Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Νοε 2016


Ο Ομπάμα έδωσε ρέστα στην Αθήνα. Υπό άλλες συνθήκες η επίσκεψη θα εξελισσόταν σε θρίαμβο. Τώρα είναι αμφίβολο αν θα βρει ευήκοα ώτα στο Βερολίνο, όπου έχουν άλλους μπελάδες

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Εντάξει, ο Αλέξης Τσίπρας στραβοκαθόταν και έδειχνε αμήχανος στην πολυθρόνα του. Εντάξει, μίλησε στον ενικό στον υψηλό προσκεκλημένο του. Αλλά αυτό είναι το κουτσομπολιό και όχι η ουσία της συνάντησης. Η οποία, σε άλλες συνθήκες, θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα μικρό θρίαμβο για τη χώρα.

Δεν είναι μικρό πράγμα να υιοθετεί ο πρόεδρος των ΗΠΑ σχεδόν όλες τις θέσεις της Ελλάδας. Να λέει με έμφαση ότι μόνο με τη λιτότητα δεν λύνεται το οικονομικό πρόβλημα μιας χώρας ή μιας ζώνης, όπως η Ευρώπη.

Δεν είναι μικρό πράγμα να προωθεί το βασικό αίτημα για ουσιαστική ελάφρυνση του χρέους. «Είναι η κατάλληλη στιγμή» είπε. Δυστυχώς για μας, τα είπε σε ακατάλληλη στιγμή. Αν βρισκόταν στη μέση της θητείας του ή, έστω, αν διάδοχός του δεν είχε εκλεγεί ο Τραμπ, θα είχαν άλλη βαρύτητα. Δυστυχώς για μας, η επίσκεψη Ομπάμα άργησε να γίνει. Και, δυστυχέστατα, ο Ομπάμα είναι πλέον ένας «ηττημένος» πρόεδρος και αυτό το γνωρίζουν στο Βερολίνο.

Ο Ομπάμα ασφαλώς θα μεταφέρει στην Μέρκελ το ελληνικό αίτημα, άλλωστε εκείνη το ξέρει ήδη. Θα πει και τον καλό του λόγο. Αλλά μέχρι εκεί. Προτεραιότητά του δεν θα είναι, φυσικά, το ελληνικό πρόβλημα. Φάνηκε και από όσα είπε στην Αθήνα. Προτεραιότητά του είναι η εκλογή Τραμπ να μη «σβήσει» τη δική του θητεία. Επειδή έχει αίσθηση της Ιστορίας, το πιθανότερο είναι να θελήσει να διασφαλίσει, μέσω της Ευρώπης, ότι ο τυφώνας Τραμπ δεν θα τα σαρώσει όλα. Κι επειδή αντίβαρο σ’ αυτό δεν μπορεί παρά να είναι η Ευρώπη και πρωτίστως η Μέρκελ, είναι αμφίβολο αν ο Ομπάμα θα θελήσει να φέρει σε δύσκολη θέση την ισχυρότερη αρχηγό της Ευρώπης για χάρη της Ελλάδας.

Επομένως, τα πράγματα για μας είναι ξεκάθαρα. Η απόφαση για το βασικό μας αίτημα θα ληφθεί στο Βερολίνο. Και, σε αυτή τη φάση, δεν θα είναι λύση δραστική. Στην κυβέρνηση το ξέρουν και ήδη έχουν φροντίσει να χαμηλώσουν τον πήχη των προσδοκιών. Οι Γερμανοί έχουν εκλογές το 2017 και πριν από αυτές δεν είναι σε θέση να πάρουν άλλη απόφαση για την Ελλάδα. Το ξέρει και ο Ομπάμα, ο οποίος φρόντισε να πει ότι και οι χώρες της Βόρειας Ευρώπης, που επιβάλλουν τη λιτότητα, έχουν κοινή γνώμη και ετοιμάζονται για εκλογικές αναμετρήσεις.

Εν κατακλείδι, η επίσκεψη Ομπάμα θα έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Επικοινωνιακά ήταν ένας μικρός θρίαμβος για την κυβέρνηση Τσίπρα, που ψάχνει με το κιάλι να βρει τέτοιες ευκαιρίες. Η συγκυρία, όμως, δεν ευνοεί την αξιοποίηση της επίσκεψης και για την ουσιαστική προώθηση των αιτημάτων της χώρας. Ο Ομπάμα φεύγει μέσα σε εντυπωσιακές εικόνες και αφήνει τα πολλά καλά λόγια του. Τα προβλήματα της χώρας, όμως, είναι εδώ. Και για να λυθούν θα χρειαστούν πολλές πράξεις των δικών μας κυβερνητών και απόφαση των Γερμανών. Θα χρειαστεί εντέλει χρόνος και υπομονή, που εκείνοι διαθέτουν. Εμείς;

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τους κομματικούς τσακωμούς για το αν ο Αλέξης Τσίπρας κατέστρεψε (ακόμα περισσότερο) ή όχι αυτή την χώρα κι ας συμφωνήσουμε σε κάτι: ο άνθρωπος συμπεριφέρθηκε (ξανά) ανάγωγα.

«Οι ψηφοφόροι δεν παίρνουν αποφάσεις, αλλά αποφασίζουν για αυτούς που θα πάρουν αποφάσεις» είχε πει κάποτε ο βραβευμένος με Πούλιτζερ δημοσιογράφος George Will.

Με αυτή τη λογική -και σωστή είναι- η Ελλάδα τον Ιανουάριο του 2015 αποφάσισε ότι αποφάσεις για εμάς θα λαμβάνει ο Αλέξης Τσίπρας και το επιτελείο του – αποφάσεις για το καλό της χώρας και των πολιτών του.
Εδώ και περίπου δύο χρόνια η μεγάλη συζήτηση στα ΜΜΕ, στα καφενεία και τα social media είναι κατά πόσο ο Alexis έχει λάβει σωστές αποφάσεις.
Για τις κωλοτούμπες, τις ξεπέτες και για τα ψέματα.
Για την «χαμένη» τιμή της αριστεράς και για τον μπερντέ της εξουσίας.

Αυτό το κείμενο δεν θα ασχοληθεί με τίποτα από τα παραπάνω: έχω τη γνώμη μου, έχετε την δικιά σας, τέλος, τα λέμε στις επόμενες εκλογές. Δεν θα ασχοληθώ με τον καλό ή κακό πολιτικό, αλλά με τον ευγενικό ή ανάγωγο πολιτικό Alexis. Δηλαδή πάνω-κάτω με τον άνθρωπο, καθώς αυτό που είσαι στην προσωπική σου ζωή είσαι και στη δουλειά σου. Μερικές φορές πιο bitch γιατί το επιβάλουν οι στιγμές, αλλά -γνώμη μου- αν είσαι ευγενικός στο σπίτι σου τότε είσαι παντού.

Η χθεσινή συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον Μπαράκ Ομπάμα εμένα μου έβγαλε ένα πράγμα για τον Έλληνα πρωθυπουργό: την έλλειψη αγωγής του ανδρός. Σε βαθμό βλακείας όμως.
Είναι δυνατόν να έχεις επίσημη συνάντηση με έναν αρχηγό άλλου κράτους, να σε βλέπει ο μισός πλανήτης και εσύ να κοιτάς το ρολόι σου και να προσπαθείς να κρύψεις τα χασμουρητά σου;
Εδώ σε μια τυπική επαγγελματική συνάντηση πας, μπορεί να σκυλοβαριέσαι αφόρητα, αλλά το ρολόι δεν το κοιτάς. Απλά παρακαλάς από μέσα σου να περάσει η ώρα.

via GIPHY

Δηλαδή τόσο βαρετή ήταν αυτή η συνάντηση με τον πιο ισχυρό και χαρισματικό πολιτικό του καιρού μας; Αν ναι, να κάνουμε τον σταυρό μας που δεν έβαλε κανέναν φίλο του να τον πάρει στο κινητό να του πει ότι κάτι έκτακτο έτυχε στο σπίτι, όπως κάνουν διάφοροι σε ραντεβού που δεν πάνε καθόλου καλά.

Πάνω – κάτω 40 λεπτά κράτησε η συνάντηση. Κάτσε σαν άνθρωπος, κάνε υπομονή και θα πας να δεις το τελευταίο επεισόδιο του Walking Dead που είχε γράψει από το προηγούμενο βράδυ βρε Alexis μετά. Αμ, αυτό το «κάτσε σαν άνθρωπος», πόσο δύσκολο αποδείχθηκε τελικά; Ο Ομπάμα στητός στη θέση του, λαμπάδα, και ο Alexis σαν τον 7χρονο ανιψιό μου σε οικογενειακά τραπέζια όταν βαριέται.

Όσο για τον ενικό; Τι πράγμα ήταν και αυτό; Διάβασα κι εγώ στα social media ότι στη μετάφραση στα Αγγλικά δεν υπάρχει ενικός και πληθυντικός. Αλλά, δεν ξέρω, ντράπηκα σαν Έλληνας όταν άκουσα τον πρωθυπουργό μου να λέει στον Πρόεδρο των ΗΠΑ (και ουχί στον κολλητό του από τις μαθητικές καταλήψεις) «θα ήθελα να σε καλωσορίσω στη γενέτειρα της δημοκρατίας». Πάλι καλά που δεν είπε και του πολιτισμού, γιατί ήταν ξεκάθαρο ότι δεν υπήρχε πολύς πολιτισμός εκείνη την ώρα. Μόνο η φάση «άντε να τα πούμε, να τελειώνουμε γιατί έχουμε και άλλες δουλίτσες».



Βέβαια έπρεπε (;) να το περιμέναμε, από όταν ο Αλέξης Τσίπρας είχε βγει στο CNN αποκαλώντας την Καγκελάριο της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ «μαντάμ Μέρκελ». Ναι, για την αρχηγό κράτους μιλάμε. Όχι για μια «μανδάμ» που λένε και οι ταξιτζήδες. Πάλι καλά που δεν είχε πει «η κοπελιά, πως την λένε, δεν συγκρατώ και εύκολα ονόματα» για να το τερματίσει.



Αν ο συγγραφέας και καθηγητής Leo Buscaglia είχε δίκιο όταν κάποτε είπε ότι «η ευγένεια είναι προσόν των ισχυρών», ο Τσίπρας έδειξε αδύναμος για τον ύψιστο ρόλο που του ανέθεσε ο Ελληνικός λαός. Κρίμα. Για μια ακόμα φορά.

Πηγή Andro.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στις 15 Μαρτίου 2015 στο γερμανικό κρατικό κανάλι ARD και ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στη Γερμανία, φωτίζει την αρχιτεκτονική του πειράματος με δηλώσεις που δεν έχουμε ξανακούσει.

Το ντοκιμαντέρ των Harald Schumann και Árpád Bondy εξετάζει τον ρόλο της Τρόικας, το πείραμα της Ευρώπης και της Τρόικας στην Ελλάδα και τον λόγο που οι δανειστές δεν άφησαν τη χώρα να πτωχεύσει το 2010.

Όλα άρχισαν εκείνη τη χρονιά, όταν η υπερχρεωμένη Ελλάδα συμφώνησε να πάρει τα χρήματα της Ευρώπης με αντάλλαγμα να υποταχθεί σε ένα θεσμό που δεν είχε προβλεφθεί ποτέ, σε καμία ευρωπαϊκή ένωση και σε κανένα σύνταγμα: της Τρόικας.
Έτσι μια ομάδα υπαλλήλων απέκτησε εξουσία να αλλάξει και να αναδιοργανώσει μια χώρα σύμφωνα με τη θέληση των δανειστών, ενώ καμιά Βουλή δεν μπορούσε να τους ελέγξει.

«Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε μια χώρα είναι να πέσει στα χέρια διεθνών γραφειοκρατών» λέει ο Pablo Negueira Batista, που είναι εκτελεστικός διευθυντής του ΔΝΤ και γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα.

Πολύ ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ του ARD και του Arte προβλήθηκε σε Γερμανία και Γαλλία τον Μάρτιο του 2015.

Στην Ελλάδα κανένα κανάλι δεν μπήκε στον κόπο να το προβάλλει...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι κυβερνητικές δυνάμεις του Ιράκ έχουν αρχίσει να συναντούν εμπόδια στην προέλασή τους προς τη Μοσούλη γράφει η εφημερίδα «Independent». Το Ισλαμικό Κράτος στέλνει κύματα βομβιστών αυτοκτονίας - είτε ως άτομα που ανατινάζονται είτε με αυτοκίνητα παγιδευμένα με εκρηκτικά -, ελεύθερους σκοπευτές και ομάδες με ολμοβόλα για να αναζωπυρώσουν τις μάχες σε περίπου 12 γειτονιές τις οποίες ο ιρακινός στρατός είχε δηλώσει ότι είχε καταλάβει.

«Αρχικά ήμουν αισιόδοξος ότι θα μπορούσαμε να ανακαταλάβουμε τη Μοσούλη μέσα σε δύο ή τρεις εβδομάδες αλλά τώρα πιστεύω ότι θα χρειαστούν μήνες» είπε ο Χάσρο Γκόραν, ανώτατος κούρδος ηγέτης, στη βρετανική εφημερίδα. Πρόσθεσε ότι άλλαξε άποψη για το πόσο θα διαρκέσουν οι μάχες όταν είδε τη σφοδρότητα με την οποία πολεμούν οι τζιχαντιστές στις περιφερειακές γειτονιές της Μοσούλης. «Αν το Ισλαμικό Κράτος συνεχίσει να πολεμάει έτσι, μεγάλο μέρος της Μοσούλης θα καταστραφεί. Ελπίζω να μη γίνει σαν το Χαλέπι».

Τυχόν παρατεταμένη πολιορκία της Μοσούλης με πολλούς αμάχους θύματα και η πιθανότητα επέμβασης του τουρκικού στρατού θα αποτελέσουν πιθανότατα την πρώτη διεθνή κρίση που θα κληθεί να χειριστεί η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ. Η αργή προέλαση των ιρακινών δυνάμεων σημαίνει ότι οι μάχες θα συνεχίζονται όταν ο Τραμπ αναλάβει τα καθήκοντά του στις 20 Ιανουαρίου.



Οι συγκυρίες που μπορεί να ευνοήσουν την Τουρκία

Η στρατιωτική επέμβαση που απειλεί ότι θα πραγματοποιήσει η Τουρκία θα γίνει πιο πιθανή αν οι καλύτερες μονάδες του ιρακινού στρατού υποστούν βαριές απώλειες και αναζητήσουν ενισχύσεις από τις σιιτικές παραστρατιωτικές δυνάμεις Χασντ αλ Σαάμπι (Λαϊκή Κινητοποίηση) και τους κούρδους Πεσμέργκα.

Οπως προβλέπει συμφωνία που διαπραγματεύτηκαν οι Αμερικανοί, οι σιίτες παραστρατιωτικοί και οι Πεσμέργκα δεν πολεμούν στη Μοσούλη για να αποφευχθούν θρησκευτικές και εθνοτικές εντάσεις ανάμεσα σε αυτούς και στον αραβοσουνιτικό πληθυσμό της πόλης. Η Τουρκία έχει στείλει τανκς στα τουρκοϊρακινά σύνορα και απειλεί ότι θα εισβάλει αν οι Χασντ και οι Πεσμέργκα πολεμήσουν στη Μοσούλη.

Το πρόβλημα των ιρακινών δυνάμεων είναι ότι βασίζονται πάρα πολύ στους αμερικανικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς εναντίον μαχητών του Ισλαμικού Κράτους. Στη μάχη του Ραμάντι, το 70% της πόλης καταστράφηκε αλλά σχεδόν όλοι οι 350.000 κάτοικοί της είχαν αποχωρήσει. Το ίδιο συνέβη στις πόλεις Μπαρτέλα και Καρακός που απέχουν γύρω στα 20 χλμ. από τη Μοσούλη και είχαν αδειάσει από τους χριστιανούς κατοίκους τους, γεγονός το οποίο διευκόλυνε τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς κτιρίων στα οποία είχαν καταφύγει μαχητές του Ισλαμικού Κράτους. Η ίδια τακτική όμως δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη Μοσούλη διότι οι κάτοικοί της παραμένουν εκεί και η πόλη είναι πολύ μεγάλη.

Η επίθεση των ιρακινών δυνάμεων που άρχισε τις 17 Οκτωβρίου πήγαινε καλά ώσπου έφθασε στα περίχωρα της Μοσούλης πριν από δύο εβδομάδες. Εκτοτε οι μάχες γέρνουν πότε από τη μια και πότε από την άλλη πλευρά, και διάφορες γειτονιές έχουν αλλάξει χέρια τρεις ή τέσσερις φορές.

Υπήρξαν ορισμένα δείγματα σύγχυσης του Ισλαμικού Κράτους στην αρχή της πολιορκίας. Οταν οι ιρακινές δυνάμεις πρωτοεπιτέθηκαν στη Μοσούλη υπήρξαν αναφορές για χαμηλό ηθικό των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους αλλά η ηγεσία τους επανέκτησε αδυσώπητα τον έλεγχο.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, το Ισλαμικό Κράτος εκτέλεσε 70 αμάχους στη Μοσούλη την περασμένη εβδομάδα, κατηγορώντας τους ότι συνεργάστηκαν με τις ιρακινές δυνάμεις. Πολλούς από αυτούς τους πυροβόλησε και στη συνέχεια κρέμασε το πτώμα τους από τους στύλους του ηλεκτρικού. Αλλοι 20 άμαχοι εκτελέστηκαν κατηγορούμενοι ότι χρησιμοποίησαν τα κινητά τους τηλέφωνα για να δώσουν πληροφορίες στον ιρακινό στρατό και τα πτώματά τους κρεμάστηκαν στους φωτεινούς σηματοδότες των δρόμων.



«Το ένα τρίτο του πληθυσμού υποστηρίζει τους τζιχαντιστές»

Είναι ασαφές πόσο υποστήριξη έχει το Ισλαμικό Κράτος στη Μοσούλη. Τα 54.000 άτομα που εγκατέλειψαν την πόλη και ζήτησαν καταφύγιο από τους Πεσμέργκα ή τον ιρακινό στρατό εκφράζουν μίσος προς τους τζιχαντιστές. Αλλά ντόπιοι χριστιανοί και Κούρδοι θεωρούν ότι είναι πιθανοί κρυφοί υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους.

Ο κ. Γκόραν είναι ειδικός στην τοπική πολιτική της Μοσούλης, όπου υπήρξε αντικυβερνήτης το 2003-2009 και ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (KDP) έως το 2011. «Το ένα τρίτο του πληθυσμού υποστηρίζει το Ισλαμικό Κράτος, οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους είναι παθητικοί και μόνο ένα μικρό ποσοστό αντιστάθηκε ενεργά» είπε στην εφημερίδα «Ιndependent».

Πιστεύει ότι οι αναφορές για εκτεταμένη ένοπλη αντίσταση προς το Ισλαμικό Κράτος εντός της Μοσούλης είναι προπαγάνδα για τα μέσα ενημέρωσης. Προσθέτει ότι μπορεί να υπάρχουν πολλοί ξένοι μαχητές στην Μοσούλη αλλά «η πλειοψηφία των μαχητών είναι Ιρακινοί».

Το Ισλαμικό Κράτος αντιστέκεται αποτελεσματικά στην ανατολική Μοσούλη και μπορεί να κρατήσει πολιορκημένο για πολλούς μήνες αλλά το πιθανότερο είναι ότι σε μακροχρόνιο επίπεδο θα χάσει την πόλη.



Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ένα ανησυχητικό ερώτημα που τίθεται τον τελευταίο καιρό όλο και πιο επιτακτικά είναι «που το πάει ο Erdoğan». Ο Πρόεδρος της Τουρκίας θεωρείται σε όλο τον κόσμο απρόβλεπτος και επικίνδυνος. Στην Ελλάδα υπάρχουν κυβερνητικοί και άλλοι κύκλοι που προσπαθούν να φανούν καθησυχαστικοί δίνοντας τη βολική εξήγηση «ότι ο Recep Tayyip Erdoğan ό,τι κάνει και ό,τι λέει είναι για εσωτερική κατανάλωση.

Ο γνωστός αναλυτής - συγγραφέας κ. Χρήστος Μηνάγιας, ο οποίος παρακολουθεί σε επαγγελματικό επίπεδο την Τουρκία για πολλά χρόνια και συνεπώς γνωρίζει όσο λίγοι τη γειτονική χώρα αποδέχτηκε την πρόταση του liberal.gr να απαντήσει στις ερωτήσεις που έχουμε στην Ελλάδα και στην Κύπρο προκειμένου να διαφανεί που «το πάει» ο Erdoğan και ο δύστροπος και επιθετικός μας γείτονας, η Τουρκία. Τον ευχαριστούμε από καρδιάς.

Συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Λουκόπουλο

Πιστεύετε ότι συνιστά στρατηγική επιλογή της Τουρκίας η ρητορική Erdoğan το τελευταίο δίμηνο; Επίσης, αυτός ο... «Εθνικός Όρκος», για τον οποίο πάλι καθυστερημένα ενημερώθηκαν οι Νεοέλληνες, πόσο σημαντικός είναι για την Τουρκία είτε αυτή είναι κεμαλική, είτε νεοοθωμανική-ερντογανική;

Η ρητορική του Erdoğan το τελευταίο δίμηνο συνιστά στρατηγική επιλογή της Τουρκίας του Erdoğan, η οποία αφενός είναι διαχρονική, αφετέρου αποκαλύπτει εμφανώς, για ακόμη μια φορά, ότι ο τρόπος σκέψης των Τούρκων εστιάζεται σε τρεις παράγοντες: στη θρησκεία (Ισλάμ), στον εθνικισμό και στην Ιστορία. Συνήθως στην Τουρκία, ο ισλαμισμός συμβαδίζει με τον εθνικισμό, με αποτέλεσμα αυτό να επιδρά σημαντικά στη διαμόρφωση του συστήματος αξιών της τουρκικής κοινωνίας. Και βεβαίως, όταν μιλάμε για Ισλάμ, αναφερόμαστε στη θεμελιώδη βάση της τουρκικής κοινωνίας, αφού η ισλαμική ταυτότητα έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, ενώ η αναφορά μας στον τουρκικό εθνικισμό έχει να κάνει με την αποκλειστική προσήλωση στο έθνος προκειμένου να εξασφαλιστεί η ακεραιότητα και η εθνική ανεξαρτησία της χώρας. Μάλιστα, άλλοτε ο εθνικισμός είχε πρωταγωνιστικό ρόλο επικουρούμενος από τον ισλαμισμό, άλλοτε πρωταγωνιστούσε ο ισλαμισμός με τη στήριξη του εθνικισμού και σε μερικές περιόδους ενεργούσαν και οι δύο ισότιμα. Συνεπώς, την παρούσα περίοδο, ο Tayyip Erdoğan, χρησιμοποιώντας τον παράγοντα «Ιστορία» (βλ. Εθνικό Όρκο και «τα σύνορα της καρδιάς μας»), επιδιώκει την άμεση και ισότιμη ενεργοποίηση των ισλαμικών και εθνικιστικών αντανακλαστικών του πολιτικού συστήματος, του κρατικού μηχανισμού και της τουρκικής κοινωνίας, προκειμένου να διαφυλαχθούν τα εθνικά συμφέροντα και να υλοποιηθούν οι εθνικοί στόχοι της χώρας.

Ωστόσο, τα γεγονότα τείνουν να βεβαιώσουν ότι, ενώ είναι εμφανείς οι στρατηγικές και οι πολιτικές που εφαρμόζουν οι «πρωταγωνιστές» στη συριακή και ιρακινή κρίση, ο Erdoğan και το επιτελείο του είτε δεν αντιλαμβάνονται, είτε δεν θέλουν να αντιληφθούν τις ισορροπίες δυνάμεων που διαμορφώνονται στο νέο γεωπολιτικό περιβάλλον της Μέσης Ανατολής. Μάλιστα, η νέα ερντογανική - ισλαμοφασιστική θεώρηση βάσει της οποίας «κάθε χώρα που δεν αποκόπτει τις απειλές της πέραν των συνόρων της και δεν δημιουργεί αμυντικά προπύργια στο εξωτερικό θα αντιμετωπίσει το διαμελισμό της στο μέλλον», όχι μόνο δεν ενεργεί αποτρεπτικά έναντι των εν δυνάμει απειλών της, αλλά προκαλεί ανησυχία σε περιφερειακό επίπεδο και πιθανόν να μην της ανατεθεί ρόλος στη διαμόρφωση της Νέας Συρίας και του Ιράκ μετά το πέρας των εχθροπραξιών. Συνεπώς, ο τελικός αντικειμενικός σκοπός του Erdoğan, που εστιάζεται στη φράση «και στο πεδίο των επιχειρήσεων και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων», τείνει να μετατραπεί σε «και εκτός του πεδίου των επιχειρήσεων και εκτός του τραπεζιού των διαπραγματεύσεων». Αν σε όλα αυτά συνυπολογίσουμε το έλλειμμα δημοκρατίας, την αποδόμηση του κράτους δικαίου, την καταπάτηση των ατομικών ελευθεριών, τη συνεχώς επιδεινούμενη κατάσταση της τουρκικής οικονομίας και την εκτιμώμενη αύξηση της στρατιάς ανέργων εντός του 2017, τότε το αλαζονικό «αφήγημα» του Erdoğan για μια Νέα Τουρκία πιθανόν να μετατραπεί σε μια κρίση παρόμοια με αυτή της 15ης Ιουλίου 2016 με διαφορετικά χαρακτηριστικά, αλλά με πιο οδυνηρές συνέπειες.

Σε ό,τι έχει να κάνει με τον «Εθνικό Όρκο (Misak-ı Milli)», αυτός είναι το ίδιο σημαντικός τόσο για τους κεμαλιστές, όσο για τους ερντογανικούς, αφού θεωρείται ως ο Καταστατικός Χάρτης της Τουρκίας και αποτελεί αντικείμενο εκπαίδευσης στα σχολεία και σχολές όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης. Πέραν τούτου, η ονομασία Misak-ı Milli έχει δοθεί σε δεκάδες σχολεία (στην Άγκυρα, στη Σμύρνη, στο Kocaeli, στο Mardin, στο Akhisar κλπ), καθώς επίσης στο Κέντρο Χειρισμού Κρίσεων της τουρκικής πρωθυπουργίας. Ωστόσο, η λάθος και αντικεμαλική προσέγγιση του θέματος αυτού από τον Erdoğan ενόχλησε έντονα τους κεμαλιστές και άνοιξε εναντίον του ένα μέτωπο αντίδρασης και αμφισβήτησης της πολιτικής που εφαρμόζει, αφού η τουρκική κοινωνία δίδει μεγάλη σημασία τόσο στα σύμβολα (όπως ο Mustafa Kemal Atatürk), όσο και στη συνέχιση του δυτικού τρόπου ζωής, διατηρώντας παράλληλα τις πολιτικές, πολιτιστικές και ιστορικές παραδόσεις.

Πόσο ισχυρός είναι σήμερα ο Πρόεδρος της Τουρκίας, Erdoğan, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό (μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα);

Είναι πλέον εμφανές ότι ο Erdoğan δεν είναι τόσο ισχυρός όσο νόμιζε και βρίσκεται ενώπιον πολύ σοβαρών κινδύνων τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό. Αναφορικά με το εσωτερικό, καθίσταται σαφές ότι ο Τούρκος Πρόεδρος δεν έχει αξιολογήσει τα βαθύτερα αίτια που οδήγησαν τη χώρα του στην κρίση της 15ης Ιουλίου και επικέντρωσε τη στρατηγική του σε ένα κυνήγι μαγισσών, όπου περισσότεροι από δύο εκατομμύρια Τούρκοι πολίτες υπέστησαν άμεσες ή έμμεσες κυρώσεις λόγω του πραξικοπήματος. Εν προκειμένω, θα λέγαμε ότι διεξάγεται στην Τουρκία ένα αντιπραξικόπημα και τίθενται οι βάσεις μιας πολιτικής δικτατορίας από το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ με τη συνέργια του εθνικιστικού κόμματος ΜΗΡ και με καταλυτική ημερομηνία την αλλαγή του πολιτεύματος σε μια μορφή προεδρικής δημοκρατίας εντός του 2017.

Σε ό,τι έχει να κάνει με το εξωτερικό, το βασικό πρόβλημα της Τουρκίας έχει ως σημείο αναφοράς τις φαντασιώσεις του Erdoğan αναφορικά με τις σχέσεις της χώρας του με τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ειδικότερα, ο Τούρκος Πρόεδρος θεωρεί ότι με τη Ρωσία είναι φίλοι και ότι από κοινού θα επιλύσουν το πρόβλημα της Συρίας, χωρίς να αντιλαμβάνεται ή να μην θέλει να αντιληφθεί ότι η συνεργασία της Άγκυρας με τη Μόσχα προσομοιάζει με γεωπολιτικό ταγκό (ένα βήμα μπρος και δύο βήματα πίσω). Επίσης, με την ίδια διαδικασία σκέψης, η Ρωσία βλέπει την Τουρκία: πρώτον, ως μέσο διαμελισμού του ΝΑΤΟ. Δεύτερον, ως μια χώρα που θα εξυπηρετεί τα ρωσικά οικονομικά συμφέροντα. Και τρίτον, ως μια χώρα που θα αναγνωρίσει τη ρωσική ηγεμονία στη Μέση Ανατολή. Από την άλλη πλευρά, οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις αντιμετωπίζουν δύο κύρια προβλήματα: ένα χρόνιο και ένα οξύ. Το χρόνιο πρόβλημα αφορά στο Κουρδικό (Κούρδοι Τουρκίας, Συρίας και Ιράκ) και ειδικότερα στο πρόβλημα του ΡΚΚ. Και το οξύ πρόβλημα έχει σχέση με τον Fethullah Gülen και τις τουρκικές υποψίες για πιθανή εμπλοκή των Αμερικανών στο πραξικόπημα. Άλλωστε, δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι η δημιουργία προβλήματος εμπιστοσύνης στις σχέσεις της Άγκυρας με την Ουάσιγκτον ενδέχεται να μετατραπεί σε μια πολιτική κρίση, η οποία θα επηρεάσει σημαντικά τις εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες της Τουρκίας. Με δεδομένο λοιπόν ότι στις σχέσεις δύο κρατών δεν υπάρχουν μονοδιάστατες επιλογές, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι δεν είναι γνωστό σε πόσες σοβαρές υποχωρήσεις και συμβιβασμούς προτίθεται να προβεί ο Πρόεδρος Erdoğan σε περίπτωση που οι Αμερικανοί αποφασίσουν να του παραδώσουν «εμμέσως» τον Gülen (σ.σ. ας θυμηθούμε τις εξελίξεις που προηγήθηκαν πριν την παράδοση του Öcalan στους Τούρκους). Άλλωστε, μια ενδεχόμενη «παράδοση» του Gülen δεν σημαίνει απαραίτητα και την κατάρρευση του μηχανισμού του, ο οποίος στηρίζεται σε πολύ σοβαρά θεμέλια και λειτουργεί σαν ένα μικρό κράτος.

Επιπρόσθετα, οι ακόλουθες ανησυχίες της Τουρκάλας δημοσιογράφου Asli Aydıntaşbaş για τη νέα πολιτική ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών αναφορικά με τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις θα ήταν σκόπιμο να τύχουν ιδιαίτερης προσοχής από την ελληνική πλευρά: «Δεν γνωρίζουμε ακριβώς ποια θα είναι η εξωτερική πολιτική που θα εφαρμόσει ο Trump. Η νίκη του Trump δεν αποτελεί μια καλή είδηση για την Τουρκία. Μια Αμερική που δεν θα δίδει σημασία στο εάν υπάρχει δημοκρατία στην Τουρκία για εμάς θα είναι καταστροφή. Κατά την άποψη σας, η Τουρκία θα μπορεί να αισθάνεται άνετα χωρίς την ασπίδα του ΝΑΤΟ, όταν στη γεωγραφική περιοχή της ευρίσκεται το Ιράν, η Συρία και η Ρωσία; Η Ivanka, κόρη του Trump, επέλεξε ως θρησκεία τον Εβραϊσμό και ο σύζυγος της είναι εβραίος επιχειρηματίας με δραστηριότητες στο Ισραήλ. Κατά την άποψη μου, αυτό δεν είναι επιλήψιμο. Η ποικιλία των θρησκειών στις οικογένειες είναι καλό. Ωστόσο, τα οράματα των Παλαιστινίων να δημιουργήσουν κράτος σήμερα φαίνονται να είναι ακόμη πιο μακριά. Η αύξηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας δολαρίου - τουρκικής λίρας πόσο θα μας επηρεάσει εμάς; (σ.σ. μια μεταβολή της ισοτιμίας του εθνικού νομίσματος της Τουρκίας έναντι των ξένων νομισμάτων αποτελεί μια ωρολογιακή βόμβα για την τουρκική οικονομία λόγω του συναλλαγματικού κινδύνου που εγκυμονεί).».

Συνεπώς, κρίνοντας από την έως τώρα τυχοδιωκτική, αλαζονική και αφερέγγυα στάση του Erdoğan, εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι ο Τούρκος Πρόεδρος ούτε συμπεριφέρεται στρατηγικά και ούτε σκέφτεται μακροπρόθεσμα. Και φυσικά όταν θα το κάνει αυτό, ίσως να είναι πολύ αργά όχι μόνο για την Τουρκία, αλλά ίσως και για μερικές γειτονικές της χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας.
Οι συλλήψεις της ηγεσίας και βουλευτών του κουρδικού κόμματος HDP δημιουργούν όπως είδαμε και με τις μαχητικές διαδηλώσεις των Κούρδων στο Ντιγιαρμπακίρ, στην Άγκυρα και σε άλλες πόλεις της Τουρκίας νέα πολιτικά δεδομένα και μια εκρηκτική κατάσταση. Πιστεύετε ότι αυτή η έκρυθμη κατάσταση θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια μορφή εμφυλίου πολέμου;

Το καθεστώς Erdoğan, προκείμενου να διατηρήσει την ισχύ του στην εσωτερική πολιτική σκηνή της χώρας και να διαφυλάξει τα στρατηγικά του συμφέροντα, χρησιμοποιεί αυταρχικά στερεότυπα του παρελθόντος με αποτέλεσμα να διευρύνεται η αστάθεια και το χάος στη χώρα. Ωστόσο, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι το νέο «δόγμα πολέμου» που άρχισε να υλοποιείται στους κουρδικούς νομούς της νοτιοανατολικής Τουρκίας, μετά τον Ιούλιο του 2015, δεν αποφασίσθηκε μόνο από τον Erdoğan και το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ. Συγκεκριμένα, πρόκειται για ένα δόγμα που αποφασίσθηκε από το τουρκικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ) και τέθηκε σε εφαρμογή με τη σύμφωνη γνώμη όλων των συστημικών κομμάτων, όπως το ΑΚΡ, το ρεπουμπλικανικό κόμμα CHP και το εθνικιστικό κόμμα ΜΗΡ. Επίσης το δόγμα αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τις προσωπικές φιλοδοξίες του Erdoğan προκειμένου να αλλάξει το πολίτευμα της χώρας σε προεδρική δημοκρατία, αλλά θεωρείται ως ένας ολοκληρωτικός εκκαθαριστικός πόλεμος όλων των στρατηγικών κέντρων ισχύος της Τουρκίας (ισλαμιστές-εθνικιστές-στρατιωτικοί) εναντίον των Κούρδων σε πρώτη φάση και, στη συνέχεια, εναντίον των υπολοίπων μειονοτικών, προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας.

Περαιτέρω θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι εάν το κουρδικό πρόβλημα δεν επιλυθεί στη βάση δημοκρατικών διαδικασιών, συνυπολογίζοντας ταυτόχρονα τον συνεχώς αυξανόμενο ρόλο των Κούρδων σε περιφερειακό επίπεδο, τότε ο κύριος χαμένος θα είναι η κεντρική εξουσία της χώρας. Και φυσικά όταν αναφερόμαστε στην κεντρική εξουσία της Τουρκίας, δεν εννοούμε μόνο τον Tayyip Erdoğan, ο οποίος ήδη θεωρείται ως ένας αφερέγγυος σε πολιτικό επίπεδο ηγέτης, αλλά τα τουρκικά κέντρα αποφάσεων που διαμορφώνουν τη στρατηγική και ασκούν την εξουσία στη χώρα. Επίσης, εάν η Άγκυρα δεν τροποποιήσει την υφιστάμενη πολιτική της για τους Κούρδους σύμφωνα με την επιθυμία των Μεγάλων Δυνάμεων, τότε δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο περαιτέρω κλιμάκωσης των ασύμμετρων απειλών σε όλη την τουρκική επικράτεια. Άλλωστε, το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου κατέδειξε με τον πιο εμφανή τρόπο τις παθογένειες της Τουρκίας και αποκάλυψε ένα μέρος των πολυδιάστατων «βαθέων» μηχανισμών της.

Μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος και τα πλήγματα που υπέστησαν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, εκτιμάται ότι διατηρούν ακόμη και σήμερα τη δυνατότητα να προχωρήσουν σε μια στρατιωτική ενέργεια σε βάρος της χώρας μας;

Είναι προφανές ότι η ανώτατη στρατιωτική ηγεσία των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων επέδειξε αδυναμία διοίκησης, δεδομένου ότι δεν αντιλήφθηκε έγκαιρα την έκτακτη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί, με αποτέλεσμα να τεθεί υπό ομηρία ακόμη και από τους ίδιους τους υπασπιστές της. Αυτό, και οι εξελίξεις που ακολούθησαν, είχε ως συνέπεια η αλυσίδα διοίκησης, η πειθαρχία και οι επιχειρησιακές δυνατότητες των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων να υποστούν ένα σοβαρότατο πλήγμα, το οποίο δεν θα μπορέσει να αποκατασταθεί μόνο με αποσπασματικές παρεμβάσεις, αλλά με μια νέα δομή και φιλοσοφία που απαιτεί μεγάλο χρονικό διάστημα (τουλάχιστον 3 χρόνια). Φυσικά, η εκτίμηση αυτή έχει να κάνει με τη δυνατότητα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων να εφαρμόσουν, στο σύνολο του, το Δόγμα της Εθνικής Στρατιωτικής Στρατηγικής τους (Μilli Askeri Stratejik Κonsepti (MASK)) και συγκεκριμένα το δόγμα των 2,5 πολέμων. Σημειωτέον ότι, για τους Τούρκους, τα θέατρα επιχειρήσεων των δύο πολέμων εστιάζονται το πρώτο στη Συρία και το δεύτερο στην Ελλάδα, ενώ το αντίστοιχο δόγμα του μισού πολέμου αφορά στο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα ΡΚΚ/KCK και στη τρομοκρατία. Επιπλέον, βάσει του δόγματος των στρατιωτικών επιχειρήσεων των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, αντί της κατάληψης και διατήρησης μιας εδαφικής περιοχής, προβλέπεται η φθορά, η καταστροφή και η πάταξη των αντιπάλων δυνάμεων, προσβάλλοντας τα κέντρα διοικήσεως - ελέγχου, καθώς επίσης τις εγκαταστάσεις και περιοχές στρατηγικού, οικονομικού και στρατιωτικού ενδιαφέροντος.

Πέραν των παραπάνω, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι ο στρατηγικός αντικειμενικός σκοπός της Τουρκίας είναι η παραίτηση της ελληνικής πλευράς από τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, ενώ για την επίτευξη των στόχων τους οι Τούρκοι εστιάζουν τη στρατηγική τους στα εξής: α. Να υπάρξει ευνοϊκή για την Τουρκία επίλυση του κουρδικού προβλήματος, β. Να επιλυθούν τα εσωτερικά προβλήματα και να εμπεδωθεί η ασφάλεια στο εσωτερικό της Τουρκίας, γ. Να μην υπάρχει οικονομική κρίση στην Τουρκία, δ. Να βελτιωθεί το επίπεδο κατανόησης από τη διεθνή κοινότητα των ιδιαιτεροτήτων που παρουσιάζει η Τουρκία, ε. Να μην επιλυθεί το κυπριακό πρόβλημα πριν την εξεύρεση λύσης στο θέμα της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών, στ. Να συνεχισθεί η εμμονή στο «casus belli» προκειμένου αυτό να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα νομιμοποιήσεως μιας ενδεχόμενης τουρκικής επιθετικής ενέργειας, ζ. Να εξασφαλισθεί είτε η σύμφωνη γνώμη, είτε ο συμβιβασμός της διεθνούς κοινότητας, στην οποία θα δοθεί η εντύπωση του νομίμου των τουρκικών διεκδικήσεων στην περιοχή και η. Να ανατραπεί η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ελλάδος - Τουρκίας και να δημιουργηθούν φοβικά σύνδρομα στην ελληνική πλευρά. Σημειωτέον ότι η καθυστέρηση επίλυσης των ελληνοτουρκικών προβλημάτων είναι προς όφελος της Τουρκίας, δεδομένου ότι, προϊόντος του χρόνου, οι συντελεστές της συνολικής τουρκικής ισχύος έναντι της Ελλάδος αυξάνονται με σταθερούς πλέον ρυθμούς, οι οποίοι τείνουν να γίνουν μη αναστρέψιμοι.

Αναφορικά, δε, με τη δυνατότητα των Τούρκων να προχωρήσουν σε μια στρατιωτική ενέργεια σε βάρος της χώρας μας κρίνεται σκόπιμο να αναφερθώ σε μερικά ενδεικτικά αποφθέγματα του Κινέζου θεωρητικού της στρατηγικής Σουν Τζου, τον οποίο οι Τούρκοι επιτελείς αναφέρουν σχεδόν πάντα στις μελέτες που συντάσσουν και τα οποία θα πρέπει να μας προβληματίσουν ιδιαίτερα:

  • Η μεγαλύτερη τέχνη στον πόλεμο είναι να υποτάξεις τον εχθρό χωρίς μάχη.
  • Στρατηγική με τακτικούς ελιγμούς είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για τη νίκη. Τακτικοί ελιγμοί χωρίς στρατηγική, είναι ο θόρυβος πριν την ήττα.
  • Θα νικήσει αυτός που ξέρει πότε να πολεμήσει και πότε να μην πολεμήσει.
  • Όλος ο πόλεμος βασίζεται στην παραπλάνηση.
  • Οι αρχές της στρατηγικής είναι να ξέρεις το πεδίο της μάχης, να ξέρεις τις δυνάμεις του αντιπάλου σου και να κάνεις κάτι που ο αντίπαλος σου δεν περιμένει.
  • Να φαίνεσαι αδύναμος όταν είσαι δυνατός και δυνατός όταν είσαι αδύναμος.
  • Η επιβίωση εξαρτάται από τις δικές μας ενέργειες, ενώ η ευκαιρία για θρίαμβο εξαρτάται από τις ενέργειες των άλλων.
Τέλος, αν κρίνουμε από τις έως τώρα συμπεριφορές της Τουρκίας στη Συρία (σ.σ. αναφερόμαστε στην επιχείρηση «Fırat Kalkanı/Ασπίδα του Ευφράτη», η οποία θα ήταν σκόπιμο να τύχει ιδιαίτερης ανάλυσης από τις στρατιωτικές σχολές, αφού σε σύντομο χρονικό διάστημα, με ελάχιστες δυνάμεις, με ελάχιστες απώλειες και την κατάλληλη εκπαίδευση - χρησιμοποίηση αντικαθεστωτικών - μισθοφορικών δυνάμεων επετεύχθη η δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας 1.350 τετραγωνικών χιλιομέτρων εντός του συριακού εδάφους αποκτώντας τον πλήρη έλεγχο 170 κατοικημένων τόπων κατά μήκος των τουρκο-συριακών συνόρων), δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο οι Τούρκοι να εφαρμόσουν την τακτική της επιβολής τετελεσμένων, η οποία δυστυχώς δεν μας είναι άγνωστη, εκμεταλλευόμενοι ένα τυχαίο ή προσχεδιασμένο «θερμό επεισόδιο».

Πώς βλέπει η Τουρκία και ο Erdoğan το Κυπριακό και θα συναινούσε ποτέ σε λύση που δεν θα εξασφάλιζε 100% τα «στρατηγικά συμφέροντα» της Τουρκίας στη Μεγαλόνησο;
 
Τα γεωπολιτικά πεδία δράσης της Άγκυρας εστιάζονται σε τρεις χώρους: στον εγγύς ηπειρωτικό χώρο, στον εγγύς χερσαίο χώρο και στον εγγύς θαλάσσιο χώρο. Σε ό,τι έχει να κάνει με τον εγγύς θαλάσσιο χώρο, η Τουρκία επαναξιολόγησε τις στρατηγικές της επιδιώξεις, θέτοντας ως βασική προϋπόθεση ότι οι θαλάσσιες λεκάνες και οι θαλάσσιοι διάδρομοι που την περιβάλλουν συνδέονται μεταξύ τους λόγω του ανταγωνισμού που υπάρχει μεταξύ των διαφόρων συνασπισμών.

Αναλυτικότερα, τα Στενά αποτελούν ένα από τα πιο σημαντικά γεωπολιτικά πλεονεκτήματα της Τουρκίας και τα προβάλλει μέσω μιας σταθερής στρατηγικής και μιας καλά προετοιμασμένης διπλωματίας, με σκοπό να προσδώσει σε αυτά τη μέγιστη και μακροπρόθεσμη στρατηγική σημασία τους. Από την άλλη πλευρά, το Αιγαίο και η Κύπρος αποτελούν δύο πολύ σημαντικούς παράγοντες που επηρεάζουν διαχρονικά τον εγγύς θαλάσσιο χώρο της Τουρκίας. Επισημαίνεται ότι η Τουρκία αισθάνεται απομονωμένη από το Αιγαίο και περικυκλωμένη στον νότο από την Κυπριακή Δημοκρατία, δεδομένου ότι οι πύλες εξόδου της προς τον κόσμο είναι σημαντικά περιορισμένες. Σύμφωνα με την τουρκική εξωτερική πολιτική, το παραπάνω θαλάσσιο πέρασμα έχει μια καθοριστική θέση σε όλες τις γεωπολιτικές, γεωστρατηγικές, γεωοικονομικές και γεωπολιτιστικές αλληλεπιδράσεις της Βαλκανικής Χερσονήσου, της Χερσονήσου της Ανατολίας και της Μέσης Ανατολής, ενώ η ύπαρξη των νησιών, νησίδων και βραχονησίδων της προσδίδει μια πολυσύνθετη δομή. Κατόπιν τούτου, η Τουρκία δεν τα θεωρεί ως δευτερεύοντα προβλήματα που εντάσσονται μόνο στην επικράτεια του Αιγαίου. Αντιθέτως, τα έχει εντάξει στα γενικά πλαίσια της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου, που εκτείνεται από την Αδριατική Θάλασσα στον κόλπο της Αλεξανδρέττας (İskenderun) και στη διώρυγα του Σουέζ. Συγχρόνως, οι Τούρκοι έχουν σχεδιάσει και υλοποιούν μια ενεργητική πολιτική για κάθε σημείο εξόδου τους στο Αιγαίο και δεν θα πρέπει να αναμένεται καμία υπαναχώρηση από τουρκικής πλευράς. Τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι θέλουν να αποφύγουν τυχόν λανθασμένες ενέργειες που θα επηρεάσουν τις μακροπρόθεσμες πολιτικές τους για τις ευαίσθητες αυτές περιοχές.

Αναφορικά με την Κύπρο, αυτή έχει ιδιαίτερη αξία για την Τουρκία ως ένα σημείο κλειδί μιας γενικής θαλάσσιας στρατηγικής, σχετιζόμενης με τον εγγύς θαλάσσιο χώρο, ο οποίος οριοθετείται από τη γραμμή Κασπία - Μαύρη Θάλασσα - Στενά - Αιγαίο - Ανατολική Μεσόγειος - Σουέζ - Περσικός Κόλπος. Άλλωστε, η ακόλουθη άποψη του Ahmet Davutoğlu είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική: «Δεν είναι δυνατόν μια χώρα που εγκαταλείπει την Κύπρο να έχει ενεργό παρουσία στις παγκόσμιες και περιφερειακές πολιτικές. Δεν είναι δυνατόν να συμμετέχει στις παγκόσμιες πολιτικές, διότι αυτό το μικρό νησί βρίσκεται σε μια θέση που θα επηρεάσει άμεσα τις στρατηγικές διασυνδέσεις μεταξύ Ασίας - Αφρικής, Ευρώπης - Αφρικής και Ευρώπης - Ασίας. Η κεντρική θέση της Κύπρου θα αποτελέσει στο μέλλον μια από τις βασικές παραμέτρους του παγκόσμιου ανταγωνισμού, διότι τα πετρέλαια της Μοσούλης και της Σαουδικής Αραβίας θα μεταφερθούν μέσω ενεργειακών γραμμών στην Ανατολική Μεσόγειο».

Στο ίδιο πλαίσιο, η τουρκική πολιτική για την Κύπρο βασίζεται στα πλαίσια μιας στρατηγικής που είναι σύμφωνη με τα νέα στρατηγικά της δεδομένα. Η εν λόγω στρατηγική κατά βάση στηρίζεται σε δύο κύριους άξονες: ο πρώτος άξονας αφορά στον ανθρώπινο παράγοντα και στην εξασφάλιση της ασφάλειας των Τουρκοκυπρίων, ως αποτέλεσμα των ιστορικών ευθυνών της Τουρκίας. Και ο δεύτερος άξονας αφορά στη στρατηγική σημασία της νήσου λόγω της γεωγραφικής της θέσης. Ο Davutoğlu αποδέχεται ότι ο άξονας αυτός από μόνος του έχει ζωτική σημασία άσχετα από τα ανθρώπινα στοιχεία της νήσου και τονίζει ότι ακόμη και αν δεν υπήρχε εκεί, έστω, και ένας Τούρκος μουσουλμάνος, η Τουρκία ήταν υποχρεωμένη να θέσει ένα κυπριακό ζήτημα. Υποστηρίζει μάλιστα με έμφαση ότι καμία χώρα δεν μπορεί να παραβλέψει ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά της ζωτικής της περιοχής και ότι η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να ενδιαφέρεται στρατηγικά για την Κύπρο εξαιρουμένου του ανθρώπινου στοιχείου.

Κατόπιν των παραπάνω, διαπιστώνεται ότι η Τουρκία εφαρμόζει μια εξειδικευμένη διπλωματική επιθετική θαλάσσια στρατηγική και όχι μια αμυντική κυπριακή πολιτική, προσανατολισμένη στη διαφύλαξη του status quo μετά την εισβολή του 1974. Άλλωστε, αν κρίνουμε από τις έως τώρα συμπεριφορές της Τουρκίας, καθίσταται σαφές ότι για το Θέατρο Επιχειρήσεων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου - Κύπρος, αφενός υπάρχει πλήρης και διαχρονική ταύτιση απόψεων σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο, αφετέρου η μια συμπληρώνει την άλλη.

Με την ίδια διαδικασία σκέψης, τα τελευταία χρόνια η Τουρκία, στα πλαίσια μιας στρατηγικής ελεγχόμενης έντασης και σταδιακής δημιουργίας τετελεσμένων, κλιμακώνει βαθμιαία την παραβατική συμπεριφορά της, εφαρμόζοντας παράλληλα μια πιο ύπουλη τακτική, αφενός χρησιμοποιώντας πλοία επιστημονικών ερευνών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αφετέρου δημοσιοποιώντας χάρτες όπου απεικονίζονται οι θαλάσσιες περιοχές που τα πλοία αυτά θα πραγματοποιήσουν σχετικές έρευνες.

Όλα αυτά οφείλονται στην επιδίωξη της Άγκυρας ώστε: α. να αλλάξει το εδαφικό status quo που προβλέπεται από τις διεθνείς συνθήκες, με κεντρικό άξονα το νομικό καθεστώς στο θαλάσσιο και εναέριο χώρο και β. η ελληνική πλευρά να παραιτηθεί από τα κυριαρχικά δικαιώματα της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αναφορικά με την υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.

Χρονολογικά, η έναρξη της ελληνοτουρκικής διαφοράς σχετικά με την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών αρχίζει στις 01/11/1973 (13 ημέρες πριν την εξέγερση του Πολυτεχνείου) και στη συνέχεια στις 18/07/1974 (δύο ημέρες πριν την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο) όταν η τουρκική κυβέρνηση εξουσιοδότησε την ΤΡΑΟ (Τουρκική Ανώνυμη Εταιρεία Πετρελαίου) να πραγματοποιήσει έρευνες πετρελαίου στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Ειδικότερα, οι χάρτες που ακολουθούν είχαν επισυναφθεί στα Φύλλα 14699/01-11-1973 (ένας χάρτης) και 14949/18-07-1974 (δύο χάρτες) της Τουρκικής Εφημερίδας της Κυβερνήσεως και απεικονίζουν τις εν λόγω περιοχές ερευνών, οι οποίες ευρίσκονται εκτός των τουρκικών χωρικών υδάτων και, σύμφωνα με τους Τούρκους, εντός της «τουρκικής υφαλοκρηπίδας» στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Σημειωτέον ότι ο πρώτος χάρτης του 1973 (βλ. Χάρτη 1) όχι μόνο περιελάμβανε 27 περιοχές ερευνών στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ της Σαμοθράκης, της Λήμνου, του Αγ. Ευστρατίου, της Σκύρου, των Ψαρών, της Χίου, της Λέσβου, της Τενέδου και της Ίμβρου, αλλά παρουσίαζε ως κοινά σύνορα της Τουρκίας με την Ελλάδα μια γραμμή η οποία διερχόταν από το χερσαίο έδαφος της Σαμοθράκης και της Λήμνου.

Αναφορικά με το δεύτερο και τρίτο χάρτη του 1974 (βλ. Χάρτες 2 και 3), αυτοί περιελάμβαναν επιπρόσθετα τμήματα βορείως, δυτικότερα και ανατολικότερα των προαναφερθέντων περιοχών ερευνών, καθώς επίσης δύο ευρείες περιοχές νοτιότερα. Μάλιστα, η πρώτη ευρίσκεται μεταξύ των νησιών Τήνος, Μύκονος, Δονούσα, Λεβίθα, Αστυπάλαια, Σύρνα, Χάλκη, Τήλος, Νίσυρος, Κως, Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος και Ικαρία, ενώ η δεύτερη ευρίσκεται νοτιοανατολικά της Ρόδου και νοτιοδυτικά του Καστελλόριζου.



Συνακόλουθα δε, η τουρκική προκλητικότητα δεν περιορίζεται μόνο στο Αιγαίο, αλλά κλιμακώνεται σταδιακά και βάσει ενός στρατηγικού σχεδιασμού, κοινά αποδεκτού από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας, στην Ανατολική Μεσόγειο. Συγκεκριμένα, αναφερόμαστε στις περιοχές ερευνών και εκμετάλλευσης εκτός των τουρκικών χωρικών υδάτων, όπου η ΤΡΑΟ (Τουρκική Ανώνυμη Εταιρεία Πετρελαίου) εξουσιοδοτήθηκε να διεξάγει έρευνες πετρελαίου βάσει υπουργικών αποφάσεων που δημοσιεύθηκαν στην Τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το 2007, το 2011 και το 2012. Οι περιοχές αυτές φαίνονται στον Χάρτη 4 του τουρκικού Υπουργείου Ενέργειας και Φυσικών Πόρων, αποτυπώνοντας παράλληλα και ένα μέρος των θέσεων της Άγκυρας για την ενδεχόμενη οριοθέτηση της «τουρκικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης» στην περιοχή αυτή.


Μάλιστα, ο χάρτης του Υπουργείου Ενέργειας και Φυσικών Πόρων της Τουρκίας αποκτά ιδιαίτερη σημασία μετά το έγγραφο που κατέθεσε η Άγκυρα στον ΟΗΕ στις 02/05/2016, δηλώνοντας ότι η Τουρκία έχει δικαιώματα σε όλη τη θαλάσσια περιοχή δυτικά του μεσημβρινού 32ο 16΄ 18΄΄ Α. Επισημαίνεται ότι του τουρκικού εγγράφου στον ΟΗΕ είχε προηγηθεί η δημοσιοποίηση της Στρατηγικής των Ναυτικών Δυνάμεων της Τουρκίας, όπου στη σελίδα 14 παρατίθετο ο Χάρτης 5, ο οποίος αφορά στις ίδιες περιοχές ερευνών. Συνεπώς, η Άγκυρα, με το έγγραφο της στον ΟΗΕ, επισήμανε επίσημα για ακόμη μια φορά το ανατολικό όριο, ενώ με τον χάρτη των τουρκικών ναυτικών δυνάμεων επισήμανε το δυτικό όριο των διεκδικήσεων της στην περιοχή, το οποίο μελλοντικά θα προωθηθεί ακόμη δυτικότερα νοτίως της Κρήτης.


Εν τω μεταξύ, αυτό που εγείρει τους πιο έντονους προβληματισμούς στην ελληνική πλευρά είναι ότι η Τουρκία αποσκοπεί στην αποτροπή της Ελλάδος και της Κύπρου να δημιουργήσουν τετελεσμένα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αφενός στρατιωτικοποιώντας τα θέματα που έχουν σχέση με τους ενεργειακούς πόρους, με τη δημιουργία γκρίζων ζωνών, αφετέρου δημιουργώντας μέσω της προπαγάνδας το αίσθημα της ανασφάλειας σε ξένους επενδυτές και εταιρείες που δεν συντάσσονται με τις θέσεις της. Εν προκειμένω αναφερόμαστε στη δέσμευση περιοχών του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου (άλλοτε παράνομα και άλλοτε όχι) για διεξαγωγή ασκήσεων και εκτέλεση πυρών, οι οποίες, μετά το 2007, από την περιοχή του Αιγαίου επεκτάθηκαν σταδιακά στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου (βλ. Χάρτη 6).


Φυσικά, η αξιοσημείωτη αυτή αλλαγή έχει τρεις στόχους: πρώτον, να περιθωριοποιήσει το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδος - Κύπρου και να καταδείξει ότι αυτό είναι ανενεργό και ανεφάρμοστο. Δεύτερον, να αμφισβητήσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της ελληνικής πλευράς στην Ανατολική Μεσόγειο. Και τρίτον, να επισημάνει ότι οι χάρτες που επισυνάπτονται στην Τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 01/11/1973 και στις 18/07/1974 βρίσκονται σε ισχύ και αποτελούν τη βάση των τουρκικών διεκδικήσεων στην περιοχή του Αιγαίου.

Τέλος, αυτό που προκύπτει από μια συνεξέταση όλης της κατάστασης που σας περιέγραψα είναι ότι μια νέα διαδικασία επίλυσης του κυπριακού προβλήματος την παρούσα χρονική περίοδο, όπου η Τουρκία πιέζεται ασφυκτικά από τις διαστάσεις που έχει λάβει το κουρδικό πρόβλημα (Κούρδοι Τουρκίας, Συρίας και Ιράκ), εγκυμονεί κινδύνους να πιεσθεί η Ελλάδα και η Κύπρος να τηρήσουν «ελαστική στάση» σε ό,τι έχει να κάνει με τις τουρκικές αξιώσεις και διεκδικήσεις. Άλλωστε, η τουρκική εμμονή και επιμονή θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη διότι μια, ταυτοχρόνως, δυσμενής για την Τουρκία επίλυση του κουρδικού και κυπριακού προβλήματος πιθανόν να στοιχίσει τον πολιτικό και ίσως το φυσικό βίο του Tayyip Erdoğan.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η ομιλία του Ομπάμα και η δημοκρατία τύπου Σόρος

Αν ο Τζορτζ Σόρος χρηματοδοτεί τις «αυθόρμητες» διαδηλώσεις κατά Τραμπ εντός ΗΠΑ προτού καν ορκιστεί πρόεδρος, τότε εμείς στην περιοχή δεν πρέπει να έχουμε παράπονο! Και ο Πούτιν, ο οποίος υπέστη την ανάμειξη αμερικανικών ΜΚΟ στην πολιτική ζωή της Ρωσίας, και οι ηγέτες, που πλήρωσαν την Αραβική Ανοιξη, και οι Σέρβοι, που ανατράπηκαν από «ελληνική» ΜΚΟ, και ο Καραμανλής, ο οποίος είδε ξαφνικά την Αθήνα να καίγεται το 2008, δεν πρέπει να φωνάζουν.

Είχαν το προνόμιο, ειδικά ο δικός μας, που ηγείτο χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ, να είναι οι πρώτοι που υπέστησαν τις νέες «δημοκρατικές» μεθόδους. Από τις υποκλοπές τηλεφωνικών συνδιαλέξεων μέσω NSA έως τις υποκινούμενες «εξεγέρσεις» σε δρόμους - πλατείες. Οσον αφορά τον Πούτιν, μάλιστα, και την αγανάκτηση που κατέλαβε κάποιους επειδή αναμείχθηκε στις εκλογές των ΗΠΑ, καλό είναι να διαβάσουν το βιβλίο του Γερμανού δημοσιογράφου Χιούπερτ Ζάιπελ «Η εξουσία, εκ των έσω». Εκεί θα ανακαλύψουν ότι η σημαντικότερη «ανθρωπιστική οργάνωση» της Ρωσίας Μιμοριάλ χρηματοδοτείται από τον Σόρος. Οτι, σύμφωνα με ομολογία Νούλαντ, κονδύλια 2,7 δισ. ευρώ της Αμερικανικής Υπηρεσίας Ανάπτυξης USAID κατέληγαν σε τραπεζικούς λογαριασμούς ρωσικών ΜΚΟ που οργάνωναν διαδηλώσεις.

Ότι στην Τιφλίδα το κίνημα Κμάρα (Αρκετά!) χρηματοδοτείτο από τον Σόρος. Γιατί τα αναφέρω αυτά, μέρα που είναι; Πρώτον, διότι αν και συμπαθώ τον πρόεδρο Ομπάμα, εντούτοις έρχεται να μιλήσει κάτω από τον Παρθενώνα για τη δημοκρατία. Για ποια δημοκρατία, όμως; Τη δημοκρατία τύπου Σόρος; Τη δημοκρατία που χρηματοδοτεί μη κυβερνητικές οργανώσεις για να ανατρέπουν εκλεγμένες κυβερνήσεις όταν δεν κάνουν τα γούστα του State Department;

Τη δημοκρατία που ρίχνει δολάρια -αντί ψηφοδελτίων- στις κάλπες; Πώς να ακτινοβολεί στα μάτια μας αυτή η δημοκρατία, όταν βασίζει την κυριαρχία της στον φόβο; Πώς να τη θαυμάζουμε όταν γνωρίζουμε ότι το σχέδιό της ήταν νέα Γιάλτα με παγκόσμιο πόλεμο; Εμείς μεγαλώσαμε θαυμάζοντας την Αμερική ως την ηθική δύναμη που ηγείτο του δυτικού κόσμου δημιουργώντας.

Όχι την Αμερική που κυριαρχεί καταστρέφοντας. Και αν -δεύτερον- ο εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ (την πτώση του οποίου προφητεύουν ήδη από τον Μάικλ Μουρ έως τα γεράκια της Ουάσινγκτον) υπονομεύεται εξαρχής από τη διαπλοκή Σόρος μέσα στις ΗΠΑ επειδή θέλει Γιάλτα χωρίς πόλεμο, τι καλό να περιμένουμε από τις ΗΠΑ για τη δημοκρατία στον υπόλοιπο κόσμο, πρόεδρε Ομπάμα;

Ετσι, η Αμερική θα πάψει σύντομα να είναι ο σταθεροποιητής του πλανήτη. Θα πρέπει να μετρά τις πληγές της Ανοικτής Κοινωνίας Σόρος.

Μανώλης Κοττάκης
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι Η.Π.Α. θα επιδιώξουν τη συμμαχία τους με τη Ρωσία, για να αντιμετωπίσουν την απειλή της Κίνας, αποκλείοντας την ΕΕ και από τις δύο αυτές χώρες – οπότε ο μεγάλος χαμένος θα είναι η Ευρώπη και ιδίως η Γερμανία
«Στην πολιτική, οπότε και στην ιστορία, δεν υπάρχουν συμπτώσεις – ενώ οι μάζες είτε δεν κρίνουν καθόλου, είτε κρίνουν λανθασμένα» (G. le Bon)
Γράφει ο Αλέξης Ζακυνθινός

Ανάρπαστα γίνονται τα βιβλία του Χίτλερ στη Γερμανία – η βιογραφίες του, ο αγώνας του και όλα τα υπόλοιπα. Εύλογα θα έλεγα, αφού ο εθνικοσοσιαλισμός έχει κυριαρχήσει ξανά στους απογόνους του – η διακυβέρνηση δηλαδή της χώρας από το βιομηχανικό καθεστώς, το οποίο υπηρετεί πιστά η πολιτική της εξουσία. Όσον αφορά δε την επεκτατική πολιτική του συγκεκριμένου πολιτεύματος, για την κατάκτηση του «ζωτικού χώρου» που απαιτούσε ανέκαθεν, αυτή τη φορά επιβάλλεται με οικονομικά όπλα – με το μερκαντιλισμό, ο οποίος είναι πολύ φθηνότερος, καθώς επίσης πιο αποτελεσματικός.

Πρώτα θύματα της Γερμανίας είναι η Πορτογαλία, η οποία έχει μετατραπεί σε χώρα της Lidl και φυσικά η Ελλάδα – οι κυβερνήσεις της οποίας έχουν υποταχθεί η μία μετά την άλλη στην καγκελάριο. Επίσης στον υπουργό οικονομικών της, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά πως όταν αγοράσει κανείς τα εδάφη και τις επιχειρήσεις μίας χώρας, δεν έχει κανένα λόγο να φοβάται πως θα δημιουργηθούν αντιστασιακά κινήματα – όπως συμβαίνει όταν κατακτάται στρατιωτικά.

Εν τούτοις, η αλλαγή γεωπολιτικής που προβλέπεται εκ μέρους του νέου προέδρου των Η.Π.Α., δημιουργεί ήδη προβλήματα στη Γερμανία – κρίνοντας από την οργή των καθεστωτικών ΜΜΕ της χώρας, λόγω της εκλογής κυβερνήσεων φιλικών προς τη Ρωσία τόσο στη Βουλγαρία, όσο και στη Μολδαβία.

Προφανώς σε αυτές τις χώρες έχει γίνει κατανοητό ότι, η Γερμανία ως ηγέτης της ΕΕ είναι ο παράγοντας που μπορεί να διαταράξει την ειρήνη μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής – ληστεύοντας παράλληλα τον πλούτο τους. Πόσο μάλλον όταν διαπιστώνουν πως η βιομηχανία τους γίνεται όλο και λιγότερο ανταγωνιστική, λόγω της πολιτικής λιτότητας και των εξαγωγικών πλεονασμάτων της Γερμανίας, καθώς επίσης πως το κοινωνικό τους κράτος περιορίζεται συνεχώς.

Στα πλαίσια αυτά, οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης κοιτάζουν ξανά προς την πλευρά της Ρωσίας – όπως τα κράτη της Ασίας προσανατολίζονται πια στην Κίνα. Παράδειγμα οι Φιλιππίνες, οι οποίες ήταν ένας από τους σημαντικότερους συμμάχους της υπερδύναμης – λογικά βέβαια, αφού η οικονομία τους στηρίζεται κυρίως στις εξαγωγές προς την Κίνα.

Περαιτέρω, η Γερμανία ανησυχεί γενικότερα από την αλλαγή της γεωπολιτικής εκ μέρους του νέου αμερικανού προέδρου, η οποία θεωρεί πως θα είναι η εξής:
(α)  Η κατάργηση της διατλαντικής συμφωνίας ΤΡΡ (Η.Π.Α. και Ασίας, πηγή) όπου όμως, εάν τελικά διατηρούταν, θα γινόταν προσπάθεια συμμετοχής της Ρωσίας και αποκλεισμού της Κίνας.
(β)  Η κατάργηση της συμφωνίας ΤΤΙΡ μεταξύ της ΕΕ και των Η.Π.Α., όπου προβλεπόταν η μη συμμετοχή της Ρωσίας – με απώτερο στόχο τη δημιουργία του οικονομικού ΝΑΤΟ (ανάλυση). Προφανώς η επιλογή της Ρωσίας ως σύμμαχο και της Κίνας ως βασικό εχθρό εκ μέρους του κ. Trump, δεν ευνοεί την ολοκλήρωση του ΝΑΤΟ στο οικονομικό σκέλος του.
Αντίθετα, λειτουργεί ανασταλτικά στο στρατιωτικό σκέλος, γεγονός που έχει προβληματίσει χώρες όπως η Πολωνία, οι οποίες έχουν τοποθετηθεί στο παρελθόν εναντίον της Ρωσίας και υπέρ του ΝΑΤΟ – πριν από όλα βέβαια προβληματίζει τη Γερμανία, η οποία θεωρεί πως ο μοναδικός αντίπαλος της στην Ευρώπη, όσον αφορά την κυριαρχία της, είναι η Ρωσία – όπως ακριβώς συνέβαινε με τους δύο παγκοσμίους πολέμους.
(γ)  Η διατήρηση της συμφωνίας CETA μεταξύ της ΕΕ και του Καναδά με κάθε θυσία, αφού δεσμεύει την Ευρώπη εμπορικά, χωρίς να δημιουργεί κανένα πρόβλημα στους αμερικανικούς ομίλους – ενώ δυσχεραίνει τις εμπορικές σχέσεις της ΕΕ με τη Ρωσία. Ειδικότερα, με τη συμφωνία αυτή η ΕΕ θα είναι έρμαιο των αμερικανικών πολυεθνικών μέσω των θυγατρικών τους στον Καναδά – ενώ οι Η.Π.Α. δεν θα έχουν κανένα απολύτως μειονέκτημα (άρθρο) και δεν θα δώσουν κανένα αντάλλαγμα.
(δ)  Η συμμαχία με τη Ρωσία σε όλα τα πεδία, έτσι ώστε να βοηθήσει τις Η.Π.Α. στη σύγκρουση τους με την Κίνα – με στόχο τον περιορισμό της παγκόσμιας επιρροής της. Εν προκειμένω θα γίνει προσπάθεια διάσπασης της Ευρώπης, για να κρατηθεί μακριά τόσο από τη Ρωσία, όσο και από την Κίνα – γεγονός που επεξηγεί την αλλαγή πολιτικής της υπερδύναμης σε σχέση με την Ευρωζώνη, όπου τάσσεται πλέον υπέρ της διάλυσης της. Οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ πως με εντολή των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών εμποδίστηκε η εξαγορά ενός γερμανικού από έναν κινεζικό όμιλο – γεγονός που επιδείνωσε σημαντικά τις σχέσεις της Κίνας με τη Γερμανία.
(ε)  Εάν τελικά κερδηθεί η Ρωσία ως σύμμαχος από τις Η.Π.Α., τότε θα υποχρεωθεί η ΕΕ να πληρώνει για την προστασία της από το ΝΑΤΟ – ενώ η Γερμανία θα χάσει πλέον τη θέση της ως κυρίαρχη δύναμη και θα επιβαρυνθεί με το μεγαλύτερο κόστος.
(στ) Η νέα διαπραγμάτευση της συμφωνίας NAFTA, κυρίως όσον αφορά το Μεξικό, όπου πράγματι θα κτισθεί τείχος – ενώ θα εκδιωχθούν οι παράνομοι μετανάστες από τις Η.Π.Α., θα απαγορευθεί η είσοδος ισλαμιστών κοκ.
Συμπερασματικά λοιπόν η Ευρώπη οδηγείται στο διαμελισμό της, στον οποίο θα βοηθήσουν σε μεγάλο βαθμό οι φυγόκεντρες δυνάμεις που έχουν δημιουργηθεί εντός της Ευρωζώνης – ενώ ο μεγάλος χαμένος φαίνεται πως θα είναι η Γερμανία, από πολλές διαφορετικές πλευρές.
Ειδικά όσον αφορά την οικονομική κατάσταση της χώρας αυτής, παρά την ισχύ της, αρκετοί από τους Πολίτες της υποφέρουν – κρίνοντας από το γεγονός ότι, αυξάνονται συνεχώς τα χρέη τους, μειώνεται το επίπεδο των συντάξεων, ενώ κλιμακώνεται το κόστος ζωής, κυρίως λόγω της αύξησης των ενοικίων. Σύμφωνα με την εταιρεία οικονομικών πληροφοριών Creditreform, τα δύσκολα εξυπηρετούμενα χρέη των ιδιωτών έχουν φτάσει πια στα 235 δις €, ενώ το 10% του πληθυσμού είναι υπερχρεωμένο.

Ουσιαστικά πρόκειται για 6,85 εκ. ανθρώπους, εκ των οποίων τα 4,17 εκ. εμφανίζουν πολύ μεγάλο ύψος χρεών – ενώ ο συνολικός αριθμός έχει αυξηθεί κατά 131.000, σε σχέση με το προηγούμενο έτος (γράφημα). Πρόκειται κυρίως για πολύ νέους, καθώς επίσης για ηλικιωμένους, οι οποίοι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν με το κόστος ζωής.


Επεξήγηση γραφήματος: Ένταση υπερχρέωσης – αριθμός των υπερχρεωμένων ανθρώπων σε εκ., ανάλογα με το βαθμό υπερχρέωσης τους (με κόκκινο πολύ υψηλός και με γαλάζιο χαμηλότερος)

Βέβαια, προβλήματα με τα χρέη της έχει επίσης η μεσαία γενιά, αφού το 19% ηλικίας 30-39 ετών δεν είναι σε θέση να ανταπεξέλθει με τα δάνεια του – ενώ προβλέπεται πως στο μέλλον τα ιδιωτικά χρέη θα συνεχίσουν να αυξάνονται. Το γεγονός αυτό τεκμηριώνει ότι, καμία χώρα της Ευρώπης δεν είναι σε καλή οικονομική κατάσταση – καθώς επίσης πως η απόσταση μεταξύ των ανώτατων εισοδηματικών τάξεων, καθώς επίσης των υπολοίπων αυξάνεται διαρκώς, απειλώντας σε μεγάλο βαθμό τη δημοκρατία και την κοινωνική συνοχή.

Κλείνοντας, εάν τελικά η Ευρώπη κατακερματισθεί, όπως δυστυχώς φαίνεται, τότε δεν θα αποφευχθεί η φτώχεια και η εξαθλίωση μεγάλων μερίδων του πληθυσμού της – οπότε είναι σχεδόν βέβαιη η άνοδος εθνικιστικών και απολυταρχικών καθεστώτων, πόσο μάλλον εάν αυξηθούν τα μεταναστευτικά κύματα από τη Β. Αφρική και τη Μέση Ανατολή.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι ΗΠΑ απειλούνται με απομόνωση, αυταρχισμός στη Ρωσία και την Τουρκία, η Ευρωπαϊκή Ένωση σε κρίση: μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ όλα τα βλέμματα έχουν στραφεί στην Άγγελα Μέρκελ, η οποία ετοιμάζεται να αναλάβει νέες ευθύνες.

«Η έκφραση “ηγέτης του ελεύθερου κόσμου” χρησιμοποιείται συνήθως για τον πρόεδρο των ΗΠΑ, και σπάνια χωρίς ειρωνεία. Μπαίνω στον πειρασμό να πω ότι ο ηγέτιδα του ελεύθερου κόσμου είναι τώρα η Άγγελα Μέρκελ», εκτίμησε ο Βρετανός ιστορικός Τίμοθι Γκάρτον Ας, καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα The Guardian.

Με την επίσκεψή του αύριο και μεθαύριο στη Γερμανία ο Αμερικανός πρόεδρος Μπραράκ Ομπάμα υπογραμμίζει λίγο περισσότερο τις προσδοκίες που βαραίνουν τη Μέρκελ, την οποία, πριν την αναχώρησή του από την Ουάσιγκτον, είχε χαρακτηρίσει «ίσως την πιο στενή διεθνή εταίρο των τελευταίων οκτώ ετών».

Ο Ομπάμα δεν επέλεξε να επισκεφθεί τη Βρετανία, παραδοσιακό εταίρο των ΗΠΑ, στο πλαίσιο της τελευταίας αποχαιρετιστήριας περιοδείας του στην Ευρώπη, αλλά τη Γερμανία, θέλοντας ίσως με αυτό τον τρόπο να δώσει τη σκυτάλη στο Βερολίνο.

«Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ καθιστά την Άγγελα Μέρκελ την τελευταία που μπορεί να υπερασπιστεί τις ανθρωπιστικές αξίες της Δύσης», εκτιμά η New York Times. Σύμφωνα με τη γερμανική, αριστερή εφημερίδα TAZ «η σημασία της καγκελαρίου θα ενισχυθεί: πρέπει να διατηρήσει τη συνοχή της ΕΕ, να αντιμετωπίσει τον Πούτιν και τον Ερντογάν και να ελέγξει τον Ντόναλντ Τραμπ».

Διότι ο νεοεκλεγείς Αμερικανός πρόεδρος προκαλεί φόβο ότι η συμμαχία των Δυτικών έχει τελειώσει, με τις δηλώσεις του ότι θα ενεργεί βάσει της αρχής «πρώτα η Αμερική», ακόμη και στις διατλαντικές σχέσεις.

Οι εναλλακτικές της Ευρώπης, που έχει γίνει ευάλωτη εξαιτίας του λαϊκισμού, για ηγεσία δεν είναι πολλές: η Βρετανία θα ασχολείται επί χρόνια με το Brexit, η Γαλλία και η Ιταλία αντιμετωπίζουν στο εσωτερικό τους οικονομικές δυσκολίες.

Σε αυτό το πλαίσιο λίγοι είναι οι Γερμανοί που αμφιβάλλουν ότι η Μέρκελ θα είναι υποψήφια για μια τέταρτη θητεία στην καγκελαρία στις εκλογές του 2017.

«Η καγκελάριος είναι μια από τους ακρογωνιαίους λίθους της πολιτικής της Δύσης που ενεργεί ως παγκόσμιος παράγοντας. Οπότε θα υποβάλει υποψηφιότητα, θα ενεργήσει ως υπεύθυνη ηγέτις», δήλωσε ο Νόρμπερτ Ρέτγκεν, στέλεχος των Χριστιανοδημοκρατών (CDU), στο CNN.

Η δημοτικότητα της Μέρκελ αυξήθηκε μετά τις αμερικανικές εκλογές και ίσως η γερμανίδα καγκελάριος να αποκαλύψει τις προθέσεις της ήδη την Κυριακή.

«Με δεδομένες τις επιπτώσεις στην Ευρώπη της εκλογικής νίκης του Τραμπ, αναμφίβολα θα αναλογιστεί ότι το καθήκον της δεν έχει ολοκληρωθεί και ότι πρέπει να συνεχίσει να ηγείται της Ευρώπης», εκτίμησε η Ντανιέλα Σβάρτσερ διευθύντρια του γερμανικού ινστιτούτου ερευνών DGAP.

Στο συγχαρητήριο μήνυμά της προς τον Τραμπ η Μέρκελ ήταν ασυνήθιστα ξεκάθαρη, υπενθυμίζοντάς του τη σημασία των δημοκρατικών αξιών.

«Οι προσδοκίες από τη Γερμανία να ελέγξουμε τις αντιδημοκρατικές τάσεις είναι μια ιστορική ευθύνη και ελπίζω ότι θα σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων», δήλωσε η Στέφανι Βάις ειδική του γερμανικού ιδρύματος Bertelsmann.

Με τον Τραμπ όμως η καγκελάριος θα πρέπει να αντιμετωπίσει και το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον αναδιπλώνεται, κάτι που ήταν ήδη ορατό.

«Είχαμε ήδη παρατηρήσει υπό τον Ομπάμα ότι η διατλαντική σχέση είχε περιοριστεί και ότι οι ΗΠΑ δεν ήθελαν και δεν μπορούσαν να είναι οι αστυνόμοι του κόσμου», υπογράμμισε η αναλύτρια.

Μένει να μάθουμε ποιο θα είναι το περιθώριο ελιγμών της Μέρκελ, η χώρα της οποίας δεν συμμετέχει στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και η οποία, παρά την πρόσφατη αποστολή στρατιωτών στο Μαλί για την αντιμετώπιση των ισλμιστών και στη Λιθουανία για την αντιμετώπιση της ρωσικής απειλής, παραμένει διστακτική να αναλάβει στρατιωτική δράση εκτός γερμανικού εδάφους.

Μπροστά στην επιθυμία του Τραμπ να ανανεώσει τις σχέσεις των ΗΠΑ με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, «η φιλοδυτική πολιτική της Μέρκελ θα μπορούσε να καταλήξει σε φιάσκο», σημειώνει η γερμανική εφημερίδα Die Welt.

Μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, η Γερμανίδα καγκελάριος θα δει να αυξάνονται οι χώρες που επικρίνουν ανοικτά τη γενναιόδωρη μεταναστευτική της πολιτική, την υποστήριξή της προς το παγκόσμιο ελεύθερο εμπόριο ή την αναγκαιότητα να καταπολεμηθεί η κλιματική αλλαγή, καθώς και άλλα σημαντικά ζητήματα της πολιτικής της.

«Το έργο της Μέρκελ μόλις έγινε εξαιρετικά πιο δύσκολο», προειδοποίησε η Κοστάντς Στέλτσενμιλερ, αναλύτρια του ιδρύματος Robert Bosch, σε άρθρο της στην Washington Post.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Στην Ελλάδα των Μνημονίων οι κυβερνήσεις επιβιώνουν κατασκευάζοντας μύθους. Διά πάσαν νόσον… Η κυβέρνηση Σαμαρά λίγο έλειψε να μας πει ότι από τον τύμβο της Αμφίπολης ξεπρόβαλε το χέρι του Μεγάλου Αλέξανδρου.
Τούτοι εδώ, οι…μεταλλαγμένοι της πάλαι ποτέ αντιαμερικανικής Αριστεράς, προσπαθούν να μας πείσουν ότι ένας άλλος «πεθαμένος» έρχεται σαν λευκός ιππότης να μας λύσει τον πονοκέφαλο του χρέους.
Αυτόν που δεν αξιώθηκε να λύσει όταν ήταν ζωντανός… Δυστυχώς για τους εκάστοτε κυβερνώντες, τα αφελή αυτά αφηγήματα δεν τα χάφτουν πλέον ούτε οι φιλοξενούμενοι των hot spots...
Ετσι, λοιπόν, οι Αθηναίοι γνωρίζουν καλά ότι το επόμενο 48ωρο η ζωή τους θα γίνει «πατίνι» για να περάσει καλά ο απερχόμενος πλανητάρχης, μακριά από κινδύνους και κακοτοπιές.

Απελευθερωμένος από τα δεσμά και τις υποχρεώσεις του πραγματικού προεδρικού αξιώματος, ο συμπαθέστατος κατά τα άλλα Ομπάμα μπορεί να απολαύσει το ταξίδι του.
Θα φάει, θα πιει, θα ξεφουρνίσει τρεις πενιές για τον ηρωικό ελληνικό λαό, ώσπου να αναχωρήσει για τον επόμενο σταθμό του και να καταλήξει στο εξωτικό Περού, όπου θα σφραγίσει το φινάλε της ξένοιαστης αυτής τουριστικής περιοδείας.
Θα είχε ασφαλώς μια διαφορετική σημασία η επίσκεψη του «παροπλισμένου» Ομπάμα, αν στη θέση του Τραμπ είχε εκλεγεί η υποψήφια των Δημοκρατικών. Χωρίς ωστόσο οι δηλώσεις του να δεσμεύουν στο παραμικρό τη Χίλαρι.

Οι σχέσεις των δύο δεν ήταν οι καλύτερες δυνατές (σαν να λέμε Ντόρα - Καραμανλής), ενώ ταυτόχρονα δεν υπάρχει κανένας άγραφος νόμος που να εξασφαλίζει «φυσική συνέχεια» στην πολιτική δύο προέδρων, έστω και αν προέρχονται από το ίδιο κόμμα.
Στην περίπτωση του Τραμπ, βεβαίως, ό,τι και να πει ο Ομπάμα δεν έχει την παραμικρή σημασία.

Αφήστε που αν για κάποιον λόγο το «τερματίσει» με ανέξοδες φιλελληνικές δηλώσεις μπορεί να δημιουργήσει περίεργα αντανακλαστικά στη νέα αμερικανική ηγεσία.

Και τι έπρεπε, να κάνουμε; Να ακυρώσουμε την επίσκεψη Ομπάμα επειδή βγήκε ο Τραμπ;» θα ρωτούσε κάποιος ευλόγως. Οχι, βέβαια. Αυτά δεν γίνονται.
Να κάτσουμε και να τη λουστούμε εγκλωβισμένοι στα σπίτια μας. Να πιούμε κι ένα τσίπουρο στην υγειά του ανθρώπου, κλείνοντας όμως ερμητικά τις τηλεοράσεις για να μη βλέπουμε τις ανούσιες παράτες και ακούμε ανοησίες ότι τάχα μου «τράβηξε το αυτί των Γερμανών και μας έλυσε το πρόβλημα του χρέους».

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μετά την αποτυχία του πρωθυπουργού να τηρήσει τις υποσχέσεις του, κατ’ αναλογία με τον πρόεδρο Obama, η Ελλάδα πρέπει να βρει μία άλλη λύση – ένα επόμενο κίνημα, το οποίο να είναι σε θέση να την απελευθερώσει από τη γερμανική κατοχή, καθώς επίσης να μην την εξευτελίζει
"Δεν υπάρχουν πια Έλληνες που να τοποθετούνται υπέρ των μνημονίων, θεωρώντας ότι αποτελούν πράγματι λύση στα προβλήματα της χώραςαλλά μόνο κάποιοι ανόητοι, οι οποίοι δεν διακρίνουν άλλη δυνατότητα, τουλάχιστον όσον αφορά τη χρηματοδότηση του δημοσίου.

Κανένας πάντως δεν θέλει νέα δανεικά έναντι ενός τέταρτου οδυνηρού μνημονίου που πιθανότατα θα συνοδεύεται από ένα παράλληλο νόμισμα ή από την «κατοχική δραχμή» χωρίς κανένα αντίκρισμα – αφού θα έχει ήδη λεηλατηθεί η ιδιωτική και η δημόσια περιουσία μας".

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Πριν από οκτώ χρόνια οι Αμερικανοί εξέλεξαν τον πρόεδρο Obama, επειδή ήταν ένας νεαρός πολιτικός, μη διαβρωμένος από το σύστημα – ενώ τους είχε υποσχεθεί πως θα περιορίσει τις στρατιωτικές δαπάνες, αποσυρόμενος από τα διεθνή πεδία μαχών, στηρίζοντας παράλληλα τα μεσαία και κατώτερα εισοδηματικά στρώματα. Ουσιαστικά είχε τοποθετηθεί υπέρ ενός δημοκρατικού σοσιαλισμού (ανάλυση), στη θέση του μονοπωλιακού καπιταλισμού και του άκρατου νεοφιλελευθερισμού – ενός δίκαιου πολιτεύματος για την πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας.

Εν τούτοις τους απογοήτευσε οικτρά και δεν τήρησε τις υποσχέσεις του, ενώ οδήγησε τις Η.Π.Α. σε νέες περιπέτειες, πιθανότατα επηρεαζόμενος από την κυρία Clinton –  ιδίως στη Λιβύη, όπου ανέτρεψε το καθεστώς ανοίγοντας το δρόμο στην ISIS και βυθίζοντας τη χώρα στην αναρχία. Κυρίως όμως στη Μέση Ανατολή, όπου προκάλεσε μία τεράστια ανθρωπιστική/γεωπολιτική καταστροφή και ένα μεταναστευτικό χάος – δίνοντας παράλληλα την ευκαιρία στη Ρωσία να εισέλθει δυναμικά στη διεθνή σκηνή.

Εκτός αυτού δημιούργησε ανόητα μεγάλες εστίες πυρκαγιάς αφενός μεν στην Ουκρανία, αφετέρου στην Αίγυπτο – όπου στηρίχθηκε το τρομοκρατικό καθεστώς των αδελφών Μουσουλμάνων. Παράλληλα τεκμηριώθηκε η διαφθορά του ιδρύματος Clinton κατά τη διάρκεια που η πρώην πρώτη κυρία ήταν υπουργός εξωτερικών – αφού εισέπραξε μέσω αυτού χρήματα από διάφορα επιχειρηματικά λόμπι, καθώς επίσης από κράτη όπως η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και η Τουρκία, αποφεύγοντας να πληρώνει φόρους.

Τέλος, διπλασίασε το δημόσιο χρέος στα 20 τρις $, προσθέτοντας όσο όλοι οι υπόλοιποι πρόεδροι σε 220 χρόνια (!), ενώ έδωσε την ευκαιρία στη Γερμανία να απομυζεί αχόρταγα τις άλλες χώρες εταίρους της, με αποτέλεσμα να διεκδικεί την ανεξαρτησία της από τις Η.Π.Α., μέσω της ηγεμονίας της στην ΕΕ – όταν ταυτόχρονα παράγει τεράστια πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της, εις βάρος ολόκληρου του υπόλοιπου πλανήτη.

Ως εκ τούτου, οι Αμερικανοί μάλλον καταψήφισαν την κυρία Clinton και τον κ. Obama  (ανάλυση), παρά ψήφισαν τον κ. Tramp – ο οποίος δαπάνησε τα μισά χρήματα στην προεκλογική του εκστρατεία, ενώ δεν στηρίχθηκε καν από το κόμμα του.

Ακόμη περισσότερο, επέλεξαν το νέο πρόεδρο χωρίς να έχει ένα σαφές οικονομικό πρόγραμμα – εκτός από το ότι θα μειώσει τους φόρους στο 15% (γεγονός που θα ωφελήσει προφανώς τη μεσαία και ανώτερη εισοδηματική τάξη, αφού η ανώτατη δεν πληρώνει καθόλου), θα αυξήσει τις δημόσιες επενδύσεις, θα επιδιώξει την επιστροφή κεφαλαίων στη χώρα του περιορίζοντας το φόρο στο 10%, ενώ θα εμποδίσει τη μεταφορά των θέσεων εργασίας στο εξωτερικό (είτε επιβάλλοντας δασμούς στις εισαγωγές, είτε κυρώσεις σε εκείνες τις χώρες που υποτιμούν σκόπιμα τα νομίσματα τους για να στηρίξουν τις εξαγωγές τους).

Το βασικότερο όλων ήταν πάντως το ότι, ο κ. Trump υποσχέθηκε πως θα κάνει την Αμερική ξανά μεγάλη – ότι λοιπόν θα την οδηγήσει στην πρώτη θέση, από την τέταρτη που βρίσκεται σήμερα, σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα (γράφημα). Λογικά επομένως ανησυχούν οι βασικοί της ανταγωνιστές – πριν από όλους η Γερμανία που, έχοντας εκμεταλλευθεί την ευρωπαϊκή κρίση χρέους, λόγω της οποίας διατηρείται ανταγωνιστικά χαμηλή η ισοτιμία του δικού της ευρώ, ευρίσκεται στην πρώτη θέση, με σημαντικά πλεονάσματα απέναντι στις Η.Π.Α., στη Μ. Βρετανία κοκ.


Επεξήγηση γραφήματος: Οι καλύτερες χώρες του πλανήτη (κριτήρια)
.
Περαιτέρω, αυτό που μας ενδιαφέρει εμάς δεν είναι οι Η.Π.Α. αλλά η Ελλάδα – όπου οι Έλληνες ουσιαστικά καταψήφισαν την πολιτική των μνημονίων τον Ιανουάριο του 2015, ενώ επέλεξαν έναν νεαρό πολιτικό από ένα μη διεφθαρμένο ακόμη κόμμα, με κριτήριο τις τότε υποσχέσεις/δεσμεύσεις του. Έπραξαν δηλαδή όπως οι Αμερικανοί το 2008, όπου οδήγησαν τον κ. Obama στην εξουσία – με ανάλογα δυστυχώς αποτελέσματα, παρά το ότι του έδωσαν και δεύτερη ευκαιρία το Σεπτέμβρη, συγχωρώντας του μία από τις μεγαλύτερες ίσως προδοσίες στην παγκόσμια ιστορία (αντιστροφή του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ).

Σε κάθε περίπτωση, οι Έλληνες δεν επέλεξαν την αριστερή πολιτική, αφού θεωρούν πως είναι αδύνατον να υιοθετηθεί από μία και μοναδική χώρα στον πλανήτη – γεγονός που τεκμηριώθηκε από την αποτυχία της αριστερής πλατφόρμας της κυβέρνησης να εισέλθει στη Βουλή, παρά το ότι είχε συμπεριφερθεί έντιμα, αρνούμενη να επικυρώσει την προδοσία και το τρίτο μνημόνιο. Κατά την άποψη μας πάντως, το πολίτευμα που προσελκύει τους περισσότερους Έλληνες είναι επίσης ο δημοκρατικός σοσιαλισμός – η ελεύθερη, μικτή οικονομία δηλαδή, με κοινωνικό πρόσωπο.

Ανάγκη αλλαγής
Συνεχίζοντας, μετά την οικτρή αποτυχία του πρωθυπουργού να τηρήσει τις υποσχέσεις του, κατ’ αναλογία με τον πρόεδρο Obama, είναι σήμερα φανερό το ότι, η Ελλάδα πρέπει να βρει μία άλλη λύση – ένα επόμενο κίνημα, το οποίο να είναι σε θέση να την κάνει εάν όχι ξανά μεγάλη, τουλάχιστον να την απελευθερώσει από την κρίση, από την ντροπή (ανάλυση), από τη γερμανική κατοχή, καθώς επίσης από την παγίδα του χρέους, στην οποία δυστυχώς οδηγήθηκε.

Η ανάγκη μίας τέτοιας αλλαγής στην πατρίδα μας είναι ασφαλώς άμεση – πριν ακόμη λεηλατηθεί και οδηγηθεί ακούσια στην «κατοχική δραχμή». Δεν υπάρχει άλλωστε η παραμικρή αμφιβολία σχετικά με το ότι, η Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει (άρθρο) – παρά το ότι έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος από μία ακόμη κυβέρνηση των μνημονίων, η οποία της προξένησε νέες ζημίες πάνω από 50 δις €, εξευτελίζοντας την ξανά διεθνώς.

Η βεβαιότητα μας οφείλεται κυρίως στο ότι, η Ελλάδα είναι μία πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα η οποία ακόμη και σήμερα, με τα κριτήρια της ίδιας έρευνας που τοποθετεί τη Γερμανία στην πρώτη θέση και τις Η.Π.Α. στην τέταρτη, βρίσκεται στην 26η θέση μεταξύ όλων των χωρών παγκοσμίως (πηγή) – πριν από το Μεξικό, τη Μαλαισία, τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία, τη Ν. Αφρική κλπ.

Για να μπορέσει όμως να τα καταφέρει σήμερα η Ελλάδα, θα πρέπει να εξασφαλισθούν άμεσα οι απαραίτητες προϋποθέσεις – πριν από κάθε τι άλλο η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους, αφού έχει καταστεί πλέον μη βιώσιμο χωρίς να φταίει τόσο η ίδια (άρθρο), όσο το ΔΝΤ. Άλλωστε χωρίς αυτή τη διαγραφή, είναι αδύνατον να δρομολογηθούν πια όλα εκείνα τα μέτρα, τα οποία απαιτούνται για την αναβίωση της ελληνικής οικονομίας – μεταξύ των οποίων τα εξής:

(α) Η μείωση της φορολογίας στο 15%, έτσι ώστε να είναι ανταγωνιστική με τις γύρω χώρες – οπότε να πάψουν να μεταναστεύουν οι υγιείς επιχειρήσεις στο εξωτερικό, να εξυγιανθούν οι υφιστάμενες παύοντας να έχουν ζημίες, να διενεργηθούν επενδύσεις στον εξαγωγικό μας κλάδο, στον οποίο συμπεριλαμβάνεται ο τουρισμός κοκ.

Υπενθυμίζουμε εδώ ξανά πως η μείωση της φορολογίας βοηθάει κυρίως τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις – αφού οι μεγάλες, καθώς επίσης τα υποκαταστήματα των πολυεθνικών στην Ελλάδα, δεν πληρώνουν σχεδόν καθόλου εκμεταλλευόμενες τους φορολογικούς παραδείσους, καθώς επίσης τις διάφορες άλλες δυνατότητες αποφυγής φόρων (ανάλυση).

(β)  Η στήριξη του τραπεζικού τομέα από το κράτος με νέα κεφάλαια, έτσι ώστε να είναι σε θέση αφενός μεν να χρηματοδοτήσει την πραγματική οικονομία, αφετέρου να ρυθμίσει τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια του ιδιωτικού τομέα – με τη μετατροπή των ενυπόθηκων σε Leaseback, όπου αυτοί που δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν τις δόσεις να διαμένουν με ενοίκιο στα σπίτια τους, με το πάγωμα μέρους των επιχειρηματικών δανείων για κάποιο χρονικό διάστημα με πολύ χαμηλά επιτόκια, με διαγραφές όπου αιτιολογούνται κοκ.

Με τον τρόπο αυτό οι ελληνικές τράπεζες δεν θα αφελληνισθούν μετατρεπόμενες σε κερδοσκοπικά κεφάλαια, ενώ το κράτος θα μπορέσει αργότερα να πουλήσει τη συμμετοχή του στον ιδιωτικό τομέα, ως οφείλει – αφού οι μόνες επιχειρήσεις που πρέπει να έχει στην ιδιοκτησία του είναι οι κοινωφελείς, οι στρατηγικές και οι μονοπωλιακές κερδοφόρες (όπου δυστυχώς ξεπουλήθηκε ο ΟΠΑΠ).

Το σημαντικότερο, θα ανακτηθεί η πιστοληπτική ικανότητα του ιδιωτικού μας τομέα, αφού θα έχει αποκατασταθεί προηγουμένως, μέσω της διαγραφής, η αντίστοιχη του δημοσίου – οπότε, μεταξύ άλλων, όπως η δημιουργία νέων χρημάτων από το πουθενά χωρίς την οποία η ανάπτυξη είναι ουτοπική (ανάλυση), θα μπορούμε να συμμετέχουμε στα προγράμματα της ΕΚΤ, αυξάνοντας επί πλέον τη ρευστότητα στην οικονομία μας.

(γ)  Η στήριξη ορισμένων μεγάλων επιχειρήσεων από το δημόσιο, έτσι ώστε να μην ξεπουληθούν σε εξευτελιστικές τιμές – μεταξύ των οποίων της ΔΕΗ, για να μπορέσει να διαγράψει εκείνες τις απαιτήσεις της που δεν μπορεί να εισπράξει, λόγω της πολιτικής των μνημονίων (περί τα 2,5 δις €).

(δ)  Η παροχή επενδυτικών κινήτρων στις εξαγωγικές επιχειρήσεις, έτσι ώστε να εκμεταλλευτεί η Ελλάδα τη ζήτηση των άλλων χωρών – αφού η εγχώρια έχει καταρρεύσει, λόγω των μειώσεων των εισοδημάτων των Ελλήνων. Επίσης στη ναυτιλία, στην οποία οι Έλληνες εφοπλιστές κατέχουν την πρώτη θέση παγκοσμίως – γεγονός που θα λειτουργούσε επί πλέον προς όφελος του διεθνούς εμπορίου και των εξαγωγών μας.

(ε)  Η αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, με στόχο κυρίως την καταπολέμηση της ανεργίας, καθώς επίσης την άνοδο της εγχώριας ζήτησης – έτσι ώστε να επιλυθεί ταυτόχρονα το πρόβλημα του ασφαλιστικού μας συστήματος, πριν καταρρεύσει.

(στ) Η θέσπιση κινήτρων για την επιστροφή των καταθέσεων από το εξωτερικό, καθώς επίσης από τα σπίτια και τις θυρίδες – ποσόν που υπολογίζεται πάνω από 100 δις €, οπότε θα εξυγιαίνονταν αυτόματα οι τράπεζες μας. Φυσικά προϋποθέτει την ως άνω στήριξη του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος, έτσι ώστε να πεισθούν οι καταθέτες πως οι αποταμιεύσεις τους θα είναι ασφαλείς – καθώς επίσης τη διαγραφή μέρους των χρεών του δημοσίου, αφού διαφορετικά δεν πρόκειται να εμπιστευθεί κανένας τη χώρα.

(ζ)  Η έκδοση εθνικών ομολόγων, ενδεχομένως με εγγύηση την περιουσία του ΤΑΙΠΕΔ, για τη μετατροπή του χρέους που θα απέμενε μετά τη διαγραφή σε εσωτερικό – οπότε να περιορισθεί ο κίνδυνος μίας επόμενης χρεοκοπίας, ο οποίος συνήθως οφείλεται στον εξωτερικό δανεισμό.

Συνεχίζοντας, προφανώς απαιτείται παράλληλα η δρομολόγηση των απαραίτητων διαρθρωτικών αλλαγών, οι οποίες φυσικά δεν έχουν καμία σχέση με τις μειώσεις των μισθών – ενώ επιγραμματικά είναι η καταπολέμηση της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς και της διαπλοκής, η αύξηση της αποδοτικότητας του δημοσίου, η υιοθέτηση ενός απλού φορολογικού συστήματος, η εξυγίανση των Θεσμών (ανάλυση), ένα λειτουργικό επιχειρηματικό πλαίσιο κοκ.

Βέβαια, θα πρέπει να επιλυθεί προηγουμένως το πολιτικό και κοινωνικό μας πρόβλημα αφού, εάν οι Πολίτες δεν εμπιστευθούν το κράτος τους, πόσο μάλλον εάν συνεχίσουν να το μισούν όπως συμβαίνει σήμερα, θεωρώντας το υπεύθυνο για όλα τα δεινά τους, τότε δεν υπάρχει καμία απολύτως ελπίδα για το μέλλον.

Επίλογος

Περαιτέρω, εάν οι κατ’ επίφαση δανειστές μας δεν εγκρίνουν τα παραπάνω σε ένα νέο κίνημα που θα έχει το θάρρος να τα απαιτήσει, μαζί με της γερμανικές επανορθώσεις (άρθρο), τότε θα πρέπει να αποτολμήσει η χώρα μας τη στάση πληρωμών (ανάλυση) – πριν ακόμη οδηγηθούμε σε ένα τέταρτο οδυνηρό μνημόνιο που πιθανότατα θα συνοδεύεται από ένα παράλληλο νόμισμα ή από την «κατοχική δραχμή», χωρίς κανένα αντίκρισμα αφού θα έχει ήδη λεηλατηθεί η ιδιωτική και η δημόσια περιουσία μας.

Φυσικά η στάση πληρωμών οφείλει να δρομολογηθεί εντός της Ευρωζώνης (ανάλυση), αναλαμβάνοντας το ρίσκο να μας επιβάλλουν τότε οι Ευρωπαίοι την έξοδο μας από το κοινό νόμισμα – παρά το ότι δεν έχουν απολύτως κανένα δικαίωμα και εκτός του ότι προϋποθέτει αρκετούς μήνες διαπραγματεύσεων. Σε μία τέτοια περίπτωση και υπό την προϋπόθεση της διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων ήπια και σωστά, η Ελλάδα ασφαλώς θα τα κατάφερνε – αφού διαθέτει τον απαραίτητο πλούτο, ενώ το βασικό της πρόβλημα είναι η κακοδιαχείριση του.

Ολοκληρώνοντας, η Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει είτε με τον ένα τρόπο, είτε με τον άλλο – αρκεί να υπάρξει μία ικανή και έντιμη κυβέρνηση, την οποία να μπορούν να εμπιστεύονται όλοι οι Πολίτες. Χωρίς την ύπαρξη μίας τέτοιας κυβέρνησης, θα ήταν ασφαλώς αιθεροβάμων αυτός που θα πίστευε ότι, μπορεί να επιτευχθεί η διαγραφή μέρους του δημοσίου χρέους, να προβεί εναλλακτικά η χώρα σε στάση πληρωμών διαπραγματευόμενη σωστά το μέλλον της, καθώς επίσης να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα εξυγίανσης της.

Πόσο μάλλον ότι μπορούν να επιστρέψουν οι καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες, να πουληθούν ομόλογα σε ιδιώτες ή να βοηθήσουν όλοι μαζί οι Έλληνες στην επανεκκίνηση της οικονομίας τους κοκ. – παρά το ότι τα οφέλη τους θα ήταν τεράστια, τόσο σε εθνικό, όσο και σε οικονομικό επίπεδο. Ως εκ τούτου, το πρόβλημα της χώρας μας είναι κυρίως πολιτικό και δευτερευόντως κοινωνικό (παιδεία) – με το οικονομικό, από το οποίο εξαρτάται το εθνικό, να ακολουθεί στην τρίτη μόλις θέση.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το ίντερνετ, όπως όλες οι ανθρώπινες επινοήσεις, μπορεί να λειτουργήσει και για καλό και για κακό. Προσφέρει σε όλους τη δυνατότητα της συγκέντρωσης πληροφοριών, τις οποίες σε προηγούμενες δεκαετίες δεν μπορούσαν να μάθουν ούτε οι επικεφαλής κρατών! Ο μέσος χρήστης δύναται να εκπαιδευτεί σε μια σειρά από επιστήμες και τέχνες αλλά και να «αυτοδημοσιευτεί». Δηλαδή, δεν υπάρχει πλέον η ανάγκη να εκδώσει βιβλίο, περιοδικό ή εφημερίδα για να επικοινωνήσει με ευρείες μάζες και να διαδώσει τις ιδέες του. Οποιοσδήποτε βρίσκεται σε χώρα με δημοκρατικούς θεσμούς που διασφαλίζουν την ελευθερία της έκφρασης μπορεί να δημιουργήσει ένα ιστολόγιο ή λογαριασμό σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης (π.χ., facebook, twitter κ.λπ.) και να αρχίσει άμεσα να δημοσιοποιεί ό,τι βούλεται.

Υπάρχει, όμως, και η... άλλη όψη του φεγγαριού. Η σκοτεινή, εκείνη που είναι απεχθής και ανατριχιαστική. Στο διαδίκτυο όσο εύκολα διαδίδεται η πληροφορία με άλλη τόση ευκολία μεταδίδεται η νόσος που κουβαλούν διαταραγμένες προσωπικότητες στις ψυχές και τους νόες τους. Στην Ελλάδα του Μνημονίου αλλά και πριν από την επέλαση της οικονομικής κρίσης το Ιντερνετ αποτέλεσε έναν προσφιλή ψηφιακό τόπο δράσης κατά συρροήν δολοφόνων προσωπικοτήτων, μισανθρώπων, πλήρους ή μερικής απασχόλησης συκοφαντών, ημιπαραφρόνων που ειδικεύονται στις τερατολογίες και άλλων παρόμοιων προβληματικών ανθρώπων.

Ενα από τα πρόσφατα τρανταχτά παραδείγματα της χρήσης του διαδικτύου ως μέσου διάχυσης πνευματικού δηλητηρίου στην κοινωνία ήταν η περιπέτεια υγείας του Θάνου Πλεύρη. Το μίσος και η νοσηρότητα που χαρακτήρισαν ουκ ολίγες διαδικτυακές αναρτήσεις ιδεολογικών αντιπάλων του Θάνου Πλεύρη, που εκτόξευαν τη μια κατάρα μετά την άλλη εναντίον του, είναι πέραν πάσης περιγραφής.

Μόνο φόβο, δέος και αποτροπιασμό προκαλεί η ιδέα ότι υπάρχουν τόσα αποθέματα κακότητας, μισαλλοδοξίας, μοχθηρίας και φθόνου στην κοινωνία μας. Επίσης, κατά έναν εξωφρενικό τρόπο, μερικοί εκ των διαταραγμένων θρασύδειλων, που, καλυπτόμενοι πίσω από την ανωνυμία του ίντερνετ, «εύχονταν» τα χειρότερα σ' έναν άνθρωπο που δεν τους έχει φταίξει σε τίποτα, θεωρούνται από ομάδες χρηστών «κορυφαίοι» διαμορφωτές άποψης!

Κοινωνική αρρώστια σε καλπάζουσα μορφή...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου