Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Μαΐ 2011


Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, η δεδομένη «αδυναμία», ανεπάρκεια ή άρνηση της κυβέρνησης Παπανδρέου, να εφαρμόσει το νόμο, οι δολοφονικές ενέργειες και απόπειρες, οι συνεχείς επιθέσεις κατά Ελλήνων ιθαγενών πολιτών και η ταυτόχρονη διαλυτική κατάσταση της Ελληνικής Αστυνομίας, προδικάζουν πως η Αθήνα ζει τα «προεόρτια» ενός πολύ μεγάλου, συγκλονιστικού γεγονότος, που όλα δείχνουν πως θα είναι μία «εξέγερση» ισλαμιστών λαθρομεταναστών…

Η πολιτική ανεπάρκεια του ίδιου του πρωθυπουργού, αλλά και της παρεούλας του, βάζουν την χώρα μας σε επικίνδυνες ατραπούς και δυστυχώς, εσκεμμένα ή όχι, δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για μία σύγκρουση ενός πολύ μεγάλου αριθμού λαθρομεταναστών με Έλληνες κατοίκους. Εδώ και μερικές ημέρες πληροφορίες μας αναφέρουν συγκέντρωση δυνάμεων των ΜΑΤ από όλη την Ελλάδα στην Αθήνα… Μήπως το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη περιμένει κάποια μεγάλη πορεία διαμαρτυρίας; Όχι! Κάτι άλλο περιμένει ο κύριος Παπουτσής… μόνο που, μετά την ανακοίνωσή του για διάλυση των ΜΑΤ, της ομάδας ΔΙΑΣ και της ομάδας ΔΕΛΤΑ, ουσιαστικά αφήνει χωρίς αστυνόμευση μία κρισιμότατη (αρκετά μεγάλη) περιοχή των Αθηνών στο έλεος του κάθε εγκληματία, κλέφτη, βιαστή ή δολοφόνου…!

Οι πληροφορίες σχετικά με τις κινήσεις λαθρομεταναστών, που κυκλοφορούν οπλισμένοι με μαχαίρια (αλλά και πυροβόλα όπλα) μέσα στους δρόμους της Αθήνας, καθώς και οι προκλητικές επιθέσεις τους σε ανυποψίαστους Έλληνες πολίτες που κυκλοφορούν στους δρόμους (με πολύ μεγάλο φόβο, είναι γεγονός), δυστυχώς προδικάζουν μία σύγκρουση στην οποία η Αστυνομία δεν θα μπορεί να κάνει τίποτε, είτε λόγω ανεπάρκειας της Αστυνομικής ηγεσίας είτε λόγω πολιτικής ανεπάρκειας. Πολλοί συζητούν για βέβαιη σύγκρουση μεταξύ μουσουλμάνων και χριστιανών, ενώ οι τελευταίες πληροφορίες που ήρθαν στην Ελλάδα αναφέρουν μεγάλες ομάδες «λαθρομεταναστών» που είναι φανατικοί ισλαμιστές, ανήκουν πιθανότατα σε ισλαμιστικές οργανώσεις και ήρθαν με σκοπό να μεταφέρουν την «φλόγα της επανάστασης» στα πόδια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσα στην Ελλάδα.

Αυτή τη στιγμή, μία τέτοια «επανάσταση» θα αποτελέσει το τέλειο άλλοθι της κυβερνητικής ανικανότητας -σε οικονομικό επίπεδο-, ενώ ταυτόχρονα θα αποτελέσει την θρυαλλίδα μεγάλων αλλαγών που θα επιφέρουν ισχυρότατη μεταβολή της αστυνόμευσης της χώρας και των Ελλήνων πολιτών, γεγονός που θα ωφελήσει την κυβέρνηση Παπανδρέου η οποία νιώθει πως χάνει την εξουσία την οποία θέλει να διατηρήσει με κάθε μέσο, με κάθε τρόπο, με κάθε… θυσία!

Την ίδια στιγμή, η πολιτική ανικανότητα και απάθεια, οδηγεί τους αγανακτισμένους Έλληνες πολίτες να παίρνουν το νόμο στα χέρια τους! Φυσικά και κάτι τέτοιο δεν πρέπει να συμβαίνει, αλλά δυστυχώς συμβαίνει, ελέω πλήρους ανυπαρξίας των θεσμικών οργάνων που οφείλουν να προστατεύουν τους Έλληνες πολίτες και να εφαρμόζουν τους υπάρχοντες νόμους. Δυστυχώς, η αυτοδικία μοιάζει σήμερα η μοναδική διέξοδος των πολιτών να υπερασπισθούν τις περιουσίες τους και τις ζωές τους. Και αυτό πρέπει να σταματήσει...

Εάν οι πολιτικοί «ινστρούχτορες» του Γιώργου Παπανδρέου σκοπεύουν να βάψουν τους δρόμους της Αθήνας με αίμα, για να επιβάλουν ακόμη σκληρότερα μέτρα κατά των Ελλήνων πολιτών, τότε θα πρέπει να γνωρίζουν πως όρια δεν έχει μόνο η υπομονή, αλλά και η… λογική. Και εάν οι Έλληνες πολίτες χάσουν την λογική τους, τότε σύσσωμη η κυβέρνηση Παπανδρέου θα τρέχει προς το Ελευθέριος Βενιζέλος για να διασωθεί… και μερικοί από αυτούς (διαμένοντες -φυσικά- στην... Εκάλη) ίσως μάθουν πως αφού δεν υπάρχουν λαθρομετανάστες αλλά υπάρχουν μόνο λαθραία τσιγάρα, κινδυνεύουν σοβαρά από τις επιπτώσεις του... καπνίσματος.


Οι άλογες πολιτικές, οι πολιτικοί που στο όνομα διαφόρων ιδεοληψιών τους ή στο όνομα των επιταγών του πολυπολιτισμού, έχουν οδηγήσει την πρωτεύουσα της πατρίδας μας στα χέρια των λαθρομεταναστών, κυκλωμάτων εισαγόμενου εγκλήματος, που έχουν δημιουργήσει ολόκληρες περιοχές γκέτο, ελέω της πολιτικής ανοησίας του συνόλου σχεδόν της πολιτικής σκηνής της χώρας μας.

Η Αστυνομία (η οποία αρέσκεται στο να εκτελεί με μεγάλη ευχαρίστηση εντολές ισοπέδωσης ιθαγενών Ελλήνων) παρακολουθεί εδώ και χρόνια την εξέλιξη της μεθοδευμένης αρπαγής και κατοχής του κέντρου των Αθηνών. Η ηγεσία της Αστυνομίας, του θεσμικού οργάνου που είναι επιφορτισμένο με την προστασία και την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών, δεν τόλμησε ποτέ να θέσει τους άνοες πολιτικούς προ των ευθυνών τους. Ποτέ δεν υπήρξε καμία παραίτηση, καμία ανακοίνωση, είτε από ανώτερα είτε από κατώτερα στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας. Αντίθετα, υπήρξαν πολλές μαρτυρίες πολιτών, οι οποίοι κατήγγειλαν την απραξία, αλλά και μερικές φορές την «συνεργασία», αστυνομικών με λαθρομετανάστες εγκληματίες. Μάλιστα, εδώ και χρόνια είναι τοις πάσι γνωστό πως αποκρύπτονταν από τα αστυνομικά δελτία, αναφορές εγκληματικών πράξεων στις οποίες πρωταγωνιστούσαν λαθρομετανάστες, αλλά και κάποιοι «κύριοι» και «κύρίες» - μέλη υποστηρικτικών προς την λαθρομετανάστευση ΜΚΟ.

Είναι δεδομένο πως οι λαθρομετανάστες είναι άνθρωποι που υποφέρουν και έρχονται (ή επιθυμούν απλά να διέλθουν) στην Ελλάδα για να ζήσουν μία καλύτερη ζωή. Αν και υπάρχουν πολλά ερωτήματα για την εκ μέρους τους ανεύρεση των «μεταφορικών», εμείς αναγνωρίζουμε πως κάποιοι «χτίζουν» περιουσίες από την ύπαρξη αυτών των ανθρώπων που βιώνουν την δυστυχία. Σαφέστατα τους αξίζει μία ευκαιρία για μία καλύτερη ζωή. Σαφέστατα τους αναγνωρίζουμε πως έχουν κάθε δικαίωμα να εργαστούν και να φτιάξουν ένα καλύτερο αύριο για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Όμως, αναρωτιόμαστε, πώς είναι δυνατόν να επιτρέπεται (ή και να ενισχύεται) η αλόγιστη εισροή τους στην χώρα μας; Πώς είναι δυνατόν κάποιοι να στοιβάζουν αυτούς τους ανθρώπους σε μία χώρα που δεν τους αντέχει (αριθμητικά) και να δημιουργείται έτσι μία κρίσιμη μάζα ανθρώπων προς εκμετάλλευση παντός τύπου;

Εάν τολμήσουμε να παραθέσουμε το μέγεθος του προβλήματος, θα λέγαμε πως σε ένα δωμάτιο που μπορεί να χωρέσει 5 ανθρώπους (παρέχοντάς τους την άνεση της διαμονής) κάποιοι στοιβάζουν 50!!! Δεν είναι λογικό να υπάρξει πρόβλημα; Δεν είναι λογικό να υπάρξουν κάποιοι που δεν θα μπορούν ούτε να αναπνεύσουν; Στην σημερινή Ελλάδα κάποιοι ξεφορτώνουν ανθρώπινες ψυχές για να εξασφαλίσουν είτε φτηνά εργατικά χέρια, είτε μία μάζα πίεσης και αλλοίωσης υπαρκτών οικονομικών μεγεθών που φυσικά λειτουργεί υπέρ των δικών τους συμφερόντων. Πέρα από την εισαγωγή οικογενειών που προσπαθούν σκληρά εργαζόμενοι και αγωνιζόμενοι να ευδοκιμήσουν, έχουν εισαχθεί μεγάλοι αριθμοί αγνώστου ταυτότητας λαθρομεταναστών. Μάλιστα, πολλές φορές οι υπηρεσίες ασφάλειας της χώρας μας έχουν ειδοποιηθεί από «αδελφές» υπηρεσίες του εξωτερικών (π.χ. ΗΠΑ, Γαλλία κ.α.) για εισαγωγή μελών τρομοκρατικών ισλαμιστικών οργανώσεων. Δυστυχώς δεν υπήρξε καμία απολύτως μέριμνα για τις σοβαρές αυτές προειδοποιήσεις. Καμία απολύτως… Και το έγκλημα καθημερινά γιγαντώνονταν ποσοτικά αλλά και ποιοτικά. Την ίδια στιγμή, κομματόσκυλα ένθεν κακείθεν της πολιτικής σκηνής της χώρας, «αποκεφάλιζαν» ικανά στελέχη στην Αστυνομία και σε άλλες υπηρεσίες ασφάλειας, με αποτέλεσμα να υπάρξει η πλήρης κατάρρευση υπηρεσιών, των οποίων οι ηγεσίες αρέσκονταν σε πολιτικά ξεκαθαρίσματα ή σε δημιουργία διαγωνισμών για προμήθειες…

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της πολιτικής αναλγησίας είναι η προχθεσινή ημέρα (12/5/2011), ημέρα σφαγιασμού του 44χρονου Έλληνα πολίτη στο κέντρο της Ελληνικής πρωτεύουσας, στο κέντρο των Αθηνών. Εκείνη την ημέρα που η οργή άρχιζε να ξεχειλίζει επικίνδυνα, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, κ. Παπουτσής, δήλωνε περιχαρής μέσα στην Ελληνική Βουλή ότι «η εγκληματικότητα μειώνεται»!!! Φαίνεται πως ο σφαγιασμός ενός Έλληνα πολίτη αποτελεί ένα απλό στατιστικό νούμερο, το οποίο ουδόλως τον ενόχλησε…!

Η κυβέρνηση Παπανδρέου (δεν ξεχνάμε φυσικά και τις αθλιότητες εις βάρος του Ελληνισμού του γνωστού Προκόπη Παυλόπουλου) σήμερα έχει χάσει τον έλεγχο σημαντικού μέρους της πρωτεύουσας της χώρας (σχεδόν ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας) και αδυνατεί να αντιμετωπίσει το φλέγον πρόβλημα. Είτε ο κύριος Παπουτσής (ως καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός), είτε ο κύριος Ραγκούσης (ως υπουργός Εσωτερικών), είτε ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου (ως υπεύθυνος των όσων συμβαίνουν εντός ή εκτός της χώρας πρωθυπουργός), δεν αποφασίζουν μέχρι και σήμερα (14/5/2011) να κάνουν τα αυτονόητα… Δηλαδή, να εφαρμόσουν το νόμο και δίνοντας τις κατάλληλες εντολές να ξεκαθαρίσουν οριστικά και αμετάκλητα όλα τα εισαγόμενα κακοποιά στοιχεία και να ανακαταλάβουν τον έλεγχο της πρωτεύουσας.

Όλοι μας, φυσικά, σκεπτόμαστε πως είναι δυνατόν αυτή η κυβέρνηση -η οποία δεν μπορεί να υπερασπισθεί την Αθήνα από τους λαθρομετανάστες- να υπερασπισθεί αρκούντως τα σύνορα της χώρας σε περίπτωση που υπάρξουν προβλήματα σε αυτά…

Κωνσταντίνος
  • Νέες αναφορές από τα στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος της Τουρκίας για το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι. Παρουσιάζουν χάρτες και φωτογραφίες από τα ελληνικά νησιά, κάνοντας λόγο για "κατοχή"
Συνεχίζουν τις προκλητικές δηλώσεις αναφορικά με την ελληνική κυριαρχία στο Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι οι Τούρκοι, με τη σκυτάλη αυτή τη φορά να παίρνουν οι υποψήφιοι του Δημοκρατικού Κόμματος στην πρώτη περιφέρεια της Κωνσταντινούπολης Ümit Yalım και Bünyamin Altunelli.

Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν στα γραφεία του κόμματος στο Gayrettepe, επισήμαναν ότι τα νησιά αυτά μπήκαν υπό την τουρκική ηγεμονία το 1549 και παραμένουν για 462 χρόνια υπό την τουρκική κυριαρχία.

Μέσα από σλάιντ που είχαν ετοιμάσει, ο Ümit Yalım παρουσίασε διάφορους χάρτες και φωτογραφίες από το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι, καταγγέλλοντας ότι στα δύο αυτά νησιά έχουν τοποθετηθεί ελληνικές σημαίες.

Μάλιστα ο αντιπροέδρος του Δημοκρατικού Κόμματος Bünyamin Altunelli κάλεσε τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, να ξεκαθαρίσει το θέμα "της ελληνικής κατοχής των δυο νησιών".

Οι συγκεκριμένες δηλώσεις έπονται αυτών του προέδρου του Δημοκρατικού Κόμματος, Namik Kemal Zeybek, που πριν από λίγες ημέρες δήλωσε ότι το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι βρίσκονται "υπό την κατοχή της Ελλάδας", αφήνοντας αιχμές κατά του πρωθυπουργού, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Απαράδεκτες και επικίνδυνες οι δηλώσεις Έρογλου για ΑΟΖ

Στο μεταξύ, η κυπριακή κυβέρνηση απέρριψε απειλές του Τουρκοκύπριου ηγέτη Ντερβίς Ερογλου για την εκμετάλλευση κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου.

Σχολιάζοντας τη δήλωση του Ντερβίς Ερογλου ότι συνιστά "αιτία πολέμου" τυχόν ενέργεια των Ελληνοκυπρίων να αξιοποιήσουν υποθαλάσσιες φυσικές πηγές της Κύπρου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τόνισε ότι είναι κυριαρχικό δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να διαχειρίζεται τη δική της Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, αλλά και τον όποιο πλούτο διαθέτει και οι απειλές δεν έχουν καμιά θέση σε ένα τέτοιο ευαίσθητο θέμα.

"Εάν έχει λεχθεί κάτι τέτοιο από τον Ντερβίς Ερογλου, τότε πρόκειται για απαράδεκτη και επικίνδυνη δήλωση", υπογράμμισε.

Διαβεβαίωσε, τέλος, για ακόμα μια φορά ότι η Κυβέρνηση με πολύ προσεκτικό τρόπο και τηρώντας χαμηλούς τόνους, εργάζεται πάντοτε για τη διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας.
  • Γράφει ο Στέλιος Αρσενίου
Τον τελευταίο καιρό, όσο τα προβλήματα πάσης φύσης ολοένα μεγαλώνουν, ολοένα περισσεύουν, όλοι όσοι πρωταγωνίστησαν και αντί να βγάλουν τον σκασμό και να εξαφανιστούν από προσώπου χώρας, με περίσσιο θράσος, χωρίς ίχνος ντροπής, παρελαύνουν στα κανάλια, νουθετούν, αγορεύουν.

Αυτό θα έπρεπε να γίνει, εκείνο θα έπρεπε να γίνει, το άλλο, το παρα-άλλο.

Και γιατί ωρέ Έλληνες δεν κάνατε τίποτα από όλα αυτά; διερωτάται η κοινή γνώμη.

Στρουθοκάμηλοι παραδοσιακοί οι λεβέντες έβαλαν το κεφάλι στο χώμα ή σε κάποια φυλλωσιά, έκλεισαν και τα μάτια και περιμένουν να μπουν σε ειδικούς λογαριασμούς 240.000 ευρώ οι βουλευτές, ειδικές συντάξεις οι συνδικαλιστές, και πάει λέγοντας.

Για να είναι και πλήρως εξαγνισμένοι, επισκέπτονται και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ενίοτε και τον Αρχιεπίσκοπο.

Εθνική συστράτευση, πρότεινε και προτείνει, λέει, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Και ενώ όλοι λένε, και λένε, και λένε, και λένε ολοένα η χώρα διολισθαίνει στο χάος, την αναρχία και ό,τι επιφέρει η ακυβερνησία.

Είναι θετικό ότι πολλοί από τους πρωταγωνιστές της κοινωνικο-οικονομικής ζωής περιδιαβαίνουν τα μπλοκς, τις εφημερίδες. τα ΜΜΕ γενικότερα.

Οι συντάκτες δεν έχουμε ίσως την «σοφία» των πρωταγωνιστών.

Πάραυτα με τα λίγα κολυβογράμματα κάτι έχουμε και μεις να πούμε.

Τους λέμε λοιπόν: παρά το γεγονός ότι το φεστιβάλ της Επιδαύρου απέχει ακόμα χρονικά τρεις μήνες, για να δούμε Ευριπίδη και τραγωδίες, ο από μηχανής θεός στο βάθος της σκηνής έκανε την εμφάνισή του.

Ποιός είναι ο από μηχανής θεός;

Αυτός που έρχεται από τον ουρανό όταν η πλοκή του έργου φέρνει πρόσωπα και πράγματα σε αδιέξοδο, για να βγάλει τους πάντες και τα πάντα από το αδιέξοδο και έτσι να φτάσουμε στο τέλος της παράστασης επί σκηνής, της κατάστασης συνεκδοχικά.

Ο από μηχανής θεός έρχεται συχνά - πυκνά στη ζωή μας.

Με το αζημίωτο φυσικά.

Πρωτοεμφανίστηκε πάνω σε κάποια αθηναϊκή τριήρη στις 22/9/480 π. Χ. λίγο πριν την ναυμαχία της Σαλαμίνας όταν ο σκυλοκαυγάς του Θεμιστοκλή με τον Ευρυβιάδη για το ποιός θα ηγηθεί στην ναυμαχία έληξε με την ιστορική φράση του Θεμιστοκλή: ΠΑΤΑΞΟΝ ΜΕΝ ΑΚΟΥΣΟΝ ΔΕ.

Στην μακρόχρονη ιστορία της χώρας μας, τελευταία φορά εμφανίστηκε στις 20/7/1974 με την άφιξη του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή στο αεροδρόμιο των Αθηνών και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Με την τροπή των γεγονότων στην χώρα μας, οι στρουθοκάμηλοι αν είναι λίγο διορατικοί και οξυδερκείς, θα δουν τον από μηχανής θεό, πριν μας φτάσουν στο οριστικό ναυάγιο που για άλλους θα είναι κάπου στο Αιγαίο και για άλλους κάπου στη Θράκη.

Για φαντάσου!!!

Έχουμε εστιάσει το χώρο του επερχόμενου ναυαγίου και δεν μπορούμε να το αποτρέψουμε.

Έχουμε πάραυτα καθήκον απέναντι στο τόπο και την Ιστορία να ζήσουμε ένα σκυλοκαυγά σαν εκείνο του Θεμιστοκλή με τον Ευρυβιάδη.

Όπως τότε εκείνοι πάνω στα ερείπια της Αθήνας, έτσι εμείς πάνω στα ερείπια της χώρας.

Έχει σχέση ο από μηχανής θεός με γάμους στις Σπέτσες και στο Λονδίνο; με ρώτησε φίλος από τα παλιά.

Και με την έναρξη των ολυμπιακών αγώνων του Πεκίνου έχει, πρόσθεσα με νόημα.

Ο νοών νοείτω…




Στο χείλος του γκρεμού βρί­σκεται η κυβέρνηση, με τον Γιώργο Παπανδρέου να δέχε­ται πιέσεις από παντού, από την τρόικα, την αντιπολίτευση και το εσωτερικό του μέτωπο.

Αποτέλεσμα της πρέσας αυτής είναι να δημιουργού­νται οι συνθήκες σοβαρής πολιτικής κρίσης στη χώρα μας, με δυσδιάκριτες επιπτώσεις στην οικονομία.

Όλα πια εί­ναι ανοιχτά, και κορυφαία κυβερνητικά στελέχη εκτιμούν ότι οι επόμενες ώρες και μέρες κρύβουν πολλές εξελίξεις, χωρίς να αποκλείουν τις κάλπες ακό­μα και μέσα στις επόμενες εβδομάδες. Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί μπορεί να συνοψιστεί ως εξής:

♦ Η τρόικα πιέζει από τη μια να υπάρ­ξει ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος από 180 βουλευτές και από την άλλη για την ψήφιση νέου, σκληρό­τερου μνημονίου με την καταβολή ενε­χύρου και εγγυήσεων από τη δημόσια περιουσία της χώρας προκειμένου να καλυφθούν τα δανειακά ανοίγματα για το 2012 και το 2013.

♦ Οι ρουκέτες του Ανδρέα Λοβέρδου για ψήφιση από 180 βουλευτές του Με­σοπρόθεσμου Προγράμματος, αλλά και η συνυπογραφή του επικαιροποιημένου μνημονίου από όλα τα μέλη του Υπουρ­γικού Συμβουλίου, δημιουργούν νέ­ες φουρτούνες. Τα σενάρια δίνουν και παίρνουν και, αν ο Λοβέρδος δεν είναι «προπομπός», δεν λειτουργεί δηλαδή ως λαγός ειλημμένων αποφάσεων, πι­στοποιεί την εικόνα ρευστότητας εντός της κυβέρνησης. Περί 180 ψήφων έκανε λόγο προχτές και ο υπουργός Δικαιο­σύνης Χάρης Καστανίδης.

♦ Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις με την ισοπαλία ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, αλλά και σε κά­ποιες περιπτώσεις το προβάδισμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης από το κυ­βερνών κόμμα δημιουργούν ζήτημα πο­λιτικής νομιμοποίησης του ΠΑΣΟΚ. Είναι αναμενόμενο ότι η συνεχής δημοσκοπική κατάρρευση δημιουργεί συνθήκες πόλωσης από την αντιπολίτευση.

♦ Διογκώνονται οι επιφυλάξεις που δι­ατυπώνουν Ευρωπαίοι ηγέτες ότι τους τελευταίους μήνες ο Γιώργος Παπαν­δρέου έχει κολλήσει και ουσιαστικά το μνημόνιο δεν υλοποιείται. Στο Παρίσι και το Βερολίνο θεωρούν ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός περιμένει τη λύση μέσα από πιέσεις που ασκούν οι Αμερικανοί στους Ευρωπαίους και δεν καταβάλλει καμία προσπάθεια συνεννόησης και ευ­θυγράμμισης με όσα έχει συμφωνήσει.

♦ Η κατάσταση στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος με βουλευτές να δηλώνουν ότι θα καταψηφίσουν προ­τάσεις του Μεσοπρόθεσμου Προγράμ­ματος δημιουργούν συνθήκες έντονης αγωνίας για το αν η κυβέρνηση μέσα στον επόμενο μήνα θα μπορεί να στα­θεί με τους βουλευτές της απέναντι. Και μπορεί να μην έχει τεθεί ακόμα θέμα κομματικής πειθαρχίας, αλλά είναι δε­δομένο ότι ο πρωθυπουργός θα θέσει ως θέμα κυβερνητικής σταθερότητας την υπερψήφιση από το σύνολο της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας του προ­γράμματος.

Για να πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, το θέμα Λοβέρδου για τις 180 ψήφους για το επικαιροποιημένο μνημόνιο, αλλά και το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, όσο και όποια νέα συμφω­νία της κυβέρνησης με τους δανειστές της, δεν είναι μία νέα πρόταση. Την έχει διατυπώσει απευθείας στον πρω­θυπουργό και ο Ευάγγελος Βενιζέλος σε κατ’ ιδίαν συνάντησή τους. Το βασι­κό επιχείρημα και των δύο είναι ότι δεν μπορεί η χώρα να βρίσκεται προ της χρεοκοπίας και η Ν.Δ., που είναι υπεύ­θυνη για τον δημοσιονομικό εκτροχια­σμό, να σφυρίζει αδιάφορα και να πυ­ροβολεί την κυβέρνηση με αίολα επι­χειρήματα.

Το ίδιο όμως πιέζουν και οι τροϊκανοί και μάλιστα αυτοί υποστηρί­ζουν ότι η Πορτογαλία αλλά ακόμα και η Ιρλανδία δείχνουν τον δρόμο, αφού η μίνιμουμ συνεννόηση μεταξύ των κομ­μάτων διευκολύνει την υλοποίηση του προγράμματος.

Πριν από το Πάσχα ο πρωθυπουργός είχε απορρίψει την πρόταση στη λογική ότι μια τέτοια κίνηση οδηγεί απευθείας σε εκλογές, αφού θεωρήθηκε αδύνα­τον η Ν.Δ. να δεχτεί να ψηφίσει το νέο μνημόνιο και το κυβερνών κόμμα θα κατηγορηθεί ότι δημιουργεί πολιτική κρίση, ενώ η χώρα βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής, και βέβαια ότι δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του και παίζει με τους θεσμούς.

Το ερώτημα είναι αν τώρα πια υπάρ­χουν δεύτερες σκέψεις στην κυβέρνη­ση και η πίεση των δανειστών δώσει δι­έξοδο για εκλογές με στόχο να σταμα­τήσει το μαρτύριο της σταγόνας.

Τα σενάρια άρχισαν να φου­ντώνουν ότι ο πρωθυπουργός μπορεί να ετοιμάζει κίνηση αντιπερισπασμού και, μαζί με την κατάθεση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, έχει αποφασίσει να ζητήσει την υπερψήφισή του από 180 βουλευτές, διαφορετικά θα καταφύ­γει στον λαό, προκειμένου να του δώ­σει αυτός την έγκριση να προχωρήσει. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι δυνατόν, μόνο αν έχει διαβεβαιώσεις από την τρόικα ότι θα καταθέσει μεν στον ελληνικό λαό ένα σκληρό πρόγραμμα διαχείρισης των ελλειμ­μάτων και του δημοσίου χρέους, αλλά αφενός οι ίδιοι επιθυμούν το ρίσκο των εκλογών για να ξεκαθαρίσει το τοπίο, αφετέρου μπορούν να στήσουν ανάχω­μα προστασίας στη χώρα για την προ­εκλογική περίοδο απέναντι στους κερ­δοσκόπους, που πιέζουν για εδώ και τώρα χρεοκοπία.

Το μπάχαλο…

Αν όμως όντως ο Λοβέρδος, που έλεγε προχτές σε όποιον τον ρωτούσε ότι δεν λειτούργησε ως «λαγός», είπε απλώς αυτό που πιστεύει, κάτι τέτοιο υποδηλώνει ότι ο υπουργός Υγείας θέ­τει ηγετικές παρακαταθήκες και αρχί­ζει να απομακρύνεται από το κυβερνητικό σχήμα, οικεία τη βουλήσει. Με δεδομένο ότι η συνάντησή τους με τον πρωθυπουργό είχε θεωρηθεί ως κίνηση διάλυσης οποιουδήποτε νέφους στις σχέσεις τους, η προχτεσινή ρουκέτα Λοβέρδου αποδεικνύει ότι η αίγλη Πα­πανδρέου έχει τρωθεί σοβαρά.

Πολλοί στο ΠΑΣΟΚ φαίνεται να βλέπουν ότι η επόμενη μέρα στην ηγεσία του κόμμα­τος μπορεί να έλθει πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι πίστευαν και σπεύδουν να πι­άσουν θέση. Το ηγετικό εκτίναγμα Λο­βέρδου σίγουρα δεν έγινε χωρίς σκέψη και χωρίς πολιτική αφετηρία. Ουσιαστι­κά ο υπουργός Υγείας «χόντρυνε» την κριτική του απέναντι στον πρωθυπουρ­γό, εμμένοντας ότι κινείται σ’ ένα νεφε­λώδες πολιτικό πλάνο με απόκρυψη της πραγματικότητας από τον λαό και τους συνεργάτες του, τον επέκρινε γιατί δι­ατηρεί στις θέσεις τους στελέχη που μπλοκάρουν την προώθηση του κυβερ­νητικού έργου και ουσιαστικά αμφισβήτησε εμμέσως τις ηγετικές ικανότητές του.

Η τοποθέτησή του ήταν έτσι διατυπωμέ­νη, ώστε να του δίνει περιθώρια αποχώρη­σης από την κυβέρνηση, οποιαδήποτε στιγμή κρίνει ότι ωρίμασαν οι συνθήκες, και βέβαια στέλνει παντού, όχι μόνο στο εσωτερικό του κόμματος, αλλά και στην επιχειρηματική ελίτ της χώρας, το μήνυμα ότι θα είναι υποψήφιος αρ­χηγός κόμματος την επόμενη περίοδο και εν αναμονή πρωθυπουργός.

Το Μέγαρο Μαξίμου αντέδρασε πο­λύ χλιαρά στις βολές Λοβέρδου, αφού ο Πεταλωτής τον κάλυψε για όσα είπε, υπερασπιζόμενος την ελευθερία του λόγου και των υπουργών πριν ληφθούν δεσμευτικές αποφάσεις, ενώ συνεργά­τες του πρωθυπουργού σχολίαζαν ότι οι απόψεις του υπουργού Υγείας δεν είναι μακριά από αυτές του πρωθυ­πουργού. Πληροφορί­ες από το περιβάλ­λον Λοβέρ­δου έλεγαν ότι μετά την αποκάλυψη της μυστικής συνάντησης Παπακωνσταντίνου στο Λουξεμβούργο που έμαθε από τα Μέσα Ενημέρωσης, πληροφόρησε συνεργάτες του πρωθυ­πουργού ότι θα διατυπώσει δημόσια τις απόψεις του και δεν υπήρξε κανενός εί­δους… εμπάργκο, παρ’ ότι είπε ότι θα μιλήσει για διγλωσσία και ασυνεννοη­σία εντός της κυβέρνησης.

Άλλωστε η χθεσινή συνάντηση Πα­πανδρέου - Λοβέρδου αμέσως μετά την επίσκεψη του πρωθυπουργού στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αυτό το νόη­μα είχε. Τη στήριξη δηλαδή των θέσεων του υπουργού Υγείας.

Μάλιστα κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ έδιναν μια διαφορετική ερμηνεία και σημείω­ναν ότι υπάρχει ενδεχόμενο ο Λοβέρ­δος να αβαντάρει στην πραγματικότη­τα τον πρωθυπουργό, ο οποίος το τε­λευταίο διάστημα επαναλαμβάνει ότι «θα προχωρήσει με όσους θέλουν και μπορούν».

Εκτιμούν ότι ο Παπανδρέου προετοιμάζει το έδαφος για μια κίνηση «ματ» στο πολιτικό σκηνικό και τη συν­δέουν με ριζικό ανασχηματισμό και την είσοδο στην κυβέρνηση τεχνοκρατών και στελεχών από την κοινωνία που θα υπερβαίνουν το ΠΑΣΟΚ και θα αφήνουν πίσω τους άγονες αντιπαραθέσεις.

Υπογραμμίζουν ακόμα ότι κάποια στελέχη βάζουν «κόκκινες ιδεολογικές γραμμές» απέναντι σε πολιτικές που ισοπεδώνουν πλήρως τη φυσιογνωμία του κόμματος. Συνεργάτες όμως του πρωθυπουργού επισημαίνουν ότι η σωτηρία της χώρας είναι πέρα και πάνω από τη διάσωση της πολιτικής και ιδεολογικής φυσιογνωμίας του κόμματος.

Πληροφορίες από το πρωθυπουρ­γικό περιβάλλον επισημαίνουν ότι με εντολή του Γ. Παπανδρέου ο υπουργός Οικονομικών προκειμένου να διασκε­δάσει την ανησυχία των συναδέλφων του, αλλά και την γκρίνια για το γεγο­νός ότι δεν γνώριζαν τίποτα, τηλεφώ­νησε σε κάποιους που έχουν εμπλοκή στην εφαρμογή των όρων του μνημονί­ου και όχι μόνο τους ενημέρωσε, αλλά τους αποκάλυψε ότι τα περιθώρια ελιγ­μών της χώρας έχουν στενέψει πολύ και ότι υπάρχει σοβαρό έλλειμμα εμπι­στοσύνης των πιστωτών απέναντι στην κυβέρνηση, ενώ στάθηκε και στις δύο γραμμές που κυριαρχούν στην Ευρώ­πη, μεταξύ των Γερμανών και των υπο­λοίπων.

Μάλιστα ο υπουργός Οικονο­μικών φέρεται να είναι ο πρώτος που έφερε στην Ελλάδα το «χαμπέρι» για το μίνιμουμ επίπεδο συναίνεσης ώστε να προχωρήσει το μνημόνιο και το Με­σοπρόθεσμο Πρόγραμμα. Πάντως φέ­ρεται να τα άκουσε χύμα και τσουβαλάτα από τους υπουργούς για τη μυστικό­τητα της συνάντησης αλλά και τον όλο επικοινωνιακό χειρισμό.

Kαι το... πρόγραμμα

Ο πρωθυπουργός πάντως με τη σει­ρά του, όπως λένε οι συνεργάτες του, δεν σκέπτεται να παρέμβει υπό πίεση, θα απαντήσει στις 19 Μαΐου, οπότε με­τατέθηκε η ανακοίνωση του Μεσοπρό­θεσμου Προγράμματος, μ’ ένα σοβαρό, ρηξικέλευθο, ρεαλιστικό και απολύτως κοστολογημένο σχέδιο, και θα καλέσει όλο το ΠΑΣΟΚ να το στηρίξει. Στη φά­ση της προετοιμασίας έχει πολύωρες συναντήσεις με τους υπουργούς που εμπλέκονται στη σύνταξη του σχεδίου, ώστε να καταρτιστεί λεπτομερώς και χωρίς διχογνωμίες.

Σύμφωνα με πληρο­φορίες, αναμενόταν στη χθεσινή άτυπη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλί­ου (με περιορισμένη σύνθεση και χωρίς τους υφυπουργούς) ο πρωθυπουργός να ζητήσει απ’ όλους τους υπουργούς να αναλογιστούν την ιστορικότητα των στιγμών και να συνταχθούν μαζί του. Συνεργάτες του επισήμαναν ότι ο Γ. Πα­πανδρέου θα ζητούσε όποια μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου διαφωνούν να πάρουν τώρα τις... αποφάσεις τους.

Το τελικό πάντως σχέδιο αναμενόταν να οριστικοποιηθεί την ερχόμενη Τετάρ­τη στις 18 Μαΐου με συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου. Τώρα αν θα κληθούν οι υπουργοί να βάλουν την υπογραφή τους κάτω από το σχέδιο, όπως πρότεινε προχτές ο Λοβέρδος, συνεργάτες του πρωθυπουργού το θε­ωρούν περιττή ένδειξη αδυναμίας και καχυποψίας, αφού οι υπουργοί θα κλη­θούν να το στηρίξουν, ενώ στην πλειοψηφία τους είναι μέλη της Κοινοβου­λευτικής Ομάδας (εκτός του Γιώργου Παπακωνσταντίνου που θα το υπογρά­ψει), και θα το ψηφίσουν στη Βουλή

Ο Σημίτης και οι Αμερικανοί…

Θέμα απόστασης της Ελλάδας από την Ευρώπη και τους Ευρωπαίους ηγέτες και φιλοατλαντικού φανατισμού του Γιώργου Παπανδρέου θέτει ο Κώστας Σημίτης σε συζητήσεις με πολιτικούς του φίλους. Ο πρώην πρωθυπουργός εκτιμά ότι είναι πρόβλημα το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται συνεχώς να «κοουτσάρεται» από την αμερικανική διοίκηση Ομπάμα, που βάζει πλάτη τις δύσκολες στιγμές, δημιουργώντας προβλήματα και αντιδράσεις κυρίως στον γαλλογερμανικό άξονα και τους συμμάχους τους. Ο πρώην πρωθυπουργός, που επιμένει στο ζήτημα της αναδιάρθρωσης, εμμένει και αυτός στην έλλειψη συντονισμού της κυβέρνησης και θεωρεί ότι ο Παπανδρέου εμφανίζεται δίβουλος μεταξύ των προθύμων να υλοποιήσουν το μνημόνιο και όσων βάζουν προσκόμματα.

Πάντως προς το παρόν μπορεί να δίνει… ατύπως γραμμή σε βουλευτές που τον επισκέπτονται και του ζητούν τη γνώμη του, αλλά δεν σκοπεύει να βγει άμεσα ξανά δημοσιοποιώντας τις απόψεις του για τη συγκυρία. Να πούμε εδώ πάντως ότι βουλευτές που κινούνται κοντά στις απόψεις του Σημίτη, όχι μόνο δεν σκέπτονται να θέσουν προσκόμματα στην κυβέρνηση όσον αφορά το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, αλλά αντιθέτως θεωρούν ότι θα έπρεπε να είναι και πιο τολμηρό…

Ανασχηματισμός πανταχού παρών…

Μέσα σ’ όλα τα σενάρια πιο κραταιό απ’ όλα είναι αυτό της επανεκκίνησης με τον ριζικό ανασχηματισμό της κυβέρνησης. Οι πληροφορίες, αλλά και οι πιέσεις που ασκούνται είναι πολλές και όλοι «σπρώχνουν» προς μια μικρή κυβέρνηση με 10 υπερυπουργούς, άλ­λους τόσους αναπληρωτές υπουργούς και ελάχιστους (5 με 6) υφυπουργούς. Στο πλαίσιο αυτό μπορεί, λέ­νε κάποιες πληροφορίες, να εισέλθουν και κοινωνικά προβεβλημένα στελέχη και όχι μόνο κοινοβουλευτικά στελέχη, κίνηση του Παπανδρέου που θα αποτυπώνει την προσπάθεια πολιτικής και κοινωνικής συναίνεσης και θα στέλνει μήνυμα διεθνώς ότι η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη και μπορεί να τα καταφέρει.

Όλα τα σενάρια πάντως συγκλίνουν στην πληροφορία ότι δεν μπορεί να γίνει επανεκκίνηση χωρίς την αλλαγή του υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου, που θα εξασφαλίσει προβεβλημένο θώκο «χρυσής αποστρατείας».

Στο πλαίσιο αυτό θέση στην κυβέρνηση φέρεται να εξασφαλίζουν όλοι όσοι στηρίζουν με «χίλια» το μνημό­νιο. Βέβαια το σενάριο αυτό έχει κενά, αφού δεν απα­ντά πώς θα αντιδράσουν οι κομμένοι που θα μείνουν απέξω και θα πετάνε πέτρες στην… τζαμαρία της κυ­βέρνησης.

Πάντως πιθανότερος χρόνος για την επανεκ­κίνηση είναι μετά τη Σύνοδο Κορυφής στα τέλη Ιουνίου ή τις αρχές Σεπτεμβρίου.


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"
Με την μυστική σύσκεψη του Λουξεμβούργου στις 6 Μαΐου, ανήμερα της ψήφισης του μνημονίου σε νόμο του κράτους πριν ακριβώς ένα χρόνο, έκλεισε και ο πρώτος κύκλος της επίσημης χρεοκοπίας της Ελλάδας.

Τις επόμενες ημέρες θα γίνουν γνωστές οι βασικές λεπτομέρειες της συμφωνίας που «βρίσκεται στα σκαριά», όπως είπε ο Ζαν Κλοντ Γιουγκέρ, για ένα νέο σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας.

Κι ενώ ο κόσμος οργίαζε με τα παιχνίδια που στήνουν φίλοι και εταίροι με αντικείμενο την άμεση πτώχευση της χώρας, ο πρωθυπουργός βρέθηκε πάλι σ’ ένα ακριτικό νησί, όπως τότε που διάλεξε το Καστελόριζο για να ανακοινώσει την προσφυγή στον «μηχανισμό στήριξης» της ΕΕ και του ΔΝΤ. Σύμπτωση; Μάλλον όχι.

Τι συμπεράσματα βγήκαν από την πρώτη αυτή φάση; Πολλοί βιάστηκαν να πουν ότι ο λογαριασμός του μνημονίου δεν βγαίνει. Δεν είναι αλήθεια. Το μνημόνιο και κυρίως η δανειακή σύμβαση δεν επιβλήθηκαν για να επιτευχθούν οι συγκεκριμένοι δημοσιονομικοί στόχοι. Οποιοσδήποτε γνώριζε απλή αριθμητική, ήξερε εξαρχής πολύ καλά ότι οι στόχοι ήταν απλά ένα πρόσχημα, ένας αυθαίρετος σχεδιασμός επί χάρτου, προκειμένου να συγκαλυφθεί το γεγονός ότι με το μνημόνιο και προπαντός με την δανειακή σύμβαση το ελληνικό κράτος και ο λαός έχασε κάθε δυνατότητα άσκησης κυριαρχίας προκειμένου να μπει σε εκκαθάριση όπως μια οποιαδήποτε επιχείρηση που χρωστάει και βρίσκεται σε κατάσταση χρεοκοπίας. Η Ελλάδα έπρεπε να μπει στον γύψο προκειμένου να περιοριστούν οι επιπτώσεις στο ευρώ και να διασωθούν τα συμφέροντα των δανειστών της.

Επομένως η δραματική επιδείνωση όλων των δεικτών της ελληνικής οικονομίας ήταν κάτι απολύτως αναμενόμενο. Αυτό που τα σούργελα της διατεταγμένης δημοσιογραφίας και των αναλυτών της επίσημης προπαγάνδας, εμφάνιζαν ως «άλμα» της οικονομίας υπό καθεστώς μνημονίου, είναι στην πραγματικότητα μια ελεύθερη πτώση χωρίς προηγούμενο.

Τώρα έρχονται και μας λένε ότι ο λογαριασμός δεν βγαίνει. Λες και μπορούσε να βγει. Λες και μπορεί να υπάρξει ανάταξη μιας οικονομίας σε συνθήκες όπου βίαια σπρώχνεται σε μια πρωτοφανή ύφεση. Πότε άλλοτε η ελληνική οικονομία γνώρισε μια τέτοια υποχώρηση σε επίπεδο ΑΕΠ, το οποίο σε τριμηνιαία βάση και σε σταθερές τιμές του 2000 έπεσε το 2010 κατά 6,8%.

Πότε άλλοτε είχε γνωρίσει η οικονομία της χώρας 73% μέσα σ’ ένα χρόνο πτώση της οικοδομής; Πότε άλλοτε είχε συστηματική συρρίκνωση του τζίρου της λιανικής για σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο με ρυθμούς που ξεπερνούν σχεδόν δυο φορές τον επίσημο πληθωρισμό; Πότε άλλοτε ο εργαζόμενος πληθυσμός γνώρισε τέτοια μαζική ανεργία, υπαπασχόληση και προσωρινή απασχόληση, όπως το προηγούμενο 12μηνο; Πότε άλλοτε είχαμε σε τέτοιο βαθμό τον καταστροφικό συνδυασμό μιας τρομακτικής υποτίμησης της εργασίας και των λαϊκών εισοδημάτων από τη μια και από την άλλη την εκτίναξη ενός τιμάριθμου ειδικά στο επίπεδο των τιμών παραγωγής και εισαγωγής;

Ποτέ άλλοτε, παρά μόνο σε συνθήκες πολέμου. Ήταν τόσο δύσκολο για κάποιον να δει ότι όλα αυτά θα οδηγήσουν σ’ ένα ακόμη πιο μεγάλο αδιέξοδο; Ήταν τόσο δύσκολο να δει κανείς ότι τα μέτρα και οι πολιτικές του μνημονίου θα οξύνουν περισσότερο τα προβλήματα και θα αδυνατήσουν σε βαθμό κακουργήματος την ελληνική οικονομία και τις αντοχές της; Κι όμως κανένας απ’ όλους αυτούς που έχαψαν το παραμύθι της ανάταξης της οικονομίας μέσω του μνημονίου δεν βγαίνει να απολογηθεί γι’ αυτό. Γιατί να το κάνει άλλωστε; Διατεταγμένη υπηρεσία εκτελούσε εξαρχής και σε διατεταγμένη υπηρεσία εξακολουθεί να βρίσκεται. Με εξαίρεση βέβαια τους γνωστούς ignoramous idiotus της δημοσιογραφίας και της οικονομικοπολιτικής φιλολογίας, οι οποίοι δυστυχώς θα συνεχίσουν να μας ταλαιπωρούν αναμασώντας κλισέ και ρετσέτες εισαγωγής.

Ο λογαριασμός δεν βγαίνει, λένε και ξαναλένε όλοι αυτοί που είχαν χαρακτηρίσει μονόδρομο το μνημόνιο και την δανειακή. Ποιος φταίει γι’ αυτό; Όχι βέβαια η λογική και τα συμφέροντα των αφεντικών, αλλά η «έλλειψη τόλμης» της κυβέρνησης. Το προσέξατε αυτό; Η κυβέρνηση δεν υπήρξε αρκετά «τολμηρή», δεν έκανε αρκετά για να πετύχει η συνταγή του μνημονίου. Με άλλα λόγια δεν τσάκισε όσο θα έπρεπε τα εργατικά και λαϊκά εισοδήματα, δεν εξαφάνισε όσο θα έπρεπε τις συντάξεις, ούτε είναι αρκετή η ανεργία και η εξαθλίωση που βιώνει η εργαζόμενη κοινωνία.

Μπορεί για όλους εμάς τους ανθρώπους της κοινής λογικής να φαντάζει τρομακτικό η ανεργία να αγκαλιάζει το 1/3 περίπου της μισθωτής απασχόλησης.

Μπορεί να φαίνεται ομηρικών διαστάσεων η καταστροφή των ελεύθερων επαγγελματιών, των μικρών και μεσαίων επιχειρηματιών σε συνθήκες ισοπέδωσης της εσωτερικής αγοράς, αλλά όλα αυτά δεν είναι αρκετά.

Δεν έχει πονέσει αρκετά ο Έλληνας, λένε κυνικά τα τσιράκια και οι δωσίλογοι. Πρέπει να γίνουν πολλά περισσότερα. Πρέπει ο ελληνικός λαός να φτάσει στο σημείο να του φαίνεται απολύτως φυσιολογικό να πουλάει το τομάρι του για γδάρσιμο, να ξεπουλάει η χώρα του ότι έχει και δεν έχει έναντι πινακίου φακής, ή πιο σωστά έναντι μιας μερικής επαναγοράς του χρέους.

Όμως εκεί που όντως απέτυχε το μνημόνιο είναι στο να δώσει το αναγκαίο χρονικό διάστημα στους δανειστές και το πολιτικό τους προσωπικό να βρουν μια φιλική προς αυτούς διέξοδο από την χρεοκοπία της χώρας. Οι εμπνευστές του μνημονίου ήλπιζαν σε μια περίοδο ως το 2013 για να βρουν μια φιλική διέξοδο υπό συνθήκες ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Μια φιλική διέξοδο που θα προστάτευε, αφενός, τα συμφέροντα των ομολογιούχων του ελληνικού χρέους και, αφετέρου, το ίδιο το ευρώ. Και στα δυο απέτυχε παταγωδώς το μνημόνιο. Το 2013 σήμερα φαντάζει άπιαστο όνειρο ακόμη και για τους πιο θρησκόληπτους οπαδούς του ευρώ.

Ο λάθος υπολογισμός

Η ελληνική οικονομία δημοσιονομικά δεν μπορεί να βγάλει το 2011. Το φωνάζουμε εδώ και μήνες. Από την εποχή ψήφισης του κρατικού προϋπολογισμού. Οι καλπάζουσες δανειακές ανάγκες του ελληνικού δημοσίου είναι αδύνατον να χρηματοδοτηθούν ούτε από το πρόγραμμα λιτότητας και περικοπών, όσο σκληρά και αδυσώπητα κι αν είναι, ούτε από τις δόσεις του δανείου «στήριξης».

Κι αυτό φαινόταν εξαρχής, κρίνοντας από την ίδια την εσωτερική δυναμική αύξησης του δημόσιου χρέους που ελάχιστα εξαρτάται από τα κρατικά ελλείμματα. Όταν έχεις να πληρώσεις 16 δις ευρώ μόνο για τόκους ομολόγων το 2011, όσα δηλαδή δαπανάς για υγεία και παιδεία μαζί, είναι αδύνατον να αντιμετωπίσεις με περικοπές και λιτότητα την εξυπηρέτηση χρέους. Εκτός κι αν καταργήσεις κάθε άλλη δαπάνη του κράτους, πέρα από την εξυπηρέτηση χρέους. Είναι σίγουρο ότι εκεί μας οδηγούν, αλλά σκεφτείτε ότι μόνο οι δαπάνες για τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα του 2011 (τόκοι και κεφάλαιο μαζί) ανέρχονται τουλάχιστον σε 58 δις ευρώ. Το σύνολο των τακτικών δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού δεν ξεπερνούν τα 56 δις ευρώ. Επομένως ακόμη κι αν καταργήσουμε όλες τις περιττές δαπάνες του κράτους, που σύμφωνα με την λογική των εμπνευστών του μνημονίου είναι ότι αφορά την κοινωνία και τον εργαζόμενο, ακόμη και τότε είναι αδύνατο να εξυπηρετηθεί το δημόσιο χρέος με ίδιους πόρους.

Οι ευρωκράτες και οι ντόπιοι κλώνοι τους είχαν υπολογίσει ότι έως το τέλος του 2011, οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες θα είχαν ξεφορτωθεί τα ελληνικά ομόλογα που κατέχουν – κυρίως προς την ΕΚΤ – και έτσι θα ήταν δυνατή μια εθελοντική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Κάτι τέτοιο δεν έγινε δυνατό. Αφενός γιατί η κρίση χρέους στην ευρωζώνη ξεπέρασε σε διαστάσεις και ένταση κάθε επίσημη πρόβλεψη. Οι απαιτήσεις από την ΕΚΤ, μέσω της αυξημένης χρηματοδότησης των τραπεζών και την αγοράς ομολόγων από την πρωτογενή και δευτερογενή αγορά κυρίως των χωρών υπό χρεοκοπία, ξεπέρασαν κάθε πρόβλεψη. Οδήγησαν την ΕΚΤ στο χείλος της χρεοκοπίας και την εξανάγκασαν να περιορίσει δραστικά την πολιτική υποβοήθησης των τραπεζών και των ομολογιούχων.

Από την άλλη, η δίψα για κέρδος των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών και των άλλων θεσμικών επενδυτών που βρέθηκαν με τον μεγάλο όγκο των ομολόγων της Ελλάδας και των άλλων χωρών υπό χρεοκοπία, τους εμπόδισε να ξεφορτωθούν μαζικά τους κρατικούς τίτλους που κατέχουν. Αντίθετα, τους κράτησαν και προτίμησαν να επενδύσουν στην κερδοσκοπία μέσω CDS και «σορταρίσματος» στη δευτερογενή αγορά.

Αυτό, χάρις στον «μηχανισμό στήριξης», δηλαδή της κεντρικής απόφασης της ΕΕ και της ΕΚΤ να μην επιτρέψουν σε καμμιά χώρα να πτωχεύσει, έφερε τρελά κέρδη στου μεγάλους κατόχους ομολόγων και στους κερδοσκόπους που συνδέονται μαζί τους. Κι έτσι σήμερα βλέπουν πολύ πιο προσοδοφόρο να συνεχίζεται η κατάσταση αυτή μέσα από απανωτά χρηματοδοτικά προγράμματα «στήριξης» της Ελλάδας, αλλά και των άλλων οικονομιών υπό χρεοκοπία, έως ότου υπάρξει η ανάγκη για μια τελική αναδιάρθρωση με την οποία θα πάρουν «τα ρέστα τους» και θα αφήσουν τις χώρες αυτές τελείως ρημαγμένες.

Αυτός είναι ο λόγος που από νωρίς και ιδίως εν μέσω άγριας σπέκουλας με την δήθεν αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας, λέγαμε ότι το επίδικο ζήτημα για τις αγορές και κυρίως για τους κερδοσκόπους δεν είναι η μια κι έξω πτώχευση της χώρας μέσα από μια φιλική προς αυτούς αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, αλλά η πτώχευση με δόσεις, η χρεοκοπία εσαεί και το χρέος στο διηνεκές που θα τους επιτρέπει διαρκώς νέα ρεβάνς κερδοσκοπίας με τα ομόλογα και τα παράγωγα χρέους.

Ποιος αμφιβάλλει;

Αυτό φυσικά προϋποθέτει νέα χρηματοδοτική στήριξη μακρύτερης διάρκειας από το ΔΝΤ και την ΕΕ. Το ΔΝΤ από την μεριά του έχει ανακοινώσει την πρόθεσή του εδώ και μήνες. Έμενε η ΕΕ και η ΕΚΤ. Η μυστική σύσκεψη του Λουξεμβούργου φαίνεται καθόρισε τα χαρακτηριστικά της νέας χρηματοδοτικής στήριξης. Τις λεπτομέρειες θα τις μάθουμε εν καιρώ.

Υπάρχει κανείς που αμφιβάλει ότι αυτή η νέα χρηματοδοτική στήριξη, θα συνοδευτεί με νέα ακόμη πιο σκληρά και αδυσώπητα μέτρα και παρεμβάσεις; Υπάρχει κανείς που αμφιβάλει σήμερα ότι αυτή η εκ νέου «διάσωση» της χώρας θα στοιχίσει σε δημόσια περιουσία, σε ιδιωτικοποιήσεις πρωτοφανούς έκτασης και ενδεχομένως σε δέσμευση ακόμη και εθνικού εδάφους για λόγους «αξιοποίησης»; Ή μήπως πιστεύει στα σοβαρά κανείς ότι μπορεί να υπάρξει κυβέρνηση από το υπάρχον πολιτικό σύστημα η οποία να προστατέψει τα κυριαρχικά και ζωτικά συμφέροντα αυτής της χώρας και του λαού της; Ότι θα υπάρξει κυβέρνηση από τα υπάρχοντα κόμματα που θα πει «μπάστα», φτάνει πια, στους εκποιητές και εκκαθαριστές της τρόικας; Όποιος όντως τρέφει τέτοιες αυταπάτες, τότε πολύ φοβάμαι ότι πρέπει να κοιτάξει την περίπτωσή του επειγόντως.

Από πλευράς ψυχοπαθολογίας είναι εξόχως κρίσιμη η κατάστασή του. Ευτυχώς όμως που στην Ελλάδα υπάρχουν αρκετοί αξιόλογοι ειδικοί ψυχίατροι που μπορούν να του εξηγήσουν επακριβώς από τι πάσχει.

Άλλωστε η ζοφερή πραγματικότητα όποιον δεν σκοτώσει, σίγουρα θα τον συνεφέρει από τέτοιες αυταπάτες. Ελπίζω μόνο να μην είναι πολύ αργά και κατόπιν εορτής. Κι αυτό γιατί το νέο πρόγραμμα χρηματοδοτικής στήριξης έχει μια πολύ σοβαρή πολιτική προϋπόθεση: την ομοψυχία των πολιτικών δυνάμεων. Απαιτεί δηλαδή ένα σύστημα διακυβέρνησης έκτακτων αναγκών και έκτακτων συνθηκών στο όνομα της «εθνικής σωτηρίας».

«Επικίνδυνες» οι λιγοστές ελευθερίες μας

Οι λιγοστές ελευθερίες που έχουν απομείνει για τον λαό συνιστούν τεράστιο κίνδυνο για την εφαρμογή του νέου ακόμη πιο εντατικού και αδυσώπητου προγράμματος υποβάθμισης της ζωής του εργαζόμενου και του συνταξιούχου, αλλά και εκποίησης της χώρας. Τα αφεντικά απαιτούν γρήγορες αποφάσεις και πολύ πιο αποφασιστική εφαρμογή των ανάλγητων πολιτικών. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει εντός των παραδοσιακών πλαισίων κοινοβουλευτικής διαβούλευσης, ή με το λαό στους δρόμους και τους εργαζόμενους σε απεργίες.

Νόμιμη εκτροπή

Χρειάζεται επειγόντως μια νέα χούντα, μια νέα χούντα μέσα από την συναίνεση των κορυφών του πολιτικού συστήματος. Αυτό εκφράζει και το «ξέσπασμα» του κ. Λοβέρδου. Δεν ζητά απλά συνενόχους, αλλά την πολιτική νομιμοποίηση μιας εκτροπής που θα επιτρέψει την ακόμη πιο ανάλγητη και πιο καταστροφική εφαρμογή των ίδιων πολιτικών.

Η χούντα αυτή δεν είναι ανάγκη να έχει την μορφή μιας τριτοκλασσάτης δικτατορίας των συνταγματαρχών. Ούτε ανάγκη να συμβεί με άρματα μάχης στους δρόμους. Υπάρχουν δυστυχώς αρκετοί ευυπόληπτοι ακαδημαϊκοί, επιφανείς πολίτες και επίδοξοι σωτήρες της ημεδαπής και της αλλοδαπής, που στο όνομα της πάταξης της «κομματοκρατίας» και φυσικά για το καλό μας, είναι έτοιμοι να συμμετάσχουν ενεργά σε μια επιχείρηση κατάλυσης ακόμη κι αυτών των λιγοστών ελευθεριών προκειμένου να «σωθεί η πατρίς».

Το σκηνικό έχει ήδη στηθεί, το υπάρχων σύνταγμα παρέχει όλες τις δυνατότητες, ο πρόεδρος της δημοκρατίας είναι διαθέσιμος, το πλαίσιο της ΕΕ είναι τόσο ασφυκτικό που ακόμη και ο κ. Τσίπρας έφτασε στο σημείο να καταθέσει ερώτηση στη Βουλή όπου εμφανίζεται να ανησυχεί για την εθνική κυριαρχία της χώρας.

«Για το καλό μας»

Ακόμη και ο κ. Τσίπρας μπόρεσε να αντιληφθεί ότι η λεγόμενη έκτακτη σύσκεψη υπουργών Οικονομικών στο Λουξεμβούργο, όπου «πιθανότερα σενάρια είναι η σύνταξη ενός νέου Μνημονίου και η εκποίηση δημόσιας περιουσίας υπό εποπτεία» είναι «αδιανόητο τέτοια θέματα που έχουν να κάνουν με την εθνική κυριαρχία και το μέλλον των επόμενων γενεών να συζητούνται μυστικά, εν αγνοία του λαϊκού παράγοντα και των θεσμών της χώρας».

Δεν γνωρίζουμε με ποιον τρόπο θα επιβληθεί μια τέτοια λύση. Αν οι επικυρίαρχοι αποφασίσουν ότι μπορούν να εκβιάσουν την πολιτική νομιμοποίηση μιας τέτοιας λύσης μέσα από εκλογές, τότε το στήσιμο της κάλπης είναι κοντά. Όμως αυτό που πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο είναι ότι αυτές οι κάλπες, όπως και όποτε στηθούν, δεν θα είναι μια ακόμη συνηθισμένη εκλογική αναμέτρηση. Όχι μόνο λόγω της υφέρπουσας κοινωνικής απαξίωσης του πολιτικού συστήματος. Το ζητούμενο δεν είναι η πολιτική νομιμοποίηση των νέων αντιλαϊκών μέτρων και πολιτικών, όπως συνηθίζει να αποφαίνεται η αριστερά.

Το αληθινό ζητούμενο είναι η πολιτική νομιμοποίηση μιας εκτροπής στο όνομα της «σωτηρίας της χώρας», μιας νέου τύπου χούντας με χαρακτηριστικά υπερκομματικής ή οικουμενικής διακυβέρνησης. Πάντα για το καλό μας.

Εκλογές ανάλογες του 1933 στη Γερμανία

Βρισκόμαστε ουσιαστικά στις παραμονές μιας εκλογικής αναμέτρησης – όποτε αυτή κι αν γίνει – σαν εκείνη του 1933 στην Γερμανία. Μόνο που αυτή την φορά η ανοιχτή δικτατορία του χρηματιστικού κεφαλαίου, δεν έχει ανάγκη να επιβληθεί μέσα από κάποιους περίεργους ένστολους τύπους με κάγκελα στο μανίκι. Ούτε πηγάζει μόνο από εσωτερικές εθνικές αναγκαιότητες. Ο τόπος διαθέτει υπεραρκετούς γιάπις της οικονομίας και της πολιτικής, έχει πολλούς επίδοξους εθνοσωτήρες, οι οποίοι με τις πλάτες της ΕΕ και του ΔΝΤ είναι απολύτως πρόθυμοι να αναλάβουν το ίδιο θεάρεστο έργο.

Θα τους αφήσουμε; Θα τους αφήσουμε να μετατρέψουν σε κρανίου τόπο τη χώρα μας; Θα τους αφήσουμε να στερήσουν κάθε ελπίδα για εμάς, τα παιδιά και τα εγγόνια μας; Θα τους αφήσουμε να εξαργυρώνουν τον μόχθο μας στα ταμεία των τοκογλύφων και της ληστοσυμμορίας που κυβερνά Ελλάδα και Ευρώπη; Τι θα πούμε στις μελλοντικές γενιές όταν στο δικαστήριο της ιστορίας μας ρωτήσουν, γιατί αφήσατε αυτή την καταστροφή να συντελεστεί; Τι θα τους πούμε; Βλέπαμε που πάμε, αλλά δεν ξέραμε τι να κάνουμε; Αυτός που από φόβο ή αδυναμία προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του ότι δεν υπάρχει άλλη λύση, τι περιμένει να συμβεί για να πει φτάνει πια; Να χυθεί αίμα; Να ζήσει την εξαθλίωση και την χρόνια ανεργία, που ζουν σήμερα σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι στην Ελλάδα; Να δει την οικογένειά του να σκαλίζει στα σκουπίδια για ένα πιάτο φαγητό;

Δική μας υπόθεση

Να βρεθεί στην δύσκολη θέση να προσπαθεί να επιβιώσει από τα συσσίτια της ενορίας; Να ζήσει τις κατασχέσεις σπιτιού και οικοσκευής όταν δεν θα έχει να πληρώσει το δάνειο στην τράπεζα; Να καταντήσει να εκλιπαρεί για μια δουλειά του ποδαριού, ώστε να εξασφαλίσει ένα λειψό μεροκάματο;

Να βρεθεί στην ανάγκη να βγάλει τα παιδιά του, ή την γυναίκα του στο πεζοδρόμιο γιατί δεν θα μπορεί να κάνει αλλιώς; Να δει το παιδί του, ή κάποιο άλλο εντελώς προσφιλές του πρόσωπο να πεθαίνει στα χέρια του γιατί κανένα ιδιωτικοποιημένο νοσοκομείο δεν θα δέχεται ανασφάλιστους;

Μην κοιτάτε δεξιά ή αριστερά; Δεν υπάρχει κανένας που θα μας λύσει το πρόβλημα. Μόνο εμείς οι ίδιοι έχουμε τη δύναμη να το πετύχουμε. Είναι δική μας αποκλειστική υπόθεση. Κανενός σωτήρα ή κόμματος που νοιάζεται μόνο για την ψήφο μας. Αρκεί ο καθένας μας ξεχωριστά και όλοι μαζί να διεκδικήσουμε την αξιοπρέπεια που μας έχουν στερήσει τόσα χρόνια και να απαντήσουμε στο ερώτημα: Θα τους αφήσουμε;
Ο κ. Παπανδρέου σε συνέντευξη στην ιταλική εφημερίδα «Κορριέρε Ντέλλα Σέρα» είπε πως είναι προσβλητικό να μας ζητάνε νησιά ως εγγύηση.

Καλέ μου στοχαστή, βρέ κουτούτσικο, δεν θυμάσαι τι έλεγες πριν μερικούς μήνες;

Ότι κυβερνάς μια χώρα διεφθαρμένων, ότι είμαστε αναξιόπιστοι, ότι είμαστε σαν τον Τιτανικό και ότι άλλο προσβλητικό και εξευτελιστικό μπορούσες να πείς για την χώρα μας;

Γιατί λοιπόν πιστεύεις ότι είναι υποτιμητικό να ζητούν εγγυήσεις για τα χρήματα που θα μας δανείζουν;

Για σκέψου τώρα (χωρίς να πιεστείς, αν δεν τα καταφέρνεις), ότι αυτοί οι «κακοί» στις διεθνείς αγορές έχουν και μυαλό και συνείδηση. Φροντίζουν πρώτα για το συμφέρον της επιχείρησης στην οποία εργάζονται και μετά για το δικό τους.

Δεν σου μοιάζουν, που για χάρη της προσωπικής σου ανέλιξης, πούλησες κοψοχρονιά μία χώρα, πρόδωσες αρκετά εκατομμύρια Έλληνες, όσους τέλος πάντων σε πίστεψαν, γιατί οι υπόλοιποι ξέραμε τι μας περίμενε.

Και κάτι ακόμη : μην παραμυθιάζεσαι με όσα σου έταξαν για να πουλήσεις την Ελλάδα. Για εσένα δεν υπάρχει ούτε θέση κλητήρα στον ΟΗΕ. Επειδή αυτοί ξέρουν με ποιόν έχουν να κάνουν, έτσι σύντομα θα αντιληφθείς και εσύ ότι την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη ουδείς.

Επειδή αυτοί ξέρουν με ποιόν έχουν να κάνουν....

Τhat's life George, c' est la vie Georges...

Πολύ βαρύ συνεχίζει να είναι το κλίμα στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ εναντίον της χώρας μας. Ενώ στην Ελλάδα το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στα προβλήματα συντονισμού της κυβέρνησης και στις μάλλον άνευ αντικειμένου στην παρούσα φάση εικοτολογίες περί προκήρυξης ή μη πρόωρων εκλογών, με διάφορα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να προσπαθούν εμμέσως να προβληθούν ως ικανοί διάδοχοι του Γιώργου Παπανδρέου, στην Ευρώπη συζητείται και ουσιαστικά χαράσσεται το μέλλον της χώρας μας και του λαού μας.

Το πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο διεξάγεται αυτή η συζήτηση δεν είναι καθόλου καλό, καθόλου ευνοϊκό. «Πρέπει να μπει το όπλο στον κρόταφο της Αθήνας (!)», ήταν π.χ. ο εντυπωσιακά σκληρός τίτλος κύριου άρθρου των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου. Η βρετανική εφημερίδα γράφει ότι «η Ευρώπη πρέπει να κάνει καθαρό ότι θέλει να σταματήσει τη χρηματοδότηση και να αφήσει την Αθήνα να πέσει αν δεν κάνει το δικό της τμήμα της δουλειάς». Ουσιαστικά όμως προβλέπει ότι όλα αυτά είναι μάταια, γιατί «η χρεοκοπία είναι αναπότρεπτη».

Καμιά παρηγοριά δεν έρχεται και πέραν του Ατλαντικού. Η χθεσινή «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» και αυτή σε κύριο άρθρο της με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Το αβάστακτο φορτίο της Ελλάδας» ήταν κατηγορηματική στο συμπέρασμά της: «Αποτυγχάνει η διάσωση της Ελλάδας εκ μέρους της ΕΕ»!

Οι Γερμανοί είχαν ρίξει χθες λίγο τους τόνους κατά της χώρας μας, ενώ κάποιοι πολιτικοί του κυβερνητικού συνασπισμού στο Βερολίνο δεν απέφυγαν σχολιασμούς με δόση ειρωνείας. «Δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα ανοίξει κανείς για την Ελλάδα τα... βασιλικά ταμεία!», δήλωσε στη «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» ο Νόρμπερτ Μπάρτλε, υπεύθυνος για ζητήματα προϋπολογισμού του κόμματος της καγκελαρίου Μέρκελ. «Μια δεύτερη μερίδα δανείου για την Ελλάδα πολύ δύσκολα θα περνούσε από το Κοινοβούλιο», προσέθεσε.

Ο υπεύθυνος για δημοσιονομικά θέματα του άλλου κυβερνητικού κόμματος, των Ελευθέρων Δημοκρατών, Χέρμαν Οτο Ζολμς, δήλωσε κι αυτός ότι «δεν μπορεί να συνεχιστεί για πάντα το σπρώξιμο χρημάτων». Βλέπει δύο λύσεις - είτε να φύγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη είτε να κάνει αναδιάρθρωση του χρέους της τώρα.

Η Ισπανία, η οποία καίγεται για την κατάσταση της Ελλάδας, γιατί γνωρίζει άριστα πως αν καταρρεύσει η χώρα μας, θα βρεθεί αυτή στο στόχαστρο της διεθνούς κερδοσκοπίας, με μηδαμινές πιθανότητες απόκρουσης της επίθεσης εναντίον της, έχει διαφορετική συμπεριφορά. «Η Μέρκελ σπεύδει στις Βρυξέλλες εξαιτίας της επιδείνωσης της ελληνικής κρίσης», ήταν π.χ. ο χθεσινός πρωτοσέλιδος τίτλος της ισπανικής εφημερίδας «Ελ Παΐς».

Το κύριο άρθρο της ίδιας εφημερίδας ήταν ριζικά διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα. Οχι στην εκτίμηση της κατάστασης της Ελλάδας, αλλά στην προσέγγιση των αιτίων της ελληνικής κρίσης σήμερα και της αποτυχίας του Μνημονίου. «Ελληνική κατάρρευση» είναι ο τίτλος του άρθρου, το οποίο δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας: «Η Ελλάδα βρίσκεται εκ νέου στο χείλος της δημοσιονομικής κατάρρευσης» είναι η πρώτη κιόλας πρόταση του άρθρου αυτού.

Ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα είναι, όμως, η περαιτέρω προσέγγιση του θέματος: «Τα γεγονότα είναι πως οι κρίσεις χρέους δεν έχουν τελειώσει και πως η Ελλάδα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του σχεδίου διάσωσης. Μπορεί και πρέπει να συζητηθεί γιατί το ελληνικό σχέδιο διάσωσης αποτυγχάνει παταγωδώς. Υπάρχουν ελάχιστες αμφιβολίες για το ότι ο κύριος λόγος είναι πως τα σχέδια σωτηρίας δεν είναι καλά σχεδιασμένα - πράγμα που ίσως οφείλεται στον δημοσιονομικό φονταμενταλισμό της Γερμανίας και στη ριζοσπαστική πολιτική ουράς της Γαλλίας», τονίζει η ισπανική εφημερίδα.
«Η περίπτωση της Ελλάδας αποδεικνύει τα βαριά σφάλματα διαμόρφωσης των σχεδίων διάσωσης χωρών με προβλήματα χρηματοοικονομικής επάρκειας... Οι απαιτήσεις δημοσιονομικής προσαρμογής και το κόστος των δανείων που λαμβάνουν αποτελούν ανυπέρβλητο εμπόδιο για τις πληγείσες οικονομίες. Γι' αυτό τον λόγο είναι αναγκαίο η ΕΕ να μεταρρυθμίσει τα συστήματα διάσωσης, ώστε να διασώζουν την οικονομία της πληγείσας χώρας αντί να τη βουλιάζουν», υπογραμμίζει.
Επιτέλους, πέντε σωστές κουβέντες!

«ΡΙΓΜΕΝΟΙ»
Έξαλλοι οι Γάλλοι κατά Γιώργου Παπανδρέου

ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ του ελληνικού χρέους δεν θέλουν να ακούσουν ούτε γι' αστείο οι γαλλικές τράπεζες και η γαλλική κυβέρνηση. Τάσσονται αναφανδόν υπέρ της χορήγησης νέου δανείου στην Ελλάδα από τον μηχανισμό της ΕΕ. Γι' αυτό και πνέουν μένεα κατά της κυβέρνησης Παπανδρέου, επειδή έχουν πληροφορίες ότι συζητά μυστικά με το Βερολίνο για την κατάρτιση σχεδίου αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.

Σαν να μην έφτανε αυτός ο λόγος προστριβών, τις τελευταίες μέρες οι Γάλλοι αισθάνονται «ριγμένοι» από το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που προωθεί η κυβέρνηση, καθώς αναιρεί υποσχέσεις που τους είχε δώσει και φαίνεται να δίνει στους Γερμανούς τη μερίδα του λέοντος.
Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι η συνολική πολιτική που ακολουθήθηκε στην Ελλάδα -και μάλιστα διαχρονικά- οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στην υπερχρέωση της χώρας. Η χρέωση υπήρξε, ανέκαθεν, εργαλείο ελέγχου των χωρών από τις Μεγάλες Δυνάμεις, βασικό εργαλείο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής, αφαίμαξης και καθυπόταξης των λαών (ο πιστωτής δένει πολύ πιο γερά αυτόν που δανείζεται απ’ ό,τι ο πωλητής αυτόν που αγοράζει τα εμπορεύματα, γράφει ο Λένιν). Η χρέωση παραμένει στις συνθήκες του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού βασικός μοχλός για την πολιτική και οικονομική κυριαρχία των (κρατικών και υπερεθνικών) ιμπεριαλιστικών κέντρων των πολυεθνικών και την κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου. Συνεπώς, μόνο για λόγους ανάλυσης θα μπορούσαμε, να εντοπίσουμε ορισμένες ξεχωριστές αιτίες του Δημόσιου Χρέους (Δ.Χ.).

Το Δ.Χ. της Ελλάδας πέρασε από 28% του ΑΕΠ το 1980 στο 61,5% του ΑΕΠ το 1989 και στο 110% του ΑΕΠ το 1993. (βλ. Πιν.1). Έκτοτε και μέχρι το 2008 παραμένει πάνω-κάτω στα επίπεδα του 100-110% του ΑΕΠ για να εκτιναχθεί στη συνέχεια στο επίπεδο κοντά στο 150% του ΑΕΠ που είναι σήμερα (βλ. Πιν. 2). Τα απόλυτα μεγέθη είναι ακόμη πιο χαρακτηριστικά: από 117 δισ. ευρώ το 1999 έφθασε στα 261 δισ. το 2008, πριν εκτοξευθεί στα 320 δισ. το 2010. Μέσα σε μια δεκαετία, που κυριάρχησε η αστική ρητορική της «ισχυρής Ελλάδας», του ευρώ, της Ολυμπιάδας και της ανάπτυξης, μέσα σε αυτήν τη δεκαετία το χρέος υπερδιπλασιάστηκε. Σα βασικές αιτίες της έκρηξης του Δ.Χ., ειδικά για τα τελευταία χρόνια, θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε τις εξής:

1) Παραγωγική αποδιάρθρωση
Πρόκειται για τη βασικότερη αιτία, άμεση συνέπεια της προσαρμογής στις απαιτήσεις της Ε.Ε. και του Συμφώνου Σταθερότητας. Στο άρθρο Το ευρώ βασική αιτία του Δημόσιου Χρέους (βλ. Δρόμος φ.58) τεκμηριώσαμε αυτόν τον ισχυρισμό, ιδίως με το γεγονός ότι ακόμη μεγαλύτερη και από αυτήν την ίδια την διόγκωση του χρέους, υπήρξε η συσσώρευση του εμπορικού ελλείμματος της χώρας (μεταξύ 1999 και 2008 είχαμε αύξηση χρέους κατά 144 δισ. ευρώ και συσσώρευση εμπορικού ελλείμματος 167 δισ. ευρώ). Σημειώνουμε, όμως, ότι από την παραγωγική αποδιάρθρωση υπήρξαν κερδισμένοι. Πρώτοι μεταξύ αυτών οι χώρες του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου, που προώθησαν αλματωδώς τις εξαγωγές τους στην Ελλάδα –και πρώτη μεταξύ των πρώτων η Γερμανία. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε τη δήλωση του επικεφαλής του Eurogroup (και επί δεκαετίες βασικού παράγοντα της ευρωκρατίας) Ζαν Κλοντ Γιούγκερ: «Γνωρίζαμε τι συμβαίνει στην Ελλάδα αλλά δεν μιλούσαμε, γιατί Γερμανία και Γαλλία κέρδιζαν τεράστια ποσά».

2) Χρεομηχανή
Η Ελλάδα, τουλάχιστον από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 συνάπτει δάνεια προκειμένου να πληρώσει τόκους προηγούμενων δανείων. Το δε κεφάλαιο των παλαιότερων δανείων δεν αποπληρώνεται, αντίθετα μετακυλίεται από χρονιά σε χρονιά. Αυτή τη λειτουργία ονομάζουμε χρεομηχανή. Ένα φαινόμενο που έχει συμβεί σε πολλές περιόδους στην ελληνική ιστορία (αναλυτικά στο βιβλίο του Νίκου Μπελογιάννη Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα). Οι πιστωτές (ιδίως το διεθνές μονοπωλιακό κεφάλαιο) θησαυρίζουν καθώς το αρχικό κεφάλαιο κάθε δανείου έχει, σε ορισμένες περιπτώσεις, φθάσει να πληρώνεται δύο και τρεις φορές μέσω των τόκων.
Επισημαίνουμε ότι σε ολόκληρη την ιστορία του ελληνικού Χρέους τα επιτόκια δανεισμού ήταν υπερβολικά και πεδίο «τρελής» κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου. Στη χρεομηχανή εντάσσονται, επίσης, οι διάφορες μεθοδεύσεις με swaps και άλλα χρηματιστηριακά κόλπα (περίπτωση Goldman Sachs).
Μια εποπτική εικόνα της χρεομηχανής δίνει ο Πίνακας 3. Εκεί συγκρίνουμε τα ετήσια ελλείμματα (που συσσωρευόμενα δημιουργούν το Δ.Χ.) με την πληρωμή, ετησίως, των τόκων του Χρέους. Δεν αναφερόμαστε στο αρχικό κεφάλαιο των δανείων, διότι αυτό ουσιαστικά δεν αποπληρώνεται, απλά μετακυλίεται από χρόνο σε χρόνο, με έκδοση νέων ομολόγων. Από τη σύγκριση προκύπτει ότι το μεγαλύτερο ποσοστό του ετήσιου ελλείμματος προέρχεται από την πληρωμή των τόκων. Και άρα το κράτος, δανειζόμενο για να καλύψει τα ελλείμματα, στην ουσία καλύπτει κυρίως την πληρωμή των τόκων.
Στο ζήτημα της χρεομηχανής είναι κρίσιμος ο ρόλος της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους.

3) Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα
Πρόκειται για την κορυφή του παγόβουνου της χρεομηχανής. Με τη συνθήκη του Μάαστριχτ και το Σύμφωνο Σταθερότητας (Σ.Σ.) θεσμοθετήθηκε ότι κάθε κράτος απαγορεύεται να δανείζεται απ’ ευθείας από την ΕΚΤ. Αντίθετα, επιτρέπεται να δανείζονται απ’ ευθείας από την ΕΚΤ οι εμπορικές τράπεζες. Πρόκειται για προκλητική ρύθμιση, συνέπεια της οποίας ήταν οι εμπορικές τράπεζες (ξένες και ελληνικές) να επωφελούνται από τα χαμηλά επιτόκια της ΕΚΤ και ειδικά τα τελευταία χρόνια να δανείζονται από την ΕΚΤ με επιτόκιο της τάξεως του 1% και να δανείζουν αυτά τα ποσά στο Ελληνικό Δημόσιο με επιτόκια της τάξεως του 5%. Η διαφορά καθαρό και εύκολο κέρδος για τις εμπορικές τράπεζες. Στο ζήτημα αυτό, επίσης, είναι κρίσιμος ο ρόλος της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους.

4) 108 δισ. στις τράπεζες - όλο το Μνημόνιο
Με χαριστικές ρυθμίσεις των κυβερνήσεων της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ οι ελληνικές τράπεζες έχουν αποκτήσει τη δυνατότητα να πάρουν από το Δημόσιο ταμείο 23 δισ. ευρώ σε μετρητά (ή εξομοιούμενα ομόλογα) και 85 δισ. ευρώ σε εγγυήσεις του Δημοσίου για να λάβουν δάνειο από άλλες τράπεζες. Σύνολο 108 δισ. ευρώ. (βλ. και φάκελο για τράπεζες Δρόμος φ. 52, εκεί αναφερόμαστε στα 78 δισ., πρόσφατα ο κ. Παπακωνσταντίνου πέρασε ρύθμιση για άλλα 30 δισ. ρύθμιση που ψηφίστηκε από ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και ΛΑΟΣ). Δηλαδή, όλα το δάνειο που η τρόικα δίνει στην Ελλάδα (110 δισ.) πάει στις τράπεζες. Μάλιστα, οι τράπεζες ήδη (στοιχεία Νοεμβρίου 2010) έχουν λάβει 8 δισ. ευρώ σε μετρητά, που ήδη έχουν περάσει στο Δ.Χ., καθώς και 30 δισ. ευρώ σε εγγυήσεις.
Είναι προφανές ότι σε περίπτωση χρεοκοπίας αυτά τα ποσά θα επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο το Δ.Χ. Καθόλου τυχαία σε αυτές οι προκλητικότατες μεθοδεύσεις δίνεται ελάχιστη δημοσιότητα.

5) Φορολογική ασυλία του μεγάλου κεφαλαίου
Από τα στοιχεία του Πίνακα 4 προκύπτει ότι ο λαός είναι αυτός που πληρώνει τους φόρους. Οι έμμεσοι φόροι (η μορφή φορολογίας που κυρίως πλήττει τα λαϊκά στρώματα) εκτοξεύονται, το ίδιο και η άμεση φορολογία των πολιτών. Αντίθετα μειώνονται οι φόροι που πληρώνουν οι εταιρίες. Αυτό οφείλεται σε πληθώρα διαδοχικών χαριστικών ρυθμίσεων και αποφυγής φορολογίας του μεγάλου κεφαλαίου. Ο συντελεστής φορολόγησης των επιχειρηματικών κερδών μειώθηκε από 35% το 1999 στο 25 % το 2008. Ήδη η κυβέρνηση Παπανδρέου τον πήγε ακόμη χαμηλότερα στο 20%. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι οι 4 μεγαλύτεροι ελληνικοί τραπεζικοί όμιλοι στο διάστημα 2000 -2009 (βλ. Δρόμος, φ. 52) είχαν συνολικά κέρδη 36 δισ. ευρώ και πλήρωσαν φόρο μόλις 6 δισ. ευρώ (ποσοστό 16%). Μια μετριοπαθής εκτίμηση είναι ότι αν δεν υπήρχαν οι χαριστικές ρυθμίσεις προς το μεγάλο κεφάλαιο, τότε την τελευταία δεκαετία θα μπορούσε να συγκεντρωθεί ένα ποσό της τάξεως των 40 δισ. ευρώ, δηλαδή περίπου το 15% του συνολικού Δημόσιου Χρέους (το 2008).

6) Εξοπλιστικές και στρατιωτικές δαπάνες
Οι συνέπειες της πρόσδεσης στο ΝΑΤΟ και στις ΗΠΑ είναι τεράστιες, με την Ελλάδα να βρίσκεται σταθερά επί δεκαετίες στην 4η-5η θέση παγκοσμίως σε ό,τι αφορά τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς ως προς το ΑΕΠ (κυμαίνεται στο αστρονομικό μέγεθος μεταξύ 4-5%), με διαδοχικές «αγορές του αιώνα» για αεροπλάνα, φρεγάτες, υποβρύχια που γέρνουν. Η περικοπή αυτών των δαπανών κατά 50%, αίτημα απολύτως εύλογο και ρεαλιστικό, μόνο στη δεκαετία 1999-2008 εκτιμάται ότι θα μείωνε το Δ.Χ. (το 2008) κατά περίπου 15%. Η εδαφική ακεραιότητα της χώρας (καθόλου δεδομένη σήμερα) θα μπορούσε να διασφαλιστεί με μια άλλη πολιτική, όχι στρατοκεντρική, αλλά στηριγμένη στην αλληλεγγύη των λαών. Μια πολιτική που θα έδινε στη χώρα μεγάλο κύρος και υποστήριξη μέσα στους λαούς του πλανήτη – το πιο ισχυρό «αποτρεπτικό όπλο».

7) Αποικιοκρατικές δημόσιες συμβάσεις
Πατροπαράδοτο χαρακτηριστικό του ελληνικού καπιταλισμού. Στα μεγάλα έργα, στις κρατικές προμήθειες, στις εξοπλιστικές δαπάνες. Το μεγάλο κεφάλαιο και κυρίως οι ξένες πολυεθνικές, σε πλήρη διαπλοκή με το πολιτικό σύστημα, αναλαμβάνουν τις συμβάσεις με μεγάλα καπέλα (και 50% και 100%). Ένα 10% (αποτελεί άγραφο νόμο) επιστρέφει στο πολιτικό σύστημα με τη μορφή μίζας. Οι περισσότερες μεγάλες γερμανικές εταιρίες έχουν δραστηριοποιηθεί στην Ελλάδα με αυτό το πλαίσιο. Υπάρχουν περιπτώσεις που η προκλητικότητα ξεπερνά κάθε όριο: οι αυτοκινητόδρομοι, η Αττική Οδός και η Γέφυρα Ρίου Αντίρριου. Μια συναφή πλευρά αποτελούν τα φαραωνικά και άχρηστα έργα. Κορυφαίο παράδειγμα η Ολυμπιάδα του 2004, με επίσημο κόστος 9,5 δισ. ευρώ και πραγματικό πολύ μεγαλύτερο. Τα σκάνδαλα που έρχονται στην επικαιρότητα λόγω του ανταγωνισμού των επιχειρηματικών ομίλων (όχι λόγω του κρατικού ελέγχου) είναι η άλλη όψη των αποικιοκρατικών συμβάσεων.
Αν δεν υπήρχε αυτό το «πάρτι» μεγάλου κεφαλαίου και πολυεθνικών, σίγουρα το Δ.Χ. θα ήταν πολύ μικρότερο. Πόσο, δεν είναι εύκολο να εκτιμηθεί. Σίγουρα κατά μερικές δεκάδες δισεκατομμυρίων λαμβάνοντας υπ’ όψιν μόνο τις συμβάσεις της τελευταίας 15ετίας.

8) Ιδιωτικοποιήσεις
Το κράτος ξεπουλά κυριολεκτικά το δημόσιο πλούτο, σε πολύ χαμηλές τιμές, (ΟΤΕ, Εθνική Τράπεζα, Ιονική Τράπεζα, ΔΕΗ κ.λπ.), ενώ παράλληλα χάνει μεγάλα έσοδα που θα είχε κάθε χρόνο Θα άξιζε να γίνει μια προσέγγιση που να συγκρίνει τα ποσά που εισέπραξε το κράτος από το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας με τα ποσά εκείνα που θα μπορούσε να έχει εισπράξει αν είχε τα κέρδη των δημόσιων αυτών επιχειρήσεων. Μια ένδειξη αποτελεί ότι η συμμετοχή των Γερμανών στον ΟΤΕ αποσβένεται μέσα σε 3 ή 4 το πολύ χρόνια.

Συμπέρασμα
Αν δεν υπήρχαν όλες οι παραπάνω αιτίες το Δημόσιο Χρέος θα ήταν πολύ μικρότερο - ίσως να μην υπήρχε καν. Το κρίσιμο είναι να διαπιστωθεί από την παραπάνω ανάλυση ότι η λειτουργία του χρέους ήταν πεδίο τεράστιας κερδοφορίας πολλών παραγόντων. Του διεθνούς μονοπωλιακού κεφαλαίου, των πολυεθνικών κολοσσών, του μεγάλου κεφαλαίου της Ελλάδας. Η χρέωση ήταν μια σκόπιμη και μεθοδευμένη πολιτική. Όλοι αυτοί που έβγαλαν από τον ιδρώτα του ελληνικού λαού τεράστια κέρδη, δεν έχουν σήμερα κανένα δικαίωμα να επιβάλλουν Μνημόνια. Μια στάση τους αξίζει: η στάση πληρωμών. Να μείνουν απλήρωτοι, γιατί ο ελληνικός λαός τους έχει πληρώσει διπλά και τρίδιπλα.
  • Συναίνεση ή συνενοχή;
Μπορείτε να δώσετε όποιον χαρακτηρισμό θέλετε, όσο σκληρός και να είναι, σ’ αυτό τον συρφετό που κυβερνά και αντιπολιτεύεται, όπως και στα ακάματα μαντρόσκυλα των ερτζιανών και καναλιών που σπεύδουν να διαχ«έ»σουν τον θείο λόγο των αλλοδαπών σωτήρων. Δεν μπορείτε όμως να μην παραβλέψετε ότι οι πηγές αυτού του θείου λόγου διατελούν, επιεικώς, εν πλήρει συγχύσει, κοινώς ότι δεν ξέρουν τι τους γίνεται, και ακόμα με πιο κοινή γλώσσα, ότι, «μ’ ό,τι θυμούνται χαίρονται». Και η σύγχυση δεν απαντάται μόνο στους ευρωπαίους και εγχώριους πολιτικούς, ανόητα και μωροφιλόδοξα ανθρωπάρια, που έστω θα μπορούσαμε να τους συγχωρέσουμε την άγνοια και την αδυναμία, αλλά και στους απανταχού της γης δαφνοστεφανομένους με Νόμπελ σοφούς οικονομολόγους, οι οποίοι αν μπορούσαν να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό ή χρησιμοποιούσαν τα λόγια τους με περισσότερη φειδώ και σκέψη, τα τρόπαιά τους δεν θα είχαν κουρελιαστεί τόσο γρήγορα.

Με το μακρύ τους οι μεν, και το κοντό τους οι δε, πέρασαν με ξεδιάντροπη ευκολία από την εξύμνηση του σωτήριου μνημονίου και των πολιτικών λιτότητας, στην απάρνηση αυτών των ίδιων συνταγών, καμώνοντας ότι το ήξεραν ήδη από τα πριν κι ό,τι κάπου στο δρόμο ξεγελάστηκαν, και μπρος το αδιέξοδο και το κενό που μήνες τώρα βρίσκεται μπροστά μας και χάσκει, πιάστηκαν σαν τον πνιγμένο απ’ τα μαλλιά της συναίνεσης. Το γύρισαν δυο-τρεις φορές στο στόμα, φάνηκε πιο γλυκόπιοτο απ’ τα προηγούμενα σιρόπια και αυτό που βλέπουμε κι ακούμε τις μέρες αυτές είναι το σερβίρισμα του νέου γιατρικού.

Μπρος τη λιτότητα, η συναίνεση ανάμεσα στην κυβέρνηση και τη μείζονα αντιπολίτευση, ακούγεται πιο γλυκερή και πιο προσηνής. Σαν ένα χάδι στο μάγουλο, μπροστά στην προηγούμενη κατραπακιά στο σβέρκο. Από τον πόλεμο, σαν μέσο επίλυσης κρίσεων, σερβίρεται η αγαθή πράξη της συμφιλίωσης, κι αμέσως έρχεται στο νου το παλιό παραμύθι με το πάλεμα του δυνατού αγέρα και του ήλιου για το ποιος θα αποδειχτεί ικανότερος στο να γδύσει τον μοναχικό διαβάτη. Κι ας μην ξεχνάμε ότι είναι ο Ήλιος, αυτός, που στο τέλος νικά στο παραμύθι, δηλαδή είναι ο Ήλιος αυτός που γδύνει.

Θαρρείς κι αυτοί οι άνθρωποι στέρεψαν εντελώς από ιδέες, όχι από τίποτε αλλόκοτες και ριζοσπαστικές, αλλά κι απ’ αυτές ακόμα που θα τους διευκόλυναν να κάνουν καλύτερα τη δική τους δουλειά. Κι αυτό που βλέπουμε να κάνουν είναι ό,τι και οι ρακοσυλλέκτες, τριγυρνώντας κι ανασκαλεύοντας στα τυφλά, τους σκουπιδότοπους της παλιάς και πρόσφατης ιστορίας, μπας και κατά τύχη τούς φανερωθεί κάποιο κρυμμένο κελεπούρι.

Μήπως, δεν ήταν η συναίνεση αυτή που τόσο παίνευαν πριν από λίγους μόνο μήνες στην Ιρλανδία και Πορτογαλία; Και τι έγινε στο τέλος; Όση καλή πρόθεση και να έδειξαν, αμφότερες οι χώρες κατέληξαν στον ίδιο τενεκέ με τον δικό μας.

Πόσο ανόητοι μπορεί να είναι ώστε να ευελπιστούν ότι το «Ναι» του Σαμαρά θα διαγράψει μεμιάς όλο αυτό τον ορυμαγδό που ο καθένας βιώνει ακριβά στο πετσί του; Είναι δυνατόν, τόσοι «σοφοί» να πιστεύουν ακόμα στα ξόρκια και στη μαγική δύναμη των λέξεων;

Και ανόητοι και αμαθείς, και χοντρόπετσοι είναι, κι ακόμα παραπάνω. Αλλά αυτό που επιδιώκεται δεν είναι η συναίνεση, αλλά η συνενοχή. Όπως ακριβώς για να σηκώσουν το αεροπλάνο, το πηδάλιο το τραβάνε δυό, ο κυβερνήτης και ο συγκυβερνήτης μαζί, ώστε αν κάτι πάει στραβά η ευθύνη να μην πάει μόνο στον ένα, έτσι και τώρα, όταν η κυβέρνηση φουντάρει η χώρα να μην είναι μόνη της, αλλά να συμπαρασύρει και την αντιπολίτευση, ώστε να μπορούν να διηγούνται αργότερα, ότι η καταστροφή δεν ήταν παρά θεόσταλτη και νομοτελειακή.

O Μπίσμαρκ είπε το περίφημο «τρεις καθηγητές φτάνουν για να κατακρημνίσουν τη Γερμανία...». Στην Ελλάδα αποδείχτηκε ότι αρκούσαν μόνο δύο, ο Ανδρέας, που διέλυσε τη Δημόσια Διοίκηση αντικαθιστώντας την από το σκληρό κομματικό κράτος με ότι αυτό συνεπάγεται για τη λειτουργία και την πορεία της χώρας και ο Κώστας Σημίτης, ο οποίος, εκτός του ότι έδρεψε τις δάφνες των «ανδραγαθημάτων» του στα Ίμια, τη Μαδρίτη, τον Οτζαλάν και το Χρηματιστήριο, με τις πράξεις του στον τομέα της οικονομίας ετοίμασε και έριξε την Ελλάδα σε μια καλοστημένη παγίδα που θα καταστήσει τη χώρα προτεκτοράτο της Γερμανίας (όπου δρα ...παντοιοτρόπως ο αδελφός του Σπύρος), παγίδα από την οποία είναι αμφίβολο αν θα καταφέρουμε να ξεφύγουμε τις επόμενες δυο-τρεις γενιές. Ευτυχώς ή δυστυχώς για την Ελλάδα, οι καθηγητές δεν είναι και πολύ της μόδας και δεν διαπρέπουν στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας. Εκεί βλέπετε το πιο εμπορεύσιμο είδος στην πολιτική είναι μείγματα εθνικοσοσιαλισμού-κεμαλισμού και ρατσιστικού εθνικισμού-Ισλάμ και οι καθηγητές μέχρι στιγμής εκεί δεν έχουν αξιόλογες επιδόσεις στην πολιτική, με εξαίρεση ίσως τον Αχμέτ Νταβούτογλου, καθηγητή σε πανεπιστήμια χαμηλού επιπέδου, κυρίως ισλαμικών χωρών.

Ο Αχμέτ Νταβούτογλου, θιασώτης της τουρκοϊσλαμικής σύνθεσης και του νεοοθωμανισμού, κρατεί τα ηνία της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής σε μια περίοδο που βρίσκονται σε εξέλιξη κοσμογονικές αλλαγές στον αραβικό κόσμο, τη Μέση Ανατολή και τον στενό περίγυρο της Τουρκίας, το Ιράκ, τη Συρία και το Ιράν. Ο Τούρκος πολιτικός τα τελευταία χρόνια αναβάθμισε τις σχέσεις της χώρας του με όλες τις χώρες της περιοχής που την περίοδο αυτή βρίσκεται σε αναβρασμό, και με αιχμή του δόρατος την οικονομική διπλωματία κατάφερε να καταστήσει την Τουρκία σημαντικό οικονομικό εταίρο και παράγοντα, πετυχαίνοντας μάλιστα εκτός των άλλων, αν όχι να ακυρώσει, να επιβραδύνει τις συνομιλίες της χώρας μας με Λιβύη και Αίγυπτο για την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (η απόπειρα ακύρωσης της αντίστοιχης συμφωνίας με την Αλβανία είχε προηγηθεί).

Όσον αφορά τη Λιβύη, ως αποτέλεσμα της συγκεκριμένης πολιτικής και των προσπαθειών του διδύμου Ερντογάν - Νταβούτογλου, οι εξαγωγές της Τουρκίας στη Λιβύη μόνο για το 2010 ανήλθαν στο 1 δις 935,3 εκατομμύρια δολάρια, έναντι εισαγωγών 425 εκατ. 652 χιλιάδων δολαρίων, εξασφαλίζοντας πλεονάζον συνάλλαγμα 1,5 δις δολαρίων για την οικονομία της Τουρκίας. Επίσης, μόνο για τη διετία 2019-2010 και ενώ ο Έλληνας πρωθυπουργός ήταν μέλος του περίφημου «Ιδρύματος Καντάφι», ως αποτέλεσμα πολιτικής συμφωνίας Ερντογάν-Καντάφι, οι τουρκικές τεχνικές και κατασκευαστικές εταιρείες αναλάμβαναν 124 μεγάλα έργα στη Λιβύη, συνολικής αξίας 7 δις 627 εκατομμυρίων δολαρίων, έργα για τα οποία προκατέβαλαν ως εγγύηση 1,7 δις δολάρια. Συνολικά, οι επενδύσεις και τα έργα της Τουρκίας στη Λιβύη ξεπερνούν το κολοσσιαίο ποσό των 30 δις δολαρίων, μεγάλο μέρος των οποίων είναι σε κίνδυνο, αφού τα περισσότερα εργοτάξια λεηλατήθηκαν με την έναρξη της εξέγερσης. Για όσους έχουν ειδικό ενδιαφέρον, τους πληροφορούμε ότι τα τουρκικά εργοτάξια λεηλατήθηκαν από εξεγερμένους αλλά και από οπαδούς του Καντάφι, γεγονός που δείχνει την ...αγάπη που έχουν οι Άραβες προς τους Τούρκους και την Τουρκία!

Όσον αφορά τις άλλες χώρες της περιοχής, το 2010 οι εξαγωγές της Τουρκίας στην Αίγυπτο άγγιξαν τα δυο δις δολάρια και οι επενδύσεις ξεπέρασαν επίσης τα δυο δις δολάρια, στη Συρία οι εξαγωγές ήταν δυο δις δολάρια και οι επενδύσεις τα πέντε δις δολάρια και στο Ιράκ οι εξαγωγές ξεπέρασαν τα έξι δις δολάρια και οι επενδύσεις ξεπέρασαν τα δέκα δις δολάρια. Αν συγκρίνουμε τις ελληνικές εξαγωγές και επενδύσεις προς τις χώρες αυτές, τότε θα βγάλουμε πολύτιμα συμπεράσματα όχι για την ελληνική οικονομία, αλλά για την ανεπάρκεια των Ελλήνων πολιτικών και των ελληνικών κυβερνήσεων.

Πάντως, αν θέλαμε να κάνουμε μια συνολική προσέγγιση, οι εξαγωγές της Τουρκίας προς τις αραβικές χώρες για το 2010 ξεπέρασαν το ποσό ρεκόρ των 28 δις δολαρίων, που ξεπερνά το σύνολο των εξαγωγών της Ελλάδος! Αν προσθέσουμε δε σε αυτά και τα 3,44 δις δολάρια εξαγωγών προς το Ιράν και τα 6 δις δολάρια προς τη Ρωσία, τότε συμπληρώνεται μέρος της εικόνας που μας δείχνει το πώς και το γιατί μετατρέπεται σταδιακά η Τουρκία σε μια υπολογίσιμη οικονομική και παρεμπιπτόντως πολιτική δύναμη. Να σημειωθεί δε ότι όλα αυτά δεν στηρίζονται μόνο στον παραγωγικό ιστό και τον οικονομικό δυναμισμό της Τουρκίας, αλλά κυρίως στο στρατηγικό σχεδιασμό για την ανάπτυξη των εξαγωγών που έχει κάνει η Διεύθυνση Κρατικού Σχεδιασμού (ΔΚΣ) της Τουρκίας, που δεν είναι στελεχωμένη με κομματικούς εγκάθετους αλλά με άξιους γραφειοκράτες που υπηρετούν την πατρίδα και όχι το κόμμα. Στηρίζονται επίσης στην πολιτική βούληση της κυβέρνησης και κυρίως του διδύμου Ερντογάν-Νταβούτογλου, οι οποίοι μέσω πολιτικών συμφωνιών σε επίπεδο κορυφής προσπαθούν να υλοποιήσουν το στρατηγικό σχεδιασμό της ΔΚΣ και να ενισχύσουν τις εξαγωγές, από τις οποίες εξαγωγές επωφελούνται οι παραγωγικές δομές της χώρας και η τουρκική οικονομία γενικότερα. Αντίστοιχος σχεδιασμός και πολιτική ακολουθείται και στον κατασκευαστικό τομέα, που εξασφαλίζει δεκάδες δις δολάρια κατ’ έτος στην τουρκική οικονομία.

Τα παραπάνω αναφέρθηκαν για παραδειγματισμό και για να γίνουν οι απαραίτητες συγκρίσεις για τον τρόπο που λειτουργούν υπηρεσίες του κράτους, κόμματα, πολιτικοί και κυβερνήσεις σε Ελλάδα και Τουρκία αλλά και για έναν επί πλέον λόγο. Οι εξεγέρσεις, ο συνεχιζόμενος πόλεμος στη Λιβύη και οι συνεχιζόμενες αναταραχές στη Συρία, επηρεάζουν εκ των πραγμάτων την οικονομία και άρα τις τουρκικές εξαγωγές ενώ θέτουν σε κίνδυνο και τις τουρκικές επενδύσεις προς την ευρύτατη αυτή περιοχή. Επίσης, αναδεικνύουν την έλλειψη βάθους, την ανεπάρκεια, την ανακολουθία και την έλλειψη αρχών που διέπει την περιβόητη εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, η οποία συρόμενη από το πάθος της αύξησης των εξαγωγών, της ανάληψης έργων και της διεκδίκησης του νεοοθωμανικού ρόλου, τη μια μέρα στήριζε τους δικτάτορες, για να προστατέψει τα οικονομικά της συμφέροντα, και την άλλη τους εξεγερμένους, για να εγγράψει υποθήκες για το μέλλον.

Συμπερασματικά έχουμε να πούμε ότι οι αναταράξεις στον αραβικό κόσμο έχουν προκαλέσει οικονομική και πολιτική αιμορραγία στην Τουρκία, ενώ εμφανίζονται στον ορίζοντα και απειλές (Συρία-Κουρδικό), που θα θέσουν σε σοβαρή δοκιμασία και την ίδια την ακεραιότητά της. Παρόλα αυτά, η Τουρκία βρίσκεται σε εγρήγορση και καταβάλλει τεράστιες προσπάθειες για να διατηρήσει το ρόλο που κέρδισε τα τελευταία χρόνια στην περιοχή. Εκεί δε που καταβάλλει τις πιο σοβαρές προσπάθειες είναι στην Αίγυπτο και τη Λιβύη. Στην πρώτη εγγράφει υποθήκες στο νέο καθεστώς για να συνεχιστεί η πολιτική αμφισβήτησης των ορίων της ελληνοκυπριακής ΑΟΖ και στη δεύτερη προσπαθεί εναγωνίως να ισορροπήσει μεταξύ οικογένειας Καντάφι και εξεγερμένων, ούτως ώστε να διατηρήσει επαφές και με τους δυο πόλους, για να συντηρήσει τις αντιρρήσεις της της Τρίπολης και της Βεγγάζης ταυτόχρονα για τον ορισμό της ΑΟΖ με βάση τη Γαύδο, κάτι που αντιμετωπίζει με τρόμο η Άγκυρα, αφού κάτι τέτοιο θα ισχυροποιούσε τη θέση της Ελλάδος ότι τα νησιά διαθέτουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

Έστω κι αν στη χώρα αυτή οι ιδεοληψίες και ο καταστροφικός κομματισμός σκότωσαν τις πατριωτικές ευαισθησίες των Ελλήνων, αυτές τις δύσκολες στιγμές το «Φύλακες, γρηγορείτε» ίσως λειτουργούσε λυτρωτικά σε όλους μας!




Δέκα χρόνια μετά (!) το αρχικό «στήσιμο» των «πονηρών» swaps μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της Goldman Sachs, με τα οποία δημιουργήθηκε μια ένοχη σχέση δύο διαδοχικών κυβερνήσεων της Αθήνας με την αμερικανική τράπεζα, η Eurostat έφερε στο φως μια αποκαλυπτική καταγραφή όλων των επίμαχων συναλλαγών.

Το έγγραφο της Eurostat αποκαλύπτει πώς η Goldman έγινε η τράπεζα «ειδικών αποστολών» του Ελληνικού Δημοσίου, με πλήθος συναλλαγών που είχαν στόχο την απόκρυψη της πραγματικής δημοσιονομικής εικόνας της Ελλάδας από τις ευρωπαϊκές αρχές. Και οι ευρωπαϊκές αρχές, πάντως, φαίνεται ότι «έκαναν στραβά μάτια» με μεγάλη προθυμία: ήδη από το 2003, σε ένα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του ειδικού περιοδικού “Risk”, είχαν αποκαλυφθεί τα περισσότερα στοιχεία για αυτές τις «σκοτεινές» συναλλαγές, αλλά η Eurostat ισχυρίζεται στο έγγραφό της ότι ενημερώθηκε σχετικά μόλις το 2010!

Η Eurostat αποκαλύπτει, όμως, άλλη μια ενδιαφέρουσα διάσταση της υπόθεσης, που δεν είχε γίνει γνωστή ως τώρα: το 2008, επί θητείας του Γιώργου Αλογοσκούφη, το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών ευθέως εξαπάτησε την Ευρωπαϊκή Στατιστική Αρχή! Όταν η Eurostat ζήτησε από όλες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις στοιχεία για τη διαχείριση του χρέους τους μέσω συναλλαγών σε παράγωγα, το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών είχε ανενδοίαστα απαντήσει ότι το Ελληνικό Δημόσιο δεν είχε προχωρήσει σε οποιαδήποτε συναλλαγή επί παραγώγων.

Η έρευνα της Eurostat, που χρειάσθηκε πολλούς μήνες και αλλεπάλληλες επισκέψεις και αιτήσεις αποστολής στοιχείων από τις ελληνικές αρχές κατέληξε στα ακόλουθα ευρήματα:

n Το 2001 η Ελλάδα προχώρησε όχι σε μία, ούτε σε δύο, αλλά σε 13 συνολικά ανταλλαγές χρέους (swap) που είχε εκδοθεί από το Δημόσιο σε ξένα νομίσματα (γιεν και ελβετικό φράγκο). Οι ανταλλαγές του χρέους έγιναν με βάση ευνοϊκές για την Ελλάδα (πλασματικές) ισοτιμίες. Το τελικό αποτέλεσμα των συναλλαγών αυτών ήταν ότι το Δημόσιο «κέρδισε» 2,8 δισ. ευρώ, με τα οποία μειώθηκε το δημόσιο χρέος.

  • Πρέπει να σημειωθεί ότι με τη συναλλαγή αυτή η Ελλάδα ΔΕΝ μείωσε το χρέος προκειμένου να μπει με πλαστά στοιχεία στη νομισματική ένωση, όπως πολλοί έχουν ισχυρισθεί, αφού ήδη είχε κριθεί και αποφασισθεί η συμμετοχή της χώρας. Όμως, η αξία των swaps σε πολιτικό επίπεδο ήταν σημαντική: υποχρέωση της Ελλάδας, βάσει των κανόνων της νομισματικής ένωσης, ήταν να εμφανίζει κάθε χρόνο μείωση του χρέους και αυτό ακριβώς το στόχο εξυπηρετούσαν τα swap του 2001.
  • Στην πραγματικότητα, βέβαια, αυτά τα 2,8 δισ. ευρώ ήταν ένα μυστικό δάνειο της Goldman Sachs προς την Ελλάδα. Για την αποπληρωμή του συνάφθηκε ξεχωριστή σύμβαση ανταλλαγής επιτοκίων με διάρκεια μέχρι το 2019 και περίοδο χάριτος δύο ετών. Με αυτή τη σύμβαση, το Δημόσιο αναλάμβανε την υποχρέωση να πληρώνει τους τόκους και το κεφάλαιο του μυστικού δανείου για πολλά χρόνια και η Goldman εξασφάλιζε μια πολύ μεγάλη αμοιβή, το ύψος της οποίας πάντως δεν αποκαλύπτεται από την έκθεση της Eurostat.
  • Η «αμαρτωλή» ιστορία των swaps του 2001 δεν σταμάτησε εκεί, όμως. Το 2005, κατά διαβολική σύμπτωση η σύμβαση ανταλλαγής επιτοκίων άρχισε να εξελίσσεται δυσμενώς για το Ελληνικό Δημόσιο, οδηγώντας σε πολύ «τσουχτερές» πληρωμές. Οι πάντα εξυπηρετικοί τραπεζίτες της Goldman δέχθηκαν να διευκολύνουν τον Γ. Αλογοσκούφη, για να μην επιβαρυνθεί ξαφνικά η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας: συμφώνησαν μια αναδιάρθρωση της σύμβασης, με επιμήκυνση ως το έτος 2037 (!), ώστε να μειωθούν οι ετήσιες πληρωμές της Ελλάδας.
  • Μετά την αναδιάρθρωση αυτή, το «πακέτο» των swap δανείων σε συνάλλαγμα και επιτοκίων αγοράσθηκε από την Εθνική Τράπεζα, που μόλις το 2004 είχε ιδιωτικοποιηθεί πλήρως, όπως σημειώνει στην έκθεσή της η Eurostat. Το 2008 έγινε νέα αναδιάρθρωση αυτού του χρέους, με άλλη μια αλλαγή στους όρους του. Το 2009, με τη βοήθεια της Goldman Sachs και πάλι, οι συμβάσεις swap τιτλοποιήθηκαν, μέσω της εταιρείας ειδικού σκοπού Titlos Plc., η οποία προχώρησε σε μια πληρωμή 5,5 δισ. ευρώ προς την Εθνική Τράπεζα.
  • Για το Δημόσιο, η έρευνα της Eurostat κατέληξε σε μια σημαντική αναθεώρηση των στοιχείων για το χρέος, προσθέτοντας περισσότερα από 5 δισ. ευρώ (πάνω από 2% του ΑΕΠ) στο καταγεγραμμένο χρέος των ετών 2006-2009, όπως σημειώνει η Eurostat.
Αυτά καταγράφονται από την Eurostat στην έκθεση που δημοσιοποιήθηκε, η οποία όμως δεν είναι και η μόνη που έχει συνταχθεί για αυτό το θέμα. Όπως έχει αποκαλύψει το “Bloomberg” για αυτή την υπόθεση έχουν συνταχθεί και δύο απόρρητες εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, τις οποίες ο Ζαν Κλωντ Τρισέ έχει αρνηθεί να δώσει στη δημοσιότητα, παρότι δέχθηκε πιεστικό σχετικό αίτημα από το διεθνές πρακτορείο, επικαλούμενος ότι η δημοσιοποίησή τους θα μπορούσε να κλονίσει την εμπιστοσύνη στο ευρώ. Τόσο μακριά έφθασε η ένοχη σχέση της ελληνικής κυβέρνησης με την Goldman και δεν είναι ασφαλώς τυχαίο ότι και η ίδια η Άνγκελα Μέρκελ εξέφρασε στις αρχές του 2010 δημόσια την οργή της για το ρόλο που έπαιξε η Goldman Sachs στην υπόθεση της Ελλάδας.

Μπορεί η φημολογία για προκήρυξη πρόωρων εκλογών να κάνει κύκλους, αλλά στην πραγματικότητα κάλπες θα στηθούν μόνο εάν δεν γίνεται αλλιώς. Όσο το κυβερνών κόμμα, έστω και με συρρικνωμένο ποσοστό, εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις να διατηρεί με σαφή διαφορά την πρώτη θέση, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει κανένα λόγο να προκηρύξει εκλογές. Ακόμα κι αν ήθελε, όμως, υπάρχουν δύο εμπόδια.

Το πρώτο είναι η καταγραφόμενη στις δημοσκοπήσεις αρνητική στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών. Το δεύτερο είναι το κόκκινο φως που έχει ανάψει η τρόικα. Το επιχείρημά της είναι ότι η κυβέρνηση διαθέτει άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και, επιπροσθέτως, ότι στην προεκλογική περίοδο θα έμπαινε στο ράφι ή τουλάχιστον θα χαλάρωνε η εφαρμογή του Μνημονίου.

Το σενάριο της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες θα εγγραφεί στην ατζέντα μόνο σε δύο περιπτώσεις: Πρώτον, εάν τεθεί σε αμφισβήτηση η κοινοβουλευτική πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ. Δεύτερον, εάν λόγω εκτεταμένης κοινωνικής αναταραχής αποσταθεροποιηθεί η κυβέρνηση Παπανδρέου. Δεν έχουμε φτάσει σ’ αυτό το σημείο, αλλά τίποτα δεν αποκλείει να προκύψει τέτοιο ζήτημα τους επόμενους μήνες. Ο πολιτικός χρόνος, άλλωστε, έχει πυκνωθεί, γεγονός που καθιστά παρακινδυνευμένη κάθε προβολή του σήμερα στο μέλλον.

Αυτό που προς το παρόν σώζει την κυβέρνηση Παπανδρέου είναι το γεγονός ότι ένα μειοψηφικό αλλά σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας θεωρεί πως το Μνημόνιο είναι ή αναγκαίο κακό ή ακόμα περισσότερο αναγκαία θεραπεία. Κι αυτό, επειδή επιβάλλει αλλαγές τις οποίες οι ελληνικές κυβερνήσεις απέφευγαν να λάβουν από το φόβο του πολιτικού κόστους. Δεν είναι τυχαίο, βεβαίως, ότι σε αυτή την κατηγορία ανήκουν κατά κανόνα εύπορα στρώματα, το βιοτικό επίπεδο των οποίων δεν θίγεται ή θίγεται οριακά από την κυβερνητική πολιτική.

Εάν δεν τη στήριζαν οι υποστηρικτές του Μνημονίου, η κυβέρνηση θα είχε ήδη αποσταθεροποιηθεί ως αποτέλεσμα της εκτεταμένης και έντονης δυσαρέσκειας που συσσωρεύεται στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας. Υπέρ της κυβέρνησης λειτουργούν και δύο πρόσθετοι παράγοντες. Ο πρώτος είναι ότι οι αντίπαλοι του Μνημονίου δεν έχουν πείσει ότι υπάρχει εναλλακτική πολιτική, ικανή να εγγυηθεί την έξοδο από την κρίση.

Ο δεύτερος παράγοντας είναι ότι, παρά τη μεγάλη φθορά του κυβερνώντος κόμματος, προς το παρόν τουλάχιστον δεν υπάρχει εντός του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος αξιόπιστη εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης. Λόγω του Αντώνη Σαμαρά, η ΝΔ έχει ξαναμπεί στο παιχνίδι, αλλά δεν παύει να είναι πολιτικά τραυματισμένη.

Δικαιολογημένα η κοινή γνώμη χρεώνει στην κυβέρνηση Καραμανλή καταλυτικές ευθύνες για την κατάσταση της χώρας. Όσο για τα μικρότερα κόμματα, η κοινή γνώμη τα θεωρεί περισσότερο μέρος του προβλήματος παρά της λύσης. Παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση δεν έχει καθόλου εξασφαλίσει ότι θα ολοκληρώσει τη θητεία της. Δεν είναι μόνο ότι –σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις– η εκλογική επιρροή της συνεχώς μειώνεται. Είναι κυρίως ότι το οικονομικοκοινωνικό κραχ, που βιώνουν μικρομεσαία στρώματα, επηρεάζει καταλυτικά το πολιτικό κλίμα. Το γεγονός, μάλιστα, ότι τα βάρη δεν κατανέμονται ούτε στοιχειωδώς δίκαια, απονομιμοποιεί και υπονομεύει την κυβέρνηση.

Όλο αυτό το διάστημα, η κοινωνία επιδεικνύει ανοχή, επειδή φοβάται τη χρεοκοπία και ελπίζει πως το επώδυνο Μνημόνιο θα βγάλει την Ελλάδα από την κρίση. Η ελπίδα αυτή, όμως, δεν επιβεβαιώνεται. Η οικονομία βυθίζεται στην ύφεση. Η διόγκωση της ανεργίας και η μαζική καταστροφή μικρομεσαίων παράγουν με ταχύ ρυθμό απόγνωση. Η απόγνωση υπερβαίνει πια το πλαίσιο της οικογένειας και τείνει να προσλάβει διαστάσεις μαζικού κοινωνικού φαινομένου.

Εάν συσσωρευτεί η κρίσιμη μάζα απόγνωσης, η μετάλλαξή της σε τυφλή οργή είναι σχεδόν ζήτημα τύχης. Ακόμα και μια ασήμαντη αφορμή μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερη ή μικρότερη κοινωνική ανάφλεξη. Αυτός είναι ο λόγος που το Μαξίμου πήρε αποστάσεις από τις προκλητικές παρεμβάσεις του Θόδωρου Πάγκαλου, οι οποίες προσέθεσαν στην οικονομική δυσπραγία των λαϊκών τάξεων και μια νότα ύβρεως και χλευασμού.

Εκτιμήσεις για το χρόνο αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης γίνονται πολλές, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι η κυβέρνηση έχει εισέλθει σε καθοδική τροχιά. Αυτό πρακτικά σημαίνει αργά ή γρήγορα θα τεθεί ζήτημα πρόωρων εκλογών, εκτός κι αν αναζητηθούν άλλες λύσεις στο πρόβλημα της διακυβέρνησης.

Η κατάσταση στο τουρκικό Κουρδιστάν τείνει να εξελιχθεί σε Συρία. Πιστέψτε με, τα πράγματα είναι λίγο πολύ όπως και στη χώρα του Άσαντ –την οποία πατρονάρει ο Ταγίπ Ερντογάν– και μην έχετε αμφιβολία γι’ αυτό. Διότι όλες οι πληροφορίες που φτάνουν από τη νοτιοανατολική Τουρκία, από σοβαρές αμερικανικές πηγές των μυστικών υπηρεσιών, συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι ο κουρδικός πληθυσμός επαναστάτησε και δείχνει με όλους τους τρόπους ότι δεν αντέχει άλλο την τουρκική καταπίεση.

Βέβαια, είναι ένα σοβαρότατο θέμα το γεγονός ότι τα διεθνή μέσα ενημέρωσης δεν αναφέρονται στις συμπλοκές, που αποτελούν καθημερινό φαινόμενο. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι μερικές φορές επικρατεί ο άγραφος «νόμος της σιωπής», που συνήθως επιβάλλουν οι Αμερικανοί στα ΜΜΕ, όταν πρόκειται για τους συμμάχους τους, αλλά είναι πεποίθηση πολλών στην αμερικανική πρωτεύουσα ότι «το θέμα θα σκάσει». Για να είμαι δίκαιος δημοσιογραφικά, το τηλεοπτικό δίκτυο CNN έχει αναφερθεί στις διαδηλώσεις και στις συγκρούσεις, όπως και οι εφημερίδες New York Times και Washington Post, αλλά όχι με τον τρόπο με τον οποίο μεταδίδουν τα γεγονότα στη Λιβύη και τη Συρία.

Το επιτελείο του Ταγίπ Ερντογάν έχει αποφασίσει εδώ και καιρό ότι ο κουρδικός πληθυσμός δεν είναι απειλή μόνο για τη χώρα του, αλλά και για το κόμμα του. Σύμφωνα με έγκυρες αναλύσεις, τα επόμενα είκοσι πέντε χρόνια η Τουρκία είναι η μόνη χώρα που ίσως χάσει κομμάτι του εδάφους της. Οι Κούρδοι συζητούν, το τελευταίο διάστημα, με ισχυρό τρόπο το αίτημα της αυτονομίας, στο πρότυπο του ιρακινού Κουρδιστάν, και οι Τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι η αυτονομία οδηγεί σε απόσχιση και ανεξαρτησία. Η υλοποίηση του πιθανού αυτού σεναρίου θα αποτελέσει ισχυρότατο πλήγμα στην Τουρκία. Θα καταρρακώσει την υπερηφάνεια των Τούρκων, που την προτάσσουν ως τη δύναμη και την ισχύ του έθνους τους.

Η ακύρωση της απόφασης της Ανώτερης Εκλογικής Επιτροπής της Τουρκίας, η οποία στις 18 Απριλίου απαγόρευσε σε αρκετούς Κούρδους και φιλοκούρδους πολιτικούς να συμμετάσχουν στις εκλογές του Ιουνίου, αποτελεί μεγάλη ήττα για την κυβέρνηση του κ. Ερντογάν, η οποία –μην έχετε αμφιβολία– θα συνεχίσει τις διώξεις. Εάν οι Κούρδοι έχουν κέρδη στις εκλογές, όπως αναμένεται, θα αποδειχτεί και έμπρακτα ότι αποτελούν μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Τουρκίας, ενώ ενδέχεται η μεγάλη προσέλευση στις κάλπες να στερήσει στον κ. Ερντογάν την απόλυτη πλειοψηφία των 2/3 στην Εθνοσυνέλευση, που του δίνει το δικαίωμα να αλλάξει το Σύνταγμα.

Σε ένα αμερικανικό υπερσυντηρητικό Ινστιτούτο έγινε πρόσφατα «άσκηση επί χάρτου» σε κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίαση, στην οποία συμμετείχαν Τούρκοι και Κούρδοι. Οι παριστάμενοι Τούρκοι αντέδρασαν έντονα, όταν άκουσαν έναν εκ των Αμερικανών αναλυτών να υπογραμμίζει πως η Τουρκία δεν έχει καμία άλλη επιλογή, παρά να αποδώσει στους Κούρδους τουλάχιστον αυτονομία. Μου περιέγραψαν ότι η αντίδραση οφειλόταν περισσότερο στη διαπίστωση ότι οι παραδοσιακοί σύμμαχοι των Τούρκων, που ήταν πάντα οι συντηρητικοί και οι ακροδεξιοί Αμερικανοί, τους εγκαταλείπουν, αναγνωρίζοντας ότι οι Κούρδοι ήταν πάντα οι πλέον πιστοί σύμμαχοι –μαζί με τους Ισραηλινούς– στην περιοχή. Άλλωστε, όπως αποκάλυψαν τα έγγραφα του WikiLeaks, οι Αμερικανοί δεν σταμάτησαν ποτέ τις επαφές τους με τους «τρομοκράτες» του PKK... 



Το καθεστώς εντός του οποίου συνέβη η στυγερή δολοφονία του 44χρονου Ελληνα στην 3ης Σεπτεμβρίου, είναι το ίδιο καθεστώς εντός του οποίου διαπράχτηκε η εκτέλεση του 21χρονου από το Μπαγκλαντές στα Κάτω Πατήσια.

Το καθεστώς που ένα χρόνο πριν πάτησε επί πτωμάτων με στόχο την τρομοκράτηση του λαού, τη συκοφάντηση του αγώνα για την ανατροπή των βάρβαρων μέτρων και της αντιλαϊκής πολιτικής, το καθεστώς που δεν έχει εντοπίσει ακόμα τους δολοφόνους των τριών της «Μαρφίν», είναι το ίδιο καθεστώς που «τιμώντας την επέτειο» εκείνου του εγκλήματος έστειλε προχτές δεκάδες διαδηλωτές στα νοσοκομεία και έναν στην εντατική να χαροπαλεύει.

Το καθεστώς που έθεσε στο αρχείο την υπόθεση της Κούνεβα, το καθεστώς που επιδαψιλεύει διά στόματος πρωθυπουργού συγχαρητήρια στους «δουλοκτήτες» της Μανωλάδας, είναι το ίδιο καθεστώς που ποτίζει την κοινωνία με το ρατσιστικό δηλητήριο πως η μετανάστευση δεν είναι κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό φαινόμενο, αλλά ένα «εγκληματικό» φαινόμενο.

Το καθεστώς που διαθέτει «στρατό» και διμοιρίες «προστατών του πολίτη» εξαιρετικά αποτελεσματικούς στο να ξυλοκοπούν απεργούς, να επιστρατεύουν εργάτες και να αστυνομεύουν το λαό, είναι το ίδιο καθεστώς που έχει παραπετάξει τη λαϊκή οικογένεια να δοκιμάζεται, εκτός από την ανέχεια, και από την όξυνση μιας πολύμορφης εγκληματικότητας, να τελεί υπό τον φόβο των διαφόρων κυκλωμάτων, των ληστειών, των ναρκωτικών, της πορνείας, της υποβάθμισης της ζωής στο κέντρο της Αθήνας και στις συνοικίες.

Το καθεστώς εντός του οποίου το έργο των «ηρωικών» ΜΑΤ του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ εναντίον του διαδηλωτή εργάτη, συνταξιούχου, άνεργου συνεπικουρείται από ακροδεξιούς προβοκάτορες, όπως πέρσι στον Αγνωστο Στρατιώτη, είναι το ίδιο καθεστώς που όταν δε χαριεντίζεται με τους «Χρυσαυγίτες» κάνει τον τροχονόμο του εθνικιστικού πογκρόμ που συντελείτο και χτες στους δρόμους της Αθήνας.

Το καθεστώς που οι «παπαγάλοι» του αποθέωναν στα ΜΜΕ τους κυβερνώντες, το μνημόνιό τους και την τρόικά τους, το καθεστώς που αξιοποιεί την κρίση και τα χρέη που προκάλεσαν οι «πατρίκιοι» για να φορτώσει νέα κρίση και νέα χρέη στους «πληβείους», είναι το ίδιο καθεστώς που συκοφαντεί τη λαϊκή αντίσταση σαν «ανομία», «αταξία» και «βία» και που με την ίδια χυδαιότητα τροφοδοτεί το κλίμα αυτοδικίας ενάντια σε αποδιοπομπαίους τράγους όπως οι μετανάστες, το οποίο κατόπιν υποκριτικά το αποκηρύσσει.

Αυτό το καθεστώς με τις χίλιες εκφάνσεις της σαπίλας, της παρακμής και της αγριότητας, δεν παίρνει «βελτίωση», «καλυτέρευση», «αλλαγή».

Ολοι οι διαχειριστές του έχουν αντίστοιχο μερίδιο ευθύνης για την ανείπωτη εκμετάλλευση των καταπιεζόμενων στρωμάτων κάθε χρώματος, κάθε φυλής και κάθε θρησκείας, έχουν αντίστοιχη συμμετοχή στον εκβαρβαρισμό που υφίσταται η κοινωνία.


Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος