Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Ιαν 2016



Νομικά και γεωγραφικά εμπόδια δυσκολεύουν τον αποτελεσματικό έλεγχο των συνόρων της Ελλάδας, υπογραμμίζει η Frontex, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για τη Διαχείριση της Επιχειρησιακής Συνεργασίας στα Εξωτερικά Σύνορα των Κρατών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την ώρα που η Αθήνα δέχεται επικρίσεις από ορισμένους Ευρωπαίους εταίρους της που την κατηγορούν ότι επιτρέπει την είσοδο σε υπερβολικά πολλούς μετανάστες.

Όταν τα πλοία περισυλλέγουν μετανάστες στη θάλασσα, είναι απλώς νομικά αδύνατον για τη Frontex να τους επαναπατρίσει. "Έτσι ήταν ανέκαθεν, αυτή είναι η αρχή της μη επαναπροώθησης", εξήγησε στο Γαλλικό Πρακτορείο η εκπρόσωπος του Οργανισμούς που εδρεύει στη Βαρσοβία, η οποία επέστρεψε μόλις στην Πολωνία από τη Λέσβο.

"Είναι πολύ εύκολο να φτάσει κανείς (στην Ελλάδα) δια θαλάσσης. Δεν έχουμε να κάνουμε με έναν αγρό, όπου μπορούμε να τοποθετήσουμε έναν φράχτη", υπογράμμισε η Εύα Μονκιούρ. "Με βάση το διεθνές δίκαιο, κάθε άνθρωπος που περνά τα ευρωπαϊκά σύνορα έχει τη δυνατότητα να καταθέσει αίτημα για τη χορήγηση ασύλου", υπενθύμισε.

Η Ελλάδα δέχεται πιέσεις από ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Αυστρία, για να ελέγξει καλύτερα τα σύνορά της με την Τουρκία, την κυριότερη πύλη εισόδου των προσφύγων και μεταναστών στην ΕΕ. Όμως τα πλοία και οι συνεργαζόμενοι με τη Frontex όταν εντοπίζουν πρόσφυγες στη θάλασσα "δεν μπορούν παρά να τους μεταφέρουν στην Ελλάδα", συνέχισε η Μονκιούρ. "Στη μέση της θάλασσας είναι αδύνατον να τους ερευνήσουμε, πολύ περισσότερο που συχνά δεν διαθέτουν έγγραφα ταυτότητας", είπε η εκπρόσωπος.

"Μόνο εκείνοι που περισυλλέγονται από τους Τούρκους οδηγούνται στην Τουρκία", υπογράμμισε. "Και μόνο οι διακινητές κάνουν στροφή 180 μοιρών όταν αντικρίζουν τα πλοία της Frontex, γιατί κινδυνεύουν με φυλάκιση. Οι μετανάστες δεν κινδυνεύουν με τίποτα —παρά μόνο όταν διακινδυνεύουν τη ζωή τους στην ανοιχτή θάλασσα— γιατί οι περισσότεροι θέλουν να ζητήσουν άσυλο και οι άλλοι θέλουν μόνο να φτάσουν στην Ευρώπη".

Εξάλλου, συνέχισε η Μονκιούρ, είναι σχεδόν αδύνατον να ελεγχθούν τα θαλάσσια ελληνικά σύνορα και επιπλέον η Ελλάδα έχει εκατοντάδες νησιά, ορισμένα από τα οποία είναι ακατοίκητα και βρίσκονται πολύ κοντά στις τουρκικές ακτές.

Το ίδιο ισχύει και για τα θαλάσσια σύνορα της Λιβύης, που είναι μήκους χιλιάδων χιλιομέτρων και απ' όπου οι μετανάστες επιχειρούν να φτάσουν στην Ιταλία. "Το να προσπαθείς να εντοπίσεις ένα πλοιάριο με πρόσφυγες είναι σαν να ψάχνεις ένα αυτοκίνητο σε μια χώρα σαν τη Ρουμανία", τόνισε. Επιπροσθέτως, αυτοί που φεύγουν από τη Λιβύη πλέουν στα διεθνή θαλάσσια ύδατα, όπου η νομοθεσία προστατεύει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και απαγορεύει στις λιμενικές αρχές να παρεμποδίσουν ένα πλοιάριο, παρά μόνο για να παράσχουν βοήθεια στους επιβάτες του.

Το πρόβλημα αυτή "δεν υπάρχει μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, αφού τα πλοία της Frontex βρίσκονται πάντα στα χωρικά ύδατα της μίας ή της άλλης χώρας", κατέληξε.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Μιχάλη Ιγνατίου

Εάν συνειδητο­ποί­ησε ένα πράγμα στο Νταβός ο πρωθυπουρ­γός Αλέξης Τσίπρας, είναι ότι η «πολιτική διαπραγμάτευση», που ζητά έναν χρόνο τώρα, έχει πεθά­νει. Οι δανειστές παίζουν με άλλους όρους και απορρίπτουν οτιδήποτε δεν έχει με τον βασικό κορμό του Μνημονίου: την εφαρμογή των συμφωνηθέντων.

Η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, όπως και οι Ευρωπαίοι δανειστές κρύβο­νται πίσω από την τρόικα ή τους θεσμούς, όπως μετονομάστηκαν σε κλίμα ευφορίας, χαράς και νίκης οι «πιστωτές» της χώρας, και δεν θα του δώσουν κανένα περιθώριο, ούτε καν σχοινί για να… κρεμαστεί. Και αυτό το δεδομένο αποτελεί την προσωπική τραγωδία του κ. Τσίπρα και της χώρας.

Στη συνάντηση του Ελληνα πρωθυπουργού με την Κριστίν Λαγκάρντ περίσσευαν τα χαμόγελα μπροστά στους φωτογράφους και τις τηλεοπτικές κάμερες. Αλλωστε, η επικεφαλής του Ταμείου συνηθίζει να υποδέχεται τους «απέναντι» μέσα στην τρελή χαρά, που μετατρέπεται σε απύθμενη θλίψη όταν κλείνουν τα φώτα. Υποθέτουμε, λοιπόν, ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν ήταν η εξαίρεση του κανόνα. Του έθεσαν τα ίδια διλήμματα, που είχαν θέσει και στον Αντώνη Σαμαρά. Διότι αν ήταν η εξαίρεση, τότε ο νεαρός πολιτικός, που μεγάλωσε γρήγορα και όχι υπό ομαλές συνθήκες, θα ήταν η επιλογή των δανειστών μετά τα πέντε χρόνια απέραντης φτώχειας και μοναξιάς για τους Ελληνες πολίτες, για να βγάλει τη χώρα από την κρίση.

Οταν έκλεισαν οι πόρτες πίσω τους, η κ. Λαγκάρντ και ο κ. Τσίπρας μπήκαν στα βαθιά και ο Ελληνας πρωθυπουργός πληροφορή­θηκε ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά απ’ ό,τι τα παρουσιάζει ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών. Είτε εφαρμόζεται η συμφωνία, όπως προβλέπει το Μνημόνιο, που κατά τα άλλα θα έσκιζε η αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ή αναλαμβάνεις το ρίσκο της πτώχευσης, που θα συμβεί χωρίς τα δανεικά των πιστωτών.

Ο Ελληνας πρωθυπουργός έφυγε βαριά πληγωμένος από το Νταβός, όπου ανάμεσα στους πανίσχυρους της οικονομίας, ένιωσε απελπιστικά μόνος, πλημμυρισμένος από τα κύματα της απαισιοδοξίας που απειλούν την Ελλάδα. Το ότι επέστρεψε σώος και αβλαβής στην Αθήνα δεν σημαίνει ότι τον υποδέχθηκαν μετά βαΐων και κλάδων στο Νταβός. Τον έκαναν να νιώσει πολλές φορές ότι ηγείται μίας «διεφθαρ­μένης χώρας», με «διεφθαρμένους πολίτες», όπως είχε πληροφορήσει το 2009 και το 2010 την ανθρωπότητα ο αφελής (;) τότε πρωθυπουργός Εξοχώτατος κ. Γεώργιος Παπανδρέου.

Πόσες φορές έχουμε σκεφθεί ότι αν ο παραπάνω κύριος είχε τις στοιχειώδεις γνώσεις και τον στοιχειώδη πατριωτισμό, η χώρα δεν θα εισερχόταν στην παρατεταμένη λαίλαπα των μνημονίων, που έχουν κατα­στρέψει την Ελλάδα και τον λαό της. Αυτός, αντίθετα απ’ όλους τους υπόλοιπους πολίτες της χώρας, απολαμβάνει όλων των προνομίων που του παρέχει το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, καθώς κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει… Τα ίδια προνόμια απολαμβάνουν όλοι οι Ελληνες πολιτικοί.

Το τελευταίο διάστημα ο κ. Τσίπρας κυβερνά με έναν τρόπο που θα μας αναγκάσει να ξεχάσουμε τους πραγματικούς καταστροφείς της οικονομίας. Τα περιθώρια για να μη μετατραπεί σε «Γιωργάκη» λιγοστεύουν επικίνδυνα για τον ίδιο, αλλά και για τον ΣΥΡΙΖΑ, που εκ των πραγμάτων θα έχει την τύχη του ΠΑΣΟΚ. Πρέπει γρήγορα να λάβει την απόφαση, ότι η πατρίδα είναι πολύ πάνω από το κόμμα και το μέλλον του…

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο ρόλος των ιδιωτικών εταιρειών ασφαλείας, με τους "μηχανικούς ασφαλείας" και τους "ιδιωτικούς στρατούς" στους μικρούς και μεγάλους πολέμους του αύριο είναι δεδομένος, αφού αυτές οι εταιρείες είναι σε θέση να εξασφαλίζουν πως δεν θα επιστρέφονται νεκροί στρατιώτες στις πατρίδες τους απειλώντας πολιτικές ισορροπίες. Ταυτόχρονα, όμως, οι ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας και συγκεκριμένα ο τρόπος λειτουργίας τους δημιουργούν ένα μεγάλο ερώτημα για την "επόμενη ημέρα" της δημοκρατίας και τις δυνάμεις ισχύος στον πλανήτη, αφού αυτού του είδους οι "στρατιώτες" μπορούν να δίνουν τη νίκη για όσους έχουν αρκετά χρήματα για να πληρώνουν ώστε να διασφαλίζουν τα συμφέροντά τους...

Ανάλυση: South Front Foreign Policy Diary
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Η τραυματισμένη από πολέμους Μέση Ανατολή έχει μετατραπεί σε πεδίο δράσεων για έναν μεγάλο αριθμό φορέων, οι οποίοι συνδέονται με κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και ειδικές υπηρεσίες από όλο τον κόσμο. Μία από αυτές είναι και η εταιρεία Falcon Security, με έδρα το Ιράκ.

Η Falcon Security δραστηριοποιείται σε όλη την επικράτεια του Ιράκ, αλλά ειδικότερα  στην περιφέρεια του ιρακινού Κουρδιστάν, όπου, όπως είναι γνωστό, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην προστασία της ασφάλειας του Μασούντ Μπαρζανί, προέδρου του ιρακινού Κουρδιστάν.

Ωστόσο, όπως θα δούμε στη συνέχεια, για όσους γνωρίζουν μερικές ακόμη λεπτομέρειες, το επώνυμο Μπαρζανί συνδέεται με ένα φαινόμενο οικογενειοκρατίας, στο οποίο η συγκεκριμένη εταιρεία έχει επίσης τον ρόλο της.

Η Falcon Security ιδρύθηκε το 2004 από τον Πέσρο Ματζίντ Άγκα, ο οποίος διατηρεί στενές σχέσεις και με ένα δεύτερο μέλος της οικογένειας, τον πρόεδρο του Συμβουλίου Ασφαλείας της ιρακινής Περιφέρειας του Κουρδιστάν, Μασρούρ Μπαρζανί, αλλά και με ένα τρίτο, τον πρωθυπουργό του ιρακινού Κουρδιστάν, Νετσερβάν Μπαρζανί.

Η εταιρεία έχει στελεχωθεί από πρώην στρατιωτικούς του αμερικανικού στρατού και έχει στο δυναμικό της περίπου 620 εργαζόμενους πλήρους απασχόλησης. Η επιχείρηση Falcon Security είναι μέρος του ομίλου Falcon Group, του οποίου η δράση συνδέεται με ποικίλες άλλες δραστηριότητες, από επιχειρήσεις εξόρυξης και διανομής πετρελαίου μέχρι επιχειρήσεις παραγωγής και εμπορίου γεωργικών προϊόντων.

Η ίδια η Falcon Security παρέχει υλικοτεχνική στήριξη για τις στρατιωτικές δυνάμεις του ιρακινού Κουρδιστάν, τις ομάδες Πεσμεργκά, από την κυρίως βάση τους στα περίχωρα της ιρακινής πόλης Μακμούρ. Οι μισθοφόροι της εταιρείας παρέχουν την απαραίτητη ασφάλεια στη μεταφορά προμηθειών τροφίμων, πυρομαχικών και φαρμάκων σε περίπου 3.000 ένοπλους Κούρδους.

Είναι επίσης ενδιαφέρον το ότι η εν λόγω εταιρεία παρέχει παράλληλα υπηρεσίες ασφάλειας σε δημοσιογραφικά επιτελεία Δυτικών χωρών, όπως αυτά του CNN και του Fox News.



Για την ιστορία, η Falcon Security πρωτοεμφανίστηκε κατά την περίοδο της εισβολής και κατοχής του Ιράκ από τις ΗΠΑ στο Ιράκ, γεγονός που κάνει ορισμένους ειδικούς να πιστεύουν ότι η επιχείρηση αυτή συνδέεται άμεσα με την αμερικανική DIA (Defense Intelligence Agency) και ότι προμηθεύει στο Πεντάγωνο ένα μεγάλο μέρος των πληροφοριών που σχετίζονται με την κατάσταση στο Ιράκ.

Επίσης, η εταιρεία αυτή παρέχει κατάρτιση και υποστήριξη σε θέματα διοίκησης στις ομάδες ανταρτών Πεσμεργκά, προκειμένου να τις μετατρέψει σε άρτια οργανωμένα σώματα ενόπλων δυνάμεων, τα οποία διαιρούνται σε διαφορετικούς κλάδους και συνεισφέρουν στην υλοποίηση της ανεξαρτησίας των Κούρδων από την κεντρική κυβέρνηση του Ιράκ. Το γεγονός αυτό συνάδει με τις προθέσεις και ενέργειες των ΗΠΑ, που στοχεύουν στην υποστήριξη των Κούρδων ως αξιόπιστης δύναμης, η οποία, υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ, αναλαμβάνει δράσεις κατά του ISIS με χερσαίες επιχειρήσεις στο Ιράκ και τη Συρία.

Έτσι – και εδώ πρέπει να προσέξουμε – σε περίπτωση που θα αυξηθεί η επιρροή του Ιράν στην περιοχή, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι οι ΗΠΑ θα επιχειρήσουν να χρησιμοποιήσουν τους Κούρδους του Ιράκ, με σκοπό να επιτύχουν τους δικούς τους στόχους στη συγκεκριμένη χώρα.

Όσο για την οικογένεια Μπαρζανί, κατά πάσα πιθανότητα θα παίξει έναν σημαντικό ρόλο στο όλο σχέδιο.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Εκείνα εκ των βιβλίων αποδεξώμεθα εν οις αρετήν επήνεσαν και πονηρίαν διέβαλον»
Μέγας Βασίλειος

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς


Είναι γνστό ότι την εκπαίδευση στο «Βυζάντιο», στην αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως, την είχε αναλάβει η Εκκλησία.

Δάσκαλοι ήταν, ως επί το πλείστον, κληρικοί και ως σχολεία χρησιμοποιούσαν κυρίως ειδικούς χώρους στον περίβολο των εκκλησιών, νάρθηκες ή τα μοναστήρια. (Κατά την διάρκεια της αιχμαλωσίας του Γένους οι ίδιοι χώροι, ονομάστηκαν «Κρυφά Σχολειά»).

Ειδικά για τα μοναστήρια, μιας και ο πόλενος εναντίον τους θα ενταθεί τα επόμενα χρόνια από τους εκκλησιομάχους προοδομανείς, γιατί είναι τα «προπύργια της Ορθοδοξίας», ο μακαριστός καθηγητής Φ. Κουκουλές σημείωνε: «Τα μοναστήρια ήταν κέντρα μεγάλης πνευματικής εργασίας. Εν αυτοίς οι μοναχοί αδιάσπαστον τον μετά του παρελθόντος σύνδεσμου τηρούντες, εκαλλιέργουν τα ελληνικά γράμματα, μεταλαμπαδεύοντες ως συγγραφείς ή και διδάσκαλοι τον ελληνικόν πολιτισμόν εις τους συγχρόνους. Εκ των περιβόλων των μονών, ως από κοιλίας δουρείου ίππου, την ελληνικήν παιδείαν διδαχθέντες και εις τα νάματα της χριστιανικής αρετής λουσθέντες εξεπήδησαν άνδρες, οίτινες στύλοι της Εκκλησίας και του Έθνους ημών εγένοντο». Ο περίφημος Μητροπολίτης Αθηνών Μιχαήλ Ακομινάτος ονομάζει τα μοναστήρια της εποχής του «φιλοσοφικά φροντιστήρια», ο δε Παπαρρηγόπουλος «τα ασφαλέστερα καταγώγια των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών».

Στα χωριά μας οι γεροντότεροι ακόμη αποκαλούν τα μοναστήρια «μαναστήρια». Στα «ηρωϊκά διηγήματα» του Χρ. Χρυστοβασίλη (1861-1937), του «αρματολού των ελληνιοκών γραμμάτων» όπως ονομάστηκε, διαβάζουμε γιά την τελευταία παραγγελιά του γερο Κλέφτη, Αητόγιαννου, στα παλληκάρια του: «Έχω κι άλλο ένα να ας πω και να σας παρακαλέσω. Να βοηθάτε τα μαναστήρια όσο μπορείτε! Χωρίς αυτά τα μαναστήρια δεν θα μπορούσε να ζήσει η Κλεφτουριά που λευτέρωσε την Ελλάδα! Να κόβετε από την χαψιά σας και να δίνετε στα μαναστήρια. Δεν έχω τίποτε άλλο να σας πω. Σχωράτε με κι ο Θεός σχωρέσ’ σα!».

(εκδ. «ΡΟΕΣ», σελ. 223). Ας προσςεχθεί το "μαναστήρια". Για το λαό ήταν η «μάνα» του το μοναστήρι, η τροφός και η παρηγοριά του.

Και είναι πολύ άδικη η κατηγορία ότι το μοναχικό πνεύμα ήταν κατά των κλασσικών σπουδών «Εις το Βυζάντιον ουδέποτε εισβέσθη τελείως η αρχαία παράδοσις» και για τον λόγο αυτό «αιών του ανθρωπισμού δεν ηδύνατο να αναλάμψη εκεί ομοίως ως εν τη Δύσει. Η προς την αρχαιότητα σχέσεις κατά την πολιτικήν και λογοτεχνικήν έποψιν, διετηρήθη πάντοτε» γράφει ο σπουδαίος Κρουμβάχερ. (Γ. Τσαμπή, «Η παιδεία στο χριστιανικό Βυζάντιο», εκδ. «Γρηγόρη», σελ. 71).

Δεν υπήρχε αναγέννηση στην Ανατολή, γιατί ουδέποτε πέθανε το αρχαίο αθάνατο πνεύμα.

Στα μοναστήρια έγινε η αντιγραφή και η διάσωση των θησαυρών της κλασσικής γραμματείας και αν δεν φρόντιζαν οι ανώνυμα ταχυγράφοι και καλλιγράφοι ταπεινοί μοναχοί γι’ αυτό, πολύ λίγα έργα θα έβρισκαν οι βάρβαρες ορδές των Σταυροφόρων να κατακλέψουν.

Και ας μην λησμονούμε ότι από τα μοναστήρια, τον μοναχισμό ξεπήδησαν οι «στύλοι της Ορθοδοξίας», οι Τρεις Ιεράρχες. Αυτή είναι και η σημαντικότερη «παιδευτικοί» συνεισφορά των μοναστηριών. Το ότι στάθηκαν και στέκονται «εργαστήριο αγιότητος».

«Η λογοκρατούμενη εποχή μας, η δώσασα "βιβλίον αποστασίου” εις την μυστικήν ζωήν, θέλει να βλέπη εις τους "Τρεις Ιεράρχας" τους ανθρώπους των γραμμάτων, τους εραστάς της κλασσικής σοφίας, τους συνδυάσαντας ή συμφιλιώσαντας τον Χριστιανισμόν με τα ελληνικά γράμματα.

Και ναι μεν η κλασσική τους παιδεία είναι σημαντικωτάτη. Και ο ελληνικός λόγος, ολολαμπής από τας αστραπάς της μεγαλοφυΐας των, ακτινοβολεί εις τα συγγράμματά των.

Εκείνο όμως, που τους καθιστά "τρεις μεγίστους φωστήρας της Τρισηλίου Θεότητος", δεν είναι τα γράμματα, αλλά η αγιότης των. Αυτή, που ελάμπρυνε τον ελληνικόν λόγον. Και από διανοητικόν τον μετουσίωσεν εις πνευματικόν διό και θέλγοντα τας καρδίας των πιστευόντων.

Και πρέπει να είπωμεν αμέσως, ότι χωρίς την αγιότητα της ψυχής, δεν θα ήσαν παρά φιλόσοφοι ή θεολογούντες, ανίκανοι να ανέλθουν εις τας κορυφάς της "γνώσεως", όπου έφθασαν. Και η θεολογία των, δεν θα διετήρει μέχρι σήμερον το κύρος της, εάν δεν κατηυγάζετο από τας ακτίνας του Αγίου Πνεύματος. Ακριβώς διά τούτο, ο μεν εις ονομάζεται υπό της Εκκλησίας Θεολόγος. Ο δε έτερος αναγνωρίζεται Ουρανοφάντωρ. Και εις τον τρίτον, αποδίδεται ο τίτλος του Χρυσοστόμου. Ονόματα μεγάλα, μοναδικά, ανεπανάληπτα».

Είναι λόγια του μακαριστού αγιορείτη μοναχού Θεοκλήτου του Διονυσιάτου, από άρθρο του, στο πιό ισχυρό σήμερα αμυντήριο της Ορθοδοξίας, την εφ. «Ορθόδοξος Τύπος», τον Ιανουάριο του 1969. (έτος Θ’, αρ. φύλλου 96, 20/1/1969). «Μετάληψις αγιότητος» είναι, κατά τον άγιο Χρυσόστομο, ο σκοπός της Παιδείας, που σήμερα κατάντησε... μετάδοσις αγριότητος.

Σήμερα που τα πάλαι ποτέ σχολεία των ιερών γραμμάτων – τα έλεγαν έτσι διότι τα βιβλία που χρησιμοποιούνταν ήταν εκκλησιαστικά – μεταβλήθηκαν σε «καταγώγια» και θεραπαινίδες των άθεων, όχι γραμμάτων, αλλά... κομμάτων, οφείλει η Εκκλησία, οι ταγοί της, να ανατρέξουν σε ανοδικές αποφάσεις που υπομιμνήσουν: «Έκαστον επίσκοπον εν τη αυτού παροικία φροντίδα και δαπάνην την δυναμένην ποιείν, ώστε τα θεία και ιερά γράμματα διδάσκεσθαι». Κάθε Μητροπολίτης «εν τη αυτού παροικία» να φροντίσει για την σύσταση σχολείου (Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου), στο οποίο θα διδάσκονται τα «γερά» ελληνικά γράμματα.

Και μην πάει το μυαλό κάποιου ότι θα είνι σχολείο για θεολόγους και παπάδες. Όχι. Με την λέξη «γερά» εννοώ τα αριστουργήματα της αρχαίας «θύραθεν» Παιδείας, τα άνθη ευωδίας των Πατέρων και τα τιμαλφή των νεοτέρων στην αρτιμελή βέβαια γλώσσα και όχι στην ανάπηρη μονοτονική γραφή.

Μόνον εθελόδουλοι και συνοδοιπόροι δεν βλέπουν που οδηγούν, οι νεοταξικοί σαλταδόροι, την δύσμοιρη Παιδεία μας. Αν συνεχιστεί η παρούσα ελληνοκτόνος παιδαγωγία, τα δημόσια σχολεία, σε λίγα χρόνια θα ομοιάζουν με τους καταυλισμούς λαθρομεταναστών. Η πατρίδα μας, «ουδέν της οποίας είναι γλυκύτερον» (Χρυσόστομος), «η κοινή μήτηρ πάντων» (Βασίλειος) απειλείται με ιστορική ευιθανασία,. Ας κοάζουν οι επαγγελματίες αντιρατσιστές, εξωνημένα παπαγαλάκια είναι οι περισσότεροι. Ας κοάζουν...

Η έσχατη λύση, για να σωθεί η Ελλάδα στους καιρούς τους ύστατους, επαναλαμβάνω, είναι τα σχολειά της ελληνοσώτειρας Εκκλησίας μας. (Οι Μητροπόλεις-κι αν δεν μπορούν κάποιοι επίσκοποι που παραδίδουν τον σταυρό εις χείρας ανόμων που υπογράφουν, με χέρια και ποδάρια σύμφωνα ασελγείας-και τα μαναστήρια να αναστήσουν τις Μεγάλες του Γένους σχολές).

Στα σχολεία της Ρωμιοσύνης, αυτά που θα ιδρύσει η Εκκλησία, θα υπάρχει επιλογή των δασκάλων. «Τούτο διδασκάλου αρίστου το δι’ εαυτού παιδεύειν α λέγει». Στα χρόνια της αιχμαλωσίας του Γένους των «Ελλήνων οι Κοινότητες», διάλεγαν ως δασκάλους, τους αρίστους. Το «διδακτορικό» που μετρούσε, ήταν η πίστη και η φιλοπατρία.

Ήρθε η ώρα να «φκειάσει», η Εκκλησία, «σχολειά να γιομίζη ο μαθητής προκοπή κι αρετή... και όχι άξιους της απιστίας και παραλυσίας». (Μακρυγιάννης).

Εσχάτη ώρα εστί...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ιερώνυμος: Για ακόμη 50 χρόνια θα μας απασχολεί το Μεταναστευτικό

Την άποψη ότι υπάρχουν σχέδια για αλλαγή του κοινωνικού και πολιτιστικού status quo στην Ευρώπη από την είσοδο των μουσουλμάνων και ότι το Μεταναστευτικό είναι μια κατάσταση που θα μας απασχολεί για τουλάχιστον 50 χρόνια εξέφρασε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

«Η άποψη που έχω εγώ -και άλλοι την έχουν-, η οποία δεν είναι θέση της Εκκλησίας γενικότερα, είναι ότι δεν είναι εύκολο να αφομοιωθούν οι μουσουλμάνοι. Αντιθέτως, επηρεάζουν εκεί όπου πηγαίνουν. Επομένως, είναι ένα σχέδιο αυτό, νομίζω, που αποβλέπει και σε αυτό: στο να μπορέσουν να εισρεύσουν άνθρωποι στην Ευρώπη, και δεν τους νοιάζει κάποιους εάν αλλάξει το status quo, πολιτιστικά και κοινωνικά» ανέφερε μιλώντας στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Ο προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος υποστήριξε παράλληλα ότι «είμαστε στην αρχή ενός φαινομένου που θα κρατήσει ίσως και όλο τον αιώνα, τουλάχιστον 50 χρόνια, διότι δεν είναι μόνο τυχαία τα γεγονότα, αλλά είναι και σχεδιασμένα», ενώ διατύπωσε την αμφιβολία του για τον ρόλο πολλών ΜΚΟ: «Κατά την άποψή μου, το 50% όλων αυτών των οργανώσεων, των ΜΚΟ, πολλά άλλα κάνει εκτός από το να βοηθά αυτούς τους ανθρώπους».

Ο κ. Ιερώνυμος θεωρεί ότι θα ακολουθήσουν γεγονότα, διότι, όπως είπε, «υπάρχει ένας σχεδιασμός που έχει πολλές ρίζες», ενώ διατύπωσε ακόμα μία διάσταση του ζητήματος που τον ανησυχεί: «Υπάρχει το ενδιαφέρον για τις γεωπολιτικές καταστάσεις, για αυτά που περιμένουμε να βρούμε στα έγκατα της γης, τα συμφέροντα. Επιπλέον, η Ευρώπη γερνάει και θέλει ανθρώπους, οι οποίοι, κατά τους σχεδιασμούς ορισμένων, εκτιμάται ότι θα αφομοιωθούν και θα γίνουν εργατικά χέρια».

Εγκλωβισμός στο τουρκικό τελωνείο

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας με αίτημα την πτώση του φράχτη του Εβρου, κατά την οποία ακτιβιστές από την Ελλάδα εγκλωβίστηκαν στο τουρκικό τελωνείο, πραγματοποίησαν χθες οργανώσεις από την Ελλάδα και την Τουρκία.
Σκοπός των διαδηλωτών ήταν να περάσουν σε τουρκικό έδαφος και να παραχωρήσουν κοινή συνέντευξη Τύπου, με Τούρκους ακτιβιστές, στην Κεσσάνη. Παρά ταύτα, όταν επιχείρησαν να μπουν με λεωφορείο, η τουρκική αστυνομία τούς σταμάτησε και για λίγη ώρα οι διαδηλωτές εγκλωβίστηκαν στον χώρο. Υστερα από πιέσεις εκπροσώπων τουρκικών οργανώσεων, και ενώ είχε ήδη ενημερωθεί το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, η σύντομη «ομηρία» έληξε και η είσοδος επετράπη.

Τελικά οι ελληνικές αντιπροσωπίες μετέβησαν στην Τουρκία με Ι.Χ. αυτοκίνητα και η κοινή συνέντευξη Τύπου δόθηκε στην Κεσσάνη της Τουρκίας, παρουσία συνολικά 60 ατόμων. Κατά την εκδήλωση χαιρετισμό απηύθυναν ο συντονιστής της ΚΕΕΡΦΑ (Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στον Ρατσισμό και στη Φασιστική Απειλή) Πέτρος Κωνσταντίνου και ο εκπρόσωπος του σωματείου «Πολιτιστικό Κέντρο Κουρδιστάν» Γιουσούφ Οζντεμίρ.
Αμέσως μετά, οι διαδηλωτές πραγματοποίησαν πορεία, φωνάζοντας συνθήματα υπέρ της ελεύθερης διέλευσης των μεταναστών, της κατάργησης του φράχτη και της αδρανοποίησης της Frontex. Να σημειωθεί ότι οι ακτιβιστές είχαν υποβάλει αίτημα ώστε να αναρτήσουν πανό -με κείμενο στα ελληνικά και τα τουρκικά- πάνω στον φράχτη, όμως οι ελληνικές Αρχές δεν έδωσαν τη σχετική άδεια.

Νόμπελ Ειρήνης: 289.000 υπογραφές υπέρ των ηρώων Ελλήνων νησιωτών

Τους Ελληνες νησιώτες, που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της προσφυγικής κρίσης, θα προτείνει για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης μία διεθνής ομάδα ακαδημαϊκών από κορυφαία πανεπιστήμια του εξωτερικού. Σημειώνεται ότι από τους 900.000 πρόσφυγες που πέρασαν στην Ευρώπη τον προηγούμενο χρόνο, οι περισσότεροι έφτασαν στα νησιά του Αιγαίου, όπου Ελληνες ψαράδες και άλλοι ντόπιοι έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τους διασώσουν και να τους περιθάλψουν. Για τον λόγο αυτόν, σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα «Guardian», μία ομάδα επιφανών ακαδημαϊκών, από τα πανεπιστήμια της Οξφόρδης, του Πρίστον, του Χάρβαρντ και της Κοπεγχάγης, συντάσσουν επίσημη πρόταση για να διεκδικήσουν οι Ελληνες νησιώτες το Νόμπελ Ειρήνης.

Οι προσωπικότητες αυτές θα επισημάνουν ότι πρέπει να ληφθεί υπόψη πως πρόκειται για ανθρώπους από μία χώρα που ήδη ήταν αντιμέτωπη με τη δική της οικονομική κρίση, αλλά ανταποκρίθηκαν στην τραγωδία του προσφυγικού με αυτοθυσία, ανοίγοντας τα σπίτια τους στους ξεριζωμένους, ρισκάροντας τη ζωή τους για να σώσουν άλλους και φροντίζοντας τους ασθενείς και τους τραυματίες.

Η προθεσμία για τις υποψηφιότητες λήγει την 1η Φεβρουαρίου, αλλά εκείνοι που στηρίζουν αυτό το σχέδιο έχουν ήδη συναντήσει τον υπουργό Μετανάστευσης Γιάννη Μουζάλα, ο οποίος, όπως αναφέρει η βρετανική εφημερίδα, τους πρόσφερε την πλήρη στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης. Η διαδικτυακή (avaaz.org) συγκέντρωση υπογραφών για την υποψηφιότητα των Ελλήνων έχει ήδη ξεπεράσει τις 289.000!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

Το περίφημο «ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς» εξανεμίστηκε μέσα σε ένα χρόνο διακυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ και αυτό μάλλον δεν είναι άποψη, αλλά γεγονός. Από εδώ και πέρα λοιπόν θα ήταν μάλλον ορθό και στο πλαίσιο της ίδια αφήγησης με εκείνη που έφερε μια ομάδα αριστερών στα πράγματα, να αναφερόμαστε στο ηθικό μειονέκτημα της αριστεράς.

Σπεύδω να εξηγηθώ για να μην παρεξηγηθώ! Παρότι ανήκω στην κατηγορία αυτών που υπερασπίστηκε και υπερασπίζεται τον αγώνα για διαρκή σύζευξη της ηθικής με την πολιτική, ποτέ δεν χρησιμοποίησα αυτούς τους όρους για να κατασκευάσω την διάκριση μεταξύ δεξιάς και αριστεράς. Πιστεύω πως το αριστερό ιδεολόγημα περί δικαιοσύνης και ισότητας – στο βαθμό που δεν παραγνωρίζει την ελευθερία – είναι αυτό που νομιμοποιεί πολιτικώς την αριστερά σε ένα ανώτερο κοινωνικό επίπεδο από την δεξιά, αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συγχέεται με την ηθική.

Πρόκειται σαφώς για πολιτική αξιολόγηση με ιδεολογικά κριτήρια και όχι ηθική. Έτσι οι όροι «ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς» και «ηθική ανωτερότητα της αριστεράς» αποτελούν έκφραση ηθικισμού που παραπέμπει στη θρησκευτική αντίληψη της ιδεολογίας. Αυτό με την σειρά του οδηγεί στην ηθικού – και όχι στενά πολιτικού – χαρακτήρα αχρειότητα του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Όταν λοιπόν αναφέρεσαι στο «ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς» ή προπαγανδίζεις την «ηθική ανωτερότητα της αριστεράς» το πιθανότερο είναι να υποδηλώνεις την ανάπτυξη μίας πολιτικής, η νομιμοποίηση της οποίας βασίζεται στο ανήθικο «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Η πολιτική εν τέλει διακρίνεται εντελώς από την ηθική, στο μέτρο που αποδεχτούμε πως «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Αυτή είναι η πραγματικότητα. Κατά τον λενινισμό, ωστόσο, η πραγματικότητα αυτή αναστρέφεται ιδρύοντας έναν ρεαλισμό νεορομαντικού τύπου κατά τον οποίο πολιτική και ηθική συνδέονται εκεί όπου ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αυτή την στρέβλωση της αντίληψης των σημαντικότερων θεωρητικών του κομμουνισμού, αλλά και του ίδιου του Μαρξ, ανέδειξε το κίνημα του ευρωκομμουνισμού κατά την περίοδο του διπολισμού στην Ευρώπη και αργότερα στοχαστές που εσωτερικεύουν την (καλή και κακή) κληρονομιά/εμπειρία του μαρξισμού. Αυτοί έδειξαν και δείχνουν (π.χ.Mouffe, Žižek) πως το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» αποτελεί προσέγγιση για πολιτική νομιμοποίηση πολιτικών εφαρμογών και στρατηγικής, που διαμορφώνει ένα ηθικό μειονέκτημα στην πραγματικότητα για την αριστερά.

Κάπως έτσι το ηθικό στοιχείο συνδέεται με την πολιτική, όχι ως προς τον αναφερόμενο σκοπό, αλλά ως προς τα μέσα που χρησιμοποιούνται για την επίτευξή του. Το ηθικό ζήτημα για τις σημερινές αριστερές ηγεσίες είναι οι διαδικασίες και τα μέσα που χρησιμοποιούνται για την επίτευξη του αναφερόμενου στόχου της κοινωνικής δικαιοσύνης ή της ισότητας. Τα μέσα, με άλλα λόγια, είναι αυτά που προσδίδουν ηθικό χαρακτήρα στον αναφερόμενο στόχο ή σκοπό μιας αριστερής διακυβέρνησης και όχι το αντίστροφο. Άλλωστε, αυτό ακριβώς ήταν και είναι το κριτήριο της αριστερού χαρακτήρα κριτικής στον σταλινισμό και τον αριστερό ολοκληρωτισμό. Μόνο αυτή η προσέγγιση είναι ικανή να παντρέψει με βιοοικονομικά κριτήρια την ελευθερία με την ισότητα. Στην αντίθετη περίπτωση (: «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα») ο ολοκληρωτισμός είναι το πολιτικό αποτέλεσμα και η υποκρισία, ο αυταρχισμός, η γραφειοκρατία, η αλαζονεία, η αναλγησία, ο απολιτικός στην ουσία αποκλεισμός, η ρουφιανιά, η συνωμοσία και πολλά άλλα αποκρουστικά με ηθικούς όρους φαινόμενα έρχονται να συνδιαμορφώσουν ένα απειλητικό για τον κάθε πολίτη που δεν μετέχει στην εξουσιαστική δομή, ύφος ηγεμονίας.

Αυτό το ύφος είχα υπόψιν μου όταν κατά τις δύο προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις αναφερόμουν στην ανάγκη μεταβολής του ύφους της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Το ύφος που παρέπεμπε σε ένα δήθεν «ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς», προφανώς επειδή δεν είχαν ποτέ κατά το παρελθόν την ευθύνη της διακυβέρνησης αριστερές ηγεσίες, ήταν μάλλον εύλογο πως θα κατέληγε πολύ σύντομα μέσω της πρακτικής του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», σε ηθικό μειονέκτημα για την αριστερά. Και όχι μόνον την ευρωαριστερά, αλλά ολόκληρη την αριστερά, καθώς ο δογματισμός του λενινιστικού χώρου δεν επέτρεψε την διαφοροποίηση με όρους ηθικής. Πώς θα μπορούσε ποτέ η πολιτική εντιμότητα, την οποία επικαλείται διαρκώς ο αγαπητός Δ. Κουτσούμπας για να εμφανίσει τον Αλέξη Τσίπρα ανέντιμο και ψεύτη, να αναπτυχθεί στο πλαίσιο του δόγματος «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»; Η αλήθεια είναι πως η πολυποίκιλη λενινιστική αριστερά με την μακρά ιστορία της στα ελληνικά πολιτικά πράγματα και στα κινήματα, είναι αυτή που κεφαλαιωδώς, αλλά έμμεσα, νομιμοποίησε πολιτικώς με ηθικούς όρους την αχρειότητα και την αβελτηρία, που πασίδηλα χαρακτηρίζουν αυτή την στιγμή το ύφος της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Μόνον στον βαθμό που η ηθική με όλες τις γνωστές της έννοιες και αυτή της εντιμότητας, ασφαλώς, συνδεθεί με τα καταστατικά μέσα και τις πρακτικές που ακολουθούνται για την επίτευξη ενός πολιτικού στόχου, θα είχε έννοια η περίφημη «ηθική ανωτερότητα της αριστεράς». Αυτό δεν συνέβη κατά την θεμελίωση των σοσιαλιστικών καθεστώτων στην Ευρώπη του προηγούμενου αιώνα και δυστυχώς δεν συμβαίνει σήμερα, που στο όνομα της αριστεράς ήρθαν να κυβερνήσουν κάποιοι φιλόδοξοι, νέοι στην πλειονότητά τους, άνθρωποι.

Έτσι, ένα χρόνο μετά την πρώτη μέρα του «πρώτη φορά αριστερά» το γενικό ύφος στην διακυβέρνηση της χώρας ελάχιστα θα έλεγε κανείς πως διαφέρει από εκείνο προηγούμενων κεντροδεξιών ή κεντροαριστερών κυβερνήσεων. Το κακό είναι πως αυτό ακριβώς το ύφος που συνδέθηκε με το περίφημο «ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς», είναι εκείνο που αναδεικνύει εμφατικώς σήμερα το ηθικό μειονέκτημα της αριστεράς. Και αυτό, επίτρεψέ μου αναγνώστη μου, να θεωρήσω πως είναι πολύ κακό, όχι αποκλειστικά για την αριστερά και τους αριστερούς, αλλά για ολόκληρη την κοινωνία και την δυναμική εξέλιξης του πολιτικού φαινομένου στην πατρίδα μας.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το Σύνταγμα υποτίθεται ότι είναι ο θεμελιώδης νόμος του κράτους. Και συνεπώς θα πρέπει να είναι υπόδειγμα δικαιοσύνης. Και όμως εν ονόματι του Συντάγματος γίνονται πράγματα, που βρίσκονται σε διαμετρική αντίθεση, όχι μόνο με το κοινό περί δικαίου αίσθημα αλλά και τη στοιχειώδη λογική.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα: Συνταξιούχοιβουλευτές του τέως δικομματισμού -ΝΔ και ΠΑΣΟΚ-διεκδικούν, λένε, μέχρι και 100 χιλιάδες ευρώ ως διαφορά, που προέκυψε από τις αυξήσεις, που, στο μεταξύ, πήραν οι δικαστικοί λειτουργοί. Και αυτό, γιατί σύμφωνα με το Σύνταγμα, οι μισθοί και οι συντάξεις των βουλευτών παρακολουθούν τις αυξήσεις των μισθών και των συντάξεων των δικαστικών λειτουργών. Οι οποίοι δικαστικοί λειτουργοί μισθοδοτούνται, σε σχέση με τους άλλους δημοσίους υπαλλήλους,όπως είναι γνωστό, προνομιακά.

Και ας μου επιτραπεί στο σημείο αυτό να ρωτήσω τους σοφούς νομοθέτες μας: Γιατί επιτέλους αυτοί, οι οποίοι έχουν ως έργο τους να νομοθετούν και να απονέμουν τη δικαιοσύνη, πρέπει να αδικούνapriori το κοινωνικό σύνολο; Κάποιοι λένε ότι αυτό συμβαίνει, επειδή έχουν υπερβολικά μεγάλο φόρτο εργασίας. Και απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι υπάρχουν δικαστικές υποθέσεις, που εκκρεμούν για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Και μπαίνει, στην περίπτωση αυτή, το ερώτημα: Και γιατί δεν διορίζονται όσοι χρειάζονται να διεκπεραιώνουν σε υποφερτές συνθήκες και εύλογο χρονικό διάστημα το έργο της απονομής της δικαιοσύνης;

Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι πρέπει να αμείβονται προνομιακά οι δικαστικοί λειτουργοί, προκειμένου να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Αλλά και ο ισχυρισμός αυτός είναι ακατανόητος. Γιατί και πάλι προβάλλει ένα άλλο ερώτημα: Θα μπορούσενα σταθεί μια κοινωνία, στην οποία όλοι οι άλλοι, εκτός των δικαστικών λειτουργών, δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους; Ή μήπως ισχύει το ακριβώς αντίθετο; Μήπως, δηλαδή, η προνομιακή μισθοδοσία των δικαστικών λειτουργών αποβλέπει ακριβώς στο να μην κάνουν σωστά τη δουλειά τους! Γιατί βέβαια την προνομιακή μισθοδοσία των δικαστικών λειτουργών την νομοθέτησαν οι αξιότιμοι εθνοπατέρες. Οι οποίοι, όπως φαίνεται, δεν το έκαμαν χωρίς υστεροβουλία. Αλλά με περισσή μάλιστα ιδιοτέλεια. Αφενός για λογαριασμό του σιναφιού τους, και αφετέρου ως θεράποντες του κατεστημένου. Και σε καμιά βέβαια περίπτωση του λαού, τον οποίο απλά χρησιμοποιούν. Γιατί, όπως φαίνεται, το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο αποβλέπει ακριβώς στο να χρησιμοποιεί την προνομιακή μισθοδοσία των δικαστικών λειτουργών ως δέλεαρ, προκειμένου να βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση έναντι των ανθρώπων του λαού, όταν βρίσκεται σε σύγκρουση μαζί τους. Γεγονός, που επιβεβαιώνεται σε κάθε βήμα της δημόσιας ζωής. Όπου το δίχτυ της νομιμότητας συλλαμβάνει τις μαριδούλες του λαού, ενώ οι καρχαρίες του κατεστημένου, παρότι εγκληματούν ασύδοτα, βρίσκονται στο απυρόβλητο. Και πρώτοι -πρώτοι ανάμεσα στους είναι οι ολετήρες της πατρίδας και του λαού μας πολιτικοί.

Και προσέξτε πώς-κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος-λειτουργεί η «μεγαλοφυής» αυτή πατέντα: Σύμφωνα με το Σύνταγμα κανείς δεν δικαιούται να έχει συντάξεις ή μισθούς ανώτερους των δικαστικών λειτουργών. Την συνταγματική όμως αυτή διάταξη την παραβιάζουν συστηματικά οι πολιτικοί. Οι οποίοι προσφέρουν σε διάφορους χρυσοκάνθαρους (ΔΕΚΟ, κλπ) αποδοχές ανώτερες εκείνων των δικαστικών λειτουργών. Οπότε οι δικαστικοί λειτουργοί εξανίστανται για την παραβίαση του Συντάγματος και απαιτούν αναπροσαρμογή των δικών τους μισθών και συντάξεων. Για να παίρνουν κάθε φορά τις ανάλογες αυξήσεις. Τις οποίες, απαιτούν στη συνέχεια και οι πολιτικοί. Ε, λοιπόν, σ’ αυτό ακριβώς το σημείο βρισκόμαστε τώρα. Οπότε εν ονόματι της «μεγαλοφυούς»-όπως προαναφέραμε- συνταγματικής πατέντας τους ζητούν να «δικαιωθούν» και να πάρουν τις καθυστερούμενες αυξήσειςκαι οι συνταξιούχοι εθνοπατέρες.Και ασφαλώς το «δίκιο» τους είναι, όχι μόνο συνταγματικό αλλά και απέραντα μεγάλο. Και θα προτείναμε στο σημείο αυτό, αν το κράτος δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο «δίκαιο» αίτημά τους, να επιβληθεί για χάρη τους ειδικός φόρος στους άνεργους, τους άστεγους και όλα τα θύματα, που δημιούργησε το πλιάτσικο και η έσχατη προδοσίας τους.

Αλλά υπάρχει και μια άλλη θλιβερή παράμετρος: Τώρα τελευταία με τις έρευνες που γίνονται σχετικά με το πλιάτσικο σε ορισμένους τομείς της δημόσιας ζωής αποδίδονται σε κάποιους αρμόδιους κακουργηματικές ευθύνες. Αλλά ως υπόλογοι για τα κακουργήματα αυτά κατηγορούνται μόνο οι κοινοί θνητοί και όχι οι αρχιτέκτονες της βιομηχανίας των κομπίνων πολιτικοί. Γιατί και στο σημείο αυτό φρόντισαν να κατοχυρώσουν συνταγματικά την εγκληματική τους δραστηριότητα. Διότι, με βάση το Σύνταγμα (άρθρο 86), τα δικά τους κακουργήματα παραγράφονται μετά την παρέλευση κάποιου χρονικού διαστήματος. Κατά το ποίο με διάφορες συνταγματικές και άλλες αλχημείες τρενάρουν τις υποθέσεις τους, ώστε να ξεπεράσουν το επικίνδυνο χρονικό όριο. Παρότι το κοινό περί δικαίου αίσθημα φωνάζει ότι κανένα κακούργημα δεν μπορεί ποτέ να παραγραφεί, εάν δεν αποκατασταθεί. Που σημαίνει ότι αυτοί που κατάκλεψαν και καταλήστεψαν την πατρίδα και το λαό οφείλουν να επιστρέψουν τα κλοπιμαία ακόμη και μέχρι τρίτης και τετάρτης γενεάς. Όπως και ο Ζακχαίος, ο οποίος επέστρεψε σε όσους αδίκησε τα προϊόντα της αδικίας (Λουκά: ΙΘ:8).

Γιατί διαφορετικά αποδεικνύεται πανηγυρικά ότι οι βαρύγδουποι κήνσορες της κοινωνίας δεν διαθέτουν καμιά απ’ τις αρχές και αξίες με τις οποίες εξαπατούν κάθε φορά την ευπιστία του λαού. Και πως η μοναδική αρχή και αξία, που τους χαρακτηρίζει είναι η άβυσσος της υποκρισίας. Σε όλη την αβυθομέτρητη και ουρανομήκη τηςδιάσταση.

Όπως συνέβαινε και με τους φαρισαίους της εποχής του Χριστού, οι οποίοι φόρτωναν το λαό με δυσβάστακτα νομικά και οικονομικά φορτία, που οι ίδιοι ούτε με το δαχτυλάκι τους δεν καταδέχονταν να αγγίξουν (Ματθαίου: ΚΓ, 4)…

Παπα Ηλίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο φιλόσοφος καθηγητής Νοάμ Τσόμσκι ο οποίος βρέθηκε στο στόχαστρο, επειδή στήριξε την ανακοίνωση που έγραψαν ακαδημαϊκοί που καλούσαν να σταματήσουν οι συγκρούσεις και να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις, μίλησε στο Αλ Τζαζίρα.

Ο Τσόμσκι ανέφερε: Αναμφίβολα ο Ερντογάν επιτίθεται στους Κούρδους και εφαρμόζει ατελείωτα καταπιεστικά μέτρα.
Εσείς πείτε τον όπως θέλετε…
Εγώ τον λέω δολοφόνο…
Φυσικά και είναι δολοφόνος…
Έχουμε μια κατεξοχήν καθεστωτική νοοτροπία… Σχηματίζονται ξανά οι τρομερές πολιτικές της δεκαετίας του 90.

Η Τουρκία κατηγορεί την ISIS για την επίθεση στο Σουλταναχμέτ, την ώρα που μέσω πολλών οδών την βοηθά, ενώ από την άλλη στηρίζει επίσης και το Μέτωπο Νούσρα που δεν διαφέρει τόσο από την ISIS.
Επίσης ο Ερντογάν είναι αυτός που κατσαδιάζει αυτούς που καταγγέλλουν τα εγκλήματα που κάνει κατά των Κούρδων, που αποτελούν και την βασική χερσαία δύναμη κατά της ISIS.
Χρειάζεται κι άλλο σχόλιο;

Ο Τσόμσκι αργότερα μαζί με άλλα 100 σχεδόν ονόματα έκαναν μια νέα έκκληση του τύπου ¨Σταματήστε να βοηθάτε την ISIS και να είστε συνεργοί της! Σταματήστε να συνθλίβετε και να δολοφονείτε τους Κούρδους!¨

Γάλλος δημοσιογράφος που πήγε στην Σιλόπη: Η Ευρώπη και το ΕΔΑΔ παραβλέπουν την σφαγή

Ο Γάλλος δημοσιογράφος Κουετίν Αλιγιαντί που ήρθε στην Σιλόπη για να δει την απαγόρευση κυκλοφορίας και τις συγκρούσεις, δήλωσε πως οι σφαγές δεν ανακοινώνονται επαρκώς. Ο Αλιγιαντί εξέφρασε την ανησυχία του για το μέλλον και είπε πως οι ευρωπαϊκές χώρες και το ΕΔΑΔ ανέχονται τις σφαγές που γίνονται στην περιοχή.

Ο Γάλλος δημοσιογράφος Αλή Κουεντίν που ήρθε για να παρακολουθήσει τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας στις κουρδικές πόλεις, βρέθηκε στην πόλη Σιλόπη του νομού Σιρνάκ όπου συνεχίζονται οι επιθέσεις για 37η μέρα. Ο Αλιγιαντί ανέφερε πως πέρασε επίσης από Σουρ και Τζίζρε και υπενθύμισε πως ο κόσμος εκεί βρίσκεται αντιμέτωπος με σφαγές.

O Αλιγιαντί ο οποίος ενημερώνει ευρισκόμενος στην περιοχή μαζί με τον φωτογράφο του, περιέγραψε πως οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας φέρνουν σε δύσκολη κατάσταση τον κόσμο.

Ο Αλιγιαντί ανέφερε πως η κατάσταση αυτή συμβαίνει σε μια χώρα μέλος του ΝΑΤΟ και ότι οι πολίτες σε αυτή την περιοχή της Ευρώπης εξαιτίας των επιθέσεων οι άνθρωποι εξαναγκάζονται να αφήνουν τα σπίτια τους. Ο Αλιγιαντί είπε πως η αντίσταση δεν τίθεται επαρκώς στην επικαιρότητα και ότι οι άνθρωποι δεν ενημερώνονται επαρκώς, για αυτό και ζήτησε να επιδειχτεί μεγαλύτερη ευαισθησία σε αυτά που συμβαίνουν στην περιοχή.

Είπε πως ¨Είναι ανάγκη όλοι να έρθουν εδώ να δούνε πως χάνουν οι πολίτες την ζωή τους. Eίναι ανάγκη να δούνε το πως εξαφανίζονται οι χώροι στους οποίους ζούνε. Αυτό πρέπει να περιγραφεί από μάρτυρες. Αυτό προσπαθώ να κάνω κι εγώ¨.



Πηγή "Τουρκικά Νέα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Είναι οι άνθρωποι ανόητε» χερ Σόιμπλε…

Στην φιλελεύθερη προσέγγιση της οικονομίας συχνά παρατηρούμε μια συσχέτιση του τρόπου λειτουργίας των κρατών με τον τρόπο λειτουργίας των εταιρειών. Η συσχέτιση αυτή αποτελεί μια απλούστευση που όχι μόνο απέχει πολύ από την πραγματικότητα, αλλά δείχνει και μια πολύ λάθος αντίληψη του κόσμου και του πως αυτός λειτουργεί.

Του Πάνου Μητρονίκα

Τα κράτη δεν είναι εταιρείες ούτε στον τρόπο λειτουργίας τους, ούτε στους κανόνες που διέπουν την λειτουργία αυτή, ούτε πολύ περισσότερο στους στόχους που πρέπει να έχουν.

Ο στόχος μιας εταιρείας είναι το κέρδος των μετόχων της και οι υπάλληλοι της δουλεύουν για αυτόν τον στόχο. Η ευημερία των υπαλλήλων της είναι δευτερεύουσα και είναι επιθυμητή μόνο στο μέτρο που αυτή οδηγεί στην επίτευξη μεγαλύτερων κερδών και δεν επηρεάζει αρνητικά τους ισολογισμούς της. Το μέτρο επιτυχίας μιας εταιρείας είναι ο ισολογισμός της και τα καλά νούμερα, όχι η ευημερία των ανθρώπων της.

Μια εταιρεία μπορεί να αυξομειώνει το προσωπικό της ανάλογα με τις ανάγκες και τους στόχους της. Μπορεί να αντικαταστήσει το προσωπικό της με πιο φθηνό χωρίς ηθικούς φραγμούς. Δεν έχει υποχρέωση να συντηρεί μη παραγωγικούς τομείς, ζημιογόνες επενδύσεις, και μη παραγωγικούς υπαλλήλους.

Μια εταιρεία λοιπόν μπορεί πολύ εύκολα να διαχειριστεί ελλείμματα, να περικόψει επενδύσεις και έξοδα, να διεισδύσει σε νέες αγορές ή να εγκαταλείψει ζημιογόνους τομείς.

Ένα κράτος δεν μπορεί.

Ο στόχος ενός κράτους είναι η ευημερία των πολιτών του, και όλες, μα όλες οι πολιτικές του οφείλουν να κινούνται πάνω σε αυτόν τον άξονα. Στόχος του δεν είναι να είναι πλεονασματικό ούτε ανταγωνιστικό εξοντώνοντας στην προσπάθεια του αυτή τους ίδιους τους πολίτες του. Ναι οφείλει να είναι «νοικοκυρεμένο» για να προσφέρει στους πολίτες του, αλλά μέχρι εκεί.

Ένα κράτος δεν μπορεί να απολύσει ή να αντικαταστήσει τους πολίτες του. Μπορεί μόνο να τους εκπαιδεύσει αλλά αυτό απαιτεί επένδυση σε χρόνο και πόρους. Ένα κράτος επίσης δεν μπορεί να πει ότι η μία ή η άλλη δομή μου είναι ελλειμματική και την καταργώ. Δεν μπορεί να πει ότι πουλάω το Καστελόριζο που μου είναι ελλειμματικό και αγοράζω τις Μπαχάμες ή κρατάω τα λεφτά. Έχει συγκεκριμένους πόρους και ανάγκες και οφείλει να κινηθεί βάση αυτών των περιορισμών.

Ένα κράτος δεν επιτρέπετε να πει ότι όποιος πολίτης δεν μπορεί να παράγει πια, τον αφήνω στην μοίρα του. Έχει υποχρέωση να στηρίζει τους πολίτες του κάθε στιγμή γιατί αυτοί είναι οι «μέτοχοι» του.

Ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ μας είπε πρόσφατα ότι φταίει η εφαρμογή. Είναι γεγονός ότι η Ελλάδα χρειάζεται τεράστιες αλλαγές αν θέλει να μεταμορφωθεί σε ένα κράτος που θα βοηθάει τους πολίτες του. Θέλει αλλαγές εκ βάθρων στους περισσότερους τομείς της δημόσιας διοίκησης, των θεσμών, και των δομών του κράτους. Η εφαρμογή αυτή όμως προϋποθέτει και κάτι που είναι εφαρμόσιμο.

O κ. Σόιμπλε δείχνει να πιστεύει ότι μία σχεδόν ολοκληρωτικά κατεστραμμένη χώρα σαν την Ελλάδα, μπορεί να συνεχίσει να βιώνει μία μεγάλη ύφεση σαν την σημερινή, με στόχο να ανακτήσει την ανταγωνιστικότητα της. Και το ισχυρίζεται αυτό ενώ γνωρίζει πως η ίδια η Γερμανία είναι αυτή που με την «άτυπη» εσωτερική της υποτίμηση και τις πολιτικές λιτότητας που υιοθέτησε από το 2000 μέχρι και σήμερα, οδήγησε στις τεράστιες αποκλείσεις ανταγωνιστικότητας που βιώνει σήμερα η Ευρώπη (η Γερμανία είναι ακόμα πολύ πιο ανταγωνιστική από την Ελλάδα μετά από 6 χρόνια δικού μας αποπληθωρισμού και παράλληλου Γερμανικού πληθωρισμού).

Αυτές οι Γερμανικές πολιτικές λιτότητας ευθύνονται επίσης και για τα μεγάλα πλεονάσματα που απολαμβάνει η ίδια εις βάρος όλης της υπόλοιπης Ευρώπης (γιατί σε ένα σύστημα μηδενικού αθροίσματος όπως η Ευρωζώνη, τα πλεονάσματα του ενός είναι τα ελλείμματα του άλλου). Πολιτικές που αν μη τι άλλο δείχνουν ότι στους στόχους της Γερμανικής ηγεσίας δεν είναι η ευημερία των Γερμανών πολιτών, όπως θα έπρεπε, αλλά οι πλεονασματικοί ισολογισμοί του Γερμανικού κράτους, ότι κόστος μπορεί να έχουν αυτοί στο εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας.

Η Ελλάδα (και όχι μόνο) τα τελευταία χρόνια καλείται να εφαρμόσει πολύ μεγάλες αλλαγές, σε πολύ λίγο χρόνο, χωρίς την απαιτούμενη ελευθερία κινήσεων και το κυριότερο, χωρίς η Γερμανία να κάνει τις απαραίτητες αλλαγές που οφείλει η ίδια να κάνει έτσι ώστε να επαναφέρει κάποιες ισορροπίες στην Ευρωζώνη.

Η εφαρμογή όλων αυτών που πρέπει να γίνουν αυτή τη στιγμή, και με τον τρόπο που προτείνει η Γερμανία, οδηγεί στην καταστροφή μας (και της Ευρωζώνης) και δεν υπάρχει καμιά κυβέρνηση ικανή να τα πραγματοποιήσει. Δεν μπορείς να έχεις και την πίτα σωστή και τον σκύλο χορτάτο όπως ίσως φαντασιώνεται ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ.

Δεν μπορείς να πάρεις έναν πολύ-τραυματία και να του κάνεις εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς. Πρέπει πρώτα να τον σταθεροποιήσεις, να πάρει λίγο τα πάνω του, και μετά να προχωρήσεις σε κάτι τόσο δύσκολο και κρίσιμο. Αλλιώς θα τον σκοτώσεις.

Αν ο κ. Τσίπρας είχε δύο δράμια μυαλό (που δυστυχώς δεν φαίνεται να έχει) θα έπρεπε να είχε γυρίσει στον κ. Σόιμπλε και να του πει ότι για την Ελλάδα και για την Ευρωζώνη, δεν είναι αυτή τη στιγμή η εφαρμογή αυτό που επείγει… είναι οι άνθρωποι, ανόητε!

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Της Κύρας Αδάμ

Η ελληνική κυβέρνηση -και κυρίως το ΥΠΕΞ- εισπράττουν τώρα τις δυσμενείς επιπτώσεις στα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας στο Αιγαίο από την πρόσφατη ευρω-τουρκική συμφωνία στο προσφυγικό, την οποία η Αθήνα προσυπέγραψε, χωρίς μεγάλη σκέψη, περισσή προχειρότητα, χωρίς ούτε μια αντίρρηση ή εναλλακτική πρόταση.

Και ενώ η Άγκυρα δεν εφαρμόζει ούτε κατ’ ελάχιστον τις υποχρεώσεις της στο προσφυγικό απέναντι στην ΕΕ, εν τούτοις αυξάνει καθημερινώς και συστηματικώς την επιθετικότητα της σε βάρος της ελληνικής κυριαρχίας, εκμεταλλευόμενη τις προνομίες σε βάρος της Ελλάδας που έχει εξασφαλίσει μέσω της ευρω-τουρκικής συμφωνίας για το προσφυγικό.

Το Υπουργείο Εξωτερικών, αλλά και το υπουργείο Άμυνας, επιχειρούν τώρα να εξισορροπήσουν την κατάσταση, με επικίνδυνες αλχημείες μέσω ΝΟΤΑΜS της ΥΠΑ, προκειμένου να συγκαλυφθούν λάθη, αβλεψίες και προχειρότητες του αμέσως προηγούμενου διαστήματος.

Έτσι, μετά την αποδοχή της ευρω-τουρκικής συμφωνίας στο τέλος του 2015, η ΥΠΑ άρχισε, σε συνεργασία με το ΥΠΕΞ κυρίως, να εκδίδει συνεχώς ΝΟΤΑΜs για θαλάσσια έρευνα και διάσωση στο Αιγαίο,(δηλαδή έρευνα και διάσωση ναυαγών προσφύγων), με την Τουρκία να απαντά σε κάθε ελληνική αγγελία με δική της, επιμένοντας ότι η περιοχή ανήκει στην Τουρκία, γεγονός που υπονομεύει τα εθνικά συμφέροντα.

Η ανταλλαγή NOTAMs μέσα στον Ιανουάριο έχει κορυφωθεί, με την Τουρκία να μην χάνει ευκαιρία να επαναφέρει διεθνώς και συστηματικώς το σύνολο πλέον των διεκδικήσεων και αμφισβητήσεων της σε βάρος της Ελλάδας, από τα όρια του FIR Αθηνών, την ελληνικότητα των νήσων του Αν. Αιγαίου, την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων, τα θαλάσσια σύνορα και τώρα, την περιοχή θαλάσσιας έρευνας και διάσωσης, επιμένοντας ότι με βάση τον κατοχυρωμένο στο Διεθνή Οργανισμό Ναυσιπλοΐας (ΙΜΟ) τουρκικό νόμου του 2001, της ανήκει το μισό Αιγαίο για θαλάσσια έρευνα και διάσωση.

Σε «κανονικές συνθήκες» η μονίμως προκλητική συμπεριφορά της Άγκυρας θα ήταν αντικείμενο επίσημων ανακοινώσεων του υπουργείου Εξωτερικών,(αφού οι τουρκικές προκλήσεις θίγουν κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας).Στις παρούσες συνθήκες όμως, η Αθήνα δείχνει να μην θέλει «να σηκώσει το γάντι» και για την ώρα περιορίζεται σε έκδοση ΝΟΤΑΜs τις οποίες η Τουρκία αυτομάτως χαρακτηρίζει άκυρες και αντιστρόφως.

Η ευρω-τουρκική συμφωνία προβλέπει εκτός των άλλων, η Τουρκία να προβαίνει σε εντατικές περιπολίες στα χωρικά ύδατα της (coast guard patrol) για να αναχαιτίζει τους λαθρέμπορους και να αυξήσει τις επιχειρήσεις θαλάσσιας έρευνας και διάσωσης (SAR) στη Διεθνή Θάλασσα του Αιγαίου για τη διάσωση των ναυαγών. Με την πονηρή αυτή διατύπωση Γιούνκερ- Ερντογάν, η ΕΕ παραβιάζει τη Σύμβαση του Αμβούργου 1979 του Διεθνούς Οργανισμού Ναυσιπλοΐας (ΙΜΟ), διότι στερεί από την Ελλάδα αρμοδιότητες για SAR στη Διεθνή Θάλασσα του Αιγαίου μέσα στο FIR Αθηνών, που απορρέουν από τη Σύμβαση του Αμβούργου.

Επιπροσθέτως, η Συμφωνία προβλέπει, η Ελλάδα να εκτελεί περιπολίες (coast guard patrol) στα χωρικά ύδατα της (6νμ) προκειμένου να φυλάσσει τα θαλάσσια σύνορα της, που έχουν μετατραπεί και σε εξωτερικά σύνορα της ΕΕ.

Με τη διατύπωση αυτή της Συμφωνίας, η οποία προφανέστατα έγινε δια χειρός Νταβούτογλου – αφού η Αθήνα ούτε ρωτήθηκε, ούτε πήρε μέρος στις συνομιλίες αυτές, απλώς συνυπέγραψε αδιαμαρτύρητα στο τέλος- η ελληνική πλευρά προφανώς δεν αντιλήφθηκε ότι τα ελληνικά χωρικά ύδατα, ως θαλάσσια ελληνικά και ευρωπαϊκά εξωτερικά σύνορα αφορούν στο σύνολο των χωρικών υδάτων των νήσων του Αιγαίου. Αντιθέτως, η Αθήνα εστίασε την προσοχή της και εγκλωβίστηκε αποκλειστικά στη μέση γραμμή ανάμεσα στις ανατολικές ακτές των νήσων και τις δυτικές ακτές της Τουρκίας

Tο μπέρδεμα που έχει διαμορφωθεί φαίνεται ανάγλυφα στον χάρτη

Στον χάρτη απεικονίζονται με μπλε χρώμα τα χωρικά ύδατα των 6νμ, ενώ φαίνεται καθαρά ότι δεν υπάρχουν συνεχόμενα θαλάσσια ελληνοτουρκικά σύνορα. Τα μόνα που υπάρχουν, σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας είναι η μέση γραμμή μεταξύ των ανατολικών ακτών των νήσων και των δυτικών της Τουρκίας, όπου η απόσταση μεταξύ τους είναι μικρότερη αθροιστικώς των 12νμ, (δηλαδή μικρότερη από το εύρος των 6νμ των χωρικών υδάτων των δύο χωρών. Στον χάρτη με την μπλε γραμμή φαίνεται η μέση γραμμή, δηλαδή τα θαλάσσια ελληνοτουρκικά σύνορα. Πλην όμως ακόμα και αυτά δεν έχουν συμφωνηθεί, διότι οι δύο χώρες δεν συμφωνούν στον καθορισμό των γραμμών βάσης από τις οποίες μετρώνται τα χωρικά ύδατα, η ΑΟΖ-υφαλοκρηπίδα, η ζώνη αλιείας κλπ. Με τις διακεκομμένες γραμμές μεταξύ Μεγίστης –Ρόδου, Σάμου- Χίου, Χίου- Ψαρών-Λέσβου, Λέσβου- Αη Στράτη-Λήμνου-Σαμοθράκης, θαλάσσια ελληνοτουρκικά σύνορα δεν υπάρχουν γιατί επίσης δεν έχουν συμφωνηθεί μεταξύ των δύο χωρών. Έτσι με βάση την Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, τα εξωτερικά θαλάσσια σύνορα της ΕΕ, δηλαδή της Ελλάδας, αφορούν στο σύνολο των χωρικών υδάτων των 6νμ των νήσων που πρέπει να φυλάσσει η Ελλάδα και εντός οποίων η χώρα έχει τις μόνες αρμοδιότητες λόγω κυριαρχίας της.

Έτσι, πχ στην περίπτωση που μια βάρκα με πρόσφυγες φύγει από τις τουρκικές ακτές μεταξύ Λέσβου-Λήμνου, (όπου δεν υπάρχουν χαραγμένα θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία),και παρασυρθεί πχ προς τον Αη Στράτη (όπως φαίνεται, στον χάρτη με κόκκινη διακεκομμένη γραμμή) και βουλιάξει έξω από τα 6νμ των χωρικών υδάτων του νησιού, η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας επιτρέπει στην Άγκυρα να ενεργοποιήσει αυτόνομα τα δικά της σωστικά μέσα, για να σώσει τους ναυαγούς,(με συνεχόμενη κόκκινη γραμμή στον χάρτη), εμποδίζοντας ή και στερώντας από την Ελλάδα τις διεθνείς αρμοδιότητες της για θαλάσσια SAR στη διεθνή θάλασσα του Αιγαίου στο FIR Αθηνών.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για βάρκα με πρόσφυγες μεταξύ Χίου-Λέσβου προς την Σκύρο(κόκκινη διακεκομμένη γραμμή).

Η βιομηχανία των ΝΟΤΑΜs

Είναι απορίας άξιον γιατί η ελληνική κυβέρνηση – και με προηγούμενη απόφαση των πολιτικών αρχηγών, (που μπήκαν στη σύσκεψη και μολονότι δεν υπάρχουν συμφωνημένα θαλάσσια ελληνικά σύνορα… βγήκαν με χαραγμένα ελληνικά –ευρωπαϊκά σύνορα στα 6νμ)- αφού δέχθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη τα ευρωπαϊκά εξωτερικά σύνορα, δεν επέμεινε να κατοχυρώσει στην ευρω-τουρκική συμφωνία, τις διεθνείς αρμοδιότητες -και στη θάλασσα- της Ελλάδας εντός του FIR Αθηνών, ώστε να μην επιτρέπεται στην Τουρκία να εγείρει καθημερινώς το σύνολο των διεκδικήσεων της σε βάρος της Ελλάδας.

Εκ των υστέρων, η Αθήνα επιχειρεί να «εξισορροπήσει» την κατάσταση με συνεχή έκδοση ΝΟΤΑΜs της ΥΠΑ, που προκαλούν άμεση αντίδραση της Τουρκίας με δικές της αγγελίες, συντηρώντας ένα απίστευτο κομφούζιο.

Ξαφνικά ένα μήνα μετά την αποδοχή της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας για το προσφυγικό, η ΥΠΑ, σε συνεργασία με το ΥΠΕΞ και το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, άρχισε να παράγει βιομηχανία έκδοσης ΝΟΤΑΜs για έρευνα και διάσωση στο Αιγαίο.

Από τις πλείστες, δύο μόνον αποτυπώνονται στον χάρτη (περιοχές με μπλε χρώμα), νότια της Ρόδου και της Σάμου, οι οποίες δημιουργούν πρόσθετα προβλήματα και ερωτηματικά αντί να ξεκαθαρίζουν(όσο γίνεται ) την κατάσταση.

Έτσι:

- Μολονότι και οι δύο αγγελίες καλύπτουν αποκλειστικά και μόνον ελληνική κυριαρχία, πάρα ταύτα η ΥΠΑ δεν το δηλώνει στη ΝΟΤΑΜ της, με αποτέλεσμα η Τουρκία, με απαντητική ΝΟΤΑΜ, να δηλώνει ότι οι περιοχές αυτές ανήκουν στην τουρκική περιοχή έρευνας και διάσωσης. Χρειάζεται κατά κανόνα δεύτερη -απαντητική ελληνική ΝΟΤΑΜ για να αναγκαστεί η ΥΠΑ να καταγράψει ότι πρόκειται για αμιγώς ελληνική κυριαρχία..

- Μολονότι οι ΝΟΤΑΜs της ΥΠΑ αφορούν σε θαλάσσια έρευνα και διάσωση, εν τούτοις η ΥΠΑ αναφέρεται στο FIR Αθηνών, μετατρέποντας εν πρώτοις τη θαλάσσια. .σε εναέρια διάσωση. Έτσι η Άγκυρα απαντά ότι δεν αποδέχεται τον ορισμό της περιοχής έρευνας και διάσωσης με αναφορά στο FIR Αθηνών και προβάλει, (χωρίς να τον κατονομάζει) τον δικό της νόμο για θαλάσσια έρευνα και διάσωση, που έχει συμπεριλάβει ο ΙΜΟ και ο οποίος εκτείνεται μέχρι τη μέση του Αιγαίου.

- Όμως και στις απαντητικές αγγελίες της η ΥΠΑ αποφεύγει να δηλώσει κατηγορηματικώς ότι βρίσκεται σε ισχύ ο σχετικός ελληνικός νόμος για την θαλάσσια περιοχή, την οποία έχει συμπεριλάβει ο ΙΜΟ στο global SAR και μάλιστα προγενέστερος του τουρκικού.

Πρόκειται για τον ελληνικό νόμο1844/89 που ορίζει την περιοχή ευθύνης του Ενιαίου Κέντρου Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης: « Η περιοχή ευθύνης του Ενιαίου Κέντρου Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης για ναυτική και αεροπορική διάσωση καθορίζεται και ταυτίζεται με το FIR Αθηνών».

Επιπροσθέτως υπάρχει η Υπουργική Απόφαση του ΥΕΘΑ και του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας,30.08.1993, (που έχει περιληφθεί και στο global SAR του ΙΜΟ),που καθορίζει τον κανονισμό λειτουργίας του ΕΚΣΕΔ, και επαναλαμβάνει ότι η περιοχή ευθύνης του για ναυτική και αεροπορική έρευνα ταυτίζεται με την περιοχή του FIR Αθηνών, σύμφωνα με τον νόμο1844/89.

Η επικίνδυνη εικόνα που παρουσιάζει σήμερα το Αιγαίο είναι μια περιοχή αλληλοκάλυψης αρμοδιοτήτων για θαλάσσια έρευνα και διάσωση, με την Τουρκία ενθαρρυμένη από την πρόσφατη συμφωνία της με την ΕΕ για το προσφυγικό, καθώς η Αθήνα δεν ενδιαφέρθηκε να κατοχυρώσει τουλάχιστον τις διεθνείς αρμοδιότητες της για θαλάσσια έρευνα και διάσωση στη συμφωνία αυτή.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



US Vice President Joe Biden called for achange of attitude by Turkish President Recep Tayyip Erdogan toward critics of Turkey’s increasingly destructive military campaign against Kurdish rebels and cities in southeast Turkey.
Speaking in Istanbul on Jan. 22, Biden said, “If you don’t have an ability to express your opinion, to criticize a policy, to offer competing ideas without fear of intimidation or retribution, the country is robbed of opportunity and the country is being robbed of possibilities.” He added, “When Internet freedom is curtailed and social media sites like YouTube or Twitter are shut down and more than 1,000 academics are accused of treason simply by signing a petition, that’s not the kind of example that needs to be set in the region.” Biden said that Turkey’s commitment to free expression and democracy matter “not only to Turks but to America.”
Cengiz Candar writes of a “witch hunt” conducted by the Turkish government against academics and intellectuals who signed a petition protesting the Turkish military campaign against Kurdish towns in southeast Turkey. Erdogan slammed the signatories as “so-called intellectuals” committing “treachery” by engaging in propaganda on behalf of the Kurdistan Workers Party (PKK), which Turkey considers a terrorist group.
Biden told Turkish lawmakers that the United States backed Turkey’s campaign against the PKK, but that its heavy use of force in southeastern villages is unsustainable. 
Mahmut Bozarslan reports this week on the effect of the Turkish military campaign in Silopi, a predominantly Kurdish town of 121,000 on the Iraqi border. Silopi has been the scene of some of the worst fighting between the Turkish military and the Patriotic Revolutionary Youth Movement (YDG-H), the PKK’s radical armed youth wing, which many residents also blame for the carnage.
“A flurry of military activity was the first thing that greeted the eye in town, with dozens of armored vehicles roaming the streets. The Habur crossing road, which cuts through the city, had become a demarcation line. The neighborhoods on its right side were easily recognizable as the theater of the clashes. One could barely walk through the area, let alone drive. The streets were dotted with craters — the result of explosions employed as a combat tactic by both sides. The security forces blew up barricades to advance, while the militants detonated trenches full of explosives to keep them away. The buildings along the streets were riddled with bullets, now the hallmark of neighborhoods where the clashes take place,” Bozarslan writes.
Biden met Jan. 23 with Erdogan and Prime Minister Ahmet Davutoglu. On the agenda was what more Turkey can be doing to battle the Islamic State (IS). Biden has been a kind of truth teller on these matters, providing candor not always possible by US diplomats who have engaged in agonizing diplomacy for what would seem to be the most basic coordination, such as allowing the United States to use Incirlik Air Base to bomb IS. Biden bucked diplomatic niceties on Oct. 3, 2014, when he let slip that the “biggest problem is our allies" in cracking down on foreign fighters in Syria, and that Turkey, Saudi Arabia and the United Arab Emirates “were so determined to take down [Syrian President Bashar al-] Assad and essentially have a proxy Sunni-[Shiite] war. … They poured hundreds of millions of dollars and thousands of tons of weapons into anyone who would fight against Assad — except that the people who were being supplied were [Jabhat] al-Nusra and al-Qaeda and the extremist elements of jihadis coming from other parts of the world."
Fehim Tastekin explains the reasons for the many, well-justified questions in Turkey and elsewhere about their commitment to fighting IS. While there is no question that Turkey has been a target and victim of IS terrorism, Ankara can hardly be considered a leader in taking the fight to the jihadi group. What Turkey has done to combat IS has often followed months if not years of US pressure, or has occurred in the aftermath of IS-linked terrorist attacks, such as the deadly suicide bombing on Jan. 12 in Istanbul. Turkey has dealt with IS and the al-Qaeda-linked Jabhat al-Nusra with a kind of strategic relativism in the broader context of its more pressing priorities in Syria, which are degrading the Democratic Union Party (PYD) and its armed wing, the People’s Protection Units (YPG), and toppling Assad. 
“For years, Turkey has been criticized for its porous borders that allow fighters and weapons to pass unhindered. When it is pointed out that jihadis control border terrain and Turkey is becoming another Pakistan, Turkish officials merely respond that such allegations are exaggerated. When Jabhat al-Nusra and then IS became well-established and prominent, Turkey’s argument was, ‘Assad has sponsored these organizations. Their source is the regime. If the regime goes, then this question will go away too.’ But when the United States added Jabhat al-Nusra to its terrorist list in 2012, Turkey covertly continued to support that group,” Tastekin writes.
Tastekin adds that “despite constant warnings from the United States, Turkey did not try to block the transfer of IS oil through its border until March 2014. Although some measures were taken to cut the pipelines across the Assi River at Hatay, oil trade continued via traditional smuggling routes,” Tastekin's article asks why the Turkish security services were able to move so quickly to round up IS cells after Jan. 12. “This naturally justified the question, if Turkey had the security intelligence to detain so many people in one night, why didn’t it take action before the bombing? Then came reports that the national intelligence service MIT had warned security agencies on Dec. 17 and Jan. 4 that tourist sites and foreigners could be targeted. The only court action against IS operations in Turkey followed the complaints of families of the young people who had joined the organization. Of 67 suspects listed in the charge sheet submitted to the court, 23 were named by their own families; 29 were released. This and similar cases give the impression that legal action against IS is not taken very seriously. Government officials say such allegations are baseless. According to them, in the first 11 months of 2015, 1,200 people were detained on suspicion of links to IS and at least 350 were arrested.”



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου