Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Νοε 2016


Σκουρλέτης: Δεν συμφέρει τη χώρα αυτή τη στιγμή να πάμε σε εκλογές

«Δεν είναι στις προθέσεις της κυβέρνησης να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Οι εκλογές δεν συμφέρουν κανέναν αυτή τη στιγμή πρώτα απ’ όλα δεν συμφέρουν τη χώρα, δεν συμφέρουν την υπόθεση της αξιολόγησης, δεν συμφέρουν ούτε την Ευρώπη», δήλωσε σε συνέντευξή του στον real fm ο υπουργός Εσωτερικών Πάνος Σκουρλέτης προσθέτοντας ότι « εκείνος ο οποίος αναπαράγει κατά καιρούς το αίτημα των εκλογών είναι ο κύριος Μητσοτάκης γιατί είναι μια «καλή συνταγή» για να μπορεί να καλύπτει την ένδεια επιχειρημάτων και συγκεκριμένων τοποθετήσεων απέναντι στα ζητήματα της αξιολόγησης».

Ο υπουργός Εσωτερικών, ωστόσο, ξεκαθάρισε ότι «όλοι αντιλαμβάνονται ότι εάν αυτή τη στιγμή οδηγηθούμε σε εκλογές, αυτό θα έχει να κάνει με την αδυναμία να συνεννοηθούμε με τους εταίρους μας και να κλείσει η υπόθεση της αξιολόγησης. Κάτι τέτοιο δεν θα είναι χωρίς επιπτώσεις για την οικονομία, με ό,τι μπορεί να σημαίνει, πια, αυτό» .

Ερωτηθείς αν υπάρχει περιθώριο να ολοκληρωθεί μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου επιτυχώς η αξιολόγηση ή μπαίνουμε για άλλη μια φορά σε καθυστερήσεις, ο Πάνος Σκουρλέτης δήλωσε ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να ολοκληρωθεί επιτυχώς η αξιολόγηση.

Αναφορικά με τα Εργασιακά και τις πιέσεις που δέχεται η κυβέρνηση από το ΔΝΤ για ομαδικές απολύσεις ο υπουργός Εσωτερικών σημείωσε ότι: «στη σημερινή Ελλάδα το να συζητάει κάποιος για διευκόλυνση των απολύσεων είναι πραγματικά τραγικό, σαν να μην αντιλαμβάνεται το μέγεθος των προβλημάτων» και πρόσθεσε ότι « μπορούμε και χωρίς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αν επιμένει σε τέτοιου είδους θέματα».

Ο κ. Σκουρλέτης κατηγόρησε τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης αναφερόμενος στις τοποθετήσεις του για τα εργασιακά λέγοντας ότι:« αυτό που λέγαμε παλαιότερα για τρόικα εσωτερικού και εξωτερικού, είναι κάτι που ταιριάζει απόλυτα με τις χθεσινές τοποθετήσεις του κυρίου Μητσοτάκη απέναντι στα εργασιακά. Ο κύριος Μητσοτάκης αντιτάχθηκε στην έννοια και στην πρακτική των συλλογικών διαπραγματεύσεων, είναι ανοικτός στα θέματα των ομαδικών απολύσεων. Επομένως, τι σημαίνει αυτό; Δίνει ένα σήμα στις πιο ακραίες απόψεις, στις απόψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του κυρίου Σόιμπλε, ότι αυτοί θα βαράνε απ’ έξω και αυτός θα βαράει από μέσα. Ήταν απόλυτα αποκαλυπτικός».

Στην ερώτηση αν θα ήταν χρήσιμο να υπάρχει στη χώρα ένα κλίμα εθνικής συνεννόησης, ο Πάνος Σκουρλέτης υποστήριξε ότι η κυβέρνηση κινείται σε αυτή τη λογική και ανέφερε ότι θα πρέπει να αναληφθούν τέτοιου είδους πρωτοβουλίες ωστόσο ζήτησε να ξεκαθαρίσει τη θέση της η ΝΔ αναφορικά με το θέμα του χρέους.

Τέλος, αναφερόμενος στο Κυπριακό και στο «πάγωμα» των διαπραγματεύσεων ο υπουργός Εσωτερικών υποστήριξε « ότι βρισκόμαστε σε μια φάση επιθετικής πολιτικής εκ μέρους της Τουρκίας κι αυτό εκδηλώνεται και με τη συγκεκριμένη στάση της στο Κυπριακό ζήτημα, αλλά και από τις δηλώσεις του κυρίου Ερντογάν για την συμφωνία της Λωζάννης» ωστόσο επεσήμανε ότι «η Ελλάδα θα πρέπει να συνεχίσει να κρατάει μία στάση αλληλεγγύης και συμπαράστασης στην Κύπρο, η οποία βεβαίως είναι αυτή που τελικά αποφασίζει τα δικά της βήματα».

Και μπορεί οι εκλογές να μην συμφέρουν την χώρα, αλλά είναι απολύτως βέβαιο πως δεν συμφέρουν την κυβέρνηση, η οποία δεν βρίσκει κανένα απολύτως πρόβλημα στο να νομοθετεί με μια "βροχή" εκπρόθεσμων τροπολογιών...

Με τροπολογίες, που μπορούν σε μερικές περιπτώσεις να δημιουργήσουν εύλογες υπόνοιες, νομοθετεί για μια ακόμη φορά η κυβέρνηση. Το «βάρος» αυτή την φορά λαμβάνει η Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Όλγα Γεροβασίλη, καθώς σε νομοσχέδιο το οποίο εισηγείται η ίδια, έχουν κατατεθεί ήδη εφτά εκπρόθεσμες τροπολογίες. Μάλιστα, το εν λόγω σχέδιο νόμου βρίσκεται ήδη στην Ολομέλεια της Βουλής και ψηφίζεται αύριο το μεσημέρι!

Από τις ρυθμίσεις ξεχωρίζει η παροχή της δυνατότητας ανακατανομής σε άλλη υπηρεσία ή εποπτευόμενο φορέα του ίδιου Υπουργείου, των επιτυχόντων του γραπτού διαγωνισμού ΑΣΕΠ έτους 1998. Με άλλη τροπολογία προβλέπεται ο διορισμός σε πρωσοποπαγείς θέσεις των καταταγέντων στους πίνακες διοριστέων Α.Σ.Ε.Π, στην περίπτωση που στον φορέα διορισμού τους δεν υφίστανται οι αντίστοιχες του κλάδου ή της ειδικότητας τους οργανικές θέσεις. Επίσης, με άλλη ρύθμιση ορίζεται ότι υπάλληλοι που έχουν αποσπάσει από φορέα της Γενικής Κυβέρνησης στη Γενική Γραμματεία Συντονισμού και δεν είναι εφικτή η μεταφορά πιστώσεων, τότε η διαφορά καταβάλλεται από Γενική Γραμματεία.

Ερωτηματικά, τέλος, εγείρονται από τροπολογία σύμφωνα με την οποία ορίζεται ότι για τις αποσπάσεις των αποφοίτων της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης που υπηρετούν σε φορείς εκτός γενικής κυβέρνησης, εγγράφονται νέες πιστώσεις στον κρατικό προϋπολογισμό για την κάλυψη των δαπανών μισθοδοσίας τους. Αν και το επισπεύδον υπουργείο αναφέρει ότι το ύψος του κόστους εξαρτάται από τα πραγματικά στοιχεία, σημειώνεται ότι η πρώτη εφαρμογή της ρύθμισης θα κοστίσει 343.000 ευρώ.

Αναλυτικά οι τροπολογίες:

➽ Αρ. Τροπολογίας: 764/5 23.11.2016

Περιγραφή: Τροποποίηση των διατάξεων του άρθρου 19 του ν. 4109/2013 και επανακαθορισμός των απαιτούμενων προσόντων προϊσταμένων οργανικών μονάδων της Γενικής Γραμματείας Συντονισμού

➽ Αρ. Τροπολογίας: 765/6 23.11.2016

Περιγραφή: Τροποποίηση των διατάξεων του άρθρου 5Β του π.δ./τος 32/2004 (Σύσταση και Οργανισμός της Γενικής Γραμματείας της Κυβέρνησης) και επανακαθορισμός των αρμοδιοτήτων του Γραφείου Συντονισμού και Θεσμικών Θεμάτων.

➽ Αρ. Τροπολογίας: 767/7 24.11.2016
Περιγραφή: Τροποποίηση-συμπλήρωση διατάξεων του άρθρου 40, παρέχεται στο προσωπικό ΙΔΑΧ των εταιριών "Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα ΑΒΕΕ", "Μεταλλουργική Βιομηχανία Ηπείρου Μονοπρόσωπη ΑΕ" και "Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων ΑΒΕ", η δυνατότητα μετάταξης.

➽ Αρ. Τροπολογίας: 772/11 24.11.2016
Περιγραφή: Συμπλήρωση διατάξεων του άρθρου 20 του ν.4109/2013

➽ Αρ. Τροπολογίας: 773/12 24.11.2016
Περιγραφή: Διορισμός σε πρωσοποπαγείς θέσεις των καταταγέντων στους πίνακες διοριστέων Α.Σ.Ε.Π της 1ΕΓ/2016 προκύρηξης, στην περίπτωση που στον φορέα διορισμού τους δεν υφίστανται οι αντίστοιχες του κλάδου ή της ειδικότητας τους οργανικές θέσεις

➽ Αρ. Τροπολογίας: 774/13 24.11.2016
Περιγραφή: Παροχή της δυνατότητας ανακατανομής σε άλλη υπηρεσία ή εποπτευόμενο φορέα του ίδιου Υπουργείου, των επιτυχόντων του γραπτού διαγωνισμού ΑΣΕΠ έτους 1998(προκύρηξη αριθμ.8/1997

➽ Τροπολογίας: 775/14 24.11.2016
Περιγραφή: Συμπλήρωση των διατάξεων της παρ 2 του άρθρου 15 του υπό ψήφιση νόμου σχετικά με τις αποσπάσεις ή μετατάξεις των αποφοίτων της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΣΔΔΑ) που υπηρετούν σε φορείς εκτός Γενικής Κυβέρνησης και εντάσσονται στο Ενιαίο Σύστημα Κινητικότητας(ΕΣΚ)

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Για «έτοιμα πρόσθετα μέτρα» που θα λάβει η Ελλαδα το 2018, όταν τελειώνει το ελληνικό πρόγραμμα, συζητάνε κυβέρνηση και θεσμοί, όπως αποκαλύπτει ο επικεφαλής του Eurogroup Jeroen Dijsselbloem, σύμφωνα με το Bloomberg.

Την ώρα μάλιστα που η Αθήνα αναμένει «ελαφρύνσεις» από το Eurogroup της 5ης Δεκεμβρίου, ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών όπως μεταδίδει το Πρώτο Θέμα προαναγγέλλει πως μείωση του πλεονάσματος κάτω από το 3,5% δεν προβλέπεται από το 2019, αλλά όταν θα το αποφασίσουν οι δανειστές.

Σύμφωνα με όσα μεταδίδει το Bloomberg, σε συνέντευξη που παραχώρησε από την Μάλτα, όπου βρίσκεται, ο Jeroen Dijsselbloem λέει ότι θεσμοί, ΔΝΤ και κυβέρνηση έχουν βάλει στο τραπέζι τα μέτρα του 2018.

Όπως αναφέρει ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών, «οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και το ΔΝΤ εξετάζουν περαιτέρω μεταρρυθμίσεις από την Ελλάδα στην αγορά εργασίας και στις ιδιωτικοποιήσεις».

Ο κ. Jeroen Dijsselbloem τόνισε μεν ότι οι θεσμοί θα υποβάλουν την έκθεσή τους στο Eurogroup τον Δεκέμβριο, «αλλά αυτό που ακούω είναι ότι οι συνομιλίες είναι πολύ εποικοδομητικές και έχει σημειωθεί μεγάλη πρόοδος». Μιλά δηλαδή για «πρόοδο», αλλά όχι ακόμα για συμφωνία ολοκλήρωσης της β' αξιολόγησης, εν όψει του Eurogroup του Δεκεμβρίου.

Τόνισε πάντως πως «έχουμε έτοιμα κάποια πρόσθετα μέτρα, εφόσον αυτό απαιτείται, για το 2018, όταν το πρόγραμμα τελειώνει». Το «εφόσον χρειαστεί» φανερώνει και το παζάρι που έως και τότε ακόμα θα παίζεται, για την ελάφρυνση και τις μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα.

Όπως είπε ο κ. Dijsselbloem, «στεκόμαστε δίπλα στους Έλληνες και θα τους βοηθήσουμε να διαχειριστούν το χρέος», για να συμπληρώσει όμως και πως αυτό ισχύει «εάν και όταν φυσικά οι Έλληνες εκπληρώσουν τους όρους του προγράμματος, και σε αυτή τη βάση το ΔΝΤ θα μπορούσε να συνεχίσει επίσης να συμμετέχει σε αυτό».

Ανέφερε ότι «το πρωτογενές πλεόνασμα στον προϋπολογισμό, θα πρέπει να ανέβει και πράγματι ανεβαίνει κάθε χρόνο και ο στόχος είναι 3,5% του ΑΕΠ. Στο σημείο εκείνο, εμείς θα αποφασίσουμε πόσο καιρό είναι εφικτό να παραμείνει σε αυτό το επίπεδο. Μακροπρόθεσμα, (ο στόχος για πλεόνασμα) μπορεί να μειωθεί λίγο περισσότερο, και αυτό, ναι, είναι πράγματι μια ρεαλιστική προσέγγιση».

Με άλλα λόγια, οι δανειστές συμφωνούν για μικρή ελάφρυνση πρωτογενών πλεονασμάτων, μετά το 2018, αλλά ίσως πάρει καιρό ή και χρόνια να μειωθούν -ενδεχομένως δηλαδή μετά το 2019 ή 2020, που ζητάει η Αθήνα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι συνεργάτες του Ρουμπάτη της ΕΥΠ, εξευτελίζονται στα δικαστήρια... και χάνουν τις δίκες!

Ρεπορτάζ Καλλιόπη Σουφλή

Ο κακός χαμός έγινε και σήμερα στα δικαστήρια της Ευελπίδων όπου έγινε η εκδίκαση στο Α΄ Αυτόφωρο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών της μήνυσης που είχε υποβάλλει ο γνωστός υπόδικος συριζαίος συνδικαλιστής της ΕΥΠ κ. Θεόδωρος Σπατιώτης (του έχει απαγορευθεί η έξοδος από την χώρα για την εμπλοκή του στη γνωστή υπόθεση "Πυθία" καθότι είναι συγκατηγορούμενος του κ. Μιχ. Καρχιμάκη για το κακουργηματικού χαρακτήρα αδίκημα της παραβίασης Μυστικών της Πολιτείας) κατά μίας πρώην συναδέλφου του της κ. Λήδας Λυπ. για συκοφαντική δυσφήμιση.

Το τι γέλιο έπεσε στο ακροατήριο με αυτά που ακούστηκαν από τον ενάγοντα κ. Σπατιώτη δεν μπορώ να σας τα περιγράψω...

Αλλά και οι δικαστίνες φαίνεται να είχαν κέφια γιατί φάνηκε σαν να ήθελαν να το διασκεδάσουν με τις ερωτήσεις που του έκαναν ώστε να λάβουν τις συγκεκριμένες απαντήσεις.
Το ίδιο συνέβη και με τον δικηγόρο υπεράσπισης της κ. Λυπ. κ. Γιώργο Παπατσώρη.

Αρχικά, ο κ. Σπατιώτης προσπάθησε να πάρει αναβολή αλλά ούτε η υπεράσπιση ούτε η Έδρα το δέχθηκε κι έτσι η υπόθεση συζητήθηκε κανονικά.

Ακούστηκαν πολλά κι ενδιαφέροντα αλλά εκεί που έπεσε το πολύ γέλιο ήταν όταν σε ερώτηση της Έδρας προς τον κ. Σπατιώτη που θεωρεί ότι έχει θιγεί από την κατηγορούμενη ο κ. Σπατιώτης θεώρησε ότι θίχτηκε διότι δημοσίευμα που πιστεύει ότι εγράφη από την πλευρά της κατηγορουμένης που τον ανέφερε ως "Σκατιώτη" αναφερόταν σε εκείνον...

Φαίνεται ότι οι συριζαίοι της ΕΥΠ κατέχονται από δικομανία... Δεν εξηγείται αλλιώς το φαινόμενο κάθε λίγο και λιγάκι υπάλληλοι της να σύρονται στα δικαστήρια για σαχλαμάρες.

Μάλιστα, η Εισαγγελέας Έδρας μια νέα Δικαστής το παρατήρησε ότι δηλαδή δεν είναι δυνατόν υπάλληλοι της ΕΥΠ να τρέχουν στα δικαστήρια για τέτοια πράγματα και καλό θα είναι να τα βρίσκουν πριν φτάνουν στα δημόσια ακροατήρια.

Αλλά φαίνεται ότι στην ΕΥΠ το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι γιατί όπως διαβάσαμε και στην "Κυριακάτικη Kontranews" δεκάδες υπάλληλοι της ΕΥΠ έχουν συρθεί στα δικαστήρια από τις διοικήσεις της μετά το 2009... (άλλωστε αυτό δεν σχολίαζα μόλις προχθές εδώ...;)

Και όχι μόνο αυτό αλλά κατά την δημόσια συνεδρίαση του Δ΄ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών της 30ης Μαρτίου 2016 που τα ΑΤΤΙΚΑ ΝΕΑ είχαν παρακολουθήσει, είχε κάνει μεγάλη έκπληξη σε όλους το γεγονός ότι ο διοικητής της ΕΥΠ κ. Γ. Ρουμπάτης είχε στείλει στο δικαστήριο για να αναγνωστούν στο ακροατήριο δεκάδες απορρήτων εγγράφων προκειμένου να πετύχει την καταδίκη του γνωστού μεγαλοστελέχους της ΕΥΠ κ. Κώστα Αγγελάκη.

Προς έκπληξη όμως όλων το δικαστήριο έπειτα και από πρόταση του Εισαγγελέα δείχνοντας μεγαλύτερη ευαισθησία στα θέματα Εθνικής Ασφαλείας από την ηγεσία της ΕΥΠ δεν τα δέχθηκε ως αναγνωστέα και τα επέστρεψε στον κ. Ρουμπάτη χωρίς να τα αναγνώσει στο Δικαστήριο αφήνοντας άφωνο το ακροατήριο για την τόλμη του αυτή.

Ας γυρίσουμε όμως στην σημερινή μας υπόθεση...

Η κατηγορούμενη, η οποία μου έδωσε την εντύπωση μιας πολύ σοβαρής και δυναμικής γυναίκας, μια πραγματική κυρία (μου θύμισε την αείμνηστη Τζένη Λεβογιάννη) απολογήθηκε, ακολούθησαν οι αγορεύσεις της κ. Εισαγγελέως και του κ. Παπατσώρη και το Δικαστήριο έπειτα και από πρόταση της Εισαγγελέως Έδρας έκρινε την κατηγορουμένη Αθώα...


Ζήτησα από τον συνήγορο της αθώας πλέον υπαλλήλου της ΕΥΠ, τον κ. Παπατσώρη μία δήλωση για την σημερινή υπόθεση αλλά ευγενικά μου αρνήθηκε λέγοντας μόνο:
"Τα είδατε τι έγινε σήμερα μέσα στην αίθουσα δεν θα ήθελα να κάνω κάποιο σχόλιο δυστυχώς όλα αυτά που συμβαίνουν σ΄ αυτήν την υπηρεσία από ορισμένους είναι λυπηρά"!

Μακάρι να ήταν μόνο λυπηρά... Όταν αυτοδιασύρεται η πλέον σημαντική και ευαίσθητη υπηρεσία του κράτους, η ΕΥΠ, στις δημόσιες αίθουσες των δικαστηρίων, άλλοτε με την συμμετοχή και άλλοτε με την εκκωφαντική σιωπή του διοικητή της, τότε όλη η ασφάλεια της χώρας, τίθεται σε τεράστιο κίνδυνο... γιατί οι εχθροί, καραδοκούν.

Παγκόσμια πρωτοτυπία προς... αποφυγήν...

Πηγή "Αττικά Νέα"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Ενώ στον πλανήτη αυξάνονται τα εθνικιστικά καθεστώτα, η κατάσταση της Ελλάδας θυμίζει το ρητό «Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται» – αφού είναι δεδομένο το ότι, μία κατεστραμμένη οικονομικά χώρα με κενό ηγεσίας, δεν είναι σε θέση να αμυνθεί στρατιωτικά, οπότε αποθρασύνονται οι γείτονες της
"Εάν τελικά η Ευρώπη διαλυθεί και κατακερματισθεί, όπως δυστυχώς φαίνεται, τότε δεν θα αποφευχθεί η φτώχεια και η εξαθλίωση μεγάλων μερίδων του πληθυσμού της – οπότε είναι σχεδόν βέβαιη η άνοδος εθνικιστικών και απολυταρχικών καθεστώτων, πόσο μάλλον εάν αυξηθούν τα μεταναστευτικά κύματα από τη Β. Αφρική και τη Μέση Ανατολή".
Γράφει ο Αλέξης Ζακυνθινός 
 
Η κυριαρχία του οικονομικού και χρηματοπιστωτικού νεοφιλελευθερισμού στη Δύση, οδηγεί τη μία μετά την άλλη χώρα στην ανατροπή της φιλελεύθερης πολιτικής – όπου στις εκλογές και στα δημοψηφίσματα υπερισχύουν οι χαμένοι της παγκοσμιοποίησης (άρθρο), καθώς επίσης της φιλελεύθερης Δημοκρατίας.

Μετά το BREXIT και τη νίκη του κ. Trump στις Η.Π.Α. λοιπόν, η επόμενη πρόκληση για το δυτικό κατεστημένο είναι η Ιταλία – στην οποία τυχόν αποτυχία του πρωθυπουργού να αλλάξει το σύνταγμα θα οδηγήσει σε εκλογές, ενώ θα βοηθήσει το κόμμα της κυρίας Le Pen να ανέλθει στην εξουσία, δημιουργώντας ένα τεράστιο ρήγμα στα θεμέλια της Ευρωζώνης.

Σε κάθε περίπτωση φαίνεται πως η φιλελεύθερη Δημοκρατία, ως αξίωμα της δυτικής πολιτικής, έχει φτάσει πλέον στο τέλος της – ότι είναι παρωχημένη. Οι περισσότερες κοινωνίες αναζητούν πια αυταρχικούς, ισχυρούς ηγέτες, οι οποίοι να είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τα προβλήματα των χωρών τους – την υπερχρέωση, την αδυναμία ανάπτυξης, τη μη ισορροπημένη αναδιανομή των εισοδημάτων, την απώλεια των θέσεων εργασίας από τις αναπτυσσόμενες οικονομίες λόγω της παγκοσμιοποίησης, τις εθνικές απειλές, τα μεταναστευτικά κύματα κοκ.

Συνεχίζοντας, αργά αλλά σταθερά καθιερώνεται ως πρότυπο ο πρόεδρος της Ρωσίας – ο οποίος κατάφερε να οδηγήσει τη χώρα του μέσω της χρεοκοπίας στην απελευθέρωση της από το ΔΝΤ και τη στρατηγική σοκ και δέους που της είχε επιβάλλει (ανάλυση). Αργότερα, στηριζόμενος από τους Πολίτες, στάθηκε απέναντι στο σύστημα του χρέους της Δύσης – ενώ αμέσως μετά της έδωσε ξανά την αίγλη μίας παγκόσμιας στρατιωτικής δύναμης, με την επιτυχή δραστηριοποίηση της στη Μέση Ανατολή.

Η ρωσική επιρροή θα οδηγήσει πιθανότατα στην οπισθοχώρηση της δυτικής στρατιωτικής συμμαχίας από την Ανατολική Ευρώπη, στην αναίρεση των σχεδίων περί οικονομικού ΝΑΤΟ (ανάλυση), καθώς επίσης στην ενίσχυση των σχέσεων των πρώην κομμουνιστικών χωρών με τη Ρωσία – όπως φάνηκε από την πρόσφατη νίκη των φιλικών προς αυτήν κομμάτων της Βουλγαρίας και της Μολδαβίας, ενώ στην Εσθονία προβλέπεται η είσοδος του ρωσόφιλου κόμματος στην κυβέρνηση συνεργασίας.

Προφανώς θα ακολουθήσουν πολλές άλλες χώρες της περιοχής, οι οποίες έχουν σε μεγάλο βαθμό απογοητευθεί από τη στάση της ΕΕ απέναντι τους – ενώ επιθυμούν να αλλάξουν τις συνθήκες, σύμφωνα με τις οποίες συνεχίζει το βιοτικό τους επίπεδο να είναι σημαντικά χαμηλότερο από αυτό της δυτικής Ευρώπης (γράφημα).


Επεξήγηση γραφήματος: Ετήσιο κατά κεφαλή εισόδημα των χωρών της Ευρώπης.
.
Ο μεγάλος χαμένος εδώ θα είναι μάλλον η Πολωνία, η οποία είναι εχθρικά διακείμενη απέναντι στη Ρωσία, ενώ δεν είναι πρόθυμη να τη στηρίξει ούτε η Ευρώπη – επειδή, παρά το ότι λαμβάνει τα περισσότερα χρήματα από τα κοινοτικά ταμεία, αρνείται να ενσωματωθεί, δεν θέλει να υιοθετήσει το ευρώ όπως είναι υποχρεωμένη, συνεχίζει να χρησιμοποιεί το λιγνίτη, ενώ συγκρούεται διαρκώς με τις κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Γερμανίας, καθώς επίσης με την Κομισιόν.

Η αμερικανική αλλαγή

Περαιτέρω, φαίνεται πως στα ίχνη του προέδρου Putin θα βαδίσει επίσης ο κ. Trump, ο οποίος έχει τοποθετηθεί εναντίον της παγκοσμιοποίησης και υπέρ του προστατευτισμού της οικονομίας – έτσι ώστε να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος τα μεσαία και κατώτατα εισοδηματικά εισοδήματα της χώρας του. Εκτός αυτού, δεν πρόκειται να ανεχθεί πλέον χώρες όπως η Γερμανία η οποία, παρά το ότι έχει δεσμευθεί να συνεισφέρει στο ΝΑΤΟ το 2% του ΑΕΠ της, δεν το έχει τηρήσει ποτέ – ενώ θα επιβάλλει σε όλα εκείνα τα κράτη, τα οποία χρειάζονται αμερικανική στρατιωτική προστασία, να την πληρώνουν αδρά.

Βέβαια, ανεξάρτητα από τις εκάστοτε απόψεις σε σχέση με τις πολιτικές δεσμεύσεις του νέου αμερικανού προέδρου, σε ένα σημείο τουλάχιστον έχει απόλυτο δίκιο: στο ότι οι Η.Π.Α. δεν έχουν πια την οικονομική δυνατότητα να λειτουργούν ως ο προστάτης του πλανήτη.

Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται από το τεράστιο χρέος, με το οποίο τις επιβάρυνε ο πρόεδρος Obama – ο οποίος, μέσα στα 8 χρόνια της θητείας του, κατάφερε να αυξήσει το δημόσιο χρέος κατά σχεδόν 9 τρις $, όσο δηλαδή όλοι οι προηγούμενοι σε 220 περίπου χρόνια, παρά το ότι τα επιτόκια δανεισμού των Η.Π.Α. ήταν σχεδόν μηδενικά! Εάν δε αυξηθούν τα επιτόκια (ανάλυση), τότε δύσκολα θα μπορεί να εξυπηρετεί τα χρέη της η υπερδύναμη – πόσο μάλλον εάν αυξήσει τα ελλείμματα της, μέσω των δημοσίων επενδύσεων που έχουν ανακοινωθεί.

Σε κάθε περίπτωση, εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν χρησιμοποιήσει εκείνα τα χρήματα, τα οποία επένδυσαν στο εξωτερικό, για την προώθηση του βιοτικού επιπέδου των ίδιων των Αμερικανών, ο κ. Trump δεν θα είχε ποτέ εκλεγεί  – ενώ το γεγονός ότι, το κόστος του πολέμου μόνο στο Ιράκ ανήλθε στα 3 τρις $, όταν οι Πολίτες της χώρας είχαν όλο και λιγότερα χρήματα στη διάθεση τους, λειτούργησε ασφαλώς υπέρ του. Κατά τον ίδιο πάντως, το κατεστημένο «εισέπραξε» τη δίκαιη τιμωρία του – ενώ θεωρεί πως δεν υπάρχει καμία αντίθεση μεταξύ του προστατευτισμού και της απομόνωσης, καθώς επίσης της υπόσχεσης του να κάνει ξανά την Αμερική μεγάλη.

Η γεωπολιτική πλευρά

Συνεχίζοντας, ο νέος πρόεδρος σχεδιάζει είτε να συμμαχήσει με τη Ρωσία εναντίον της Κίνας, είτε να διαμοιράσει την επιρροή της χώρας του στον πλανήτη με τη Ρωσία και την Κίνα – όπου όμως στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων θα εμφανίζεται ως ο ισχυρότερος παίκτης. Πιστεύει δε πως η απόσυρση του από την παγκόσμια ηγεμονία θα αυξήσει το βιοτικό επίπεδο των συμπολιτών του – ενώ ακόμη και αν αποτύχει βυθίζοντας τις Η.Π.Α. στην ύφεση, μπορεί να καλύψει τις ενδεχόμενες οικονομικές ζημίες, όπως άλλωστε μπορεί επίσης η Βρετανία.
Από γεωπολιτικής πλευράς πάντως τόσο οι Η.Π.Α., όσο και η Βρετανία είναι κράτη-νησιά, τα οποία διαθέτουν πυρηνικά όπλα. Εκτός αυτού, ολόκληρος ο κόσμος μιλάει τη γλώσσα τους, ενώ όσα λάθη και αν κάνει ο κ. Trump οι Η.Π.Α. δεν θα πάψουν να είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός νέας τεχνολογίας, παγκόσμιας κουλτούρας και ενέργειας – με τους περισσότερους βραβευμένους με Νόμπελ επιστήμονες, με τα καλύτερα Πανεπιστήμια, καθώς επίσης με την πιο πολυποίκιλη κοινωνία της Δύσης. Παράλληλα, εάν σταματήσουν να επεμβαίνουν στα εσωτερικά προβλήματα άλλων χωρών και στις συγκρούσεις μεταξύ τους, θα αποκτήσουν πιο πολλούς φίλους στον πλανήτη – γεγονός που θα λειτουργήσει υπέρ της οικονομίας τους.
Αντίθετα, ο μεγάλος χαμένος γεωπολιτικά είναι η ΕΕ – εντός της οποίας μαίνονται οι συγκρούσεις, ενώ δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τις κρίσεις στους τομείς της οικονομίας και του μεταναστευτικού. Πόσο μάλλον όταν οι φυγόκεντρες δυνάμεις εντός της Ευρωζώνης κλιμακώνονται καθημερινά, με αποκλειστική ευθύνη της γερμανικής κυβέρνησης – η οποία αδυνατεί να καταλάβει ότι, δεν είναι δυνατόν να τοποθετεί τη μία μετά την άλλη χώρα «στο τραπέζι του Προκρούστη», απομυζώντας αχόρταγα τους πάντες στο διηνεκές.
Ως εκ τούτου, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες φαίνεται πως θα επικρατήσουν αυταρχικά, εθνικιστικά καθεστώτα, με τελικό αποτέλεσμα τη διάλυση τόσο της Ευρωζώνης, όσο και της ΕΕ – ενώ ο μεγάλος χαμένος θα είναι η Γερμανία, επειδή αφενός μεν θα χάσει τα πλεονεκτήματα του υποτιμημένου ευρώ και τις χώρες που απομυζεί, αφετέρου τα δάνεια που έχει δώσει σε πολλά κράτη, συμπεριλαμβανομένων των ποσών του Target 2 (άρθρο).

Επίλογος

Μέσα σε αυτό το περίπλοκο γεωπολιτικό και οικονομικό περιβάλλον που διαμορφώνεται, η Ελλάδα δεν είναι μόνο αθεράπευτα υπερχρεωμένη, έχοντας ήδη πτωχεύσει δύο φορές – όπου δυστυχώς επιβαρύνθηκε με όλα τα μειονεκτήματα της χρεοκοπίας, χωρίς κανένα απολύτως από τα πλεονεκτήματα της. Υποφέρει επί πλέον από ένα εντελώς ανίκανο πολιτικό προσωπικό, σχεδόν στο σύνολο του – ειδικά επειδή είναι αδύνατον να συνεργασθούν τα κόμματα μεταξύ τους, ούτε στην άκρη του γκρεμού.

Παράλληλα, διοικείται από μία κυβέρνηση που έχει πια αποτύχει οικτρά σε όλους τους τομείς, μεταξύ άλλων επειδή πιέζεται αφόρητα από την Τρόικα και τη Γερμανία – ενώ η Ελλάδα «βάλλεται» από αυξημένα μεταναστευτικά κύματα και αφελληνίζεται σταδιακά. Εκτός αυτού, έχει τοποθετηθεί στο στόχαστρο των γειτόνων της, όσον αφορά την εδαφική της ακεραιότητα – αφού όχι μόνο ο αρρωστημένος Τούρκος δικτάτορας, ο οποίος τελικά θα καταστρέψει τη χώρα του εάν δεν ανατραπεί αλλά, επίσης, ο ανόητος πρωθυπουργός της Αλβανίας, εγείρουν αυθαίρετες και αθέμιτες αξιώσεις (πιθανότατα θα ακολουθήσουν τα Σκόπια, η Βουλγαρία κοκ.).

Εν προκειμένω η κατάσταση θυμίζει το ρητό «Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται» – αφού είναι δεδομένο το ότι, μία κατεστραμμένη οικονομικά χώρα δεν είναι σε θέση να αμυνθεί στρατιωτικά, οπότε αποθρασύνονται οι γείτονες της, ειδικά εάν είναι τόσο χαμηλού πολιτισμικού επιπέδου. Πόσο μάλλον όταν η κοινωνία της αποτυχημένης πια χώρας (failed state) ευρίσκεται σε κατάσταση πλήρους αποσύνθεσης – αρνούμενη να αντιμετωπίσει την αλήθεια και να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη, ενώ προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς συμβαίνει, παραμένοντας βυθισμένη σε μία κατάσταση συλλογικής αποχαύνωσης.

Ολοκληρώνοντας, κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις εύλογα συμπεραίνει κανείς ότι, είναι αδύνατον να κυβερνηθεί η Ελλάδα από ένα φιλελεύθερο δημοκρατικό κόμμα – ο ηγέτης του οποίου, όσο καλή θέληση και αν έχει κανείς, δεν μπορεί να θεωρηθεί ανάλογα ισχυρός της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης που βιώνουμε, ενώ η παράταξη του έχει αποτύχει επίσης στο παρελθόν.

Επομένως υπάρχει ένα μεγάλο κενό εξουσίας, το οποίο δεν φαίνεται να είναι σε θέση να καλύψει κανένας – οπότε δεν είναι δύσκολο να υποθέσουμε ότι, κάποια στιγμή θα εμφανισθεί στη χώρα ένας αυταρχικός ηγέτης, ανάλογος με αυτούς που εμφανίσθηκαν σε πολλά άλλα κράτη, με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ε, ψιτ, παιδί! Φέρε μου τρεις νταμιτζάνες εθνικού φρονήματος να κεράσω, γιατί μπορεί να έχουμε ντράβαλα με τους Τούρκους!

Ο λαός μας έχει πέσει θύμα μιας παράξενης μαγγανείας. Το πρώτο ξόρκι (που έπιασε κιόλας) ρίχτηκε μία ημέρα που ακούσαμε έναν λόξιγκα, που προσπαθούσε να λανσαριστεί σαν ελληνική φωνή, να κατηγορεί τον «εθνικισμό» και τον «λαϊκισμό». Εθνικισμός, σύμφωνα με την αποκρυπτογράφηση του απεχθούς λόξιγκα, είναι ο εκπεφρασμένος πατριωτισμός. Λαϊκισμός, το λαϊκό συμφέρον. Το κέλυφος από το οποίο εκπεμπόταν ο λόξιγκας ονομάζεται Κώστας Σημίτης.

Όλοι έδειχναν να καταλαβαίνουν τον λόξιγκα του κελύφους επειδή αυτό το ον και τα υπόλοιπα που το συνόδευαν μοίραζαν χρήμα. Όχι αδιακρίτως, αλλά μετρημένα. Δραχμή προς δραχμή στην αρχή. Ευρώ προς ευρώ στη συνέχεια. Οι ασήμαντοι έπαιρναν λίγα και δανεικά. Οι σημαντικοί δανεικά κι αγύριστα. Οι «αναντικατάστατοι» δεν έπαιρναν. «Διαχειρίζονταν». Πακέτα ευρωπαϊκά, κονδύλια, προγράμματα «εκσυγχρονισμού», τάλαρα με το τσουβάλι, που εξατμίζονταν πριν προλάβεις να πεις τη λέξη «ΠΑΣΟΚ».

Όσο κατηγορείτο ο πατριωτισμός άλλο τόσο χρήμα έπεφτε στην «αγορά».
Το χρήμα βοηθάει να καταπιείς την προδοσία όπως το νερό είναι ο... αχθοφόρος του χαπιού. Το κουβαλάει μέχρι το στομάχι και ο άρρωστος το καταπίνει αδιαμαρτύρητα.

Έτσι και τα ποικιλώνυμα «πακέτα» ήταν το ύδωρ πάνω στο οποίο έκαναν τσουλήθρα η παράδοση του Οτσαλάν στους Τούρκους, τα Ίμια, οι ανθελληνικές συμμορίες στη δημόσια παιδεία κ.λπ.

Το πολιτικό σύστημα, εκείνοι δηλαδή που, αν δούλευαν ποτέ σε κανονική εργασία, θα πάθαιναν ισόβια κατάθλιψη, συνήθισε τόσο πολύ στον αφελληνισμό, ώστε του έγινε δεύτερη φύση. Ευκολότερα θα δικαιολογούσαν την πυρπόληση σημαίας παρά την έπαρσή της στα Ίμια. Τώρα όλοι τούτοι αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Προσπαθούν να καλλιεργήσουν πατριωτικά συναισθήματα στις μάζες - κάτι που δεν το ξέρουν, δεν το νιώθουν, δεν το πιστεύουν. Δεν τους ήρθε έτσι ξαφνικά. Οι Τούρκοι τούς υποχρεώνουν. Έχουν κάτι ορέξεις τελευταία οι νατοϊκοί μας «σύμμαχοι» και τις φανερώνουν κιόλας! Και οι ημέτεροι ψάχνουν για αποθέματα εθνικού φρονήματος σε στιλ στιγμιαίου καφέ διότι επί έτη πολλά ταΐζουν τα πλήθη με αδιαφορία και φοβούνται τι θα συμβεί την κρίσιμη ώρα.

Η Ιστορία πάντα εκδικείται...

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Συναγερμός στην Άγκυρα

Της Λιάνας Μυστακίδου

Το Γενικό Επιτελείο εξέδωσε ανακοίνωσε ότι ο Στρατός της Συρίας επιτέθηκε στις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις που μετέχουν στην επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη γύρω, στην περιοχή El Bab στις 03.30 το πρωί. Από την επίθεση σκοτώθηκαν τρεις στρατιώτες και τραυματίστηκαν δέκα, εκ των οποίων ο ένας πολύ βαριά.
Σύμφωνα με μια καταμέτρηση του Γαλλικού Πρακτορείου, από την έναρξη της τουρκικής επιχείρησης "Ασπίδα του Ευφράτη" στη Συρία έχουν σκοτωθεί 15 Τούρκοι στρατιώτες.
Η ιστοσελίδα odatv υπενθυμίζει ότι ακριβώς πριν ένα χρόνο η Τουρκία κατέρριψε το ρωσικό αεροσκάφος με τις γνωστές συνέπειες και αναρωτιέται:

➥ Η επίθεση που συμπίπτει με την επέτειο αυτή είναι τυχαία, συμπτωματική ή αντίποινα για την πτώση του ρωσικού αεροσκάφους;

➥ Την επίθεση την έκανε ο συριακός στρατός ή ο ρωσικός;

➥ Μήπως αυτή είναι μια απάντηση στον Ερντογάν για τις δηλώσεις του περί Λοζάννης;

Σίγουρα η Άγκυρα ανησυχεί. Ο πρωθυπουργός, το Γενικό Επιτελείο, οι υπουργοί άμυνας και εσωτερικών συσκέπτονται και η αξιωματική αντιπολίτευση συνιστά ψυχραιμία και νηφαλιότητα…

Η Τουρκία θα εκδικηθεί για την επίθεση στη Συρία στην οποία σκοτώθηκαν τρεις Τούρκοι στρατιώτες, προειδοποίησε σήμερα ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ μιλώντας σε δημοσιογράφους στην Άγκυρα.
"Τρεις στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους στη χθεσινή επίθεση. Είναι σαφές ότι ορισμένοι δεν χαίρονται με αυτήν τη μάχη που δίνει η Τουρκία εναντίον του Νταές (σ.σ. Ισλαμικό Κράτος). Για την επίθεση αυτή ασφαλώς θα υπάρξει ανταπόδοση" είπε.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η πολιτική τάξη της χώρας έχει εφαρμόσει μια συνταγή που σκοτώνει τον ασθενή: τα Μνημόνια της συμφοράς που διαλύουν ό,τι έχει απομείνει από την εθνική οικονομία. Ακατάλληλοι, ανέμπνευστοι, ετερόφωτοι, άτολμοι και διεφθαρμένοι επικεφαλής του πολιτικού βίου εφάρμοσαν στα εθνικά ζητήματα μια συνταγή που μπορεί να σκοτώσει και υγιή οργανισμό: Είναι ο εξευμενισμός της Τουρκίας και η εξοικείωση του ελληνικού λαού και της διεθνούς κοινότητας με την ολοένα διευρυνόμενη «όρεξη» των γειτόνων για αρπαγή και επέκταση.

Καμάρωναν με εγκληματική αφέλεια ή αμιγώς ενδοτική πρόθεση διάφοροι «δικοί μας» ότι θα είναι οι «καλύτεροι διαφημιστές» της τουρκικής υποψηφιότητας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Χαμογελούσαν και αντάλλασσαν φιλοφρονήσεις και χειραψίες με τους Τούρκους. Εσφιγγαν χέρια βουτηγμένα στο αίμα αθώων αδελφών μας.

Αντί να σταματήσουν το κακό έξω από τον φράχτη της πατρίδας, με τη στάση του κατευνασμού έφεραν τη συμφορά εντός! Ο Ερντογάν ανοιγοκλείνει την κάνουλα του ισλαμικού εποικισμού στο Αιγαίο, κατέχει τη μισή Κύπρο, διεκδικεί το Αιγαίο, τα νησιά και τη Θράκη, αμφισβητεί τη Συνθήκη της Λωζάννης. Ως τουρκικό διαρρηκτικό εργαλείο παραβίασης της ελληνικής εστίας πρέπει να θεωρείται και η Αλβανία. Οι δηλώσεις, οι συνεντεύξεις και -πάνω απ' όλα- οι πράξεις και οι αποφάσεις της κυβέρνησης του Εντι Ράμα αποτελούν απόδειξη των ανωτέρω χαρακτηρισμών.

Η Τουρκία προελαύνει σε όλα τα επίπεδα, ενώ ο ελληνικός λαός υποβάλλεται καθημερινά σε πλύση εγκεφάλου με τα τουρκικά σίριαλ που προπαγανδίζουν την «ανωτερότητα» της Τουρκίας σε όλα τα επίπεδα.

Και όλη αυτή η προέλαση διευκολύνθηκε από το πολιτικό συνδικάτο των «ψυχραίμων», της φιλότουρκης πέμπτης φάλαγγας. Η ορθή αντιμετώπιση του τουρκικού ζητήματος επιβάλλει την άμεση αναθεώρηση της πολιτικής του κατευνασμού.
Να καταγγελθεί η τουρκική πολιτική σε Ε.Ε. και ΝΑΤΟ.
Να σταματήσουν οι συζητήσεις για οτιδήποτε με την Τουρκία μέχρι να φύγει και ο τελευταίος στρατιώτης από την Κύπρο και να δηλώσει η κυβέρνηση της γειτονικής χώρας ότι δεν έχει καμία διεκδίκηση επί των εδαφών μας.

Όλα τα υπόλοιπα είναι εθνικώς επιζήμια.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αφού προκάλεσε σοβαρή κρίση μετά την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού πριν έναν χρόνο, η Τουρκία πραγματοποίησε ένα θεαματικό ελιγμό προσέγγισης με τη Μόσχα, στην οποία βρήκε έναν βολικό συγκυριακό σύμμαχο τη στιγμή που οι σχέσεις της Άγκυρας με τη Δύση βρίσκονται σε δύσκολη φάση.

Η κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους στην περιοχή της τουρκο-συριακής μεθορίου στις 24 Νοεμβρίου 2015 είχε δημιουργήσει ανησυχίες για μία αναμέτρηση ανάμεσα στις δύο χώρες μετά την έναρξη της ρωσικής στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία.

Όμως οι πρόεδροι της Ρωσίας και την Τουρκίας ξεκίνησαν από τον Ιούνιο μία διαδικασία εξομάλυνσης που κορυφώθηκε με την επίσκεψη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στη Ρωσία τον Αύγουστο και στη συνέχεια, τον Οκτώβριο, με την επίσκεψη του Βλαντίμιρ Πούτιν στην Κωνσταντινούπολη.

Η συμφιλίωση επισφραγίσθηκε παρά τις σοβαρές διαφορές που φέρνουν αντιμέτωπες τις δύο χώρες στο θέμα της συριακής σύρραξης: ο Πούτιν είναι σύμμαχος-κλειδί του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, ενώ ο Ερντογάν υποστηρίζει τους σύρους αντάρτες που επιδιώκουν την εκδίωξή του από την εξουσία.

Εκτός του συριακού πλαισίου, η αναθέρμανση των σχέσεων με τη Ρωσία συμβαίνει σε μία στιγμή που οι σχέσεις ανάμεσα στην Τουρκία και την Ευρωπαϊκή Ένωση περνούν μία περίοδο αναταράξεων, με τον Ερντογάν να εκδηλώνει με κάθε ευκαιρία την οργή του για τις ευρωπαϊκές επικρίσεις για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα του, κυρίως μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου και μπροστά στην εμπλοκή στην ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας στην ΕΕ.

Τακτικές συγκλίσεις

Οι αναλυτές εκτιμούν ότι, προσεγγίζοντας τη Μόσχα, ο Ερντογάν απευθύνει ένα μήνυμα προς την Ουάσινγκτον, η οποία, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, υποστηρίζει τους Κούρδους αντάρτες της Συρίας και αρνείται την έκδοση του μεγάλου αντιπάλου του Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο ο ισχυρός άνδρας της Τουρκίας έχει αναγορεύσει σε υποκινητή του αποτυχημένου πραξικοπήματος.

«Προς το παρόν, θεωρώ ότι η Άγκυρα θα χρησιμοποιήσει κυρίως την κίνηση αυτήν προς την Ρωσία για να αναβαθμίσει τη σχέση της απέναντι στις δυτικές χώρες, κυρίως απέναντι στους Αμερικανούς», είναι η εκτίμηση του Ζαν Μάρκου, καθηγητή της Σχολής Πολιτικών Επιστημών της Γκρενόμπλ και ερευνητή του Institut Francais d’ Etudes Anatoliennes.

Κατά τη γνώμη του, οι συγκλίσεις ανάμεσα στη Μόσχα και την Άγκυρα είναι κυρίως τακτικού χαρακτήρα και δεν μεταφράζονται στο στάδιο αυτό σε μία στρατηγική στροφή της Τουρκίας που θα την οδηγούσε σε ρήξη με την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ.

«Η Τουρκία είναι έτοιμη να αποδεχθεί την οριστική διατήρηση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ, την επανένωση της Κύπρου έναντι οποιουδήποτε τιμήματος για να ικανοποιήσει τον Βλαντίμιρ Πούτιν, να εγκαταλείψει την υποψηφιότητα για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να αποδεχθεί την ανάπτυξη αεροσκαφών της ρωσικής αεροπορίας στη βάση του Ιντσιρλικ ή να κινηθεί προς την επιλογή του ρωσικού αντιπυραυλικού συστήματος, που δεν συνάδει με την συμμετοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ; Τίποτε δεν είναι λιγότερο σίγουρο», τονίζει ο Ζαν Μάρκου.

Τα οικονομικά συμφέροντα αποτελούν επίσης καθοριστικό παράγοντα στη συμφιλίωση;

«Η αποκατάσταση της συνεργασίας στον οικονομικό και τον ενεργειακό τομέα ήταν ένα από τα αντικείμενα, όπως και ο τερματισμός των ρωσικών κυρώσεων, που είχαν αρνητικές επιπτώσεις», σύμφωνα με τον Σινάν Ουλγκέν, διευθυντή του Κέντρου Οικονομικών Σπουδών και Διεθνών Σχέσεων της Κωνσταντινούπολης.

Άρση των οικονομικών κυρώσεων

Η Ρωσία ήρε τις οικονομικές κυρώσεις που είχε επιβάλει στην Τουρκία σε αντίποινα για την κατάρριψη του αεροσκάφους. Μεταξύ των κυρώσεων και η απαγόρευση των πτήσεων τσάρτερ προς την Τουρκία που οδήγησε στην δραματική μείωση, κατά 83%, του αριθμού των ρώσων τουριστών στην Τουρκία.

Τον Οκτώβριο, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Βλαντίμιρ Πούτιν στην Κωνσταντινούπολη, οι δύο χώρες υπέγραψαν το πρόγραμμα TurkStream που θα επιτρέψει στη Ρωσία να μεταφέρει φυσικό αέριο στην Τουρκία και την Ευρώπη μέσω της Μαύρης Θάλασσας.

Ωστόσο, προσθέτει ο Σινάν Ουλγκέν, η προσέγγιση ανάμεσα στην Άγκυρα και τη Μόσχα «δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως στρατηγικός επαναπροσανατολισμός, διότι, επί της ουσίας, η Ρωσία δεν έχει παρά ελάχιστα να προσφέρει στην Άγκυρα για να ισοφαρίσει ενδεχόμενη απώλεια των ισχυρών πολιτικών, στρατηγικών και οικονομικών σχέσεων που την συνδέουν με την Δύση».

Ο Αϊκάν Ερντεμίρ, του Foundation for Defense of Democraties της Ουάσινγκτον, θεωρεί ότι ο Ερντογάν, που ελπίζει στην εγκαθίδρυση ενός προεδρικού συστήματος και πρόσφατα αναφέρθηκε στην πιθανότητα ένταξης της Τουρκίας στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σανγκάης, υπό την ηγεσία της Μόσχας και του Πεκίνου, μπορεί να επισπεύσει τις κινήσεις του.

«Ο Ερντογάν γνωρίζει ότι τη στιγμή που κινείται προς τη συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια ενός ανδρός, θα αισθάνεται πιο άνετα εν μέσω των αυταρχικών καθεστώτων της Ανατολής, αντί να είναι εκτεθειμένος στις επικρίσεις της οικογένειας των χωρών της Δύσης», λέει ο Αϊκάν Ερντεμίρ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ-AFP
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Έχουν περάσει παραπάνω από έξι χρόνια από τότε που η Ελλάδα, κλονιζόμενη υπό το μεγάλο βάρος του δημόσιου χρέους της, αναγκάστηκε να στραφεί στους εταίρους της στην ευρωζώνη και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για μια διάσωση, και αν ώς το τέλος του έτους οι δανειστές δεν καταφέρουν να καταλήξουν σε συμφωνία, το ΔΝΤ ίσως αποφασίσει τελικά να αποδεσμευτεί από το πρόγραμμα διάσωσης και να αφήσει την Ευρώπη να βάλει σε τάξη της κατάσταση, αναφέρουν σε άρθρο τους οι Financial Times.

Σύμφωνα με το άρθρο, το σημείο αντιπαράθεσης βρίσκεται στο αν θα πρέπει να ζητείται από την Ελλάδα, η οποία έχει ήδη εφαρμόσει μια τεράστια δημοσιονομική προσαρμογή από τότε που ξεκίνησε η διάσωση, να πετύχει και να διατηρήσει άλλον έναν πολύ φιλόδοξο στόχο πλεονάσματος από το 2018 και έπειτα.

Το ΔΝΤ τάσσεται ορθώς κατά της πρότασης αυτής, σημειώνεται στο δημοσίευμα. Μια τέτοια πολιτική θα δημιουργούσε τον κίνδυνο να καταπνίξει την εκκολαπτόμενη ανάκαμψη στην ελληνική οικονομία και να καθυστερήσει την υπόθεση για τη μείωση του χρέους της.

Το Ταμείο έχει επίσης δίκιο ότι η Ελλάδα, εάν είναι να βγει από τη σημερινή δύσκολη θέση, είναι πολύ πιθανόν να χρειάζεται κάποια περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους της, είτε με διαγραφή της ονομαστικής αξίας είτε με μείωση της καθαρής παρούσας αξίας μέσω αλλαγών στις περιόδους αποπληρωμής και τα επιτόκια.

Σε γενικές γραμμές, το ΔΝΤ έχει διαδραματίσει θετικό ρόλο ως ένας από τους δανειστές στο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας. Θα ήταν κρίμα να το δει κανείς να αποχωρεί. Αλλά εάν οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης επιμείνουν στην υιοθέτηση αντιπαραγωγικών πολιτικών που θα επιδεινώσουν τα προβλήματα βιωσιμότητας χρέους της Ελλάδας και οι οποίες είναι αντίθετες στην προσέγγιση που έχουν όσον αφορά τη δημοσιονομική πολιτική σε άλλες χώρες της ΕΕ, τότε το ΔΝΤ θα είχε δίκιο να αποχωρήσει.

Το Eurogroup προβλέπει ότι η Ελλάδα θα πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ το 2018. Ένας τέτοιος στόχος μπορεί να είναι εφικτός σε έναν χρόνο, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει αρετή δυναμική στην οικονομία. Αλλά το να συνεχίσει να τον επιτυγχάνει «μεσοπρόθεσμα», όπως προβλέπει το σχέδιο, είναι σίγουρα δονκιχωτικό για μια οικονομία με χαμηλό ρυθμό ανάπτυξης και εύθραυστη επιχειρηματική και καταναλωτική εμπιστοσύνη, σημειώνουν οι FT.

Άλλο είναι μια προσεκτική, ζυγισμένη προσαρμογή για να επιστρέψει μια κυβέρνηση στη βιωσιμότητα και άλλο είναι η βάναυση επιμονή για την επίτευξη πλεονασμάτων στο μέλλον. Η ελληνική οικονομία καταγράφει ρυθμούς ανάπτυξης για δύο συνεχή τρίμηνα: αυτό δεν είναι αρκετή ώθηση για να είναι κανείς βέβαιος ότι μπορεί να αντέξει μια δημοσιονομική περιστολή επ’ αόριστον.

Η κατάσταση είναι ιδιαίτερα δύσκολη για την ευρωζώνη για δύο λόγους: Πρώτον, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τείνει στην άποψη ότι η δημοσιονομική πολιτική θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να στηρίξει την ανάπτυξη, ιδιαίτερα για όσες χώρες έχουν δημοσιονομικό περιθώριο. Ακόμα και για ελλειμματικές χώρες όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία η Κομισιόν έχει ορθώς αναγνωρίσει ότι δεν έχει πολύ νόημα από οικονομικής και πολιτικής άποψης το να προσπαθήσει να τις εξαναγκάσει σε μια αντιπαραγωγική δημοσιονομική προσαρμογή. Άρα το να συνεχίσει να επιμένει στη λιτότητα για την Ελλάδα μοιάζει ολοένα και περισσότερο αυθαίρετο και άδικο.

Δεύτερον, παρά την αλλεργία τους απέναντι στη δημοσιονομική χαλαρότητα, αρκετές κυβερνήσεις της ευρωζώνης, ειδικά η Γερμανία, επιθυμούν διακαώς να παραμείνει το ΔΝΤ στο πρόγραμμα διάσωσης εξαιτίας της αξιοπιστίας που φέρνει η παρουσία του. Αν το Ταμείο εμμείνει στη θέση του, όπως θα πρέπει να κάνει, το Βερολίνο θα πρέπει να διαλέξει μεταξύ της παραμονής του ΔΝΤ και της διατήρησης του στόχου του πλεονάσματος της Ελλάδας στο 3,5%.

Η Γερμανία, της οποίας η δέσμευση για τη χρήση της δημοσιονομικής πολιτικής με στόχο τη στήριξη της ανάπτυξης θα μπορούσε να ενισχυθεί περαιτέρω, θα πρέπει να διαλέξει προσεκτικά. Η απομάκρυνση του ΔΝΤ από τη διάσωση της Ελλάδας, δεδομένου ότι οι δανειστές του επίσημου τομέα θα πρέπει να συνεχίσουν να εμπλέκονται στη χώρα για δεκαετίες, θα ήταν ένα βήμα προς τα πίσω, τόσο όσον αφορά τις άμεσες επιλογές πολιτικής όσο και τη μακροπρόθεσμη ποιότητα στη λήψη αποφάσεων.

Η ΕΕ έχει πολύ σωστά υιοθετήσει τελευταία μια πιο ισορροπημένη στάση για τα δημοσιονομικά ελλείμματα των κρατών-μελών. Θα πρέπει να επεκτείνει την αλλαγή αυτή και στην Ελλάδα, καταλήγει το άρθρο της εφημερίδας.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Ceteris Paribus

Τι θα γίνει στο Eurogroup στις 5 Δεκεμβρίου; Θα υπάρξει συμφωνία; Μια κάπως παράδοξη απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα ήταν πως αυτό θα αποφασιστεί στις 4 Δεκεμβρίου από… τους Ιταλούς και Αυστριακούς ψηφοφόρους! Αν στο ιταλικό δημοψήφισμα για τη συνταγματική μεταρρύθμιση επικρατήσει το «Όχι», ο Ιταλός πρωθυπουργός έχει επαναλάβει τη δέσμευσή του ότι θα παραιτηθεί. Σε αυτή την περίπτωση, η Ιταλία θα παραδοθεί στη γοητεία του «ευρωσκεπιτικισμού» και της «αντιπαγκοσμιοποίησης». Αν, επίσης, στις επαναληπτικές προεδρικές αυστριακές εκλογές επικρατήσει ο ακροδεξιός κ. Χόφερ, η Αυστρία θα γίνει ακόμη πιο εμφατικά οπαδός της γραμμής του προστατευτισμού.

Ο Ρέντσι, πρωθυπουργός μιας Ιταλίας που πάσχει από το ιαπωνικό σύνδρομο της μακροχρόνιας καθήλωσης στην οικονομική στασιμότητα και αισθάνεται άβολα στο στενό κορσέ των ευρωπαϊκών ντιρεκτίβων, συμπεριφέρεται σαν φίλος της Ελλάδας και του Αλέξη Τσίπρα. Η Αυστρία κρατάει ήδη σκληρή στάση απέναντι στη χώρα μας.

Το ζήτημα όμως δεν είναι πόσο και προς ποια κατεύθυνση θα αλλάξει η πολιτική της Ιταλίας και της Αυστρίας αν ο Ρέντσι χάσει στο ιταλικό δημοψήφισμα και ο Χόφερ κερδίσει την αυστριακή προεδρία.
Το ζήτημα είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωζώνη, δηλαδή η «υπαρκτή Ευρώπη», δείχνουν να παραπαίουν ύστερα από το Brexit. Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ έδωσε παγκόσμια… ηγεσία και πρότυπο σε ένα διεθνές ρεύμα επιστροφής στον προστατευτισμό και τις «παραδοσιακές» αξίες. Σε μια Ευρώπη που η κρίση έχει οδηγήσει στα όρια αντοχής της με τις υπάρχουσες ισορροπίες, το διεθνές αυτό ρεύμα έχει εκπροσώπους που μπορεί να πάνε σε διαδοχικούς θριάμβους στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2017. Με την αναμενόμενη εξαίρεση της Γερμανίας, η οποία ήταν ίσως η μόνη πραγματικά κερδισμένη από το ευρωπαϊκό στάτους κβο.Ακόμη και στη Γερμανία όμως, οι πολιτικές πιέσεις πάνω στη Μέρκελ την έφεραν ένα βήμα πριν την παραίτηση…
Σε αυτές τις συνθήκες, είναι εντελώς λογικό η Ε.Ε. και η Ευρωζώνη να κυριαρχούνται από ένα κλίμα «βαλτώματος», προσωρινότητας και «ματαιότητας». Κανείς δεν ξέρει τι τέξεται η επιούσα και όλοι αναμένουν να «κάνουν ταμείο» με την ολοκλήρωση της εικόνας ύστερα από τις εκλογικές αναμετρήσεις του τέλους του 2016 (4 Δεκεμβρίου) και του 2017, μέχρι και το Σεπτέμβριο που θα διεξαχθούν οι γερμανικές εκλογές.

Ό,τι και αν αποφασιστεί, λοιπόν, στις 5 Δεκεμβρίου, θα διέπεται από τη λογική της προσωρινότητας, του «μπαλώματος». Μόνο η κυβέρνηση έχει προετοιμαστεί να «χαιρετίσει» σε θριαμβικούς τόνους τη «συμφωνία» – για προφανείς λόγους. Διότι συμφωνία θα υπάρξει μετά βεβαιότητος.
Αυτό το εγγυούνται δύο πράγματα:

Πρώτο, ότι η ευρωπαϊκή ηγεσία (ό,τι και αν σημαίνει αυτός ο όρος) δεν θέλει τώρα περιττές θρυαλλίδες αβεβαιότητας και αστάθειας.
Δεύτερο, ότι ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του έχουν αποφασίσει να πουν το μεγάλο «ναι σε όλα» για να κλείσει γρήγορα η αξιολόγηση. Ο πρόσφατος ανασχηματισμός έβαλε στα κρίσιμα υπουργεία τους «κατάλληλους» ανθρώπους ώστε η «δουλειά» να τελειώσει γρήγορα, χωρίς «κόκκινες» γραμμές, «αυτοκριτικές» και ενοχικά σύνδρομα και κυρίως χωρίς τη σπατάλη χρόνου λόγω επικοινωνιακής διαχείρισης του αναπόφευκτου ναι…

Σε μια Ευρώπη που εισέρχεται σε αχαρτογράφητα ύδατα, σε έναν κόσμο που είναι σε μετάβαση σε μια νέα, πιθανότατα πιο «σκοτεινή» και επικίνδυνη εποχή, η Ελλάδα έχει καθηλωθεί, είναι υπό καταστολή. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα πίσω από τη σχεδόν βέβαιη συμφωνία στις 5 Δεκεμβρίου ή στο επόμενο Eurogroup στις 10 Ιανουαρίου του 2017.

Το νέο διεθνές ρεύμα της επιστροφής στον προστατευτισμό ομνύει στο σύνθημα «Να πάρουμε τη χώρα μας πίσω». Στην υπό καθήλωση Ελλάδα, τη «δεμένη στο κατάρτι» της Γερμανίας και των δανειστών, δεν έχει κανείς «νεφρά» για να σκεφτεί οτιδήποτε άλλο πέρα από το «ναι σε όλα». Όταν όλοι σκέφτονται την «επόμενη μέρα» της Ευρώπης και του κόσμου, στην Ελλάδα ο ορίζοντας της πολιτικής τάξης είναι το πολύ-πολύ η επόμενη αξιολόγηση…

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Είναι σίγουρο πως  οι περισσότεροι ακόμη και από όσους δραστηριοποιούνται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε διάφορες αντιμνημονιακές ομάδες, είναι βαθύτατα απελπισμένοι, αμήχανοι, απαισιόδοξοι και φοβισμένοι. 

Τί τους (μας) οδήγησε άραγε όλους αυτούς (εμάς) στην κατατονία του καναπέ και του
πληκτρολογίου;
Μα φυσικά η βία.
Η καθαρή, ξεκάθαρη, απροκάλυπτη συστημική βία.
Όχι η λεκτική βία. Αυτή ανήκει στα ΜΜΕ.
Ούτε η ψυχολογική βία. Αυτή είναι προνομιούχο πεδίο των θεωρητικών των μνημονίων και της Παγκοσμιοποίησης.
Ούτε καν η οικονομική βία, που όταν ξεφύγει πέρα από κάποια όρια μιμείται πιά κι αυτή την σωματική βία.
Μιλάμε για την πρωτόγονη, καθαρή, φυσική βία.

Αυτή που ανταλάσσει τα επιχειρήματα με τα ρόπαλα, και την παράσταση διαμαρτυρίας με τα χημικά.
Αυτή που από τις Πλατείες του 2011 μέχρι τους συνταξιούχους του προηγούμενου μήνα επιστρατεύτηκε από τις δωσιλογικές κυβερνήσεις για να επιβάλλει σιωπή και μνημόνια.
Αυτή που από την τερατογένεση της τρέχουσας εκδοχής της Ευρωπαϊκής " Ένωσης", έχει δώσει δείγματα γραφής στην Γένοβα, στο Παρίσι, στη Φρανκφούρτη, στην Κύπρο, και αλλού.
Αυτή που εδώ και πολλά  "Ευρωπαϊκά" χρόνια παρακάμπτει δημοκρατίες και λαούς, για να επιβάλλει το "κοινοτικό" δίκαιο των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων, πολυεθνικών και μη, απέναντι στην "απειθαρχία των ολίγων", όπως ονομάζουν σύστημα και ΜΜΕ την πλειοψηφική εκείνη μάζα των λαών της Ευρώπης, που αρνείται (ή θέλει να αρνηθεί) να υποταχθεί στην λογική που ονομάζει "εθνικισμό" την εθνική τατότητα των λαών, που συντρίβει τους εγαζόμενους, που καθαιρεί Συντάγματα και δημοκρατίες.

Δεν είμαστε μόνον εμείς απ' τους λαούς της Ευρώπης που έχουμε υποστεί ξεκάθαρη φυσική βία. (δεν μιλάμε βέβαια για το σύνολο και των συνδυασμό όλων των μορφών της βίας. Αυτούς τους έχουν υποστεί ΟΛΟΙ οι λαοί της Ευρώπης).  Τα ίδια έχουν γίνει και στην Ισπανία, την Πορτογαλία, την Γαλλία, την Ιταλία.
Το ποιός αντέχει περισσότερο, ποιός λιγότερο, και ποιός όχι, είναι θέμα υποδομής, παιδείας, κοινωνικών καταβολών και αγώνων, και συλλογικής εθνικής μνήμης.

Εμείς μετά από τόσα χρόνια πασοκισμού, "εκσυγχρονισμού", και γενικότερα συστηματικού αφελληνισμού και σκοταδισμού, μέχρι εδώ μπορέσαμε να φτάσουμε. Τόσοι ήμασταν.
Από ' δω κι εμπρός οι όποιες ελπίδες μας είναι κρεμασμένες στους λαιμούς άλλων λαών, πιό εξελιγμένων συναισθηματικά, πιό κραταιών ηθικά, πιό μορφωμένων κοινωνικά και εθνικά.

Λένε πως η βία φέρνει βία.  
Με την μορφή της άμυνας, της αυτοσυντήρησης.
Όχι εδώ.
Όχι στην χώρα του ωχαδελφισμού και του ατομικισμού.
Ψάξτε αλλού!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Δημήτρης Ράπτης 
Δόκιμος Αναλυτής ΚΕΔΙΣΑ

Η επιχείρηση ανακατάληψης της Μοσούλης ξεκίνησε στις 16 Οκτωβρίου 2016 έπειτα από επίσημο τηλεοπτικό διάγγελμα του Ιρακινού πρωθυπουργού Χαντεέρ αλ-Αμπάντι. Συγκεκριμένα, στο διάγγελμά του δήλωσε ότι «κηρύσσει την έναρξη της νικηφόρας επιχείρησης που θα απελευθερώσει τον λαό της Μοσούλης από τη βία και την τρομοκρατία του Daesh», δύο και πλέον χρόνια, μετά την κατάληψη ολόκληρης της πόλης στο Βόρειο Ιράκ από τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους, τον Ιούνιο του 2014.

Στην επιχείρηση απελευθέρωσης της Μοσούλης συμμετέχουν κατά κύριο λόγο κυβερνητικές Ιρακινές Δυνάμεις, υποστηριζόμενες από δυνάμεις Κούρδων Πεσμεργκά (KRG), ενώ την επιχείρηση ενισχύει από αέρος με επιδρομές και βομβαρδισμούς στόχων του Ισλαμικού Κράτους, η Δυτική Συμμαχία υπό τις ΗΠΑ. Η επιχείρηση ξεκίνησε με χερσαίες δυνάμεις που ανέρχονται στους 30.000 στρατιώτες ενώ οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους στη Μοσούλη υπολογίζονται περί τις 9.000. Αξίζει να αναφερθεί ότι στην πόλη βρίσκονται περίπου 1,5 εκατομμύριο κάτοικοι πράγμα που δυσκολεύει το έργο των Συμμαχικών Δυνάμεων, ενώ πολλοί από αυτούς έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους προς μία ασφαλέστερη χώρα (ως πρόσφυγες πολέμου), γεγονός που θα παίξει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη των επιχειρήσεων αναφορικά με τις κινήσεις διεθνών και μη διεθνών δρώντων.

Σημαντική προσθήκη για κατανόηση του συλλογισμού μου στην παρούσα ανάλυση αποτελεί ο σημαντικότατος ρόλος της Τουρκίας και οι νέες εξελίξεις στην περιοχή, οι οποίες αλλάζουν από μέρα σε μέρα το «χάρτη» της Μέσης Ανατολής και τις συμμαχίες που δημιουργούνται. Σε προηγούμενη ανάλυση έκανα λόγο για τους στόχους, λανθάνοντες και μη, της τουρκικής επιχείρησης στη Συρία με την ονομασία «Ασπίδα του Ευφράτη».
Είχα αναφέρει ότι «Οι Τουρκικές δυνάμεις προσπαθούν να ανακόψουν την εξάπλωση του κουρδικού στοιχείου καθώς όπως και ο ίδιος ο Ερντογάν δήλωσε ξεκάθαρα σε συνέντευξή του και ομιλίες, σκοπός της επιχείρησης δεν είναι μόνο ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας και η αντιμετώπιση του κοινού εχθρού αλλά και κάθε άλλου τρομοκρατικού στοιχείου και απειλής όπως είναι η κουρδική τρομοκρατική οργάνωση YPG». Η Άγκυρα με δηλώσεις του Πρωθυπουργού, Προέδρου αλλά και άλλων επίσημων αξιωματούχων εξέφρασε ανοιχτά-ή και μάλλον απαίτησε- την επιθυμία συμμετοχής και ενίσχυσης στην επιχείρηση ανακατάληψης της Μοσούλης.
Οι ΗΠΑ κινήθηκαν στο ίδιο μήκος δηλώσεων με σχόλια του υπουργού Άμυνας, Άστον Κάρτερ, δηλώνοντας ότι υπάρχει η δυνατότητα να συμμετάσχει η Τουρκία στην επιχείρηση παρά τις εντάσεις ανάμεσα σε Βαγδάτη και Άγκυρα. Παρά τις έντονες «ευλογίες» και προτροπές των ΗΠΑ προς τον Ιρακινό πρωθυπουργό, μία προσπάθεια που έγκειται στην εξομάλυνση των διαταραγμένων αυτή την περίοδο σχέσεων Τουρκίας-ΗΠΑ, ο κ. Χαντεέρ αλ-Αμπάντι έμεινε σταθερός στις θέσεις του υποστηρίζοντας ότι η μάχη της Μοσούλης θα δοθεί από Ιρακινές, Κουρδικές, και άλλες τοπικές δυνάμεις, ενώ τυχόν μετακινήσεις στρατευμάτων χωρίς την έγκριση του Ιράκ θα έχουν αρνητικές επιπτώσεις ακόμη και πόλεμο.

Η ένταση μεταξύ Βαγδάτης και Άγκυρας υπήρχε πριν την ανακοίνωση της επιχείρησης, εξαιτίας της παραμονής περίπου 600 Τούρκων στρατιωτικών με Α/Κ πυροβόλα και Τ/Θ οχήματα στη βάση της Μπασίκα στο Βόρειο Ιράκ από το Δεκέμβρη του 2015 με τη δικαιολογία ότι η Τουρκία εκπαιδεύει παραστρατιωτικές ομάδες σουνιτών και Κούρδους Περμεργκά. Η Τουρκία επιθυμεί την εμπλοκή της στην μάχη απελευθέρωσης της Μοσούλης γιατί διεκδικεί το δικό της μερίδιο αλλά ταυτοχρόνως θέλει να αποτρέψει τους παραδοσιακούς εχθρούς της να αποκτήσουν οι ίδιοι εδάφη. Σε δηλώσεις του ο Τούρκος πρωθυπουργός, Μπιναλί Γιλντιρίμ, ανέφερε στις 25 Οκτωβρίου σε τηλεοπτική εκπομπή ότι η Τουρκία συμμετέχει στις επιχειρήσεις ανακατάληψης της Μοσούλης και ότι θα είναι μέρος της λύσης και των διαπραγματεύσεων την επόμενη μέρα της απελευθέρωσης της πόλης, ενώ η Βαγδάτη διαψεύδει την εμπλοκή της Τουρκίας.

Εάν παρακολουθήσει κανείς τις ομιλίες και τις δηλώσεις του Ερντογάν το τελευταίο διάστημα θα καταλάβει ότι στόχος της συμμετοχής της Τουρκίας και της ενεργούς εμπλοκής της στη Μέση Ανατολή και στον πόλεμο κατά του ISIS είναι η εκδίωξη και καταπολέμηση του Κουρδικού θύλακα στις περιοχές. Όλες οι κινήσεις της Τουρκίας στρέφονται ξεκάθαρα εναντίων του Κουρδικού στοιχείου και γι αυτό το λόγο επιδιώκει συμμετοχή σε πολλαπλά μέτωπα στη Μέση Ανατολή. Στην αρχή στη Συρία με την περίφημη Ασπίδα του Ευφράτη, έπειτα στην επιχείρηση ανακατάληψης της Μοσούλης και τώρα στο νέο μέτωπο στην Πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους, τη Ράκα. Στην τουρκική επιχείρηση στη Συρία τα τουρκικά στρατεύματα πέτυχαν τη δημιουργία μιας ασφαλούς ζώνης διέλευσης στα σύνορά τους με τη Συρία. Η πίεση προς τις ΗΠΑ για συμμετοχή στην ανακατάληψη της Μοσούλης έχει να κάνει με το ίδιο ζήτημα, δηλαδή τη δημιουργία ζώνης ασφαλείας αυτή τη φορά όχι με την πρόφαση της παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας, όμως, όπως συνέβη στη Συρία αλλά με ξεκάθαρο στόχο την απομάκρυνση των Κούρδων και υπόλοιπων Σιιτικών παραστρατιωτικών οργανώσεων που πολεμούν στην περιοχή. Και ενώ η επιχείρηση ανακατάληψης της Μοσούλης θα κρίνει πολλά, 20 μέρες μετά την έναρξή της, ανακοινώνεται και η επιχείρηση στην Πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους, στη Ράκα από αραβοκουρδικές δυνάμεις (FDS) που στηρίζονται από τις ΗΠΑ, οι οποίες ανακοίνωσαν επίσης ότι έπειτα από συμφωνία, θα αποκλειστεί η Τουρκία και από την εν λόγω επιχείρηση.

Στα ζητήματα αυτά σημαντικό ρόλο παίζουν και τα προσφυγικά ρεύματα που θα δημιουργηθούν σε αυτή την περιοχή με κατεύθυνση την ασφαλέστερη πόλη, δηλαδή την Τουρκία. Σε μία τέτοια περίπτωση η Τουρκία μπορεί να βρει πρόφαση και να εισβάλει τελικώς στη Μοσούλη με τη δικαιολογία της ανθρωπιστικής επέμβασης και προστασίας αμάχων αλλά και με πρόφαση την προστασία πληθυσμού Τουρκμένων που κατοικούν στην περιοχή. Είναι κάτι το οποίο περιμένει μετά από άρνηση του Ιρακινού Πρωθυπουργού να συμμετάσχει επίσημα στην επιχείρηση ανακατάληψης. Ενώ τα σενάρια κρυφών συνεργασιών και συμφωνιών κάτω από το τραπέζι μεταξύ ΗΠΑ-Κούρδων και Ρωσίας-Άγκυρας για το μέλλον της περιοχής συνεχίζονται, οι Ιρακινές δυνάμεις βρίσκονται λίγα χιλιόμετρα έξω από την Μοσούλη έχοντας απελευθερώσει πολλά χωριά στα προάστια της πόλης. Οι κινήσεις της Άγκυρας χαρακτηρίζονται ως ύποπτες και απειλητικές από την Ιρακινή κυβέρνηση αφού η Τουρκία έχει αναπτύξει ολόκληρη την 28η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία της στη Σιλώπη, μία κωμόπολη κοντά στα σύνορα με το Ιράκ με σκοπό την προστασία σημαντικού πληθυσμού Τουρκμένων που κατοικούν στην Ιρακινή πόλη Ταλ Αφάρ σε περίπτωση που εισβάλουν Σιιτικές πολιτοφυλακές. Επιπλέον, έχει διευκρινίσει μέσω του Υπουργού Εθνικής Άμυνας στο Ιράκ ότι δεν θα επιτρέψει την ανάπτυξη σιιτικών δυνάμεων στα περίχωρα της Μοσούλης και δηλώνει επίσης αποφασισμένη να δώσει τέλος στην παρουσία του PKK στην περιοχή Σίντζαρ.

Η επιχείρηση ανακατάληψης της Μοσούλης είναι η σημαντικότερη μάχη που δίνουν οι Συμμαχικές Δυνάμεις ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος και μεγάλης στρατηγικής σημασίας καθότι η απελευθέρωσή της θα καθορίσει τις τύχες πολλών συμμαχιών και χωρών στην περιοχή για τους εξής λόγους:
1. Η Μοσούλη είναι η τελευταία και σημαντικότερη πόλη που κατέχει το ISIS στο Ιράκ,
2. Οι Κούρδοι στο Βόρειο Ιράκ μετά το τέλος της επιχείρησης ανακατάληψης αναμένεται να πιέσουν περισσότερο από οποιαδήποτε στιγμή για το ζήτημα ανεξάρτητου Κουρδικού Κράτους έχοντας συμβάλει σε μεγάλο βαθμό στην εκδίωξη του Τζιχαντιστικού στοιχείου,
3. Τι θα γίνει με το PMU (Popular Mobilizations Unit) γνωστό ως Al-Hash Al-Shaabi με το τέλος του πολέμου;[1]
4. Τέλος, όλα αυτά τα ζητήματα θα φέρουν στο προσκήνιο συζητήσεις για νέα χάραξη συνόρων. Σε περίπτωση που δημιουργηθεί Κουρδικό κράτος ποια θα είναι τα σύνορά του; Οι περιοχές του είναι οι πόλεις Duhok, Sulayminah και Erbil ενώ ζητούν ολόκληρη την περιοχή του Κιρκούκ λόγω των σημαντικών αποθεμάτων πετρελαίου, ωστόσο το Κιρκούκ δεν είναι ούτε Ιρακινό ούτε Κουρδικό, είναι η πιο ποικιλόμορφη περιοχή στο Ιράκ γιατί κατοικούν Άραβες, Κούρδοι, Τουρκμένοι, Σιίτες, Σουνίτες, Χριστιανοί και πολλές ακόμη εθνότητες.

Το μεγάλο ζήτημα είναι τι μέλλει γενέσθαι μετά την ανακατάληψη της Μοσούλης από τους Ιρακινούς, όχι γιατί δεν υπάρχουν συγκεκριμένα σχέδια αλλά γιατί υπάρχουν πολλά σχέδια στην περιοχή από διαφορετικούς διεθνείς και μη διεθνείς δρώντες, από τα οποία το καθένα από αυτά εξυπηρετεί ορισμένα συμφέροντα. Ο πληθυσμός της Μοσούλης σε αντίθεση με τους πληθυσμούς των άλλων πόλεων που ελευθερώθηκαν από το Ισλαμικό Κράτος όπως η Fallujah, Ramadi και Tikrit, είναι πολυεθνοτικός. Αυτό όμως σημαίνει ότι μετά τον πόλεμο η συμφιλίωση των κοινοτήτων μεταξύ τους, ενδεχομένως να περιπλέξει μία πολιτική λύση και να υπάρξει μία αρκετά μεγάλη περίοδος διαπραγματεύσεων ανάμεσα σε ενδιαφερόμενα μέρη τα οποία για την ώρα πολεμούν το ISIS από κοινού. Η νίκη απέναντι στο ISIS στη Μέση Ανατολή δε θα επιφέρει από μόνη της την επίλυση των ζητημάτων γιατί είναι πολύ πιθανό, οι λίγοι εναπομείναντες μαχητές του Ισλαμικού Κράτους να δρουν υπόγεια όπως η al-Qaeda. Χρειάζεται μετά το τέλος των εχθροπραξιών να ξεκινήσει ένας επίσημος διάλογος σχετικά με το μέλλον της Μοσούλης και του πληθυσμού της καθώς και να επιτευχθεί μία ευρύτερη συνεννόηση μεταξύ κρατών στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Πηγή ΚΕΔΙΣΑ
Υποσημείωση
[1] είναι μια οργανωμένη οργάνωση παραστρατιωτικών που συγκεντρώνει Σιίτες, Σουνίτες, Χριστιανούς, Γιαζίντι και άλλες εθνότητες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Ευρώπη αναζητεί μία «χρυσή τομή» ανάμεσα στη δημοσιονομική πειθαρχία και στη στρόφιγγα της ανάπτυξης. Σε υψηλούς τόνους έγιναν αυτήν την εβδομάδα οι σχετικές συζητήσεις στο Ευρωκοινοβούλιο

Πράξη πρώτη: οι ευρωβουλευτές συζητούν για την επιτήρηση των εθνικών προϋπολογισμών στα πλαίσια του «ευρωπαϊκού εξαμήνου». Αποκαρδιωτικός ο σχετικός απολογισμός, καθώς μόλις πέντε κράτη-μέλη της ευρωζώνης συμμορφώνονται πλήρως με τις επιταγές του συμφώνου σταθερότητας: Γερμανία, Ολλανδία, Εσθονία, Σλοβακία και Λουξεμβούργο. Ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Βλάντις Ντομπρόφσκις εντοπίζει το πρόβλημα, αλλά παρουσιάζει μία ιδιαίτερα αισιόδοξη «μεγάλη εικόνα». Όπως επισημαίνει «σήμερα, το ΑΕΠ της ΕΕ είναι υψηλότερο απ´ ότι πριν από την κρίση. Του χρόνου όλα τα κράτη-μέλη προβλέπεται να έχουν θετικούς δείκτες ανάπτυξης. Οι επενδύσεις αυξάνονται με τη βοήθεια του ευρωπαϊκού επενδυτικού πακέτου. Ενθαρρυντικές είναι οι ενδείξεις και στην αγορά εργασίας, καθώς η απασχόληση αυξάνεται με τον υψηλότερο ρυθμό από το 2008, αν και η ανεργία παραμένει υψηλή. Τα δημόσια οικονομικά βελτιώνονται».

Για τον αντιπρόεδρο Ντομπρόφσκις «πρώτο και κύριο» μέλημα παραμένει η υλοποίηση των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων, ώστε να αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής οικονομίας. Μέχρι σήμερα ο σχετικός αντίλογος προερχόταν κυρίως από την Αριστερά και τους Πράσινους. Αλλά στην τελευταία συζήτηση στο Στρασβούργο, άρχισαν να ανεβάζουν τους τόνους και οι σοσιαλιστές. Έμφαση στις κρατικές επενδύσεις δίνει, μεταξύ άλλων, ο ιταλός σοσιαλδημοκράτης και επικεφαλής της επιτροπής Oικονομικών Υποθέσεων Ρομπέρτο Γκουαλτιέρι. Απαντώντας σε επίμονες παραινέσεις σουηδού ευρωβουλευτή περί μεταρρυθμίσεων, ο Γκουαλτιέρι αντιτείνει ότι ένα σωστό «μείγμα πολιτικής» πρέπει να περιλαμβάνει και στοχευμένα μέτρα δημοσιονομικής τόνωσης. «Η ιστορία της Ευρώπης και της Αμερικής προσφέρει πολλά σχετικά παραδείγματα» λέει ο ιταλός ευρωβουλευτής. «Δεν χρειάζεται να είμαστε κεϋνσιανιστές και δεν θέλω να είμαι κεϋνσιανιστής, αλλά πραγματιστής. Γι αυτό λέω ότι δεν είναι πολύ λογικό, στη σημερινή συγκυρία, να μην αποδέχεται κανείς την παραμικρή τόνωση της δημοσιονομικής πολιτικής».

Νέα πυρά Πιτέλα κατά Σόιμπλε

Σε συνέντευξη τύπου το καλοκαίρι στο Στρασβούργο, ο επικεφαλής των ευρωπαίων σοσιαλιστών Τζιάνι Πιτέλα είχε επικρίνει σε ασυνήθιστα υψηλούς τόνους τον γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για την προσήλωσή του στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, λέγοντας μάλιστα ότι οι θέσεις του είναι «απαράδεκτες». Την Τρίτη ο ιταλός πολιτικός επανήλθε δριμύτερος και εγκωμίασε πρόσφατες εξαγγελίες της Κομισιόν περί «δημοσιονομικής επέκτασης» το 2017, με περισσότερες επενδύσεις σε χώρες με πλεονάσματα, ενώ παράλληλα επιτέθηκε στον γερμανό υπουργό Οικονομικών. «Θέλω να το πω με σαφήνεια για όποιον επιδιώκει αυτήν τη ώρα να υπονομεύσει την προσπάθεια, και αναφέρομαι ιδιαίτερα στον Σόιμπλε: για μας ο δημοσιονομικός προσανατολισμός (financial stance) είναι απαράβατη κόκκινη γραμμή. Από αυτό εξαρτάται και η υποστήριξή μας προς την Κομισιόν, γι αυτό δεν πρόκειται να ανεχθούμε καμία υπονόμευση».

Την ίδια μέρα ο επικεφαλής των σοσιαλιστών επανέλαβε ότι «αν επικρατήσει η γραμμή Σόιμπλε» θα αποσύρει τη στήριξή του στην επιτροπή Γιούνκερ. Υποδηλώνει η σκληρή γραμμή Πιτέλα ένα υπό διαμόρφωση μέτωπο του Νότου, με στόχο τη δημοσιονομική χαλάρωση; Μία έμμεση απάντηση δίνει ο επικεφαλής της Κ.Ο. του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος Μάνφρεντ Βέμπερ. Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου μετά από συνάντησή του με τον νέο υπουργό Εξωτερικών της Ισπανίας, Αλφόνσο Νταστίς, ο γερμανός πολιτικός δηλώνει: «Η Ισπανία ήταν πάντα έτοιμη να τηρήσει τις δεσμεύσεις της. Και αυτό που εκτιμώ, σε σύγκριση με άλλες χώρες, είναι ότι ο Μαριάνο Ραχόι ποτέ δεν κατηγορούσε στις Βρυξέλλες για όσα έπρεπε να κάνει. Στην Ιταλία βλέπουμε μερικές φορές τον Ρέντσι να λέει ότι οι Βρυξέλλες είναι ο ‘κακός της υπόθεσηςʼ. Ο Μαριάνο Ραχόι ποτέ δεν έκανε κάτι τέτοιο. Πάντα έλεγε ‘ο προϋπολογισμός δεν είναι των Βρυξελλών, είναι δικός μας, εμείς πρέπει να μειώσουμε το χρέος μαςʼ».

Αγωνία Ντράγκι για τη συνοχή της Ευρώπης

Πράξη δεύτερη στη συζήτηση περί οικονομικής πολιτικής: ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), Μάριο Ντράγκι, καλείται στο Στρασβούργο για να εξηγήσει την πολιτική χαμηλών επιτοκίων και παρεμβάσεων στην αγορά ομολόγων, η οποία προκαλεί μεν ενθουσιώδη σχόλια, πυροδοτεί όμως και έντονες αντιδράσεις. Με διπλωματικό τρόπο ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Ντομπρόφσκις υπενθυμίζει ότι είναι απαραίτητη η ανεξαρτησία της ΕΚΤ, αλλά εξίσου απαραίτητη είναι και η λογοδοσία της. Ευρωβουλευτές του ξενοφοβικού κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) κατηγορούν τη Φραγκφούρτη ότι υπερβαίνει τις αρμοδιότητές της.

Από την πλευρά του, ο Μάριο Ντράγκι στέλνει το δικό του, διακριτικό μήνυμα για μία μελλοντική «στοχευμένη» χαλάρωση. «Οι δημοσιονομικές πολιτικές», λέει στο Στρασβούργο ο επικεφαλής της ΕΚΤ, «πρέπει να στηρίζουν και την ανάκαμψη, σε συμμόρφωση πάντοτε με τους σχετικούς κανόνες της ΕΕ. Για παράδειγμα, χρειαζόμαστε δημοσιονομικές πολιτικές φιλικές προς τις επενδύσεις, ώστε να επιταχυνθούν οι ρυθμοί οικονομικής ανάπτυξης. Στην τελευταία συνάντησή μας τον Φεβρουάριο έλεγα ότι δοκιμάζεται η συνοχή της Ευρώπης. Από τότε οι προκλήσεις έχουν οξυνθεί. Είναι λοιπόν πιο σημαντικό από ποτέ να ανταποκριθεί η Ευρώπη αποφασιστικά, αλλά και συλλογικά».

Γιάννης Παπαδημητρίου, Στρασβούργο
Πηγή DW



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με τη χτεσινή του ομιλία στην κοινοβουλευτική του ομάδα ο πρωθυπουργός κάλεσε τους βουλευτές να βγουν στην κοινωνία και να υπερασπιστούν το έργο της κυβέρνησης. Δεν ξέρω αν θα υπερασπιστούν το έργο της κυβέρνησης, αλλά σίγουρα θα υπερασπιστούν τα ψώνια των οικογενειών τους. Από τις ντομάτες και τα λεμόνια που θα εισπράξουν από την κοινωνία.

Κατ αρχήν ο πρωθυπουργός πρέπει να αποφασίσει πότε λέει αλήθεια. Όταν καταγγέλλει τα μέτρα που ψηφίζει και εφαρμόζει με τη δικιολογία ότι του τα επιβάλουν οι δανειστές ή όταν καλεί τους βουλευτές να τα υπερασπιστούν; Και τι να υπερασπιστούν ακριβώς;

Τις δηλώσεις της κυβέρνησης ότι δεν θα κοπούν άλλο οι μισθοί και συντάξεις ή τους νόμους που έχει ψηφίσει για τις νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων από τον Ιανουάριο του 2017;

Τις δηλώσεις της κυβέρνησης ότι έχουν βελτιωθεί οι δείκτες εργασίας ή τη στατιστική υπηρεσία, που βεβαιώνει ότι το 2014 το 52% των εργαζόμενων ήταν σε θέσεις πλήρους απασχόλησης ενώ το 2016 το ποσοστό αυτό έπεσε στο 46%;

Τις δηλώσεις της κυβέρνησης δια της ΕΛΣΤΑΤ, ότι έχει μειώσει την ανεργία ή τα στοιχεία του ΙΝΕ που δείχνουν ότι η πραγματική ανεργία έχει σκαρφαλώσει στο 30,8%, αφού η ΕΛΣΤΑΤ στα στοιχεία της συμπεριλαμβάνει στους εργαζόμενους και αυτούς που απασχολούνται και μία (1) ώρα τη βδομάδα;

Τις δηλώσεις της κυβέρνησης ότι προστατεύει τη μικρή και μεσαία επιχειρηματικότητα ή το νομοσχέδιο που προβλέπει εξαίρεση όλων των μικρών και μεσαίων από το εξωδικαστικό συμβιβασμό για τα κόκκινα δάνεια;

Τις δηλώσεις της κυβέρνησης ότι προστατεύει τα λαϊκά στρώματα και τους αδύναμους ή τον προϋπολογισμό που προβλέπει νέο σφαγιασμό των κοινωνικών επιδομάτων, των επικουρήσεων και των εφάπαξ από 1η Ιανουαρίου του 2017;

Τις δηλώσεις της κυβέρνησης ότι ελάφρυνση του χρέους θα απελευθερώσει την ελληνική οικονομία από ένα άγος ή τις προχτεσινές δηλώσεις του νέου κυβερνητικού εκπροσώπου ότι ελάφρυνση του χρέους δεν θα έχει ορατή επίπτωση στη διαβίωση του ελληνικού πληθυσμού;

Τις δηλώσεις της κυβέρνησης ότι θα προσληφθούν 20.000 εκπαιδευτικοί και άλλοι τόσοι νοσηλευτές ή τις δηλώσεις της κυβέρνησης ότι οι προσλήψεις αυτές ετεροχρονίζονται;

Τις δηλώσεις της κυβέρνησης ότι το κύριο βάρος της πέφτει στην πάταξη της φοροδιαφυγής ή τα επίσημα στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας που διαπιστώνει ότι το 40% της οικονομίας καλύπτεται από τη μαύρη οικονομία, ενώ δεν εκσυγχρονίζεται ο φοροελεγκτικός μηχανισμός;

Τις δηλώσεις της κυβέρνησης ότι ασκεί πολιτική αναδιανομής πλούτου από τους πιο εύρωστους στους πιο αδύναμους ή τη δέσμευση που υπέγραψε η κυβέρνηση στο Μνημόνιο ΙΙΙ και θα ισχύσει από το 2017, σύμφωνα με την οποία όσοι εμφανίσουν εισόδημα έστω και ένα λεπτό από νοίκι ακινήτου, τόκους καταθέσεων, περιστασιακή απασχόληση θα φορολογηθούν βάσει τεκμηρίων διαβίωσης ακόμα και αν τα εισοδήματά τους είναι της φτώχειας;

Ο κατάλογος δεν έχει τέλος από τη διαφορά μεταξύ λόγων και έργων σε ένα ρεσιτάλ ψεμάτων που, η κατ εξοχήν χώρα ψευτών κυβερνητών δεν έχει ξαναδεί. Και μαρτυράει ότι πέρα από η ροπή προς το ψέμα η κυβερνητική πολιτική βρίσκεται σε ένα διαρκές κομφούζιο. Όπως και ο πρωθυπουργός χτες:

Τι να πιστέψει κανείς από την ομιλία του. Ότι η κυβέρνηση εφαρμόζει την πολιτική με την οποία συμφωνεί, επομένως σωστά καλεί τους βουλευτές να βγουν και να την υπερασπιστούν; Ή ότι η κυβέρνηση διαφωνεί με την πολιτική που ακολουθεί, αλλά υποχρεώνεται να την ασκεί αφού θεωρεί λιποψυχία να εγκαταλείψει «τον αγώνα», όπως λέει επανειλημμένως ο ίδιος;

Αν προσπαθεί να μιμηθεί τον Ανδρέα (που προσπαθεί εμφανώς) κάποιος πρέπει να του πει ότι μόνο στο επίπεδο του παραμυθιού τον έχει ξεπεράσει. Γιατί ο Ανδρέας ήταν τα πάντα ίσως, εκτός από ασχετος με τη διακυβέρνηση. Αλλά πρέπει να του θυμίσει επίσης και τη μαρξιστική θέση ότι η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα.

Στα κεφάλια των πολιτών φυσικά.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δὲν έχει τόσο μεγάλη σημασία, όπως αποκάλυψε γνωστὸς γέροντας ασκητὴς τοῦ Παγγαίου Ὄρους, για το τι θα συμβεῖ τις ἑπόμενες ημέρες, εβδομάδες, μήνες στη χώρα μας ἀλλὰ σημασία ἔχει το τι ετοιμάζουν και σχεδιάζουν οι μεγιστάνες του πλούτου για ολόκληρο τὸν πλανήτη!

«Παρακαλῶ νύκτα καὶ ἡμέρα τὸν γλυκύτατο Ἰησοῦ Χριστὸ μὲ δάκρυα νὰ μὴν ἐπιτρέψει νὰ ὑλοποιήσουν τὸ μοχθηρὸ σχέδιό τους. Τὸν παρακαλῶ νὰ παρέμβει δυναμικὰ καὶ νὰ δώσει τέλος στὸν κατήφορο τῆς κοινωνίας μας. Νὰ σταματήσει ἐδῶ καὶ τώρα τὴν πολιτικὴ τῶν Σοδόμων καὶ τῶν Γομόρρων ποὺ ἐπιβάλλουν ἐτσιθελικὰ οἱ ἐκφραστὲς τοῦ μυστηρίου τῆς ἀνομίας. Νὰ καθαρίσει τὴν ἤρα ἀπὸ τὸ στάρι καὶ νὰ βοηθήσει τὸν Ἀμπελώνα Του νὰ ἀνασάνει γιὰ νὰ ἀποδώσει νέα πλούσια καρποφορία.

Παρακαλῶ τὴν Παναγιά μας νὰ μᾶς προστατεύσει. Νὰ ἱκετεύσει τὸν Υἱό Της νὰ ἀποτρέψει καὶ νὰ καταστρέψει τὰ σχέδια τῶν ἀνόμων. Τοὺς ἄνοιξε βλέπετε ἡ ὄρεξη μὲ τὴν προσχεδιασμένη καταστροφὴ τῆς 11ης Σεπτεμβρίου στὴ Ν. Ὑόρκη καὶ τώρα θέλουν νὰ ὑλοποιήσουν ἕνα παρόμοιο μὲ ἐκεῖνο κτύπημα ἀλλὰ μὲ ἑκατομμύρια θύματα.

Τότε ἐπεδίωξαν καὶ τὸ πέτυχαν νὰ ἀλλάξουν τὰ πολιτικὰ δρώμενα παγκοσμίως καὶ νὰ τσαλαπατήσουν τοὺς διεθνεῖς κανόνες καὶ τὶς δημοκρατικὲς ἀξίες ποὺ θέσπισαν οἱ ἡγέτες τῶν χωρῶν ἀμέσως μετὰ τὸ Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Καὶ τὰ κατάφεραν μὲ ἀπόλυτη γι’ αὐτοὺς ἐπιτυχία. Τώρα προσπαθοῦν νὰ κάνουν τὸ ἴδιο σχέδιο γιὰ νὰ πετύχουν δύο συγκεκριμένους στόχους. Ὁ πρῶτος ἀφορᾶ νὰ πληγεῖ ἡ νῦν ἡγεσία τῆς Ὀρθόδοξης Ρωσίας, ἡ ὁποία ἀντιστέκεται μὲ τὴ βοήθεια τοῦ τριαδικοῦ Θεοῦ στὶς διαβρωτικὲς πρακτικές τῆς Νέας Τάξης καὶ ἐπιμένει νά βαδίζει στὶς διαχρονικὲς δοκιμασμένες εὐαγγελικὲς χριστιανικὲς ἀξίες.

Ναὶ νὰ τὸ γράψετε νὰ τὸ διαβάσουν ὅλοι. Τότε κατηγόρησαν τοὺς συνεργαζόμενους μ’ αὐτοὺς Ταλιμπάν, τοῦ στενοῦ συνεργάτη τους Μπὶν Λάντεν ὅτι κτύπησαν στὴ Ν. Ὑόρκη. Τώρα μηχανεύονται νὰ κατηγορήσουν τὴ ρωσικὴ κυβέρνηση τῶν δύο Χριστιανῶν ἡγετῶν ὅτι προκάλεσε λ. χ. μὲ τὴ ρίψη μίας πυρηνικῆς βόμβας ἑκατομμύρια θύματα, ἔτσι ὥστε νὰ στρέψουν τὴν ἀνθρωπότητα ἐναντίον τους καὶ νὰ τοὺς ἐξοντώσουν μὲ τὸ στίγμα τοῦ στυγνοῦ ἐγκληματία πολέμου. Τὰ κατευθυνόμενα ἀπ’ αὐτοὺς μέσα ἐνημέρωσης θὰ ἀναλάβουν νὰ πείσουν τὶς κοινωνίες σ’ ὅλα τὰ κράτη…

Βλέπω μάλιστα Χριστιανοί μου ὡς τόπο ἐκτέλεσης τοῦ ἐγκλήματος ποὺ θέλουν νὰ κάνουν, νὰ ἐπιλέγουν τὴν εὐρύτερη γειτονιά μας. Ὁ δεύτερος στόχος τους εἶναι νά μειώσουν δραστικά ἀλλά καί σέ βάθος χρόνου τόν πληθυσμό τῆς γῆς… Μὴ γένοιτο Κύριε». Αὐτὰ μᾶς εἶπε ὁ γέροντας πνίγοντας τὰ τελευταῖα λόγια του μέσα σὲ λυγμούς. Καὶ πρόσθεσε: «Ἐλπίζω νὰ μὲ συγχωρήσει ὁ Θεός. Ἔλυσα τὴ σιωπὴ ποὺ ἐδῶ καὶ λίγους μῆνες ἐπέβαλλα στὸν ἑαυτό μου γιὰ νὰ βοηθήσω νὰ μὴν πραγματοποιηθοῦν τὰ ἄνομα σχέδιά τους. Νὰ ξέρετε ἡ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα ἀποτελεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια κέντρο τοῦ μεγάλου πειράματος ποὺ διεξάγουν.

Ἤθελαν νὰ ἐξοντώσουν μὲ κάθε μέσο κάθε χριστιανικὴ ἑστία ἀντίστασης στὸν εὐλογημένο αὐτὸν τόπο. Χρησιμοποίησαν τὴν πολιτικὴ ἐξουσία προκειμένου νὰ ἐκδιώξουν τὸν Χριστό. Βρῆκαν βλέπετε πόρτες ὀρθάνοικτες τὰ ταγκαλάκια καὶ ἄρχισαν νὰ χορεύουν ἀνεξέλεγκτα καὶ νὰ παρασύρουν στὸν χορό τους καὶ μεγάλο μέρος Ἑλλήνων Χριστιανῶν. Πόρτες ὀρθάνοικτες ποὺ προκάλεσε ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ εὐλογημένου αὐτοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴν σταθερὴ καὶ δοκιμασμένη στὸν χρόνο ὁδὸ τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας.

Μέσα στὸ πλαίσιο αὐτὸ περιλαμβάνεται καὶ ἡ μαζικὴ κατευθυνόμενη μετακίνηση λαθρομεταναστῶν, ὅσο αὐτὸ καὶ νὰ ἀκούγεται περίεργο στ’ αὐτιὰ ὁρισμένων. Ἡ ἀλλοίωση τῶν χριστιανικῶν ἀξιῶν καὶ ἐν γένει ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ βασικὸς στόχος ὅλων αὐτῶν τῶν μὴ ἀρεστῶν στὸ Θεὸ μετακινήσεων. Ἀλλὰ εὐτυχῶς ἡ γλυκιὰ Παναγιά μας καὶ οἱ Ἅγιοί μας ἐργάζονται πυρετωδῶς καὶ πολὺ γρήγορα θὰ ἀνατρέψουν τὴν ὑπάρχουσα κατάσταση.

Τὰ προφητικὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ἀλλὰ καὶ συγχρόνων ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας πολὺ σύντομα θὰ δεῖτε πώς θὰ ἐπαληθευτοῦν. Ὡς Χριστιανοὶ τὸ μόνο ποὺ χρειάζεται νὰ κάνουμε εἶναι νηστεία καὶ προσευχή. Νὰ ἐξομολογούμαστε τακτικά, νὰ ἐκκλησιαζόμαστε, νὰ κοινωνοῦμε καὶ νὰ θέτουμε λύπες καὶ χαρὲς στὰ πόδια τοῦ γλυκύτατου Ἰησοῦ Χριστοῦ ζητώντας Του νὰ μᾶς συντονίσει, ὥστε νὰ πράττουμε τὸ θέλημά Του καὶ νὰ ἐργαζόμαστε γιὰ τὴ δόξα Του.

Γράψτέ το μὲ μεγάλα γράμματα, ὅσοι ἔχουν ὁλόκληρη τὴν καρδιὰ τους δοσμένη στὸ Θεὸ θὰ βγοῦν ἀλώβητοι ἀπὸ τὴ μεγάλη δοκιμασία ποὺ ταλανίζει καὶ θὰ συνεχίζει γιά λίγο ἀκόμη νὰ βασανίζει -ἴσως καί μέ πιό ὀδυνηρό τρόπο- τὸν τόπο μας. Οἱ ὑπόλοιποι ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ κληθοῦν νὰ ἀντιμετωπίσουν τὶς συνέπειες τῶν λανθασμένων ἐπιλογῶν τους. Καὶ βαρὺ τίμημα θὰ κληθοῦν νὰ πληρώσουν αὐτοὶ ποὺ ἀπροκάλυπτα ἐξαπάτησαν τὸ λαό μας.

Χριστιανοί μου μὴν πτοηθεῖτε ἀπὸ τὰ οἱανδήποτε ἐμπόδια, οἰκονομικά, ἐργασιακά, κοινωνικά σᾶς βάζουν οἱ ἀλλοδαποὶ καὶ οἱ ἐγχώριοι ἐκφραστὲς τῆς ἀνομίας. Μείνετε προσηλωμένοι στὴ διαχείριση τοῦ σήμερα, καὶ ἀγωνιστεῖτε στὸ νὰ εἴμεθα καλοὶ ἐργάτες τοῦ Ἀμπελώνα, ἀφήνοντας ὅλα τὰ ἄλλα στὸν Κύριό μας. Ἐκεῖνος ἔχει τὸν τελικὸ λόγο στὰ τεκταινόμενα. Ἕλληνες θαρσεῖτε. Μείνετε κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ μὴ φοβᾶστε γιατί ὅλα θὰ ἀλλάξουν ἀπὸ τὴ μία ἡμέρα στὴν ἄλλη. Καλὸ ἐκκλησιαστικὸ ἔτος».

Πηγή Οrthodoxianews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ήταν από τους πρώτους που έσπευσε να συγχαρεί τον Ντόναλντ Τραμπ ενώ δεν δίστασε να επιτεθεί σε όσους τον αμφισβήτησαν. Ωστόσο, τα νέα δεν είναι καλά για την Άγκυρα μετά τη δήλωση του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας του Ντόναλντ Τραμπ, στρατηγού Μάικ Φλιν.

Σε συνέντευξη που έδωσε στον τηλεοπτικό σταθμό Kurdistan TV που εκπέμπει στην περιοχή των Κούρδων στο Ιράκ είπε ότι «θα δούμε ένα Κουρδιστάν στο μέλλον» ενώ πρόσθεσε ότι ο νεοεκλεγείς πρόεδρος των ΗΠΑ δίνει μεγάλη σημασία στους Κούρδους και ότι το επόμενο διάστημα θα σημειωθούν σημαντικές εξελίξεις στο ζήτημα της στήριξής τους.
Απαντώντας σε ερώτημα σε σχέση με τις απόψεις του για το Κουρδιστάν και τους πεσμεργκά, είπε: «Αυτή η ερώτησή σας με κάνει ευτυχή. Οι πεσμεργκά είναι από τις δυνάμεις που δίνουν έναν ηρωικό αγώνα. Οι επιχειρήσεις που έκανα με τους πεσμεργκά, μου απέδειξαν ότι διαθέτουν καλή οργάνωση και αποτελεσματική διοίκηση.

«Έχουν ανάγκη από μεγαλύτερη βοήθεια από τις ΗΠΑ, για τον αγώνα που δίνουν εναντίον του ΙΚ. Οι πεσμεργκά φέρνουν σε πέρας με υπερηφάνεια και υπευθυνότητα μια πολύ σημαντική αποστολή που αφορά τη Μέση Ανατολή και ειδικά το Ιράκ. Θα ήθελα να δω τις ΗΠΑ να βοηθούν ακόμα περισσότερο τους πεσμεργκά. Επιπροσθέτως, με κάνει ευτυχή η σημαντική θέση που κατέχει το Κουρδιστάν στην περιοχή και η συμβολή του στη σταθερότητα».

Στην ίδια συνέντευξή του στο Kurdistan TV, ο Φλιν είπε και τα εξής: «Οι Κούρδοι είναι από τις πιο ηρωικές κοινωνίες που έχω γνωρίσει μέχρι στιγμής. Θεωρώ ότι θα διαμορφωθεί μια νέα Μέση Ανατολή, ενώ το Ιράκ και η Συρία δεν θα μπορέσουν να διατηρήσουν την ενότητά τους και θα διαμελιστούν. Πιστεύω ότι στη Μέση Ανατολή θα ιδρυθούν τρία ή τέσσερα νέα κράτη και μπορούμε να πούμε ότι στο μέλλον θα δούμε ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν».

Την ίδια στιγμή στη δημοσιότητα δόθηκε ομιλία του την ημέρα του πραξικοπήματος στην Τουρκία και όπως φαίνεται ο Φλυν χρησιμοποιεί φράσεις που υποστηρίζουν το αποτυχημένο πραξικόπημα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σάλο έχει προκαλέσει το κύριο άρθρο των Financial Times με τίτλο: Το ιταλικό δημοψήφισμα και η αρχή του τέλους της ευρωζώνης.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα εάν ο Ρέντσι χάσει το Ιταλικό δημοψήφισμα για τις αλλαγές στο Σύνταγμα στις 4 Δεκεμβρίου και παραιτηθεί, τότε αρχίζει το ξήλωμα της ευρωζώνης, κάτι που είναι πιο πιθανό από ποτέ, λόγω του Brexit, της νίκης Τραμπ, της ανόδου της Λεπέν, αλλά κυρίως της λιτότητας από την Μέρκελ.
Το άρθρο υπογράφει ο Wolfgang Munchau.

«Το ιταλικό δημοψήφισμα και η αρχή του τέλους της ευρωζώνης»

Μετά το Brexit και τον Ντόναλντ Τραμπ ετοιμαστείτε για την επιστροφή της κρίσης στην ευρωζώνη. Αν ο Ματέο Ρέντζι, ο ιταλός πρωθυπουργός, χάσει το δημοψήφισμα για τις αλλαγές στο Σύνταγμα στις 4 Δεκεμβρίου περιμένω μια σειρά γεγονότων που θα θέσουν ερωτήματα για την συμμετοχή της Ιταλίας στην ευρωζώνη.

Τα βαθύτερα αίτια αυτής της εξαιρετικά ανησυχητικής πιθανότητας δεν έχουν σε τίποτα να κάνουν με το ίδιο το δημοψήφισμα. Το πιο σημαντικό είναι η απόδοση της ιταλικής οικονομίας από το 1999, οπότε υιοθέτησε το ευρώ. Η συνολική παραγωγικότητα των συντελεστών (total factor productivity), το κομμάτι βιομηχανική παραγωγή, το κομμάτι της οικονομικής παραγωγής που δεν εξηγείται από την εργασία και το κεφάλαιο υποχώρησε κατά περίπου 5% από τότε, όταν σε Γερμανία και Γαλλία αυξήθηκε κατά περίπου 10%.

Η δεύτερη αιτία ήταν η αποτυχία της ΕΕ να χτίσει μια κανονική οικονομική και τραπεζική ένωση μετά την κρίση της ευρωζώνης το 2010-2012 και να υιοθετήσει αντ’ αυτής τη λιτότητα. Αν θέλεις να ξέρεις γιατί η Αγκελα Μέρκελ δεν μπορεί να είναι ο ηγέτης του ελεύθερου κόσμου, δεν χρειάζεται να κοιτάξεις παραπέρα. Η γερμανίδα καγκελάριος δεν μπόρεσε καν να ηγηθεί της Ευρώπης όταν χρειάζονταν.

Ο συνδυασμός αυτών των δυο παραγόντων είναι οι μεγαλύτερες αιτίες για την σταδιακή αύξηση του λαϊκισμού στην Ευρώπη. Η Ιταλία έχει τρία κόμματα στην αντιπολίτευση και όλα υποστηρίζουν την έξοδο από το ευρώ. Το μεγαλύτερο και περισσότερο σημαντικό είναι το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, ένα κόμμα που υπερβαίνει τον κλασσικό διαχωρισμό δεξιάς-αριστεράς. Το δεύτερο είναι το Forza Italia του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που μετατράπηκε γρήγορα σε αντι-ευρωπαϊκό μετά την εκδίωξη του πρώην πρωθυπουργού από την εξουσία το 2011. Το τρίτο είναι η αποσχιστική Λίγκα του Βορρά. Σε δημοκρατικές χώρες είναι σύνηθες η αντιπολίτευση να αναλαμβάνει εν τέλει την εξουσία. Να περιμένετε αυτό να συμβεί και στην Ιταλία. Στις 5 Δεκεμβρίου ο κίνδυνος αποσύνθεσης της ευρωζώνης

Το δημοψήφισμα έχει σημασία γιατί θα μπορούσε να επιταχύνει την πορεία προς την έξοδο από το ευρώ. Αν ο Ματέο Ρέντσι χάσει, έχει πει πως θα παραιτηθεί, δημιουργώντας πολιτικό χάος. Οι επενδυτές ίσως θεωρήσουν ότι το παιχνίδι τελείωσε. Στις 5 Δεκεμβρίου η Ευρώπη μπορεί να ξυπνήσει με ένα άμεσο κίνδυνο αποσύνθεσης.

Στη Γαλλία, η πιθανότητα για νίκη της Μαρίν Λε Πέν δεν είναι πλέον ένα μακρινό ρίσκο. Από όλους όσους έχουν ως τώρα δηλώσει υποψήφιοι είναι η πλέον προετοιμασμένη. Υπάρχουν κάποιοι που θα μπορούσαν να τη νικήσουν, όπως ο Εμμανουέλ Μακρόν, ο πρώην μεταρρυθμιστής υπουργός Οικονομίας που ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του την Τετάρτη. Ισως όμως δεν φτάσει στον τελικό γύρο των εκλογών καθώς στερείται κομματικού μηχανισμού.

Αν η Λε Πεν γίνει Πρόεδρος έχει υποσχεθεί να κάνει δημοψήφισμα για το μέλλον της Γαλλίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Αν το δημοψήφισμα αυτό οδηγήσει σε Frexit, η Ευρωπαϊκή Ενωση θα τελειώσει το επόμενο πρωί. Το ίδιο και το ευρώ.

Μια έξοδος της Γαλλίας ή της Ιταλίας από το ευρώ θα επιφέρει το μεγαλύτερο default στην ιστορία. Οι ξένοι κάτοχοι ιταλικού ή γαλλικού χρέους σε ευρώ θα πληρωθούν με το ισόποσο της λίρας ή του φράγκου. Αμφότερα θα υποτιμηθούν. Αφού οι τράπεζες δεν υποχρεούνται να διακρατούν κεφάλαιο έναντι των τοποθετήσεών τους σε κρατικό χρέος οι απώλειες θα οδηγήσουν πολλές τράπεζες σε άμεση πτώχευση. Η Γερμανία τότε θα συνειδητοποιήσει ότι το τεράστιο πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών έχει τα μειονεκτήματά του. Υπάρχει πολύς γερμανικός πλούτος εν αναμονή πτώχευσης.

Μπορεί αυτό να αποτραπεί; Στη θεωρία ναι, αλλά θα απαιτήσει μια σειρά από αποφάσεις που θα παρθούν έγκαιρα και με τη σωστή σειρά. Αρχικά η Μέρκελ θα πρέπει να αποδεχτεί αυτό που αρνήθηκε το 2012, ένα οδικό χάρτη προς μια πλήρη δημοσιονομική και πολιτική ένωση. Η ΕΕ θα πρέπει να ενισχύσει τον ESM, το μηχανισμό διάσωσης, που δεν είναι σχεδιασμένος για να αντιμετωπίσει χώρες του μεγέθους της Ιταλίας ή της Γαλλίας.

Είναι αυτό έστω και λίγο πιθανό; Σκεφτείτε το ως εξής: αν ρωτήσετε την γερμανίδα καγκελάριο αν θέλει ευρωομόλογα θα σας απαντήσει όχι. Αλλά αν πρέπει να διαλέξει μεταξύ των ευρωομολόγων και της εξόδου της Ιταλίας από το ευρώ η απάντησή της μπορεί να είναι διαφορετική. Η απάντηση εξαρτάται επίσης από το εάν η ερώτηση θα γίνει πριν ή μετά τις γερμανικές εκλογές του φθινοπώρου.

Η βασική μου προσδοκία, ωστόσο, παραμένει. Δεν θα καταρρεύσει η ΕΕ και το ευρώ αλλά θα υπάρξει αποχώρηση μιας ή περισσότερων χωρών, πιθανότατα η Ιταλία, αλλά όχι η Γαλλία. Υπό το πρίσμα των τελευταίων γεγονότων, το βασικό μου σενάριο είναι τώρα στην αισιόδοξη πλευρά των λογικών εξελίξεων.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου