουν το δικαίωμα να ανακηρύξουν ΑΟΖ στις περιοχές ενδιαφέροντος, σύμφωνα με τις προβλέψεις του Δικαίου της Θάλασσας.

Το μυστικό της επίσκεψης του Δημήτρη Χριστόφια στην Αθήνα ήταν η ενημέρωση της Αθήνας για το εν λόγω θέμα αλλά και ο περαιτέρω συντονισμός των κέντρων του Ελληνισμού για την διαχείριση του θέματος τους επόμενους μήνες οι οποίοι αναμένεται να αποβούν καθοριστικοί.

Η παρούσα είδηση κάθε άλλο παρά εφησυχασμό επιτρέπει. Αντιθέτως, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι η τόσο ρευστή περίοδος που διανύουμε έχει πολύ μεγάλους κινδύνους για την ασφάλεια της χώρας. Διότι καλό θα ήταν να μην «πειστούμε» ότι η Τουρκία θα κάτσει με τα χέρια σταυρωμένα.

Δεδομένου μάλιστα ότι πλησιάζουν οι εκλογές, ενώ ο Ερντογάν παρουσιάζει μεγάλη νευρικότητα, αποξενώνοντας τους ψηφοφόρους που τον εξέλεξαν, δηλαδή το «φιλελεύθερο κέντρο» που τον εμπιστεύθηκε, το οποίο ουδεμία σχέση έχει με τα ισλαμικά νάματα, απλώς θεώρησαν ότι θα προωθήσει μεγαλύτερες ελευθερίες για τους πολίτες. Η στάση όμως του Ερντογάν, ο οποίος υπερ-αντιδρά στην παραμικρή αντιπολίτευση, αναδεικνύουν ένα ηγετικό προφίλ αρκούντως αυταρχικό.

Η έκβαση των εκλογών στην Τουρκία θα κρίνει πολλά. Σε κάθε περίπτωση, ότι και να γίνει, η τουρκική κοινωνία φαίνεται ότι είναι βαθύτατα διχασμένη. Σε αυτό το πλαίσιο η Ελλάδα οφείλει να επαγρυπνεί, διότι η συνταγή της πρόκλησης «εξωτερικών περιπετειών» με σκοπό τη συσπείρωση του εσωτερικού μετώπου, είναι μια «συνταγή» την οποία έχει δει η περιοχή μας ουκ ολίγες φορές...


Παρά τη σχετική ηρεμία που επικρατεί στις αγορές, με μεγάλες προσδοκίες για «τελική λύση» στην ευρωπαϊκή κρίση τον Μάρτιο, ισχυροί «παίκτες» των αγορών επιμένουν να δηλώνουν, ότι δεν θα πλησιάσουν τα ελληνικά ομόλογα μέχρι να δουν ένα «βαθύ κούρεμα» του ελληνικού χρέους, τουλάχιστον κατά 50% του ΑΕΠ! Την ίδια ώρα, η Σύνοδος Κορυφής της Παρασκευής αφήνει και πάλι πολλά αναπάντητα ερωτήματα για την κατεύθυνση που θα πάρει τελικά η ευρωζώνη, καθώς ενισχύεται το μέτωπο κατά των προτάσεων Μέρκελ.

Σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό “Spiegel” που κυκλοφορεί σήμερα, ο Μοχάμεντ Ελ-Εριάν, διαχειριστής κεφαλαίων του μεγαλύτερου fund σταθερού εισοδήματος στον κόσμο, της PIMCO, δηλώνει ότι η Ευρώπη πρέπει να αντιμετωπίσει το ελληνικό πρόβλημα με δραστικά μέτρα, «βάζοντας πλάτη» για μια μεγάλη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, ώστε αυτό να μειωθεί από το 140% του ΑΕΠ στο 90% και να γίνει βιώσιμη η εξυπηρέτησή του.

Ο ελληνικός λαός δεν θα αντέξει για πολύ το πρόγραμμα λιτότητας που εφαρμόζεται, τονίζει ο Ελ-Εριάν και προβλέπει ότι οι θεσμικοί επενδυτές δεν θα επιστρέψουν στις ελληνικές αγορές μέχρι να δουν ότι η ανάπτυξη αποκτά σταθερό βηματισμό. Αυτό δεν μπορεί να γίνει, όμως, όπως τονίζει με ένα βαρύ πρόγραμμα λιτότητας που εμποδίζει την ανάπτυξη.

Ο Ελ-Εριάν στέλνει μήνυμα στους Ευρωπαίους ηγέτες, ότι προς το παρόν δεν έχει πεισθεί από τις προσπάθειες που γίνονται για την έξοδο της ευρωζώνης από την κρίση, τονίζοντας ότι προς το παρόν δεν αγοράζει ελληνικά, ιρλανδικά και πορτογαλικά ομόλογα.

Την Παρασκευή, οι αγορές έδειξαν να επανέρχονται σε δυσπιστία για τις προοπτικές γρήγορης εξόδου από την κρίση, καθώς οι μαξιμαλιστικές απαιτήσεις της Άνγκελα Μέρκελ στη Σύνοδο Κορυφής, για μια σκληρή μορφή… γερμανοποίησης της οικονομικής πολιτικής όλων των κρατών της ευρωζώνης, έδειξαν να προκαλούν αρκετά έντονες αντιδράσεις, που εγγυώνται ότι μέχρι τα τέλη Μαρτίου θα συνεχισθεί ένα διπλωματικό θρίλερ στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, η έκβαση του οποίου δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα ικανοποιήσει τους «παίκτες» των αγορών.

Το ευρώ υποχώρησε την Παρασκευή έναντι του δολαρίου, ενώ και στην αγορά των CDS, όπου ασφαλίζονται τα ομόλογα για τον κίνδυνο χρεοκοπίας, καταγράφεται ως ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, ειδικά αν έχει συνέχεια τις επόμενες ημέρες, η νέα αύξηση του κόστους ασφάλισης των πορτογαλικών ομολόγων κατά 8,70 μονάδες βάσης, σε επίπεδα και πάλι υψηλότερα από τις 400 μονάδες βάσης. Οι κινήσεις των spread των πορτογαλικών ομολόγων και του κόστους ασφάλισής τους θα παρακολουθούνται στενά τις επόμενες εβδομάδες, καθώς δεν έχει εκλείψει ο κίνδυνος να ανανεωθούν οι επιθέσεις στην Πορτογαλία, λόγω της νευρικότητας των αγορών, ενόψει των επόμενων κινήσεων στο διπλωματικό θρίλερ της ευρωζώνης.

Οι αναλύσεις του Σαββατοκύριακου για τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής δημιουργούν αρκετό προβληματισμό, σχετικά με το αν η Ευρώπη είναι όντως έτοιμη να παρουσιάσει μια συνολική λύση για την κρίση χρέους, παρότι τις προηγούμενες ημέρες είχαν δημιουργηθεί μεγάλες προσδοκίες ενόψει της Συνόδου.

Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς ακριβώς θα λειτουργήσει ο γερμανικός εκβιασμός για την επιβολή των όρων ενός πολύ σκληρού «Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας», με δεσμεύσεις για μηδενικά δημοσιονομικά ελλείμματα και συντονισμό πεδίων της οικονομικής πολιτικής, που ως τώρα θεωρούνταν αποκλειστικά εθνικού ενδιαφέροντος (μισθοί, φόροι, όρια ηλικίας συνταξιοδότησης).

Όπως τονίζεται σε πολλά δημοσιεύματα του Σαββατοκύριακου, οι αντιδράσεις που προκάλεσαν οι γερμανικές προτάσεις ήταν έντονες. Ακόμη και κυβερνήσεις που δεν φημίζονται για την αντιγερμανική τους στάση, όπως της Αυστρίας και της Ολλανδίας, θεωρούν ότι οι γερμανικές ιδέες πηγαίνουν πολύ μακριά. Ο Βέλγος πρωθυπουργός δήλωσε ξεκάθαρα ότι το κοινωνικό μοντέλο της χώρας του θα διαλυθεί, αν περάσουν οι γερμανικές προτάσεις, ενώ η Ιρλανδία και η Κύπρος βλέπουν τον κίνδυνο να χάσουν το πλεονέκτημα της ευνοϊκής φορολογικής μεταχείρισης των επιχειρήσεων. Ακόμη και ο Γάλλος πρόεδρος Σαρκοζί αντιδρά σθεναρά στην πρόταση για αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, καθώς έχει να αντιμετωπίσει προεδρικές εκλογές.

Το ερώτημα είναι, αν τελικά απορριφθούν αρκετές από τις γερμανικές προτάσεις, πώς θα αντιδράσει η Γερμανία. Η Μέρκελ ως τώρα κρατά σκληρή γραμμή, αφήνοντας να εννοηθεί, ότι δεν υπάρχει περίπτωση να εγκρίνει το Βερολίνο την ενίσχυση και διεύρυνση του ρόλου του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Οικονομικής Σταθερότητας (EFSF), αν δεν γίνουν δεκτές οι προτάσεις της Γερμανίας για σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία και συγκράτηση των μισθών σε όλη την ευρωζώνη.

Ήδη σε αυτή την κατεύθυνση καταγράφεται μια σκλήρυνση της στάσης των Γερμανών, που μπορεί να ανιχνευθεί στις διατυπώσεις του τελικού κοινού ανακοινωθέντος της Παρασκευής. Ενώ στο κείμενο που είχε συζητηθεί αρχικά γινόταν λόγος για μεγαλύτερη «ευελιξία» του EFSF, που παραπέμπει σε νέες λειτουργίες, όπως η δυνατότητα αγοράς κρατικών ομολόγων, στο τελικό κείμενο γίνεται μια αρκετά «νερωμένη» αναφορά σε δέσμευση των ηγετών να αποκτήσει το EFSF την «αναγκαία αποτελεσματικότητα». Εκτιμάται, ότι η αφαίρεση της λέξης-κλειδί «ευελιξία» και η αλλαγή της τελικής διατύπωσης απηχούν την προσπάθεια του Βερολίνου, που είδε να μην γίνονται ευνοϊκά δεκτές οι προτάσεις του, να σταματήσει σε αυτή την φάση τα βήματα ενίσχυσης του EFSF, μέχρι να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις της Γερμανίας.

Ένα άλλο «σκοτεινό» σημείο της συμφωνίας είναι αυτό που σχετίζεται με το τραπεζικό σύστημα. Όπως επισημαίνει ο αναλυτής των Financial Times, Βόλφγκανγκ Μουντσάου, το βασικό πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπισθεί για να ξεπερασθεί η κρίση είναι η χαμηλή κεφαλαιακή επάρκεια των ευρωπαϊκών τραπεζών.

Οι ηγέτες συμφώνησαν μεν σε «φιλόδοξα» τεστ αντοχής των τραπεζών και δεσμεύθηκαν να προσφέρουν νέα κεφάλαια σε όσες αποδειχθεί ότι έχουν προβλήματα, αλλά ο Μουτσάου εκφράζει φόβους, ότι και αυτή την φορά τα τεστ αντοχής δεν θα είναι όσο αυστηρά απαιτείται, καθώς οι κυβερνήσεις δεν έχουν αποφασίσει στην πραγματικότητα να κλείσουν οριστικά το θέμα της κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών, αφού εκτιμάται ότι η συνολική «τρύπα» φθάνει τα 100-200 δις. ευρώ και οι περισσότερες κυβερνήσεις δεν είναι πολιτικά έτοιμες να προχωρήσουν σε μια τόσο μεγάλη επέμβαση ενίσχυσης των τραπεζών.

Όμως, όσο οι τράπεζες έχουν σοβαρά προβλήματα κεφαλαιακής επάρκειας, τόσο θα μπλοκάρουν με τις πιέσεις τους τις αναδιαρθρώσεις χρέους που οι περισσότεροι στην αγορά θεωρούν επιβεβλημένες, για χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία. Και τόσο θα διατηρείται η απειλή παρατεταμένου εγκλωβισμού της Ευρώπης από μια κρίση που οι πολιτικές ηγεσίες υπόσχονται ότι σε δυο μήνες θα αποτελεί μια κακή ανάμνηση…