Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

31 Δεκ 2015


Του Γιώργου Κ. Καββαδία
Eκπαιδευτικού – ερευνητή


Το 2015 ξεκίνησε με την «πρώτη φορά Αριστερά» να συγκυβερνά με την Καμμενο-δεξιά βάζοντας στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας το περιβόητο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης που χρησίμευσε σαν μέσο εξαπάτησης και υφαρπαγής ψήφων.

Κράτησε μήνες η «σκληρή διαπραγμάτευση» με την ΕΕ που περιελάμβανε ένα δημοψήφισμα-απάτη, καθώς ανεξαρτήτως αποτελέσματος είχε δηλωθεί εξαρχής από τον πρωθυπουργό ότι σε σαράντα οκτώ ώρες θα φέρει συμφωνία. Ετσι το «όχι» του λαού μετατράπηκε σε «ναι», που έφερε και τα ΑΤΜ: Capital controls και αριστερό τρίτο Μνημόνιο που ψηφίστηκε εν χορδαίς και οργάνοις από συγκυβέρνηση, ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – Ποτάμι.

Η «δεύτερη φορά» Αριστερά ως συγκυβέρνηση Αριστεροδεξιάς εφαρμόζει πιστά την ίδια πολιτική της προηγούμενης συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, όπως εκπορεύεται από την ΕΕ και το ΔΝΤ, αποσύροντας κάθε «σχήμα λόγου» και κάθε «παράλληλο πρόγραμμα». Πρόκειται για την πολιτική των Μνημονίων που με τα αλλεπάλληλα κύματα προαπαιτούμενων μέτρων εξαθλιώνει τον ελληνικό λαό εγκαθιδρύοντας στη χώρα ένα νεοαποικιακό καθεστώς εξάρτησης. Η «κυβερνώσα Αριστερά» εφαρμόζοντας το τρίτο Μνημόνιο συνεχίζει να περικόπτει μισθούς – συντάξεις, να καταργεί κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα, να βολεύει τα δικά της παιδιά στον κρατικό μηχανισμό, να παράγει σκάνδαλα και διαφθορά, να ξεπουλά τη δημόσια περιουσία ευτελίζοντας τις αξίες και τα ιδανικά της Αριστεράς.

Ετσι το 2015 αποδείχτηκε έτος διάψευσης ελπίδων και ψευδαισθήσεων για όσους δεν κατάλαβαν ότι το «νέο» δεν ήταν παρά η μεταμφίεση του «παλιού». Η Ελλάδα βρίσκεται στη μέση του φλεγόμενου τριγώνου Ουκρανίας – Συρίας – Αφρικής, όπου οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί φουντώνουν τις εστίες του πολέμου σπέρνοντας τον θάνατο και δημιουργώντας τις στρατιές των προσφύγων. Η συγκυβέρνηση μετατρέπει τη χώρα σε ορμητήριο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ παραχωρώντας όλες τις οικονομικές και στρατιωτικές «διευκολύνσεις» και εμπλέκοντας τον λαό σε περιπέτειες και επικίνδυνα σχέδια του ιμπεριαλισμού. Η Ευρώπη της «αλληλεγγύης» μετατρέπεται σε φρούριο για τους πρόσφυγες με ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών και η Ελλάδα σε απέραντη φυλακή – αποθήκη ψυχών.

Το πολιτικό σύστημα μπορεί να αγωνιά για τον «κίνδυνο συστημικής αστάθειας», αλλά ο λαός δεν μπορεί να έχει τις ίδιες ανησυχίες, ούτε τι γράφει στην ούγια των μνημονιακών πολιτικών εξαθλίωσης. Οφείλει να υπερβεί την ένοχη σιωπή τόσο των διανοουμένων -μάλλον λαλίστατοι είναι- όσο και των συνδικαλιστικών ηγεσιών. Η ελπίδα, όπως διδάσκει η Ιστορία, βρίσκεται στους κοινωνικούς αγώνες. Και η καλή χρονιά από τους αγώνες φαίνεται.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δεν είναι εύκολο να γράψεις και να περιγράψεις τα όσα συνέβησαν στη χώρα μας τη χρονιά που μας πέρασε. Θα μπορούσαμε, φυσικά, να πούμε πως ήταν μία ακόμη μνημονιακή χρονιά, που βύθισε τη χώρα ακόμη περισσότερο στην πολιτική, την οικονομική και την απαξίωση… Αλλά, και πάλι, δεν θα αρκούσε μία τέτοια περιγραφή… Θα χρειαστούν πολλοί τόμοι ιστορίας για να καταγραφεί η πραγματικότητα των όσων συνέβησαν στην Ελλάδα τα τελευταία μνημονιακά χρόνια...

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Το 2015 ήταν ένα φυσικό επακόλουθο των όσων προηγήθηκαν από το 2010. Και κάθε χρονιά από τότε, είχε τον δικό της χαρακτηρισμό. Αν και οι λέξεις δεν αρκούν για να περιγραφεί το όνειδος και η κατάντια του συνόλου της χώρας, με αποκλειστική ευθύνη του πολιτικού συστήματος, ξεκινήσαμε από την προδοσία και συνεχίσαμε με την υποταγή, και μετά από μία δημοκρατική διαδικασία περάσαμε στα ακόμη χειρότερα, στους περισσότερο ασυνείδητους, ψεύτες, απατεώνες και εφιάλτες της χώρας, που συστηματικά μεταβαλλόταν σε χώρο. Αυτά έως ότου ήρθε και η στιγμή να εμπορευθεί η ελπίδα, να καταπατηθούν και να διαστρεβλωθούν οι έννοιες των λέξεων, να «κλείσουν τα κενά» των προηγουμένων και να ανοιχτούν νέα κεφάλαια δοσιλογισμού από εθνομηδενιστές, ιδεοληπτικούς και απάτριδες που αποδείχθηκαν «πολιτικοί του καφενείου», επαναστάτες της γραβάτας και συνεργάτες του υποκόσμου και των κουκουλοφόρων, ισοπέδωσαν και τις εναπομείνασες ηθικές πολιτικές αντιστάσεις όντας οι πιστότεροι υπηρέτες (ή εξυπηρετητές) εκείνων που παριστάνουν τους φίλους και τους σύμμαχους, αλλά δεν είναι τίποτε λιγότερο από τοκογλύφοι και τίποτε περισσότερο από νεοναζί και σύγχρονους γενοκτόνους…

Το 2015 ήταν η χρονιά των αθλίων και της πολιτικής αθλιότητας που γνώρισε νέες «δόξες», εφαρμόζοντας την «κυβερνητική τρομοκρατία» σαν πάγια τακτική διακυβέρνησης, ενώ η καταπάτηση του Συντάγματος και των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων είναι το μοναδικό κυβερνητικό «έργο» μίας ομαδούλας «ιδιαίτερων προσωπικοτήτων», που δεν σέβεται ούτε και τις αποφάσεις της Ελληνικής Δικαιοσύνης.

Όμως, αυτή η «παρεούλα» των απάτριδων εθνομηδενιστών, δεν ήρθε στην εξουσία (εξαπατώντας, όπως και οι προκάτοχοί τους) για να «τακτοποιήσει» τα οικονομικά θέματα, τα οποία αντιμετωπίζει με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου (στις οποίες εισάγει απίστευτες διατάξεις που αλλοιώνουν τόσο τα γενικά όσο και τα ειδικά χαρακτηριστικά της Ελλάδας). Η «παρεούλα» αυτή ανέλαβε την εξουσία για να «χειριστεί» τα εθνικά θέματα, την ίδια στιγμή που ο φερόμενος ως πρωθυπουργός δήλωνε ότι η Ελλάδα δεν έχει θαλάσσια σύνορα και ότι δεν μπορούμε ούτε να αρνηθούμε ούτε να σταματήσουμε τις ορδές των λαθραία εισερχομένων (προσφύγων, οικονομικών μεταναστών, εγκληματικών στοιχείων ή μελών τρομοκρατικών ομάδων) στο όνομα του ανθρωπισμού! Κι ενώ οι Έλληνες απειλούνται με τρομοκρατικές διατάξεις περί φυλακίσεως ή απώλειας του συνόλου της περιουσίας τους, η υγεία έχει σχεδόν καταρρεύσει, η παιδεία βάλλεται παντί τρόπω, η κοινωνική μέριμνα και ασφάλιση ισοπεδώνονται, η «παρεούλα» της «πρώτης φορά αριστερά» κυβέρνησης των αθλίων, επιθυμεί να παίξει (στην πραγματικότητα να αλλοιώσει) τα δημογραφικά χαρακτηριστικά της Ελλάδας, ενώ τείνει να αποκτήσει χαρακτήρα δίωξης των Ελλήνων από τα πατρογονικά τους εδάφη…

Το νέο έτος αναμένεται να είναι η χρονιά της φρίκης. Είτε αυτή η ομάδα των εθνομηδενιστών συνεχίσει απρόσκοπτα να κυβερνά με εξαμβλωτικά νομοθετήματα που παραβιάζουν ακόμη και την κοινή λογική και οδηγούν στην οριστική μετατροπή της Ελλάδας σε ένα τεράστιο κρεματόριο ανθρώπων και ψυχών, είτε τα επικείμενα γεωπολιτικά γεγονότα διακόψουν το «έργο» του Αλέξη και των άλλων αριστερών πολιτικών με δεξιές τσέπες… Και αυτές οι γεωπολιτικές εξελίξεις αναμένεται να έχουν χαρακτηριστικά τυφώνα για ολόκληρο τον πλανήτη. Η χώρα μας, ελέω της ανικανότητας αντίληψης των επερχόμενων γεωπολιτικών συγκρούσεων από εκείνους που την κυβερνούν, θα βρεθεί απροετοίμαστη όχι στο να πολεμήσει για τα δίκαιά της (αφού θεωρείται προτεκτοράτο και ημιεπίσημος χώρος που ανήκει στη Νέα Τάξη), αλλά στο να προστατεύσει τους κατοίκους της από την πείνα (οι κρατικές αποθήκες είναι ήδη άδειες από τα απαραίτητα αγαθά σε περίπτωση παρατεταμένης κρίσης ή πολέμου) και την περαιτέρω εξαθλίωση που σηματοδοτεί η απώλεια τροφής

Το 2016 θα είναι η χρονιά της φρίκης. Θα είναι όμως και η χρονιά της αποκάλυψης, αφού θα πέσουν οι μάσκες των εγχώριων αλλά και των ξένων δυναστών μας. Θα είναι η χρονιά ανείπωτου πόνου και δεινών, αλλά ταυτόχρονα θα είναι και η χρονιά μίας νέας εκκίνησης για τον Ελληνισμό, που επιμελώς στοχεύθηκε και «στήθηκε στον τοίχο» για να γίνει «το παράδειγμα προς αποφυγή» όσων θα τολμούσαν να αντιταχθούν στις ορέξεις των ανθρωπόμορφων δαιμόνων που με πολύχρωμα χαρτάκια (χρήμα) αποφάσισαν να κυβερνήσουν στην ανθρωπότητα και να καταστρέψουν ανθρώπινες ψυχές.

Ευχή του γράφοντα είναι, αυτή η χρονιά, το 2016, να είναι η τελευταία μαύρη χρονιά. Και του χρόνου, τέτοιες ημέρες έχοντας πάθει κι έχοντας μάθει, να χτίζουμε όλοι μαζί, μέσα από τα ερείπια της ψυχής μας, να ορθώνουμε και να ενώνουμε τους γκρεμισμένους τοίχους, γράφοντας όλοι μαζί την δική μας ιστορία. Αυτή τη χρονιά θα ζητήσουν να μας πάρουν τα πάντα, ελπίζοντας να τους παραδώσουμε την ψυχή μας, ελπίζοντας πως θα προσκυνήσουμε τον δικό τους θεό, το χρήμα.

Το 2016 θα πρέπει να σταθούμε όρθιοι, γιατί σε κανέναν άνθρωπο δεν αξίζει να περπατά σκυμμένος ή πεσμένος στα τέσσερα, ικετεύοντας για τα αυτονόητα… Το 2016 θα πρέπει να γίνει το δικό μας σωτήριο έτος, αφού αναμένεται να περάσουμε μέσα από αναμμένο καμίνι, αναμένεται να ζήσουμε το απόλυτο σκοτάδι και, τέλος, αναμένεται να δώσουμε τη μάχη που μέχρι τώρα αποφύγαμε…

Επί έξι χρόνια βομβαρδιστήκαμε ψυχολογικά, σαν λαός, με κάθε μέσο και κάθε τρόπο. Και, αντέξαμε να κρατηθούμε, έως και τώρα, δημιουργώντας έκπληξη στους εκτελεστές μας. Και είναι η οικογένεια (που λεηλατήθηκε επιμελώς), είναι η πίστη μας (που έμεινε αστήρικτη μέσα σε μία πλειάδα ανείπωτων επιθέσεων που δέχτηκε), αλλά είναι και η ιστορία μας (που επιχειρήθηκε να αλλοιωθεί στον μέγιστο βαθμό ή και να ξαναγραφεί σε βάρος του Ελληνισμού) που μας κράτησαν όρθιους.

Είναι το σιωπηλό χρέος προς τους νεκρούς μας προγόνους, προς τους αγέννητους απογόνους, που μας κράτησαν μέχρι τώρα σαν λαό και δεν διαλυθήκαμε, παρά τις εκάστοτε κυβερνητικές παραινέσεις να φύγουμε από την προγονική γη για να ζήσουμε καλύτερα.

Το 2016 αναμένεται να είναι χρονιά ορόσημο, όχι μόνο για την Ελλάδα και τους Έλληνες, αλλά για ολόκληρο τον πλανήτη. Ταπεινή ευχή του γράφοντος, λοιπόν, είναι να μείνουμε ενωμένοι και πιστοί στα όσα μας ενώνουν, μα περισσότερο από όλα κραταιοί στην πίστη μας… Να κρατηθούμε ο ένας από τον άλλον, να κλείσουμε τα αφτιά μας στις σειρήνες, να αποφύγουμε τους λωτούς και να κρατήσουμε την πορεία που οι άξιοι και περήφανοι πρόγονοί μας χάραξαν για εμάς. Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε και να το νιώσουμε είναι πως είμαστε μόνοι μας απέναντί τους. Ας μείνουμε όρθιοι στα τελευταία τους χτυπήματα. Δεν αντέχουν άλλο. Έχουν αποκαλύψει το τέρας που έκρυβαν και το αφεντικό για το οποίο δούλευαν.

Η ενότητα και η πίστη μας μπορούν να τους νικήσουν… ενώ αυτοί σχεδιάζουν να μας συνθλίψουν… Σε κανέναν δεν αρέσει, αλλά ζούμε στιγμές μοναδικές. Για τις οποίες θα μας ζηλεύουν όσοι έρχονται μετά από εμάς. Ο ελληνισμός ξαναβρίσκεται στο κρίσιμο σταυροδρόμι που η ιστορία συνηθίζει να τον τοποθετεί. Κι αν οι επιλογές μας σαν λαός (ας αφήσουμε στην άκρη τα ανδρείκελα και τις μαριονέτες που προσπαθούν να πείσουν ότι μας κυβερνούν) είναι πολύ απλές: να μείνουμε ενωμένοι, πιστοί στις αξίες των προγόνων μας και κραταιοί στην πίστη μας…

ΥΓ: Επειδή η κυβερνητική τρομοκρατία με εξαγγελίες των ανδρείκελών της απαιτεί να παραδώσουμε ό,τι έχουμε σε χρήμα για γεμίσει τα συρτάρια των τοκογλύφων (που δεν τους ενδιαφέρει το χρήμα), ίσως θα ήταν καλό να δίναμε στους τραπεζίτες και στους εφοριακούς, σακούλες με αποξηραμένα κόπρανα, υπογράφοντας υπεύθυνη δήλωση που θα γράφει: «Σας παραδίδω όσα μπόρεσα να εξοικονομήσω, για να πληρωθείτε για τον κόπο σας και τις κλεψιές σας»…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ίσως τα πράγματα να ήταν πιο ξεκάθαρα στο μυαλό μας, αν τα βλέπαμε κάτω από αυτό το πρίσμα. Αναφέρομαι στην κατεύθυνση και στις προτεραιότητες που τις τελευταίες δεκαετίες έχουν κυριαρρχήσει στην Ευρώπη, κάτι που εμείς εμπεδώνουμε τα τελευταία χρόνια με αφορμή την κρίση χωρίς προηγούμενο για τους πολίτες και τη χώρα μας.

Γράφει ο Μανόλης Αλεξάκης

Ο κανονοφιλελευθερισμός (ordoliberalism), η οικονομική προσέγγιση της Οικονομικής Σχολής του Freiburg σχηματοποιήθηκ εδώ και ογδόντα περίπου χρόνια, έχοντας ως βασικό εμπνευστή της τον Έικεν (Walter Eucken). Νομίζω πως μας βοηθά αν πούμε πως ο Β. Σόϊμπλε γεννημένος στην πόλη αυτή, όπου άφησε την τελευταία του πνοή ο Καζαντζάκης, ακολουθεί και πρεσβεύει τις αρχές της Σχολής αυτής.

Η Ordnungspolitik προέκυψε τη δεκαετία του ’30. Σε αντίθεση με την κλασική σχολή του laisser faire δε δέχεται την αρχή της αυτόματης λειτουργίας της αγοράς. Αντίθετα απαιτεί το κράτος να λειτουργεί ως ο παράγοντας εκείνος που θα πρέπει να διευκολύνει τη λειτουργία της. Μάλιστα είναι εκείνο που θα πρέπει με τους θεσμούς του και ένα ευνοϊκό πλαίσιο να ενισχύει και να τροφοδοτεί τον ανταγωνισμό. Για τη Σχολή αυτή οι ΚΑΝΟΝΕΣ έχουν ένα χαρακτήρα «θεϊκό».

Σε πιο συντηρητικές γραμμές κινήθηκαν οι μαθητές του Έικεν, Ρέπκε και Ρουστόφ. Γι αυτούς μια «συνταγματική αντίληψη του νομίσματος» απαιτεί τον έλεγχο και τη σταθερότητα, προσβλέποντας συν τοις άλλοις σε μια «επανάσταση των ελίτ» που θα ξαναφέρει τους λαούς σε μια προδημοκρατική οργάνωση, όπως αυτή την εκφράζουν η οικογένεια, η κοινότητα, η εκκλησία, κτλ. Από τους πυρήνες αυτούς θα αντληθούν οι αρχές και οι ΚΑΝΟΝΕΣ της σύγχρονης ευρωπαϊκής οικονομίκής πολιτικής.

Μετά το 1948-49 οι απόψεις τους έρχονται στο προσκήνιο και εκφράζονται από τους χώρους των χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων. Η έκδοση του περιοδικού ORDO, και η δημιουργία ενός πανίσχυρου λόμπυ, θα αναλάβει να υποστηρίξει την πολιτική αυτή. Ο Λούτβιχ Έρχαρτ, υπουργός οικονομικών επί Αντενάουερ, θα φτάσει ως την καγκελαρία στα 1963.

Είναι εκείνος που θα αναλάβει, για είκοσι περίπου χρόνια (από διάφορους ρόλους), να οργανώσει και να θέσει σε εφαρμογή τις αρχές της Σχολής του Φράιμπουργκ1. Ο ίδιος βλέπει το Κράτος ως εκείνον που θεσπίζει και επιβάλει τους κανόνες του παιχνιδιού, πάντα υπέρ της αγοράς. Δεν είναι ούτε παίκτης, ούτε διαιτητής, όπως του αρέσει να λέει. Έχει ας πούμε ένα ρόλο διευκολυντή (sic).

Η «νομισματική σταθερότητα» θα συμπυκνώσει στη συνέχεια μια από τις βασικές τους προτεραιότητες. Ο Τυτενμάγιερ2, Διοικητής της Μπούντες Μπάνκ στη δεκαετία του 1990 επεκτείνει περαιτέρω τις αρχές του «κανονοφιλελευθερισμού». Ας αναφέρουμε επίσης πως στη γραμμή αυτή κινήθηκαν αρκετοί «σοσιαλιστές» ηγέτες. Κλασικό παράδειγμα ο καγκελάριος Σρέντερ που προετοίμασε το έδαφος για να σαρώσει στη συνέχεια η Άντζελα.

Απέναντι σε αυτή την κυρίαρχη οικονομική Σχολή στην Ευρώπη, υπήρξαν δυο απόπειρες διαμόρφωσης μιας άλλης πολιτικής οικονομικής αντίληψης, εκείνης της «κοινωνικής οικονομίας της αγοράς». Δεν ήσαν άλλες από την κλασική γαλλική σχολή που θα εκφραστεί πολιτικά από τον Μιτεράν, καθώς και η αντίστοιχη γερμανική που εκφράστηκε από τη μεγάλη μορφή του Βίλυ Μπράντ. Πίσω από αυτόν βρίσκεται η ξεχωριστή φυσιογνωμία του Σίλλερ, γερμανού σοσιαλιστή οικονομολόγου. Βεβαίως τα διαλείμματα αυτά δεν ήσαν σε θέση να αντιταχθούν στην ισχυρή, αυστηρή αντίληψη του “κανονοφιλελευθερισμού¨ και της ισχυρής υποστήριξης του από την αυστηρή καθολική εκκλησία.

Στην Ευρώπη κυριάρχησε λοιπόν αυτή η Σχολή και μπορούμε να τη θυμηθούμε με τους σκληρούς μονεταριστικούς ελέγχους και κανόνες. Ας θυμηθούμε το 3% ως όριο στον πληθωρισμό που θα συνόδευσει τη συνθήκη του Μάαστριχτ, καθώς και το 60% του ελλείματος. Αυτή η λογική των «χρυσών κανόνων» βασιλεύει από τότε στην Ευρώπη. Γνήσιος εκφραστής της, σπλάχνο των σπλάχνων της, ο Β. Σόιμπλε.

Είναι γεγονός πως η στενή αυτή οικονομική αντίληψη της γερμανικής Σχολής έχει κυριαρχήσει στην Ευρώπη. Λίγα χρόνια μετά την ένωση των δυο Γερμανιών έδειξε τη δύναμη της. Από τότε όλα ακολουθούν αυτή την πορεία υπηρετώντας τις αρχές του «κανονοφιλελευθερισμού». Σκληρό νόμισμα, για δυνατούς παίκτες. Αυτή είναι η συνταγή που προτάσσει εδώ και δεκαετίες η Μπούντες Μπάνκ.

Θα μου πείτε γιατί πρωτοχρονιάτικα τα γράφω όλα αυτά;
Προβληματίζομαι για το μέλλον της χώρας μου. Αναρωτιέμαι αν μπορώ να κάνω σχέδια για το μέλλον μας! Απογοητεύομαι από τη δική μας αστοχία, την αθεράπευτη έλξη που ασκεί πάνω μας η πιο πρόχειρη πρόταση. Αναρωτιέμαι! Μπορούμε άραγε χωρίς σχέδιο και ξεκάθαρους στόχους να αντεπεξέλθουμε σε τόσο σκληρές γραμμές, στους μακροχρόνιους σχεδιασμούς; Λέτε γι αυτό να σπάμε πλάκα; Εκτός κι αν ποντάρουμε στη λογική του χάους. Πάντως ως τώρα δε μας βγαίνει.

————————————————————-
1 (12) Ludwig Erhard, La Prospérité pour tous, Plon, Paris, 1959.
2 (13) Hans Tietmeyer, Economie sociale de marché et stabilité monétaire, Economica, Paris, 1999
Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Για πέντε βασικά και συγχρόνως μοιραία λάθη κατηγορεί τον Ερντογάν ο ίδιος ο πρώην υπουργός του των εξωτερικών, ο γνωστός στην Ελλάδα από την πρώτη περίοδο της κυβέρνησης των ισλαμιστών στην Τουρκία, ο Yasar Yakış.

Σύμφωνα με τον παλαίμαχο Τούρκο διπλωμάτη που στη συνέχεια παραμερίστηκε από το περιβάλλον του Ερντογάν, τα πέντε μοιραία λάθη του νεοοθωμανιστή ηγέτη της Τουρκίας είναι τα εξής:

Μετά τον Μάρτιο του 2011 όταν είχαν αρχίσει οι πρώτες διαδηλώσεις και οι πρώτες συγκρούσεις για την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ στην Συρία, ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτολγου είχε πάει έκτακτη επίσκεψη στην Δαμασκό καθώς ακόμα η Τουρκία διατηρούσε καλές σχέσεις με το καθεστώς Άσαντ. Τότε ο Άσαντ είχε δώσει κάποιες υποσχέσεις στον Νταβούτογλου να προβεί σε δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις τις οποίες όμως ένεκα των εξελίξεων δεν μπόρεσε να κάνει.
Αυτό έκανε την Άγκυρα να πάρει την λανθασμένη και μοιραία απόφαση να κόψει κάθε επαφή με τον Άσαντ προσβλέποντας στην σύντομη ανατροπή του για να έχει βασικό ρόλο στις μετά Άσαντ εξελίξεις. Έτσι έκλεισε και την πρεσβεία της στην Δαμασκό και το προξενείο της στο Χαλέπι. Το αποτέλεσμα ήταν να αποκοπεί τελείως από τις εξελίξεις και να μην έχει καμιά δυνατότητα να παίξει κάποιο καθοριστικό μεσολαβητικό ρόλο.

Το δεύτερο λάθος ήταν η παροχή από την Τουρκία οπλικών συστημάτων στις ομάδες που πολεμούσαν το καθεστώς του Άσαντ, χωρίς όμως και ίσως σκόπιμα να μην υπάρχει έλεγχος το που κατέληγαν αυτά τα όπλα. Μάλιστα οι οργανώσεις που στήριζε η Άγκυρα ήταν συνήθως παρακλάδια της Αλ Καιντα με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν νέες αντιπαλότητες στο συριακό.

Τρίτο και βασικό λάθος ήταν η στη συνέχεια του εμφυλίου ολοσχερής στήριξη από την Τουρκία του ISIS, σε σκανδαλώδες σημείο να διατηρούν οι Τζιχαντιστές πέντε στρατηγεία στο τουρκικό έδαφος ενώ στο προάστιο Ömerli της Κωνσταντινούπολης να έχουν απροκάλυπτα κέντρο προπαγάνδας των θέσεων τους, κάτι που έχει εξοργίσει πολλούς στην Δύση και στις ΗΠΑ.

Τέταρτο λάθος ήταν η μονομερής ανακήρυξη του διαδρόμου του Cerablus μήκους 90 χιλιομέτρων που είναι υπό την κατοχή των Τζιχαντιστών σαν ζώνη τουρκικής κυριαρχίας, κάτι που προκάλεσε την αντίδραση του ΟΗΕ που υποστήριξε επίσημα την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας, αλλά και της Ρωσίας και του Ιράν που προειδοποίησαν ότι δεν θα ανεχτούν καμία παραβίαση των συριακών συνόρων από την Τουρκία.

Το πέμπτο και το μεγαλύτερο λάθος ήταν η κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους στις 25 Νοεμβρίου ενώ είχε τότε δημιουργηθεί το κλίμα για κοινή συμμαχική επέμβαση στην Συρία με την συμμετοχή και της Τουρκίας για να σταματήσει το αιματοκύλισμα και να εξολοθρευτούν οι Τζιχαντιστές. Το λάθος αυτό αφ’ ενός στοίχησε πολλά δισεκατομμύρια στην τουρκική οικονομία και ακόμα είμαστε στην αρχή και αφ’ ετέρου προκάλεσε την εντολή οργή της Μόσχας που ήδη έχει περικυκλώσει με έντονα τιμωρητικές διαθέσεις την Τουρκία απειλώντας την ακόμα και με ολοκληρωτικό πόλεμο χωρίς καμία προοπτική εκτόνωσης της ρωσικής οργής.

Όλα αυτά σύμφωνα με τον Yakış ήταν ολέθρια σφάλματα της ισλαμικής κυβέρνησης που οδήγησαν την Τουρκία σε ένα ασφυκτικό κλοιό που σε συνδυασμό και με την αυξανόμενη βία κατά των Κούρδων, διαμορφώνεται σε ένα θανάσιμο κλοιό από τον οποίο πολύ δύσκολα θα μπορέσει να ξεφύγει, αν το καταφέρει ποτέ!

Αμήν!

ALMAN GAZETE: TÜRKİYE ÇOKTAN BÖLÜNMÜŞ
ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ (η Süddeutsche Zeitung), Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ ΕΧΕΙ ΔΙΑΣΠΑΣΤΕΙ!


Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γ. Π. Μασσαβέτας

Υπερηφανευόμαστε ως λαός για το μακραίωνο του βίου μας. Και ειδικώς του πολιτισμού μας. Τοιαύτην ηλικίαν έχοντες, αλλά και τόσον ενδόξους προγόνους, δια τους οποίους υπερηφανευόμαστε ότι εκείνοι έμαθαν τον κόσμο να σκέπτεται, θα περίμενε κανείς ότι είμαστε, ως λαός, αρκούντως ώριμοι. Τόσον ώριμοι ώστε να μη χάβουμε παραμύθια.

Η ζωή όμως, αποδεικνύει ότι μάλλον διάγουμε νηπιακή ηλικία. Έτοιμοι να πιστέψουμε ότι υπάρχει ο Άγιος με το έλκηθρο και την κόκκινη στολή, πρόθυμος να μας φέρει τα δώρα που ζητήσαμε. Όπως το πιστεύουν –ίσως όμως και όχι όλα- τα νήπια. Ώσπου να καταλάβουν ότι τα δώρα τα φέρνει ο μπαμπάς και η μαμά και δεν μπορούν να ζητούν ό,τι τους έλθει, αλλά μόνον εκείνα που είναι μέσα στις δυνατότητες των γονιών τους.

Πέρυσι τέτοιο καιρό, ζούσαμε την αποθέωση της προεκλογικής περιόδου. Και είδαμε τον Αλέξη Τσίπρα ντυμένο Αϊ-Βασίλη. Πως τους πήγαινε η κόκκινη στολή του. Και τι ωραίοι τάρανδοι που έσερναν το άρμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Δραγασάκης, ο Σταθάκης, ο Βαρουφάκης, η Ζωή, ο Λαφαζάνης, ο Στρατουλης. Όλοι πακετάριζαν δώρα για όλους. Πάρτε να έχετε. Και δώστου αυξήσεις στις συντάξεις. Και να τα μελομακάρονα. Και να η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Και να τα παιγνίδια, ηλεκτρονικά και παραδοσιακά. Και να η αύξηση του κατώτατου μισθού. Ό,τι είχε ζητήσει ο καθένας, με το γράμμα στον Αϊ-Βασίλη. Για όλους είχε ο σάκος του Αϊ Βασίλη-Αλέξη Τσίπρα.

Κανονικώς, στο επτάμηνο που ακλούθησε, θα έπρεπε να είχαμε πια ενηλικιωθεί. Είδαμε τόσες, αλλά και τόσο κραυγαλέες διαψεύσεις, ώστε δεν θα έπρεπε πλέον να πιστεύουμε σε παραμύθια. Αλλά το ίδιο επτάμηνο οι άλλοι, αυτοί που θα έπρεπε να είναι η εν δυνάμει διάδοχος κατάσταση, πορεύονταν ακόμη, επί επτά μήνες, με …προσωρινή ηγεσία. Και οι ενδιάμεσοι παραπατούσαν προσπαθώντας απλώς να σταθούν στα πόδια τους. Οπότε, μη έχοντας που αλλού να πιστέψουμε, ξαναφάγαμε το παραμύθι του Αϊ Βασίλη Τσίπρα, που ακόμη και τώρα, την ίδια ώρα που εφαρμόζει μια προκλητικώς νεοφιλελεύθερη πολιτική, να πετσοκόβει εισοδήματα και να αυξάνει τη φορολογία επί των πενεστέρων, εξακολουθεί να τάζει, να υπόσχεται. Εφαρμόζοντας το παλιό πολιτικάντικο αξίωμα «ουδείς έχασεν υποσχόμενος».

Άντε, και του χρόνου ωριμότεροι.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Οι δανειστές της Ελλάδας, ο κ. Αδόλφος Σόιμπλε για να είμαστε ακριβείς, έχουν τα σχέδια τους, επιβάλλοντας τη συγκεκριμένη πολιτική σε μία κυβέρνηση που δεν μπόρεσε να κάνει απολύτως τίποτα σωστό - έχοντας συνθηκολογήσει άνευ όρων, μετά από σωρεία τρομακτικών λαθών.

Ουσιαστικά επιδιώκουν έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, έτσι ώστε η Ελλάδα να μπορεί να έχει έξοδα αντίστοιχα με τα έσοδα της – οπότε, κάθε φορά που τα έσοδα θα μειώνονται, λόγω της ύφεσης, του αποπληθωρισμού κλπ. που προκαλούν τα μνημόνια, θα ζητούν τη λήψη νέων μέτρων.

Τα μέτρα αυτά θα συνεχίσουν να τροφοδοτούν το σπιράλ του θανάτου, έως εκείνη τη χρονική στιγμή που θα σταματήσει νομοτελειακά η κατάρρευση της χώρας - αφού θα έχει επέλθει ο θάνατος.

Περαιτέρω, προγραμματίζουν την εξόφληση των δανείων τους μέσω της εκποίησης της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, την οποία τους έχει παραδώσει η κυβέρνηση (Τράπεζες, ΤΑΙΠΕΔ) – στις εξευτελιστικά χαμηλές τιμές που έχει διαμορφώσει η πολιτική των μνημονίων.

Υπολογίζουν δε πως ίσως, από κάποιο σημείο και μετά, αφού προηγουμένως θα έχουν εξασφαλίσει την εξαγορά της χώρας, θα μπορεί η Ελλάδα να συμμετέχει στα προγράμματα ποσοτικής διευκόλυνσης της ΕΚΤ – οπότε να ανακυκλώνει το χρέος της από τις αγορές, χωρίς να χρειάζεται νέα δάνεια από την Τρόικα.

Στην αντίθετη περίπτωση, εάν δηλαδή η Ελλάδα δεν τα καταφέρει, κάτι που ήδη φαίνεται ολοκάθαρα, τότε θα αποφασίσουν τη χρεοκοπία της, καθώς επίσης την έξοδο της από την Ευρωζώνη - οπότε την εξαγορά όποιων άλλων περιουσιακών στοιχείων της έχουν απομείνει, σε ακόμη χαμηλότερες τιμές. Έτσι η πατρίδα μας θα μετατραπεί από αποικία των δανειστών της, σε ιδιόκτητη περιοχή τους - από κατεχόμενη χώρα σε ξένο κρατίδιο, πιθανότατα γερμανικό.

Αυτό που αδυνατούμε λοιπόν να καταλάβουμε είναι γιατί θα πρέπει να υπομείνουμε όλη αυτή τη διαδικασία, καθώς επίσης να χάσουμε τα πάντα, αφού η κατάληξη δεν θα είναι καν η ίδια, αλλά πολύ χειρότερη: η χρεοκοπία και η έξοδος από την Ευρωζώνη, κάτω από πολύ δυσμενέστερες συνθήκες.

Με απλά λόγια, θα κατανοούσαμε ίσως το μοίρασμα της φτώχειας, αφού πλούτος δεν πρόκειται ποτέ να παραχθεί με τη συγκεκριμένη πολιτική, καθώς επίσης την απώλεια των περιουσιακών μας στοιχείων, εάν έστω υπήρχαν κάποιες μελλοντικές προοπτικές - αν όχι για εμάς, τουλάχιστον για την πατρίδα μας και τα παιδιά μας. Αφού όμως δεν υπάρχουν, ενώ οδηγούμαστε έτσι ή αλλιώς στο ικρίωμα, γιατί θα πρέπει να καθυστερούμε το μοιραίο;

Πηγή Viliardos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου