Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Δεκ 2016


Το μέλλον της Ιταλίας στην ευρωζώνη και η Λεπέν στη γαλλική προεδρία είναι οι μεγάλες απειλές για ευρώ και ΕΕ
Η Ιταλία θα πρέπει να κάνει αυτό που οι ηγέτες της αποφεύγουν χρόνια: Να προειδοποιήσει τη Γερμανία πως μπορεί να αποχωρήσει από το ευρώ

Η χρόνια ανικανότητα να διαχωριστεί το πιθανό από το επιθυμητό, έχει σταθεί η τραγωδία του 2016. Οι ευσεβείς πόθοι έχουν αρχίσει και γίνονται απειλή για την επιβίωση του ίδιου του φιλελευθερισμού.

Αυτή η τάση είναι ιδιαίτερα εμφανής στη συζήτηση σχετικά με το μέλλον την Ιταλίας στην ευρωζώνη. Όσοι εφησυχάζονται λένε πλέον πως η Ιταλία είναι καλή στο να τα κουτσοκαταφέρνει, πως το κατεστημένο μπορεί πάντα να «μπαλώσει» το εκλογικό σύστημα ώστε να αποτρέψει νίκη κάποιου εξτρεμιστικού κόμματος.

Σε κάθε περίπτωση, το ιταλικό σύνταγμα δεν επιτρέπει να γίνει δημοψήφισμα επάνω στην αποχώρηση από το ευρώ. Επομένως αυτό δεν μπορεί να γίνει. Αλήθεια; Δεν το νομίζω. Αρχίστε με την απόκλιση μεταξύ των οικονομικών επιδόσεων Γερμανίας και Ιταλίας.

Μια μέθοδος μέτρησης είναι οι ανισορροπίες στο πλαίσιο του Target 2, του συστήματος πληρωμών της ευρωζώνης. Στα τέλη Νοεμβρίου, αυτές άγγιξαν υψηλότερα επίπεδα απ’ ότι στο απόγειο της κρίσης της ευρωζώνης το 2012. Το πλεόνασμα της Γερμανίας έχει διαμορφωθεί στα 754 δισ. ευρώ, ενώ το έλλειμμα της Ιταλίας είναι στα 359 δισ. ευρώ. Ένα μέρος των ανισορροπιών έχει να κάνει με το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, και άρα δεν είναι επιβλαβές. Αλλά ο κύριος όγκος οφείλεται σε αυτό που μπορεί να περιγραφεί ως σιωπηρό bank run (μαζική απόσυρση καταθέσεων/τραπεζικός πανικός).

Η έλλειψη βιωσιμότητας δεν συνεπάγεται απαραίτητα και έξοδο. Είναι πιθανό, στη θεωρία, η πολιτική βούληση να υπερισχύει των οικονομικών αναγκών για πάντα. Ή αυτό που είναι μη βιώσιμο να μετατραπεί σε βιώσιμο. Για να συμβεί αυτό, τουλάχιστον μία από πέντε προϋποθέσεις θα πρέπει να εκπληρωθεί.

Πρώτον, η Ιταλία και η Γερμανία θα μπορούσαν να συγκλίνουν. Για να το κάνουν αυτό, η Ιταλία θα χρειαστεί να προχωρήσει σε οικονομικές μεταρρυθμίσεις για να «συγυρίσει» το δικαστικό σύστημα και τη δημόσια διακυβέρνηση, να μειώσει φόρους και να επενδύσει σε τεχνολογίες που θα ενισχύσουν την παραγωγικότητα.

Η Γερμανία θα χρειαστεί να εμφανίσει μεγαλύτερο δημοσιονομικό έλλειμμα. Δεύτερον, τα κράτη της βόρειας Ευρώπης θα αποδεχθούν μεγάλες δημοσιονομικές μεταβιβάσεις στον Νότο. Τρίτον, η ΕΕ θα δημιουργήσει μια ομοσπονδιακή πολιτική αρχή με εξουσίες που θα της επιτρέπουν να αυξάνει τους φόρους, προκειμένου να μεταφέρει εισόδημα από χώρες υψηλού εισοδήματος σε χώρες χαμηλού εισοδήματος. Τέταρτον, η ΕΕ θα βρει έναν τρόπο για να χρηματοδοτεί επ’ αόριστον το δημόσιο και το ιδιωτικό ιταλικό χρέος. Ή, πέμπτον, η κυβέρνηση της Ιταλίας θα συνεχίσει να στηρίζει τη συμμετοχή της στο ευρώ για πάντα.

Μόνο μία από αυτές τις προϋποθέσεις μπορεί να είναι αρκετή ώστε η Ιταλία να παραμείνει μέλος του ευρώ. Το πρόβλημα είναι πως καθεμία από αυτές είναι εξαιρετικά απίθανες. Και δεν μπορώ να σκεφτώ καμία έκτη.

Οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις του Ματέο Ρέντσι ήταν ασήμαντες, με εξαίρεση ένα μικρούτσικο πακέτο μεταρρυθμίσεων στα εργασιακά. Ο πρώην Ιταλός πρωθυπουργός επέλεξε αντ’ αυτού να εστιάσει σε πολιτικές μεταρρυθμίσεις και έχασε όταν το δημοψήφισμα έφερε ένα 60% υπέρ του «Όχι». Μετά την αποτυχία του, μια κυβέρνηση με προσανατολισμό σε μεταρρυθμίσεις δε φαίνεται στον ορίζοντα.

Η επιλογή του Πάολο Τζεντιλόνι ως αντικαταστάτη του κ. Ρέντσι, δεν πρόκειται να το αλλάξει αυτό. Η κυβέρνησή του, εξάλλου, έχει πολύ συγκεκριμένη εντολή. Επίσης, δεν βλέπω τη Γερμανία να διασώζει την ευρωζώνη –είτε πριν ή μετά τις εθνικές εκλογές της επόμενης χρονιάς. Το σύνταγμα της χώρας απαιτεί ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Κανένα άλλο από τα κράτη του Βορρά δεν έχει την πρόθεση να αποδεχθεί μεγάλες δημοσιονομικές μεταβιβάσεις, πόσο μάλλον μια πολιτική ένωση.

Και τι γίνεται με την ΕΚΤ; Την περασμένη εβδομάδα παρέτεινε το QE μέχρι τα τέλη του 2017. Το πρόγραμμα έχει βοηθήσει την Ιταλία, αλλά αυτό δε θα είναι αρκετό για να χρηματοδοτείται η χώρα επ’ αόριστον, ιδιαίτερα δεδομένου του μικρού μεγέθους του προγράμματος σε σχέση με το συνολικό δημόσιο χρέος που εκκρεμεί.

Έτσι μένουμε μόνο με την ιταλική πολιτική. Μεταξύ των τριών μεγάλων πολιτικών κομμάτων, μόνο το κεντροαριστερό Δημοκρατικό κόμμα (PD) του κ. Ρέντσι είναι φίλα προσκείμενο στο ευρώ. Στη θεωρία, υπάρχει μια πιθανότητα ένα αναγεννημένο PD να κερδίσει στις επόμενες εκλογές. Δεν είμαι σίγουρος πως αυτό θα συμβεί, αλλά είμαι σίγουρος πως το PD δεν μπορεί να παραμείνει στην εξουσία για πάντα.

Μια μέρα, της Ιταλίας θα ηγείται ένα κόμμα που θα είναι υπέρ της αποχώρησης από το ευρώ. Όταν συμβεί αυτό, η έξοδος από το ευρώ θα μετατραπεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Θα υπάρξει έξοδος από τις τράπεζες της Ιταλίας και από τα κυβερνητικά ομόλογα.

Η μοίρα της Ιταλίας στην ευρωζώνη και η πιθανότητα μιας προεδρίας Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία, είναι οι δύο μεγάλες απειλές για την ευρωζώνη και την ΕΕ. Αν η Ιταλία θέλει να παραμείνει στο ευρώ, χρειάζεται να στείλει σαφή προειδοποίηση στη Γερμανία και τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες του Βορρά, πως η ευρωζώνη βρίσκεται σε πορεία αυτοκαταστροφής εκτός κι αν υπάρξει αλλαγή στις παραμέτρους.

Ο επόμενος Ιταλός πρωθυπουργός θα χρειαστεί να εξηγήσει στον επόμενο Γερμανό καγκελάριο, πιθανότατα στην Άνγκελα Μέρκελ, πως η επιλογή της δε θα είναι μεταξύ μιας πολιτικής ή μιας μη πολιτικής ένωσης, αλλά μεταξύ μιας πολιτικής ένωσης και της αποχώρησης της Ιταλίας από το ευρώ.

Το δεύτερο θα υπαινιχθεί τη μεγαλύτερη πτώχευση στην ιστορία. Το γερμανικό τραπεζικό σύστημα θα κινδυνεύσει με κατάρρευση και η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης θα χάσει την ανταγωνιστικότητα που τόσο επώδυνα έχει οικονομήσει τα τελευταία 15 χρόνια.

Αποτελεί ιστορική αποτυχία των διαδοχικών Ιταλών πρωθυπουργών, το γεγονός πως απέφυγαν αυτή την απαραίτητη αντιπαράθεση, καθώς και το ότι νόμιζαν πως το να περνάς απαρατήρητος είναι βιώσιμη στρατηγική.

Financial Times
Πηγή Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δήλωση της Ραχήλ Μακρή για τη σφαγή στα Καλάβρυτα

Η Γερμανία χωρίς διάλογο, χωρίς συζήτηση με την βοήθεια γερμανοτσολιάδων όλων των κομμάτων της βουλής, που σήμερα καταθέτουν στεφάνια στα Καλάβρυτα, κούρεψαν τις ηθικές και οικονομικές υποχρεώσεις προς την Ελλάδα.

Ως βουλευτής και μέλος της Επιτροπής για τη διεκδίκηση των Γερμανικών Αποζημιώσεων και των κλεμμένων αρχαιολογικών θησαυρών, πρότεινα και δούλεψα την εγγραφή των αξιώσεων στον Κρατικό Προϋπολογισμό, προκειμένου αυτές οι απαιτήσεις να γίνουν απαιτητές και να οδηγηθούμε στη δικαίωση των Εθνικών απαιτήσεων.

Η επιτροπή αυτή δέχτηκε πόλεμο από τους απόντες βουλευτές όλων των κομμάτων μνημονιακών και κατ´ επίφαση αντιμνημονιακών στην συνεδρίαση της ολομέλειας όπου θα συζητούνταν το πόρισμα της καθώς μαζί με τον ΠτΔ δέχτηκαν άτρητα την μονομερή διαγραφή τους από αυτούς που αιματοκύλησαν την ανθρωπότητα, αιματοκύλησαν τη πατρίδα μας, τη στιγμή που αυτή η πατρίδα δέχονταν επίπλαστους εκβιασμούς για υποτιθέμενες εξόδους της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, καθώς και τη μη αποδοχή και της διαγραφής ενός χρέους που είναι ανήθικο και επαχθές.

Όσο και αν οι γερμανοτσολιάδες που καταθέτουν στεφάνια στα Καλάβρυτα προσπαθούν να ξεγελάσουν, δεν μας ξεγελούν. Όσο, κι αν προσπαθούν να ξεχάσουμε, δεν ξεχνάμε. Δεν ξεχνάμε τα αποτελέσματα της ναζιστικής κατοχής και τις φασιστικές εξάρσεις βίας, όπως τις εκτελέσεις, τις σφαγές, τις θηριωδίες που βίωσαν πρόγονοί μας σε όλη την ελληνική επικράτεια.

Αποτελεί πατριωτικό ατομικό καθήκον των μη προσκυνημένων Ελλήνων η συνέχιση του αγώνα για την δικαίωση των αγώνων και θυσιών των προγόνων μας που σφαγιάστηκαν για την προάσπιση της πατρίδος.

Ραχήλ Μακρή
Πρώην Βουλευτής Ν. Κοζάνης
www.rachelmakri.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δεν υπάρχει ένας πατριώτης στο κόμμα να τους συνεφέρει;

Ο ένας λέει "να αποποινικοποιηθεί το κάψιμο της σημαίας".
Ο άλλος λέει ότι "μια σημαία που αγοράζουμε ως ιδιώτες δεν είναι εθνικό σύμβολο"!
Λες και κάνουν αναταγωνισμό, ποιος θα πει την πιο μεγάλη ανοησία.
Και αυτοί είναι υπουργοί της Ελληνικής κυβέρνησης.
Πόσο ξεφτίλες είναι οι άνθρωποι; Πόσο;

Τσιρώνης: Η σημαία που αγοράζουμε ως ιδιώτες δεν είναι εθνικό σύμβολο

«Άλλο πράγμα η σημαία που είναι αναρτημένη σε έναν ιστό δημόσιο και άλλο πράγμα η σημαία που αγοράζω από τον Κοκκώνη» δήλωσε ο αναπληρωτής υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης - Έκανε ένα νομικού χαρακτήρα σχόλιο, η θέση της κυβέρνησης

Μια νέα... θεωρία περί της σημαίας ανέπτυξε ο αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Γιάννης Τσιρώνης σε μια προσπάθειά του να υπερασπιστεί τη θέση του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Παρασκευόπουλου ότι πρέπει να αποποινικοποιηθεί το κάψιμο της σημαίας.

Σύμφωνα με τον κ. Τσιρώνη μια σημαία είναι εθνικό σύμβολο μόνο όταν κυματίζει σε ένα δημόσιο κτήριο ή σε ένα στρατόπεδο. Αντίθετα κάθε σημαία που αγοράζεται ιδιωτικά δεν καλύπτεται από τον όρο εθνικό σύμβολο.

Ο αναπληρωτής υπ. Αγροτικής ανάπτυξης ανέφερε χαρακτηριστικά για το θέμα μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό North 98:
«Ο κ. Παρασκευόπουλος ως βουλευτής πλέον και ως άριστος γνώστης της νομικής επιστήμης έχει δίκιο θεωρητικά ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει μια διαφορά και μην λαϊκίζουμε ανάμεσα στη σημαία που είναι το σύμβολο που είναι οι σημαίες των δημοσίων κτιρίων, στις σημαίες που όλοι μας όσοι υπηρετήσαμε σε μάχιμες μονάδες και υπερασπιστήκαμε την πατρίδα μας όταν σηκώναμε αυτή τη σημαία ως σύμβολο. H σημαία που αγοράζει ένας ιδιώτης από τον Κοκκώνη, και την έχει ο ίδιος, αυτή η σημαία που δεν είναι δημόσια σημαία , δεν μπορούμε να λέμε ότι κάθε σημαία είναι σύμβολο γιατί εκθέτουμε το σύμβολο με αυτόν τον τρόπο, είναι μια νομική διαφορά. Άλλο πράγμα η σημαία που είναι αναρτημένη σε έναν ιστό δημόσιο και άλλο πράγμα η σημαία που αγοράζω από τον Κοκκώνη. Εγώ προσωπικά ως Γιάννης Τσιρώνης θα υπερασπιζόμουν ακόμη και αυτη τη σημαία, αλλά δυστυχώς ζούμε σε δημοκρατία, κάποιοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται διαφορετικά και με πρώτη ευκαιρία προβαίνουν σε αυτές τις ασχημονίες , αλλά άλλο πράγμα να καταδικάσουμε πολιτικά τις ασχημονίες και άλλο να ποινικοποιήσουμε διαρκώς και με νόμους να προσπαθούμε να προστατέψουμε με την αξία μας, οι πατριωτισμός μας φαίνεται από τις πράξεις. Εγώ πότε δεν θα ήθελα αυτό το πράγμα για το οποίο μάτωσαν οι πρόγονοι μου να πατιέται, να λερώνεται να πηγαίνει όπου να 'ναι, αλλά άλλοι άνθρωποι δυστυχώς διαφωνώ μαζι τους έχουν άλλη αντίληψη και κάνουν αυτές τις ασχημονίες».
Ερωτηθείς για τη δήλωση αυτή ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών το μεσημέρι της Τρίτης αρκέστηκε στη θέση ότι «ο κ. Τσιρώνης έκανε ένα νομικού χαρακτήρα σχόλιο».

Παρασκευόπουλος: Να αποποινικοποιηθεί το κάψιμο της σημαίας

Σάλος και από δήλωση του πρώην υπουργού για τη ΧΑ: «Πρέπει να αποφασίσουμε τι προτιμούμε: Μια προσπάθεια ένταξης της Χρυσής Αυγής στο κλίμα της δημοκρατίας ή τη διαρκή ρήξη. Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να προηγηθεί η ουσία μιας σύγκλισης»

Να ανοίξει ένας διάλογος προκειμένου να αποποινικοποιηθεί το αδίκημα για το κάψιμο της σημαίας, ζητά ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και μέχρι πρότινος υπουργός Δικαιοσύνης, Νίκος Παρασκευόπουλος, σε συνέντευξή του στη «Βραδυνή της Κηυριακής». Ο κ. Παρασκευόπουλος υποστηρίζει πως η πράξη αυτή πρέπει να αποδοκιμάζεται πολιτικά, κοινωνικά και ηθικά, κάτι που κατά την άποψή του, είναι και πιο αποτελεσματικός τρόπος.

«Τιμώ την ελληνική σημαία και πιστεύω ότι η ηθικο-κοινωνική αποδοκιμασία των προσβολών της θα είναι πολύ πιο αποτελεσματική», λέει χαρακτηριστικά.

Ακόμη, τάσσεται υπέρ της ισορροπημένης στάσης της Αστυνομίας απέναντι στους αντιεξουσιαστές, λέγοντας πως «αν ήταν σκληρότερη θα ήταν σκληρότερα και τα επεισόδια». Επίσης, δηλώνει πως αν η Χρυσή Αυγή κάνει βήματα για εκδημοκρατισμό πρέπει να στηριχθεί από το πολιτικό σύστημα, προτιμώντας τη σύγκλιση από τη διαρκή ρήξη.

«Η εικόνα της συνύπαρξης στο Καστελόριζο και στη Ρω σε πολλούς μας δεν άρεσε. Από την άλλη όμως πρέπει να αποφασίσουμε τι προτιμούμε: μια προσπάθεια ένταξης της Χρυσής Αυγής στο κλίμα της δημοκρατίας ή τη διαρκή ρήξη. Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να προηγηθεί η ουσία μιας σύγκλισης», επισημαίνει ο κ. Παρασκευόπουλος και συνεχίζει: «Η Χρυσή Αυγή πρέπει να δεχθεί έμπρακτα την υπαγωγή της στους θεσμούς της Δημοκρατίας. Και αυτή την στάση, αν και όταν εκδηλωθεί, πρέπει να τη στηρίξουν τα δημοκρατικά κόμματα».

Όσον αφορά τη στάση της Τουρκίας το τελευταίο διάστημα, ο κ. Παρασκευόπουλος αναφέρει ότι οι δηλώσεις των κορυφαίων Τούρκων υπουργών, «δείχνουν να μην τους ενδιαφέρουν οι καλές σχέσεις με τους γείτονές τους και οπωσδήποτε αντιβαίνουν προς το διεθνές δίκαιο». Συγκεκριμένα, για το θέμα της έκδοσης των Τούρκων αξιωματικών στη γείτονα χώρα, ο κ. Παρασκευόπουλος τονίζει ότι ηΤουρκία «οφείλει να αποδεχθεί την κρίση της ανεξάρτητης ελληνικής Δικαιοσύνης» και υπογραμμίζει ότι από τη στιγμή που εμείς θέλουμε αυτόν το σεβασμό μιας άλλης χώρας πρέπει πρώτοι να τον δείχνουμε οι ίδιοι.

Επιπλέον, ο κ. Παρασκευόπουλος εμφανίζεται ανήσυχος για τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις και δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να υποκλέπτονται συνομιλίες ακόμη και υπουργών.

Τέλος, ο τέως υπουργός Δικαιοσύνης αποκαλύπτει ότι ένιωσε πικρία, πρόσκαιρα, μετά την απομάκρυνσή του από το υπουργείο.

Πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ και Πρώτο Θέμα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Την κατάσταση στην Παλμύρα ανέλυσε στην εφημερίδα «VZGLIAD», ο Ρώσος στρατιωτικός εμπειρογνώμων, αντιπτέραρχος, Aytech Bizhev. Στο παρελθόν είχε εργασθεί ως στρατιωτικός σύμβουλος στη Συρία και στη συνέντευξή του απαριθμεί τους λόγους της κατάληψης της Παλμύρας από το Ισλαμικό Κράτος και κάνει προβλέψεις για την πορεία των γεγονότων που θα ακολουθήσουν.

Μετάφραση Σωτήρης Δημόπουλος
VZ.ru

Vzgliad: Γιατί κατά τη γνώμη σας δεν έγινε κατορθωτό να αντέξει η Παλμύρα;

Aytech Bizhev: Πρώτον, γιατί τώρα εκεί επικρατεί το «χαμσίν», φυσά ο άνεμος από το βορρά, προκαλεί αμμοθύελλα, και τα πάντα τριγύρω είναι τυλιγμένα στη σκόνη. Έτσι οι καιρικές συνθήκες στην Παλμύρα δεν επιτρέπουν την ευρεία χρήση της αεροπορίας. Ο μαχητές του Ισλαμικού Κράτους εκμεταλλεύθηκαν τη συγκυρία, καθώς η πολεμική αεροπορία απλά δεν μπορεί να πετάξει σε χαμηλά ύψη.

Δεύτερον, η μεγάλη συγκέντρωση των μαχητών δείχνει αναμφίβολα το έλλειμμα της υπηρεσίας πληροφοριών. Είναι πολύ δύσκολο να μη γίνει αντιληπτό ένας πλήθος 4 χιλιάδων ανθρώπων, που κινούνται με αυτοκίνητα, που έχουν ξεκινήσει και από την ίδια τη Μοσούλη. Πολύ περισσότερο που στις σύγχρονες συνθήκες υπάρχουν τα drones, τα οποία μπορούν να διανύουν μεγάλες αποστάσεις.

Κατά την γνώμη σας, τι μέτρα έπρεπε να παρθούν;

Αναλύοντας τις πληροφορίες που διαθέτουμε, μας δημιουργείται η εντύπωση ότι ο αμυντικός μηχανισμός της Παλμύρας δεν κινήθηκε αρκετά δραστήρια. Αν διοικούσα εγώ την άμυνα της πόλης, αρχικώς θα διεξήγαγα ελέγχους στα προάστια της πόλης, χρησιμοποιώντας και σύγχρονα μέσα ραδιοηλεκτρονικής παρακολούθησης.

Εκτός αυτού, τις ομάδες των επιτιθεμένων μαχητών του Ισλαμικού Κράτους έπρεπε να τις αντιμετωπίσουν εκτός της πόλης, κατά της διάρκεια της μετάβασής τους. Αυτοί κάπου θα ξεκουράστηκαν, από κάπου έτρεχαν αυτοκίνητα και θωρακισμένα.

Επιπλέον, ο αριθμός των υπερασπιστών της Παλμύρας ήταν αμελητέος. Κανείς δεν περίμενε την επίθεση. Η άμυνα ήταν οργανωμένη πολύ άσχημα, και έτσι οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους στην αρχή κατέλαβαν τα στρατηγικά υψώματα, και έπειτα μπήκαν στην Παλμύρα, κυριολεκτικά με τέτοια ευκολία όσο το μαχαίρι στο βούτυρο.

Αποδεικνύεται επομένως ότι οι μαχητές ήταν καλά προετοιμασμένοι...

Οι ισλαμιστές δεν ακολουθούν κάποια καθορισμένη παραδοσιακή τακτική, γραμμένη στα πολεμικά εγχειρίδια. Κινούνται με τζιπ, εξοπλισμένα με βαριά πολυβόλα, σε κινούμενες ομάδες των 10-15 ατόμων. Μπορείς να τους αντιμετωπίσεις με τη βοήθεια της πολεμικής αεροπορίας, των ελικοπτέρων. Αλλά, όπως ανέφερα, τώρα οι καιρικές συνθήκες είναι αντίξοες. Εκτός αυτού, είναι καλά εξοπλισμένοι, διαθέτουν μεταξύ άλλων και σύγχρονα μέσα επικοινωνίας.

Στο Ισλαμικό Κράτος πολεμούν πολλοί πρώην αξιωματικοί του ιρακινού στρατού, οι οποίοι μπορεί να έχουν λάβει εκπαίδευση στη Ρωσία –τους είναι λοιπόν γνωστή η τακτική μας στις μάχες. Μπορούμε να πούμε ότι τα στελέχη της στρατιωτικής διοίκησης του Ισλαμικού Κράτους εκπαιδεύτηκαν στις δικές μας στρατιωτικές σχολές.

Να αναμένουμε αντεπίθεση του συριακού στρατού στην περιοχή της Παλμύρας;

Πρώτα απ’ όλα πρέπει να καταλάβουμε ότι ο συριακός στρατός τώρα είναι πολύ κουρασμένος, διεξάγει έναν συνεχή πόλεμο εναντίον διαφόρων τρομοκρατικών ομάδων εδώ και τέσσερα χρόνια. Η Παλμύρα βρίσκεται στην έρημο ανάμεσα σε λόφους – για να την υπερασπιστείς χρειάζονται σημαντικές δυνάμεις και μέσα. Το έργο αυτό των δυνάμεων του συριακού στρατού το περιπλέκει και ο μεγάλος αριθμός των μετώπων και οι τεράστιες αποστάσεις.

Παρ’ όλα αυτά, η τακτική επιτυχία του Ισλαμικού Κράτους στην Παλμύρα δεν μπορεί να του δώσει τίποτε σε στρατηγικό επίπεδο. Η Δαμασκός απέχει από την Παλμύρα 300 χλμ. Τριγύρω δεν υπάρχουν μεγάλες πόλεις, εκτός από τη Χομς, που, όμως, η μετάβαση και προς αυτήν είναι επίσης προβληματική.

Τώρα ο συριακός στρατός και οι ρωσικές αεροπορικές δυνάμεις θα επιχειρήσουν να την πολιορκήσουν. Όταν ο καιρός γίνει φυσιολογικός, αργά ή γρήγορα θα απωθηθούν οι μαχητές. Αυτήν τη στιγμή, όπως φαίνεται, ο συριακός στρατός ανασυγκροτείται. Ωστόσο η απελευθέρωση του Χαλεπιού είναι τώρα σημαντικότερη από την ανακατάληψη της Παλμύρας.

Πολύ περισσότερο που η διεξαγωγή των μαχών σε αστικό περιβάλλον είναι ένα πολύ σύνθετο έργο. Στο Χαλέπι δίνεται μάχη για το κάθε σπίτι, και, εκτός αυτού, είναι απαραίτητο να αποναρκοθετηθεί το έδαφος, να απολυμανθούν οι πηγές του νερού, να αποκατασταθεί η υποδομή. Θεωρώ ότι δεν πρέπει τώρα να αναλωθούν οι έτσι κι αλλιώς περιορισμένοι πόροι. Όλα τα μέσα και όλες οι δυνάμεις πρέπει να επικεντρωθούν στο Χαλέπι.

H μαχητική ικανότητα των υποστηρικτών του Άσαντ απέχει λοιπόν από το επιθυμητό;

Στη Συρία, κατά τον πόλεμο, εγώ ο ίδιος ήμουν επτά φορές, αλλά ήμουν ακόμη και στην ειρηνική περίοδο. Τους εκπαίδευσα στη διοίκηση και χρήση της αντιαεροπορικής άμυνας, ήμουν υπεύθυνος για την στρατιωτικο-τεχνική συνεργασία με αυτήν τη χώρα. Γνωρίζω καλά το λαό της Συρίας.

Έχω πολλούς φίλους στην ηγεσία του συριακού στρατού. Είναι άνθρωποι εκπαιδευμένοι, μορφωμένοι και μάλιστα συνεργάζονταν και πριν τον εμφύλιο πόλεμο με Ρώσους στρατιωτικούς συμβούλους. Αλλά η Συρία είναι μια μικρή χώρα, ο πληθυσμός της είναι 15-16 εκατομμύρια. Κρατούν για 4 χρόνια, πολεμούν εναντίον πολυάριθμων και διαφορετικών ομάδων του συνασπισμού των τρομοκρατών. Δεν πρέπει να υποτιμάμε τις δυνατότητες του συριακού στρατού. Απλά κουράστηκαν.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το καθεστώς στη γειτονική Τουρκία έχει απολέσει πλήρως την ψυχραιμία του με τις εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας. Δεν αποτελεί ως εκ τούτου έκπληξη η χρήση σκληρής γλώσσας τόσο κατά της χώρας μας όσο και κατά της Ε.Ε. Εμείς, ως συνήθως, τείνουμε στην καλλιέργεια πνεύματος γενικευμένης ανησυχίας, αν όχι πανικού. Ίσως ο Ερντογάν να προσφέρει και στη δική μας κυβέρνηση διέξοδο από τα δικά της αδιέξοδα μπροστά στην ογκούμενη οικονομική κρίση. Για άλλου είδους κρίση δεν γίνεται λόγος, αφού σχεδόν οι πάντες έχουν υιοθετήσει την υλιστική ερμηνεία της ιστορίας.

Από το 1930, μετά τη συνθήκη ελληνοτουρκικής φιλίας, την οποία υπέγραψαν οι Βενιζέλος και Κεμάλ, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις υιοθέτησαν την πολιτική Βενιζέλου. Σύμφωνα μ’ αυτήν η Τουρκία είναι χώρα δημοκρατική και με καλές διαθέσεις έναντι των γειτόνων της, με τους οποίους επιδιώκει την ειρηνική συνύπαρξη. Κίνδυνος θα υπάρξει, αν ποτέ επανέλθουν στην εξουσία οι ισλαμιστές. Με την πάροδο του χρόνου προσετέθη και η αντίληψη ότι η Τουρκία αποτελεί ισχυρή περιφερειακή δύναμη και, ως εκ τούτου, κάποιες από μέρους της προκλήσεις θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται με αυτοσυγκράτηση, προκειμένου να αποφευχθεί θερμό επεισόδιο. Η πολιτική αυτή με τις άκρως αντιφατικές θέσεις κατέστησε τη χώρα μας περίγελως των πάντων.

Πριν φθάσουμε στην ανάλυση των συμβαινόντων σήμερα, ας κάνουμε μικρή ιστορική αναδρομή. Συνήθως υπερτονίζεται η προσπάθεια κάποιων Ευρωπαίων ηγετών για τη σύσφιξη των σχέσεων των χωρών της δυτικής Ευρώπης και υποεκτιμάται ο τρόμος των λαών εξ αιτίας του ψυχρού πολέμου αμέσως μετά τη λήξη του Β΄ μεγάλου πολέμου του 20ου αιώνα.
Στα πλαίσια της αντιπαράθεσης σχηματίστηκαν οι στρατιωτικές συμμαχίες του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Στα πλαίσια διεύρυνσης του ΝΑΤΟ έγιναν μέλη του ταυτόχρονα (1952) η Ελλάς και η Τουρκία.
Στη συνθήκη φιλίας προσετέθη και η άλλη της συμμαχίας! Βέβαια το πόσο φιλική υπήρξε η Τουρκία έναντι της Ελλάδος το έδειξε κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, όταν κατακράτησε τρόφιμα, που οι ομογενείς μας της Κωνσταντινούπολης είχαν συγκεντρώσει για τον χειμαζόμενο λαό της Αθήνας, και στη συνέχεια εξόντωσε αυτούς οικονομικά επιβάλλοντας δυσβάσταχτους φόρους!
Τέλος πάντων, ως μέλη της ίδιας στρατιωτικής συμμαχίας θα μπορούσαμε να επιλύουμε πλέον τις διαφορές μας στο πεδίο των διαπραγματεύσεων με διαιτητές τους συμμάχους μας. Το πόσο ανεδαφική ήταν η αισιοδοξία μας αυτή φάνηκε τρία έτη αργότερα, όταν η τουρκική κυβέρνηση, με την υποκίνηση των συμμάχων μας Άγγλων, οργάνωσε παραστρατιωτικές ομάδες, οι οποίες προκάλεσαν μύρια δεινά στους ομογενείς μας της Κωνσταντινούπολης (Σεπτεμβριανά).
Οι σύμμαχοί μας αντιμετώπισαν την αντιπαράθεση των δύο «συμμάχων» συνιστώντας αυτοσυγκράτηση! Γνωρίζουμε ότι οι Ρωμηοί της Πόλης πλήρωσαν την επιμονή να φέρουμε το κυπριακό στον ΟΗΕ παρά τις υποδείξεις των «συμμάχων» μας Άγγλων να μην ανακινήσουμε το θέμα!
Είκοσι έτη αργότερα οι «σύμμαχοι» μας τιμώρησαν για το θράσος να οργανώσουμε ένοπλο αγώνα για την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού από τη Μεγαλόνησο! Αφού, ως «υπερασπιστές της ελευθερίας των λαών» οι ηγέτες των ΗΠΑ, επέβαλαν στη χώρα μας δικτατορία, προετοίμασαν το έδαφος για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Έκτοτε οι προκλήσεις είναι συνεχείς και οι αεροπόροι μας καθημερινά απογειώνονται για να ανακόψουν τους εισβολείς στους αιθέρες μας. Οι «σύμμαχοί» μας απλά προεδρεύουν και συνεχίζουν να ζητούν αυτοσυγκράτηση!

Το 1981 η χώρα μας κατέστη ισότιμο μέλος της ΕΟΚ, που αργότερα μετονομάστηκε σε ΕΕ. Επιχειρήθηκε να πεισθεί ο λαός ότι ήταν αυτή μεγάλη επιτυχία του πρωθυπουργού της χώρας, ο οποίος έλαβε και τον τίτλο του εθνάρχη! Επιχειρήθηκε ακόμη να πεισθεί ο λαός ότι θα έπαυαν πλέον οι τουρκικές προκλήσεις, καθώς τα σύνορα της χώρας μας ήταν συνάμα και σύνορα της ΕΟΚ! Αλλά γιατί θα εγγυάτο η ΕΟΚ το απαραβίαστο των συνόρων μας όταν προηγουμένως είχε αποφύγει να πράξει το ίδιο το ΝΑΤΟ; Οι ενδοτικές ελληνικές κυβερνήσεις τρέφουν διαχρονικά τον λαό μας με μύθους!

ΤΟ Σύμφωνο της Βαρσοβίας διαλύθηκε με την κατάρρευση του κομμουνισμού. Η Τουρκία αναβαθμίστηκε ως περιφερειακή δύναμη στην προσπάθεια να προσεταιριστεί τις ισλαμικές χώρες της πρώην ΕΣΣΔ για λογαριασμό των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Η επιχείρηση δεν υπήρξε επιτυχής.
Τότε ανέλαβε άλλον ρόλο, την παροχή δηλαδή παντοίων διευκολύνσεων στις στρατιωτικές επιχειρήσεις που σχεδίαζαν οι ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή για τα συμφέροντα οικονομικών κύκλων και του Ισραήλ! Έτσι η χώρα μας υπήρξε μονίμως αδικούμενη. Το χειρότερο είναι ότι της ανέθεσαν οι Ευρωπαίοι «εταίροι» της επί σειράν ετών τον άχαρο ρόλο να προβάλλει αντιρρήσεις στη σύσφιξη των σχέσεων Τουρκίας - ΕΕ.
Κάποτε βέβαια έπεσαν τα προσωπεία, γι’ αυτό και καταλήξαμε στην πρόσφατη άνευ ουσίας απόφαση του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, η οποία προκάλεσε την απειλητική αντίδραση του Ερντογάν, του σουλτάνου όπως τον αποκαλούν ιδιαίτερα μετά την κατάπνιξη του πραξικοπήματος κατά το παρελθόν θέρος.
Εκφράζουν οι «εταίροι» μας τη δημοκρατική τους ευαισθησία! Ποιοι; Οι ένοχοι του αφανισμού πλήθους φτωχών χωρών με κομπάρσους και τους Νεοέλληνες!

Οι ισλαμιστές ανήλθαν στην εξουσία το 2003 και την κατέχουν έκτοτε. Μήπως δικαιώνεται η πολιτική που πρέσβευε ότι η άνοδος αυτών θα σημάνει περίοδο αστάθειας και έντασης στην περιοχή; Είναι πράγματι ο Ερντογάν αλαζόνας ηγέτης πρόθυμος να συγκρουστεί με τους πάντες; Αμφιβάλλω πολύ. Ελπίζω να αποδειχθεί συν τω χρόνω ετεροκινούμενος σε διατεταγμένη υπηρεσία. Άλλωστε ο ρόλος της Τουρκίας στη διάλυση των χωρών Ιράκ και Συρίας έχει πλήρως αποκαλυφθεί.

Η Τουρκία αντιμετωπίζει πλήθος εσωτερικών προβλημάτων. Ο αγώνας των Κούρδων για ανεξαρτησία έχει μετατρέψει το τουρκικό Κουρδιστάν σε εμπόλεμη περιοχή. Τρομοκρατικά κτυπήματα αναστατώνουν τη χώρα απ’ άκρου σ’ άκρο! Την ευθύνη για κάποια αναλαμβάνει ο ISIS. Γιατί άραγε;
Η οικονομία της χώρας έχει δεχθεί ισχυρά πλήγματα εξ αιτίας της μείωσης του τουριστικού ρεύματος και του μηδενισμού σχεδόν των εξαγωγών της προς την Ρωσία.
Οι μέχρι παραλογισμού εξοπλισμοί συμβάλλουν στην επίσπευση της κατάρρευσής της.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι ολοένα και περισσότεροι Τούρκοι πολίτες εκφράζονται θαρρετά για την καταγωγή τους από Αρμένιους και Ρωμιούς. Σ’ όλους τους νομούς των παραλίων του Αιγαίου και στην Ανατολική Θράκη πλην Κωνσταντινούπολης επικρατούν οι πολιτικοί αντίπαλοι του Ερνογάν, οι οποίοι αποστασιοποιούνται πλέον από το παντουρκικό ιδεολόγημα που επιχείρησε να επιβάλει ο Κεμάλ!
Οι Αλεβίτες, περισσότεροι από 12 εκατομμύρια, αισθάνονται πολίτες δεύτερης κατηγορίας και τα μηνύματα για κρυπτοχριστιανούς καταφθάνουν ολοένα και πιο αισιόδοξα!
Η Τουρκία είναι ένα ηφαίστειο. Δεν γνωρίζουμε αν οι ΗΠΑ θέλουν να εκραγεί ή όχι. Πάντως ένα είναι βέβαιο: Δεν έχουν την παραμικρή διάθεση ΝΑΤΟ και ΕΕ να σκύψουν επάνω από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας εξ αιτίας των τουρκικών προκλήσεων.
Ακόμη και η Αλβανία και τα Σκόπια μας προκαλούν και εμείς πιστεύουμε ότι στις προκλήσεις εξωθεί τις χώρες αυτές η Τουρκία, ενώ είναι πασιφανές ότι ελέγχονται πλήρως από τις ΗΠΑ.

Η απειλή του Ερνογάν να ακυρώσει τη συμφωνία με την ΕΕ για τους πρόσφυγες ουδόλως θορύβησε τους της ΕΕ. Παραμένουν ήσυχοι έχοντας επιτύχει το φραγμό των συνόρων μας με την εντολή των ΗΠΑ προς τα Σκόπια. Και στα νησιά μας πλέον οι κάτοικοι εγγίζουν τα όρια της αντοχής τους.
Τελικά μήπως εκείνο, που τους ενδιαφέρει, τώρα που υπερεξοπλίζεται η γειτονική χώρα, είναι να εξασφαλίσουν κάποια παραγγελία και από τους πεινώντες Έλληνες;
Μήπως είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε φίλους, συμμάχους και εταίρους ούτε και είχαμε ποτέ;

Τελικά, ας υποθέσουμε ότι ενισχύουμε τους εξοπλισμούς μας. Ισχύει ακόμη το «εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης»;
Πολύ αμφιβάλλω, καθώς ο αρρωστημένος διεθνισμός προβάλλεται ως κυρίαρχο ιδεολόγημα και ο πατριωτισμός ποινικοποιείται.
Και αυτό είναι το μείζον πρόβλημα των Νεοελλήνων, όχι η απειλή της Τουρκίας.

«Μακρυγιάννης»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Νούτσου

Είμαστε ταγμένοι στη Δύση. Τελεία και παύλα. Ό,τι και να μας κάνουν, όσα παιχνίδια και να μας παίξουν, όσο κι αν προτάξουν πρωτίστως το δικό τους συμφέρον, εμείς δεν χαμπαριάζουμε. Αυτό θα πει «αλληλεγγύη και προσήλωση σε αρχές και αξίες διαχρονικά απαρασάλευτες»!!!

Βιώνουμε ιστορικά τις πολιτικές των ισχυρών. Σαν χώρα μικρή το δέμας, αλλά τεράστια σε γεωπολιτική αξία, ποιότητα ανθρώπων και παγκόσμια προσφορά, καλούμαστε κάθε φορά να πάρουμε θέση σε όσα στη γειτονιά μας τεκταίνονται, με την αναγκαία «συνεπικουρία» πάντα, των προσφιλών «συμμάχων» μας! Από πάντα, έρμαιο των συμφερόντων τους, συγκυριακά, κερδίσαμε και χάσαμε. Μπορεί με τη βοήθειά τους να αποκτήσαμε την ανεξαρτησία μας με την Εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση του 1821, με την δική τους όμως πάλι συνδρομή, χάσαμε τις προαιώνιες εστίες μας στη Μικρά Ασία, στην Ανατολική Θράκη, στην Κωνσταντινούπολη, στην Ίμβρο και στην Τένεδο, όπως και το 1/3 της Κύπρου μας.

Μια σχέση λοιπόν μίσους και αγάπης, από την οποία έχουμε αποφασίσει ποτέ να μην απεγκλωβιστούμε… Ακόμα κι όταν αντιλαμβανόμαστε για μια ακόμα φορά, πως, σατανικά, παίζουν παιχνίδια στις πλάτες μας. Επίκαιρο όσο ποτέ το Μεταναστευτικό πρόβλημα, απειλεί να βάλει μπουρλότο στην ίδια μας την ύπαρξη.
Αυτό που πασχίζουμε να αποφύγουμε, με κόστος αιματηρό είναι η αλήθεια – και αναφέρομαι στην με τεράστιο κόστος ενίσχυση της αποτρεπτικής μας δύναμης μέσα από κατευθυνόμενα αλλά αναγκαία εξοπλιστικά προγράμματα - κινδυνεύουμε να το πάθουμε στην παρούσα συγκυρία, ακριβώς επειδή πειθήνια, ακολουθούμε «τοις των άλλων ρήμασι», κι αναφέρομαι στις υποχρεώσεις μας, όπως αυτές προκύπτουν από την συμμετοχή μας στη μεγάλη Ευρωπαϊκό οικογένεια και την Συνθήκη Σένγκεν που θεματικά την συνεπικουρεί!

Οι εταίροι μας, ξέρουν καλά τη δουλειά τους. Αδιαφορούν σε βαθμό εκστατικό, για εμάς, για την υπόστασή μας, για τα εξωτερικά σύνορα του κοινού μας σπιτιού, της Ευρώπης, για τα Εθνικά μας σύνορα και προετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν τις ορδές των Ερντογανικών μεταναστευτικών ροών, κλείνοντας ερμητικά τα σύνορα τους στα βόρεια δικά μας σύνορα!
Τι αποδεικνύει αυτό καλοί μου φίλοι; Άκρατο καιροσκοπισμό και φιλοτομαρισμό. Απόλυτη ιδιοτέλεια που γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους συμμαχίες, κοινά οράματα, υπογραφές, ακόμα κι αυτή την ίδια την γεωγραφική και γεωπολιτική υπόσταση του δημιουργήματός τους για το οποίο εδώ και 70 χρόνια παλεύουν – στην Ε.Ε. αναφέρομαι και τις στοχεύσεις της – απλά, και μόνο γιατί νιώθουν πως αυτή τη φορά πραγματικά απειλούνται!

Είναι από τις ελάχιστες φορές ίσως από την δημιουργία του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος, που αποδεικνύονται τόσο φοβισμένοι, ανασφαλείς, ανεπαρκείς και λίγοι. Δεν διστάζουν να ρίξουν μαύρο στο Ευρωπαϊκό κεκτημένο, να ακυρώσουν τις μεγαλόστομες διακηρύξεις τους για την μια, μεγάλη και ενιαία Ευρωπαϊκή οικογένεια, να δημιουργήσουν μια ακόμα – σύγχρονη τη φορά αυτή « Ιφιγένεια» - βορά, στην Ισλαμοφασιστική μανία του νέο-Σουλτάνου και κατευναστική των δόλιων και αντιφατικών - με τις μέχρι σήμερα δήθεν παγκοσμιοποιητικές τους πολιτικές – επιλογών, για προάσπιση των δικών τους Κρατών, Εθνικών συμφερόντων και στενών συμφερόντων των δικών τους και μόνο πολιτών…!

Και μπροστά σε όλα αυτά, στεκόμαστε εμείς. Ανίκανοι και ανήμποροι, όχι μόνο να αντιδράσουμε, αλλά, έστω και να υπονοήσουμε, πως και από την δική μας μεριά, δεν υπάρχουν πια θέσφατα!
Δεν υπάρχουν δεδομένες βεβαιότητες υποταγής!
Ούτε μονόπλευρης αφοσίωσης, την ώρα που τα πάντα γύρω μας καταρρέουν κι όλοι ανεξαίρετα προσβλέπουν στις κυοφορούμενες τεράστιας εμβέλειας συνοριακές και γεωστρατηγικές αλλαγές, που κυοφορούνται και οσονούπω θα αποκτήσουν χαρακτηριστικά πάγιων και εφαρμοσμένων πολιτικών!

Θα πρέπει επιτέλους να αποτινάξουμε από πάνω μας, την ιδιότητα «του δεδομένου»… του «υποτακτικού»… του «νέο-ραγιά». Γιατί τίποτα πια δεν είναι όπως πριν και γιατί τίποτα πια, δεν θεωρείται δεδομένο.
Η εκλογή Τραμπ στην Αμερική, δείχνει το δρόμο, την ώρα που ο ίδιος έρχεται και αμφισβητεί την ίδια την υπόσταση του μεταπολεμικού ΝΑΤΟ, εξετάζοντας την πιθανότητα οι Ηνωμένες Πολιτείες να αποχωρήσουν από αυτό, ή να αναζητήσει μια κοινή πλατφόρμα συνεννόησης με την Ρωσία του Πούτιν, ή να αναγνωρίσει την παραμονή του Άσαντ στη Συρία…
Πράγματα που σαφέστατα θα έπρεπε να μας παρακινήσουν και μας, να κινηθούμε διασταλτικά και εναλλακτικά!

Σ’ αυτή την ιστορική περίοδο των μεγάλων αλλαγών, είναι καλά, να αφήσουμε κατά μέρος τους παγκοσμιοποιητικούς μεγαλοϊδεατισμούς και να φροντίσουμε πρωτίστως το σπίτι μας και τους ανθρώπους του.
Έχουμε ανάγκη τους πάντες κι όχι μόνον τους εκ Δυσμών «φίλους» μας.
Αναγκαία όσο ποτέ η επαναχάραξη της Εξωτερικής μας πολιτικής.
Όπως επίσης αναγκαία όσο ποτέ η ισχυρή αποτρεπτική μας ισχύς και η εμμονή, συνάμα με την απόλυτη προσήλωση, στις Αρχές της αυθυπόστατης ιστορικής μακροημέρευσης του Ελληνισμού στο διάβα των αιώνων!
Τολμήστε «μειράκια» της πολιτικής μας ζωής, για το απονενοημένο και το απίθανο...!
Εξάλλου, πάντα με τέτοιες απιθανότητες, καταφέρναμε να μένουμε ζωντανοί και να κερδίζουμε την αναγνώριση και τον θαυμασμό - ενίοτε και την βοήθεια - των ισχυρών της γης…!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η παράνομη επιβολή των capital controls η οποία επεβλήθη με το υποτιθέμενο πρόσχημα της μαζικής φυγής κεφαλαίων από το Ελληνικό τραπεζικό σύστημα παραβιάζοντας θεμελιώδεις αρχές λειτουργίας της ΕΕ και πιο συγκεκριμένα του άρθρου 63 της συνθήκης της Λισαβόνας ήταν αιτία να υπάρξει εισαγγελική έρευνα για τις μεθοδεύσεις σε επίπεδο πολιτικής αλλά και κεντρικής τράπεζας.
Τα στοιχεία τα οποία δημοσίευσε η Τράπεζα της Ελλάδος την επίμαχη περίοδο επιβολής περιορισμού κίνησης κεφαλαίων αποδεικνύουν το μέγεθος του οικονομικού εγκλήματος που διατελείται στην Ελλάδα. Η υπόθεση έφτασε στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και τα αρμόδια όργανα της ΕΕ ερευνούν τις σκανδαλώδεις αποφάσεις του κεντρικού τραπεζίτη.

Δεκαέξι μήνες μετά ο περιορισμός κίνησης κεφαλαίων υφίσταται ακόμη και οι οποιεσδήποτε εμπορικές συναλλαγές και πληρωμές γίνονται μέσω χρεωστικών και πιστωτικών καρτών. Η επιβολή αυτών των μέτρων αναγκάζει ένα μεγάλο μέρος της Ελληνικής κοινωνίας να χρησιμοποιεί αυτά τα μέσα για τις εμπορικές συναλλαγές του.

Παρόλα ταύτα όμως οι Ελληνικές εμπορικές τράπεζες επιβάλλουν στον επιχειρηματικό κόσμο της χώρας τεράστιες προμήθειες παραβιάζοντας ακόμη και Ευρωπαϊκούς κανονισμούς. Πιο συγκεκριμένα η κοινοτική οδηγία 751/2015 ορίζει ξεκάθαρα το ύψος των προμηθειών που πρέπει να επιβάλλουν οι τράπεζες και ανέρχονται στο ποσοστό του 0,3% σε πιστωτικές κάρτες και 0,2% για χρεωστικές.

Άλλωστε ακόμη και η ίδια η Ένωση Ελληνικών τραπεζών αναφέρει με σχετικό δημοσίευμα την εν λόγω κοινοτική οδηγία.

Παρόλα ταύτα οι τράπεζες παρανομώντας για ακόμη μια φορά αδιαφορούν για την εφαρμογή της εν λόγω απόφασης.

Οι κυβερνητικοί εταίροι και ο αρμόδιος υπουργός οικονομικών ενώ γνωρίζουν πολύ καλά αυτές τις μεθοδεύσεις μια και του έχουν κοινοποιηθεί εκατοντάδες καταγγελίες ακόμη και σε επίπεδο κοινοβουλευτικού ελέγχου αδιαφορεί για την εφαρμογή του νόμου και επιβεβαιώνει με τον πιο περίτρανο τρόπο την πλήρη παράδοση της χώρας στους τραπεζίτες.

Σε μια περίοδο που οι επιχειρήσεις προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα στα πλαίσια μιας εξοντωτικής δημοσιονομικής πολιτικής οι εν λόγω προμήθειες έρχονται να επιβάλλουν πρόσθετο κόστος λειτουργίας επί του κύκλου εργασιών τους.

Κατόπιν όλων αυτών καλούμε τον επιχειρηματικό κόσμο της χώρας να κοινοποιήσει την εν λόγω κοινοτική οδηγία στην συνεργαζόμενη τράπεζα του και να απαιτήσει την μείωση προμηθειών αλλά και την επιστροφή αναδρομικά όλων των παράνομων χρεώσεων που τους επιβάλλανε.

Καλούμε επίσης την κυβέρνηση, επιτέλους να διασφαλίσει την οικονομική δραστηριότητα της χώρας και να επιβάλλει την εφαρμογή του νόμου στις εμπορικές τράπεζες.

Λελιάτσος Παναγιώτης
Οικονομολόγος
Πολιτευτής Έβρου


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Όταν καταγράφεται αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, ο ΣΥΡΙΖΑ βγάζει τον «άσσο» του Αλέξη Τσίπρα. Ο Πρωθυπουργός παρουσιάζεται ως το δυνατό χαρτί της Ελλάδας – που θα έπρεπε να είναι – και τότε ως δια μαγείας λύνονται τα προβλήματα της αξιολόγησης.

Η αλήθεια είναι πως οι διαπραγματεύσεις είναι συγκεκριμένες και χρειάζονται μολύβι και χαρτί. Παράλληλα η χαλαρή κουβεντούλα με την Μέρκελ και τους ξένους ηγέτες είναι πάντα καλοδεχούμενη. Όμως ως συνέπεια των «πολιτικών διαπραγματεύσεων» καταλήγουμε πάντα να έχουμε κάποιο αποτέλεσμα που όμως είναι τεχνικό αποτέλεσμα σκληρής λιτότητας, μη μπορώντας σε κάθε περίπτωση να αντιληφθούμε ποιο είναι το όφελος από τη φερόμενη παρέμβαση του Πρωθυπουργού.
Όπως και να ‘χει, στο τέλος νικητής είναι ο Αλέξης Τσίπρας που κατάφερε σύμφωνα με την προπαγάνδα ΣΥΡΙΖΑ να μας σώσει από τα χειρότερα.

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει πρόβλημα σε τρεις άξονες: Λιτότητα λόγω Μνημονίου – Μεταναστευτικό – Απειλές Τούρκων/Αλβανών.
Με αυτή την παραδοχή το σύνολο του πολιτικού κόσμου πρέπει να συγκεντρωθεί στο εθνικό συμφέρον και να αναδιοργανώσει μία εθνική στρατηγική κρούσης που θα προστατεύει την πατρίδα μας από οικονομικές, πληθυσμιακές και εδαφικές απειλές.

Δεν είναι δυνατόν οι δανειστές να χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως αποθήκη των δικών τους προβλημάτων και εμείς να ξεπλένουμε ακόμη τις δικές τους αμαρτίες και ευθύνες.
Κάποτε πρέπει να σταματήσει αυτό.  

Το έλλειμμα πολιτικών ηγεσιών στην Ελλάδα είναι εμφανέστατο. Δεν φταίνε οι ξένοι, εμείς φταίμε που δεν ασκούμε πολιτική υπέρ των συμφερόντων του έθνους μας.

Η Ελλάδα είναι μία δυνατή χώρα και πρέπει να το δείξει. 

Λείπουν ή απέχουν προσωπικότητες που θα εμπνεύσουν και θα συναρπάσσουν και πάλι τον Ελληνικό λαό.


Πηγή «Ο Κεντροδεξιός»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Καθώς πλησιάζουμε στο κλείσιμο της χρονιάς, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι το 2016 δεν ήταν μια καλή χρονιά για την Ευρώπη και ειδικά για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ε.Ε. αντιμετωπίζει σοβαρότατη θεσμική, πολιτική και οικονομική κρίση, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να βρεθεί ενώπιον μια στρατηγικής περιθωριοποίησης στη διεθνή σκακιέρα.

Το σοκ Donald Trump…

Ένα κομβικό για τις διεθνείς εξελίξεις γεγονός μέσα στη χρονιά ήταν οι προεδρικές εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκτός από το γεγονός ότι επρόκειτο για μια εκλογική αναμέτρηση η οποία στο εσωτερικό χαρακτηρίστηκε από μια προσωπικού και χαμηλού επιπέδου αντιπαράθεση η οποία δίχασε τη χώρα, οι δυο υποψήφιοι κατάφεραν να διχάσουν και τον υπόλοιπο πλανήτη. Για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια η αντιπαράθεση και τα έντονα συναισθήματα που επικράτησαν στο εσωτερικό των ΗΠΑ γύρω από τις προεδρικές εκλογές μεταφέρθηκαν με την ίδια ένταση αντιπαράθεσης και στον υπόλοιπο κόσμο, και ειδικά στην Ευρώπη. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι πολιτικές ηγεσίες, οι ισχυροί οικονομικοί παράγοντες και τα παραδοσιακά μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπως και στις ΗΠΑ, τάχθηκαν ανεπιφύλακτα με τη Χίλαρι Κλίντον και στάθηκαν με ένταση και σε αρκετές περιπτώσεις με εχθρικότητα απέναντι στον Donald Trump.

Αδυναμία αποδοχής και διαχείρισης…

Όπως και στις ΗΠΑ, έτσι και στην Ευρώπη, η νίκη έκπληξη του Donald Trump προκάλεσε αγανάκτηση, οργή, αλλά κυρίως αμηχανία και αδυναμία διαχείρισής της ως γεγονός.

Λίγες εβδομάδες πριν την ορκωμοσία του Donald Trump, ως 45ου Προέδρου των ΗΠΑ, και σχεδόν το σύνολο των πολιτικών ηγετών στην Ευρώπη δείχνουν να συνεχίζουν να βρίσκονται υπό κατάσταση σοκ και με αμηχανία προσπαθούν να προσαρμοστούν σε αυτό που έρχεται, το οποίο, λόγω συστημικής παρακμής, οικονομικής δυσπραγίας και πλήρους έλλειψης στρατηγικού σχεδιασμού, αδυνατούν να προσδιορίσουν.


Η αλλαγή λόγω Trump…

Την ίδια στιγμή, ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος, λειτουργώντας, όπως ακριβώς έκανε στη διαδικασία για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων και στη σκληρή εκλογική αναμέτρηση, αντισυμβατικά, προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη παράκρουση στα ευρωπαϊκά κέντρα εξουσίας και τις ηγεσίες τους. Οι μέχρι σήμερα ανακοινώσεις των προσώπων που έχει επιλέξει για σημαντικά χαρτοφυλάκια της κυβέρνησής του δείχνει ότι πρόκειται να ακολουθήσει μια σαφώς αναθεωρητική ατζέντα εσωτερικά, αλλά και στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, όπου όλα δείχνουν ότι στο κέντρο θα βρίσκεται η Οικονομία.

Ειδικά εάν επιβεβαιωθεί η τοποθέτηση του αφεντικού της Exxon Mobil, Rex W. Tillerson, στη θέση του υπουργού Εξωτερικών, τότε η στροφή των ΗΠΑ σε μια διεθνή πολιτική με οικονομικό πρόσημο θα είναι βέβαιη. Αυτό έχει είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα οδηγήσει το διεθνές σύστημα σε μια τακτική προσαρμογής πολιτικών στην κατεύθυνση αντιμετώπισης και διαχείρισης της αναθεωρητικής ατζέντας Trump. Και, εκτός απρόοπτου, αυτό θα το κάνουν όλοι, η Ρωσία, η Κίνα, η Ιαπωνία, ο Αραβικός Κόσμος, η Αφρική, το Ισραήλ, και, τέλος, η Ευρώπη - Ε.Ε.

Η αδύναμη Ευρώπη…

Όλοι αυτοί οι σημαντικοί παίκτες ξεκινούν από τελείως διαφορετική θέση όσον αφορά την αντιμετώπιση της θύελλας που ακούει στο όνομα Αμερικανός Πρόεδρος, Donald Trump. Καθένας από αυτούς του παίκτες, λόγω του ότι βρίσκεται σε τελείως διαφορετική κατάσταση πολικά οικονομικά και στρατηγικά, χρήζει από μόνος του τελείως διαφορετικής ανάλυσης. Παρόλα αυτά, αν και μπορεί να ακουστεί προκλητικό, η Ευρώπη – Ε.Ε. βρίσκεται στη λιγότερο ισχυρή θέση για να διαχειριστεί τις εξελίξεις που έρχονται από την προεδρία Trump. Όταν, μάλιστα, είναι πολύ πιθανό ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος και η Υπερδύναμη να ρίξει το βάρος του σε άλλα σημεία του πλανήτη αφήνοντας την Ευρώπη να διαχειριστεί τις πληγές της και τα μεγάλα προβλήματα στην άμεση γειτονιά της.

Κατά τη διάρκεια του 2016 η Ε.Ε., λόγω της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης, του τεράστιου θέματος, με κρίσιμες προεκτάσεις στον χώρο της ασφάλειας, του προσφυγικού, του Brexit, και του δημοψηφίσματος στην Ιταλία, βρίσκεται σε δεινή θέση, με αποτέλεσμα να βιώνει ένα στρατηγικό μαρασμό.


Η προβληματική Ε.Ε. και η γερμανική Ευρώπη…

Το θεσμικό υπόβαθρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης τρίζει επικίνδυνα και η δεινοσαυρική γραφειοκρατία των Βρυξελλών αποδεικνύει σε καθημερινή βάση ότι αδυνατεί να διαχειριστεί τη σοβαρή κρίση που έχει σκάσει στα χέρια της. Η Γαλλία «κυβερνάται» από έναν Πρόεδρο ο οποίος στερείται οποιαδήποτε πολιτικής επιρροής, τον Φρανσουά Ολλάντ, και στις προεδρικές εκλογές της άνοιξης δεν είναι απίθανο να έχουμε σκληρή μάχη για να αποτραπεί μια προεδρία Marine Le Pen.

Η Μεγάλη Βρετανία, λόγω της άνευρης κυβέρνησης της Theresa May, έχει εμπλακεί στη δίνη του Brexit, από την οποία δύσκολα θα απεμπλακεί όσο η χαμηλότερη των προσδοκιών πρωθυπουργός δεν προχωρά δυναμικά σε ένα σκληρό Brexit. Η Ιταλία μετά το δημοψήφισμα βρίσκεται σε βαθιά πολιτική και οικονομική κρίση, με το τραπεζικό της σύστημα να κρέμεται από μια κλωστή.

Στην Αυστρία, οι ακραίες δυνάμεις, παρά την ήττα στις προεδρικές εκλογές, συγκέντρωσαν το 47% και θα είναι δύσκολο να αποτραπεί ο δρόμος τους προς την Καγκελαρία στις επόμενες γενικές εκλογές. Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και στις γενικές εκλογές στην Ολλανδία, όπου είναι πολύ πιθανό να έχουμε νίκη του Geert Wilders.

Και όλα αυτά, όσο και να μην θέλουν κάποιοι να το παραδεχτούν, είναι αποτέλεσμα της αντίδρασης έναντι στις απαξιωμένες Βρυξέλλες μιας τελείως αναποτελεσματικής Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενός Ευρωκοινοβουλίου που ακόμα βρίσκεται σε αναζήτηση ουσιαστικού ρόλου και στη διαμόρφωση μιας έντονα γερμανικής Ευρώπης.

2017 και διόγκωση της κρίσης…

Όλα αυτά τα προβλήματα αναμένεται να διογκωθούν μέσα στο 2017, με αποτέλεσμα να υπάρχει σοβαρός κίνδυνος, αν όχι βεβαιότητα, η Ευρώπη - Ε.Ε. να περιθωριοποιηθεί στρατηγικά στο υπό διαμόρφωση νέο διεθνές σύστημα.

Η Ελλάδα στον Μύθο της…

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο διεθνούς στρατηγικής αναθεώρησης, η Ελλάδα συνεχίζει να ζει στο παράλληλο κόσμο της, μόνο που αυτήν τη φορά κινδυνεύει να συνθλιβεί από τις εξελίξεις και από την έντονα αναθεωρητική στρατηγική του Τούρκου Προέδρου, Recep Tayyip Erdoğan, και της Τουρκίας, έχοντας μάλιστα απολέσει κάθε είδους στρατηγική συμμαχία. Αλλά ποιος δίνει σημασία; Ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει τα πάνω κάτω και στην Αθήνα ασχολούμαστε με το Eurogroup και το εάν το θέμα του χρέους, με δεδομένο ότι έφτασε το 2060, θα σπάσει το φράγμα του 2100.

* Ο κ. Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και δημοσιογράφος.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Είναι γνωστή η νέα τάση (θα μπορούσαμε να το πούμε νέο κοινωνικό θεσμό αν τα "αριστερά" ανδρείκελα δεν είχαν ξεφτιλίσει τον όρο "θεσμός" για να περιγράψουν τ' αφεντικά τους) που περιγράφεται ως "καφές σε αναμονή".
Πρόκειται για την πρωτοβουλία αλληλεγγύης όπου προπληρώνεις έναν καφέ, ένα τόστ, ή κάτι άλλο, και αυτό μπαίνει "σε αναμονή" μέχρι που κάποιος συμπολίτης μας που έχει ανάγκη να το ζητήσει.
Είναι μιά προσφορά προς τους συνανθρώπους μας που έχουν πληγεί απ' την κρίση, και πλέον εξαπλώνεται σε φούρνους, ζαχαροπλασεία, κρεοπωλεία, fast-food, ακόμη και σε κουρεία και κομμωτήρια.

Ως εδώ εξαιρετικά και μπράβο και έτσι πρέπει να γίνεται.
Τί θα γίνει όμως με μιά ολόκληρη κοινωνία που υπάρχει "σε αναμονή";
Τί θα γίνει με τα εκατομμύρια των πολιτών που βρίσκονται "σε αναμονή"; 
Όλοι αυτοί που απογοητευμένοι απείχαν (κακώς, κάκιστα, το έχουμε ξανααναλύσει) από τις τελευταίες εκλογές;
Όλοι αυτοί που αισθάνονται πως τους έχουν κλωτσήσει έξω απ' τα κόμματα και τις ιδεολογίες που υποτίθεται ότι αυτά εκφράζουν;
Τί θα γίνει με όλους αυτούς που κατεστραμμένοι πιά σιχαίνονται έως θανάτου όλο το υπάρχον πολιτικό προσωπικό, ή έστω αυτό που ως τώρα έχει εμπλακεί με μνημόνια, εφαρμοστικούς νόμους, προπαγάνδα ολοκληρωτικού τύπου και έχει προκαλέσει την βίαιη φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, οικονομικά και προσωπικά δράματα και χιλιάδες, χιλιάδες αυτοκτονίες;

Και τί είναι όλη αυτή η κοινωνία και οι πολίτες "σε αναμονή";
Είναι απλούστατα η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που περιμένει έναν άφθαρτο πολιτικό, έναν άνθρωπο με όραμα, με "πιστεύω", και με γιγαντιαίο ηθικό ανάστημα, όχι να την ποδηγετήσει, όχι να την εξουσιάσει, αλλά να την οργανώσει και να την συμπαρασύρει σε μιά πορεία σωτηρίας της χώρας και επανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας.

Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι; Υπάρχουν. Ακράδαντα υπάρχουν.
Υπάρχουν δίπλα μας, μεταξύ μας, και βεβαίως εκτός Βουλής.
Και αυτή η κοινωνική μάζα  "σε αναμονή" θα τους δεχτεί, θα τους εμπιστευτεί;
Εδώ είναι το οξύμωρο που το blog πιστεύει: Θα τους δεχτεί και θα τους εμπιστευτεί πολύ πιό εύκολα απ' ό,τι φανταζόμαστε, αλλιώς δεν θα ήταν άλλωστε πολίτες "σε αναμονή", θα ήταν "σε αποδρομή", θα είχαν παραμείνει ή θα είχαν ξανααπορροφηθεί από τους υπεύθυνους για την συμφορά τους κομματικούς οργανισμούς.

Υπάρχει ελπίδα. Υπάρχουν και έμπιστοι, υπάρχουν και εμπιστευόμενοι.

Το παιχνίδι του μηδενισμού, τού: "όλοι ίδιοι είναι", το παίζουν με μαεστρία τα συστημικά ΜΜΕ και το ίδιο το σύστημαπροκειμένου να απογοητεύσουν τον πολίτη, να τον χτυπήσουν τάχα συνομωτικά στην πλάτη: "Κάτσε εδώ που είσαι. Πού να τρέχεις αλλού; Όλοι ίδιοι είναι!".

Τώρα, και εν όψει των εορταστικών ημερών, ας κάνουμε ένα δώρο στον εαυτό μας.
Ας ξαναδώσουμε εμπιστοσύνη σε κάποιους ανθρώπους που πραγματικά το αξίζουν.
Δεν θα πει το blog ποιοί είναι αυτοί. Υπάρχουν όμως.
Ας τους βρούμε μόνοι μας.
Μπορεί να μας βγεί σε καλό!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Νέο non paper επαναλαμβάνει τα γνωστά, ότι οι εκλογές θα γίνουν τον Σεπτέμβριο του 2019. Και ο Τσακαλώτος εμφανίζεται έτοιμος να βάλει νερό στο κρασί του. Μόνο που το πρόβλημα με το κρασί είναι πόσο το νερώνεις. Και έχεις και τον Λεβέντη να μιλά για κάλπες στις 22 Ιανουαρίου

Γράφει ο Ανδρέας Στασινός

Δηλαδή τι, τώρα δεν θα πάμε σε εκλογές; Σύμφωνα με την κυβερνητική γραμμή ενημέρωσης οι κάλπες θα στηθούν στο τέλος της τετραετίας. Νέο non paper εξεδόθη τη Δευτέρα στο οποίο επισημάνθηκε πως «παρά το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός ξεκαθάρισε με τον πιο εμφατικό τρόπο κατά την προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή ότι η κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία και ότι οι εκλογές θα γίνουν το φθινόπωρο του 2019 την επόμενη κιόλας μέρα ο κυριακάτικος Τύπος δημιούργησε μια φανταστική εικόνα, δίνοντας μάλιστα και ημερομηνίες εκλογών».

Ομως υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια. Οι πρόωρες εκλογές δεν είναι μόνο στη φαντασία του κυριακάτικου Τύπου όπως θέλει να λέει η ομάδα επικοινωνίας του Μαξίμου. Oλοι τις συζητούν. Και οι όταν κάτι τέτοιο το μελετάς έρχεται, δημιουργούνται αυτές ακριβώς οι φυγόκεντρες δυνάμεις που δεν μπορείς να κρατήσεις τίποτα όρθιο.

Το ίδιο βράδυ που ο Αλέξης Τσίπρας διαβεβαίωνε «με τον πιο εμφατικό τρόπο» ότι οι εκλογές θα γίνουν το φθινόπωρο του 2019, ένας από τους τακτικούς συνομιλητές του Πρωθυπουργού, ο Βασίλης Λεβέντης της Ενωσης Κεντρώων, έδινε μια άλλη ερμηνεία. Ελεγε ότι με βάση τα όσα άκουσε να λέει ο κ. Τσίπρας στη Βουλή οι εκλογές θα γίνουν σύντομα, ίσως και στις 22 Ιανουαρίου!

«Απ’ ό,τι διεφάνη από την ομιλία του κ. Τσίπρα στη Βουλή, οδηγείται σε σύγκρουση η κυβέρνηση με τους δανειστές και ιδιαίτερα με το ΔΝΤ», δήλωσε μετά το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας για τον Προϋπολογισμό ο κ Λεβέντης για να συμπληρώσει: «Σε απόσπασμα της ομιλίας του ο κ. Τσίπρας είπε ότι οφείλουν οι δανειστές να συμμορφωθούν και ότι δεν θα κάνει καμία άλλη υποχώρηση και ζήτησε και από τη ΝΔ να πάρει θέση σχετικά με τις απαιτήσεις του ΔΝΤ». Αρα, κατά τον κ. Λεβέντη οι εκλογές θα έχουν προκηρυχθεί πριν και το τέλος του έτους διότι «επιπροσθέτως, ο κ. Τσίπρας θέλει να αποφύγει το στίγμα του μειοδότη στη διάσκεψη της 12ης Ιανουαρίου για το Κυπριακό».

Αλλά ας πούμε ότι ο κ. Λεβέντης αυτή τη φορά έχει απολέσει το κληρονομικό χάρισμα της προφητείας. Και ας μείνουμε στο non paper: «Η δεύτερη αξιολόγηση θα κλείσει χωρίς νομοθέτηση επιπλέον μέτρων και η κυβέρνηση θα κάνει το αποφασιστικό βήμα για την έξοδο της χώρας από την κρίση και την επιτροπεία», αναφέρουν οι «κύκλοι» του Μαξίμου, που πλέον είναι πιο γνωστοί και από αυτούς των Ολυμπιακών Αγώνων.

Το ότι «θα κλείσει η αξιολόγηση» μοιάζει να «κουμπώνει» με αυτά που είπε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος στο Reuters ότι η κυβέρνηση είναι έτοιμη να «βάλει νερό στο κρασί» της –έτσι το είπε, έτσι σας το λέμε–, δείχνοντας ότι η Αθήνα είναι πρόθυμη να κάνει παραχωρήσεις στα μέτρα που ζητούν οι Ευρωπαίοι. Ως εδώ καλά (λέμε τώρα). Οι κυβερνητικοί βουλευτές έχουν αποδείξει ότι ψηφίζουν ό,τι τους πουν προκειμένου να παραμείνουν και κυβερνητικοί και βουλευτές, να μην πάμε δηλαδή σε εκλογές, και αυτό προβλέπεται να κάνουν και τώρα με το νερωμένο κρασί του κ. Τσακαλώτου.

Αλλα ο υπουργός Οικονομικών είπε και κάτι άλλο στο Reuters. Οτι και οι Θεσμοί πρέπει να κάνουν παραχωρήσεις και προειδοποίησε ότι η έλλειψη ευελιξίας από την πλευρά τους θα μπορούσε να πυροδοτήσει το αντιευρωπαϊκό κλίμα στην Ευρώπη.

Διότι το ζήτημα με το άτιμο το κρασί είναι πόσο νερό του βάζεις. Ενα στάξιμο είναι μια χαρά, περισσότερο δεν πίνεται. Και ίσως να μην ψηφίζεται. Διότι είναι να απορείς αν θα υπάρξει βουλευτής που να έχει ψηθεί ότι μας ρύθμισαν το χρέος και δόθηκε «13η σύνταξη» και να ψηφίσει μέτρα 4,5 δισ. ευρώ που ζητά το ΔΝΤ, δηλαδή νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις ή και ΦΠΑ στη ΔΕΗ που τόσο όμορφα το αποφύγαμε φορολογώντας κατά τα άλλα το σύμπαν, από τον καφέ ως τα τσιγάρα.

Σε αντίθεση άλλωστε με τα όσα διαβεβαιώνουν τα κυβερνητικά non papers, ο κ. Τσίπρας έχει ήδη σκεφτεί τις εκλογές. Ηταν τότε που είχε δύο επιλογές στα τέλη του Οκτωβρίου: η μία κάλπες και ό,τι βγει και η άλλη ανασχηματισμός με πρόσωπα που θα φέρουν το ντιλ με τους δανειστές. Επέλεξε, ύστερα και από το τετ α τετ με την Ανγκελα Μέρκελ στις Βρυξέλλες, το δεύτερο: πέταξε τα λεγόμενα «βαρίδια» για να πάρει την αξιολόγηση, αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι ξέχασε το πρώτο, άλλωστε ο κομματικός Πάνος Σκουρλέτης εστάλη στο υπουργείο Εσωτερικών, έγινε ο ex oficio άνθρωπος της διενέργειας εκλογών. Και άλλωστε ένα νέο τετ α τετ με την Ανγκελα κλείστηκε για την Παρασκευή…

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ο γνωστός σύμβουλος του αμερικανικού Πενταγώνου και ειδικός για θέματα Μέσης Ανατολής, που για πολλούς θα αναλάβει θέση συμβούλου εξωτερικών υποθέσεων του νεοεκλεγέντος προέδρου των ΗΠΑ, ο Michael Rubin, σε δηλώσεις του που ήδη έχουν εξοργίσει την Άγκυρα, ανέφερε ότι η Τουρκία ήδη έχει μπει σε διαδικασία διάσπασης και διάλυσης με πολύ συγκρουσιακό και αιματηρό τρόπο και με όλες τις συνέπειες αυτής της εξέλιξης στην ευρύτερη περιοχή.

Σύμφωνα με τον Michael Rubin, η στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας στην Συρία με την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη», ήταν μεγάλο στρατηγικό σφάλμα της Άγκυρας την ίδια ώρα που στο εσωτερικό της βυσσοδομεί ο πόλεμος με το κουρδικό ΡΚΚ και αυτό υποστήριξε, θα το πληρώσει πολύ ακριβά.


Η Τουρκία θα αναγκαστεί να ακολουθήσει τα προηγούμενα παραδείγματα της Ινδίας, που διασπάστηκε μετά τον β παγκόσμιο πόλεμο με αιματηρό τρόπο με το Πακιστάν, της Γιουγκοσλαβίας με τον γνωστό τρόπο, του Σουδάν και της Αιθιοπίας, όπου και εκεί υπήρξε διάσπαση με την Ερυθραία με πολλές εκατόμβες θυμάτων ανάμεσα στον άμαχο πληθυσμό.

Ο Αμερικανός γεωστρατηγικός αναλυτής και ειδικός ερευνητής του Αμερικανικού Ινστιτούτου Επιχειρηματικότητας, παρουσιάζει μια ζοφερή εικόνα για την πορεία της Τουρκιάς στο εγγύς μέλλον και όπως ισχυρίστηκε, η πορεία αυτή θα επιταχυνθεί με την ανάληψη των καθηκόντων του νέου προέδρου των ΗΠΑ, του Ντόναλντ Τραμπ, ενώ κατηγόρησε με βαριές εκφράσεις τον ίδιο τον Ερντογάν ότι έχει καταστρέψει εκ θεμέλιων τις τουρκικές πόλεις που κατοικούνται από Κούρδους, ανοίγοντας μεγάλο χάσμα μίσους μεταξύ των πληθυσμών.

Οι αντιπαλότητες που έχουν προκληθεί από την αλόγιστη πολιτική του Ερντογάν, σύμφωνα με τον Michael Rubin, είναι πολλαπλές και θρησκευτικές και εθνικές και γεωστρατηγικές και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ήδη η Τουρκία να έχει μπει σε διαδικασία διάσπασης και διάλυσης.

Εμείς όμως ούτως ή άλλως θα πρέπει να μην εφησυχάζουμε και να παρακολουθούμε τις εξελίξεις εκ του σύνεγγυς.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι αυτή που βρίσκεται, ανοιχτά πια, στο στόχαστρο του τουρκικού αναθεωρητισμού, την ίδια στιγμή, με την τουρκική πολιτική για το Αιγαίο ένας διπλός κίνδυνος, μα και, ταυτόχρονα, μία νέα σημαντική ευκαιρία προκύπτει για την Ευρώπη στο σύνολό της: πρώτον, το προφανές εκρηκτικό μεταναστευτικό, το οποίο ο επιθετικός Ερντογάν επισείει διαρκώς ως απειλή κατά της Ε.Ε. και, δεύτερον, η ίδια η αμφισβήτηση των ευρωπαϊκών συνόρων.

Αν Τουρκία και Ελλάδα εμπλακούν σε κρίση στο Αιγαίο σε ενδεχόμενο που η Άγκυρα επιχειρήσει να επιβάλλει τετελεσμένα, πέραν του τι θα σημαίνει αυτό για την Ελλάδα, η πολιτικά εξασθενημένη Ε.Ε.θα δεχθεί άμεσο αποφασιστικό πλήγμα που ίσως αποδειχθεί ισχυρότερο και από εκείνα της οικονομικής κρίσης, του μεταναστευτικού, των διαδοχικών εκλογών και δημοψηφισμάτων, της γενικευμένης αποσταθεροποίησης που βρίσκεται εδώ και καιρό σε εξέλιξη και ήδη πλέον κορυφώνει τις ανησυχίες περί βιωσιμότητάς της. Κι αυτό γιατί όλα τα παραπάνω ουσιαστικά συντελούν αθροιστικά στη διαμόρφωση της πεποίθησης ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να πείσει πώς είναι σε θέση να αποτελέσει πραγματικά μια ενιαία και ισχυρή οντότητα, σε έναν κόσμο που αλλάζει ταχύτατα όχι μόνον οικονομικά, αλλά, πλέον, κυρίως, γεωπολιτικά.

Αν η Ευρώπη δεν μπορέσει να πείσει τόσο τους λαούς της όσο (κυρίως) τις διεθνείς δυνάμεις ότι είναι σε θέση η ίδια να αποφασίσει το ποια ακριβώς είναι τα σύνορά της και ότι είναι έτοιμη να αποτρέψει την οποιαδήποτε απόπειρα αμφισβήτησής τους, αντιμετωπίζει πολύ βαθύτερο κίνδυνο κατάρρευσης απ’ ότι επιφανειακά φαίνεται.

Αποτυχημένα κόλπα όπως αυτά με τα οποία χειρίστηκε το μεταναστευτικό μεταφέροντας ουσιαστικά τη γραμμή άμυνάς της στα δυτικά της Ελλάδας με την ανέγερση φραχτών σε τρίτες χώρες και με το κλείσιμο των συνόρων, εδώ δεν έχουν θέση. Αν ξεσπάσει κρίση μεταξύ μιας χώρας μέλους και μιας τρίτης οι επιπλοκές που θα προκύψουν θα αποδειχθούν ανυπέρβλητες. Η Ευρώπη το γνωρίζει. Γι αυτό άλλωστε και υπάρχει ο προφανής κίνδυνος να προτιμήσει τον κατευνασμό εις βάρος της Ελλάδας από την απαιτούμενη αποφασιστικότητα έναντι της, παντελώς αναξιόπιστης, Τουρκίας.

Η Ελλάδα οφείλει να εξηγήσει πειστικά και με σαφήνεια ότι είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης να μην παραμένει απαθής στην τουρκική στάση. Να καταστήσει σαφές ότι η Ευρώπη δεν διαθέτει τέτοια πολυτέλεια.

Αντιθέτως, πρέπει να γνωρίζουν άπαντες στην Ένωση και, φυσικά, στις ΗΠΑ [που, προσοχή, βρίσκονται σε μετάβαση εξουσίας] ότι η Ελλάδα είναι αποφασισμένη να υπερασπιστεί τα σύνορά της. Και ότι αυτό ακριβώς χρειάζεται να κάνει στο Αιγαίο, διπλωματικά και, αν χρειαστεί, και έμπρακτα και η εκβιαζόμενη Ευρώπη για να ισχυροποιήσει την παραπαίουσα Ένωσή της. Τώρα πια, άπαντες γνωρίζουν από πρώτο χέρι πόσο αναξιόπιστος και ασυνεπής, επικίνδυνος τελικά, εταίρος είναι η Άγκυρα. Έτσι, όλα αυτά, ίσως να αποτελούν μια απροσδόκητη ευκαιρία ανασύνταξης για την Ευρώπη. Θέλει δουλειά, αλλά οι προϋποθέσεις, πλέον, υπάρχουν.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Mε ενίσχυση της παρουσίας της στα σύνορα της Ελλάδας με ΠΓΔΜ και Αλβανία απαντά η Frontex στο ενδεχόμενο ακύρωσης της προσφυγικής συμφωνίας, όπως ισχυρίζεται το περιοδικό Spiegel. Η πολιτική Erdogan «γονατίζει» την τουρκική οικονομία. Η ΕΕ προετοιμάζεται, όπως όλα δείχνουν, για μια ενδεχόμενη ακύρωση της προσφυγικής συμφωνίας από την Τουρκία.

Σύμφωνα με πληροφορίες της διαδικτυακής έκδοσης του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel, η Frontex ενισχύει με επιπλέον υπαλλήλους την παρουσία της στην Ελλάδα. Σε ανταπόκρισή της από τη Θεσ/νίκη η ιστοσελίδα Spiegel Online σημειώνει: «Η Frontex σχεδιάζει τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο αποστολή 60 υπαλλήλων στα σύνορα Ελλάδας-ΠΓΔΜ. Θα είναι η πρώτη φορά που δυνάμεις της ευρωπαϊκής υπηρεσίας θα βρίσκονται στην περιοχή με αυτή την εντολή. Έλληνες ειδικοί εκτιμούν ότι η κίνηση αυτή αποτελεί την αντίδραση της ΕΕ στην εντεινόμενη ανησυχία για ενδεχόμενη ακύρωση της προσφυγικής συμφωνίας από την Άγκυρα και την εισροή δεκάδων χιλιάδων προσφύγων στην λεγόμενη Βαλκανική Οδό.

Διασφάλιση συνόρων προς ΠΓΔΜ και Αλβανία

Σύμφωνα με το Spiegel Online έχουν προβλεφθεί δύο αποστολές. Η πρώτη με την επωνυμία "Operation Focal Point 2017" επικεντρώνεται στους ελέγχους διαβατηρίων στα συνοριακά φυλάκια. Η δεύτερη με επωνυμία "Flexible Operational Activities 2017” προβλέπει εντατικές περιπολίες στα σύνορα για να αποφευχθεί η παράνομη διέλευση μεταναστών και προσφύγων.

Υψηλόβαθμοι εκπρόσωποι της Frontex και της ελληνικής αστυνομίας επιθεώρησαν την περασμένη εβδομάδα την περιοχή. Οι υπάλληλοι της ευρωπαϊκής υπηρεσίας θα βρίσκονται επιτόπου με δύο ομάδες, ενώ ένα κέντρο επιχειρήσεων θα βρίσκεται στο Κιλκίς και το άλλο στους Ευζώνους. Επίσημα η Frontex δεν θέλησε πάντως να επιβεβαιώσει την αποστολή. Επικαλούμενο εσωτερικό έγγραφο της αστυνομίας ο γερμανικό περιοδικό επισημαίνει ότι δυνάμεις της Frontex ενδέχεται να επεκτείνουν την αποστολή τους και στα σύνορα με την Αλβανία, όπου μέχρι σήμερα κατέγραφαν απλά μετανάστες.

«Εκτός από το σενάριο της ακύρωσης της προσφυγικής συμφωνίας εξετάζεται και εκείνο του "περιορισμού" των συνοριακών ελέγχων από την τουρκική πλευρά. Είναι αυτονόητο ότι η είδηση για πιο χαλαρούς ελέγχους θα μεταδίδονταν γρήγορα. Αν κατά συνέπεια αυξάνονταν οι ροές η ΕΕ θα δυσκολεύονταν πολύ να αποδείξει ποιος φέρει την ευθύνη για την εξέλιξη αυτή», καταλήγει το γερμανικό περιοδικό.

Τουρκία: Συνελήφθησαν δύο βουλευτές του φιλοκουρδικού κόμματος HDP

Δύο βουλευτές του βασικού φιλοκουρδικού κόμματος της Τουρκίας συνελήφθησαν στο πλαίσιο της έρευνας που διεξάγεται μετά τη διπλή βομβιστική επίθεση του Σαββάτου στην Κωνσταντινούπολη, όπως μετέδωσαν σήμερα τα μέσα ενημέρωσης.

Η Τσαγλάρ Ντεμιρέλ και η Μπεσίμ Κοντσά συνελήφθησαν χθες Δευτέρα το βράδυ από την αστυνομία της Άγκυρας στο πλαίσιο «αντιτρομοκρατικής έρευνας που διεξάγεται στις επαρχίες Ντιγιάρμπακιρ και Μπατμάν» στη νοτιοανατολική Τουρκία, όπου η πλειονότητα των κατοίκων είναι Κούρδοι, σύμφωνα με το πρακτορείο Ανατολή.

Το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP) επιβεβαίωσε στον λογαριασμό του στο Twitter τη σύλληψη των δύο βουλευτών, διευκρινίζοντας ότι έγινε μπροστά στα κεντρικά γραφεία του κόμματος στην Άγκυρα. Η Ντεμιρέλ είναι πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του HDP, του δεύτερου μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης.

Λίγες ώρες νωρίτερα οι τουρκικές αρχές συνέλαβαν σχεδόν 300 μέλη του HDP σε όλη τη χώρα, μεταξύ αυτών και οι επικεφαλής του κόμματος στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα.

Οι συλλήψεις αυτές έγιναν στο πλαίσιο της έρευνας για την τρομοκρατική επίθεση που σημειώθηκε το Σάββατο μπροστά από το στάδιο της Μπεσίκτας στην Κωνσταντινούπολη από την οποία σκοτώθηκαν 44 άνθρωποι, στην πλειονότητά τους αστυνομικοί.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Βασίλη Γεώργα

Το μανιφέστο του Poul Thomsen «τελείωσε» χθες βράδυ κάθε σκέψη συμβιβασμού της ελληνικής κυβέρνησης με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και πιθανόν με τους Ευρωπαίους πιστωτές.

Αυτή τη στιγμή, και παρά την επιστροφή της τρόικας στην Αθήνα, η δεύτερη αξιολόγηση δείχνει να έχει τιναχτεί στον αέρα. Στη θέση της ξεπροβάλει καθαρά ένα 4ο μνημόνιο δια χειρός ΔΝΤ που προβλέπει την νομοθέτηση προκαταβολικών μέτρων για: α) περικοπές στις τρέχουσες συντάξεις, β) μεγάλη μείωση στο αφορολόγητο όριο μισθωτών και συνταξιούχων, γ) ανακατανομή δαπανών στο Δημόσιο δ) αύξηση του ορίου των απολύσεων με αντάλλαγμα μεγαλύτερα επιδόματα ανεργίας, και ε) μεγαλύτερη μείωση δημόσιου χρέους.

Η μόνη περίπτωση για να μην φτάσουμε τώρα σε όλα αυτά και να προχωρήσει η δεύτερη αξιολόγηση σαν να μην συμβαίνει τίποτα, είναι να κάνει πίσω το Βερολίνο στις θέσεις του για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% και να συμφωνήσει σε σημαντική μείωση του χρέους το 2018, ή να βρεθούμε μπροστά στην μεγάλη ανατροπή ολοσχερούς «απομόνωσης» του ΔΝΤ από τις διαπραγματεύσεις με την ευρύτερη συναίνεση της ευρωζώνης.

Και το ένα και το άλλο θεωρούνται πολύ δύσκολα σενάρια, αλλά όχι ανέφικτα στο μυαλό κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών που ακόμη και μετά το χθεσινό μπουρλότο του ΔΝΤ, διατηρούσαν ελπίδες ότι μπορεί ακόμη να επιτευχθεί ένας έστω και επώδυνος συμβιβασμός τον οποίο είναι διατεθειμένο να παραχωρήσει η κυβέρνηση.

Ειδικά το δεύτερο -η μη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα- συνεπάγεται πλέον την ολοκληρωτική απόσυρση του Ταμείου από τα ευρωπαϊκά δρώμενα και την επιστροφή πίσω στη βάση του στην Ουάσιγκτον στο πλαίσιο της αλλαγής στρατηγικής που συντελείται μετά την εκλογή Trump στην προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αυτή είναι η βολική πλευρά. Είναι, όμως, προφανές πως αν υπερισχύσει το ΔΝΤ, οι επιλογές της κυβέρνησης Τσίπρα για να διατηρήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων έχουν εξαφανιστεί από το τραπέζι και η ίδια δεν μπορεί να σηκώσει το φορτίο ενός τόσο σκληρού πακέτου μέτρων που έχει κοστολογήσει σε περίπου 4,5 έως 5 δισ. ευρώ για το 2019-2020. Θυμίζουμε ότι την περασμένη φορά που το ΔΝΤ μίλησε για υψηλές συνταξιοδοτικές δαπάνες και αφορολόγητο όριο, θεσμοθετήθηκε η ασφαλιστική μεταρρύθμιση Κατρούγκαλου, ο κόφτης δαπανών και ένα βουνό νέων φορολογικών υποχρεώσεων.

Το πιθανότερο σενάριο είναι πλέον αυτό της «ρήξης» και της δρομολόγησης πολιτικών εξελίξεων για τις οποίες τόσο ο Πρωθυπουργός όσο και ο υπουργός Οικονομικών έχουν ήδη προϊδεάσει επαρκώς, παρότι φέρονται διατεθειμένοι να μην παραδώσουν στους «προθύμους» την εξουσία και να επιχειρήσουν μέχρι τελευταίας ώρας έναν συμβιβασμό.

Η τελευταία ευκαιρία που έχει πλέον Αλέξης Τσίπρας είναι να παίξει όλα τα χαρτιά του στην πολιτική διαπραγμάτευση με τη γερμανίδα Καγκελάριο Angela Merkel την ερχόμενη Παρασκευή, ελπίζοντας ότι θα μπορέσει να αλλάξει κάποια από τα δεδομένα. Η συγκεκριμένη συνάντηση θεωρείται καθοριστικής σημασίας τόσο για τις αποφάσεις που θα ληφθούν αναφορικά με τη νέα αρχιτεκτονική της Ευρώπης όσο και για τις αποφάσεις που θα λάβει ο Έλληνας πρωθυπουργός για το αν η χώρα θα οδεύσει σε εκλογές ή σε 4ο μνημόνιο μέχρι τον Μάρτιο.

Αν έγινε κάτι ξεκάθαρο μετά την πολύ αναλυτική παρέμβαση των δύο κορυφαίων στελεχών του ΔΝΤ που φέρονται σε αυτή τη νέα φάση να υποκαθιστούν την Christine Lagarde λόγω των περιπετειών της με τη δικαιοσύνη, είναι πως είτε τώρα, είτε σε σύντομο χρόνο, η Ελλάδα θα βρεθεί αντιμέτωπη με επώδυνες αποφάσεις για την οικονομία της.

Ανεξάρτητα αν συμφωνήσει σε πρωτογενή πλεονάσματα 1,5% ή 3,5% η χώρα μας θα κληθεί να υλοποιήσει ένα προς ένα τα μέτρα και τις διαρθρωτικές αλλαγές που εισηγούνται οι τεχνοκράτες του Ταμείου και να περικόψει τις συντάξεις και τα αφορολόγητα όρια ώστε να αποκτήσει «βιώσιμη» οικονομία.

Η «βιωσιμότητα» του χρέους είναι ένα μεγάλο ερώτημα που, κατά το ΔΝΤ, δεν μπορεί να απαντηθεί παρά μόνο αν οι ευρωπαίοι πιστωτές της Ελλάδας προχωρήσουν σε κάθε περίπτωση σε μεγάλη απομείωσή του.

Προσφυγή στις κάλπες δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση «λύτρωση» της οικονομίας από τα δεινά της. Αντίθετα. Όποια κι αν είναι η επόμενη κυβέρνηση, θα βρεθεί αντιμέτωπη με τα ίδια υφεσιακά μέτρα και το ίδιο πάνω κάτω περιεχόμενο ενός 4ου μνημονίου.

Αυτό καθιστά αναγκαία την επίτευξη μιας ελάχιστης δυνατής συναίνεση μεταξύ της αυριανής κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης ώστε να διασφαλιστούν οι μίνιμουμ προϋποθέσεις ότι δεν θα συνεχίσουν να πετούν πέτρες ο ένας στον άλλον.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου