Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Μαρ 2015

Σε μία πρωτοφανή πρόκληση – ύβρη προχώρησε σήμερα ο γνωστός διαφημιστής κ. Τζήμερος, στην απογευματινή εκπομπή (12/3/2015) του Μπογδάνου στο Σκάι "Σκάι στις 6", όπου αναφερόμενος στο θέμα της γερμανικής αποζημίωσης που έθιξε ο κ. Τσίπρας και στελέχη του κυβέρνησής του, δεν δίστασε να πει ότι «ο Τσίπρας είναι μιμητής του Χίτλερ», ακολουθώντας "σαν πιστό σκυλί" τον δρόμο των προκλήσεων και των ύβρεων του γερμανού Οικονομικών κ. Σόιμπλε. Ο βουλευτής Ηλείας του ΣΥΡΙΖΑ, Μάκης Μπαλαούρας, που ήταν στην εκπομπή, ζήτησε από τον κ. Τζήμερ να ανακαλέσει, αλλά εισέπραξε την άρνηση του... διαφημιστή και αποχώρησε από την εκπομπή διαμαρτυρόμενος. Το ότι ο κ. Τζήμερος βρισκόταν σε άλλο στούντιο δημιουργεί υποψίες για πρότερη γνώση των δηλώσεών του...

Προφανώς, ο κ. Τζήμερος, ορμώμενος από την αγάπη του προς την γερμανική Ευρώπη, από την ανάγκη του να προστατεύσει τα γερμανικά συμφέροντα, αλλά και από την αδήριτη ανάγκη του να τραβήξει το ενδιαφέρον των ΜΜΕ για να επανέλθει στην δημοσιότητα, δεν διστάζει να γίνει εκφραστής των συμφερόντων της Γερμανίας, δεν διστάζει να παραχαράξει την καταγεγραμμένη και διεθνώς αναγνωρισμένη συμπεριφορά της Γερμανίας προς την Ελλάδα και προχωρά στο να γίνει ο «εκπρόσωπος Τύπου»(;) της Γερμανίας, προσδίδοντας (προφανώς μεστός της γερμανικής κουλτούρας και σκέψης) στον πρωθυπουργός της Ελλάδας χαρακτηριστικά του… Χίτλερ.

Στην ίδια εκπομπή του Σκάι, ο κ. Τζήμερος εμφορούμενος γερμανικών αξιών, δήλωσε πως μεταπολεμικά στην Ελλάδα τέθηκε το δίλημμα: «Ή θα πάρετε αποζημίωση από την Γερμανία ή θα πάρετε οικονομική βοήθεια το σχέδιο Μάρσαλ» και αυτός, σύμφωνα με τον κ. Τζήμερο, είναι ο λόγος για τον οποίο η Ελλάδα ποτέ δεν ζήτησε αποζημίωση από την Γερμανία.

Χωρίς να έχουμε καμία διάθεση να κρίνουμε την ιστορική γνώση του κ. Τζήμερου, τονίζουμε πως η απόπειρα του να εισάγει την στυγνή βωμολοχία στον πολιτικό βίο «βρίσκει τοίχο», αφού τόσο ο ίδιος, όσο και οι πολιτικές και ιστορικές του πρακτικές και γνώσεις, αποτελούν δυσώδες παρελθόν, τόσο για την Ελλάδα, όσο και για την παγκόσμια ιστορία. Και, φυσικά, μετά από αυτή του την εκδήλωση «αβροφροσύνης» προς τον κ. Τσίπρα, ο διαφημιστής Τζήμερος θα πρέπει να γνωρίζει ότι όταν χρησιμοποιεί βωμολοχίες τότε η… «είσπραξή» του θα είναι ανάλογη...

Στον αντίποδα, ο πρόεδρος του γερμανικού κόμματος "Αριστερά" (Die Linke), Μπερντ Ρίξινγκερ, δήλωσε:
«Ακόμα και η επιστημονική επιτροπή της γερμανικής βουλής εκτιμά ότι θα μπορούσαν να διατυπωθούν αξιώσεις για αποζημιώσεις και δεν τις απορρίπτει, όπως η κυβέρνηση. Mε φόντο την ιστορία μας – 80.000 Έλληνες έχασαν τη ζωή τους, έγιναν σφαγές, 1.700 χωριά καταστράφηκαν – έχουμε μια ιστορική ευθύνη. Και η γερμανική κυβέρνηση καλά θα έκανε να ακολουθήσει το δρόμο του διαλόγου, της κατανόησης και του δικαίου. Εάν δει κανείς τις αναλογίες και εάν δει κανείς πως συμπεριφέρθηκε η διεθνής κοινότητα απέναντι στην Γερμανία τη δεκαετία του 1950 με τη Συμφωνία του Λονδίνου, βλέπει κανείς μια τεράστια διαφορά στον τρόπο που αντιμετωπίσει κανείς την Ελλάδα. Πολύς κόσμος δεν γνωρίζει ότι τα δισεκατομμύρια που δόθηκαν δεν πήγαν στους Έλληνες άλλα στη διάσωση των τραπεζών καθώς και ότι σήμερα πολλοί Έλληνες γίνονται ολοένα φτωχότεροι. Και εκεί θα πρέπει να κάνουμε κάτι».

Αυτά λέει ο γερμανός πολιτικός, που ενδεχομένως, σύμφωνα με τον κ. Τζήμερο, δεν γνωρίζει την ιστορία της Γερμανίας...

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Υπάρχουν τρία είδη εκβιαστών που επιχειρούν να επιτύχουν έναν σκοπό δια της απειλής μιας συλλογικής καταστροφής, μιας ανθρωπιστικής τραγωδίας, ενός μαζικού θανάτου: οι φανατικοί, οι μοχθηροί, και οι ηλίθιοι.

Γράφει ο Γιαννούλης Γιώργος

Ο διαταραγμένος ισλαμιστής Monis πήρε πριν λίγες μέρες ομήρους 17 ανθρώπους απειλώντας τους με πυροβόλο, με αίτημα να μιλήσει στον Αυστραλό πρωθυπουργό για να απαιτήσει να σταματήσει την συμμετοχή της Αυστραλίας στην στήριξη της υπεράνθρωπης πολεμικής προσπάθειας και αντίστασης των πληθυσμών των περιοχών που υφίστανται τις συνέπειες της αγριότητας αυτής, για να εξουδετερώσουν τους βαρβάρους του αυτοαποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους που καταστρέφουν τη ζωή και τις χώρες τους.

Οι φανατικοί σαν τον Monis, επιχειρούν να τοποθετήσουν τον εαυτό τους στην εξουσία, έστω για λίγο, έστω φευγαλέα, δια της πλέον ακραίας βίας, θεωρώντας ότι έτσι μπορούν να εκβιάσουν κάποιον πολύ ισχυρότερο από αυτούς. Άλλοι παρόμοιας ιδιοσυγκρασίας έχουν επιδιώξει να «καταστρέψουν το σύστημα» με πολλούς τρόπους με πειρατείες πλοίων, αεροπλάνων, ανατινάξεις κτηρίων, επιθέσεις σε κατασκηνώσεις νέων. Δεν διστάζουν να εκτελέσουν, βασανίσουν, εξοντώσουν αυτούς που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται, όπως τα παιδιά στο Πακιστάν. Όσους περισσότερους απειλούν (και εντέλει σκοτώνουν) τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα θεωρούν ότι έχουν να υποχρεώσουν τους υπόλοιπους να υποχωρήσουν, εν τέλει να τους μοιάσουν. Αν μπορούσαν να έχουν στα χέρια τους μια μεγάλη βόμβα ή έναν τοξικό παράγοντα προφανώς θα τον χρησιμοποιούσαν το ίδιο αδίστακτα για να επιτύχουν τον σκοπό τους. Ακόμη και αν ο σκοπός τους αυτός στο παραλογισμένο μυαλό τους είναι όχι μόνον ανώτερος από τη ζωή των άλλων, κάθε άλλου, αλλά περιλαμβάνει και τη δική τους καταστροφή. Τούτοι φυτρώνουν κυρίως τις εποχές που είναι ευνοϊκές για προφήτες.

Οι μοχθηροί είναι η πιο κοινή κατηγορία. Αποτελείται από εκβιαστές κάθε είδους: μαφιόζους, μεμονωμένους ληστές, συμμορίες. Αυτοί παίρνουν ομήρους, τοποθετούν τον εαυτό τους σε θέση να προκαλέσει κακό σε άλλους για να εξασφαλίσουν ένα αντάλλαγμα, συνήθως οικονομικό. Τα λεφτά σου ή σε ανατίναξα. Τούτοι έχουν μια διαφορά από τους φανατικούς που προαναφέρθηκαν: ενώ και αυτοί σκοπεύουν να τοποθετηθούν σε θέση ισχύος καθιστάμενοι «συστημικός κίνδυνος» ρισκάροντας και τη ζωή τους ακόμη, προβλέπουν για τον εαυτό τους μιαν διέξοδο διαφυγής, έτσι ώστε εφόσον το σχέδιό τους πετύχει, ακόμη κι αν χρειαστεί να ξεπαστρέψουν μερικούς, οι ίδιοι να κατορθώσουν να επιζήσουν και να κερδίσουν κάτι από την πράξη τους. Κάπως έτσι δεκάδες εγκληματίες μικρότερου ή μεγαλύτερου διαμετρήματος επέτυχαν να φτιάξουν περιουσίες: σοβαροί μαφιόζοι, Σομαλοί πειρατές, ληστές και ενίοτε και ιδιοκτήτες τραπεζών, επιχειρηματίες που κρατούν ομήρους τους εργαζομένους, τους πελάτες ή τους προμηθευτές τους, επίορκοι εφοριακοί και ιατροί και πάει λέγοντας. Αυτοί πολλαπλασιάζονται κυρίως τις εποχές που οι θεσμοί διαφθείρονται και παρακμάζουν.

Υπάρχει και μια τρίτη αλλόκοτη κατηγορία που συνδυάζει παράδοξα στοιχεία και των δύο προηγούμενων: καμαρώνει που κατόρθωσε εκμεταλλευόμενη την εμπιστοσύνη των εκβιαζόμενων να καταστεί συστημικός κίνδυνος. Αυτοί διεκδικούν μάλιστα με περηφάνεια καμαρώνοντας την επικινδυνότητά τους, σα ναναι τίτλος τιμής το ότι είναι κάποιος επικίνδυνος για το σύστημα στο οποίο περιλαμβάνεται και ο ίδιος και η οικογένειά του. Αυτοί εμφανίζονται σε εποχές ταυτόχρονα προφητών και θεσμικής παρακμής. Μπαίνουν στο σπίτι σαν γαμπροί, κλειδώνουν τις πόρτες, ανοίγουν το γκάζι, παίρνουν έναν αναπτήρα και λένε στους γείτονες που τους άφησαν να μπουν: τα λεφτά σας ή θα σκάσει όλο το κτήριο μαζί με τη οικογένειά μου κι εσάς. Το κάνουν μια, το κάνουν δυο. Κι είναι τόσο χαρούμενοι από την επιτυχία τους κι αλλοπαρμένοι από τη ματαιοδοξία τους που δεν καταλαβαίνουν πως οι γείτονες προετοιμάζονται, πως το κτήριο έχει ήδη αδειάσει, η πυροσβεστική είναι σε αναμονή κι έχουν μείνει όμηροι μόνον οι ίδιοι και η οικογένεια τους, με το σπίτι τους να γεμίζει γκάζι ηρωικά και πένθιμα. Κοκορεύονται μάλιστα πόσο μεγάλος κίνδυνος είναι σαν τον ληστή που θίγεται όταν τον αποκαλούν κύριο, δίχως να καταλαβαίνει καλά-καλά την κατάστασή του.

Αυτή η τρίτη κατηγορία εκβιαστών είναι η πλέον θλιβερή και μάλλον και η πιο επικίνδυνη. Γιατί δεν είναι τόσο φανατικοί ώστε να γίνουν Σατανάδες ή, κατ’άλλους, Άγιοι. Ούτε τόσο μοχθηροί για να έχουν οποιαδήποτε πιθανότητα να επιτύχουν τον στόχο τους. Είναι απλώς ηλίθιοι. Είναι ιδιαιτέρως απειλητικοί δε όταν κατορθώνουν να αιχμαλωτίσουν πολλούς, διότι ενώ κατά βάθος δεν επιθυμούν να αυτοκαταστραφούν, καθώς είναι και καλοζωισμένοι και καλοπερασάκηδες, δεν μπορούν να το αποφύγουν διότι δεν έχουν συναίσθηση της αδυναμίας και της προκλητικής γελοιότητας της θέσης τους. Κι όταν ακούνε το μεγάφωνο της Πυροσβεστικής απέξω να δίνει κρυπτογραφικά οδηγίες στους ομήρους μήπως πάρει κάποιος τον αναπτήρα του ηλίθιου, εξαγριώνονται και ουρλιάζουν πόσο καταστροφικοί έχουν γίνει, πόσο απειλητικοί για τρίτους, πόσο συστημικός κίνδυνος είναι διότι κρατούν αιχμαλώτους τον λαό τους και όπως ισχυρίζονται ακόμη και τους άλλους πολίτες που τους χρηματοδοτούν.

Απειλούν θεούς και δαίμονες να σταματήσει να μιλά ο πυροσβέστης μην και καταλάβουν οι όμηροι την κατάστασή τους. Καμώνονται και τους προσβεβλημένους δε όταν τους θυμίζουν πως πλέον δεν απειλούν κανέναν παρά μόνο τον εαυτό τους και την οικογένειά τους, πως η αντιπυρική προστασία έχει στηθεί. Στρέφουν με τρόπο ανερμάτιστο ακόμη και την προσπάθεια όσων επιχειρούν να πείσουν τους δικούς τους πολίτες για να συνεχίσουν να τους παρέχουν υποστήριξη, εναντίον τους. "Ακούσαμε...με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τη σημερινή δήλωση Μοσκοβισί περί grexit.
Παραθέτουμε τι ο ίδιος ο Μοσκοβισί δήλωνε στις 8.12.2014 στην Süddeutsche Zeitung “Η Ελλάδα χρειάζεται περαιτέρω βοήθεια, αν μη τι άλλο και για να προστατευτεί η Ευρώπη”, ομολογώντας ότι η Ελλάδα συνιστά συστημικό κίνδυνο.
Τελικά τι από τα δύο ισχύει;" αναφέρουν κύκλοι του ΣΥΡΙΖΑ.

Φανατικοί μόνο κατά την τύφλωση και μοχθηροί μόνο ως προς τον σκοπό. Αλλά χωρίς τη διεστραμμένη αλλά συνειδητή πεποίθηση των φανατικών ούτε την ευφυΐα των μοχθηρών, είναι καρικατούρες. Σαν τους αδελφούς Ντάλτον του Λούκυ Λουκ, μια οικογένεια που συνίσταται από αδέλφια με αντιφατική και κουτοπόνηρη ευφυΐα, δίχως διέξοδο, δίχως σοβαρό σχέδιο απόδρασης σκάβουν ένα τούνελ που τους ξαναβγάζει στην φυλακή τους. Χωρίς πραγματικό στόχο πέρα από τα λεφτά των άλλων που τα θεωρούν αυτοδίκαια δικά τους, εκβιάζουν σε ένα πλαίσιο που αδυνατούν να αντιληφθούν και να κατανοήσουν. Είναι γι’αυτό καταδικασμένοι στο γελοίο και ενδεχόμενα στη συμφορά - κι εμείς μαζί τους - αν δεν βρεθεί κάποιος να τους πάρει τον αναπτήρα από τα χέρια και να ανοίξει κανένα παράθυρο.

Όχι ότι θα τον ανάψουν ποτέ με σκοπό την αυτοκαταστροφή. Θα τον ανάψουν κάποια στιγμή απλά για να κάνουν τσιγάρο.
Ο κόσμος αν ποτέ καταστραφεί δεν θα καταστραφεί ούτε από μεγάλους κακούς, ούτε από διεφθαρμένους. Θα καταστραφεί από ηλίθιους.

Πηγή MarketNews 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σπύρου Γκουτζάνη

Μετά τον πρώτο δύσκολο γύρο αντιπαράθεσης με τους εταίρους και δανειστές, η ελληνική κυβέρνηση ετοιμάζεται για τη μείζονα διαπραγμάτευση, που θα αφορά στη συμφωνία για την επόμενη ημέρα. Εκτός αυτού όμως καλείται παράλληλα να ισορροπήσει στο εσωτερικό της χώρας αφενός με την αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, που έδειξε τις διαθέσεις της, και αφετέρου με την αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία, όσο παραμένει η ηγεσία Σαμαρά, ποντάρει στην «αριστερή παρένθεση» και δεν λειτουργεί παρά ως προέκταση της σκληρής γραμμής Σόιμπλε.

Το Μέγαρο Μαξίμου και το οικονομικό επιτελείο ήδη προβληματίζονται από την εξέλιξη του προϋπολογισμού. Η πρόβλεψη για ανάπτυξη 2,9% θεωρείται εξωπραγματική, ενώ θα είναι άθλος αν στο τέλος του 2015 πετύχει να έχει θετικό πρόσημο και να μην καταγράψει ύφεση. Ήδη στο τελευταίο τρίμηνο του 2014 ο ρυθμός ανάπτυξης ήταν αρνητικός, στοιχείο που καθιστά αναγκαία την αναθεώρηση του πρωτογενούς πλεονάσματος, ενώ εξανεμίζει και τα ό,ποια οφέλη. Η κυβέρνηση, ακόμα και χωρίς την πίεση των δανειστών, θα βρεθεί στη δύσκολη θέση να πρέπει να κλείσει ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, τη στιγμή που υπάρχει δημοσιονομικό κενό περί τα 3 δισ. Ευρώ, σύμφωνα τουλάχιστον με τις συζητήσεις της προηγούμενης κυβέρνησης με την τρόικα, που ήταν και ο βασικός λόγος για τον οποίο δεν υπήρξε συμφωνία πριν πάρει την απόφαση να πάει σε εκλογές.

Στη μεγάλη διαπραγμάτευση, πάντως, θα τεθεί εκ των πραγμάτων το εργασιακό, όπως και το ασφαλιστικό αλλά και οι ιδιωτικοποιήσεις, θέματα που για τους δανειστές δεν είναι παρά σημεία των «διαρθρωτικών αλλαγών», αλλά για την κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας αποτελούν «κόκκινες γραμμές». Το βέβαιο είναι ότι μέχρι τον Ιούνιο θα δοκιμαστούν πολλές φορές οι αντοχές του ΣΥΡΙΖΑ και της συμμαχίας με τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Σύμβουλος του πρωθυπουργού έλεγε, πάντως, ότι «τα πράγματα είναι δύσκολα και επί του παρόντος απαντήσεις δεν υπάρχουν».

Παράλληλα, το Μέγαρο Μαξίμου θα πρέπει να συντονίσει την εσωτερική του λειτουργία και να αποφύγει τις «κακοφωνίες» των υπουργών, που στέλνουν διφορούμενα μηνύματα εντός και εκτός Ελλάδας. Ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, διαμηνύει ότι η απόφασή του είναι η παραμονή της χώρας στην Ε.Ε., ωστόσο, καθώς δεν εγκαταλείπει τις «κόκκινες γραμμές» του, επαφίεται στους εταίρους αν θα προκαλέσουν πιστωτικό γεγονός σε κάποια στροφή των διαπραγματεύσεων.

Στο πλαίσιο, πάντως, της ε γένει διαπραγμάτευσης η κυβέρνηση –αν και επισήμως το διαψεύδει- βάζει στο τραπέζι το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος ή προσφυγής στην κάλπη ως μέσον διαχείρισης της απειλής έναντι μίας εχθρικής, όσο είναι υπό την απόλυτη επιρροή του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, Ευρώπης. Παράλληλα, ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Πάνος Καμμένος (ο τελευταίος με όχι και πολύ… κομψό τρόπο), παίζουν το γεωπολιτικό χαρτί. Επισείοντας τους κινδύνους που ενέχει για την Ευρώπη και τη δυτική συμμαχία η τυχόν αποσταθεροποίηση της Ελλάδας.

Κριτική εξ αριστερών
Στο εσωτερικό μέτωπο ο Αλέξης Τσίπρας έχει κατ΄ αρχάς να αντιμετωπίσει την αριστερή πτέρυγα του κόμματός του, με όλα τα βλέμματα να είναι στραμμένα στον Παναγιώτη Λαφαζάνη και την Αριστερή Πλατφόρμα. Επί του παρόντος, παρά την κριτική που ασκούν, στηρίζουν τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση. Ασκώντας πιέσεις, άλλωστε, πρόθεσή τους είναι να συμβάλλουν στην αριστερή πορεία της κυβέρνησης και επ’ ουδενί να αποσχιστούν η να δημιουργήσουν πρόβλημα στην κυβερνητική πλειοψηφία. Αργά ή γρήγορα, ωστόσο, όταν οι διαπραγματεύσεις φτάσουν σε οριακό σημείο, το δίλημμα θα τεθεί.

Το γεγονός ότι η ηγεσία αποφάσισε να μην περάσει η συμφωνία με τους εταίρους από την Βουλή είναι ενδεικτική την ενδοιασμών που υπάρχουν τόσο στο Μαξίμου όσο και στην αριστερή πτέρυγα. Μία επιλογή που –μεταξύ άλλων- αφενός προφυλάσσει την κυβέρνηση από το ενδεχόμενο καταψήφισης από ορισμένους βουλευτές και αφετέρου απαλλάσσει βουλευτές που διαφωνούν από την υποχρέωση να υπερψηφίσουν. Το πρόβλημα όμως θα παρουσιαστεί και στα επί μέρους μέτρα που θα φέρει η κυβέρνηση όσο θα εξελίσσεται από τους θεσμούς η αξιολόγηση της υλοποίησης της συμφωνίας με τους δανειστές είτε οι συζητήσεις γίνονται στην Αθήνα είτε στις Βρυξέλλες. Εάν έρθει μία δύσκολη συμφωνία, ο κ. Καμμένος για παράδειγμα, θα βρεθεί εγκλωβισμένος στις ηρωικές δηλώσεις («θα το κάνουμε Κούγκι») που έχει κάνει μέχρι τώρα.

Όσο για την ελάσσονα αντιπολίτευση, το μεν ΠΑΣΟΚ είναι εκτός «λογαριασμού» όσο ο αρχηγός του σε κάθε κίνηση της κυβέρνησης αναζητά ένα πρόσχημα για να φωνάξει ότι «δικαιώνεται» για την πρότερη συμπεριφορά ,του σε σημείο που θεωρείται πλέον γραφικός. Το δε Ποτάμι ακολουθεί τακτική κριτικής στήριξης προς την κυβέρνηση, πιέζοντας όμως σε κάθε περίπτωση να μην υπάρξει ρήξη με την ΕΕ και υποδηλώνοντας ότι θα συμμετάσχει σε κυβερνητική συνεργασία εφόσον υπάρξει πρόβλημα. Οι σχέσεις, πάντως, του επικεφαλής του με τον πρωθυπουργό, τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο, είναι καλές, όπως έδειξε η δεύτερη συνάντησή τους μετά τις εκλογές.

Αντιπολίτευση κολλημένη στο χθες
«Παραφωνία» στο δύσκολη σκηνικό που διαμορφώνεται είναι ο Αντώνης Σαμαράς και το στενό του επιτελείο, καθώς δεν φαίνεται να αρκούνται στη «δικαίωση», όπως ο Ευάγγελος Βενιζέλος, αλλά προσδοκούν ο ΣΥΡΙΖΑ να αποτελέσει σύντομη «αριστερή παρένθεση» ώστε να επανέλθουν οι ίδιοι στα πράγματα. Εν τω μεταξύ, κάνουν ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν την κυβέρνηση, όπως δείχνει και η στοχοποίηση του υπουργού Οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη, σε απόλυτη ευθυγράμμιση με το Βερολίνο.

Παρόλο που η πλειονότητα των «γαλάζιων» στελεχών διαφωνεί με την τακτική της «αριστερής παρένθεσης», Αντώνης Σαμαράς και Χρύσανθος Λαζαρίδης διατηρούν τα ηνία. Οι περισσότεροι βουλευτές, αν και δεν είναι στο κλίμα Μπακογιάννη, συμφωνούν με την εκτίμησή της ότι εάν παραμείνει η ίδια ηγεσία είναι πολύ πιθανό η ΝΔ να έχει την τύχη του ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Σαμαράς, πάντως, αρνείται ότι έκανε λάθη. Για την ακρίβεια, στις δύο ομιλίες του στην Κ.Ο. και στην Πολιτική Επιτροπή του κόμματος το μόνο λάθος που αναγνώρισε στην κυβερνητική του θητεία ήταν ότι… δεν πρόβαλε αρκετά το έργο του. Ούτε για τη θεωρία «των δύο άκρων», ούτε για τα σκληρά μέτρα, ούτε για την μη αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, ούτε για την ολιγωρία στις μεταρρυθμίσεις είχε κάτι να πει. Ούτε καν για την εκστρατεία τρόμου στην προεκλογική περίοδο.

Φυσικά, όσο ο κ. Σαμαράς υπερασπίζεται την τακτική που αποδοκιμάστηκε από την κοινωνία στις εκλογές, η ΝΔ θα παραμένει απαξιωμένη και δεν θα μπορεί να διαδραματίσει τον εποικοδομητικό ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και η κατάσταση αυτή θα συνεχίζεται όσο ο Κώστας Καραμανλής παραμένει απλός θεατής στη διολίσθηση του κόμματος και οι υπόλοιποι «βαρόνοι» και «δελφίνοι» του κόμματος δεν συμφωνούν έστω να ανοίξουν τη διαδικασία αμφισβήτησης της ηγεσίας.

Μόνο η Ντόρα Μπακογιάννη το έθεσε ευθέως. Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος περιορίστηκε σε μία συμβολική κίνηση αμφισβήτησης με την παραίτησή του από την αντιπροεδρία της Ν.Δ., ενώ Ευάγγελος Μεϊμαράκης συνομιλεί με τον κ. Σαμαρά, όπως και με τις διαφορετικές τάσεις του κόμματος, διεκδικώντας μεταβατικό ρόλο. Την ίδια ώρα, ο Νίκος Δένδιας ανοίγει περπατησιά και προβάλλει ως δυνάμει διεκδικητής, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται «νομιμόφρων» προς την (ξοφλημένη) ηγεσία, ο δε Ευριπίδης Στυλιανίδης διεκδικεί την καραμανλική πτέρυγα.

Ακόμη κι εκείνοι που αμφισβητούν την ηγεσία Σαμαρά, δεν έχουν διαφορετική αντιπολιτευτική στρατηγική, ενώ οι αναφορές τους για την ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα του κόμματος είναι γενικές και μάλλον επιφανειακές. Το όλο κλίμα είναι ενδεικτικό της παθογένειας της Νέας Δημοκρατίας, που βρίσκεται σε κενό μετά την μνημονιακή διαχείριση. Και οι μόνοι που έχουν απομείνει στον Αντώνη Σαμαρά είναι οι ακραίοι Μάκης Βορίδης και Άδωνις Γεωργιάδης, που βρίσκονται σε συναντίληψη με τον Χρύσανθο Λαζαρίδη προς μία ακροδεξιά πορεία της παράταξης, πράγμα, βέβαια, που αφήνει προοπτικά μεγαλύτερο χώρο στο Ποτάμι να «απλωθεί» στον μετριοπαθή κεντρώο χώρο.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 280


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Συναγερμός έχει σημάνει σε όλη την Ευρώπη χτυπάει από τους στενότερους δεσμούς της νέας ελληνικής κυβέρνησης με τη Ρωσία», αναφέρει ανάλυση του βρετανικού δικτύου, καθώς η Αθήνα και οι δανειστές της συγκρούονται για τις μεταρρυθμίσεις που θα την σώσουν από τη χρεοκοπία.

«Αν και η Ελλάδα ίσως βλέπει τη Μόσχα σαν διαπραγματευτικό ατού, κάποιοι φοβούνται ότι απομακρύνεται από τη Δύση προς έναν πιο φιλικό σύμμαχο, πιθανό επενδυτή και δανειστή», σημειώνεται στο εκτενές άρθρο.

Ενόψει της επίσκεψης Τσίπρα-Καμμένου και κυβερνητικού κλιμακίου στη Μόσχα τιο Μάιο, για συναντήσεις με τον Πούτιν και Ρώσους αξιωματούχους, οι αναλυτές εστιάζουν στον χρόνο που αυτή θα πραγματοποιηθεί, καθώς τον Ιούνιο εκπνέει η τετράμηνη παράταση από τους δανειστές και η Αθήνα θα χρειαστεί νέα δάνεια, αν και επισήμως δεν αναζητά εναλλακτικές πηγές ρευστότητας.

«Η αίσθησή μου είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση "παίζει το χαρτί της Ρωσίας" με στόχο να ενισχύσει τη διαπραγματευτική της θέση στις τρέχουσες διαπραγματεύσεις ... αλλά θα είναι πολύ δύσκολο η Αθήνα να απομακρυνθεί από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ», εκτιμά ο γεννημένος στην Ελλάδα Μάνος Καραγιάννης, ειδικός στην ρωσική εξωτερική πολιτική στο King's College του Λονδίνου. Οπως τονίζει, η Ελλάδα είναι πλήρως ενσωματωμένη στη Δύση, προειδοποιεί ωστόσο ότι «μία έξοδος από το ευρώ θα τροφοδοτούσε τα αντιευρωπαϊκά αισθήματα. «Και μία απομονωμένη και αδύναμη Ελλάδα θα έθετε σε κίνδυνο τη σταθερότητα όλης της περιοχής».

Οπως αναφέρει η ανάλυση του BBC, «μία εξασθενημένη χώρα, διωγμένη από την Ευρωζώνη και ίσως την ΕΕ, θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύ πιο πρόσφορη για στενότερες σχέσεις με τη Ρωσία.

Σε αναζήτηση ρευστότητας πριν την εκπνοή της παράτασης

Ενα δάνειο από την Ρωσία, ή ίσως και την Κίνα, ίσως φαίνεται μία προτιμητέα εναλλακτική, ή έστω συμπλήρωμα στα κεφάλαια από την Ευρωζώνη, που συνοδεύονται από αντιδημοφιλή μέτρα και μεταρρυθμίσεις, ενώ στο τραπέζι μπορεί να βρεθεί και η παροχή φθηνότερου φυσικού αερίου για τα νοικοκυριά, μαζί με ρωσικές επενδύσεις στον τουρισμό για να τονωθεί η ανάπτυξη.

Η Ελλάδα από την δική της πλευρά θα μπορούσε να προσφέρει ως αντάλλαγμα στη Μόσχα το δικαίωμά της να ασκεί βέτο εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης, σε μία χρονική στιγμή κατά την οποία κλιμακώνεται η ένταση για την κρίση στην Ουκρανία.

Αιώνες πίσω εκτείνονται οι ελληνικές προσδοκίες

Σύμφωνα με το BBC, οι Ελληνες ταυτίζονται σε μεγάλο ποσοστό με την εκτίμηση του Σάμιουελ Χάντινγκτον ότι η Ελλάδα ανήκει στον «Ορθόδοξο Αξονα» του οποίου ηγείται η Ρωσία, στο αντιφατικό έργο του «Η σύγκρουση των πολιτισμών».

Αναφέρει μάλιστα έρευνα του Pew Research Center του 2013 σύμφωνα με την οποία το 63% των Ελλήνων βλέπει θετικά τη Ρωσία, ενώ παραθέτει σειρά ιστορικών γεγονότων ως εξήγηση, όπως την σταθερή προσδοκία των Ελλήνων για παρέμβαση της Ρωσίας κατά την τουρκοκρατία, την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας στην Οδησσό, την προηγούμενη θέση του Καποδίστρια ως υπουργού Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ακόμη και την ύπαρξη «φιλορωσικού» κόμματος, στα πρώτα βήματα του ελεύθερου πλέον ελληνικού κράτους.

Συνδέει μάλιστα τα παραπάνω και με τις τελευταίες πολιτικές επιλογές του Κώστα Καραμανλή για προσέγγιση με τη Μόσχα μέσω των αγωγών αερίου, κάτι που «εξόργισε τους δυτικούς συμμάχους της Ελλάδας», ενώ παραθέτει και την πληροφορία που ότι η ρωσική μυστική υπηρεσία της FSB είχε προειδοποιήσει την ελληνική ΕΥΠ για σχέδιο δολοφονίας του, ώστε να σταματήσει η προσέγγιση των δύο πλευρών.

Με πιο ρεαλιστική στάση, ο εκπρόσωπος Τύπου του ΥΠΕΞ Κ.Κούτρας είπε στο BBC ότι «η αναζήτηση μίας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής δεν απαγορεύεται και δεν είναι ούτε έγκλημα ούτε αμαρτία», αλλά κατά το BBC η άλλη πλευρά απαντά ότι η Ρωσία έχει μακρά ιστορία διάψευσης των ελληνικών προσδοκιών.

Πάντως, «η Μόσχα δεν έκανε τίποτε για να βοηθήσει την Κύπρο, επίσης μία ορθόδοξη χώρα, όταν η μικρή οικονομία της ήταν μπροστά στο φάσμα της κατάρρευσης το 2013», αναφέρει το BBC. O Πούτιν προσέφερε επενδύσεις και καλύτερους όρους αποπληρωμής για τα 2,5 δισ. ευρώ του δανείου στη Λευκωσία, αλλά μόνο αφού ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης συμφώνησε στην πρόσβαση ρωσικών πολεμικών πλοίων σε κυπριακά λιμάνια.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σπύρος Λίτσας

Στην εφαρμοσμένη πολιτική οι διαδρομές είναι συγκεκριμένες. Είτε θα ακολουθήσεις τον δρόμο του ρεαλισμού είτε τον δρόμο των ψευδαισθήσεων. Καμία διαδρομή δεν προδικάζει την επιτυχία. Στη δεύτερη όμως η αποτυχία είναι κάτι παραπάνω από σίγουρη.
Είναι προφανές από τον τρόπο που διεξάγεται το συγκαιρινό πολιτικό αφήγημα ότι δεν έχει γίνει αντιληπτό από τμήματα του πολιτικού συστήματος ότι η ελληνική κοινωνία έχει αλλάξει υπόδειγμα. Η φτωχοποίηση του μικροαστικού τμήματος της χώρας σε συνδυασμό με την ασφυκτική οικονομική συμπίεση της μεσαίας τάξης μεταβάλλει, όπως είναι απολύτως φυσιολογικό, πολιτικές επιλογές και τοποθετήσεις.
Από τη στιγμή που το αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας εμφανίζει καίριες δυσλειτουργίες είναι απολύτως φυσιολογικό αυτές να μεταφέρονται και στον κοινωνικό πυρήνα, επομένως και στις πολιτικές διεργασίες. Το διάστημα 2010-2015 έφερε το τέλος της Μεταπολίτευσης, όπως μπορεί να κατανοήσει ακόμα και ο πλέον αδιάφορος των πολιτικών τεκταινομένων, ενώ είναι προφανές ότι οι συλλογικές βεβαιότητες κατέρρευσαν υπό το βάρος ασφυκτικών πιέσεων στο βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων, που όποιο κόμμα αγνοήσει θα οδηγηθεί στο περιθώριο. Αξίζει βέβαια να αναφέρουμε ότι αυτού του είδους οι μεταβολές δεν συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα. Ο έγκυρος «Economist» προ δύο εβδομάδων αναλύοντας τις επικείμενες εκλογές στη Βρετανία αξιολογεί ότι το παλαιό δίπολο δεξιά - αριστερά δεν έχει ισχυρά πια σημεία αναφοράς στη βρετανική κοινωνία αναφορικά με τις πρότερες ιδεολογικοπολιτικές σημάνσεις.

Δεύτερη σημαντική αλλαγή είναι οι διεθνείς συστημικές συνθήκες, οι οποίες πλέον δεν είναι οι ίδιες με αυτές που ζήσαμε για πολλές δεκαετίες. Η διπολική σταθερότητα και ο μετέπειτα ήπιος μονοπολισμός, αποτέλεσμα της επικράτησης στον Ψυχρό Πόλεμο μιας γνήσια φιλελεύθερης δημοκρατικής δύναμης, όπως οι ΗΠΑ, έχουν πλέον δώσει τη θέση τους στον αυξημένο ανταγωνισμό μιας αναδυόμενης πολυπολικής συνθήκης μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας κατά κύριο λόγο, ενώ έτεροι δρώντες, όπως η Ινδία, η Βραζιλία, αλλά και η Νότια Αφρική, διαδραματίζουν ήδη αναβαθμισμένο ρόλο. Αυτό το νέο δεδομένο δεν είναι κατ' ανάγκη αρνητικό για τις ελληνικές θέσεις.
Οπως όμως συνηθίζω να επισημαίνω και στους φοιτητές μου, οι μεγάλοι κραδασμοί σε διεθνές επίπεδο προσφέρουν σημαντικές ευκαιρίες στην Ελλάδα να ενισχύσει τον σταθεροποιητικό της ρόλο στην ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Αρκεί να συνεχίσουμε με ακόμα μεγαλύτερη δημιουργική ένταση να επενδύουμε στη συμμαχική σχέση με το Ισραήλ, να ενδυναμώσουμε τις σχέσεις μας με την Αίγυπτο, να καταστήσουμε σαφές στην εκάστοτε κυπριακή πολιτική ηγεσία ότι αποτελεί τον ανατολικό άξονα του όλου Ελληνισμού, ενώ οφείλουμε να ενδυναμώσουμε ποιοτικά και ποσοτικά τις σχέσεις μας με τις ΗΠΑ διεκδικώντας κομβικό ρόλο στον αναδυόμενο ευρωατλαντικό άξονα, που θα καθορίσει τον ρόλο της Δύσης στη Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή και την Ευρασία στις δεκαετίες που έρχονται.
Για παράδειγμα, δεν πρέπει να απέχουμε από τις στρατιωτικές ενέργειες αντιμετώπισης της ISIS, πόσο μάλλον όταν οι τζιχαντιστές μάς απειλούν πλέον ανοιχτά με εισβολή στις ακτές της Κρήτης. Δεν πρέπει να απέχουμε από τις εξελίξεις που αφορούν τη δημιουργία Κουρδικού κράτους στο Βόρειο Ιράκ, δεν μπορεί να μην απασχολούν την Υψηλή Στρατηγική μας οι υπό διαμόρφωση σχέσεις μεταξύ σιιτών και σουνιτών. Τέλος, οφείλουμε να αιφνιδιάσουμε δημιουργικά και να θέσουμε με τεχνοκρατική αρτιότητα αλλά και ένταση στα ευρωκοινοτικά όργανα το ζήτημα μιας νέας ενισχυμένης ευρωατλαντικής εμπορικής σχέσης.

Δεν χωρά αμφιβολία ότι τα επόμενα χρόνια θα είναι κομβικά για την Ελλάδα και την ελληνική κοινωνία. Αν δεν βρούμε τα διεθνή μας πατήματα, αν δεν οικοδομήσουμε ένα νέο αναπτυξιακό- παραγωγικό μοντέλο που θα στηρίζεται στις σύγχρονες τεχνολογίες της Γ' Βιομηχανικής Επανάστασης, αν δεν αξιοποιήσουμε τη στρατηγική θέση της Ελλάδας, τότε θα οδηγηθούμε στις τριτοκοσμικές καλένδες. Ας ανοίξουμε βηματισμό κι ας ρίξουμε τα θεμέλια μιας μεταμεταπολιτευτικής Ελλάδας με ορθολογικό λειτουργισμό στο εσωτερικό και δημιουργική αυτοπεποίθηση στο εξωτερικό. Διαφορετικά οι εξελίξεις θα είναι εξαιρετικά επίπονες για την κοινωνία και απόλυτα αρνητικές για τη χώρα. 

Πηγή "δημοκρατία"
Ο Σπύρος Λίτσας είναι επίκουρος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Πανεπιστημίου Μακεδονίας 
Tweeter: @Spyros_Litsas


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Τη Δευτέρα, οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης θα συγκεντρωθούν και πάλι στις Βρυξέλλες για να αποφύγουν τα χειρότερα. Πρωταγωνιστής σε αυτό το δράμα θα είναι και πάλι ο Γιάνης Βαρουφάκης. Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών πρέπει να ξεβρακωθεί και να εξηγήσει στους ομολόγους του το νέο μεταρρυθμιστικό σχέδιο της κυβέρνησής του. Μόνο αν οι υπουργοί Οικονομικών μείνουν ικανοποιημένοι και σηκώσουν επιδοκιμαστικά τον αντίχειρά τους, τότε θα δοθεί χρηματική βοήθεια στον εταίρο τους».

Διαβάζεις αυτά τα εμετικά στην "Bild", στην πατσαβούρα που κατά τον Σόιμπλε παραμένει μια σοβαρή εφημερίδα, τα διαβάζεις, δυστυχώς, και σε ελληνικά ΜΜΕ και μάλιστα με σχεδόν παρόμοιες διατυπώσεις. Λες και επείγονται να δουν τον εξευτελισμό της κυβέρνησης, λες και το Eurogroup διεξάγεται στο Κολοσσαίο κι αυτοί περιμένουν από τον Καίσαρα να κατεβάσει τον αντίχειρα για να κατασπαράξουν τον πληγωμένο μαζί με τα λιοντάρια. Άρτος και θεάματα. Φρόντισαν να λείψει ο άρτος και τώρα περιμένουν το αιματηρό θέαμα για να αγαλλιάσουν.

Ώρες- ώρες το πράγμα ξεφεύγει εντελώς. Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου βγήκε πριν από μερικές ημέρες στο ραδιόφωνο του Σκάι και δήλωσε ότι διακρίνει στα στελέχη της κυβέρνησης διαθέσεις δικτατορίας. «Αν είχαν πετρέλαιο, θα είχαν γίνει ήδη δικτάτορες σαν τον Τσάβες», είπε επί λέξει, θεωρώντας προφανές ότι ένας ηγέτης που έχει εκλεγεί τρεις φορές από τον λαό του με ποσοστά από 50% έως 60% είναι δικτάτορας εξ ορισμού. Ποια είναι, όμως, η δικτατορική διάθεση που διέγνωσε ο Μπάμπης; Πρώτον, ότι ο Γιάννης Πανούσης απέπεμψε τον ταξίαρχο της αστυνομίας που εξέδωσε την εγκύκλιο για τους μετανάστες, χωρίς να ενημερώσει τον υπουργό. Αυτό είναι το πρόβλημα κι όχι ότι ο ταξίαρχος έκανε του κεφαλιού του χωρίς να ενημερώσει τον υπουργό. Το δεύτερο περιστατικό δικτατορικής διάθεσης ήταν η παρέμβαση της προέδρου της Βουλής, που ζήτησε από δύο δημοσιογράφους να μην μιλούν μεταξύ τους την ώρα της συνέντευξης Τύπου. Νομίζω ότι τις ίδιες μεθόδους χρησιμοποιούσαν και ο Μάλιος με τον Μπάμπαλη.

Τη Δευτέρα ο Μπάμπης το χόντρυνε ακόμη περισσότερο: Οι υπεύθυνοι της κυβέρνησης για τα πολιτιστικά είναι, τηρουμένων των αναλογιών, σαν τους τζιχαντιστές του ISIS που σπάνε τους ναούς και τα αγάλματα στο Ιράκ. ΄Εχουν βάλει στόχο, Άρη μου, το Μουσείο της Ακρόπολης, είπε ο Μπάμπης κι εγώ φαντάστηκα τον Ξυδάκη να μπουκάρει στο Μουσείο μαντιλοδεμένος και να ξεπαστρεύει με τη βαριοπούλα κούρους και καρυάτιδες. Τελικά, όπως εξήγησε ο Μπάμπης, δεν είναι η θραύση των αγαλμάτων που εξισώνει το υπουργείο Πολιτισμού με το ISIS, είναι η πρόθεση του υπουργείου να περιορίσει κατά τι τις ώρες που το Μουσείο είναι ανοιχτός στο κοινό. Τύφλα να 'χουν οι τζιχαντιστές.

Όλα τούτα μοιάζουν φαιδρά ξεσπάσματα φαιδρών ανθρώπων. Μπορεί να είναι κι έτσι, μπορεί να είναι και κάτι πιο σοβαρό. Θα το διαπιστώσουμε όταν σφίξουν, αν σφίξουν, τα γάλατα στην οικονομία και αρχίσουν διάφοροι ερίφηδες να φωνάζουν «Κάτω η Χούντα του Τσίπρα!» και άλλα παρόμοια.



Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σαφές μήνυμα προς το Βερολίνο έστειλε την Τρίτη ο Αλέξης Τσίπρας στην ιστορική ομιλία του στην Ελληνική Βουλή, με αφορμή την ανασυγκρότηση και αναβάθμιση της Διακομματικής Επιτροπής για τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων.
Ο πρωθυπουργός σε υψηλούς τόνους ξεκαθάρισε στη γερμανική πλευρά ότι το θέμα των αποζημιώσεων όπως και του κατοχικού δανείου, είναι απαράγραπτο και πάντα στο τραπέζι των διακρατικών συνομιλιών.
Την ίδια ώρα ο αναπληρωτής υπουργός Άμυνας, Κώστας Ήσυχος, αποκάλυπτε ότι στο Πεντάγωνο υπάρχουν 400.000 αρχεία – αποδείξεις για τις θηριωδίες των στρατιωτών της Βέρμαχτ, οι οποίοι λεηλάτησαν τις υποδομές αλλά και τον πολιτιστικό και αρχαιολογικό θησαυρό της χώρας, ενώ ο υπουργός Δικαιοσύνης, Νίκος Παρασκευόπουλος, προανήγγειλε εφαρμογή της απόφασης του Αρείου Πάγου για τις αποζημιώσεις των θυμάτων του Διστόμου.
Όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση προσανατολίζεται σε σκλήρυνση της στάσης της προς το Βερολίνο με αιχμή του δόρατος τις ανεκπλήρωτες υποχρεώσεις της Γερμανίας προς τη χώρα μας, συνδέοντας το ζήτημα με τις τωρινές δεσμεύσεις της Ελλάδας.
«Κι όπως εμείς δεσμευόμαστε να τηρήσουμε τις υποχρεώσεις μας, έτσι οφείλουν να πράξουν και όλες οι πλευρές. Γιατί η ηθική δεν μπορεί να είναι αλά καρτ», ήταν η χαρακτηριστική αποστροφή στον λόγο του πρωθυπουργού.

Με λόγια που δεν έχουν ακουστεί ξανά από στόμα Έλληνα πρωθυπουργού, ο Αλέξης Τσίπρας υπενθύμισε στην Καγκελάριο Μέρκελ, στον Σόιμπλε, στον Σουλτε και τον Γκάμπριελ, στον Στάινμάγερ, στους «δημοσιογράφους» της Bild και του ARD, στους συμπατριώτες τους που επιχείρησαν να τρομοκρατήσουν τους ιδιοκτήτες του ελληνικού εστιατορίου «Πλάτων», ότι υπάρχει ένα ανεκπλήρωτο χρέος της χώρας τους προς τη δική μας, το οποίο φροντίζουν να «ξεχνούν» όποτε θέλουν να κουνήσουν το δάχτυλο στους έλληνες αξιωματούχους.

«Απέναντι σε ένα ηθικολογικό τόνο που έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια στη δημόσια συζήτηση στην Ευρώπη, εμείς δεν επιλέγουμε ούτε τη θέση του μαθητή που σκύβει το κεφάλι και χαμηλώνει τα μάτια απέναντι στην αφ’ υψηλού ηθική διδασκαλία, αλλά ούτε διεκδικούμε τη θέση του ηθικοδιδασκάλου, που κουνά επιτιμητικά το δάχτυλό του απέναντι στον υποτιθέμενο αμαρτωλό, ζητώντας του να πληρώσει για τις αμαρτίες του. Αντίθετα, επιλέγουμε τον δρόμο της διαπραγμάτευσης και του διαλόγου, της αλληλοκατανόησης και της δικαιοσύνης. Δεν κάνουμε εδώ θεοδικία, αλλά την ίδια στιγμή δεν παραιτούμαστε και από τις απαράγραπτες αξιώσεις μας. Δεν κάνουμε μαθήματα ηθικής, αλλά δεν δεχόμαστε και μαθήματα ηθικής», είπε ο Έλληνας πρωθυπουργός.

Εγκλήματα που έχουν αφήσει ανοιχτές πληγές
Με χρυσή ευκαιρία την ανασυγκρότηση και αναβάθμιση της Επιτροπής για τις γερμανικές αποζημιώσεις, ο Αλέξης Τσίπρας έθεσε ξεκάθαρα τόσο το πλαίσιο των διεκδικήσεων όσο και την ηθική υποχρέωση του Βερολίνου να σταματήσει να κωφεύει.
«Η Γερμανία, παρά τα εγκλήματα του Γ’ Ράιχ και των χιτλερικών ορδών που κατέκαψαν τον κόσμο, παρά το ολοκληρωτικό κακό του Ολοκαυτώματος, ωφελήθηκε –και ορθώς ωφελήθηκε- από σειρά παρεμβάσεων. Με κυριότερες τη διαγραφή του χρέους της από τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο με τη Σύμβαση του Λονδίνου το 1953 και, φυσικά, με τα τεράστια ποσά που εκταμιεύτηκαν από τους συμμάχους για την ανοικοδόμησή της. Η σύμβαση όμως του Λονδίνου αναγνωρίζει ταυτόχρονα ότι απομένουν οι τελικές γερμανικές αποζημιώσεις για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οποίες θα έπρεπε να διευθετηθούν με την τελική Συνθήκη Ειρήνης, που δεν υπογράφτηκε μέχρι το 1990 εξαιτίας της διχοτόμησης της Γερμανίας.
Η επανένωση των δύο Γερμανιών δημιούργησε τις αναγκαίες νομικές και πολιτικές προϋποθέσεις για την επίλυση του ζητήματος, αλλά οι γερμανικές κυβερνήσεις από τότε και στο εξής επέλεξαν τη σιωπή, τα νομικά τεχνάσματα, την αναβολή και την παρέλκυση. Είναι άραγε ηθική αυτή η στάση;» διερωτήθηκε ο πρωθυπουργός, για να προχωρήσει στη συνέχεια σε διευκρινήσεις για το ποιο κομμάτι του διμερούς ζητήματος λύθηκε το 1960.
«Όταν η Γερμανία αποδέχεται έστω να τοποθετηθεί το ζήτημα των οφειλών της προς την Ελλάδα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, επικαλείται τη Διμερή μας Συμφωνία του 1960. Τότε, που με δική της πρωτοβουλία κατέβαλε 115 εκατομμύρια μάρκα ως αποζημιώσεις και το τότε Βασίλειο της Ελλάδας αναγνώρισε ότι δεν έχει περαιτέρω αξιώσεις. Η συμφωνία όμως αυτή δεν αφορούσε αποζημιώσεις για τις καταστροφές που υπέστη η χώρα, αλλά αποζημιώσεις για τα θύματα του ναζισμού στην Ελλάδα. Και, φυσικά, σε καμία περίπτωση δεν αφορούσε ούτε το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, αλλά ούτε και αξιώσεις για αποζημίωση εξαιτίας εγκλημάτων πολέμου, εξαιτίας της σχεδόν ολικής καταστροφής των υποδομών της χώρας, αλλά και της διάλυσης της οικονομίας της κατά τη διάρκεια του πολέμου και της Κατοχής. Όλα αυτά γνωρίζω ότι είναι ταυτόχρονα εξαιρετικά τεχνικά αλλά και εξαιρετικά ευαίσθητα ζητήματα και ίσως δεν είναι αυτός ο χώρος και ο χρόνος για να επεκταθώ. Οι αναγκαίες διευκρινήσεις και η τεχνική επεξεργασία δεν θα γίνει από εμένα, αλλά από ειδικούς, Νομικούς και ιστορικούς».

Ο πρωθυπουργός έκλεισε τη σημαντική ομιλία του δείχνοντας ότι θα μείνει ανυποχώρητος και θα εργαστεί αποφασιστικά για να κλείσει το ζήτημα.
«Η Ελληνική κυβέρνηση θα εργαστεί άοκνα ώστε να τηρήσει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της. Αλλά ταυτόχρονα θα εργαστεί ώστε να τηρηθούν όλες οι ανεκπλήρωτες υποχρεώσεις προς την Ελλάδα και τον Ελληνικό λαό. Κι όπως εμείς δεσμευόμαστε να τηρήσουμε τις υποχρεώσεις μας, έτσι οφείλουν να πράξουν και όλες οι πλευρές. Γιατί η ηθική δεν μπορεί να είναι αλα καρτ».

Απόφαση για ρήξη
Τη σκυτάλη πήραν ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας και ο υπουργός Δικαιοσύνης. «Υπάρχουν 400.000 έγγραφα στα ιστορικά αρχεία των Ενόπλων Δυνάμεων και αφορούν στα ημερολόγια της Βέρμαχτ την περίοδο 1941-44 στην Ελλάδα», είπε ο κ. Ησυχος, τονίζοντας ότι τα έγγραφα αυτά αποδεικνύουν παράνομες αρχαιολογικές ανασκαφές κατά την περίοδο 1941-44, εξόρυξη πολύτιμων μετάλλων και ορυκτών, καταστροφές ιστορικών μνημείων και υποδομών. Ο ίδιος προανήγγειλε, μάλιστα, προσφυγή στην UNESCO προκειμένου να εκτιμηθεί το μέγεθος της ζημιάς.

«Θα εφαρμόσουμε την απόφαση του Αρείου Πάγου για τις αποζημιώσεις από τη ναζιστική θηριωδία στο Δίστομο και θα προχωρήσουμε σε κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων του Γερμανικού Δημοσίου», είπε ο κ. Παρασκευόπουλος. Αξίζει να σημειωθεί πως η κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού κράτους είχε απειληθεί και το 2000, όταν το Πολυμελές Πρωτοδικείο Λειβαδιάς επιδίκασε 28 εκατομμύρια ευρώ στους συγγενείς των θυμάτων του Διστόμου. Ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης, Μιχάλης Σταθόπουλος, είχε υπογράψει την απόφαση και δικαστικός επιμελητής την είχε επιδώσει στο Ινστιτούτο Γκαίτε. Η απόφαση αναιρέθηκε λίγες ημέρες αργότερα και μετά τη γερμανική έγκριση στην ελληνική είσοδο στην ΟΝΕ…

Τα δεδομένα δείχνουν κλιμάκωση της σύγκρουσης Αθήνας – Βερολίνου. Η ενορχηστρωμένη επίθεση της Γερμανίας και των δορυφόρων της σε βάρος της χώρας μας, οι απόπειρες ταπείνωσης της ελληνικής κυβέρνησης και των Ελλήνων με φόντο την ρημαγμένη οικονομία, την περαιτέρω διόγκωση του χρέους, την υψηλότατη ανεργία και την κατακρήμνιση του ΑΕΠ, πάντως, δεν έμειναν χωρίς απάντηση. Αν όντως επικρατήσει το σενάριο της ρήξης, η ελληνική πλευρά φαίνεται αποφασισμένη να προσφύγει στα Διεθνή Δικαστήρια για το ζήτημα των γερμανικών οφειλών. Ήδη, σύμφωνα με πληροφορίες, υπάρχουν σκέψεις για ανάθεση της υπόθεσης σε διεθνή εταιρεία νομικών συμβούλων.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 280



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημοσθένης Δαββέτας
Εικαστικός, Συγγραφέας, Καθηγητής Φιλοσοφίας της Τέχνης


Στους Χριστιανούς της Ανατολής αναμειγνύονται κουλτούρα, θεολογία, Πολιτική και διαφορετικότητα. Γιατί οι ρίζες αυτού του Χριστιανισμού επηρέασαν τον Δυτικό ευρωπαϊκό πολιτισμό. Από την Αιθιοπία ως την Ουκρανία ή την Τουρκία, το Ιράκ, τις Ινδίες ή τη Μέση Ανατολή, οι χριστιανοί αυτοί ζουν ένα δράμα.

Ήδη από τον προηγούμενο αιώνα άρχισαν να γίνονται μειοψηφία λόγω της δημογραφικής έκρηξης των μουσουλμάνων, μ’αποτέλεσμα να περιθωριοποιούνται πολιτικο-κοινωνικά. Σήμερα απειλούνται με εξαφάνιση.
Κι όμως, υπήρξαν στην πρώτη γραμμή και στις τρεις Αραβικές Ανοίξεις που σημάδεψαν τη σύγχρονη εποχή της Αραβικής Ιστορίας. Πρώτον, εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, δεύτερον, εναντίον των κατακτητικών Δυτικών δυνάμεων και τρίτον, εναντίον των δικτατόρων που πήραν τη θέση των Ευρωπαίων που έφυγαν. Έναν αιώνα μετά τη γενοκτονία των Χριστιανών στην Τουρκία, βρισκόμαστε εκ νέου αντιμέτωποι με μια γενοκτονία βαρβαρικής ωμότητας των τζιχαντιστών κι ειδικά του Ισλαμικού κράτους.

Οι Χριστιανοί που πρόσφατα διώχθηκαν από τη Συρία ανήκουν στην Ασσυροχαλδαιϊκή κοινότητα, αυτήν της Αρχαίας Περσίας κι αντιπροσωπεύουν έναν μικρό ειρηνικό πλυθησμό που ασχολείται με την καλλιέργεια γης.
Όσοι απ’ αυτούς γλύτωσαν από τη σφαγή του 1915 στην Τουρκία ή του 1930 στο Ιράκ, έζησαν εκεί ειρηνικά. Περισσότερα από 200 άτομα μεταξύ αυτών απήχθησαν, εκατοντάδες οικογένειες εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και βρήκαν καταφύγιο σε πόλεις πέρα από τον Ευφράτη στη Συριακή Μεσοποταμία.
Το πέρασμά τους στην Τουρκία εμποδίστηκε από τις τουρκικές αρχές οι οποίες έδειξαν ανοχή κι ανεπίσημη συμπάθεια στους Ισλαμιστές.

Αυτή η διαρκής έξοδος των Χριστιανών από τις πατρίδες τους πρέπει να σταματήσει. Πρέπει να νικηθούν οι τζιχαντιστές σε Συρία κι Ιράκ. Διότι, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, απειλείται τότε μ’αποσταθεροποίηση η γύρω περιοχή κι ειδικά ο Λίβανος. Το να θέλει η Δύση να διώξει τον Ασσάντ από τη Συρία δεν φτάνει. Πρέπει να υπάρξει κι εναλλακτική διαδοχή στην εξουσία.

Στο Ιράκ σταμάτησε προς το παρόν η πορεία των Ισλαμιστών, ύστερα από τους σφοδρούς βομβαρδισμούς των συμμαχικών δυνάμεων. Όμως οι τζιχαντιστές κερδίζουν χρόνο κι αναδιοργανώνονται. Παράλληλα βέβαια καταστρέφουν τα μουσεία και τ’ αρχαία προ-ισλαμικά πολιτικά μνημεία.

Όλα αυτά πρέπει να σταματήσουν και η Δύση να πάρει τη μεγάλη απόφαση για στρατιωτική και πολιτική δράση που θα οδηγήσει στη διάλυση του Ισλαμικού Κράτους.
Για να επανέλθουν οι χριστιανικές μειονότητες στα μέρη τους και να μη συνεχιστεί ο ξεριζωμός τους, για να επανέλθουν στη μητέρα γη τους και να ξαναπαίξουν τον πρωτοποριακό τους ρόλο, οι τζιχαντιστές πρέπει να ηττηθούν.

Χρειάζεται ένα ευρύτερο σχέδιο που ν’αφορά πολιτικο-οικονομικά τη Μέση Ανατολή. Πρέπει να μπουν οι βάσεις της ειρηνικής συνύπαρξης των διαφορετικών πολιτισμιακών μειονοτήτων. Να αισθανθούν όλοι ίσοι μεταξύ ίσων.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημήτριος Κ. Φίλιππας
κατά κόσμον Διογένης ο Κυνικός
Μην ξεχνάτε ότι όλα όσα έκανε ο Χίτλερ στη Γερμανία ήταν σύμφωνα με το νόμο… (Martin Luther King)
Η στάση της Γερμανίας δεν είναι ακατανόητη! Για την ακρίβεια των Γερμανών πολιτικών… Και για να είμαστε ακόμη πιο ακριβείς της κυρίας Μέρκελ και του κ. Σόιμπλε. Το απίστευτο μίσος που εκπέμπουν αμφότεροι εναντίον δύο Ελλήνων πολιτικών, των κκ Τσίπρα και Βαρουφάκη είναι απόρροια της νοοτροπίας που διακατέχει κυρίως κάποιους Γερμανούς πολιτικούς ότι η Γερμανία είναι ο ηγεμόνας και όλοι οι άλλοι πρέπει να υπακούουν…. Το πόσο δημοκράτες είναι το βλέπουμε καθημερινά με τις ενέργειες τους, με τις αποφάσεις τους…

Αλλά δεν είναι κάτι το περίεργο. Τα ίδια είχε υποστεί και ο κ. Σαμαράς, όταν ήταν πολιτικός, και όχι ο υπάκουος μαθητής του διδύμου Μέρκελ-Σόιμπλε. Θυμόμαστε όλοι το τι είχε περάσει όταν πήγαινε για παράδειγμα σε διασκέψεις και του γυρνούσαν την πλάτη οι περισσότεροι άλλοι ξένοι αρχηγοί. Βέβαια οι αντοχές του τότε πρωθυπουργού ήταν ελάχιστες και προτίμησε να ακολουθήσει τον δρόμο «του καλού μαθητή»… με την γνωστή κατάληξη. Αποδεικνύοντας το πόσο λάθος είχαν όσοι κάποτε είχανε πιστέψει στην αξία του…

Ο κύριος Τσίπρας δείχνει να αντιστέκεται, για την ώρα τουλάχιστον, παρ’ όλη την ασφυξία που του έχουν προκαλέσει οι Γερμανοί πολιτικοί. Η δε υποκριτική συμπεριφορά της Γερμανίας γίνεται πασιφανής και μετά τις πρόσφατες αποφάσεις των υπουργών Οικονομικών της ΕΕ για νέα διετή παράταση στη Γαλλία ώστε να μπορέσει να εφαρμόσει τον κανόνα του 3% του ΑΕΠ στο έλλειμμα του προϋπολογισμού της. Υπενθυμίζουμε ότι πρόκειται για την τρίτη παράταση που δίδεται στην Γαλλία!!!

Όμως οι υπουργοί οικονομικών της ΕΕ δεν σταμάτησαν εδώ. Ενέκριναν την πρόταση της Κομισιόν να μην υπαχθεί η Ιταλία στη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος!!! Πρέπει να θεωρείται μάλλον λεπτομέρεια το ότι το δεύτερο υψηλότερο έλλειμμα στην Ευρώπη, αυτό της Ιταλίας, αυξάνεται αντί να μειώνεται!!! Όχι τίποτα άλλο, κρίμα την χολή που έριξαν κάποιοι Ιρλανδοί πολιτικοί εναντίον Ελλήνων συναδέλφων τους, γιατί δεν εκτιμήθηκαν ιδιαιτέρως οι υπηρεσίες τους αυτές από την Γερμανία!!! Γιατί; Μα γιατί δεν δόθηκε ο ανάλογος χρόνος και στην Ιρλανδία να μειώσει το έλλειμμα της… Τόσο απλά.
Η ΕΕ έχει παιδιά και αποπαίδια…
Ωραία δημοκρατία!!! Να την χαιρόμαστε!

Όμως πέρα από τα όσα έχει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση στο εξωτερικό, υπάρχει και το εσωτερικό της χώρας. Και εδώ τα πράγματα δεν είναι καλά! Συνήθως σε μια νεοεκλεγείσα κυβέρνηση τα ΜΜΕ αλλά και η αντιπολίτευση δίνει χρόνο, ένα διάστημα 100 ημέρων για να δώσει το δείγμα γραφής της και να γίνει η ανάλογη αποτίμηση του έργου της. Δυστυχώς για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αυτός ο χρόνος δεν υπάρχει. Και είναι ατυχία γιατί τα περισσότερα από τα στελέχη της δεν έχουν πείρα σχετική με την διακυβέρνηση μιας χώρας… Βλέπετε πρώτη φορά αναλαμβάνει την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ. Και για αυτό πέφτει σε πολλές παγίδες.

Μέχρι σήμερα στην Ελλάδα είχαμε μάθει, κακώς, όταν έρχεται μια νέα κυβέρνηση, να αλλάζει όχι μόνον διοικητές αλλά και διευθυντές, προϊσταμένους κλπ σε όλους τους τομείς της δημόσιας διοίκησης για να έχει τον απόλυτο έλεγχο. Η κυβέρνηση αυτή, καλώς για εμάς, δεν έχει προχωρήσει μέχρι στιγμής σε ρεβανσιστικές μεταβολές στον δημόσιο τομέα όπως συνηθιζόταν. Δυστυχώς όμως κάποιοι δεν το εκτιμούν αυτό. Και γι αυτό είτε βάζουν πεπονόφλουδες στην κυβέρνηση είτε κάποιοι από αυτούς έχουν αποθρασυνθεί τόσο που νομίζουν ότι παιδεύοντας τους πολίτες θα ρίξουν την κυβέρνηση…
Πως το είχε «σκεφθεί» ο πρώην πρωθυπουργός; Α, ναι…. Αριστερή παρένθεση. Από την μία ο κ. Τσίπρας υπόσχεται λιγότερο δημόσιο, πχ να μην χρειάζεται ο πολίτης να πηγαίνει από την μία δημόσια υπηρεσία στην άλλη για να πάρει κάποιο έγγραφο και οι διευθυντάδες στις δημόσιες υπηρεσίες κάνουν τα δικά τους και παιδεύουν κόσμο και κοσμάκι… Αντί να σηκώσουν ένα τηλέφωνο… Τόσο απλό είναι.

Βεβαίως και κάποιοι διοικητές οργανισμών όταν τους καταγγέλλεται η απαράδεκτη συμπεριφορά υπαλλήλων τους αδιαφορούν τελείως και ούτε καταδέχονται να απαντήσουν, έστω για τον τύπο σε μια διαμαρτυρία. Φαίνεται αυτό δεν είναι στα καθήκοντα τους… Εκτός και αν φταίει το ότι αυτός που διαμαρτύρεται είναι αλλοδαπός… Οπότε, με τους αλλοδαπούς του Τσίπρα θα ασχοληθεί ο διευθυντής ή ο διοικητής του ΙΚΑ, για παράδειγμα!!!

Οι διαπλεκόμενοι, οι ολιγάρχες και όλοι οι άλλοι, όσο βλέπουν ότι δεν λαμβάνονται άμεσα μέτρα στο εσωτερικό θα αποθρασύνονται, και θα δημιουργούν ακόμη πιο εκρηκτική κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας. Ήδη η αγορά έχει πάψει να κινείται, είναι πεθαμένη τελείως με το κλίμα που έχουν δημιουργήσει τα μέσα μαζικής ενημέρωση που ελέγχονται από συγκεκριμένα συμφέροντα. Ξέρετε, αυτά τα αφεντικά των οποίων παθαίνουν αλλεργία όταν ακούν ότι θα φορολογηθούν επιτέλους οι πλούσιοι στην Ελλάδα, ότι θα παταχθεί η διαφθορά, θα υπάρχει έντιμος ανταγωνισμός… Σπυριά βγάζουν…

Και από την στιγμή που υπάρχουν υποθέσεις με ζουμί γιατί δεν προχωρά η κυβέρνηση να τις στείλει στις δικαστικές αρχές. Μάθαμε για παράδειγμα από τον κύριο Καμμένο για το σκάνδαλο των ελικοπτέρων ΝΗ-90. Τι ότι τα αγοράσαμε τρεις φορές ακριβότερα από άλλες χώρες, τι ότι θα έπρεπε να έχουν παραδοθεί από το 2009, τι το ότι δεν πετάνε, μέχρι και για 41,6 εκατ. ευρώ, τα οποία ο κ. Καμμένος χαρακτήρισε «μίζα», εντοπίστηκαν στα ταμεία της Deutsche Bank, δηλαδή ένα γερμανικό «καπέλο» με τη μορφή χρηματοδοτικού εργαλείου τύπου swap όπως διαβάσαμε στα ΜΜΕ.

Αλλά γιατί παραξενεύεται ο κύριος Καμμένος; Η πρώτη φορά είναι δύσκολη… Στην κοινοπρακτική εταιρεία NHIndustries από όπου αγοράστηκαν τα ελικόπτερα αυτά συμμετέχουν η Γαλλογερμανική Eurocopter, η Ολλανδική Fokker και η Ιταλική Augusta.
Μήπως η Eurocopter είναι η πρώτη φορά που ακούγεται εδώ στην Ελλάδα;
Μήπως δεν ακούστηκε πάλι πριν από λίγο καιρό για κάτι μίζες με την αγορά των Super Puma;
Μήπως δεν την μάθαμε από το περίφημο «χρυσό σέρβις» του Super Puma της Πολεμικής μας Αεροπορίας που πήγε για μια συντήρηση στο εργοστάσιο της εταιρείας αυτής για έξη μήνες και κατέληξε να μείνει εκεί 3 χρόνια;
Σε αυτή δεν πληρώσαμε 3,7 εκατομμύρια ευρώ για την συντήρηση του ελικοπτέρου, εξ ου και «χρυσό σέρβις» το οποίο επιστρέφοντας έκανε και δύο αναγκαστικές προσγειώσεις και πέταξε προσωπικό και ανταλλακτικά από εδώ με άγνωστο σε εμάς κόστος;

Ακόμη πρέπει να είναι σύμπτωση ότι τα ελικόπτερα του Λιμενικού είναι της ιδίας εταιρείας. Πρέπει να είναι σύμπτωση ότι και της ΕΛΑΣ, και του Πυροσβεστικού Σώματος είναι της ιδίας εταιρείας… Της Eurocopter. Ο δε κύριος Καμμένος πριν από λίγες ημέρες μας είχε αποκαλύψει και για ένα πλαστό έγγραφο που έφερε την υπογραφή του κ. Αβραμόπουλου προκειμένου ο διαγωνισμός για την δασοπυρόσβεση να περάσει στα χέρια του ΝΑΤΟϊκού οργανισμού NAMSA. Μα με διαγωνισμό του ίδιου οργανισμού δεν πήγε στην Eurocopter το ελικόπτερο της Πολεμικής μας Αεροπορίας; Τι κάνει δηλαδή νιάου - νιάου στα κεραμίδια;

Τα πράγματα στο εσωτερικό της χώρας είναι απλά και τα περισσότερα βρωμάνε. Και η βρώμα αυτή θα πρέπει να καθαρίσει τάχιστα. Η κυβέρνηση πρέπει να δείξει ότι είναι αποφασισμένη και πρέπει να αρχίσει από το εσωτερικό για να την πιστέψουν τι μπορεί να κάνει και στο εξωτερικό.
Ας στείλει αμέσως τις υποθέσεις που έχουν μυρωδιά σκανδάλου στις δικαστικές αρχές.
Ας κάνει διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές και άλλες συχνότητες.
Ας αλλάξει όσους την υπονομεύουν.
Σήμερα όχι αύριο.
Αν φυσικά ο κύριος Τσίπρας θέλει να κάνει την διαφορά και να μην καταντήσει σαν κάποιους προκατόχους του…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στα άκρα η σύγκρουση Ελλαδας με Γερμανία για τις αποζημιώσεις και τη διαπραγμάτευση! Επιμένει η κυβέρνηση και το Βερολίνο δείχνει τα δόντια του 


Γράφει ο Νίκος Ελευθερόγλου

Στα άκρα οδηγείται η σύγκρουση Αθήνας – Βερολίνου, τόσο για το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων όσο και για το ζήτημα της οικονομικής διαπραγμάτευσης που ξεκίνησε χθες υπό τους σκληρούς όρους της κυβέρνησης Μέρκελ. Η σύγκρουση, μάλιστα, φτάνει στα όρια της σύρραξης, με δεδομένες τη μεγάλη ενόχληση και την έντονη αντίδραση κυρίως του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος συνεχίζει να «πυροβολεί» την ελληνική κυβέρνηση. Το «πολεμικό» κλίμα πυροδοτείται και από δημοσιεύματα των ΜΜΕ, που στηρίζουν με νύχια και με δόντια το Δ' Ράιχ ζητώντας κι άλλο «αίμα» στη φτωχή Ελλάδα!

Οι θέσεις του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα από το βήμα της ελληνικής Βουλής για το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων, αλλά και οι προειδοποιήσεις του υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Παρασκευόπουλου ότι θα συμπαρασταθεί εμπράκτως στα θύματα του Διστόμου φαίνεται ότι προκάλεσαν μεγάλο εκνευρισμό στο Βερολίνο.

Οι Γερμανοί θέλουν με κάθε τρόπο να αποφύγουν κάθε συζήτηση και έφτασαν στο σημείο να προτείνουν στην Ελλάδα να απευθυνθεί στα διεθνή δικαστήρια, δείχνοντας πανικό και αδυναμία.

Εμείς έχουμε αναδείξει εδώ και καιρό το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων, ενώ πρόσφατα η «κυριακάτικη δημοκρατία» αποκάλυψε πρώτη ότι οι Γερμανοί οφείλουν στη χώρα μας (με βάση την έκθεση του ΓΛΚ) 311 δισ. ευρώ, ποσό που βγάζει την Ελλάδα από τα αδιέξοδα της μνημονιακής πολιτικής την οποία επέβαλε το Βερολίνο και τη λυτρώνει από την υπόθεση του χρέους.

Ο Αλέξης Τσίπρας από το βήμα της Βουλής ξεκαθάρισε ότι η Ελλάδα θα διεκδικήσει μέχρι τέλους αυτά τα χρήματα και ότι δεν μπορεί η ηθική να είναι «α λα καρτ», προσθέτοντας ότι όπως η Ελλάδα θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της, έτσι «οφείλουν να πράξουν όλες οι πλευρές». 

Ο Κοτζιάς

Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, ότι ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Κ. Κούτρας υπενθύμισε χθες ότι στην πρόσφατη επίσκεψη του κ. Κοτζιά στο Βερολίνο (10/02/2015) και στη συνάντηση που είχε με τον Γερμανό ομόλογό του W. Steinmeier έθεσε το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων και πρότεινε μάλιστα να δημιουργηθεί κοινή ελληνογερμανική επιτροπή σοφών που θα εξετάσει όλες τις πλευρές του ζητήματος.

O Ν. Κοτζιάς, μάλιστα, το είχε αναφέρει αυτό και στην κοινή συνέντευξη που είχαν δώσει με τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικών.

Από τη μεριά του, ο υπουργός Επικρατείας Αλέκος Φλαμπουράρης σε συνέντευξή του (Real FM) τόνισε ότι «σε περίπτωση που βρούμε ''τοίχο'' στη Γερμανία, τότε θα προχωρήσουμε στη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων». Οπότε η μάχη φουντώνει σε όλα τα επίπεδα και δεν αποκλείεται να επηρεάσει και την εξέλιξη της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. 

Γιατί ο Σαμαράς δεν πήγε στη συζήτηση της Βουλής;

Ζήτημα ουσίας, όχι απλής ηθικής δικαίωσης, είναι η ανασυγκρότηση της Επιτροπής της Βουλής για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών, υπογράμμισε η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Ράνια Σβίγκου, επισημαίνοντας την απουσία του Αντώνη Σαμαρά από τη χθεσινή συζήτηση.

«Θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο για την απουσία του κ. Σαμαρά από τη Βουλή... Ηταν μια από τις προεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης να δει ουσιαστικά το ζήτημα της ανασύστασης της επιτροπής... Προκαλεί ιδιαίτερα αρνητική εντύπωση το ότι ο κ. Σαμαράς απουσίαζε. Απουσίαζε βέβαια και όταν ήταν πρωθυπουργός από τη Βουλή, αλλά αυτή τη στιγμή δεν ξέρω τι φόρτο εργασίας έχει να επικαλεστεί και τι ακριβώς εξυπηρετεί αυτή του η απουσία» σημείωσε η κυρία Σβίγκου. 

Ο Στ. Θεοδωράκης στην υπηρεσία της Μέρκελ

«Κάποιοι ανεγκέφαλοι στήνουν σκηνικό έντασης Ελλάδας – Γερμανίας, και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο». Κι όμως, η φράση αυτή δεν ειπώθηκε από κάποιον Γερμανό πολιτικό, που απευθυνόταν στην Ανγκελα Μέρκελ ή στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, αλλά από Ελληνα αρχηγό κόμματος, τον Σταύρο Θεοδωράκη! Μιλώντας χθες στην κοινοβουλευτική ομάδα του Ποταμιού, ο κ. Θεοδωράκης προτίμησε να αφιερώσει σχεδόν όλον τον χρόνο του για να νουθετήσει την κυβέρνηση για τον τρόπο με τον οποίο φέρεται στη Γερμανία.

Ο «καλός Γερμανός» κ. Θεοδωράκης τόνισε ότι «η χώρα έχει ανάγκη από συμμάχους - δεν έχει ανάγκη από εχθρούς» και αναρωτήθηκε: «Γιατί ξαναγυρνάνε στα ίδια και τα ίδια;» Το ότι οι πολεμικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο είναι δύο κορυφαία ζητήματα, που δεν έχουν επιλυθεί ούτε στο ελάχιστο, φαίνεται ότι δεν απασχολεί τον κ. Θεοδωράκη. Εμπλέκει, μάλιστα, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας με τα χρωστούμενα της Γερμανίας από τις θηριωδίες της Κατοχής. «Για σκεφθείτε το: Η Ελλάδα, που χρωστάει σε όλους τους λαούς της Ευρώπης, να λέει ότι υπάρχει και άλλος τρόπος να πάρεις τα χρωστούμενα, η... κατάσχεση» είπε χαρακτηριστικά. Μάλιστα, σαν να να επρόκειτο για εκπρόσωπο της γερμανικής κυβέρνησης, κατηγόρησε ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξάρτητους Ελληνες ότι «παίζουν με τη φωτιά».

Πηγή εφημ. "δημοκρατία" 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γεωπολιτική υπέρβαση του Σόιμπλε και των θεσμών


Η μετωπική επίθεση της ελληνικής κυβέρνησης κατά της γερμανικής κυβέρνησης και, ειδικά, κατά του Βολφγκανγκ Σόιμπλε, δεν ήταν καθόλου τυχαία και ως προς την στόχευση και ως προς την στιγμή που εκδηλώθηκε.

Η ταχύτατη αντεπίθεση στην ιταμή επίθεση –προ και κυρίως μετά το Eurogroup- κατά του Γιάννη Βαρουφάκη αλλά και κατά της Ελλάδας, αντιμετωπίστηκε σε σχεδόν μηδενικό χρόνο, σχεδόν με πυρ ομαδόν. Τσίπρας, Καμμένος, Κοτζιάς, Παρασκευόπουλος, Παππάς, χτύπησαν προς την ίδια κατεύθυνση. Και η επίθεση δεν ήταν μόνο φραστική.

Η, από του βήματος της Βουλής, ανακοίνωση του υπουργού Δικαιοσύνης ότι θα υπογράψει την απόφαση, που θα δίνει τη δυνατότητα εκτέλεσης υπέρ των δικαιούχων του μαρτυρικού Διστόμου, των δικαστικών αποφάσεων ελληνικών δικαστηρίων, ανοίγει το δρόμο για την κατάσχεση γερμανικών περιουσιακών στοιχείων στην ελληνική επικράτεια. Πρόκειται για κάτι που γίνεται για πρώτη φορά.

Πολλοί διερωτώνται που το πάει η ελληνική κυβέρνηση, ενώ κάποιοι διατείνονται ότι αυτό γίνεται σε συνθήκες προϊούσης πιστωτικής ασφυξίας.

Έμμεση υποστήριξη
Η χθεσινή επισήμανση του πρώην αμερικανού πρέσβη στην Ελλάδα, Ντάνιελ Σπέκχαρντ, ότι, οι Ευρωπαίοι δεν πρέπε να το παρακάνουν με την Ελλάδα διότι ο γεωπολιτικός της ρόλος είναι κρίσιμος, είναι μία πρώτη εξήγηση. Για τους υποψιασμένους είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι, η Ελληνική κυβέρνηση «παίζει» το γεωπολιτικό χαρτί ιδιαίτερα δυνατά. Ακόμη και το Russia Today είχε, για ένα 24ωρο, ως πρώτη είδηση την ομιλία του Τσίπρα στην Βουλή για τις γερμανικές αποζημιώσεις. Αλλά, αυτό είναι ίσως το λιγότερο…

Τo timing έχει πάντα ιδιαίτερη σημασία στην πολιτική. Όσα διαδραματίζονται τις ημέρες αυτές λαμβάνουν χώρα, λίγο πριν την επίσκεψη στην Κίνα των κ.κ. Δραγασάκη και Κοτζιά, καθώς και του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα, πριν τα τέλη Μαρτίου. Στη συνέχει ακολουθεί η πρωθυπουργική επίσκεψη στη Μόσχα.

Να αποδώσουν
Το ζητούμενο, βεβαίως, για την ελληνική πλευρά είναι όλα αυτά να μεταφραστούν σε οικονομικές συμφωνίες για την Ελλάδα και να μην μείνουν στο επίπεδο δηλώσεων καλής θέλησης.
Υπενθυμίζεται ότι το ενδιαφέρον της Κίνας, για τη χρησιμοποίηση ελληνικών λιμανιών και του σιδηροδρομικού δικτύου ως σημείων εισόδου και διακίνησης των κινεζικών προϊόντων στην Ευρωζώνη, παραμένει αμείωτο, ενώ από ρωσικής πλευράς η επίθεση φιλίας αναμένεται να κλιμακωθεί, με πρώτο βήμα την άρση του εμπάργκο κατά ελληνικών αγροτικών προϊόντων. Υψηλές επίσης παραμένουν οι ρωσικές στοχεύσεις στο πεδίο της ενεργειακής συνέργιας.

Πώς συνδέονται όλα αυτά με το πρόβλημα του ελληνικού χρέους; Θα το διαπιστώσουμε λίαν συντόμως…

Πηγή εφημ. Finance and Markets Voice


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Έχουν αντιληφθεί την ευρωξιπασιά μας και μας χορεύουν όπως θέλουν...
Με το μάτι στραμμένο στα... ασημικά του ελληνικού ορυκτού ενεργειακού πλούτου 
Η αντιπαράθεση Ελλάδας - Γερμανίας είναι καθαρά πολιτική και όχι οικονομική

Όποιος νομίζει ότι ολόκληρη Ευρωζώνη δεν μπορεί να δώσει κάποιες οικονομικές ανάσες στην Ελλάδα για να σταθεί στα πόδια της είναι μακριά νυχτωμένος. Το θέμα έχει να κάνει αποκλειστικά με πολιτικές σκοπιμότητες των ηγητόρων της Ευρωζώνης και κυρίως των Γερμανών. Εκεί ακριβώς είναι η ουσία.

Την ώρα που η ΕΚΤ δίνει νέο ζεστό χρήμα 60 δις το μήνα σε όλα τα κράτη της Ευρωζώνης (πλην της Ελλάδας), από τα οποία η Ελλάδα δικαιούται 1,2 δις το μήνα, την ώρα που η Γαλλία πήρε την τρίτη κατά σειρά αναβολή για να μειώσει το έλλειμμά της, αντί να καταβάλει πρόστιμο δισεκατομμυρίων ευρώ, ενώ στην Ελλάδα δεν δίνεται ούτε μέρα αναβολή, αντιλαμβάνεται και ο πιο αφελής ότι οι λόγοι είναι καθαρά πολιτικοί. Δεν θέλουν να συνέλθει η Ελλάδα. Μας φέρονται με αυτόν τον επιδεικτικά απαξιωτικό τρόπο για κάποιους πολιτικούς λόγους και δυστυχώς έχουν αντιληφθεί ότι εμείς (και κυρίως η ελληνική ελίτ) είμαστε ευρωξιπασμένοι και έτσι μας κάνουν ό,τι θέλουν.

Η Ελλάδα είναι το καλύτερο φιλέτο της Ευρώπης. Διαθέτει από πλούσιους αρχαιολογικούς χώρους, υπέροχο κλίμα, τουριστικούς προορισμούς, εκπληκτική φύση, θάλασσες κ.λ.π. μέχρι ορυκτό πλούτο και υδρογονάνθρακες. Διαθέτει λοιπόν τα πάντα. Άσχετο αν εμείς δεν είμαστε σε θέση να τα εκτιμήσουμε όλα αυτά και να τα αξιοποιήσουμε και αυτό ακριβώς μας έφαγε.

Από τη στιγμή λοιπόν που οι δανειστές, με ηγέτες τους Γερμανούς, έπιασαν το πολύτιμο ψάρι στο αγκίστρι, είναι φυσικά αφελές να περιμένουμε με σταυρωμένα τα χέρια να το αφήσουν να φύγει. Εκτός και αν το ψάρι απαγκιστρωθεί, εννοείται με τραυματισμό που θα πονέσει, αλλά θα ζήσει όμως ελεύθερο.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Οι προειδοποιήσεις για μια υπό διαμόρφωση «γερμανική Ευρώπη», που θα ανατρέψει ισορροπίες δεκαετιών στη Γηραιά Ήπειρο, ή ακόμα και ο φόβος για την ανάδυση ενός 4ου Ράιχ, αποτελούν εδώ και μερικά χρόνια αντικείμενο ενδελεχούς διαλόγου σε πανεπιστημιακές αίθουσες και σε δημοσιογραφικά γραφεία, σε λέσχες πολιτικών συζητήσεων, αλλά και σε ευρωπαϊκά κοινοβούλια. Αναμφίβολα, ο τρόπος που η καγκελάριος Μέρκελ αντιμετώπισε τελευταία το ουκρανικό ζήτημα στη συνδιάσκεψη του Μινσκ και την ελληνική κρίση χρέους στις Βρυξέλλες, έδειξε για μια ακόμα φορά ποια δύναμη κατευθύνει πλέον την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτό όμως που δεν έγινε ακόμα θέμα ευρύτερης συζήτησης είναι ότι η οικονομική υπερδύναμη, που εδρεύει στο Βερολίνο, τελικά εδραιώνεται στις Βρυξέλλες, όπου τα τελευταία χρόνια, σχεδόν ανεπαισθήτως, έγιναν καθοριστικές αλλαγές, χωρίς να τις αντιληφθεί η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Για τον προσεκτικό παρατηρητή είναι πλέον σαφές ότι, στα ιερατεία των Βρυξελλών, όπου σταδιακά παραδίδεται εθνική κυριαρχία, «σκέπτονται και ενεργούν γερμανικά», σύμφωνα με «γερμανικούς κανόνες και γερμανικά μοντέλα άσκησης εξουσίας». Σχεδόν όλες οι σημαντικές, στρατηγικές θέσεις, είναι πλέον σε γερμανικά χέρια, ή ανθρώπων που βρίσκονται υπό γερμανική επιρροή (π.χ. ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ). Γι’ αυτό και δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο Εκόνομιστ αναφέρεται σε «Τευτονική Ένωση» και η Λιμπερασιόν ειρωνεύεται τη Μέρκελ, ότι μόνη της καθορίζει το βρυξελλιώτικο κάστινγκ. Ακόμη όμως και τα πόστα που δεν κατέχονται από Γερμανούς, είναι συνδεδεμένα μ’ ένα τέτοιο διαχειριστικό πλαίσιο, που αντικειμενικά μετατρέπονται σε «πιόνι του σκακιού», που ενεργούν υπέρ της «γερμανικής Ευρώπης». Οι όποιες αντιδράσεις, όπως αυτή του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Γιουνκέρ, που στην αρχή της θητείας του προσπάθησε να δώσει το δικό του πολιτικό ύφος, τουλάχιστον στα οικονομικά ζητήματα της ευρωζώνης, εξουδετερώνονται συστηματικά και οι αμφισβητίες περιορίζονται, αργά ή γρήγορα.

Το πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα φαίνεται από τα παρακάτω παραδείγματα: Κατά γενική ομολογία, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο χωρίς τη Μέρκελ ή ενάντιά της δεν κινείται τίποτα και όλοι πλέον περιμένουν υπομονετικά τι θα πουν οι Γερμανοί, με τον πρόεδρο του Συμβουλίου να κατέχει ρόλο κομπάρσου, όπως ήταν ο Ρομπάι. Ο διάδοχος του, ο Πολωνός Τουσκ –επιλογή της Μέρκελ– παρότι δείχνει να θέλει να παίξει κάποιο ρόλο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, δεν σκοπεύει να αντιπαρατεθεί μαζί της. Πολύ περισσότερο που γενικός γραμματέας του Συμβουλίου είναι Γερμανός (Γ. Κορσέπιους) –με πολυετή θητεία στη γερμανική καγκελαρία– ο οποίος, όπως φάνηκε στον χειρισμό της επιβολής της λιτότητας στην ευρωζώνη, την περίοδο που υπήρχε μεγάλη αντίδραση γι’ αυτό, δείχνει ότι τα σημαντικά θέματα της ευρωζώνης τα διαχειρίζεται από την οπτική γωνία των γερμανικών συμφερόντων.

Στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η γερμανική παρουσία είναι κυρίαρχη, ιδιαίτερα στα θεσμικά και νομοπαρασκευαστικά όργανα. Η συντριπτική πλειοψηφία των συμβούλων του Γιουνκέρ είναι Γερμανοί, όταν παλιότερα κυριαρχούσαν Γάλλοι. Οι Γερμανοί, εκτός από τον επίτροπο Ότινγκερ, κατέχουν και πέντε θέσεις αναπληρωτών επιτρόπων, μεταξύ των οποίων και στα στρατηγικά χαρτοφυλάκια της οικονομίας και των εξωτερικών υποθέσεων.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θεωρείται «Κοινοβούλιο των Γερμανών», καθώς, εκτός από το –δικαιωματικά- μεγαλύτερο αριθμό βουλευτών, κατέχουν και τα σημαντικότερα πόστα: τον πρόεδρο του κοινοβουλίου (Σουλτς/SPD) και τον γενικό γραμματέα (Βέλλε/CDU). Πρόεδρος της μεγαλύτερης και σημαντικότερης κοινοβουλευτικής ομάδας, αυτής του Λαϊκού Κόμματος, είναι Γερμανός (Βέμπερ/CSU). Ακόμα και στους Σοσιαλδημοκράτες, που τυπικά ηγείται ο Ιταλός Πιτέλα, στην πράξη είναι ο Σουλτς αυτός που με τις συνεχείς παρεμβάσεις του ουσιαστικά εγγυάται και στις Βρυξέλλες τη γερμανική «Μεγάλη Συμμαχία» CDU- CSU- SPD. Επιπλέον, στις πέντε από τις είκοσι νομοπαρασκευαστικές επιτροπές του κοινοβουλίου ηγούνται Γερμανοί.

Και οι τρεις βασικοί θεσμοί που δημιουργήθηκαν για την επίλυση της οικονομικής κρίσης στην ευρωζώνη διοικούνται από Γερμανούς, οι οποίοι ελέγχουν την πολιτική ανάπτυξη που ευαγγελίζεται ο Γιουνκέρ, αλλά και επιβάλλουν την πειθαρχία και την υπακοή σε όσους δυσφορούν για τη λιτότητα. Πρόκειται για την Τράπεζα Ευρωπαϊκών Επενδύσεων, το Μηχανισμό Ευρωπαϊκής Σταθερότητας (ESM) και τον Ενιαίο Μηχανισμό Εξυγίανσης (SRM). Εξαίρεση αποτελεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία δημιουργήθηκε στα πρότυπα της ανεξαρτησίας της Μπούντεσμπανκ, γι’ αυτό και είναι δύσκολο να ελεγχτεί. Παρ’ όλα αυτά όμως ο πρόεδρός της Ντράγκι λαμβάνει πάντα υπόψη του τις γερμανικές ευαισθησίες και ιδιαίτερα αυτές της Μπούντεσμπανκ, κάτι που έγινε και πάλι αντιληπτό όταν τελευταία ο Ντράγκι αρνήθηκε να συναινέσει στην εκταμίευση των κερδών από τα ελληνικά ομόλογα, προκειμένου να υπάρξει κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της Ελλάδας, αν προηγουμένως δεν ληφθούν μέτρα και δεν γίνει αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος.

Όλα αυτά ασφαλώς αφήνουν το ανεξίτηλο στίγμα τους στους ευρωπαϊκούς κανονισμούς, στις οδηγίες και τις αποφάσεις, που τα τελευταία χρόνια έχουν σαφέστατα γερμανικό άρωμα. Από τη συνθήκη της Λισσαβώνας μέχρι τις οδηγίες για τη διαχείριση των αποβλήτων, από τη νομισματική και την τραπεζική ένωση έως την προστασία προσωπικών δεδομένων και τη μεταναστευτική πολιτική, όλα βασίζονται σε γερμανικές προδιαγραφές, παρότι –για ευνόητους λόγους– αυτό κρύβεται επιμελώς. Ενδεικτικό παράδειγμα η λεγόμενη «οικονομική διακυβέρνηση» της ευρωζώνης που αποτελεί άλλη μια σημαντική, γερμανική επιτυχία, που όχι μόνο υποχρέωσε παλαιότερα τον πρόεδρο Ολάντ και τώρα τον Έλληνα πρωθυπουργό να αθετήσουν γρήγορα πολλές από τις προεκλογικές τους υποσχέσεις, λόγω των ελλειμμάτων στις χώρες τους, αλλά και η ίδια να παίρνει «απαλλακτικά πιστοποιητικά» για δικές της παρανομίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το δυσθεώρητο –για πέμπτη συνεχή χρονιά– πλεόνασμα της Γερμανίας στο εμπορικό της ισοζύγιο (217 δισεκατομμύρια το 2014), που εν πολλοίς ευθύνεται και για την κρίση στην Ευρώπη. Το συνεχιζόμενο επί μια πενταετία πλεόνασμα συνιστά γερμανική παρανομία, η οποία όμως παραμένει χωρίς επιπτώσεις, σε αντίθεση με χώρες που έχουν ελλείμματα και χρέη και καταδικάζονται είτε στη φτωχοποίηση, όπως η Ελλάδα, είτε σε γερμανική πολιτική ομηρία (Γαλλία, Βέλγιο, Ιταλία).

Η πολύπλοκη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, από τους υπηρεσιακούς παράγοντες μέχρι και τον πρόεδρο της Επιτροπής, ακολουθεί τον γερμανικό βηματισμό χωρίς να απαιτούνται πλέον προκλητικές παρεμβάσεις ή μηχανορραφίες της Μέρκελ, η οποία, όπως παραδέχεται και ο Γιουνκέρ, δεν είναι πλέον η «σιδηρά καγκελάριος» του παρελθόντος. Σήμερα, η έννοια του «μερκιαβελλισμού», που εισήγαγε ο Ούρλιχ Μπεκ, έπαψε να ισχύει, καθώς η γερμανική στρατηγική και τα γερμανικά συμφέροντα έχουν ενσωματωθεί πλέον στο ευρωπαϊκό DNA και καθορίζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό το πολιτικό γίγνεσθαι στους θεσμούς, στις δομές, αλλά και στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της διαπλοκής των Βρυξελλών.

Πέρα όμως από τα πρόσωπα που στελεχώνουν τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, είναι σαφές ότι η «γερμανική Ευρώπη» στηρίζεται σε κανόνες της νεοφιλελεύθερης αγοράς που τελικά ευνοούν καταφανώς τη γερμανική οικονομία (και ορισμένους από τους δορυφόρους της) και καταδικάζουν σχεδόν την υπόλοιπη Ευρώπη σε παρατεταμένη ύφεση, σε χρέη και σε πολιτική αστάθεια. Αυτή η εμμονή όμως στο γερμανικό, επιθετικό εθνικό συμφέρον, όταν η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη είναι το ζητούμενο, πιθανότατα να αναδειχτεί σε μοιραίο λάθος της γερμανικής ηγεμονίας, που αργά ή γρήγορα θα αμφισβητηθεί εμπράκτως από τους ευρωπαϊκούς λαούς, με πρώτο τον ελληνικό, εφόσον αυτός δεν θα έχει ήδη οδηγηθεί στην καταστροφή. Σύμφωνα με τον Σόιμπλε, «η διακυβέρνηση είναι ένα ραντεβού με την πραγματικότητα», η οποία συχνά δεν έχει καμία ομοιότητα με τις ιδεοληψίες, τις ψευδαισθήσεις και τα όνειρα. Αυτό όμως δεν ισχύει μόνο για την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και για τη γερμανική, η οποία μπορεί να αισθάνεται ισχυρή όσο ποτέ άλλοτε στη μεταπολεμική περίοδο, όμως εξακολουθεί να είναι και ευάλωτη, όπως εύθραυστος είναι και ο Μεγάλος Συνασπισμός σε Βερολίνο και Βρυξέλλες, όσο και αν η Γερμανία προσπαθεί, καταλαμβάνοντας θεσμικά τις Βρυξέλλες, να αποφεύγει τα γνωστά λάθη της έλλειψης μέτρου και των αντιφάσεων του παρελθόντος.

Υ. Γ.: Δεν πρέπει να παραβλέπεται και η δράση των γερμανικών λόμπι στις Βρυξέλλες, όπου εκπροσωπούνται συνολικά 876 γερμανικές ομάδες συμφερόντων, από τις συνολικά 7.727 που έχουν καταγραφεί. Από τις είκοσι πέντε μεγαλύτερες επιχειρήσεις που επενδύουν σε εργασίες λόμπι στις Βρυξέλλες οι επτά προέρχονται από τη Γερμανία: Ζίμενς, Μπάγερ, E.ON, RWE, Εβόνικ, Ντέμλερ αλλά και η Ντόιτσε Μπάνκ, η οποία στα σοβαρά ισχυρίζεται ότι «η εκπροσώπηση της Ντόιτσε Μπάνκ στις Βρυξέλλες λειτουργεί σαν σύνδεσμος της τράπεζας με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς για διευκόλυνση του διαλόγου με τους πολιτικούς»! Συνολικά, οι επτά αυτές εταιρείες επένδυσαν πέρυσι πάνω από 20 εκατομμύρια ευρώ για επηρεασμό των ευρωπαϊκών αποφάσεων, συνήθως με αδιαφανείς τρόπους, όπως καταγράφεται σε έκθεση της ΜΚΟ “Alter-EU”, καθώς οι Γερμανοί λομπίστες πολύ συχνά –πέρα από τα δικά τους συμφέροντα– λειτουργούν υποστηρικτικά στις επιδιώξεις της γερμανικής κυβέρνησης, προωθώντας ακόμη και έτοιμα νομοσχέδια ή επηρεάζοντας καθοριστικά τον τρόπο επιλογής των διαφόρων επιτροπών.

Πηγή Άρδην την εφημ. Ρήξη φ. 112

Πηγές:
• Eric Bonse, ”Europa tickt deutsch”, «Blaetter», 3ος/2015.
• RΤ,“Wirtschaftslobbyismus. Deutschland – Europameister im Wirtschaftslobbyismus”, 14-2-2015.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το πρόσφατο «Nein» της γερμανικής εφημερίδας «Bild», με τον εμπρηστικό τίτλο στις 26.2 «Όχι άλλα δισεκατομμύρια στους άπληστους Έλληνες», δεν προκάλεσε μόνο την κατακραυγή από τη χώρα μας, αλλά σόκαρε ακόμα και στη Γερμανία. Η προσπάθεια απροκάλυπτου επηρεασμού των Γερμανών βουλευτών από την «Bild» απέτυχε, ενώ υπήρξαν αντιδράσεις σε βάρος της εφημερίδας ακόμα και μέσα στην Μπούντεσταγκ ένα 24ωρο μετά, στην ψηφοφορία για το ελληνικό ζήτημα.

Στις 28.2 ήρθε και νέο χτύπημα, αυτή τη φορά από τον διευθυντή της «Bild» Κάι Ντίκμαν, ο οποίος έγραψε κείμενο στα ελληνικά (!) με τσιτάτα όπως «Το σωσίβιο που έριξε η Ευρώπη στην Ελλάδα είναι από μολύβι» και «Η θέση της εφημερίδας είναι ξεκάθαρη: Η Ελλάδα χρειάζεται ένα καινούργιο ξεκίνημα χωρίς το ευρώ». Μια μέρα μετά η «Bild» φιλοξενούσε συνέντευξη του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε με νέες απειλές του Γερμανού υπουργού Οικονομικών σε βάρος της Ελλάδας.

 Κι άλλα γερμανικά έντυπα έχουν κατά καιρούς εξαπολύσει επιθέσεις, όμως κανένα δεν έχει επιδείξει τη συχνότητα, την ωμότητα και την εμμονή της «Bild», που αυτά τα πέντε χρόνια της κρίσης διαρκώς προκαλεί ξανά και ξανά την ελληνική κοινή γνώμη με εκστρατείες λάσπης. Δεν είναι, όμως, κάτι ανεξήγητο αυτό, αφού, αν τραβήξουμε την… κουρτίνα του ονόματος της εφημερίδας, θα δούμε ένα μάλλον ξεκάθαρο τοπίο, που μας διαφωτίζει ως προς το γιατί συμβαίνουν όλα αυτά. 

Φοροδιαφυγή 

Η «Bild» ανήκει στον όμιλο Axel Springer. Ανάμεσα στις διάφορες επενδυτικές κινήσεις του, ο γερμανικός κολοσσός έχει αγοράσει και το 10% του τουρκικού ομίλου Dogan Yayin Holding, που δραστηριοποιείται έντονα στα ΜΜΕ και τον τουρισμό. Ο εν λόγω όμιλος εκδίδει μεγάλες εφημερίδες, όπως την «Hurriyet», τη «Radikal» και την αθλητική «Fanatik», με τεράστια δύναμη παρέμβασης στην τουρκική κοινή γνώμη.

Μια αξιοπρόσεκτη και ουσιώδης λεπτομέρεια είναι ότι ο διευθυντής της «Bild» Κάι Ντίκμαν, που έγραψε το πρόσφατο άρθρο στα ελληνικά κι έχει το γενικό κουμάντο της εφημερίδας, είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της «Hurriyet», της ναυαρχίδας του τουρκικού ομίλου Dogan.

Μάλιστα, οι Γερμανοί ήθελαν να αυξήσουν το ποσοστό τους από 10% σε 25% το 2009, δηλαδή όταν άρχιζε η ελληνική κρίση, ωστόσο τα σχέδιά τους μπλοκαρίστηκαν επειδή ο όμιλος Dogan δέχθηκε βαρύτατο πρόστιμο άνω του 1,5 δισ. ευρώ (!) για φοροδιαφυγή από τις τουρκικές αρχές.

Ο όμιλος Dogan, που συνεταιρίζεται με τον όμιλο – ιδιοκτήτη της «Bild», έκανε μεγάλες επενδύσεις σε πολυτελείς τουριστικές μονάδες στα παράλια της γειτονικής χώρας το 2011, όπως στο Μπόντρουμ και την Αττάλεια, εξόχως ανταγωνιστικά θέρετρα του ελληνικού τουρισμού. Φυσικά, η διαρκής δυσφήμηση που γίνεται μέσω Γερμανίας στην Ελλάδα δεν είναι δυνατόν να μην έχει συνέπειες και στον τουρισμό, ειδικά όταν οι Γερμανοί είναι στην κορυφή της λίστας των επισκεπτών κάθε χρόνο στη χώρα μας.

Η «Bild», εξάλλου, το 2011-2012 αναδείκνυε ως ιδανικό προορισμό για ξένες επενδύσεις την Τουρκία με σειρά δημοσιευμάτων – διόλου τυχαίο, αν αναλογιστούμε τους στενούς δεσμούς που έχει αναπτύξει με τη γειτονική χώρα. Οι δηλώσεις προτροπής που φιλοξενούσε από αξιωματούχους για τις ευκαιρίες επενδύσεων στην Τουρκία («Η Τουρκία είναι μια χώρα με μεγάλο ρυθμό ανάπτυξης και ταυτόχρονα είναι το εφαλτήριο για τη διείσδυση στον αραβικό χώρο») ήταν τόσο συχνές όσο και οι δηλώσεις για την Ελλάδα, που κατά την «Bild» δεν αξίζει να βρίσκεται στην Ευρωζώνη και είναι μια επικίνδυνη χώρα για τους τουρίστες.

Η «Bild», άλλωστε, στο πρόσφατο παρελθόν έχει κάνει λόγο για εκρήξεις βίας στην Ελλάδα, αιματηρά περιστατικά σε οδομαχίες, απεργίες που προκαλούν προβλήματα στους τουρίστες και φόβο των Γερμανών ότι θα συναντήσουν αντιγερμανικά αισθήματα. Ακόμα και κάποιες… φιλελληνικές καμπάνιες που έκανε ήταν καθαρά ειρωνικές, αφού για παράδειγμα το σύνθημα της «Bild» το 2010 ήταν «Γερμανοί τουρίστες, επισκεφθείτε τώρα την Ελλάδα για να σώσετε τις συντάξεις σας».

Ερωτήματα όπως «Η Ελλάδα πλήττεται ακόμα από την κρίση. Οι φήμες για έξοδό της από την Ευρωζώνη δεν λένε να κοπάσουν και οι τουρίστες ανησυχούν. Τι θα γίνει εάν δεν βγαίνουν πια χρήματα από τα μηχανήματα αυτόματης ανάληψης;», λίγο πριν από την έναρξη της τουριστικής σεζόν και εν μέσω οικονομικής κρίσης στη χώρα μας, είναι πλέον συνηθισμένα και… προβλέψιμα. Όσους τουρίστες, άλλωστε, χάνει η Ελλάδα τούς κερδίζει η Τουρκία και το ανάποδο. 

Εθνικιστική 

Η «Bild» ιδρύθηκε το 1952. Είναι η μεγαλύτερη μη ασιατική εφημερίδα και η έκτη μεγαλύτερη σε κυκλοφορία παγκοσμίως. Πουλάει 2.500.000 φύλλα καθημερινά, σύμφωνα με τις μετρήσεις του 2013, ενώ παλιότερα ήταν ακόμα υψηλότερη η αναγνωσιμότητά της. Πολιτικά κινείται στον δεξιόστροφο λαϊκισμό. Το «Spiegel» έγραψε για την «Bild» το 2006 «για τους απελπισμένους Γερμανούς είναι μια καθημερινή δόση από υψηλής ανάλυσης σοφτ πορνό».

Υπήρξε έντονα συντηρητική και εθνικιστική. Θεωρείται ότι επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την κοινή γνώμη για το γερμανικό φοιτητικό κίνημα μετά το 1966.

Τα δημοσιογραφικά στάνταρ της θεωρούνται από άλλα γερμανικά Μέσα ιδιαίτερα χαμηλά έως ανύπαρκτα: κιτρινισμός, αμφίβολης εγκυρότητας πληροφόρηση, υπερβολές. Η «Bild» κατηγορείται και για σεξισμό (το 2014 υπήρξε καμπάνια Stop Bild Sexism), καθώς παραδοσιακά στις σελίδες της φιλοξενεί φωτογραφίες γυμνόστηθων κοριτσιών.

Διευθυντής της είναι από τον Ιανουάριο του 2001 ο Κάι Ντίκμαν, που είχε εργαστεί νωρίτερα στη «Welt», εφημερίδα που ανήκει στο ίδιο εκδοτικό «μαγαζί».

Ενδεικτικό για το ίματζ της «Bild» στους σοβαρότερους κύκλους της Γερμανίας είναι το εξής περιστατικό: Στις 8.5.2002 η εφημερίδα «Tageszeitung» έγραψε στη σατιρική της σελίδα για φάρσα ότι ο Ντίκμαν ήθελε να κάνει μια λεπτή επέμβαση. Τι είδους; Με μέλη από νεκρούς, οι γιατροί θα προχωρούσαν σε μεγέθυνση του υποτιθέμενα εξαιρετικά μικροσκοπικού πέους του. Ο διευθυντής της «Bild» μήνυσε την εφημερίδα ζητώντας 30.000 ευρώ για ηθική βλάβη, δυσφήμηση και παραβίαση της ιδιωτικότητάς του.

Το δικαστήριο του Βερολίνου αποφάνθηκε ότι πράγματι υπήρξε αμέλεια από την πλευρά της «Tageszeitung» για το μάλλον χοντροειδές και ατυχές άρθρο της. Αλλά –κι αυτό είναι το ενδιαφέρον– ο δικαστής αρνήθηκε τη χρηματική αποζημίωση στον Ντίκμαν με το εξής σκεπτικό – καταπέλτη:

«Ως διευθυντής και αρχισυντάκτης της ‘‘Bild’’ ο Ντίκμαν συνειδητά προσπαθεί να επωφεληθεί οικονομικά από την παραβίαση της ιδιωτικότητας των άλλων και συνεπώς επιβαρύνεται σε μικρότερο βαθμό από την παραβίαση της δικής του ιδιωτικότητας. Επιπλέον θα έπρεπε να υποθέσει ότι τα πρότυπα που θέτει στους άλλους είναι σημαντικά και για τον ίδιο». Δηλαδή, το δικαστήριο απεφάνθη πως όσα κάνει στους άλλους ήρθε η ώρα να τα λουστεί και ο ίδιος… 

O «άξονας» Βερολίνου – Άγκυρας στα ΜΜΕ 

Ο πανίσχυρος γερμανικός όμιλος Axel Springer, με έδρα το Βερολίνο και περισσότερους από 12.000 εργαζομένους, μπήκε δυναμικά στα ΜΜΕ της Τουρκίας το 2006. Τότε αγόρασε το 25% της Dogan TV για 375 εκατομμύρια ευρώ.

Η εταιρεία Dogan TV ανήκει στο μεγαθήριο των τουρκικών media Dogan Yayin Holding και διαχειρίζεται τα τηλεοπτικά του κανάλια. Ο όμιλος έχει στην ιδιοκτησία του οκτώ εφημερίδες εθνικής κυκλοφορίας, μεταξύ των οποίων οι «Hurriyet», «Fanatik», «Radikal», «Milliyet» (η τελευταία ανήκε στον όμιλο ώς το 2011, οπότε και πουλήθηκε), 24 περιοδικά, οκτώ εκτυπωτικές μονάδες και οκτώ μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια, όπως τα Kanal D, CNN Turk, Euro D. Επίσης, διαθέτει τρεις ραδιοφωνικούς σταθμούς, την εταιρεία Dogan Music Company κ.ά.

Η Dogan είχε ανακοινώσει για την πώληση μεριδίου στην Axel Springer ότι εντασσόταν στα πλαίσια της προσπάθειας να εξελιχθεί σε περιφερειακό παίκτη, προσθέτοντας πως η συνεργασία ήταν στρατηγικής συμμαχίας για να εξαπλωθεί ο όμιλος εκτός των τουρκικών συνόρων.

Από την άλλη, ο όμιλος Axel Springer, από τους μεγαλύτερους στην Ευρώπη, έχει στο δυναμικό του τεράστια brands, όπως η «Bild», η «Die Welt», η γερμανική έκδοση του «Rolling Stone», το «Auto Bild» κ.ά. Η «Bild», που στο αναγνωστικό της κοινό συγκεντρώνει πλέον κι αρκετούς ευρωσκεπτικιστές, ανήκει στον ίδιο «συντηρητικό» μιντιακό όμιλο με την «Welt», η οποία εκφράζει το οικονομικό κατεστημένο της Γερμανίας και είναι «πολύ κοντά» στους φιλελεύθερους και τους χριστιανοδημοκράτες, ενώ διατηρεί παραδοσιακά μια «απόσταση» από τους σοσιαλδημοκράτες.

Ο όμιλος Dogan προχώρησε στην πώληση του 10% στον γερμανικό όμιλο με το σκεπτικό ότι η Τουρκία ως μελλοντική χώρα υποψήφια για ένταξη στην Ε.Ε. θα εισαγάγει ευρωπαϊκούς κανονισμούς ανταγωνισμού που θα περιορίζουν τα ποσοστά ιδιοκτησίας.

Οι σχέσεις με τη Γερμανία, όμως, δεν σταματάνε εδώ: Το 2006 ο όμιλος Dogan Yayin Holding συμφώνησε σε πώληση του 24,5% της μονάδας ακίνητης περιουσίας του στην Deutsche Bank, ενώ τo 2013 o όμιλος Dogan Holding επαναγόρασε το 22% εκδοτικής μονάδας που πλέον ανήκε στην Deutsche Bank για 122,3 εκατομμύρια δολάρια, ανεβάζοντας έτσι το ποσοστό του σε 92,76%. 

Οχετός με στόχο την Ελλάδα 

4.3.2010: «Πουλήστε τα νησιά σας και την Ακρόπολη μαζί. Η Ακρόπολη κοστολογείται στα 100 δισ. ευρώ. Η Μέρκελ να μην υποσχεθεί καμία οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα». Σε δηλώσεις του ο βουλευτής των Ελευθέρων Δημοκρατών (FDP) και εκπρόσωπος της επιτροπής Οικονομικών του γερμανικού κοινοβουλίου Φρανκ Σέφλερ υποστηρίζει ότι «το ελληνικό κράτος θα πρέπει να πουλήσει κρατικές επιχειρήσεις και ακίνητη περιουσία, για παράδειγμα ακατοίκητα νησιά». Ταυτόχρονα, ο βουλευτής της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης Μάρκο Βάντερβιτς δήλωσε ότι «εάν η Ε.Ε. βοηθήσει οικονομικά την Ελλάδα, αυτή θα πρέπει να δώσει εγγυήσεις σε αντάλλαγμα. Λίγα νησιά μπορούν να κάνουν τη δουλειά».

29.10.2010: «Μυστικά έγγραφα: Ελλάδα. Πώς η Αθήνα πήρε με απάτες το ευρώ. Η ‘‘Bild’’ έκανε έρευνες στην Αθήνα, στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες, μίλησε με εμπλεκόμενους, βρήκε απόρρητα έγγραφα: Οι Έλληνες είπαν ψέματα – και όλοι οι άλλοι τα δέχτηκαν. Πώς η Αθήνα πήρε με απάτες το ευρώ. Το Ευρω-ψέμα. Έτσι μας παγίδευσαν οι Έλληνες».

3.11.2011: «Κυρία Μέρκελ, και εμείς θέλουμε δημοψήφισμα! Πάρτε πίσω το ευρώ από τους Έλληνες! Φτάνει πια! Εγγυόμαστε εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ για να σώσουμε τους Έλληνες από την πτώχευση και τώρα θέλουν πρώτα να αποφασίσουν αν θα κάνουν οικονομίες. Κυρία Μέρκελ, και εμείς θέλουμε δημοψήφισμα! Θέλουμε επίσης να αποφασίσουμε αν θα συνεχίσουμε να βοηθάμε τους Έλληνες με δισεκατομμύρια ευρώ».

16.6.2012: Η εφημερίδα αφιερώνει ολόκληρη τη δεύτερη σελίδα στις βουλευτικές εκλογές της χώρας μας και φιλοξενεί μεταξύ άλλων επιστολή – γραμμένη και στα ελληνικά – προς τους Έλληνες ψηφοφόρους, με τίτλο «Αγαπητοί Έλληνες, μην κάνετε τώρα λάθος» και υπέρτιτλο «Επιστολή της ‘‘Bild’’ λόγω ανησυχίας για την Ευρώπη»: «Εσείς λέτε: Είμαστε ελεύθεροι. Η ‘‘Bild’’ σας λέει: Είναι στο χέρι σας. Έχει διαφορά. Αν δεν χρειάζεστε τα δικά μας δισεκατομμύρια, έχετε το ελεύθερο από μας να εκλέγετε τον κάθε αριστερό ή δεξιό καραγκιόζη που θέλετε. (…) Για να καταλαβαινόμαστε: Αν κερδίσουν τις εκλογές κόμματα που θέλουν να τελειώσουν με τη λιτότητα και με τις μεταρρυθμίσεις παραβιάζοντας κάθε συμφωνία, θα σταματήσουμε να πληρώνουμε».

23.8.2013: Το γερμανικό ταμπλόιντ δημιούργησε πέντε αφίσες, «εισηγούμενο» προς τα γερμανικά κόμματα να τις υιοθετήσουν έναντι του ελληνικού προβλήματος στις επερχόμενες εκλογές. Κοινός παρονομαστής και στις πέντε περιπτώσεις είναι η απαίτηση να μην δαπανηθούν άλλα χρήματα για τη στήριξη της ελληνικής οικονομίας. Για παράδειγμα, οι χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ φαίνονταν σαν να λένε «ούτε ένα σεντ περισσότερο για την Ελλάδα. Η Γερμανία να παραμένει ισχυρή», οι σοσιαλδημοκράτες «Όχι νέα δισεκατομμύρια για την Ελλάδα» κ.λπ.

Πηγή "Το Ποντίκι"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γερμανία και Τουρκία πάνε χέρι-χέρι εναντίον της Ελλάδας, χρησιμοποιώντας η μία την άλλη. Βερολίνο και Άγκυρα έτσι κι αλλιώς συνδέονται στενά και με “δουλειές” με την Γερμανία να έχει αναλάβει την ναυπήγηση υποβρυχίων 214, όμοια με τα ελληνικά, τα οποία είναι προγραμματισμένο να αρχίσουν να παραδίδονται το 2017. Όμως η κυβερνητική αλλαγή στην Αθήνα που έφερε τον Πάνο Καμμένο στο ΥΕΘΑ δίνει νέα διάσταση στον “τουρκο-γερμανικό” άξονα εναντίον της Ελλάδας.

Τα γεγονότα από μόνα τους δείχνουν ότι η εκτίμηση δεν είναι αυθαίρετη. Κάνοντας ένα “φλας-μπακ” προκύπτει ότι ο Καμμένος είναι εξίσου… αντιπαθής με τον Βαρουφάκη στο Βερολίνο. Και σίγουρα μισητός στην Άγκυρα:

• Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γ. Δραγασάκης σε δηλώσεις του επί της ουσίας είπε ότι υπήρξαν γερμανικές πιέσεις και απόψεις για να μην συμπράξει ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ.

• Οι τουρκικές προκλήσεις μετά από τις εκλογές που έφεραν στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχαν πάντα επίκεντρο τις κινήσεις και τις δηλώσεις του ΥΕΘΑ.

• Αποκορύφωμα ήταν η απαράδεκτη από κάθε άποψη ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ η οποία ούτε λίγο,ούτε πολύ ζητούσε την …αντικατάσταση του Καμμένου για να μην προκληθεί ένταση στα ελληνοτουρκικά.

• Όμως πριν ακόμη η Τουρκία αρχίσει να ανεβάζει τους τόνους η Γερμανία είχε “δείξει το δρόμο”. Πέρασε στα “ψιλά” και περισσότερο ως “φάουλ” του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο οποίο ανήκει και η ΝΔ. Ο Μάνφρεντ Βέμπερ στέλεχος της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) της Γερμανίας και ηγέτης του ΕΛΚ αμέσως μετά από τη πτήση του Πάνου Καμμένου στα Ίμια βγήκε θρασύτατα και μίλησε για “τουρκικές ακτές” δίνοντας στην Άγκυρα αυτό που ήθελε! Ο Βέμπερ είχε δηλώσει πως θα ασκήσει πιέσεις και στην κεντροαριστερά, την πολιτική ομάδα των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, να ταχθεί υπέρ ενός σχεδίου ψηφίσματος που είναι παρόμοιο με εκείνο το οποίο είχε εγκριθεί το 2000, όταν η αυστριακή ακροδεξιά υπό τον Χάιντερ είχε συμμετάσχει στην κυβέρνηση της Αυστρίας!!!

Προφανώς ο Καμμένος και η “εξωστρέφειά” του είναι η αφορμή για τις συντονισμένες επιθέσεις Βερολίνου και Άγκυρας κατά της Αθήνας. Ο πραγματικός στόχος είναι να υπάρχει πίεση προς την Αθήνα σ΄ όλα τα επίπεδα κι όχι μόνο στο οικονομικό. Λες κι αυτή από μόνη της δεν είναι έτσι κι αλλιώς αφόρητη.

Είναι βέβαιο ότι ο Καμμένος μαζί με τον Βαρουφάκη θα είναι οι δυο βασικοί στόχοι του Βερολίνου. Και για τον πρώτο έχουν βρει έναν πολύ καλό σύμμαχο,την Τουρκία που μόνο κέρδος έχει απ΄ όλη αυτή την υπόθεση. Η Τουρκία που αντιμετωπίζεται από τις ΗΠΑ και το σύνολο των δυτικών χωρών με καχυποψία σχετικά με την πραγματική ατζέντα που έχουν οι Ερντογάν και Νταβούτογλου φαίνεται ότι δεν ανησυχεί την Γερμανία. Τουλάχιστον μέχρι να τελειώσει το “μπρα-ντε-φερ” Βερολίνου-Αθήνας.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου