Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Μαΐ 2011

Μετά τη χθεσινή, φρικιαστική δολοφονία του 44χρονου ο κόσμος ξαφνικά «ξύπνησε». Και δεν εννοώ μόνο τις «ακροδεξιές» οργανώσεις, αλλά τον απλό κοσμάκη, τον αγανακτισμένο πολίτη, υποκινούμενο μονάχα από το φόβο και την οργή του. Βγήκε στους δρόμους, φώναξε, διαμαρτυρήθηκε, έσπασε και τα ‘κανε όλα γυαλιά καρφιά! Αυτό περιμέναμε όλοι, την τελευταία σταγόνα που θα ξεχείλιζε το ποτήρι και την έκρηξη του μεγάλου μπαμ, την πολυπόθητη επανάσταση και, ενδεχομένως, ανάσταση της χώρας!

Μέσα στο χαμό κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία να πάρουν στο κυνήγι όποιον άσχετο αλλοδαπό περνούσε από το σημείο. Όλοι οργισμένοι ουρλιάζουν «έξω οι ξένοι» και «το αίμα πληρώνεται με αίμα». Αντίποινα για τον άδικο χαμό του συμπολίτη μας, αλλά και για όλα τα εγκλήματα πριν απ’ αυτό. Και ρωτάω τώρα εγώ, η άσχετη σκεπτικίστρια: είμαστε σίγουροι ότι ξυπνήσαμε κι ότι επαναστατούμε;

Προσωπικά, ως γνωστή συνωμοσιολόγα, θα εκθέσω το δικό μου σενάριο. Πείτε με τρελή, δε θα είναι η πρώτη φορά, ωστόσο καθίστε να το σκεφτείτε πριν το απορρίψετε. Κρατείστε το έστω στο πίσω μέρος του μυαλού σας. Λέω, λοιπόν, εγώ η τρελή, ότι όλο αυτό ήταν στημένο! Αυτό που ήθελαν κάποιοι το πέτυχαν: εδώ ήθελαν από την αρχή να μας οδηγήσουν, αυτός ήταν ο σκοπός τους: μια βίαιη εξέγερση εναντίον όλων των αλλοδαπών συλλογικά, ένα νέο κύμα αλόγιστης κι αδιάκριτης βιαιοπραγίας.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως. Κατ’ αρχάς, είναι κοινό μυστικό, ότι τα λαθροόρκς (οι ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ αλλοδαποί) δεν ήρθαν μόνοι τους στην Ελλάδα, αλλά ΤΟΥΣ ΕΦΕΡΑΝ! Η ίδια η πολιτεία τους κουβάλησε εδώ και μάλιστα με δικά της έξοδα! Πληρωμένοι δολοφόνοι, που θα εξυπηρετούσαν τα σχέδια των εθνοπροδοτών που μας κυβερνούν, αλλά και όσων βρίσκονται πίσω από αυτούς. Δεν είναι τίποτε άλλο από μαριονέτες στα χέρια μαριονετοπαιχτών. Το όπλο στα χέρια του δολοφόνου.

Εκτός από τα λαθροόρκς, ωστόσο, υπάρχουν και κάποιοι λίγοι κακομοίρηδες, που έκαναν το λάθος να έρθουν παράνομα στη χώρα μας, προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής, επειδή βρήκαν τα σύνορα ανοιχτά. Ένα 20% ας πούμε όλων των λαθραίων. Οικογενειάρχες, δουλευταράδες, διάγουν έναν εντιμότατο βίο και δεν πειράζουν ούτε έχουν σκοπό να πειράξουν κανέναν. Θύματα όπως εμείς. Εντάξει, ήταν έγκλημα η παράνομη είσοδος στη χώρα, αλλά δεν είναι και για σκότωμα. Εξ’ άλλου, δε μπορούμε να τους κρίνουμε εάν δεν έλθουμε στη θέση τους. Ξέρει κανείς μας πώς είναι να πεινάει το παιδί σου, να σου ζητάει ένα ποτήρι γάλα και να μην έχεις να του το δώσεις;

Πολύς κόσμος παραπονιέται κατά των αλλοδαπών για διάφορους λόγους, όπως για την ανεργία, για τα επιδόματα και δικαιώματα που έχουν οι ξένοι κι όχι εμείς και φυσικά – πρώτα και κύρια – για την εγκληματικότητα. Για το πρώτο, λοιπόν, δε φταίει ο ξένος, αλλά ο καρμοίρης Έλληνας, που αντί να δώσει δουλειά στο συνέλληνά του, ψάχνει φτηνά εργατικά χέρια. Για το δεύτερο δε φταίει ο ξένος, αλλά η σάπια πολιτεία μας, που έχει θεσπίσει τέτοιους ηλίθιους, παράλογους κι ανθελληνικούς νόμους. Για το τρίτο, φταίει ο ξένος. Αλλά δε γίνεται να την πληρώσουν ΟΛΟΙ οι ξένοι αδιακρίτως. Για τους φταίχτες, λοιπόν, ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ! Για τους υπόλοιπους απλή απέλαση, για να ησυχάσει επιτέλους το κεφάλι μας. Δώστε τους χαρτιά να φύγουν κι ας πάνε όπου τους φωτίσει ο Θεός. Η Ελλάδα απλώς ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΑΛΛΟ!

Μετά τα χθεσινά επεισόδια κανείς δεν κάθησε να σκεφτεί και να κάνει το διαχωρισμό μεταξύ ορκς κι απλών λαθρομεταναστών. Ξαφνικά άρχισαν όλοι να καταφέρονται εναντίον ΟΛΩΝ των αλλοδαπών συλλήβδην με διαθέσεις άγριες, παρακινώντας σε βία. Μα δεν καταλαβαίνει κανείς πως αυτό είναι που προσπαθούν όσοι μας κουβάλησαν τα λαθροόρκς και οι βλαμμένοι αναρχοαλληλέγγυοί τους; Να προβούμε σε βάναυσες πράξεις, σε βαρβαρότητες συλλογικές, ώστε να στραφεί η κοινή γνώμη εναντίον μας και να έχουν λόγο να εισβάλλουν στην Ελλάδα για να μας αποτελειώσουν, να ολοκληρώσουν το σχέδιό τους! Αυτό θέλουν! Μην τους κάνετε το χατήρι, μην πέφτετε στην παγίδα! Έλληνες, για όνομα του Θεού, ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ!

Ξεσηκωμένοι όλοι από την – όχι άδικη – οργή τους, ξέχασαν τη διαφορά μεταξύ της Αθηνάς και του Άρη. Και οι δύο ήταν θεοί πολεμιστές, αήττητοι στη μάχη. Η μια όμως μαχόταν για το δίκαιο, με σύνεση και σοφία, ενώ ο άλλος ήταν πολεμοχαρής και η προσωποποίηση των άγριων ενστίκτων. Έλληνες, η οργή είναι κακός σύμβουλος! Σκεφτείτε σαν Έλληνες! Ψύχραιμα, με στρατηγική και σύνεση! Αν θέλουμε να έχουμε αποτέλεσμα, οι κινήσεις μας πρέπει να είναι μεθοδικές, όχι βιαστικές και εν βρασμώ ψυχής. Ακόμα και κάποιοι ψευτοπατριώτες, που καλούν σε βίαια ξεσπάσματα, έχουν άλλους, δόλιους σκοπούς. Προσέξτε, γιατί πολλοί είναι λύκοι ντυμένοι πρόβατα!

Όλοι είμαστε αγανακτισμένοι και εξαγριωμένοι με την κατάσταση που επικρατεί, αλλά ας μη χάσουμε τις αρετές του Έλληνα: τη λογική, τη σύνεση, τη δικαιοσύνη και την ανθρωπιά. Η χθεσινή άσκοπη επίθεση σε μεμονωμένους περαστικούς αλλοδαπούς δεν ταιριάζει στον Έλληνα. Προσοχή, συνέλληνες, μη χύσετε αθώο αίμα πάνω στην οργή σας! Μη γίνετε αυτό που σιχαίνεστε και καταδικάζετε: δυνάστες και φονιάδες! Και το τονίζω αυτό, γιατί αν κοιτάξετε πίσω στην ιστορία, σχεδόν όλες οι επαναστάσεις κατέληξαν να εκφυλιστούν κι ο καταπιεσμένος να γίνει ο δυνάστης. Αυτή είναι η αντίδραση του όχλου και της μάζας, που παρασύρεται από τα αισθήματα και τα ένστικτά του. Εμείς όμως είμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ και ουδέποτε υπήρξαμε μάζα ή βάρβαροι! Μην αφήσετε τα σχέδια των υποκινητών να αμαυρώσουν τον αγώνα μας και μη δώσετε λόγο σε κανέναν να πει πως οι Έλληνες είναι κτήνη! Την οργή μας θα την στρέψουμε μονάχα εκεί που πρέπει κι όχι εναντίον αθώων. Πρώτος στόχος τα 300 γουρούνια που μας κυβερνούν και κατόπιν τα αλλοδαπά μιάσματα των γκέτο του κέντρου της Αθήνας. Οι υπόλοιποι… απλώς ΕΞΩ!!!



Δεν σε βγάζουν Γιωργάκη στα κανάλια σήμερα.

Δεν φταίει το ότι γνωρίζουν πως τα δάκρυά σου θα είναι ψεύτικα.

Δεν φταίει το ότι γνωρίζουν πως ότι λες είναι ψέματα.

Δεν φταίει το ότι γνωρίζουν πως είσαι ο ίδιος ένα ψέμα.

Δεν φταίει καν η απεργία.

Φταίει το ότι δεν σε καταλαβαίνουν οι απεργοί, εκτός από τους δημοσιογράφους που απεργούν για αντίδραση στους άλλους απεργούς.

Για να τους αναγκάσουν....
να σε καταλάβουν.

Να έρθουν και να παραθέσουν τον μισθό τους στα πόδια σου Γιωργάκη μου.

Τι είναι η σύνταξη της γιαγιάς μπροστά στην σωτηρία της χώρας; Ένα τίποτα Γιωργάκη μου.

Τι είναι ο οικογενειακός προγραμματισμός μπροστά στις περικοπές για χάρη των δανειστών μας; Μάλιστα αν μπορείς να κάνεις και περικοπές σε αυτούς τους δυσλεκτικούς μαθητές δεν θα σε καταλάβει κανείς Γιωργάκη, καθώς δεν μπορούν να γράψουν και να διαμαρτυρηθούν. Δυσλεκτικοί είναι! Ένα τίποτα είναι Γιωργάκη μου.

Τι είναι η ζωή ενός ανθρώπου μπροστά στην χρήσιμη ρατσιστική βία της Χρυσής Αυγής για να παραπλανείς τον λαό όσο εσύ "υπογείως" δουλεύεις για το καλό του; Ένα τίποτα είναι Γιωργάκη μου.

Τι είναι η ζωή ενός ανθρώπου μπροστά στο χρέος που έχεις να ξεπληρώσεις σε αυτούς που σε τοποθέτησαν στην θέση σου Γιωργάκη; Όχι τον αγράμματο λαό που απεργεί. Τους μεγαλοεργολάβους εννοώ Γιωργάκη που ελέγχουν τα ΜΜΕ και μαζί και τον όχλο. Ένα τίποτα είναι Γιωργάκη μου.

Γιωργάκη γιατί δεν σε είδα σήμερα μπροστάρη στην απεργία; Γιατί φοβάσαι ότι δεν σε καταλαβαίνουν; Σε καταλαβαίνω εγώ Γιωργάκη μου. Και σε περιμένω όπως περίμεναν στο πάρκινγκ τον φίλο μου οι "μελαμψοί" όπως έλεγαν και εσένα οι ρατσιστές Σουηδοί! Μόνο μην φέρεις κάμερα. Φέρε το όπλο. Ένα τίποτα ΕΙΣΑΙ Γιωργάκη μου.

Ακούσαμε τις μετά βδελυγμίας διαψεύσεις του δημοσιεύματος (σεναρίου) του Spiegel περί των σκέψεων επιστροφής της Ελλάδας στη δραχμή. Τέτοιου είδους δημοσιεύματα, ωστόσο, ακόμη κι όταν διαψεύδονται, έχουν τη δύναμη να πυροδοτήσουν σενάρια πολιτικής φαντασίας. Το σενάριο των ημερών είναι το ακόλουθο:

Οι πιστωτές, προκειμένου να συνεχίσουν να μας δανείζουν για να τους ξεπληρώνουμε τα παλιά δανεικά (τα οποία, για να μην ξεχνιόμαστε, έχουν εισπράξει ήδη διπλά και τρίδιπλα) ζητούν δύο πράγματα:

♦ Υποθήκες επί των δημόσιων εσόδων, της περιουσίας και των πόρων της χώρας.

♦ Πολιτική συναίνεση, δηλαδή – με άλλα λόγια – διαμόρφωση ενός πολιτικού σχήματος το οποίο θα είναι σε θέση να εξυπηρετήσει τις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί έναντι των πιστωτών.

Οι απαιτήσεις (και πιέσεις) της Διεθνούς Εποπτείας τείνουν να αναθέσουν στους πιστωτές όχι απλώς και μόνο τη διαχείριση της ελληνικής οικονομικής ζωής, αλλά τον έλεγχο του πολιτικού συστήματος, με στόχο την απορρόφηση - εκτόνωση της κοινωνικής οργής.

Τα εργαλεία και οι επιλογές για την απόσπαση της συναίνεσης στο επίπεδο της πολιτικής κορυφής είναι δεδομένα:

♦ Ανασχηματισμός.
♦ Ευρεία πλειοψηφία για την υιοθέτηση του (μεσοπρόθεσμου προγράμματος) νέου μνημονίου.
♦ Πρόωρες εκλογές.

Οι εν λόγω επιλογές - εργαλεία πράγματι μπορούν να εξασφαλίσουν στην πολιτική κορυφή κάποιας μορφής συναίνεση, η οποία μπορεί να αποτυπωθεί με την εμφάνιση μιας κυβέρνησης ευρύτερης αποδοχής.

Ωστόσο το σενάριο είναι τόσο αδύναμο, όσο αδύναμες είναι οι συναινέσεις που μπορούν να παζαρευτούν στα ανώτατα δώματα της εξουσίας, ερήμην της κοινωνίας.

Για να το πούμε με άλλα λόγια, έχουν εξαντληθεί τα περιθώρια εξαπάτησης του κόσμου...

Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"



«Παραμονεύουν πολλοί κίνδυνοι για τη χώρα μας … Είμαστε ενωμένοι απέναντι στις επιθέσεις … Είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε κάθετι για να μην κινδυνεύσει η χώρα». Αυτά είπε ο ΓΑΠ στις 07.05.11, στο Μεγανήσι, συνεχίζοντας τον ανηλεή εκβιαστικό και εκφοβιστικό πόλεμο σε βάρος των πολιτών. Μόνος σύμμαχος του ΓΑΠ πλέον ο φόβος: «Παραμονεύουν κίνδυνοι – είμαστε ενωμένοι απέναντι στις επιθέσεις».

Πώς ερμηνεύει τις δηλώσεις ο απλός πολίτης; «Φοβάμαι και πρέπει να φοβάμαι, γι’ αυτό ας κατεβάσω το κεφάλι και ασμένως να δεχτώ την κακή μου τη μοίρα, την κακομοιριά μου».

Αυτό θέλουν! Αλλά δε θα τους περάσει! Ούτε σε αυτούς, ούτε στα υποπόδια του παρελθόντος τους που εσχάτως ανακάλυψαν ότι … έκαναν λάθος! Και το ενισχύουν. Το Λάθος τους.

Θυμίζω: από την ώρα που ξεκίνησε η ανυπόστατη και αντιθεσμική συζήτηση περί «Εθνοσυνελεύσεων», «Κυβερνήσεων προσωπικοτήτων» και άλλες αφασικές πομφόλυγες περί 4ου Δρόμου, ή 4ης Δημοκρατίας, με τρόπο άρχισαν να αυτοπροτείνονται και πρόσωπα! Που μετανοούν, που ενισχύουν με τη δράση τους το καταρρέον σύστημα του Μνημονίου και που – ίσως – και πάλι προσδοκούν .. ανάκαμψη .. προσωπική.

Περιπτώσεις χαρακτηριστικές, οι κκ Κασιμάτης και Μπέης, που έχουν ξαμολυθεί να εξαπολύουν «ανάθεμα» στο παρελθόν του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή στο κάποτε δικό τους παρόν. Όταν ο πρώτος ήταν Νομικός Σύμβουλος του γεννήτορα του ΓΑΠ και ο δεύτερος επί οκταετία (1981-89), από πουθενά δεν έλειψε. Και καλά ο κ. Κασιμάτης. Αρκείται στο ρόλο του ως νομικού και ασκεί κριτική για την συνταγματική και εν γένει νομοθετική κατάλυση των τελευταίων 18 μηνών.

Όμως, ο Καθηγητής Μπέης, ο χειροτονηθείς αλλ’ ούποτε ενδυθείς το της ιερωσύνης ράσο, πως ακριβώς εξυπηρετεί την πατρίδα του; Γιατί τώρα εκλιπαρεί για «συναίνεση 3/5 της Βουλής»; Γιατί δε θυμήθηκε τη σχετική διάταξη του Συντάγματος πέρυσι τέτοιον καιρό και πάντως πριν από την ψήφιση του Μνημονίου; Γιατί τότε σιωπούσε; Δηλαδή, γιατί ζητάει εκ των υστέρων συναυτουργία στα αμαρτήματα ενός ακόμη Παπανδρέου; Γιατί κύριε Μπέη, ή πάτερ Μπέη (αν και δυσκολεύομαι χωρίς ζωστικό και καλιμαύχι) το tea culpa να πιστέψουμε ότι είναι ειλικρινής μεταμέλεια και όχι παροχή υπηρεσιών στην κυβέρνηση; Πολλά τα ερωτήματα, κύριε ή πάτερ Μπέη (ό,τι προαιρείσθε)!

Συμπέρασμα αβίαστο και αδιαμφισβήτητο: όσο φόβο και αν εκθρέψουν, όσους θεσμούς και αν επιστρατεύσουν, όποια επικοινωνιακή σκηνοθεσία και αν στήσουν, οι θιασώτες του Μνημονίου θα παραμείνουν οι ράφτες των ρούχων του Βασιλιά. Αυτοί, δηλαδή, που με ψέμα τον άφησαν γυμνό και τον ευτέλισαν. Το παραμύθι, βεβαίως, δε μας ενημερώνει για το τέλος της κοπτοραπτικής του ψεύδους: έφυγαν όλοι νύχτα. Αλλά το παιδί που τους ξεμπρόστιασε παρέμεινε εκεί. Και άλλαξε τη χώρα.

Ανωνύμου του Έλληνος



Σοβαρά τραυματισμένος διακομίσθηκε στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας ένας 30χρονος φοιτητής, ο οποίος τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια των επεισοδίων μπροστά από το «Attica» σήμερα το μεσημέρι.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο 30χρονος έχει υποστεί επισκληρίδιο αιμάτωμα και είναι σε κρίσιμη κατάσταση.

Ο τραυματίας χειρουργείται από τις 16:00.

Νοσηλεύεται στην εντατική

Πριν από λίγο (7 μ.μ) ολοκληρώθηκε η χειρουργική επέμβαση στην οποία επιβλήθηκε ο άτυχος διαδηλωτής που τραυματίστηκε στα επεισόδια το μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας. Ο 30χρονος νοσηλεύεται στην εντατική και οι γιατροί θεωρούν την κατάστασή του «σταθερά καλή».

Το γεγονός μάλλον θα αποτελέσει θρυαλλίδα σημαντικών αντιδράσεων αυτή η εξέλιξη. Αν ο τραυματισμός έχει προέλθει από δυνάμεις των ΜΑΤ και σε συνδυασμό με την χθεσινή δολοφονία του άτυχου πατέρα από λαθραίους, ενδέχεται να υπάρξει μαζική έκρηξη αγανάκτησης με βίαιο τρόπο.

Είπαμε, η χούντα του Παπανδρέου είναι αποφασισμένη να μείνει στην εξουσία όχι μόνο με αίμα, όχι μόνο με νεκρούς, αλλά ακόμη και με παραχώρηση γης... να μην το ξεχνάμε αυτό...

Κάποιοι παραμένουν στο Σύνταγμα

Μάλλον διαβάζοντας την έκκληση "Πάμε και μένουμε", 300 συμπολίτες μας, μετά το πέρας των επεισοδίων και της διαδήλωσης, έμειναν μπροστά στο Σύνταγμα, αποφασισμένοι να μείνουν εκεί, μέχρι να ακουστούν οι φωνές τους.

Είναι βέβαιο, ότι αν δεν τους βοηθήσουμε εμείς οι υπόλοιποι, δε θα γίνει τίποτε, αφού είναι πρακτικά αδύνατο να μείνουν οι ίδιοι άνθρωποι για τόσες ώρες στο Σύνταγμα από μόνοι τους.

Αν έρθετε, θα υπάρξει δυνατότητα κάποιας στοιχειώδους οργάνωσης, με βάρδιες ανθρώπων που θα μείνουν εναλλάξ στο Σύνταγμα, μέχρι να γίνουν δεκτά τα αιτήματα μας!



Άβουλοι
Ανάξιοι
Ανίκανοι
Ψευτοβολεμένοι
Αμέτοχοι στις εξελίξεις που μας αφορούν
Κρυμμένοι στις σκιές ψιλοπέρνουμε μάτι τα γεγονότα
Φοβισμένοι από ένα μετακατοχικό παρακράτος
Πονηροί δούλοι ξεπουλημένων πολιτικάντηδων

Ψιλοκομπιναδόροι έτοιμοι για την ρεμούλα, έτοιμοι για την «καλή κονόμα» έτοιμοι να πουλήσουμε την ιστορία μας και την πατρίδα μας για μερικά ευρώ ένα κωλόσπιτο και ένα αμάξι.

Εσαεί ξεφτιλισμένοι ραγιάδες φοβόμαστε την σκιά μας, φοβόμαστε τον «μπάτσο-χωροφύλακα», φοβόμαστε ότι θα χάσουμε την βολή μας, κρυβόμαστε στην θαλπωρή και την ζεστασιά του καναπέ μας, περιμένουμε την Τρέμη και τον Χατζηνικολάου να μας πουν για την χρεωκοπία και τον Τσοχατζόπουλο, να ακούσουμε για νέα παλιά σκάνδαλα που τάχα δεν είχαμε φανταστεί.

Περιμένουμε την σωτηρία από τον ανιψιό του Ηγέτη, από τον γιο του αρχηγού της αλλαγής, από κουτοπόνηρους καθηγητάκους που βρεθήκανε πρωθυπουργοί, από κουφούς Σαρακατσάνους και Βλάχους μεγαλοϋπουργούς.
Περιμένουμε σωτηρία από το ζιβάγκο που έγινε γραβάτα και η γραβάτα θηλιά και μας πνίγει.
Περιμένουμε τους άλλους να βγούνε μπροστά και να τους δούμε στο χαζοκούτι στα δελτία των 8.00.
Περιμένουμε τον τρελλό για μπροστάρη.

Συζητάμε ο ένας με τον άλλο για το μαγαζί του φίλου που το έκλεισε, για την επιταγή που χρωστάμε ή μας χρωστάνε, και μετά πάμε και πληρώνουμε την δόση της περαίωσης όπου παραδεχόμαστε ότι κλέβαμε το κράτος που και αυτό μας έκλεβε και μας κλέβει. Μένουμε αυθαιρέτως στα αυθαίρετα που αυθαίρετα χτίσαμε και περιμένουμε τα καινούρια πρόστιμα για την νομιμοποίηση της παρανομίας.
Που αλλού γίνονται αυτά;

Φοβισμένα και άνευρα ανθρωπάκια…

Έχουμε καταντήσει γελοίοι… (βάζω και τον εαυτό μου μέσα, όποιος βγάζει τον εαυτό του εκτός ας μας πει τι έχει κάνει)
Λέμε για τον Παπανδρέου και τον Παπακωνσταντίνου τον Τρισέ και τον Στρος Καν. Ο ΓΑΠ και οι δικοί του μας ξεφτιλίζουν και δεν κάνουμε τίποτα… είμαστε κότες, είμαστε κάτασπρες πουλάδες ή μήπως όχι.

Δεν διαμαρτυρόμαστε εμείς είμαστε πολιτισμένοι και υπεράνω!
Δεν διαμαρτυρόμαστε για τους αλλοδαπούς, δεν είμαστε ρατσιστές!
Δεν διαμαρτυρόμαστε για τίποτα, διεκδικούμε τίτλο οσιομάρτυρα!
Μας ξεφτιλίζουν διεθνώς και είμαστε ευτυχισμένοι!

Η νεολαία μας ψάχνεται να φύγει για δουλειά στο εξωτερικό και φεύγει!

Δεν έχουμε καμιά δύναμη καμιά αντοχή, καμιά συνοχή. Άλλος λαός οι συνταξιούχοι, άλλος λαός οι ΔΥ, άλλος λαός οι Ιδιωτικοί Υπάλληλοι, άλλος λαός οι ταξιτζήδες και πάει λέγοντας…
Αποκαλύπτονται οι προεκλογικές απάτες του ΓΑΠ και της διεθνούς αλητείας και το ψιλοκουβεντιάζουμε.

Δίνουμε περισσότερο πάθος στα αθλητικά και τις ομάδες παρά σε αυτά που μας καταστρέφουν το παρόν και το μέλλον.

Μας πιέζουν στον πάτο, μας τσαλακώνουν την όποια υπόληψη και δεν κάνουμε τίποτα.
Τι στα κομμάτια πρέπει να μας κάνουν για να ξυπνήσουμε;

Φοβόμαστε μη βρέξει και λιώσουμε, φοβόμαστε μήπως η «σπίθα» γίνει φωτιά και καούμε καταντήσαμε ανθρωπάκια από χαρτί.

  • Του Θανάση Νικολαΐδη
ΤΟ ίδιο απαράλλαχτο πολιτικό παιχνίδι. Κερδίσαμε, το νου μας μη χάσουμε. Όλα για την ψήφο μας την ακριβή που τρέξαμε, για την έδρα που δεν κοιμηθήκαμε κι η αγωνία μας έσπασε τα νεύρα, μέχρι το εκλογικό αποτέλεσμα της λύτρωσης. Κι ύστερα η ορκωμοσία. το γραφείο, η στελέχωσή του. Οι φρουροί, οι χαιρετούρες, οι «πιστοί», η σύνταξη το παραδάκι, και, βέβαια, στο «φυλάξαι τ ‘αγαθά» ο νους και η φροντίδα.

ΕΧΟΥΜΕ τους κυβερνώντες και την αντιπολίτευση, έχουμε και δυο επίπεδα ευθύνης. Για’ κείνα που γίνονται και για εκείνα που δεν γίνονται. Κι αν κάτι προχώρησε, το οφείλουμε στην ανάγκη και μόνο. Και, βέβαια, δεν προχώρησαν πολλά. Μισά, μίζερα και με το σταγονόμετρο. Απ’ τη μια για να πείσουμε την τρόικα πως είμαστε χώρα της πειθαρχίας κι απ’ την άλλη μη ξεσηκωθούν και οι πέτρες στη χώρα των απείθαρχων. Ούτε τα κόμματα το θέλουν να προχωρήσει το πράγμα, ούτε οι πολιτικοί το πολυγουστάρουν. Κουβαλάει «κινδύνους» προσωπικούς και το νιώθουν. Πρέπει να βάλουν το συμφέρον τους κάτω απ’ το δικό μας και τους είναι επώδυνο, αντικανονικό και… ασυνήθιστο. Κι αν οι εκλογές ήταν να μας λύσουν κάποια προβλήματα, γι αυτούς θα δημιουργούσαν προβλήματα. Με την αβεβαιότητα της επανεκλογής (και θα ‘χαμε… τραγωδία). Κι εμείς που «διαβάζουμε» της σκέψη τους γραδάραμε τη βούλησή τους με μια ματιά. Θα’ χουμε μιαν απ ‘τα ίδια. Τους αιώνιους πολιτικούς με τα ίδια κοινά, ομαδικά και συντεχνιακά συμφέροντα, που αμύνονται ταμπουρωμένοι. Για τα προνόμια, την έδρα και τα «δεδουλευμένα».

ΚΙ επειδή έδωσαν τις εξετάσεις τους τόσες φορές, πρέπει να τους δείξουμε το δρόμο. Όπως στην Τουρκία της Τσιλέρ που έφεραν τον Ερντογάν «φτυαρίζοντας» τους παλιούς. Είδαμε το… κουμάντο τους για θέματα μείζονος σημασίας, τη στάση τους στα ελάσσονα, καταγράψαμε την ατολμία τους, διαπιστώσαμε την πρόθεσή τους να μην αλλάξει το σύστημα. Τα πιράνχας σχεδόν απείραχτα, οι «βαθμοφόροι» του δημοσίου ανυποχώρητοι στο «πλαφόν» του μισθού (προς τα κάτω), οι συνδικαλιστές μπροστάρηδες στον «αγώνα», η Κυβέρνηση διχασμένη και η αντιπολίτευση ονειροπολούσα για... ανακατατάξεις.

ΑΝ με την τρόικα στο κεφάλι μας και τον κίνδυνο επί θύραις μείνουμε στα λόγια, θα κλαίμε στα ερείπια. Αν «τώρα που γυρίζει» δεν παρθούν αποφάσεις και δεν γίνουν τομές, η Ελλάδα πεθαίνει και τα (ξένα και ημεδαπά) κοράκια περιμένουν.




Πού θα κρυφτούν τώρα οι πανηγυρτζήδες της συμφοράς; Τώρα που ακόμη και οι εντολείς βλέπουν ότι «δεν βγαίνουν τα νούμερα» και ότι η χώρα-πειραματόζωο βυθίζεται στην άβυσσο, τι θα ψελλίσουν οι «σωτήρες» που υπέγραψαν και ψήφισαν εν λευκώ το καταδικαστικό Μνημόνιο;

Τι λόγια θα βρουν «για να τα μπαλώσουν» οι τηλεβόες των μήντια και των Πανεπιστημίων, οι ιδεοληπτικοί παρωπιδοφόροι που δεν έβλεπαν ότι είναι δηλητηριασμένη η συνταγή του Μνημονίου και οδηγεί τη χώρα στο ικρίωμα; Φώναζε συκοφαντούμενη η Αριστερά -και μαζί της μια μικρή ομάδα οικονομολόγων και γραφιάδων- ότι οι άθλιες περικοπές και το λεπίδι στις κρατικές δαπάνες (όχι οι σπατάλες, πίσω από τις οποίες οχυρώθηκαν οι προπαγανδιστές) θα αποτελέσουν βρόχο για τη χειμαζόμενη χώρα. Και εισέπραττε ύβρεις, ειρωνείες και λοιδορίες η Αριστερά. Αντιμετώπιζε συκοφαντικές επιθέσεις από τα σηκωμένα φρύδια της οίησης, του ενδοτισμού και της σοβαροφάνειας που ποζάριζαν στις λεωφόρους της ξένης και στα εσωτερικά σοκάκια ως εκπρόσωποι ενός σωτήριου πραγματισμού. Οι ολετήρες! Οι ευένδοτοι! Οι αμβλύωπες! Οι ανίκανοι! Οι δεδομένοι

*** CUT: Διάβασες, υποβολέα, για τον εβραϊκής καταγωγής Αμερικανό δραματουργό; Τιμωρήθηκε από ένα κορυφαίο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (αρνούνται να του δώσουν τιμητικό δίπλωμα), επειδή εκφράζει επικριτικές απόψεις για την πολιτική και τη συμπεριφορά του Ισραήλ. «Είμαι περήφανος που είμαι εβραίος», δηλώνει ο βραβευμένος θεατρικός συγγραφέας, ο Τόνυ Κούσνερ, αλλά ούτε υποστέλλει τη σημαία της κριτικής ούτε παραιτείται από το δικαίωμά του να υποστηρίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα των Παλαιστινίων.. Αλλά μήπως είναι η πρώτη φορά που κάποιοι -ακόμη και πλείστοι όσοι εβραϊκής καταγωγής- πληρώνουν τη δυσανεξία των γνωστών κύκλων, την ολοκληρωτική τους νοοτροπία και τη δύναμη επιβολής που διαθέτουν, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ; (Κατάλαβες, υποβολέα, γιατί ο νόμος Γκεϊσό στη Γαλλία, το έκτρωμα Καστανίδη κ.ά. αποτελούν ευθεία απειλή εναντίον εκείνων που διατηρούν το δικαίωμα να εκφράζονται ελεύθερα;)

*** Φωτιά, φαρμάκι ο τόπος... Στην έρημο, κάτι σκιές (Λοβέρδος, Διαμαντοπούλου) έστηναν παραστάσεις...

Ολέθρια συνταγή
«Οταν ο επικεφαλής του γιουρογκρούπ διαπιστώνει την ανάγκη ενός νέου προγράμματος "δημοσιονομικής προσαρμογής" της Ελλάδας, μας στέλνει ένα διπλό μήνυμα: Πρώτον ότι το Μνημόνιο όπως το ξέραμε μας τελείωσε γιατί απλούστατα Απέτυχε. Η "σωτηρία" για την οποία μας μιλούσε ο πρωθυπουργός (αλήθεια σε ποια ακριβώς "κοσμική διάσταση" βρίσκεται ο επικεφαλής της κυβέρνησης;) οδηγεί στον απόλυτο δημοσιονομικό εκτροχιασμό, αλλά και μετατρέπει την πραγματική Οικονομία σ' έναν απέραντο Ερειπιώνα, τη δε κοινωνία και τους πολίτες της στα Τάρταρα; (...)
Για τις εγκληματικές αποκλειστικές ευθύνες της παρούσας κυβέρνησης, δεν χρειάζεται να προσθέσουμε και πολλά πράγματα, μετά και τις αποκαλύψεις του γενικού διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και "συντρόφου" (...) Ανεξάρτητα από το βαθμό συμμετοχής και την εθελοδουλεία του παρόντος κυβερνητικού συγκροτήματος (ακριβέστερα της ηγετικής του ομάδας) το Μνημόνιο άλλοι το έφτιαξαν.

Η συνταγή σωτηρίας που αποδείχτηκε καταστροφική, ήταν έμπνευσης εκείνων που τώρα μας... κουνάνε το δάχτυλο ζητώντας μας καινούργιες, ακόμη πιο οδυνηρές θυσίες αλλά και ακόμη πιο ταπεινωτικές παραχωρήσεις στο επίπεδο της Εθνικής Κυριαρχίας αλλά και Συλλογικής Αξιοπρέπειας.
Για τούτο και η κατάληξη είναι και πάλι Προδιαγεγραμμένη. Πάλι δηλαδή καλούμαστε σε θυσίες χωρίς ελπίδα. Πολύ περισσότερο μάλιστα που η νέα προσπάθεια, το νέο "πρόγραμμα σωτηρίας" θα πρέπει να διεκπεραιωθεί σε ένα σκηνικό βαθύτατα της διαίρεσης της Ευρωπαϊκής Ενωσης αλλά και της Ευρωζώνης».
(Λευτέρης Κανάς-«Αυριανή»)

Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ από enet μοντάζ Γρέκι

  • Υποψίες το μυαλό μας βασανίζουνε πολλές...
Τι σκοπιμότητα έχει να ξέρει το κράτος αν έχουμε ντουζιέρα ή μπανιέρα;

Τι σκοπιμότητα έχουν οι ερωτήσεις για το αν έχουμε διπλά ή μονά τζάμια;

Τι σκοπιμότητα έχουν οι ερωτήσεις πόσα μέτρα είναι η κουζίνα μας; Είναι αυτό απογραφή πληθυσμού;

Τι σκοπιμότητα έχει η ερώτηση αν η τουαλέτα είναι μέσα ή έξω απ’ το σπίτι ; το κράτος έχει φεγκσουικές ευαισθησίες;

Απογραφές έχουν γίνει και άλλοτε.

Ποτέ όμως με τόση επιμονή σε τόσες λεπτομέρειες επί των περιουσιακών στοιχείων, που ούτως ή αλλιώς είναι γνωστά μέσω Ε9.

Γιατί ρωτάνε για την μόνωση των τοίχων όταν αυξάνουν το τιμολόγιο των χαμηλοκαταναλωτών της ΔΕΗ;

Γιατί θέλουν να ξέρουν αν ο χώρος του σπιτιού χρησιμοποιείται και ως επαγγελματικός; Είναι στοιχείο απογραφής πληθυσμού ή τεκμήριο πολυτελούς διαβίωσης μαζί με την μπανιέρα και την κουζίνα, άρα έξτρα φορολογητέο;

Η κυβέρνηση του πρωθυπουργού που ορίζει τη δημοκρατία με τη δήλωση «οι πολιτικοί δεν είναι για να σέρνονται πίσω από τις πλειοψηφίες» , συνεπέστατη στις μεθόδους της, ζητά την άνευ όρων και εξηγήσεων συνεργασία των πολιτών σε μια «ανακρισούλα» για κάθε λεπτομέρεια της ζωής τους, απειλώντας και εκβιάζοντας!

Οι απειλές κι οι εκβιασμοί είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίον η κυβέρνηση συνδιαλέγεται με τους πολίτες.

Απαιτεί- Απειλεί- Εκβιάζει.

Αυτό είναι το τρίπτυχο του κοινωνικού διαλόγου. Απαίτηση – Απειλές – Εκβιασμός.

Θα κάνετε αυτό, είναι υποχρεωτικό, αν δεν το κάνετε θα τιμωρηθείτε θα πληρώσετε πρόστιμο.

Θυμάστε το σύνθημα «Πρώτα ο πολίτης» ; η συνέχεια είναι «θα τρομοκρατηθεί, θα απειληθεί, θα εξαθλιωθεί θα λεηλατηθεί».

Τι υπάρχει, που να εξασφαλίζει τον Έλληνα πολίτη, όταν έχει αποδειχθεί δια στόματος Strauss Kahn ότι ο πρωθυπουργός της χώρας μεθόδευε επί μήνες, πριν ακόμα τις εκλογές, την κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας και την έλευση της τοκογλυφικής κατοχής του ΔΝΤ;

Ποια αξιοπιστία έχει μια κυβέρνηση που διέψευδε ότι υπάρχει περίπτωση να κάνει αυτό που είχε ήδη υπογράψει;

Ποια κρατική υπηρεσία που αναφέρεται σε έναν τέτοιον πρωθυπουργό και σε μια τέτοια, το λιγότερο αναξιόπιστη, κυβέρνηση, διασφαλίζει οποιοδήποτε απόρρητο για τους Έλληνες πολίτες;

Πούλησε την Ελλάδα και προτίθεται να εκποιήσει για πενταροδεκάρες τα αμύθητα πλούτη της χώρας . Τι λέτε ότι θα κάνει με τις πληροφορίες για την ζωή μας και το σπίτι μας;

Η απογραφή είναι μια λεπτομερής καταγραφή του πού βρίσκονται τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων και μετά ο Θεός ξέρει σε ποιους θα τα δώσουν. Εκποιήστε το εξοχικό σας για να πληρώσετε το χρέος που σας δημιούργησαν οι μίζες τους και οι προεκλογικές, μετεκλογικές, διακομματικές χορηγίες που δέχονταν απ’ τη Siemens.

Σε λίγο καιρό θα ακούμε ότι οι στατιστικές λένε ότι οι Έλληνες έχουν περιουσιακά στοιχεία περισσότερα από άλλους Ευρωπαίους όμως ζητάνε δάνεια. Να εκποιήσουν τα προσωπικά περιουσιακά τους στοιχεία.

Ή θα έρχεται μια απανταχούσα από κάποια ανεκδιήγητη υπηρεσία πρασίνων λαμογίων που θα λέει: «Κύριε τάδε να αλλάξετε τα κουφώματά σας γιατί το σπίτι σας ξοδεύει πολλή ενέργεια. Σας δίνουμε τόσο διάστημα και μετά θα στείλουμε τον μπόγια της υπηρεσίας μας να ελέγξει. Αν δεν το κάνετε θα τιμωρηθείτε με πρόστιμο».

«Μα δεν έχω λεφτά» θα λέει ο κύριος τάδε. «Να πάρετε δάνειο» θα προτείνει η πράσινη υπηρεσία λαμογίων. Θα παίρνει ο «πρώτα ο πολίτης» το δάνειο για να κάνει το κούφωμα τρέντυ και αν δεν έχει να το αποπληρώσει θα του παίρνει η τραπεζούλα το σπίτι και θα το βάζει σε πλειστηριασμό.

(Θέλετε να μιλήσουμε και για τα κυκλωματάκια των πλειστηριασμών; ποιοι να ανακατεύονται άραγε;)

Τελικά σήμερα ο Γιώργος Παπανδρέου θα συνεχίσει να βλέπει κατ’ ιδία τους μεγάλο-υπουργούς του (Α. Λοβέρδο, Μ. Χρυσοχοίδη κλπ), θα συνεδριάσει μετά με όλους τους υπουργούς του σε ένα άτυπο υπουργικό συμβούλιο (δεν θα συμμετέχουν οι υφυπουργοί) και φυσικά θα επισκεφθεί και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για μία τηλεοπτική εμφάνιση….
Μερικά μεγάλα λόγια για την τιτάνια προσπάθεια που καταβάλει η κυβέρνηση και ο Ελληνικός Λαός και μετά κλείσιμο αυλαίας για σήμερα.
Κουβέντα, μα κουβέντα, για την μεγάλη κυβερνητική αποτυχία.
Ποιος υπέγραψε ότι η Ελλάδα θα βγει για δανεισμό με καλούς όρους του 2012;
Ο Γιώργος Παπανδρέου.
Ποίος διακήρυττε σε όλους τους τόνους ότι η Ελλάδα θα βγει για δανεισμό με καλούς όρους το 2012;
Ο Γιώργος Παπανδρέου.
Ποιος απέτυχε να βγει για δανεισμό με καλούς όρους το 2012;
Μα φυσικά ο Γιώργος Παπανδρέου.
Ποίος φταίει γι’ αυτό;
Κανένας, σύμφωνα με τους γκαιμπελίσκους του Μαξίμου και του ΔΝΤ.
Πως θα θεραπευτεί αυτή η κυβερνητική αποτυχία;
Με την προσφυγή το 2012 στον Έκτακτο Ευρωπαϊκό Μηχανισμό (EFSF) και το 2013 στον μόνιμο ευρωπαϊκό (ESM).
Ποια είναι η αναγκαία και ικανή συνθήκη για να προσφύγει η χώρα σε αυτούς τους μηχανισμούς;
Καινούργια και πιο σκληρά μνημόνια και εξέταση της βιωσιμότητας του χρέους από τον μόνιμο ευρωπαϊκό μηχανισμό.
Πότε αποφασίστηκαν όλα αυτά;
Μα στη συνεδρίαση της Ε.Ε. που έγινε στις 25 Μαρτίου.
Ο Δευκαλίων σε τρία άρθρα του, στις 27 Μαρτίου (Γύρισε πίσω ηττημένος),
στις 28 Μαρτίου (Η τελευταία ευκαιρία του ηττημένου) και
στις 29 Μαρτίου (Οι μεγάλες μάχες δεν κερδίζονται από ηττημένους), είχε περιγράψει τις αντιφάσεις της κυβερνητικής πολιτικής σε σχέση με τις αποφάσεις της συνόδου της Ε.Ε. της 25ης Μαρτίου και είχε προβλέψει ότι ακριβώς διαδραματίζεται στις ημέρες μας.
Πάμε τώρα παρακάτω…
Αφού θα απολαύσουμε ακόμα λίγες ημέρες τις αγωνιώδεις επικλήσεις μνημονιακών τηλεπαρουσιαστών και πολιτικών για ταχύτατους και αποτελεσματικότατους ρυθμούς υλοποίησης του μνημονίου, θα δούμε τον Γιώργο Παπανδρέου και την ηγετική του ομάδα σε μία παράσταση που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει τον τίτλο «ο εκβιασμός των πάντων».
Πως θα παίζεται αυτή η παράσταση;
Αφού θα απολαμβάνουμε πρώτα ένα λογύδριο για την σωτηρία της πατρίδας, θα ακούμε μετά το διά ταύτα… Ήτοι «παίρνουμε αυτό το μέτρο γιατί αν δεν το πάρουμε θα φύγουμε από το ευρώ, θα καταστραφεί η χώρα, θα χαθούν οι καταθέσεις κλπ, κλπ, κλπ. καταστροφικά».
Και …θα παίρνουν νέα μέτρα και δώστου νέα μέτρα και πάλι νέα και πιο μεγάλα νέα μέτρα. Αλλά τα νούμερα δεν θα βγαίνουν, τα ελλείμματα δεν θα μειώνονται, τα spread δεν θα πέφτουν και οι αγορές θα συνεχίσουν να είναι κλειστές.
Γιατί θα συμβεί αυτό;
Μα καλοί μου και αγαπητοί «Σύντροφοι» η πραγματική οικονομία δεν εκβιάζεται!


Το κοινωνικό αγαθό της ασφάλισης ζωής, υγείας, εργασίας, σύνταξης, κλπ, σε λίγο θα αποτελεί παρελθόν και προνόμιο λίγων.

Οι τραπεζοασφαλιστές κάνουν πάρτι, με το κούρεμα των συντάξεων από τον κ. Λοβέρδο.

Το μεγαλύτερο έγκλημα που διενεργείται σ’ αυτή τη δύσκολη φάση, είναι η "στοχευμένη" αποδόμηση του συστήματος της κοινωνικής μας ασφάλισης.

Η προσπάθεια υποκατάστασης της κοινωνικής-δημόσιας ασφάλισης ζωής, υγείας, εργασίας, σύνταξης, κλπ, από την ιδιωτική, κρατάει πολλά χρόνια.

Φαίνεται λοιπόν ότι τα διεθνή φόρα του τραπεζοασφαλιστικού κατεστημένου, βλέπουν πολύ κοντά το στόχο τους, εκμεταλλευόμενα την οικονομική συγκυρία αλλά και με την "συνδρομή" του πολιτικού μας συστήματος, που "περί άλλα τυρβάζει"….

Τα χρήματα είναι πολλά και τα θέλουν.

Λίαν επιεικώς το 30% περίπου του ακαθαρίστου εισοδήματος των εργαζομένων πηγαίνει στην κύρια και επικουρική κοινωνική ασφάλιση[εισφορά εργαζόμενου και εργοδότη]. Αρκετά ψηλά είναι και τα ποσοστά στους ιδιοπασχολούμενους και αυτοασφαλιζόμενους.

Οι όποιες πολιτικές δυνάμεις έρθουν-πολύ σύντομα απ’ ότι φαίνεται-να κυβερνήσουν τη χώρα, πρέπει να έχουν πρώτο θέμα στην ατζέντα τους την διατήρηση, προστασία και εξυγίανση της κοινωνικής ασφάλισης.

Δεν μπορεί η υπουργός και ο υφυπουργός εργασίας και κοινωνικής ασφάλισης, να "τρέχουν" κάθε τόσο στα συνέδρια των μεγαλοασφαλιστών, κάτι συμβαίνει.

Η αξιωματική αντιπολίτευση και τα λοιπά κόμματα γιατί σιωπούν;

Υλικό υπάρχει άφθονο για ν’ αποκαλύψουμε τις προθέσεις τους.

Με καθαρό λόγο, χωρίς κομματικές ιδεοληψίες, χωρίς πολλούς αριθμούς και δύσκολες οικονομικές αναλύσεις, νομίζω ότι μπορεί να ευαισθητοποιηθεί η κοινωνία και κυρίως οι νέοι μας, για το σοβαρό αυτό θέμα.

Πρέπει να υπάρξει μαζική αντίδραση, για να κοπεί η όρεξη στους μπαταξήδες(ιδέ Ασπίς-Πρόνοια,κλπ) του τραπεζοασφαλιστικού (Bancassurance**) συστήματος της ιδιωτικής ασφάλισης.


Στα πλαίσια της ανάπτυξης αυτού του τόπου (όπως την αντιλαμβάνονται οι κυβερνώντες) εντάσσονται εδώ και χρόνια οι ημερίδες. Είναι παλιό το κόλπο από την εποχή που έπρεπε να μοιράζονται τα πακέτα στην σάρκα εκ της σαρκός που αποτελεί και την πλειοψηφία η οποία θέλει να αλλάξει την χώρα με τον κρυστάλλινο. Ο παππούς «ανένδοτος», ο μπαμπάς «σιδερένιος», ο νυν «κρυστάλινος» μετά της δηλώσεις στην ημερίδα «Διεθνούς Διαφάνειας», με θέμα «Κράτος και Διαφθορά». Η δήλωση : «Η διαφάνεια, η αλληλεγγύη και η αξιοκρατία είναι οι αρχές που υπηρετούμε» τον καθιστά αυτομάτως κρυστάλλινα διαφανή μαχητή για την αλληλεγγύη και την αξιοκρατία.

Δεν θα αναρωτηθούμε για τις χαμένες εργατοώρες αυτών των ημερίδων, ούτε για το κόστος, ούτε για το ακροατήριο, ούτε για την ανάλυση του ομιλούντος που είπε πως «οι στρεβλώσεις του θεσμικού συστήματος της χώρας μεταπολιτευτικά και ορισμένοι θεσμοί έπεσαν στα χέρια μικρών ολιγαρχιών εντός ή εκτός του δημοσίου, για να υπηρετήσουν ιδιοτελή συμφέροντα». Αυτά είναι λόγια βραβευμένου σκεπτικιστή, που κατηγόρησε και τις «οφ-σορ» εταιρίες, οι οποίες «διαχειρίζονται πόρους που κλέβονται από τους λαούς». Κι αυτά είναι υψηλά νοήματα γιατί ποιος άραγε έχει αυτές τις εταιρίες και πόσοι πολιτικοί διαθέτουν αμύθητες περιουσίες σε ακίνητα και γι’ αυτό μόνο τρέμουν;

Όμως να ενημερώναμε τον «κρυστάλινο» πως κάποιοι άνθρωποι χωρίς να έχουν ως μοναδική απασχόληση τον παλαμακισμό σε ημερίδες, οργανώθηκαν για να επιβιώσουν από την διαφάνεια, την αλληλεγγύη και την αξιοκρατία του ιδίου και των αξιοκρατικά διαφανών κρυσταλοβολεμένων. Στο Βόλο λοιπόν έφτιαξαν το Δίκτυο Ανταλλαγών και Αλληλεγγύης της Μαγνησίας δημιουργώντας ελπίδα για κάθε εργαζόμενο και όχι απασχολούμενο άνθρωπο. Το εγχείρημα είναι πραγματικά μια πρωτοπορία που αν γινόταν πράξη θα απάλλασσε την ανθρωπότητα από πολλά. Μπορείτε να ενημερωθείτε στην ιστοσελίδα τους. Όμως υπάρχουν και κάποιοι κίνδυνοι διότι το ίδιο έγινε και στην ταλαιπωρημένη Αργεντινή όπου χάνοντας τζίρο οι εταιρείες διέλυσαν αυτή την αυτοοργάνωση των ανθρώπων που θέλησαν να απαλλαγούν από τα πλοκάμια πουλημένων πολιτικών και ΔΝΤ.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος διότι θα το διαλύσει η πλειοψηφία που θέλει να αλλάξει την χώρα μαζί με τον κρυστάλλινο. Αυτό θα γίνει διότι στο δίκτυο ανταλλαγών δεν έχουν θέση οι απασχολούμενοι, αλλά οι εργαζόμενοι. Οι απασχολούμενοι λοιπόν στην Ελλάδα που ονομάζονται και δημόσιοι υπάλληλοι τι θα κάνουν σε μια τέτοια κατάσταση; Τι θα ανταλλάσσουν; Τα παλαμάκια στους κρατούντες ή την 37,5ωρη εβδομαδιαία απασχόληση τους; Τι να ανταλλάξουν; Την συμπεριφορά, την κατάχρηση εξουσίας, την αλαζονεία ή την μονιμότητα; Για να καταλάβουμε, το σύστημα της Μαγνησίας μηδενίζει αυτόματα την εξουσία της σφραγίδας των απασχολούμενων και την τοκογλυφία των πυλώνων της δημοκτατορίας που λέγονται τράπεζες. Σε καθεστώτα σαν της σημερινής Ελλάδας που οι σφραγιδοφόροι απασχολούμενοι είναι υπετριπλάσιοι από τους εργαζόμενους τα αποτελέσματα είναι αυτά που βιώνουμε σήμερα. Γι’ αυτόν τον λόγο οι κρυσταλλοβολεμένοι απασχολούμενοι του σοσιαλιστικού κινήματος θα λυσάξουν κατά του κινήματος της Μαγνησίας.

Ο φόβος και μόνο να φύγει εκτός συνόρων της Μαγνησίας το « εργάζομαι για να επιβιώσω και όχι σφραγίζω για να υφίσταμαι», έκανε ήδη τα κρυσταλλοπαπαγαλάκια να χαρακτηρίζουν γραφικό το εγχείρημα. Αυτός όμως είναι ο ρόλος του σφραγιδοφόρου στρατού του κρυστάλλινου και της παρέας του. Να προσπαθούν να ξεχάσουμε την έννοια των λέξεων. Διότι Κίνημα στην Μαγνησία, Κίνημα και το σοσιαλιστικό. Μόνο σε μία λέξη δεν αλλάζει το νόημα όταν προφέρεται από τα χείλη του παλαμακιζομένου: Η διαφάνεια. Αυτή τον καθιστά αυτόματα Κρυστάλλινο, μα όχι διαμαντένιο. Γνωρίζει και αυτός και ο στρατός του ότι σε μία υποτιθέμενη, μα όχι ανέφικτη πτώση, όσο όγκο και ύψος να έχουν, αναπόφευκτα θα θρυμματιστούν.



  • "Ανταλλάσσει" το χρέος, με ξεπούλημα της δημόσιας γης και περιουσίας, μέσω ομολόγων...!
Γράφει η Εύα Γιαννοπούλου
φοιτήτρια Νομικής Αθηνών

"Ανάσα" ονομάζει η Κυβέρνηση του Γιώργου τον επερχόμενο "ρόγχο" της Χώρας. Προετοιμάζει δε, το έδαφος για την εφαρμογή του άρθρου 14 παρ.5 του Μνημονίου.

Φαίνεται ότι καθώς η χώρα βυθίζεται οικονομικά, αντί να ευεργετείται από τον δανεισμό,--ακόμη και του μνημονίου--, αλυσοδένεται ακόμη περισσότερο.

Ο Πρωθυπουργός, με τις αποτυχημένες επιλογές του έφτασε στο αμήν και αποφάσισε να ξεφορτωθεί μέρος του χρέους ξεπουλώντας κομμάτια της Δημόσιας γης!!!

Το αλισβερίσι της διαγραφής μέρους του χρέους με την πώληση κρατικών ακινήτων έχει αναλάβει ο κ. Παπακωνσταντίνου, και είναι σχετικά απλό:
Ό ξένος επενδυτής που έχει βάλει στόχο να αγοράσει ένα "συγκεκριμένο" και "ευαίσθητο" κομμάτι Ελληνικού εδάφους δεν θα πληρώσει τοις μετρητοίς, αλλά θα αγοράσει ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου.

Και με την απαξίωση της Ελλάδας στις διεθνείς αγορές αλλά και την εμφανή αδυναμία της, να ανταποκριθεί έγκαιρα στις οικονομικές απαιτήσεις των δανειστών της, οι ξένοι επενδυτές τα ομόλογα θα τα αποκτούν "κουρεμένα" και κατά πολύ χαμηλότερα της ονομαστικής τους αξίας....

Αυτά τα ομόλογα λοιπόν, θα τα ανταλλάξουν με το ακίνητο του Δημοσίου ή κομμάτι γης πού έχουν "βάλει στο μάτι"!

Και χωρίς καμία επιφύλαξη πλεόν γίνεται κατανοητό ότι η χώρα έχει ξεπουληθεί στην κυριολεξία, καθώς αρχίζει δειλά η περιφορά της εδαφικής κυριαρχίας της από κεφαλαιούχο σε κεφαλαιούχο.

Μέσα, λοιπόν, σε όλη αυτή την απέλπιδη προσπάθεια του Πρωθυπουργού να εξέλθει από το χρέος, ο μέσος νους δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί:

- Πώς είναι δυνατόν ο δανεισμός, αντί να συνεφέρει και να διευκολύνει την βιωσιμότητα και ανάπτυξη της χώρας, κατάφερε μέσα σε 1 μόλις χρόνο να τη συντρίψει οικονομικά και εδαφικά;

- Γιατί ο Γιώργος ανέμενε στωικά την εκτόξευση των spreads στα ύψη, για να δανειστεί;

- Ποιος οφειλέτης επιλέγει το υψηλότερο δυνατό επιτόκιο έναντι του χαμηλού και εν γένει τις πιο αντίξοες συνθήκες και ορους δανεισμού;

Είναι πλέον τόσο οφθαλμοφανές ότι οι Έλληνες δεν εξέλεξαν Πρωθυπουργό, αλλά έναν εντολοδόχο του ξένου μεγάλου κεφαλαίου, ένα "πιστό σκυλί" που θα υπάκουε στο χτύπημα των χεριών της Τροικας, που καταντάει αφελές να τον αποκαλούμε "ηγέτη".

Με μια "υπόγεια" καλοσχεδιασμένη πολιτική που αντιστοιχούσε σε μία ανεύθυνη ρήση "λεφτά υπάρχουν", γιά να εξασφαλιστεί σε βάθος χρόνου, η Εθνική προδοσία του, την υπέγραψε κιόλας!!

Έκκληση για οικονομική βοήθεια, μνημόνιο, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, όλα προσχεδιασμένα, λοιπόν, όπως δήλωσε ξεκάθαρα και ο ίδιος ο "φιλαράκος" του Γιώργου, Straus Kahn.

Κρίμα να μην μπορεί να πεί κάποιος, σε όλους τους προγόνους μας, που πέθαναν για την ανεξαρτησία και την αυτονομία αυτής της χώρας, ότι όλες τους τις θυσίες τις έκαναν για να έχει ένας Γιώργος, ως Πρωθυπουργός, μια μέρα στα χέρια του, εδάφη ποτισμένα με αίμα, γιά να ξεπουλάει...!


«H ικανότητα μένει άχρηστη, χωρίς ευκαιρία…», έχει πει ο Ναπολέων ακουμπώντας ευαίσθητες χορδές του Βαγγέλη Βενιζέλου και του Ανδρέα Λοβέρδου.

Οι δύο πρώην συνοδοιπόροι απαιτούν σήμερα-όχι αύριο-να πάρουν τον μουτζούρη στα χέρια τους. Οφείλουμε τουλάχιστο να τους αναγνωρίσουμε γενναιότητα, σε μια συγκυρία που δεν υπάρχει υπερπροσφορά υποψήφιων πρωθυπουργών.

Ο Σαμαράς τρέμει την ιδέα των εκλογών και κρύβεται πίσω από τον Μιχελάκη, ο Καρατζαφέρης και η Ντόρα ζητούν συγκυβέρνηση για να διαχυθούν οι ευθύνες, η χαοτική Παπαρήγα περισσότερο χάος, ο ωραιοπαθής Τσίπρας στασίδι για να εκφωνεί δεκάρικους.

Όπως όλα δείχνουν οι Λοβέρδος και Βενιζέλος, δεν θα αργήσουν να πάρουν την ευκαιρία που ζητάνε από τους πολίτες που τους σφάζουν σαν αρνιά εισαγόμενοι δολοφόνοι στο κέντρο της Αθήνας και στη συνέχεια βγαίνει ο Μάικλ Τζάκσον Καμίνης-άλλη μια σπουδαία ανακάλυψη του κυνηγού ταλέντων Γ. Παπανδρέου-να ζητήσει τα ρέστα από το θύμα.

Οι δύο συνταγματολόγοι και συνήγοροι του Άκη Τσοχατζόπουλου-ο Βαγγέλης υπήρξε και «γείτονάς» του επί της οδού Διον. Αρεοπαγίτου- στη περίφημη Εξεταστική για τα Εξοπλιστικά, στη διάρκεια της οποίας κατασπάραξαν ένα γραφικό Τραγάκη -τον οποίο ο αργόσυρτος Καραμανλής είχε τοποθετήσει επικεφαλής της Επιτροπής-καλά θα κάνουν να γνωρίζουν προς τα πού θα οδηγήσουν τη χώρα.

Είναι ακριβώς αυτό το εφιαλτικό έλλειμμα ηγετικής (και πολιτικής) επάρκειας που χαρακτηρίζει και τον σημερινό συμβιβασμένο πρωθυπουργό.

Έναν φοβισμένο, άρα ακυρωμένο ηγέτη. Ο Παπανδρέου υποσχέθηκε προεκλογικά ότι θα βάλει τέλος στην ανομία και τη διαπλοκή. Η υπόσχεσή του αποδείχθηκε εξίσου πειστική με όρκο της Ελεονώρας Μελέτη, ότι δεν θα φορέσει ξανά ανοιχτό ντεκολτέ.

Το είδαμε στην περίφημη Εξεταστική για την Siemens, όπου ο παρήλασαν ένας μετά τον άλλον οι ένοχοι και στη συνέχεια αφέθηκαν στην πασαρέλα της ατιμωρησίας να συνεχίσουν το έργο της βουλιμικής λεηλασίας αυτής της χώρας.

Ένας πρωθυπουργός που δεν τόλμησε να οδηγήσει σηκωτούς στην Ελλάδα τους Χριστοφοράκου και Καραβέλα, εξαντλώντας τις δυνατότητες της ΕΥΠ στο να παρακολουθεί τα κινητά και σταθερά τηλέφωνα των πολιτών.

Ο Παπανδρέου που υποστήριζε ότι «λεφτά υπάρχουν» την ίδια ώρα συνομιλούσε με το ΔΝΤ για δανεικά.

Είναι ο ίδιος ηγέτης που έκανε, αλά Καραμανλή, έναν αγχωμένο μεταμεσονύχτιο ανασχηματισμό δίνοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πρόσωπα όπως ο Γερουλάνος ο οποίος στελέχωσε τις θέσεις- κλειδιά των διεφθαρμένων Οργανισμών του Δημοσίου με σύμβουλο τον πρώην εργοδότη του.

Κάτι σαν εκείνο το φοβερό δάνειο που είχε πάρει ο Πέτρος Δούκας από τη Citibank, της οποίας υπήρξε στέλεχος, τους πρώτους μήνες της κυβέρνησης Καραμανλή.

Ο Παπανδρέου που ανέθεσε την σωτηρία της Εθνικής Οικονομίας, σ ένα αμούστακο παληκάρι, τον Γ. Παπακωνσταντίνου, τοποθετώντας δίπλα του τον Καπελέρη για να του κάνει τονωτικές ενέσεις βαρβατίλας, με αποτέλεσμα οι δυό τους να γίνουν το λατρεμένο δίδυμο των πάσης φύσεως φοροφυγάδων.

Ο Παπανδρέου που έβλεπε τον Καραμανλή να σαπίζει πολιτικά στο Μέγαρο Μαξίμου και τα σκουλήκια της διαπλοκής να του κεντάνε τρύπες στην πρωθυπουργική του γύμνια, προφανώς λησμόνησε πολύ νωρίς το βούρκο της λαικής απαξίωσης στην οποία βούτηξε ο απελπισμένος πρώην πρωθυπουργός.

Ένας μοιραίος και άβουλος πρωθυπουργός που επέτρεπε στον Σουφλιά, τον Αλογοσκούφη, τον Πάκη, τον Αβραμόπουλο, τον Στυλανίδη, τη Ντόρα και το υπόλοιπο άναρχο μπουλούκι να κάνουν ότι τους καπνίσει αρκεί να τον αφήνουν απερίσπαστο στις γαστριμαργικές του επιδόσεις.

Ήθελα να πω στον Βαγγέλη Βενιζέλο, ότι το να μιλάει διαρκώς με φόντο τις «κλάρες» των Ενόπλων Δυνάμεων, δεν πείθει κανέναν για την ηγετική του στιβαρότητα. Ούτε η σύνταξη τυποκτόνων Νόμων είναι ικανή να του εξασφαλίσει πολιτική μακροβιότητα στην εξουσία.

Ήθελα να πως στον Ανδρέα Λοβέρδο πως εύκολα θα καταντήσει σαν τον φοβισμένο Γιώργο Πρωθυπουργό, εάν, σε περίπτωση που ο λαός του εμπιστευθεί την ηγεσία, εκείνος αποδειχθεί υπηρέτης των συμφερόντων που του έστρωσαν το κόκκινο χαλί της πολιτικής του autobahnen.

To ζήτημα δεν είναι να τους δοθεί η ευκαιρία αλλά να μπορέσουν ν αφήσουν το σημάδι τους στην Ιστορία.

Θα τους συγχωρούσαμε μάλιστα και μια αυθάδεια, σαν εκείνη του Τσώρτσιλ, που είπε το 1948: Εχω τη γνώμη ότι θα ήταν καλύτερο τα κόμματα να άφηναν το παρελθόν στην Ιστορία, πολύ περισσότερο γιατί προτίθεμαι να γράψω εγώ αυτήν την Ιστορία…

simitis-loiberdos.jpg

Οι κουκουλοφόροι, με την συνοδεία των ΜΑΤ προωθούνται στο... Σύνταγμα!
  • Το παρακράτος είναι εδώ, ενωμένο δυνατό!!! Αυτό θα πρέπει να είναι το σύνθημα του Γιώργου Παπανδρέου -του υπερήφανου αντεξουσιαστή- στις επόμενες εκλογές

Η πορεία των πολιτών προς το Σύνταγμα "απειλείται" με διάσπαση (το ζητούμενο είναι να μην φτάσει ο μεγάλος όγκος της πορείας στο Σύνταγμα) λόγω "συμπλοκών" των ΜΑΤ με τους (πάντα) αγνώστους κουκουλοφόρους... Το σενάριο εξελίσσεται ομαλά και χωρίς καμία απολύτως αλλαγή από τα παράκεντρα που στοχεύουν στην μείωση του αγώνα των πολιτών.

"Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου", δηλαδή. Αφού οι "πρόθυμοι" του καθεστώτος έχουν πάντα έτοιμες τις μολότοφ, αφού είναι πάντα έτοιμοι να χορέψουν ένα "βαλς της ντροπής" με τους άνδρες των ΜΑΤ, οι οποίοι φρόντισαν να περικυκλώσουν το Κοινοβούλιο για να το προστατεύσουν από τους πολίτες!!!

Τα καθεστώτα πάντα βασίζονται στον φόβο και πάντα φροντίζουν να τον καλλιεργούν στους λαούς, για να μπορούν να επιβάλλονται. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και σήμερα, υπό το στυγνό ανθελληνικό καθεστώς της οικονομικής (και όχι μόνο) δικτατορίας του Γιώργου Παπανδρέου. Οι πολίτες ζητούν την ελευθερία τους, το δικαίωμά τους να ζήσουν και όχι να μεταβληθούν σε μηχανές παραγωγής κέρδους των φίλων του πρωθυπουργού. Το καθεστώς έριξε στο δρόμο τους "χρήσιμους ηλίθιους" (κάποια στιγμή θα πρέπει οι πολίτες να αναλάβουν την "κοινωνικοποίηση" των άθλιων χειραγωγούμενων του καθεστώτος) προκειμένου να σπείρουν τον τρόμο.

Συμβουλή προς κυβερνώντες: Ενίοτε ο τρόμος φέρνει στροφή 180 μοιρών... Προσέξτε το καλά αυτό. Γιατί τότε οι παρακρατικοί που χρησιμοποιείτε, θα χρησιμοποιήσουν τα δικά σας κεφάλια για το "δημοκρατικό" τους άλλοθι... Μην παίζετε με την φωτιά, γιατί το πιθανότερο (αν όχι απολύτως βέβαιο) είναι πως θα σας "κάψει"... Όσο για τους κουκουλοφόρους που για μία ακόμη φορά προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τους πολίτες, καλό θα ήταν να ξέρουν κι αυτοί πως πλησιάζουν στο τέρμα της "διαδρομής" τους...

Κωνσταντίνος


Σύνταγμα 11/05/11 - 13:34


Μας έλεγαν θα νικήσετε, όταν υποταχθείτε…

Υποταχθήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη…

Και οι πλέον δύσπιστοι θα έχουν πλέον …..πειστεί, ότι το περιώνυμο μνημόνιο δεν ήταν ένα πρόγραμμα σωτηρίας της Ελλάδος.

Αντιθέτως, ο αποκλειστικός του στόχος ήταν να διασώσει τους δανειστές μας, τις ευρωπαϊκές και δευτερευόντως τις ελληνικές τράπεζες.

Η σωτηρία της Ελλάδος μπορεί να προέκυπτε ως….παρενέργεια!

Ένα χρόνο μετά, με εξαίρεση τις ξένες τράπεζες που πρόλαβαν να ξεφορτωθούν ελληνικά ομόλογα και τους κερδοσκόπους που θησαύρισαν από τα spreads και τα cds, οι άλλοι είναι χαμένοι. Το δε μνημόνιο έχει περάσει στη συνείδηση της κοινής γνώμης (και όχι μόνο της ελληνικής) ως μια παταγώδης αποτυχία, ένα παράδειγμα προς αποφυγή, μια καταστροφική συνταγή.

Για αυτό και οι επόμενες …εκδοχές του ήταν βελτιωμένες.

Η Ιρλανδία δέχθηκε μεν τη βοήθεια, αρνήθηκε όμως την αύξηση της φορολογίας.

Η Πορτογαλία συμφώνησε ένα πολύ ηπιότερο, πάντα σε σχέση με το ελληνικό, μνημόνιο.

Ακόμα και σε εμάς, που δεχθήκαμε αδιαμαρτύρητα τους επαχθέστατους όρους, μας προσφέρθηκε ως αντίδωρο παρηγοριάς μια …επιμήκυνση με ελαφρώς μειωμένο επιτόκιο.

Σε χειρότερη κατάσταση

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση απ’ ότι ήταν πέρυσι. Και με σαφώς λιγότερα διαπραγματευτικά μέσα.

Οι κύριοι Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου απώλεσαν την αίγλη τους ως …δεινοί διαπραγματευτές και …..αποτελεσματικοί τεχνοκράτες, ενώ η κυβέρνηση ως σύνολο βούλιαξε στα προβλήματα που δημιούργησε.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να βγει στις αγορές το 2012 (παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του υπουργού Οικονομικών) και ως εκ τούτου υπάρχει ανάγκη πρόσθετου δανεισμού.

Αυτό σημαίνει νέο μνημόνιο και νέα επώδυνα μέτρα, με παράλληλη υποθήκευση της χώρας.

Επειδή, όμως, οι Ευρωπαίοι δεν εμπιστεύονται πλέον τον κ. Παπανδρέου, ενώ βλέπουν ότι το αντιμνημονιακό ρεύμα ενισχύεται στην κοινωνία, απαιτούν ευρύτερη στήριξη.

Και προφανώς δεν εννοούν την κα. Μπακογιάννη και τον κ. Καρατζαφέρη. Αυτοί θεωρούνται δεδομένοι.

O Αντώνης Σαμαράς τους απασχολεί.

Και γιατί κόπτονται τόσο πολύ για τη στήριξη του Σαμαρά;

Πρώτον, γιατί έχουν πειστεί ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν μπορεί μόνη της. Και δεν επαρκούν τα εξαπτέρυγα.

Δεύτερον, γιατί η αντιμνημονιακή γραμμή του Σαμαρά «χαλάει» την συνταγή. Στέλνει λάθος… μηνύματα. Αν το μνημόνιο εγκαταλειφθεί στην Ελλάδα, τότε δεν θα μπορέσει να εφαρμοστεί πουθενά αλλού!

Τι θα απογίνουν όλοι αυτοί οι σωτήρες; Επί πλέον η Ευρώπη μέχρι το 2013 μένει χωρίς μηχανισμό διαχείρισης κρίσεων.

Το διακύβευμα είναι υψηλό!

Να γιατί οι δημοσκοπήσεις αναδεικνύουν εννεακομματική βουλή..

Να γιατί τα σενάρια για δήθεν εθνική συνεννόηση...

Να γιατί τα χαμηλά ποσοστά της Ν.Δ. (ενώ οι θέσεις της απηχούν την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος),

Να γιατί ο «μπαμπούλας» της ακυβερνησίας, σε περίπτωση πρόωρων εκλογών.

Να γιατί τα εκβιαστικά διλήμματα.

Για να πει ο Σαμαράς το ναι και να τελειώσει η ιστορία.

Έχουν μάλιστα και το επιχείρημα: το αντιπολιτευόμενο κόμμα της Πορτογαλίας συμφώνησε στα μέτρα εν μέσω προεκλογικής περιόδου. Βέβαια, συμφώνησε στα μέτρα, αλλά έχασε το προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις!

Ποια πρέπει να είναι η απάντηση του Αντώνη Σαμαρά;

Στην Ελλάδα, εδώ και χιλιάδες χρόνια, τις απαντήσεις τις δίνουν οι Ποιητές μας:

«Μας έλεγαν θα νικήσετε, όταν υποταχθείτε…

Υποταχθήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη…»

Κώστας Ροδινός

Με την κλασική και δοκιμασμένη από το πρόσφατο και απώτερο παρελθόν μέθοδο, τα ΜΑΤ έσπασαν πριν από λίγο την μεγάλη πορεία στο Σύνταγμα. Κάποιοι πέταξαν όπως και στις άλλες πορείες μπουκάλια στα ΜΑΤ, αυτά επιτέθηκαν με χημικά και διέλυσαν την πορεία στο ύψος της Μεγάλης Βρετάνιας. Ακριβώς όπως και την προηγούμενη φορά.

Αυτή την ώρα συνεχίζεται η ρήψη χημικών ενώ έξω από την Βουλή παραμένουν λίγες εκατοντάδες άτομα.


Πάνω στον εκνευρισμό μας για όλα αυτά που συμβαίνουν, γινόμαστε εύκολα θύματα της προπαγάνδας του καθεστώτος και τα βάζουμε με λάθος στόχους. Και όσο επιλέγουμε λάθος στόχους, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Όχι ότι οι βουλευτές είναι άμοιροι των ευθυνών τους, αλλά ότι δεν πρέπει να είναι αυτοί ο κύριος στόχος για την πορεία που έχει πάρει η χώρα. Εξηγούμαστε αμέσως και παρακαλούμε να δώσετε προσοχή.

Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας. Ελάτε σας παρακαλούμε στη θέση του βουλευτή. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι εσείς ο αναγνώστης, είστε ένας βουλευτής ενός οποιουδήποτε από τα ελληνικά κόμματα. Παίρνετε μια καλή αποζημίωση, έχετε προοπτική να γίνετε υπουργός, έχετε δωρεάν υπαλλήλους που σας υπηρετούν, μπορείτε να κάνετε και να λέτε οτιδήποτε έχοντας ασυλία, έχετε δωρεάν αυτοκίνητα, οδηγό και ασφάλεια, έχετε ένα σωρό προνομίες, διορίζετε στη Βουλή και όχι μόνο συγγενικά σας πρόσωπα, διορίζετε στο δημόσιο την εκλογική σας πελατεία, έχετε επαφές με οικονομικούς παράγοντες και χρηματοδότες, προβολή από τα ΜΜΕ, κάνετε ένα σωρό επικερδή κονέ και προετοιμάζετε και το έδαφος για τα παιδιά σας και σας ρωτάμε:….

Θα θέλατε να τα χάσετε όλα αυτά και πολλά άλλα πλεονεκτήματα που δίνει η βουλευτική ιδιότητα;

Σας ρωτάμε να το σκεφτείτε και να απαντήσετε μόνο στον εαυτό σας, όχι δημόσια, με το χέρι στην καρδιά. Εμείς πιστεύουμε ότι κανείς «λογικός» άνθρωπος δεν θα ήθελε να χάσει αυτές τις απολαύσεις. Ο κάθε βουλευτής λοιπόν τα σκέφτεται όλα αυτά και δεν θέλει να τα χάσει.

Ο βουλευτής ζει με τέσσερα άγχη και αν του διώξεις αυτά τα άγχη, τότε αλλάζεις τη μορφή της Δημοκρατίας και την πορεία της χώρας. Τόσο απλά.

1) Το πρώτο άγχος του είναι μήπως γίνουν ξαφνικά εκλογές και χάσει τη βουλευτική του έδρα. Αν μάλιστα οι εκλογές γίνουν εξ αιτίας του ίδιου γιατί δεν ψήφισε κατά συνείδηση ένα νομοσχέδιο, τότε ακόμα χειρότερα. Εξαφανίζεται. Ούτε που το σκέφτεται.

2) Το δεύτερο άγχος του είναι αν θα τον χρίσει ο αρχηγός ξανά υποψήφιο. Αν πέσει στη δυσμένεια του αρχηγού μπορεί και να μην είναι στις επόμενες λίστες. Επομένως ότι πει ο αρχηγός είναι νόμος.

3) Το τρίτο άγχος του είναι αν θα επανεκλεγεί. Για να το καταφέρει αυτό, θα πρέπει να έχει κάνει διορισμούς και διάφορα άλλα ρουσφέτια, θα πρέπει να είναι προβεβλημένος από τα ΜΜΕ και θα πρέπει να έχει χρηματοδότες που θα χρηματοδοτήσουν τον προεκλογικό του αγώνα και

4) Το τέταρτο άγχος του είναι αν θα υπουργοποιηθεί, κάτι που θα τον ανεβάσει πολιτικά και θα ενισχύσει τη συνεχή παρουσία του στον κοινοβουλευτικό βίο.

Ποιές είναι οι λύσεις για τα άγχη αυτά;;

1) Θα πρέπει να υπάρχει σταθερός χρόνος εκλογών, ώστε να φύγει αυτό το άγχος και κυρίως να μην κινδυνεύει να πέσει η κυβέρνηση κάθε στιγμή αν, έστω και ένας βουλευτής καταψηφίσει ένα νομοσχέδιο.

2) Να μην εξαρτάται η διαγραφή του και το αν θα είναι ξανά υποψήφιος βουλευτής από τη βούληση του αρχηγού, αλλά το νέο χρίσμα θα πρέπει να δίνεται έπειτα από προκριματικές εκλογές από την κομματική κοινωνική βάση της περιφέρειάς του. Έτσι ο κάθε βουλευτής, υπακούοντας στη συνείδησή του, θα μπορεί να πάει κόντρα ακόμα και στον αρχηγό του, πράγμα που θεωρείται αυτονόητο για σύγχρονα κράτη.

3) Το άγχος της επανεκλογής, αφού θα ισχύουν τα δύο πρώτα, θα εξαρτάται αποκλειστικά από τη σωστή δουλειά του ως βουλευτή κατά τη διάρκεια της θητείας του. Επομένως η επανεκλογή του θα εξαρτάται από την προσφορά του στην πατρίδα και στην περιφέρεια που τον εξέλεξε.

4) Το άγχος της υπουργοποίησης λύεται με το διαχωρισμό εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας. Έτσι ο κάθε βουλευτής θα γνωρίζει ότι για τη θητεία που έχει εκλεγεί δεν μπορεί να γίνει υπουργός και επομένως δεν οφείλει να είναι πειθήνιο όργανο του κάθε αρχηγού.

Βλέπουμε λοιπόν ότι δεν είναι ο βουλευτής αυτός που φταίει, αλλά οι θεσμοί μέσα στους οποίους δουλεύει. Αντί να είναι αντιπρόσωπος των ψηφοφόρων του, το σύστημα τον μετατρέπει σε υπάλληλο του αρχηγού και των συμφερόντων που κρύβονται πίσω του, διαφορετικά αποβάλλεται από το σύστημα.

Άρα ο στόχος μας πρέπει να είναι η αλλαγή αυτού του αυταρχικού αρχηγοκεντρικού συστήματος που παράγει πειθήνιους βουλευτές και όχι οι ίδιοι οι πειθήνιοι βουλευτές και μπράβο σε όσους έχουν τη δύναμη να πουν όχι και να διαγραφούν.

Είναι Τιτάνες και δεν το έχουμε πάρει είδηση. Και το χειρότερο, δεν τους δίνουμε ούτε σημασία.

Μήπως έχουμε κομματικές παρωπίδες αδέρφια;


Μετά από δώδεκα μήνες Μνημονίου σύσσωμοι οι πολιτικοί της χώρας αρνούνται να δουν το προφανές. Το Μνημόνιο δεν εφαρμόζεται, ή μάλλον εφαρμόζονται μόνο εκείνα τα μέτρα που έχουν εισπρακτικό χαρακτήρα.

Την ίδια στιγμή οι σπατάλες των φόρων που πληρώνει ο ιδιωτικός τομέας, επί των υπεραξιών που δημιουργεί με τον ιδρώτα και το μόχθο του ο εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα, συνεχίζονται αμείωτες.

Η προφανής και πρωτοφανής αδιαφορία των πολιτικών να προσπαθήσουν να βγάλουν τη χώρα από την κρίση είναι πλέον αντιληπτή από το σύνολο του Ελληνικού Λαού. Φαίνεται στις δημοσκοπήσεις που δίνουν μικρότερη από 55% την αποδοχή του συνόλου των κομμάτων με παρουσία στη βουλή. Δυστυχώς οι πολιτικοί μας προφασιζόμενοι τη μη-διατάραξη των “κεκτημένων” των κομματικών στρατών τους που εκπροσωπούνται από τους συνδικαλιστές, καθυστέρησαν έναν ολόκληρο χρόνο για να συρρικνώσουν το Ελληνικό Δημόσιο, να απελευθερώσουν τα κλειστά επαγγέλματα, και να απεμπλέξουν την αγορά από το στραγγαλισμό που της επιφέρει η Σοβιετικού τύπου εμπλοκή του κράτους σε αδειοδότηση και έλεγχο κάθε δραστηριότητας του ιδιωτικού τομέα, με βάση μάλιστα βυζαντινοπρεπείς κανόνες και την απαραίτητη αλληλοαναιρούμενη νομοθεσία.

Η πολυπόθητη ανάπτυξη δεν απαιτεί καμιά περίπλοκη συνταγή κύριοι πολιτικοί. Απαιτεί απλά να σταματήσετε να ανακατεύετε το Δημόσιο σε κάθε παραμικρή κίνηση που κάνει ο ιδιωτικός τομέας, και να αφήσετε τον υγιή ανταγωνισμό να κάνει τη δουλειά του.

Αυτό είναι όλο!

“Κάτω τα χέρια” λέγεται!

Οπουδήποτε εμπλέκεται το δημόσιο (δηλαδή παντού) δημιουργούνται εστίες διαφθοράς, χρηματισμών, μικρών ή μεγάλων καθυστερήσεων, πρόσθετου κόστους, και φυσικά το παρεπόμενο όλων των παραπάνω: απώλεια της ανταγωνιστικότητας.

Μετά από ένα χρόνο Μνημόνιο είμαι πιο απαισιόδοξος από όσο ήμουν όταν ξεκίνησε. Εξηγώ: όταν ξεκίνησε, η προοπτική ήταν ότι θα απελευθέρωνε την οικονομία και θα της επέτρεπε να ιαθεί, επουλώνοντας μόνη της τα τραύματα από 35 χρόνια παρασιτοκρατίας.

Στον ένα χρόνο που πέρασε τίποτε από όσα έπρεπε να γίνουν άμεσα δεν έγινε. Ούτε καν οι μετατάξεις στον ΟΣΕ, ούτε το κλείσιμο των 121 οργανισμών χωρίς αντικείμενο που όμως έχουν δημοσίους υπαλλήλους αλλά δεν έχουν γραφεία ή δραστηριότητα, ούτε η διακοπή πληρωμής συντάξεων σε 60.000 νεκρούς (συγγνώμη βρήκαν καμιά διακοσοπενηνταριά νεκρούς που εισπράττουν ακόμη σύνταξη, ψάχνοντας εκείνους που φαίνονταν γεννημένοι πριν το 1921, σε πέντε-έξι δήμους μόνο που έψαξαν, ενώ για τους κάτω των ενενήντα ετών που λογικά είναι η πλειοψηφία το πλιάτσικο συνεχίζεται ακάθεκτο). Οι οικονομικές πληγές συνεχίζουν να αιμορραγούν στο ρυθμό των 66 εκατομμυρίων ευρώ περισσότερα από όσα εισπράττει το κράτος καθημερινά! Κάθε μέρα! Και οι πολιτικοί σφυρίζουν αδιάφορα!

Μήπως έχουν κάτι άλλο στο νου τους, κάποια πηγή εσόδων που δεν φανταζόμαστε, που θα χρησιμοποιήσουν όταν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας πάψουν να τους δανείζουν;

Φοβάμαι πως ναι...

Μα θα πει κάποιος φίλος αναγνώστης, και λογικά, πού θα βρεθούν λεφτά τώρα πλέον;

Θα μου πει ότι το πολιτικό κατεστημένο των τελευταίων 35 ετών απέσπασε από τον Έλληνα τα όσα χρήματα είχε βάλει στην άκρη στο ασφαλιστικό ταμείο του με εισφορές δεκαετιών. Τα πήρε και τα έβαλε άτοκα σε τράπεζες ημετέρων, όταν ο πληθωρισμός έτρεχε με 25% ετησίως. Μετά τα υπόλοιπα τα χάρισε ως “κοινωνικές συντάξεις” σε αναξιοπαθούντες τυφλούς οδηγούς λεωφορείων, παραπληγικές γυμνάστριες, και κάθε είδους “φίλιους” ψηφοφόρους. Ό,τι έμεινε τοποθετήθηκε στην κλοπή του Χρηματιστηρίου με εντολές της πολιτικής ηγεσίας, και τα τελευταία ψίχουλα τα αποτελείωσαν με τα “δομημένα” ομόλογα. Τόσο καλά “δομημένα” που με την έκδοσή τους έχασαν το 50% της αξίας των. Τα τρέχοντα έσοδα φρόντισαν να εξαντλούνται με προμήθειες του συστήματος υγείας σε απίστευτα υψηλές τιμές. Δεν έχει άλλα χρήματα εκεί.

Μετά θα μου πει ο φίλος, ό,τι ρευστό προς επένδυση του Έλληνα υπήρχε, φαγώθηκε στο ξέφραγο αμπέλι της “Μεγάλης Χρηματιστηριακής Απάτης” της δεκαετίας του ‘90 με τη συναίνεση, “φίλια προπαγάνδα” και καθοδήγηση των τότε κυβερνήσεων. Και τα υπόλοιπα που έχουν οι Έλληνες στην άκρη για “ώρα ανάγκης” σε αποταμιεύσεις (220 δισ. ευρώ), ήδη εξαντλούνται με ρυθμό 30-40 δισ. ευρώ μείωση καταθέσεων στους τελευταίους 12 μήνες, γιατί οι Έλληνες τρώνε από τα έτοιμα, πληρώνουν περαιώσεις από τα έτοιμα, πληρώνουν έκτακτες εισφορές από τα έτοιμα, πληρώνουν ένα ευρώ φόρο στο λίτρο της βενζίνης από τα έτοιμα, πληρώνουν τεράστια τέλη κυκλοφορίας και υπέρογκα διόδια από πάνω όταν χρησιμοποιούν τους δρόμους που πλήρωσαν και ακόμη δεν φτιάχτηκαν, και ο ρυθμός εξάντλησης των καταθέσεων αυξάνεται, ενώ ο τραπεζικός τομέας βρίσκεται σε πιστωτική συρρίκνωση διότι δεν έχει πρόσβαση στη διατραπεζική ελέω κράτους. Και δίκιο θα έχει.

Θα πει τέλος, ο φίλος αναγνώστης, ότι οι επιχειρήσεις έχουν ήδη υποστεί ύφεση 12%-15% τη χρονιά που πέρασε, και η κερδοφορία τους που θα μπορούσε να αποφέρει φόρους εξανεμίστηκε. Μη ξεχνάμε πως το 6,5% ύφεση αφορά το συνολικό μέγεθος της οικονομίας, ενώ το 50% που αφορά το Δημόσιο δεν έχει υποστεί σημαντικές μειώσεις που να μην υπερκεράστηκαν με πλαστές υπερωρίες ή προαγωγές ολόκληρων οργανισμών. Άρα την ύφεση την έφαγε όλη κατακούτελα ο ιδιωτικός τομέας. Και δίκιο θα έχει.

Αυτό που φοβάμαι όμως είναι πως οι πολιτικοί της χώρας έχουν κάτι άλλο στο νου τους τώρα. Το δημόσιο και τις σπατάλες του απέδειξαν μετά από ένα ολόκληρο χρόνο απραξίας πως δεν θα τα μειώσουν, και την αγορά δεν θα την απελευθερώσουν από τη μέγκενη του δημοσίου, ούτε τα κλειστά επαγγέλματα θα ανοίξουν.

Φοβάμαι πως τα πρώτα δείγματα φαίνονται στην πρόθεση της κυβέρνησης να αυξήσει τις αντικειμενικές πάνω από τις εμπορικές αξίες των ακινήτων. Με φόρους “Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας” σε οτιδήποτε πάνω από τριάρι στην Πλατεία Βάθης, και με την ανεργία στο ζενίθ της τελευταίας εικοσαετίας, δεν είναι μακριά η στιγμή που ο Έλληνας θα πρέπει να πουλήσει το σπίτι του για να πληρώσει τους φόρους περιουσίας που θα ανεβαίνουν ολοένα, καθώς πλέον δεν θα υπάρχει κερδοφορία ή εισόδημα για να φορολογηθεί.

Όταν η ανεργία θα είναι 25%, και ταυτόχρονα όποιος έχει ένα διαμερισματάκι πάνω από 70 τετραγωνικά δεν θα δικαιούται επίδομα ανεργίας ούτε φοροαπαλλαγές (δηλαδή το 70-75% των Ελλήνων, από το 85% των Ελλήνων που έχει ιδιόκτητη κατοικία), όταν το 25% των Ελλήνων θα είναι στην ανεργία αλλά θα πρέπει να φάει και να ταΐσει τα παιδιά του, τότε να δούμε αν θα το πουλήσει το “τιμημένο” το διαμέρισμα! Αλλά δεν θα το πουλήσει στην υπερφουσκωμένη αντικειμενική του αξία των 400.000 ευρώ που λογαριάζει το κράτος. Θα είναι τυχερός αν πιάσει 150 χιλιάρικα, ίσα ίσα να πληρώσει τους φόρους που θα χρωστάει, την τράπεζα, την μετακόμιση στο νοίκι, και καμιά δεκαριά κούτες γάλα για τα παιδιά του.

Φοβάμαι πως η ποινικοποίηση της ιδιοκατοίκησης, με το κόψιμο του επιδόματος ανεργίας και κάθε φοροαπαλλαγής από όποιον έχει σπίτι, σκοπό έχει μόνο έναν: να τον κάνει να χάσει το σπίτι του.

Ας μη ξεχνάμε ότι οι Έλληνες με το υψηλότερο ποσοστό ιδιοκατοίκησης στην Ευρώπη (85%) κατέχουν στην κυριότητά τους ακίνητα που υπολογίζονται να έχουν αξία ανάμεσα σε 800 δισ. ευρώ και 1 τρισ. ευρώ. Ας μη ξεχνάμε ότι η “τακτοποίηση” των ημιυπαίθριων ήταν η πρόβα για τα “αυθαίρετα”. Όταν φαγωθούν και αυτά τα χρήματα περιμένετε να ανέβει η φορολογία στην ιδιοκτησία.

Όταν όλα τα άλλα λεφτά τελειώσουν, που όλα δείχνουν ότι τα έσοδα ήδη έχουν αρχίσει να κάμπτονται, τότε το κεφάλαιο που έχει αποθηκεύσει ο Έλληνας σε κεραμίδια θα είναι ο επόμενος λογικός στόχος. Γιατί; Είδε κανείς να πιάνουν κανένα από τους μιζαδόρους φοροφυγάδες που “έδωσαν” οι πολυεθνικές των ορθοπεδικών, των υποβρυχίων, και των τηλεφωνικών κέντρων;

Ούτε εγώ. Ετοιμαστείτε να σας πάρουνε το σπίτι.

* Ο Άγης Βερούτης είναι επιχειρηματίας, Σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός στις ΗΠΑ όπου και εργάστηκε σχεδόν είκοσι χρόνια.