Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Δεκ 2011


  • Γράφει ο Μακεδών
Το πείραμα του βατράχου φαίνεται πως στην Ελλάδα πέτυχε αρκετά ικανοποιητικά. Για την ιστορία να πω ότι αν ένα βάτραχο τον πετάξουμε σε καυτό νερό θα πηδήξει έντρομος έξω από το σκεύος , αλλά αν βάλουμε τον βάτραχο σε κρύο νερό και παίζει αμέριμνος, χωρίς να καταλαβαίνει ότι ήδη τον σιγοψήνουμε, χωρίς να το αντιλαμβάνεται θα συνηθίζει την αλλαγή της θερμοκρασίας έως ότου δεν θα μπορεί να αντιδράσει καθόλου με αποτέλεσμα να βράσει κανονικά.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τους Έλληνες στις δύσκολες μέρες που περνάμε εδώ και δύο χρόνια. Πέρα από τον αποπροσανατολισμό του για το ποιος και τι έφταιξε για την κατάσταση που βιώνει έχει κυριολεκτικά παραδοθεί στον συνεχή βρασμό της καθημερινότητας του.

Έφαγε το παραμύθι της ολιγαρχίας του πλούτου που λυμαίνονται πλήρως τον κόπο και τον ιδρώτα του που τεμπέλη τον ανέβαζε και ανεπρόκοπο τον κατέβαζε. Ποιοι δηλαδή τα λένε αυτά ; Αυτοί που μετάγγισαν τον δημόσιο πλούτο στις κασέλες τους και το χρέος αυτό το πέρασαν στις πλάτες μας, κλέβοντας συντάξεις μισθούς χωρίς κανένα ενδοιασμό ξεπούλησαν την χώρα μας κατά το 70% σε ξένους τοκογλύφους . Το υπόλοιπο 30% ποιος νομίζετε ότι το έχει ενθυλακώσει; Οι συμπατριώτες μας , τα αηδιαστικά λαμόγια που δυστυχώς μας πουλάνε εθνικοφροσύνη και καλύπτονται πάντοτε επικαλούμενοι ανύπαρκτους κινδύνους για να έχουμε το κεφάλι κάτω και να μην αντιδράμε σε τίποτα από όσα μέσω των αλήτικων ΜΜΕ προτάσσουν ως εθνικό ότι σκουπίδι τους εξυπηρετεί.

Αλλά θέλετε η τύχη, η ζωή πες αγαπητέ αναγνώστη ότι νομίζεις, πως τα φέρνει και ένας τηλεοπτικός σταθμός ξετυλίγει το κουβάρι μιας απίστευτης δολοπλοκίας και τα άπλυτα βγαίνουν στην φόρα . Όσο περισσότερο κρατάει η ιστορία αυτή τόσα περισσότερα βγαίνουν στην επιφάνεια για εργοδότες και άλλους που εμπλέκονται. Αυτό ωστόσο που μένει είναι η ανατροπή των πάντων και η οσμή απίστευτων σκανδάλων διαφαίνονται όχι στον ορίζοντα αλλά στην καθημερινή ζωή μας, άλλωστε η καθημερινή ανάρτηση των καταγγελιών δεν μπορεί να αφήνει τους υπεύθυνους που διερευνούν τα σκάνδαλα αδιάφορους. Η έρευνα και η απονομή δικαιοσύνης είναι πλέον ανάγκη για όλους εμάς που είμαστε υποχρεωμένοι να διαβιούμε με τα ελάχιστα.

Εκείνο όμως που αφήνει άναυδους τους ανθρώπους αυτής της χώρας είναι η θεαματική αλλαγή του προέδρου του ΛΑΟΣ που είπε στην δημόσια τηλεόραση ότι δεν υπάρχει σκάνδαλο Βατοπεδίου γιατί υπήρξε ανταλλαγή δημοσίου με δημόσιο. Αν αυτή είναι η άποψη του πλέον θα ήθελα να ξέρω πότε είδε το φως το αληθινό , όταν η κυβερνητική τους συμμετοχή έγινε πραγματικότητα ενώ πριν ωρύονταν εν χορώ για το μέγα σκάνδαλο.

Με αυτά που περάσαμε και με ότι χειρότερο ετοιμάζουν όλοι αυτοί για το νέο χρόνο που νομίζουν ότι οι Έλληνες έχουν μνήμη χρυσόψαρου, την απάντησή τους θα την πάρουν στις εκλογές όποτε γίνουν, και θα είναι πλήρης ο καταποντισμός τους. Αυτή θα είναι η δική μας καλή χρονιά και να ευχηθώ υπομονή για αυτά που σχεδιάζουν για εμάς χωρίς εμάς.



Το καθεστώς της μνημονιακής κυβέρνησης, της κυβέρνησης των υποταγμένων υπαλλήλων των "δάνειων δυνάμεων", των μισάνθρωπων στραγγαλιστών της Ελλάδας, τρέμει στην ιδέα πιθανής και για οποιονδήποτε λόγο συγκέντρωσης των πολιτών. Φοβούνται οι αχυράνθρωποι την σοβαρή πιθανότητα να ενωθούν οι Έλληνες απέναντί τους και να τους αποκαθηλώσουν εν ριπή οφθαλμού.

Έτσι, αποφάσισαν να πάρουν τα κατάλληλα μέτρα αποτροπής και από σήμερα (30.12.2011) αστυνομοκρατείται το κέντρο της πρωτεύουσας με ΜΑΤ και κλούβες να έχουν «στρατοπεδεύσει» στην Ακαδημίας και σε όλους σχεδόν τους παράδρομους που την τέμνουν
ΜΑΤ σε πλήρη εξάρτηση και ετοιμότητα βρίσκονται σε ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας.

Αυτό συμβαίνει, επειδή οι λαθρο-κυβερνώντες δεν φοβούνται κάποιο επεισόδιο που μπορεί να συμβεί από τους γνωστούς - αγνώστους (άλλωστε αυτοί είναι το παρακράτος που στηρίζει τις κατοχικές δυνάμεις και τους εκφραστές τους) αλλά, η ύπαρξη των ΜΑΤ αποτελεί προληπτικό μέτρο για την αλλαγή του χρόνου!

Οι επίσημοι που θα παραβρεθούν στο «εορταστικό πρόγραμμα» του δήμου Αθηνών δε θα πρέπει να «ενοχληθούν» από αγανακτισμένους πολίτες, ενώ θα πρέπει να προστατευθούν από τυχόν συμβάντα όπως αυτά της παρέλασης την 28η Οκτωβρίου…
Και τα τρέμουν αυτά τα συμβάντα...
Τρέμουν στην ιδέα πως μπορεί οι Έλληνες να σηκώσουν κεφάλι και να τους "αποκεφαλίσουν" εν μία νυκτί...
Τρέμουν, επειδή γνωρίζουν την ενοχή τους, γνωρίζουν τον δοσολογισμό τους, γνωρίζουν πως τελικά θα έχουν το τέλος που όλοι οι προδότες είχαν...

Μήπως θα πρέπει όλη η Αθήνα να αποφασίσει να πραγματοποιήσει την αλλαγή του χρόνου στην πλατεία Συντάγματος;
Μήπως θα πρέπει να τους πάμε κόντρα και να τους δώσουμε ένα μήνυμα για το τι τους περιμένει τον χρόνο που έρχεται;
Μήπως θα πρέπει να τους δώσουμε ένα δείγμα του εφιάλτη που θα ζήσουν, τόσο οι ίδιοι όσο και όσοι τους στηρίζουν;



Την διαπραγμάτευση για το PSI δεν την κανει η ελληνική κυβέρνηση. Την κανει το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και στελέχη των μεγάλων της ΕΕ. Η δουλειά της κυβέρνησης Παπαδήμου είναι να υπογράψει τις τελικές αποφάσεις και να ψηφίσει την δανειακή σύμβαση και τα εφαρμοστικά μετρα, ώστε να «νομιμοποιηθεί» (βάσει των ισχυουσών «ιερών» και μη αναστρέψιμων κανόνων της κοινοβουλευτικής δουλείας) η δεκάτη (10%) που έχουν υποχρέωση οι δούλοι να αποδίδουν στους πολυχρονεμενους αφέντες τους.

Οι έλληνες υπάλληλοι των διεθνών τραπεζιτών (πρωθυπουργοί, υπουργοί και λοιπός συρφετός) καλούνται να βρουν τρόπους αναγκαστικής συλλογής της δεκάτης από τούς υπήκοους της περιφέρειας που ελέγχουν (φόροι).

Επιπλέον πρέπει να βρουν τον τρόπο να εισπράξουν και τα αναγκαία χρήματα, ώστε να πληρωθούν τα όργανα ελέγχου και οι υπεύθυνοι αύξησης της φοροδοτικής ικανότητας των δούλων.

Έχουμε και κόστος ελέγχου δύστροπων επαναστατικών στοιχείων που μπορούν να απειλήσουν με πιθανές συμμαχίες με άλλους δούλους το ύψος των προς είσπραξη φόρων ή να προκαλέσουν αναταραχές και να αναγκάσουν τούς πολυχρονεμένους διεθνούς τραπεζίτες να ξοδέψουν κάτι τις από την δεκάτη ώσπου να τούς ξανα-ελέγξουν.

Αφήνω στην άκρη την ανάγκη προστασίας της χώρας από γείτονες φοροεισπράκτορες που ευχαρίστως θα ήθελαν να ελέγξουν περιοχές μεγαλύτερης φοροεισπρακτικής απόδοσης.

Σε τελική ανάλυση, αν αφαιρέσουμε την δεκάτη και τις δαπάνες προσωπικού, η διαφορά των φόρων είναι το κέρδος των φοροεισπρακτόρων.

Μην χαἰρεστε οι περισσότεροι (εκτός αν ανήκετε στους υπαλλήλους των φοροεισπρακτόρων) για, πιθανά, καλύτερη λειτουργία τού φοροεισπρακτικού μηχανισμού.
Δεν πρόκειται να λυθεί κανένα απολύτως πρόβλημα, αλλά τον κόσμο θα τον εξοντώσουν.
Οι επιστάτες των φοροεισπρακτόρων θα φροντίσουν να παρθεί από εσάς το μερίδιο που τους αναλογεί.

Όπως κάνανε πάντα.

Αν «κάψουν» κάποιους επιστάτες θα είναι για δικό σας παραδειγματισμό και επίφαση υποτιθέμενης αναλογικότητας βαρών για τυφλοπάνιασμα.

Το σύστημα για να αυτοπροστατευθεί «καίει» και κάποιους δικούς του που το παραξήλωσαν και έγιναν βάρος και επικίνδυνοι για τούς υπόλοιπους.

Συμπέρασμα:
Αν θέλετε να επιβιώσετε, αντισταθείτε. Μην γίνεστε καταδότες άλλων δούλων γιατί φοροδιαφεύγουν και συνεργαστείτε (οι δούλοι) με κάθε τρόπο να αποφύγετε την φοροεπιδρομή. Θα σας αποτελειώσουν. Και τα παιδιά σας θα μεγαλώσουν σαν απόγονοι δούλων. Όπου βλέπετε επιστάτες κυνηγήστε τους. Αν μπορείτε ξεβρακώστε τους και εξοντώστε τους οικονομικά. Οργανωθείτε και αντισταθείτε.

Είστε απόγονοι τού Οδυσσέα. Πολυμήχανοι...

Μην σας μπαλαμουτιάζουν για την δήθεν σωτηρία της πατρίδας ΤΟΥΣ.

Την δική ΣΑΣ πατρίδα να σώσετε.

Εδώ και μήνες ακούμε μερικούς αναλυτές να μας εξηγούν ότι η ΑΟΖ είναι μόνο και μόνο ένα θεωρητικό πλαίσιο δίχως καμιά πρακτική αξία στον τομέα της οικονομίας. Δέχονταν βέβαια την πραγματικότητα του παραδείγματος της Κύπρου, αλλά όχι τις εφαρμογές του στην Ελλάδα.

Οι θέσεις της Κύπρου ήταν πολύ πρωτοποριακές και ριψοκίνδυνες. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι γνωρίζουμε όλοι τη γεωπολιτική της θέση και τις στρατιωτικές της ικανότητες. Σε κάθε περίπτωση ο χρόνος είναι μαζί μας και μετέτρεψε σιγά σιγά τις εκτιμήσεις σε πραγματικότητα.

Τώρα η Κύπρος δεν προσφέρει πια θεωρητικούς υπολογισμούς για το φυσικό αέριο αλλά χειροπιαστά αποτελέσματα τα οποία δεν δίνουν μεγάλες δυνατότητες επιλογής. Η Κύπρος θέλουνε δεν θέλουνε έχει με την ΑΟΖ της έναν πραγματικό πλούτο. Και αυτοί που δεν το βλέπουν, ήρθε η ώρα να ξεστραβωθούν, διότι δεν υπάρχει πια δικαιολογία.

Η επόμενη πραγματικότητα είναι ήδη εδώ και βρίσκεται στην Κύπρο. Τα διαγράμματα Voronoi και η τριγωνοποίηση Delaunay δεν είναι μόνο και μόνο θεωρητικές έννοιες, αλλά αληθινά εργαλεία που παράγουν έργο μέσω του απέραντου γαλάζιου του ελληνισμού.
Ποιος θα έρθει τώρα να μας πείσει ότι η διαχείριση της ΑΟΖ δεν είναι μια οικονομική λύση;
Ποιος θα έρθει να μας κατηγορήσει ότι αυτή η στρατηγική δεν είναι αποτελεσματική;

Η ίδια εταιρία Noble έρχεται να μας δείξει την αξία της ελληνικής ΑΟΖ. Αυτό σημαίνει πρακτικά, ότι όποια κι αν είναι η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει να θεσπίσει όσο πιο γρήγορα την ΑΟΖ, για να υλοποιήσει αυτήν την στρατηγική δίχως να περιμένει άλλο. Δεν θα έχει τα περιθώρια της αδράνειας, διότι τώρα ο ελληνικός λαός γνωρίζει τα πάντα για την ΑΟΖ και περιμένει.
Όχι, όμως, όπως περίμεναν οι ειδικοί εδώ και χρόνια, διότι ο λαός μας είναι μια δύναμη και έχει την ικανότητα να πιέσει τους πολιτικούς για να πάρουν τις απαραίτητες αποφάσεις.
Επιπλέον, η ΑΟΖ αφορά και το μέλλον των παιδιών του.

Δεν έχει πια δικαίωμα μια κυβέρνηση να καθυστερεί, διότι όπου να ‘ναι ακόμα κι αν δεν τολμούμε να κάνουμε γεωτρήσεις, θα πρέπει να περάσει και ο αγωγός της Κύπρου για να εφοδιάσει όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση με το αέριό του.
Και αυτός ο αγωγός θα πρέπει να περάσει από την περιοχή όπου βρίσκεται η ελληνική ΑΟΖ.
Τι θα πούνε τότε οι ειδικοί και οι πολιτικοί της αδράνειας και της απραξίας, ότι δεν ήταν ενημερωμένοι;

Δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες και ο χρόνος και το δίκαιο της θάλασσας είναι με την πατρίδα μας.
Ας αποφασίσουν οι δικοί μας αν είναι και αυτοί μαζί της, αλλιώς δεν έχουν πια κανένα ρόλο στη γη της θάλασσας.




«Στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται αλλά δεν γίνονται και πράγματα που γίνονται αλλά δεν λέγονται» διαπίστωσε ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής μέσα από τη διαδρομή του στον δημόσιο βίο.

Για τη μεγάλη πλειοψηφία ημών των μη εμπλεκομένων στην άσκηση πολιτικής, η παραπάνω αποφθεγματική ρήση φαντάζει απόλυτα λογική: συχνά διαπιστώνουμε αναντιστοιχία μεταξύ έργων και λόγων των ασκούντων εξουσία, ενώ, σε άλλες περιπτώσεις, υποψιαζόμαστε ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από όσα γίνονται ευρέως γνωστά, αλλά ότι είναι σκόπιμο συγκεκριμένες παράμετροι ορισμένων υποθέσεων να παραμείνουν στο σκοτάδι. Οταν ο εμπειρικός κανόνας που αποτύπωσε με αυτήν τη φράση ο Κωνσταντίνος Καραμανλής παραβιάζεται αίφνης, εικασίες, υποθέσεις, εκτιμήσεις, αναπόδεικτες βεβαιότητες αποκτούν υπόσταση.

Αυτό συνέβη με τις δηλώσεις του πρώην πρωθυπουργού της Τουρκίας Μεσούτ Γιλμάζ περί εμπλοκής των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών σε εμπρησμούς δασών και δασικών περιοχών στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1990.

Οι αρμόδιες ελληνικές αρχές είχαν πληροφορίες για τη δράση Τούρκων πρακτόρων, με βάση τις οποίες είχαν συνταχθεί εκθέσεις και είχαν ενημερωθεί εταίροι και σύμμαχοι για τις τουρκικές υπονομευτικές δραστηριότητες. Οι εκτιμήσεις αναπαρήχθησαν από τα μέσα ενημέρωσης και πέρασαν στο ευρύ κοινό.

Ωστόσο, η τουρκική πλευρά είχε τη δυνατότητα να οχυρώνεται πίσω από την έλλειψη συγκεκριμένων στοιχείων και να απορρίπτει κάθε τέτοιο ισχυρισμό ως αναληθή, ως προϊόν εχθρικής ελληνικής στάσης.

Ο κ. Γιλμάζ προσέδωσε με τις αναφορές του ισχύ στις πληροφορίες αυτές και, ουσιαστικά, επιβεβαίωσε τη δράση τουρκικών παρακρατικών μηχανισμών επί ελληνικού εδάφους, εξηγώντας μάλιστα ότι αυτό έγινε ως «αντίποινα» για την ελληνική στάση έναντι του PKK.

Η προσπάθειά του να ανασκευάσει επανερχόμενος με διορθωτική δήλωση δεν δείχνει να πείθει ούτε στο εσωτερικό της Τουρκίας. Αλλωστε, οι δηλώσεις Γιλμάζ εξυπηρετούν και την τωρινή κυβέρνηση της γείτονος, η οποία συστηματικά επιχειρεί να προωθήσει την εικόνα δημοκρατικής και σύγχρονης διοίκησης, αντιπαραβάλλοντας τα πεπραγμένα της με ένα σκοτεινό παρελθόν, που βασίστηκε στη λειτουργία παρακρατικών μηχανισμών αποσταθεροποίησης στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και σε σχέση με τους γείτονες, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της.

Η Αθήνα ζήτησε από την Αγκυρα την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης. Παρά ταύτα, η ελληνική πλευρά δεν τρέφει αυταπάτες. Οι μηχανισμοί διοίκησης στην Τουρκία δεν αναμένεται ότι θα κινηθούν προς μια τέτοια κατεύθυνση - κάτι τέτοιο θα αποτελούσε έκπληξη. Οι κρατικές δομές της γείτονος αποτελούν δημιούργημα του πολιτικού συστήματος που καλλιέργησε την παρακρατική υπονομευτική δράση στην οποία αναφέρθηκε ο κ. Γιλμάζ και, σε σημαντικό βαθμό, η συνέχειά τους διατηρείται, άρα και οι αντιστάσεις τους.

Το σημαντικότερο όφελος για την Ελλάδα είναι ότι ο Τούρκος πρώην πρωθυπουργός προσέδωσε με τα λεγόμενά του υπόσταση στην εικόνα που η χώρα μας παρουσίαζε προς εταίρους και συμμάχους για τη γείτονα, ισχυροποιώντας τις θέσεις και τα επιχειρήματά της.


Η επιστροφή στη δραχμή δαιμονοποιείται από την πλειοψηφία του πολιτικοδημοσιογραφικού συστήματος της χώρας ως ο Εξαποδώ που θα μας γυρίσει στο Μεσαίωνα. Ως «συμμορία της δραχμής» αποκαλούνται όσοι υποστηρίζουν την άποψη αυτή, χωρίς να προβάλλονται ισχυρά επιχειρήματα, εκτός από ύβρεις και υπονοούμενα για συμφέροντα, για λαϊκισμό, κλπ. Η «συμμορία του ευρώ», αντιπαρέρχεται το καταλυτικό γεγονός ότι, τα τελευταία εκατό χρόνια με το εθνικό μας νόμισμα, τη δραχμή, ποτέ δε ζήσαμε παρόμοια τραγωδία όπως η σημερινή. Και ενώ η ένταξή μας στην ευρωζώνη το 2001 έγινε για να στηριχθεί και να αναπτυχθεί η ελληνική οικονομία, συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Είναι γεγονός ότι, μεγάλο μέρος της ευθύνης για τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία οφείλεται στη φαυλότητα του πολιτικού μας συστήματος, στην κακοδιοίκηση από τις πολιτικές ηγεσίες, που κάποτε πρέπει να λογοδοτήσουν. Αλλά αυτό δεν αρκεί για να δικαιολογήσει την έκταση της πρωτοφανούς κρίσης. Σε οικονομική κατάρρευση βρίσκονται οι περισσότερες χώρες της ευρωζώνης, σε αντίθεση με όσες δεν έχουν ενταχθεί σε αυτήν. Μια ματιά στα ισοζύγια πληρωμών των χωρών μέσα και έξω από το ευρώ, το αποδεικνύει. Στην κρίση αντέχουν οι περισσότερες χώρες έξω από την ευρωζώνη, αλλά και έξω απο την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Αργεντινή, ύστερα από την αποσύνδεσή της από το σκληρό Αμερικάνικο δολάριο, σε συνδυασμό με κούρεμα των χρεών της σε επίπεδα του 70% και υποτίμηση του νομίσματός της, σήμερα αναπτύσσεται με αλματώδεις ρυθμούς. Δεκάδες είναι οι περιπτώσεις χωρών που πτώχευσαν τα τελευταία πενήντα χρόνια και αναστήθηκαν μετά. Η Κίνα, διατηρώντας χαμηλά την ισοτιμία του γουάν, έχει σωρευτικό πλεόνασμα άνω των 3 τρισ. δολαρίων. H απογείωση της ελληνικής οικονομίας έγινε από τα μέσα της δεκαετίας του 1950, όταν ο «δεξιός» Σπύρος Μαρκεζίνης έκοψε την ισοτιμία της τότε δραχμής με το δολάριο στη μέση. Και η Γερμανία το 1953, έκοψε το 50% των χρεών της, αλλά δεν κατέβαλε πολεμικές αποζημιώσεις.

Η Ελλάδα γονυπετούσα

Η χωρίς όρους και όρια παραμονή στο ευρώ, συνοδεύεται από μια Ελλάδα γονυπετούσα στην Τρόικα και το Μνημόνιο. Η ελληνική οικονομία εξοντώνεται και υποθηκεύεται στους άτεγκτους δανειστές της. Και το χειρότερο, δολοφονείται η ελπίδα για ανάσταση, αφού έχει πέσει στα Τάρταρα. Στην πραγματικότητα έχουμε ήδη πτωχεύσει. Τι περισσότερο τραγικό μπορεί να μας συμβεί; Πόση μεγαλύτερη φτώχεια, ανεργία, αυτοκτονίες απελπισμένων μένει να δούμε; Πόσες άλλες επιχειρήσεις και μικρομάγαζα θα κλείσουν; Πόσο περισσότερο μπορεί να μας υποβαθμίσουν από την κατηγορία σκουπίδια, οι περιώνυμοι οίκοι αξιολόγησης. Η ανυπαρξία εθνικού νομίσματος με δυνατότητα υποτίμησής του και εκτύπωσης δικού μας χρήματος, (βλέπε και βραβείο Νόμπελ στον Ρόμπερτ Μαντελ σχετικά με τις ζώνες νομισμάτων), μας καθιστά υποχείριους στους πιστωτές, ευάλωτους στο διεθνή ανταγωνισμό και στους διεθνείς κερδοσκόπους. Όπως έχει πει και ο παλαιός μεγαλοτραπεζίτης Ρότσιλντ «δώστε μου εμένα τη διαχείριση του νομίσματος και αφήστε τους άλλους να φτιάχνουν νόμους!». Αντί να εκδώσουμε χρήμα -με σύνεση και φειδώ βέβαια- για να πληρώσουμε τους μισθούς και τις συντάξεις, απλώνουμε το χέρι ως επαίτες για να μας δανείσει η φοβερή Τρόικα με επαίσχυντους όρους χώρας-αποικίας. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των δανείων κατευθύνεται σε παλαιότερα χρέη, τα οποία γιγαντώνονται συνεχώς, ως ένας δολοφονικός φαύλος κύκλος. Το σκληρό ευρώ, μας αποδυναμώνει όπως και τις άλλες περιφερειακές οικονομίες και ευνοεί κυρίως τη Γερμανία που παράγει ολιγοπωλειακά βιομηχανικά και τεχνολογικά προϊόντα και ανταγωνίζεται με επίσης σκληρά νομίσματα όπως των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας. Η ίδια χώρα - δυνάστης της Ευρώπης, συγκεντρώνει τεράστιες διεθνείς αποταμιεύσεις με χαμηλά ή μηδενικά επιτόκια, αφού θεωρείται ασφαλής επενδυτικός προορισμός. Η Ελλάδα, με κυρίως τουριστική και γεωργική κατεύθυνση, ανταγωνίζεται χώρες με μαλακά νομίσματα, δηλ. με χαμηλές ισοτιμίες προς το σκληρό ευρώ. Και η όποια θλιβερή ανταγωνιστικότητά της, εξοντώνεται ολοένα και περισσότερο.

Μόνη λύση η επιστροφή στη δραχμή

Τελικά, η μόνη βιώσιμη λύση είναι η επιστροφή στη δραχμή, σε συνδυασμό με περίοδο χάριτος, κουρέματος και αναδιάρθρωσης του χρέους, με ικανή και έντιμη διακυβέρνηση, νοικοκύρεμα των δημόσιων οικονομικών, αναπτυξιακή προοπτική και παραμένοντας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως πολλές άλλες χώρες. Αυτή η λύση προτείνεται από τους Ζισκάρ ντ’ Εσταίν, Πωλ Κρούγκμαν, Τζόζεφ Στίγκλιτς, Κένεθ Ρογκόφ, Μάρτιν Σμίθ, Κώστα Λαπαβίτσα, Στέργιο Σκαρπέδα, Νουλιέλ Ρομπινί, μέχρι και τον Τζώρτζ Σόρος, τους Ιάπωνες της Ναμούρα, διεθνή οικονομικά ινστιτούτα και πολλούς άλλους, όλοι τους μέλη της «συμμορίας της δραχμής»! Αλλά με την ίδια «συμμορία» φαίνεται ότι συμφωνεί και μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού που ασφαλώς θα αποτελούσε και την συντριπτική πλειοψηφία, αν υπήρχε ελάχιστη ισονομία στην πληροφόρησή του μεταξύ των δύο απόψεων. Το νέο γερμανικό imperium αν δε βολευόταν με την παραμονή μας στο ευρώ, ασφαλώς και θα μας είχε εκδιώξει από την ευρωζώνη κακήν κακώς προ πολλού. Γι’ αυτό είναι καιρός πια να αφήσουμε την κα Μέρκελ να ρυθμίσει τα του οίκου της και εμείς να πράξουμε τα αυτονόητα, αναζητώντας διεθνείς συμμαχίες και αλλού. Αλλά η μεγάλη έξοδος πρέπει να γίνει το συντομότερο, πριν οι δανειστές μας υποθηκεύσουν τα πάντα και μεταφέρουν την επίλυση των όποιων διαφορών σε διεθνή δικαστήρια με βάση το αγγλικό δίκαιο. Γιατί δυστυχώς εκεί το πάνε οι δυνάστες της Ευρώπης, που επιμένουν στο σκληρό ευρώ, που δεν καταβάλουν τις πολεμικές αποζημιώσεις, που προξένησαν και έχασαν δύο παγκόσμιες συρράξεις και κερδίζουν την τρίτη. Και θέλουν να μας μεταβάλουν σε αποικία τους. Αν η μεγάλη επιστροφή καθυστερήσει, τότε αλίμονο μας. Γι’ αυτό και οι εκλογές πρέπει να γίνουν σύντομα. Ας σκεφτούν τις τεράστιες ευθύνες τους αυτοί που διαφεντεύουν τη χώρα. Και οι ζαλισμένοι επικριτές τους, οι αντιπολιτευόμενοι χωρίς θέσεις, θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν μπορεί να αντιτίθενται στο Μνημόνιο και την ίδια ώρα να απαιτούμε-επαιτούμε νέα δάνεια σε ευρώ.

* Ο κ. Κατσανέβας είναι Καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς


Έχουν πολύ πλάκα τις ημέρες αυτές οι δημοσιογράφοι αλλά και οι πολιτικοί που ενώ τόσα χρόνια στήριξαν τον Γ. Παπανδρέου, τώρα τον αποκηρύσσουν. Στηριζόμενοι στη λήθη του εφήμερου πιστεύουν ότι ο κόσμος που τους διάβαζε ή τους άκουγε εκστασιασμένος όταν αποθέωναν τον παπανδρεϊσμό, τώρα θα τους ξανακούσει και θα τους ξαναδιαβάσει επειδή ανακάλυψαν ότι ο κ. Παπανδρέου απέτυχε και διέλυσε τη χώρα.

Αναρωτιέται κανείς αν ντρέπονται όλοι εκείνοι που αλλάζουν πολιτικό δέρμα πιο εύκολα και από τους χαμαιλέοντες. Το 1996 οι ίδιοι είχαν κάνει άγαλμα τον Κ. Τα ντελίβερι μπόις του εκσυγχρονισμού έγραψαν με τα εκσυγχρονιστικά Mont Blanc τους άπειρες αγιογραφίες για τον σωτήρα Κ. Σημίτη που μας έβαλε στην ΟΝΕ, μας έκανε κράτος, έφτιαξε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, στο πλευρό της κας Αγγελοπούλου (που είναι αυτή ρε παιδιά;). Μέχρι και το Ευρωπαϊκό της Εθνικής ποδοσφαίρου ήταν έργο του… Σημίτη και της Ελλάδας που είχε εκσυγχρονιστεί.

Ώσπου, ο Σημίτης κατέρρευσε, τα σκάνδαλα βγήκαν στη φόρα, το Χρηματιστήριο που τάϊζε τη «συμμορία των προθύμων στα media» διαλύθηκε. Και τότε όλοι αυτοί ανακάλυψαν τα λάθη του εκσυγχρονισμού και έψαξαν να βρουν κάποιο άλλο «θύμα» της λεγόμενης προοδευτικής παράταξης. Αφού περιπλανήθηκαν λίγο στα κεντροδεξιά χωράφια, γλείφοντας και ολίγον τον Καραμανλή, ανακάλυψαν τελικά τον Γ. Παπανδρέου. «Το παιδί της Αλλαγής» ήταν ο ιδανικός εκφραστής τους, ένας έτοιμος πρωθυπουργός που θα έστηνε το νέο μαγαζάκι της Κεντροαριστεράς.

Βέβαια, αμφιταλαντεύτηκαν ορισμένοι το 2007 όταν ο Β. Βενιζέλος διεκδίκησε το δικό του ρόλο, αλλά το παιδί του Αντρέα τους κέρδισε. Τον έκαναν πρωθυπουργό, του έστησαν αγιογραφίες, τον αποθέωσαν όπως τον Κορεάτη δικτάτορα που πέθανε πρόσφατα.

Τι για μεγάλο ηγέτη διαβάζαμε, τι για τον άνθρωπο που μπαίνει στις Συνόδους στο εξωτερικό και κάθονται όλοι κλαρίνο, τι για τον πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς που θα αλλάξει τον κόσμο μέσω της πράσινης, πανανθρώπινης οικονομίας…

Ωστόσο, τα ταμεία ήταν άδεια, λεφτά δεν υπήρχαν, ο Παπανδρέου αποδείχθηκε κατώτερος των περιστάσεων και μέσα σε δύο χρόνια ο μεγάλος ηγέτης για τους κονδυλοφόρους του «όπου φυσάει ο άνεμος» έγινε μικρός πολιτικός, αποτυχημένος. Και με τις διαδικασίες που είναι σε εξέλιξη στο ΠΑΣΟΚ, ο ίδιος ο μεγάλος ηγέτης που ανέστησε το ΠΑΣΟΚ το 2009 έγινε ξαφνικά ο εξουσιομανής, ο καρεκλοκένταυρος, ο κολλημένος που εκπροσωπεί την οικογενειοκρατία και άλλα τέτοια όμορφα.

Προφανώς οι χαρακτηρισμοί δεν είναι λανθασμένοι, αλλά να τους χρησιμοποιούν εκείνοι που κάποτε έγλυφαν εκεί που τώρα φτύνουν, πάει πολύ.

Τα παραδείγματα είναι πολλά:

Ο όμιλος Αλαφούζου που με την Καθημερινή και τον Σκάϊ από χώρος της κεντροδεξιάς είχε μετατραπεί σε βασικό καθοδηγητικό όργανο του κ. Παπανδρέου. Κι όταν τον κατάλαβαν κι αυτοί, άρχισαν το θάψιμο βάζοντας στο θρόνο τον… Λουκά Παπαδήμο. Φυσικά δε θα έχουν κανένα πρόβλημα να ρίξουν και καμιά γυροβολιά από τη Λ. Συγγρού τώρα που ο “εξαφανισμένος” του παρελθόντος, ο Αντώνης Σαμαράς, έγινε ο ρυθμιστής των εξελίξεων.

Για να μη μιλήσουμε για το Συγκρότημα του Λαμπράκη – Ψυχάρη. Ανάλογα με το πόσα δάνεια έπρεπε να πάρουν έκαναν και την πολιτική τους. Ο βασικός εκφραστής του Παπανδρεϊσμού, ο δημοσιογράφος κ. Παπαχρήστος έγραφε πριν μερικούς μήνες ότι ο Γ. Παπανδρέου όταν μιλά στις Συνόδους Κορυφής παθαίνουν όλοι πλάκα. Τώρα δε θέλει ούτε να γράφει το όνομά του.

Το δε Συγκρότημα Μπόμπολα σελίδες επί σελίδων για το μεγάλο ηγέτη που θα σώσει την Ελλάδα με το Μνημόνιο. Τώρα που ακόμη και η τρόικα χαρακτήρισε αποτυχημένο το Μνημόνιο ανακάλυψαν τον τεχνοκράτη κ. Παπαδήμο.

Μέχρι και η κρατική ΕΡΤ ασκεί κριτική στον κ. Παπανδρέου, η ίδια που όταν ήταν πρωθυπουργός και… έβηχε το έκανε πρώτο θέμα.

Το Mega από την άλλη, με βασικό σχολιαστή του τον πολύ κ. Πρετεντέρη επί δύο χρόνια μας πιπίλιζε το μυαλό ότι το Μνημόνιο είναι μια υπέροχη περιπέτεια. Τώρα, κι έπειτα από κάποια γιαούρτια το καλοκαίρι, η υπέροχη περιπέτεια έγινε… εφιάλτης.
Τα παραδείγματα πολλά και δεν έχει νόημα να αναφερθούν όλα. Αλλά δείχνουν ξεκάθαρα πώς «πολιτεύονται» τα συμφέροντα που κρατούν τα μέσα ενημέρωσης στα χέρια τους.


Πριν ένα μήνα, μετά από πιέσεις των ΗΠΑ, της Ινδίας, της Κίνας και του Καναδά, οι ευρωπαίοι ηγέτες είχαν αφήσει να εννοηθεί ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η ΕΚΤ, θα τύπωνε χρήμα ώστε να χρηματοδοτηθούν τα παραπαίοντα κράτη (με προεξάρχουσα την Ιταλία). Τότε, οι αγορές ηρέμησαν. Δεν πέρασαν όμως παρά μερικές μέρες για να ακουστεί άλλο ένα nein από το Βερολίνο: «Δεν είναι δουλειά της ΕΚΤ να τυπώνει χρήμα για να βοηθούνται οι πτωχευμένοι. Μόνο η λιτότητα και η ασκητική ζωή θα τους βάλει στον χρηστό δρόμο.» Κάτι τέτοιο αποφασίστηκε, λίγο-πολύ, και στην τελευταία (αποτυχημένη) Σύνοδο Κορυφής της 9ης Δεκεμβρίου. Κι έτσι η Κρίση επέστρεψε σε όλο της το μεγαλείο.

Προχτές όμως,εκεί που η Λουθερανική χρηματο-ηθική είχε φανεί να αποκλείει το τύπωμα χρήματος από την ΕΚΤ ως μέθοδο καταπολέμησης της Κρίσης, νά'σου η ανακοίνωση της χρονιάς: €489 δις «δημιουργήθηκαν» εν ριπή οφθαλμού από την ΕΚΤ με τα οποία δάνεισε στις τράπεζες της ευρωζώνης για μια περίοδο, έως και τρία χρόνια, με επιτόκιο 1% ετησίως. Τι συνέβη ξαφνικά; Ξεχάστηκε το γερμανικό nein στο μαζικό τύπωμα χρήματος υπό την πίεση της σήψης της ευρωζώνης; Μόνο φαινομενικά. Στην ουσία τίποτα δεν άλλαξε.

Κατ’ αρχάς, να βάλουμε τους αριθμούς στην «θέση» τους: Από τα €489 δις τα οποία «δημιούργησε» η ΕΚΤ υπέρ των τραπεζών, λιγότερα από τα €200 δις αποτελούν πραγματική ενίσχυση. Κι αυτό επειδή οι τράπεζες είχαν ήδη δανειστεί από την ΕΚΤ ποσά περίπου €300 δις τα οποία πλησίαζε η ώρα να τα επιστρέψουν. Έστω. Τα €200 δις σε μια ημέρα δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό την ώρα που, μην ξεχνάμε, τα μέλη του ΔΣ της ΕΚΤ έχουν γίνει μαλλιά κουβάρια (με τους εκπρόσωπους της Γερμανίας να καταγγέλλουν τους συναδέλφους τους στην ΕΚΤ, και να παραιτούνται ακόμα) επειδή η ΕΚΤ «τόλμησε» να αγοράσει, όχι σε μια μέρα ή ένα μήνα, αλλά στην διάρκεια 18 τρικυμιωδών μηνών, ομόλογα των πιεζόμενων κρατών (Ελλάδας, Ιρλανδίας, Πορτογαλίας, Ισπανίας και Ιταλίας) αντίστοιχης αξίας (λίγο πάνω από €200 δις). Το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Γιατί η γερμανική πλευρά δεν έχει αντίρρηση με το τύπωμα τόσου χρήματος όταν αυτό δανείζεται πάμφθηνα σε πτωχευμένες τράπεζες αλλά δεν συζυτά επ’ ουδενί να δανειοδοτηθούν τα πτωχευμένα κράτη;

Η επίσημη απάντηση, βέβαια, είναι γνωστή τοις πάσι, καθώς επαναλαμβάνεται μονότονα: «Η ΕΚΤ είναι υποχρεωμένη να κρατάει ρευστή την αγορά χρήματος, τον χρηματοπιστωτικό τομέα, αλλά δεν έχει καμία δουλειά να κρατά ρευστό ένα κράτος. Αυτή είναι η δουλειά των φορολογουμένων-πολιτών του: να του δίνουν, και από το υστέρημά τους, αν χρειάζεται, ώστε να παραμένει ρευστό.» Αυτός ο δυισμός βρίσκεται στην βάση του γερμανικού nein στο τύπωμα χρήματος για να χρηματοδοτηθεί π.χ. η Ιταλία. Αυτός ο απόλυτος διαχωρισμός (α) του ρόλου της ΕΚΤ ως δανειστή της έσχατης στιγμής στις τράπεζες από (β) τον ρόλο δανειστή, ή τουλάχιστον, διαχειριστή των οικονομικών, των κρατών, εξηγεί τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά: το πώς δηλαδή λιθοβολούν όποιον μιλήσει για την χρηματοδότηση από την ΕΚΤ των πτωχευμένων κρατών με τυπωμένο χρήμα την ίδια στιγμή που δεν έχουν κανένα πρόβλημα με την εκτύπωση χρήματος υπέρ των πτωχευμένων τραπεζών.

Το θέμα όμως είναι ότι, αν αφήσουμε στην άκρη το πιο πάνω ιδεολόγημα, και μελετήσουμε τι γίνεται στην πραγματικότητα, αποκαλύπτεται σε όλο της το μεγαλείο η υποκρισία και η συλλογική ηλιθιότητα της εμμονής σε αυτόν τον διαχωρισμό. Για να μην γενικολογώ, ας βάλουμε κάτω από το μικροσκόπιο την προχθεσινή χιονοστιβάδα τυπωμένου (από την ΕΚΤ) χρήματος το οποίο κατέκλυσε τις ευρωπαϊκές τράπεζες. Ποιος ήταν ο στόχος του Προέδρου της ΕΚΤ, του κ. Draghi; Τι έλπιζε η κα Merkel από αυτή την επιθετική κίνηση της ΕΚΤ; Τρία πράγματα, είναι η απάντηση.

Πρώτον, την ενίσχυση των υπό κατάρρευση τραπεζών ολόκληρης της ευρωζώνης. Δεύτερον, την αποκατάσταση, σε κάποιο βαθμό, του δανεισμού της μίας τράπεζας από τις υπόλοιπες (κάτι που είχε σταματήσει καθώς καμία τράπεζα δεν εμπιστεύεται άλλη τράπεζα). Τρίτον, την έμμεση ενίσχυση των κρατών που δυσκολεύονται να δανειστούν στις αγορές.
Πώς θα πετύχαιναν αυτά τα τρία τρυγόνια με έναν μόνο σμπάρο; Ως εξής:

Ο πρώτος στόχος ήταν άμεσα συνυφασμένος με τον τρίτο. Η ιδέα παλαιά και, κατά την άποψη της ΕΚΤ, δοκιμασμένη: Δίνει μια, π.χ., ισπανική τράπεζα ό,τι εχέγγυα διαθέτει στην ΕΚΤ (που μπορεί πλέον να είναι και «απόβλητα», μιας και η ΕΚΤ δεν τα πολύ-ψειρίζει καθώς οι τράπεζες έχουν ξεμείνει από καλής ποιότητας περιουσιακά στοιχεία) από την οποία δανείζεται, στο πλαίσιο της προχθεσινής μαζικής «παραγωγής» χρήματος από την ΕΚΤ, ένα βουνό ευρώ. Τα χρήματα αυτά τα δανείζεται για τρία χρόνια με επιτόκιο 1%. Αμέσως, το ισπανικό κράτος εκδίδει τριετή ομόλογα με επιτόκιο κοντά στο 4% τα οποία τα αγοράζει η συγκεκριμένη τράπεζα. Έτσι, για τα τρία επόμενα χρόνια η τράπεζα τσεπώνει την διαφορά τόκων (4% μείον 1% = 3% επί το ποσό ομολόγων που αγόρασε) ενισχύοντας τα κεφάλαιά της (ECB carry trade λέγεται αυτό στην αγορά). Παράλληλα, το ισπανικό κράτος μόλις κατάφερε να δανειστεί με 4% χωρίς να έχει ανάγκη τους ιδιώτες-επενδυτές που δεν έχουν καμία όρεξη να δανείσουν ένα από τα προβληματικά κράτη της ευρωζώνης ούτε για 5% ή και 6%. Τέλος, όσον αφορά τον δεύτερο στόχο (εκείνο της αποκατάστασης της δια-τραπεζικής αγοράς), η ιδέα ήταν ότι αν οι τράπεζες και το δημόσιο βοηθηθούν από αυτήν την τονωτική ένεση της ΕΚΤ, τότε, σιγά-σιγά, η εμπιστοσύνη που λείπει μεταξύ τραπεζιτών και μεταξύ τραπεζιτών και δημοσίου θα επανέλθει.

Αυτό ήταν το σκεπτικό. Η ελπίδα. Η μεγάλη προσδοκία. Ουαί και αλλοίμονο όμως, η πραγματικότητα άλλη μια φορά σχίζει τα πλάνα των ηγετών μας σε μικρά-μικρά κομματάκια τα οποία κατόπιν αφήνει να τα πάρει ο αέρας για να μας θυμίζουν, κάθε φορά που τα βλέπουμε να παρασύρονται, την μεγάλη ευρωπαϊκή μας αποτυχία. Μήπως τα παραλέω; Μήπως έχω συνηθίσει τους τελευταίους 18 μήνες να προσδοκώ τα χειρότερα από τους ηγέτες μας; Πιστεύω πως όχι. Ειλικρινά σας λέω ότι, προχθές, όταν έμαθα για αυτή την τονωτική ένεση από την ΕΚΤ, έστω και στις τράπεζες, αναθάρρησα. Σκέφτηκα ότι κάτι κινείται. Πράγματι, στον βαθμό που οι γονατισμένες τράπεζες έδειξαν σημάδια ότι μπορεί και να σηκωθούν ξανά όρθιες, αυτή η κίνηση της ΕΚΤ έχει θετικά στοιχεία. Όμως, και εδώ έγκειται η πηγή της απαισιοδοξίας μου, σε καμία περίπτωση δεν αντιμετωπίζει την Κρίση. Αν μη τι άλλο, εξακολουθεί να επιβραβεύει τις συμπεριφορές των τραπεζιτών που αποτελούν μέγιστο μέρος του προβλήματος, βασική συνιστώσα της Κρίσης.

Δύο είναι, λοιπόν, οι λόγοι που αυτή η κίνηση της ΕΚΤ δεν μπορεί να απειλήσει την Κρίση, παρά τα μεγάλα ποσά που ακούμε. Ο ένας είναι ότι στην καλύτερη περίπτωση (το «καλό σενάριο») εμφυσά στις τράπεζες ένα πολύ μικρό μέρος των κεφαλαίων που τους λείπουν ώστε να πάψουν αν είναι, επί της ουσίας, χρεωκοπημένες. Επιπλέον, κι εδώ έχουμε ένα δείγμα εγκληματικής συμπεριφοράς τραπεζών (με την ανοχή της ΕΚΤ), δεν είναι καθόλου σίγουρο για το εάν οι τράπεζες χρησιμοποιούν τα τυπωμένα χρήματα της ΕΚΤ για να αλαφρώνουν το βάρος του δημόσιου χρέους (αγοράζοντας κρατικά ομόλογα). Το «κακό σενάριο», με άλλα λόγια (και όπως θα δούμε πιο κάτω), είναι ότι η ενίσχυση με ρευστότητα των πτωχευμένων τραπεζών όχι μόνο δεν βοηθά αρκετά τα πτωχευμένα κράτη αλλά κάνει και κακό από πάνω!

Θα μου επιτρέψετε αυτά τα δύο διαφορετικά ζητήματα να τα πάρω με την σειρά. Αρχίζω με το «καλό σενάριο»: Έστω ότι οι τράπεζες κάνουν αυτό που περιγράψαμε παραπάνω. Χρησιμοποιούν όλα τα δανεικά από την ΕΚΤ για να αγοράσουν νέα ομόλογα του κράτους τους, κερδίζοντας οι ίδιες αλλά και βοηθώντας τον δημόσιο τομέα της χώρας τους. Για τι ποσά μιλάμε; Πόσο θα ωφεληθούν οι ίδιες οι τράπεζες; Αν η διαφορά μεταξύ του επιτοκίου των κρατικών ομολόγων που αγοράζουν και εκείνου του «συμβολικού» 1% που πληρώνουν στην ΕΚΤ κυμαίνεται μεταξύ 3% και 4%, τότε μιλάμε για ένα συνολικό όφελος των τραπεζών της ευρωζώνης της τάξης των €6 με €8 δις. Αν σκεφτούμε όμως ότι, σύμφωνα με την ίδια την ΕΕ, οι τράπεζες χρειάζονται €110 δις, ή €200 με €400 δις σύμφωνα με το ΔΝΤ, τι να σου κάνουν τα €6 με €8 δις; Θα μου πείτε: Από το τίποτα, καλά είναι και αυτά, ιδίως αν την ίδια ώρα διοχετεύονται €200 δις προς τα αναξιοπαθούντα κράτη-μέλη της ευρωζώνης. Σωστά, αλλά η Κρίση δεν θα γιατρευτεί με τέτοια νούμερα.

Πάμε τώρα στο «κακό σενάριο». Εδώ και καιρό, η «πιάτσα» βουίζει (και εδώ στην Ελλάδα αλλά και σε χώρες όπως η Ιρλανδία και η Πορτογαλία) από ένα ωραίο κολπάκι των τραπεζιτών, το οποίο απαιτεί την αγαστή συνεργασία των πολιτικών αρχών του κράτους στο οποίο έχουν την έδρα τους. Κοιτάξτε τι κάνουν: Η τράπεζα εκδίδει δικά της ομόλογα – ιδιωτικά. Με άλλα λόγια, συμβόλαια δανεισμού. Ως εδώ καλά. Ο κάθε οργανισμός, δημόσιος ή ιδιωτικός, έχει δικαίωμα να εκδίδει δικά του ομόλογα – να προσπαθεί να δανειστεί. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι, καθώς οι τράπεζες είναι ημι-πτωχευμένες, κανείς δεν αγοράζει αυτά τα ομόλογα. Και τότε; Τότε ο τραπεζίτης κάνει ένα ωραίο lunch με κάποιον υπουργό ή υφυπουργό και τον πείθει να εκδώσει το κράτος εγγύηση για αυτά τα ομόλογα της τράπεζάς του. Ουσιαστικά, το δημόσιο εγγυάται στον κάτοχο των ομολόγων της αναξιόπιστης αυτής τράπεζας ότι θα πάρει τα χρήματά του πίσω από… τον φορολογούμενο (σε περίπτωση που η τράπεζα του τραπεζίτη δεν μπορεί να αποπληρώσει το δάνειο αυτό). Βέβαια, καθώς και το εν λόγω κράτος τελεί υπό πτώχευση, οι ιδιώτες δεν θα αγόραζαν αυτά τα ιδιωτικά ομόλογα (παρά την κρατική εγγύηση) παρά μόνον αν τους απέδιδαν μεγάλα επιτόκια (αντίστοιχα με αυτά που δανείζουν στο δημόσιο). Το αυτί όμως του τραπεζίτη δεν ιδρώνει. Γιατί; Επειδή, έτσι κι αλλιώς, δεν εξέδωσε τα ομόλογα αυτά για να τα πουλήσει στην αγορά αλλά για να τα καταθέσει στην ΕΚΤ ως εχέγγυα ώστε να δανειστεί ζεστό χρήμα από αυτήν! Θα ρωτήσετε, πολύ σωστά: Γιατί δέχεται η ΕΚΤ αυτά τα ομόλογα της συγκεκριμένης τράπεζας, όταν ξέρει ότι τα εξέδωσε για να… δανείσει (μέσω ΕΚΤ) τον εαυτό της; Ο επίσημος λόγος είναι ότι η ΕΚΤ δεν μπορεί να πει όχι από την στιγμή που για τα ομόλογα αυτά έχει εγγυηθεί ένα κράτος της ευρωζώνης! Συνειδητοποιείτε το έγκλημα; Είναι σαν εγώ να δανείζω τον εαυτό μου, να βάζω το δημόσιο να εγγυάται αυτό το δάνειο και μετά να καταθέτω αυτό το δάνειο ως εχέγγυο σε έναν τρίτο από τον οποίο να δανείζομαι για να καλύψω τα χρήματα που έχασα στο Καζίνο. Κι αν δεν καταφέρω να αποπληρώσω τον τρίτο, τότε δεν πειράζει: θα τα σκάσει το κορόιδο, το δημόσιο.

Θα με ρωτήσετε: Μα, γίνονται τέτοια πράγματα; Ναι, γίνονται φίλες και φίλοι. Τώρα, την ώρα που διαβάζετε αυτές τις αράδες. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, προχθές που η ΕΚΤ έκανε αυτή την τονωτική ένεση στις τράπεζες, με διακηρυγμένο στόχο την ενίσχυση τραπεζών και κρατών παράλληλα, ιταλικές τράπεζες (με πρώτη και καλύτερη την Unicredit) εξέδωσαν €40 δις ομόλογα τα οποία η κυβέρνηση τεχνοκρατών του κ. Monti εγγυήθηκε πάραυτα και τα οποία, την ίδια μέρα, κατατέθηκαν στην ΕΚΤ ως εχέγγυα με αντάλλαγμα ζεστό παραδάκι το οποίο πήγε μεν στις τράπεζες αυτές χωρίς όμως να αγοραστούν ιταλικά ομόλογα με αυτά τα χρήματα.

Συμπέρασμα
Ένα μέρος των χρημάτων που τύπωσε προχθές η ΕΚΤ θα βοηθήσει, σε μικρό βαθμό και ιδιαίτερα βραχυπρόθεσμα, τόσο τις τράπεζες όσο και τα κράτη. Για αυτό οι αγορές ηρέμησαν κάπως εν όψει γιορτών. Σύντομα όμως θα διαφανεί, πρώτον, η ανεπάρκεια των αριθμών και, δεύτερον, το έγκλημα το οποίο επιτελέστηκε από κάποιους μεγαλο-τραπεζίτες και τους πολιτικούς που τους καλύπτουν (και οι οποίοι, τουλάχιστον στην Ιταλία, είναι και… τεχνοκράτες με άψογα βιογραφικά). Ποιο έγκλημα; Η χρήση αυτών των τυπωμένων από την ΕΚΤ χρημάτων όχι για να μειωθεί αλλά για να… αυξηθεί το χρέος χωρών όπως η Ιταλία, προς όφελος βέβαια των πτωχευμένων, κρατικοδίαιτων τραπεζιτών. Το 2011, δυστυχώς, κλείνει με ακόμα μία υποχώρηση της ΕΚΤ προς την Πτωχοτραπεζοκρατία – προς το νέο καθεστώς υπό το οποίο ζούμε και στο οποίο όσο πιο πτωχευμένος ένας τραπεζίτης τόσο μεγαλύτερη εξουσία έχει επί των υπόλοιπων συμπολιτών του


Ποιο είναι το Παπαδήμειο θεώρημα;
Να αγοράσουμε μετοχές για το 2012; Θα παραμείνουμε στο ευρώ;
Πότε θα επιστρέψει στην εξουσία ο Κώστας Καραμανλής ο νεώτερος;
Θα πάρουμε την Κωνσταντινούπολη;
Ποιος θα είναι ο επόμενος αρχηγός τους ΠΑΣΟΚ;
Πότε θα δώσει η Άννα τα βιβλία στα σχολεία;
Αυτά και άλλα πολλά θα διαβάσετε σήμερα στον Καζαμία...

Ιανουάριος: Στην σύνοδο κορυφής των ηγετών της Ευρώπης, η κυρία Μέρκελ απευθύνει δημόσια συγχαρητήρια στον Έλληνα πρωθυπουργό κ. Παπαδήμο. Είναι ο πρώτος Έλληνας επίσημος στην ιστορία αυτής της χώρας που κατάφερε να διατυπώσει σε ένα θεώρημα όλη την ουσία τα προβλήματος: «Αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτα». Το θεώρημα ονομάστηκε Παπαδήμειο και πολλά πανεπιστήμια εκδήλωσαν έντονο ενδιαφέρον να οργανώσουν συνέδρια και ομιλίες σχετικά με το θέμα.

Φεβρουάριος: Οι Ευρωπαίοι ηγέτες σε έκτακτη συνάντηση στην Ρώμη πήραν μια ιστορική απόφαση. Να δείξουν για πρώτη φορά την πόρτα της εξόδου σε μία χώρα - μέλος, στην Ελλάδα. Η Ελλάδα επιστρέφει σε μία μέρα στη δραχμή. Το ευρώ είναι πλέον σκληρό νόμισμα και οι ταινίες του Βασίλη Καΐλα και του Νίκου Ξανθόπουλου σημειώνουν τρομερή ζήτηση. Στο top ten ο μετανάστης του Στέλιου Καζαντζίδη.

Μάρτιος: Ένα ακόμη σοκ περίμενε τους Έλληνες πολίτες: Ο Γιώργος Παπανδρέου εγκαταλείπει το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και φεύγει προς άγνωστη κατεύθυνση. Έχει πάρει μαζί του και την ιστορική σφραγίδα του Κινήματος. Η πρόταση Βενιζέλου να βγάλουν αντίγραφο, πέφτει στο κενό. Το ιστορικό ΠΑΣΟΚ δε του αναγνωρίζει ότι έχει το κατάλληλο βάρος για να σηκώσει στους ώμους του το νέο ΠΑΣΟΚ και μάλιστα σε μία τόσο κρίσιμη για την χώρα περίοδο. Χρειάζεται ένας νέος, ωραίος και πλούσιος. Ποιος έχει αυτά τα χαρακτηριστικά; Μα, μόνο ο Άκης...

Απρίλιος: Οι εκλογές αναδεικνύουν ως μεγάλο νικητή την αποχή. Αρκετοί εκλογείς δεν μπόρεσαν καν να φτάσουν στα εκλογικά τμήματα, λόγω των μεγάλων ελλείψεων που παρουσιάζονται στην αγορά σε τρόφιμα και καύσιμα. Δεύτερος νικητής αναδεικνύεται η Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά, αλλά με ποσοστά σαφώς μικρότερα από εκείνα που είχε πάρει ακόμη και ο Κώστας Καραμανλής ο νεώτερος. Στην δεύτερη θέση το κόμμα του κ. Κουβέλη. ΤΟ ΠΑΣΟΚ του Άκη αγνοείται μεταξύ τρίτης και τέταρτης κατανομής.

Μάιος: Η Νέα Δημοκρατία δεν κατορθώνει να κάνει κυβέρνηση και τότε είναι που ο Αντώνης παθαίνει κάτι. Ένα πρωί ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο νεώτερος επιστρέφει στο γραφείο του. Ο ίδιος δηλώνει ότι επιστρέφει ως εγγυητής της ενότητας της πολυκατοικίας. Ο πρώτος που σπεύδει να του φιλήσει το χέρι είναι ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Σταθερή αξία.

Ιούνιος: Ο Πούτιν φτάνει στην Αθήνα για επίσημη επίσκεψη. Σε ένδειξη φιλίας, η ελληνική κυβέρνηση (ηγείται αυτής ο Άρης Σπηλιωτόπουλος) απελευθερώνει τον Εφραίμ από την φυλακή. Οι Ρώσοι θέλουν να αγοράσουν όλα τα πετρέλαια της Ελλάδας. Η είδηση στέλνει στα ουράνια τις τιμές των ελληνικών μετοχών. Η Ιταλία καταθέτει επίσημη πρόταση για να προσχωρήσει στην δραχμή.

Ιούλιος: Έντονο διάβημα της Τουρκίας για την αιφνίδια διακοπή των τουρκικών σήριαλ από τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια. Οι Τούρκοι διαβλέπουν ισραηλινό δάκτυλο κι έχουν δίκιο! Το Τελ - Αβίδ έχει διεισδύσει δυναμικά στις διαπραγματεύσεις για τα ελληνικά πετρέλαια. Έθεσε, όμως, ως όρο να σταματήσουν τα δάκρυα της Γιασμίν και του Μπεχλούλ. Τελικώς, όμως, τα πετρέλαια μάλλον θα τα πάρουν οι Αμερικανοί. Διότι, η Ελλάδα ήταν πάντα με τους Αμερικανούς.

Αύγουστος: Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις. Το είχε πει και ο Ουμπέρτο Έκο. Τέλος πάντων, τον Αύγουστο οι Έλληνες επιστρέφουν στα χωριά τους και οι παραλίες γεμίζουν από αλλοδαπούς που απολαμβάνουν την Ελλάδα ως χώρα φθηνού τουριστικού προορισμού.

Σεπτέμβριος: Ομαλοποιείται η αγορά καυσίμων και τροφίμων, έπειτα από τις πρώτες προκαταβολές που έπεσαν για την ενοικίαση των θαλάσσιων οικοπέδων. Την ίδια ώρα φτάνει στα σχολεία και μία καθυστερημένη εγκύκλιος από την πρώην υπουργό Παιδείας, την Άννα Διαμαντοπούλου. Αποδεικνύεται ότι η ίδια είχε δώσει εντολή έναν ολόκληρο χρόνο νωρίτερα να μοιραστούν τα βιβλία. Άλλο ένα σύμπτωμα κακής λειτουργίας της δημόσιας μηχανής ή ένα σαμποτάζ κατά της Άννας μας; Η κυρία Διαμαντοπούλου καταφέρνει να επαναληφθεί το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και να γίνει αυτή η νέα αρχηγός του Κινήματος. Τότε είναι που επιστρέφει και ο Γιώργος και της δίνει και την σφραγίδα. Τόσο καιρό έψαχνε μία εθελοντική ομάδα για την οποία είχε ακούσει πριν λίγο (σχετικά) καιρό για την συγκομιδή του καφέ στην Νικαράγουα. Τα βιβλία μοιράζονται στα σχολεία.

Οκτώβριος: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο νεώτερος ετοιμάζει τις βαλίτσες του για το προεδρικό μέγαρο και ο Αντώνης μπορεί, επιτέλους, να επιστρέψει στο γραφείο του. Ο στενός του συνεργάτης ακόμη αναζητά τον αλγόριθμο που έλειπε και ανέτρεψε έτσι πλήρως την ροή των γεγονότων. Ο Γιώργος Κουρής αγοράζει νέο κανάλι.

Νοέμβριος: Εμφανίζεται ο πρίγκιπας του Τσάκα και αγοράζει τον Αγροτικό Αστέρα. Η Ελλάδα μεταμορφώνεται σε έναν γίγαντα της ενεργειακής βιομηχανίας και όλοι σπεύδουν να πάρουν θέση στην αγορά. Πακτωλός από δισεκατομμύρια εισρέουν στην χώρα. Η κρίση είναι μία μακρινή ανάμνηση. Οι τιμές των ακινήτων ανεβαίνουν ιλιγγιωδώς: Ένα δυάρι στα Πατήσια κάνει όσο ένα ρετιρέ στο Μόντε Κάρλο. Οι τιμές των μετοχών είναι στον Θεό. Τύφλα να έχει το 1999. Η ζωή είναι τελικά απρόβλεπτη.

Δεκέμβριος: Όχι, την Κωνσταντινούπολη δεν την έχουμε πάρει ακόμη. Μπορούμε να περιμένουμε άλλη μία χρονιά για να επιβεβαιωθούν οι προφητείες των καλογέρων. Εδώ περιμένουμε πεντακόσια πενήντα εννιά χρόνια. Για ένα ακόμη κάνουμε έτσι;

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ. Υγεία να έχουμε, αδέλφια. Όλα τα υπόλοιπα τα βρίσκουμε...

Θανάσης Μαυρίδης από capital μοντάζ Γρέκι



Έπεσε το κάστρο του δικομματισμού…Για πρώτη φορά το ΠΑΣΟΚ βλέπει τη σκόνη του ΚΚΕ! Ο κόσμος πλέον είναι απογοητευμένος, πιο δύσπιστος από ποτέ και το δείχνει απαντώντας τους με την ανοιχτή παλάμη.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση της MRB το ΠΑΣΟΚ μεταξύ των κατοίκων της Αθήνας είναι πλέον τρίτο κόμμα.

Στην Αθήνα όπου κατοικεί το 30% του πληθυσμού της χώρας το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται να συγκεντρώνει 10,1% των ψηφοφόρων και να κατατάσσεται στην τρίτη θέση, καθώς το ΚΚΕ με 10,3% περνά δεύτερο, ενώ σε απόσταση αναπνοής βρίσκονται ο ΣΥΡΙΖΑ με 9,6% και η Δημοκρατική Αριστερά με 8,1%.

Η κοινωνία έπαψε πλέον να έχει μνήμη χρυσόψαρου γεγονός που καταγράφεται… Αυτοί όμως δεν καταλαβαίνουν τίποτα, μόλις αντιληφθούν ότι θίγονται τα συμφέροντά τους, με την επίφαση της ιδεολογίας και της ανιδιοτέλειας ξεκινούν την προπαγάνδα… Ζούμε δύσκολες στιγμές, η χώρα μας πρέπει να πάρει την νέα δανειακή σύμβαση, άλλες φορές επικαλούνται την ενότητα που πρέπει να έχουμε ως κοινωνία και δεν ξέρω τι άλλο, για να κάνουν ότι δεν ακούν.

Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό έχουμε και τον προβληματισμένο ΓΑΠ, ο οποίος δεν «ξέρει» αν θέλει να φύγει!!! Εδώ ο κόσμος καίγεται κι αυτός έχει κολλήσει στην καρέκλα της εξουσίας χωρίς να έχει καταλάβει ότι είναι πολιτικό «πτώμα» και τρέχει σε συναντήσεις από δω και από εκεί ενώ εκφράζει και την στήριξη του στον Λουκάκο.

Όσο για τον Αντωνάκη μόνο τις κορώνες του ακούμε και από τηγανίτα τίποτα…Μέσα στις χρονιάρες μέρες βιώνουμε «αντιδικίες» μεταξύ κορυφαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ αλλά και του ΛΑΟΣ που μπήκε στο παιχνίδι από το παράθυρο!!!

Και εμείς το μόνο που μπορούμε να αναμένουμε είναι το «κούρεμα» των επικουρικών συντάξεων, καθώς και «κούρεμα» των ιδιωτών Κατόχων Ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου με τον τίτλο PSI που έτσι και αποτύχει, θα μας… γα..σουν!!!

Μήπως ήρθε η ώρα η δυσαρέσκεια να μην εκφράζεται μόνο στις δημοσκοπήσεις αλλά και στην πράξη στέλνοντας τους όλους για κούρεμα και γιατί όχι και για χαλάουα;

Της Μιχαλούς από το Ποντίκι μοντάζ Γρέκι


Το έτος 2012 θα είναι για τους Έλληνες το έτος του ψυχιάτρου ή του ψυχαναλυτή, ανάλογα την περίπτωση. Το βέβαιο είναι ότι οι διαταραχές στη σκέψη των περισσοτέρων εκ των συμπατριωτών μας θα παρουσιάσουν μεγαλύτερη συχνότητα και ένταση, ενώ καταστροφικά πλήγματα θα δεχθεί η αντίληψη της πραγματικότητας, η κοινωνική συνείδηση και η συνειδησιακή σχέση με τον εαυτό μας. Από το σοκ που επέφερε η ένταξή μας στο πρόγραμμα της τρόικας, θα περάσουμε ως κοινωνία, μετά τις αλλεπάλληλες χειρουργικές επεμβάσεις με τεχνολογία ΔΝΤ, σε μια μορφή γενικευμένης παράκρουσης, ενώ ως άτομα θα εκδηλώσουμε έντονα στοιχεία παράνοιας.

Ήδη, παρατηρώ δραματική αύξηση των συμπτωμάτων, εξετάζοντας την έκφραση γνώμης μέσω του τύπου και κυρίως μέσω του διαδικτύου. Μια και η πολιτική ηγεσία δεν τόλμησε να εκστομίσει εγκαίρως με εντιμότητα το «δυστυχώς πτωχεύσαμε», θα αναγκαστεί τη νέα χρονιά να παραδεχθεί ότι « δυστυχώς τρελαθήκαμε»! Αυτό και αν είναι δυστυχία! Εδώ να δεις αδιέξοδο! Τώρα θα δεις να γίνονται πραγματικότητα όλα αυτά που με άγχωναν και κατεύθυναν τα δάχτυλα μου στο πληκτρολόγιο τα προηγούμενα χρόνια! Τώρα θα δεις το αποτέλεσμα της αδυναμίας κατανόησης μιας μορφής ερμηνείας που δεν στηρίχθηκε στη βία, αλλά στην βαθύτερη γνώση του πολιτικού φαινομένου και στην αλληλόδραση, αντί να αναπαράγει τα καθεστωτικά αυτονόητα! Τώρα ίσως κάποιοι να καταστούν ικανοί να αντιληφθούν τι εστί αερολογία και ποιοι στην πραγματικότητα αερολογούν. Οι πλέον εκπαιδευμένοι ίσως μάλιστα καταλάβουν ότι η αερολογία προκύπτει αποκλειστικά ως αποτέλεσμα της βίας της ερμηνείας, που δεν πρέπει να συγχέεται με την ιδεολογία, αλλά να συνδέεται με την πολιτική ηγεμονία.

Αερολόγοι είναι όσοι δομούν τα αυτονόητα στην χώρα μας και τούτοι δεν είναι άλλοι από τα στοιχεία του ολοκληρωμένου μηχανισμού της διαπλοκής. Τούτος είναι ο μηχανισμός της τρέλας, της απόλυτης παράνοιας, που για να δομήσει ταυτότητα και να νομιμοποιήσει την αντιλαϊκή εξουσία του, εμφανίζει πρόστυχα και απαξιωτικά τρελούς όσους ενεργά τον αμφισβητούν και κυρίως όσους τον αποδομούν. Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Είναι δυστυχώς πληκτικά επαναλαμβανόμενο στην ιστορία, εκεί όπου το κεφαλαιοκρατικό κράτος χάνει την ικανότητά του να νομιμοποιεί την μορφή ηγεμονίας που το χαρακτηρίζει, μέσω ενός οικονομίστικου λόγου και μιας κοινωνικής θεωρίας ευημερίας. Το καθεστώς στην Ελλάδα χάνοντας τα αντικειμενικά, κοινωνικοποιητικά στοιχεία νομιμοποίησής του «πουλάει» πλέον τρέλα σε όλα τα επίπεδα άρθρωσης των εξουσίας, η οποία για να πιάσει τόπο θα πρέπει να δομεί νέα αυτονόητα: νέους μονόδρομους πολιτικής πρακτικής, αισχρολογώντας. Θεωρώντας, δηλαδή, ότι όσοι εμφανίζουν εναλλακτικές προτάσεις βασισμένες σε ερμηνείες διαφορετικές από εκείνες που συνθέτουν την ερμηνευτική βία της διαπλοκής, είναι παλαβιάρηδες ή παλαβοί, γραφικοί ή αερολόγοι, ανάρμοστοι ή επιτήδειοι. Και όλα αυτά χωρίς να μπουν στο κόπο συστηματικής κριτικής. Εμ, για να κάνεις συστηματοποιημένη κριτική θα πρέπει να διαθέτεις και επαρκή συστηματική γνώση σε κάποιο γνωστικό αντικείμενο, θα πρέπει να έχεις στη κατοχή σου μεθοδολογικά εργαλεία που να χειρίζεσαι με άνεση, τα οποία όμως αν διέθετες δεν θα σου επέτρεπαν με άνεση να μετέχεις στον μηχανισμό της διαπλοκής που δομεί την συγκεκριμένη μορφή ηγεμονίας στην χώρα μας μέσω μιας ολοκληρωμένης μορφής discursive βίας. Κάπως έτσι εξηγείται και η παράλυση μερίδας της διανόησης που πράγματι διαθέτει μεθοδολογική επάρκεια, αλλά δυστυχώς γι’ αυτούς δεν διανοούνται να ασκήσουν κριτική στον μηχανισμό του οποίου αποτελούν γρανάζια. Έτσι η ουσιαστική κριτική με σαφείς οντολογικές και επιστημονικές διαστάσεις παρέμεινε «προνόμιο» όσων κατέχουν γνώση, διαθέτουν πολιτική εμπειρία στην Ελλάδα, αλλά παράλληλα δεν είναι εξαρτήματα του συστήματος διαπλοκής. Όλοι οι υπόλοιποι είτε εύχονται ο ΔΟΛ να βρει λύση για την διαιώνιση του συστήματος, είτε αναθεματίζουν γενικώς την αριστερά - που θεωρούν πηγή κάθε στρέβλωσης - ή τον καπιταλισμό. Να γιατί τρελαθήκαμε! Διότι εμφανιζόμαστε ανήμποροι να αντιμετωπίσουμε την υπέρμετρη βία της ερμηνείας της πραγματικότητας που ασκεί το καθεστώς της διαπλοκής, ως ύστατη προσπάθεια για να περισώσει τους βασικούς έστω παράγοντες που το συνθέτουν.

Στο σημείο αυτό αξίζει να δούμε εν συντομία, εμπνεόμενοι από την Piera Aulagnier (γυναίκα του Καστοριάδη), τις τρεις βασικές discursive λειτουργίες της διαπλοκής:

(1) Οι διαπλεκόμενοι, ελέγχοντας το σύστημα παραγωγής πολιτισμού πολιτικής και οικονομίας, συνθέτουν ένα σε μεγάλο βαθμό ομογενοποιημένο λόγο, που αναπαριστά μία μορφή εξουσίας, η οποία υποτίθεται ότι είναι προϊόν κάποιας αναμφισβήτητης γνώσης. Έτσι, καταφέρνουν να αφαιρέσουν απ’ αυτούς που «λυμαίνονται», κάθε δυνατότητα αναγνώρισης της μορφής της βίας την οποία υφίστανται, ενώ μετατρέπουν σε αίσθημα ενοχής το εύλογο δικαίωμα για άμυνα των κατατρεγμένων και αποκλεισμένων Ελλήνων πολιτών.

(2) Οι διαπλεκόμενοι μέσω αυτής της γλώσσας που επέβαλαν την τελευταία τριακονταετία, ορίζουν μία πραγματικότητα που προφασίζεται ότι μπορεί να αντικειμενοποιήσει την εξουσία μίας ελίτ κάνοντάς την ουδέτερο αντικείμενο στο μυαλό του κάθε πολίτη, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που κυριαρχεί στην διάνοια του τελευταίου είναι μια παράσταση της σχέσης της ελληνικής ελίτ με τον υπόλοιπο κόσμο. Έτσι τα συγκυριακά συμφέροντα των διαπλεκομένων τείνουν ως πολιτική πρακτική να ταυτίζονται με τα απώτερα συμφέροντα της ευρύτερης κοινωνίας και του έθνους.

(3) Τα δύο παραπάνω προκαλούν στον πολίτη μία μορφή ψύχωσης που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η έκφραση άμυνας απέναντι σε μία καταστροφική για την ύπαρξή του πολιτική πρακτική, η οποία όμως σε μεγάλο βαθμό εκλαμβάνεται ως «αυτονόητο», ως συνέπεια μίας περιόδου απόκλίνουσας συμπεριφοράς ολόκληρου του κοινωνικού συνόλου. Έτσι εξηγείται σε μεγάλο βαθμό και η αδράνεια που παρουσιάζεται στα επιμέρους κοινωνικά στρώματα τα οποία πλήττονται από διαδοχικά, απολύτως αυθαίρετα κύματα κρατικής βίας, που ορίζονται και επιχειρούν να νομιμοποιηθούν σε ένα πλαίσιο έκτακτης ανάγκης.

Κάπως έτσι και η τρέλα εμφανίζεται ως ατομικός μηχανισμός αντιμετώπισης της εσωτερίκευσης της βίας των διαπλεκομένων υπό την μορφή καθεστώτος εκτάκτου ανάγκης. Με μια κουβέντα, ο μηχανισμός της τρόικας μέσω του λόγου της διαπλοκής καταλήγει στην ανάπτυξη ενός μηχανισμού παραγωγής παράνοιας στην χώρα. Την τελευταία έχει ανάγκη ο πολίτης για να υπάρξει πλέον στο πλαίσιο μίας πολιτείας όπου η βία της ερμηνείας της πραγματικότητας που βιώνει και που αποτελεί κοινό παραλογισμό, αποκτά ολοένα και πιο χυδαία χαρακτηριστικά. Αυτά μπορείτε να τα διαπιστώσετε μέσω του εκβιαστικού λόγου με τα απανωτά τελεσίγραφα που εκφράζει το καθεστώς της διαπλοκής, ως αντανάκλαση εξωτερικών απειλών προς το σύστημα διακυβέρνησης, που έχουν επιβάλλει οι συνεργαζόμενες ελίτ, οι οποίες σημειολογικά συστεγάζονται σήμερα στην κυβέρνηση Παπαδήμου.

Αν φιλοδοξούμε να την γλυτώσουμε από την τρέλα, ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε σε πρακτικό, καθημερινό επίπεδο, ποια είναι τα στοιχεία της ερμηνευτικής βίας που την παράγουν, αφού πρώτα διακρίνουμε με σαφήνεια τους διαπλεκόμενους παράγοντες και τα συμφέροντά τους. Δεν είναι δύσκολο, αρκεί να εστιάσουμε στις δραματικές αντιφάσεις της τρέχουσας διαπάλης των κυρίαρχων πολιτικών τάξεων και της διαλεκτικής των σκανδάλων τους. Έτσι δεν πρόκειται αυτόματα να τεθούν τα θεμέλια μιας εναλλακτικής ηγεμονίας στην χώρα, αλλά τουλάχιστον θα ξελαφρωθούμε από ενοχικά συναισθήματα και θα απελευθερωθούμε από τις τάσεις παράνοιας που προκαλούν τα αδιέξοδα των «αυτονοήτων».

Σας εύχομαι, διαδικτυακοί φίλοι, Καλή Χρονιά, με λιγότερα συμπλέγματα και μεγαλύτερη διάθεση για αγώνα απαγκίστρωσης από την ερμηνευτική βία των διαπλεκομένων. Είναι κι αυτό μία σοβαρή προσπάθεια ατομικής και κοινωνικής χειραφέτησης, που αποτέλεσε και τον κύριο σκοπό της δικής μου παρέμβασης.

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Τι ήταν αυτό που σας βρήκε Βαγγέλη;

Στην κυβέρνηση επικρατεί πανικός. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι το πιο προβεβλημένο της στέλεχος, που προαλείφεται επίσης για πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και, γιατί όχι, μελλοντικός πρωθυπουργός, δυσκολεύεται εμφανώς να κρυφτεί πίσω από τις ευθύνες που προκύπτουν από την υπόθεση των εισαγγελέων - και μάλλον δε φταίει ο όγκος του.

Οι κακές γλώσσες λένε ότι ο κ. Βενιζέλος ήταν τόσο εξουθενωμένος που δεν είχε κουράγιο να ασχοληθεί επαρκώς με ένα καλό κουκούλωμα και τώρα πιάστηκαν στα πράσα.

Ο κ. Παπαδήμος, που έχει στο κεφάλι του όλο τον παραλογισμό γύρω από το PSI, τρέχει και δε φτάνει και μπροστά σε μια νέα κατακραυγή (βλέπετε, που να φανταστεί αυτός ο εκλεπτυσμένος αστός ότι οι πληβείοι θα ξεσήκωναν επανάσταση για έναν παπά) συγκάλεσε επείγουσα σύσκεψη με τους ανώτατους δικαστικούς.

Μόνο που κάποιες φορές η δικαιοσύνη θυμάται το ρόλο της και ο κ. Τέντες, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, είχε ήδη διατάξει επείγουσα προκαταρκτική εξέταση για το θέμα, κινητοποιώντας τον αρμόδιο αντιεισαγγελέα κ. Μακρή! Μύλος.

Μέσα στη γενική αναμπουμπούλα, ο Πήγασος και η διαπλοκή των … χρυσοφόρων σκουπιδιών ασχολούνται με τις 150.000 θέσεις εργασίας που θα μας φέρει ως άλλος Αη -Βασίλης ο κ. Παπαδήμος (ούτε ο …Χάρυ Πότερ να ήτανε).

Ο Πρετεντέρης θυμήθηκε τις εκλογές.

Ο Ψυχάρης παίζει Παπαδήμο και θα δικαιωθεί όπως και όταν έπαιζε Βενιζέλο για αρχηγό του ΠΑΣΟΚ.

Ο Βορίδης, θέλει οι εκλογές να αναβληθούν μετά το Μάϊο-ίσως και αργότερα. Άλλωστε πότε θα ξαναγίνει υπουργός;

Ο Βενιζέλος, περίπου, συμφωνεί μαζί του, επειδή ούτε αυτός περιμένει να ξαναγίνει υπουργός – για πρωθυπουργός το έχει ξεχάσει προ πολλού.

Ο Καρατζαφέρης θέτει τέσσερις προϋποθέσεις για να παραμείνει στην κυβέρνηση, η μία από τις οποίες είναι να την …πατήσει ο Σαμαράς και να πάρει περισσότερα υπουργεία και η άλλη να …σωθεί το ΠΑΣΟΚ πριν από τις εκλογές.

Ο Μητσοτάκης με τον Αλαφούζο δοξάζουν τις παρά φύσιν συμμαχίες και ξαναθυμούνται το Βατοπέδι.

Όλοι μαζί προσπαθούν να σώσουν το ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν τους νοιάζει που η Ελλάδα καταστρέφεται. Προφανώς τι να την κάνουν μια Ελλάδα, χωρίς … το ΠΑΣΟΚ (τους);

(Κάπου στις μέσα σελίδες των εφημερίδων θα βρείτε και κανένα κομμάτι για τους εισαγγελείς)

Λέγαμε και εμείς να χαλαρώσουμε λίγο, να χαρούμε το γιορτινό πνεύμα και όλα τα σχετικά, αλλά εδώ κοντεύει να τιναχτεί στον αέρα όλο το σύστημα.

Φαίνεται πως λόγω της οικονομικής δυσπραγίας και της περιρρέουσας αβεβαιότητας, διάφορες διαλυτικές δυνάμεις επιδρούν καταλυτικά με γεωμετρική πρόοδο, πάνω σε ένα ασταθές πολιτικό μόρφωμα, που μόλις μετά βίας προσποιείται ότι λειτουργεί.

Και εύλογα αναρωτιόμαστε:

Κύριοι, αν δεν είσαστε ικανοί να χωρίσετε δυο γαϊδάρων άχυρα, πώς ακριβώς θα τιθασεύσετε τους τραπεζίτες και θα σώσετε τη χώρα από τη χρεοκοπία

Αδέξιος Δεξιός




O Αρχιεπίσκοπος Κύπρου το χαρακτήρισε “θείο δώρο”. Σίγουρα,όμως είναι ένα “γεωπολιτικό δώρο” που αλλάζει όλα τα δεδομένα στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Η επιβεβαίωση του μεγέθους των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην ΑΟΖ της Κύπρου,σε συνδυασμό με αυτά που έχουν εντοπιστεί στο Ισραήλ και με ότι βρεθεί στην ελληνική ΑΟΖ -όταν με το καλό οριστεί- δημιουργούν νέα δεδομένα,ευκαιρίες αλλά και κινδύνους!

Η γεωπολιτική αξία της Κύπρου έχει αναγνωριστεί πολύ πριν το γιγαντιαίο κοίτασμα επιβεβαιωθεί. Δεν ήταν τυχαία η επίσκεψη της Μέρκελ στον Χριστόφια, η πρώτη επίσκεψη Γερμανού Καγκελάριου στο νησί ,μετά από δεκαετίες. Ωστόσο τώρα που τα νούμερα έπεσαν στο τραπέζι,το παιχνίδι ανοίγει και είναι βέβαιο ότι για τις έρευνες στα υπόλοιπα κυπριακά οικόπεδα υπάρχει μεγάλη ζήτηση. Μέχρι στιγμής πάνω από 50 εταιρείες απ΄ όλο το πλανήτη έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για να πάρουν άδεια και να κάνουν έρευνες στα υπόλοιπα οικόπεδα.

Ποιος μένει έξω από το παιχνίδι; Μέχρι στιγμής η Τουρκία. Και κανείς δεν αμφιβάλει ότι θα προσπαθήσει να κάνει ότι μπορεί για να μπει. Και δεν πρόκειται να το κάνει ήρεμα.Όχι ότι αυτή τη φορά είναι εύκολο να κάνει τους γνωστούς “τσαμπουκάδες” της αφού απέναντί του έχει και το Ισραήλ. Όμως ξέρει ότι αν δεν μπορέσει τώρα να μπει στο ενεργειακό “Ελ Ντοράντο” της νοτιοανατολικής Μεσογείου,δύσκολα θα το κάνει στο μέλλον. Κι αυτό σημαίνει ότι δεν θα διστάσει να ρισκάρει μιας μεγάλης έντασης κρίση.

Στη Τουρκία το κλίμα έχει αρχίσει να καλλιεργείται.Τουρκικά ΜΜΕ κάνουν λόγο για ένταση μέσα στο 2012 και για κρίση που θα λάβει διεθνείς διαστάσεις.Κι αυτό γιατί οι Τούρκοι προγραμματίζουν να κάνουν έρευνες σε Κυπριακά οικόπεδα!
Η Τουρκική Ανώνυμη Εταιρεία Πετρελαίου (ΤΡΑΟ) ,γράφει το ikypros,στο πλαίσιο της συμφωνίας με το ψευδοκράτος, θα διενεργήσει έρευνες σε 7 περιοχές, οι οποίες έχουν ονομαστεί από Α έως G (A,B,C,D,E,F,G). Οι περιοχές για τις οποίες έχει αδειοδοτηθεί η ΤΡΑΟ και τα 13 οικόπεδα που έχει διαχωρίσει η Κύπρος συμπίπτουν κατά πολύ. Ειδικότερα, συμπίπτουν τα 7 από τα 13 οικόπεδα.

Για ένταση μεταξύ Τουρκίας και Κύπρου κάνει λόγο και το ινστιτούτο της Ουάσιγκτον για την πολιτική στην εγγύς Ανατολή (The Washington Institute for Near East policy) υποστηρίζοντας σε ανάλυσή του ότι η ανακοίνωση της Noble θα αποκαλύψει τις ενεργειακές προοπτικές της περιοχής και μπορεί να φέρει και διπλωματική κρίση μεταξύ της Τουρκίας και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η Ελλάδα μέχρι στιγμής δείχνει να παρακολουθεί πολύ διακριτικά το νέο γεωπολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται αν και εκ των πραγμάτων αποτελεί βασικό κομμάτι του. Η οικονομική περιπέτεια που περνάει η χώρα δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία αποχής από τις εξελίξεις για κανένα πολιτικό ή και τεχνοκράτη. Κι αυτό γιατί το ενεργειακό ζήτημα που μας αφορά άμεσα στην νοτιοανατολική Μεσόγειο,μπορεί να αποδειχτεί το κλειδί και για την έξοδο από το μάτι του οικονομικού κυκλώνα που βρισκόμαστε. Σε διαφορετική περίπτωση θα επαληθευτούν όσοι σήμερα υποστηρίζουν ότι η χώρα βρέθηκε εδώ που βρέθηκε ακριβώς για να μην έχει λόγο και οφέλη από τις ενεργειακές πηγές της ν.α Μεσογείου.

Είτε μας αρέσει,είτε όχι το όλο ζήτημα στον χειρισμό του απαιτεί ισχυρές ΕΔ.Τις οποίες παρά τα δισεκατομμύρια που ξοδέψαμε μετά από το 1996,δεν της αποκτήσαμε. Οι λανθασμένες επιλογές που προήλθαν όχι από λάθος σχεδιασμό αλλά από ανυπαρξία σχεδίου και στόχευσης μας υποχρεώνουν να αναθεωρήσουμε πολλά. Από την στρατηγική μας στην περιοχή που πλέον ανοίγεται πέρα από το Αιγαίο έως το πως θα την υποστηρίξουμε σοβαρά και σθεναρά.

Όχι δεν λέμε -όπως πολλοί γραφικοί υποννοούν- ότι εμείς θα γίνουμε ο “χωροφύλακας” της ν.α Μεσογείου. Πρέπει όμως να είμαστε έτοιμοι να υπερασπίσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα στη περιοχή και να συμβάλουμε στο ποσοστό που μας αναλογεί στην ασφάλεια της περιοχής. Όσο κι αν η οικονομική μιζέρια που βιώνουμε μας έχει ρίξει σε κατάσταση “εθνικής κατάθλιψης” πρέπει να δούμε ότι τα γεωπολιτικά δεδομένα αυτή τη στιγμή κάθε άλλο παρά αρνητικά είναι για την Ελλάδα.Η ραγδαία βελτίωση των σχέσεων μας με τον πιο ισχυρό παίκτη της περιοχής, το Ισραήλ και η ταυτόχρονη απομόνωση στην οποία οδηγείται η Τουρκία με τα πολλά ανοιχτά μέτωπα,είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Και κυρίως πρέπει να την εκμεταλλευτούμε.




Ο Ελληνοαμερικανός καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Χάουαρντ της Ουάσιγκτον, Νικόλαος Σταύρου, έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 76 ετών.

Ο γνωστός ακαδημαϊκός, που ήταν μια από τις λίγες «μαχητικές φωνές» του Ελληνισμού στον αμερικανικό πανεπιστημιακό χώρο, απεβίωσε μετά από καρδιακό πρόβλημα, σε νοσοκομείο της πολιτείας Μέριλαντ των ΗΠΑ.

Συγκινητική θεωρήθηκε η προσπάθειά του να βρει τα οστά του αδελφού του Γρηγόρη στην Αλβανία και να τα ενταφιάσει στον τάφο του πατέρα τους. Ο αδελφός του είχε καταδικαστεί σε θάνατο και εκτελέστηκε από το καθεστώς του Χότζα στις 3 Σεπτεμβρίου 1953. Η Ελληνική Πολιτεία τον τίμησε μετά θάνατο το 1991.


Γράφει ο Θεόδωρος Καλμούκος
Πηγή: Ομογενειακή εφημερίδα "Εθνικός Κήρυξ"
  • Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου «Χάουαρντ» της Ουάσιγκτον, Νικόλαος Σταύρου
ΒΟΣΤΩΝΗ. Από τα ξημερώματα της Πέμπτης 29 Δεκεμβρίου η Ομογένεια της Αμερικής και ο ακαδημαϊκός της κόσμος, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ελλάδα και ιδιαίτερα η Βόρειος Ηπειρος έγιναν φτωχότερες διότι ο καθηγητής Νικόλαος Σταύρου στις 3:30 το πρωί άφησε την τελευταία του αναπνοή στο νοσοκομείο Suburban του Μέριλαντ σε ηλικία 76 ετών.

Αντιμετώπιζε χρόνιο καρδιακό πρόβλημα για το οποίο δεν μιλούσε ποτέ, ούτε παραπονιόταν, ενώ είχε μία διαρκή και αμείωτη δίψα για ζωή και πνευματική δημιουργία. Ηταν ένας κυριολεκτικά χαλκέντερος, πολυγραφότατος πνευματικός άνθρωπος, με ευγένεια ψυχής και δύναμη σκέψης.

Ο αείμνηστος ήταν επίτιμος καθηγητής των Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο «Χάουαρντ» της Ουάσιγκτον, ενώ θεωρείτο εκ των κορυφαίων συγγραφέων και αναλυτών του αμερικανικού, αλλά και του παγκόσμιου γίγνεσθαι. Επιτυχημένος ακαδημαϊκός δάσκαλος, γόνιμος και παραγωγικός αρθογράφος και συγγραφέας, πολύτιμος φίλος και συνεργάτης των εκδόσεων του «Εθνικού Κήρυκα» τόσο στην Ελληνική όσο και στην εβδομαδιαία Αγγλική «The National Herald».

Ηταν ο άνθρωπος ο οποίος με το λόγο του, προφορικό και γραπτό, έδωσε μάχες αποφασιστικές για τη μαρτυρική και πολύπαθη γενέτειρά του, τη Βόρειο Ηπειρο, ενώ πέθανε με τον καημό και την πίκρα στην καρδιά που δεν είχε κατορθώσει να βρει τον ήρωα αδελφό του Γρηγόρη και να τον ενταφιάσει στον τάφο του πατέρα του. Τον αδελφό του, Γρηγόρη, είχε καταδικάσει εις θάνατον το δικτατορικό καθεστώς του Εμβέρ Χότζα και στις 3 Σεπτεμβρίου 1953 τον έστειλε σε εκτελεστικό απόσπασμα και τον σκότωσε εν ψυχρώ. Στις 19 Σεπτεμβρίου του 1991 τον επιβράβευσε μετά θάνατον η ελληνική Πολιτεία.

Αν και ο αείμνηστος Νικόλαος Σταύρου και η σύζυγός του Κατερίνα δεν απόκτησαν βιολογικά τέκνα, ωστόσο θεωρούσε παιδιά του όλους τους φοιτητές του, κι όλα τα παιδιά του Κόσμου.

Γιος του Αθανασίου και της Αριστούλας γεννήθηκε στη Γριάσδανη της Βορείου Ηπείρου, όπου και μεγάλωσε. Μαζί με τα άλλα επτά αδέλφια του γαλουχήθηκε με τις καλύτερες αρετές της φυλής μας και με την άσβεστη αγάπη για την πατρίδα και την ελευθερία, ενώ από μικρός ένιωσε την απανθρωπιά της καταπίεσης, της ανελευθερίας και του κατατρεγμού του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού, αλλά και την αδιαλλαξία των Αλβανών είκοσι χρόνια μετά την πτώση του. Να σημειωθεί ότι δεν του επέτρεψαν να διακομίσει τα οστά του αδελφού του, καθότι το δικτατορικό καθεστώς του Χότζα είχε καταδικάσει ερήμην και τον ίδιο σε θάνατο, αλλά εκείνος κατόρθωσε να διαφύγει και να βρει καταφύγιο στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου και διέπρεψε.

Ο αείμνηστος καθηγητής Νικόλαος Σταύρου είχε αναδειχθεί σημείο αναφοράς από Αμερικανούς πολιτικούς ηγέτες, ενώ το περιοδικό που ίδρυσε και διεύθυνε το «Mediterranean Quarterly» είχε καταστεί ακαδημαϊκή και πνευματική πηγή ιδεών.

Μέχρι την ώρα που ολοκληρωνόταν η ανά χείρας έκδοση δεν είχαν γίνει γνωστές οι λεπτομέρειες της Νεκρώσιμης Ακολουθίας και ταφής του.

Σε δημοσίευμα του «Ε.Κ.» στις 7 Οκτωβρίου του 2006, με τίτλο «Ζητά από την Αλβανία τα οστά του αδελφού του» και με υπότιτλο «'Είμαι έτοιμος να πεθάνω για την πατρίδα μου', είπε στους δήμιους ο Γρηγόρης Σταύρου», είχε αναγραφεί ανάμεσα στα άλλα πως ο ομοσπονδιακός βουλευτής της Νέας Ιερσέης, Ντόναλντ Πέιν, αυτές τις ημέρες μέσω παρέμβασής του στο Κογκρέσο αναγνωρίζει την προσφορά και τον απαράμιλλο ηρωισμό του Γρηγορίου Σταύρου, τον οποίο καταδίκασε εις θάνατον το δικτατορικό καθεστώς του Εμβέρ Χότζα και στις 3 Σεπτεμβρίου 1953 τον έστειλε σε εκτελεστικό απόσπασμα.

Ο φιλέλληνας βουλευτής είχε κάνει επίσης εκτενή αναφορά και στην προσφορά του ομογενή καθηγητή Νικολάου Σταύρου και ζητούσε από την αλβανική κυβέρνηση να επιτρέψει την εκταφή και επιστροφή των λειψάνων του αδελφού του. Σημειώνεται ότι ο Νικόλαος Σταύρου επιθυμούσε να διακομίσει τα οστά του αδελφού στα Ιωάννινα και να τα ενταφιάσει, τελώντας Ορθόδοξη Νεκρώσιμη Ακολουθία.

Ιδού μερικά αποσπάσματα από άρθρο του ίδιου του αείμνηστου Νικόλαου Σταύρου, που δημοσιεύθηκε στην αγγλόφωνη έκδοση του «Ε.Κ.» «The National Herald» αρχικά και στη συνέχεια στο εβδομαδιαίο «Περιοδικό» της 4-5 Απριλίου 2009.

«Η ιστορία του Ψυχρού Πολέμου έχει γραφτεί με μεγάλες πινελιές που παραγνωρίζουν τον ηρωισμό μεμονωμένων ατόμων, εκτός ολίγων που έφερε στην επιφάνεια το Xόλιγουντ και πρόσθεσε το όνομά τους στην αιωνιότητα.

Οι ιδιαιτερότητες εκείνης της εποχής άφησαν μικρό χώρο στα βιβλία ιστορίας για την μοναχική ηρωική φιγούρα που ενεργεί με γνώμονα τον ιδεαλισμό και αψηφά τη μοίρα. Τέτοιοι ήρωες συνήθως ζουν στις αναμνήσεις αγαπημένων προσώπων, και σε μερικές περιπτώσεις εμπνέουν τη λαϊκή μούσα. Πουθενά αλλού ο Ψυχρός Πόλεμος δεν είχε την ένταση που είχε στα Βαλκάνια.

Ηταν εκεί που ο Στάλιν και ο Τίτο προκάλεσαν εμφύλιο πόλεμο για να επεκτείνουν την αυτοκρατορία τους και ήταν στην Αλβανία όπου η CIA προσπάθησε να ανατρέψει ένα καθεστώς και να ξεκινήσει αυτό που αργότερα θα γινόταν γνωστό ως 'αναχαίτιση του κομμουνισμού'.

Αυτή είναι η ιστορία ενός ξέχωρου άντρα που πάλεψε στον Ψυχρό Πόλεμο, έδωσε τη δική του προσωπική μάχη, πιάστηκε σε έναν ιστό προδοσίας και πλήρωσε το μεγαλύτερο τίμημα. Με δισταγμό γράφτηκε αυτή η ιστορία, αλλά έπρεπε να γραφεί. Είναι η ιστορία του αδελφού μου, Γρηγόριου Α. Σταύρου, μια ιστορία που περιστάσεις επέβαλαν να μείνει κρυμμένη για πενήντα χρόνια, μέχρι που η πατρίδα του, η Ελλάδα, αποφάσισε να άρει την ανωνυμία που είχε επιβληθεί λόγω της δουλειάς του: κατασκοπεία εναντίον του καθεστώτος του Εμβέρ Χότζα στην Αλβανία.

Σηκώνοντας το πέπλο της μυστικότητας

Στις 19 Σεπτεμβρίου 1991 έγινε μία σεμνή τελετή στο γραφείο του Ελληνα υπουργού Αμυνας, Ιωάννη Βαρβιτσιώτη. Σκοπός της ήταν να τιμηθεί ένας στρατιώτης που έπεσε στο καθήκον και ο αναπληρωτής αρχηγός των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών, στρατηγός Βύρωνας Μπόζιος, περιέγραψε με επισημότητα τον ηρωισμό του. 'Οι υπηρεσίες του στο Εθνος και η μοναδική θυσία του', είπε ο στρατηγός, 'τον κατατάσσουν ανάμεσα στις πιο ηρωικές φυσιογνωμίες της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας'.

Ο στρατιώτης για τον οποίον γινόταν αυτή η τελετή ήταν ο αδελφός μου Γρηγόριος, μέλος της ελληνικής μυστικής υπηρεσίας, που προδόθηκε, συνελήφθη, βασανίστηκε, δικάστηκε και εκτελέστηκε από την αλβανική υπηρεσία Sigurimi στις 18 Αυγούστου 1953. Ηταν τότε 23 ετών. Εφτασα στην Αθήνα από την Ουάσιγκτον για να παραλάβω το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων εκ μέρους της οικογένειας Σταύρου, συμπεριλαμβανομένων και των προ πολλού νεκρών γονέων μας.

Ο Υπουργός Αμυνας προήδρευσε της τελετής και έκανε μερικά σύντομα σχόλια. Τον ακολούθησαν o Μιλτιάδης Εβερτ, μέλος της κυβέρνησης τότε, καθώς και ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, στρατηγός Ιωάννης Βερυβάκης. Οταν ήρθε η σειρά μου να πω δυο λόγια, δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ κα ξέσπασα σε λυγμούς, απελευθερώνοντας έτσι καταπιεσμένα συναισθήματα 38 χρόνων, τα οποία δημιούργησε η εχεμύθεια που επέβαλε το επίσημο κράτος και που έφτανε τα όρια της αναισθησίας.

Η τιμή αυτή έφτασε πολύ αργά για τους γονείς μου. Πέθαναν χωρίς να γνωρίζουν τι είχε συμβεί στον γιο τους γιατί δεν τους το είχα πει. Μετά από προτροπή υψηλόβαθμων στελεχών των μυστικών υπηρεσιών, συμφώνησα να κρατήσω τον θάνατό του μυστικό, δήθεν για να μην προκαλέσω τον θρήνο των γονιών μου, αλλά στην πραγματικότητα για να προστατευθούν 'πηγές και μέθοδοι'. 'Oι γονείς σου θα πρέπει να ζήσουν με την ελπίδα ότι ο γιος τους είναι ζωντανός', είπε ο ταγματάρχης Πέτρος Δοντάς, διοικητής της μονάδας μυστικών υπηρεσιών του αδελφού μου. 'Είσαι άντρας πια. Γιατί να τους το πεις και να επιταχύνεις τον θάνατό τους;'. Ο 'άντρας', φορτωμένος με ένα μεγάλο μυστικό ήταν τότε 17 ετών.

Η τελευταία φορά που είδα τον αδελφό μου ζωντανό ήταν σε μία εορταστική εκδήλωση στις 25 Ιανουαρίου 1953, ημέρα της ονομαστικής του εορτής. Περισσότερα από 50 χρόνια ζούσα κάτω από το βάρος ενός τρομερού μυστικού και με βασάνιζαν οι τύψεις που δεν μπορούσα να το αποκαλύψω στους γονείς μου. Αλλά έψαχνα να βρω την αλήθεια για το θάνατο του γιου τους, και πάντοτε πάλευα να ξεχωρίσω τις λογικές επιφυλάξεις για θέματα εθνικής ασφάλειας από τη γραφειοκρατική απανθρωπιά και τα ασύστολα ψέματα. Ημουν αποφασισμένος να εκπληρώσω μία υπόσχεση που έδωσα στους γονείς μου στις 10 Αυγούστου του 1956 -την ημέρα που ξεκίνησα την δική μου Οδύσσεια στις Ηνωμένες Πολιτείες ως πολιτικός πρόσφυγας- να βρω την αλήθεια σχετικά με τη μοίρα του Γρηγόριου. Ηξερα ότι δεν θα τον έβλεπα ξανά, αλλά αρνήθηκα να αποδεχτώ την ιδέα τού να μη γνωρίζουμε τι του συνέβη και γιατί. Η εικόνα του Γρηγόριου να χορεύει με ασυνήθιστο πάθος κατά την τελευταία ονομαστική του εορτή θα έμενε πάντα ζωντανή στο μυαλό μου.

Οπως συνηθιζόταν στις μικρές ελληνικές πόλεις, πλανόδιοι μουσικοί περνούσαν από τις γειτονιές κατά τις ονομαστικές εορτές για να παίξουν ένα-δυο τραγούδια σε εορτάζοντες και να δεχτούν ένα ούζο ή μερικές δραχμές για αμοιβή. Κανένας άλλος δεν ονομαζόταν Γρηγόρης στον προσφυγικό καταυλισμό των Αμπελοκήπων Ιωαννίνων. Ενας γείτονας οδήγησε τους τροβαδούρους στο παράπηγμά μας του ενός δωματίου και ρώτησε τον πατέρα μου αν θα 'θελε να παίξουν ένα τραγούδι για την ονομαστική εορτή του γιου του. 'Γιατί όχι;', είπε ο πατέρας μου. 'Ενας Θεός ξέρει τι μπορεί να συμβεί μέχρι του χρόνου'. Αλλωστε, είχε κι άλλους λόγους για ένα γλεντάκι: Hταν η πρώτη επέτειος της απόδρασής μας από την τρομοκρατία του Χότζα, μέσα στον χειμώνα, περνώντας πάνω από ένα ναρκοπέδιο που η Θεία Πρόνοια είχε φροντίσει να καλύψει με πάγο».

Η διήγηση της απόδρασης

«Στις 2 Ιανουαρίου του 1952, ο πατέρας μου Αθανάσιος, οδήγησε τα τέσσερα παιδιά του και την μητέρα τους πέρα από τα αλβανικά στρατόπεδα εργασίας, περπατώντας έξι ώρες πάνω σε βουνοκορφές που πιάνουν χιόνι από τα τέλη Οκτωβρίου. Κρατώντας ένα ραβδί βοσκού που θύμιζε αρχαίο πατριάρχη, διέσχισε τις παγωμένες βουνοκορφές της Μουργκάνας, αφήνοντας πίσω τους βασανιστές μας, τους τραμπούκους κομμουνιστές της Γριάζδανη, που εκείνο το βράδυ γιόρταζαν το Νέο Ετος με ατέλειωτες κραυγές εναντίον του 'ταξικού τους εχθρού', του πατέρα μου.

Περάσαμε τα σύνορα και μπήκαμε στην Ελλάδα στις 3 Ιανουαρίου του 1952, μόλις οι κομμουνιστές-καθάρματα τέλειωναν το γλέντι τους και γύριζαν στα σπίτια τους μεθυσμένοι. Οπως συνηθίζονταν σε παρόμοιες περιπτώσεις, έριξαν μερικές βολές για να είναι σίγουροι ότι ακούσαμε το αγαπημένο τους σλόγκαν 'Ζήτω η πάλη των τάξεων, κάτω ο κulak'. Δεν ήξεραν βέβαια ότι ο kulak (Ρωσική λέξη που σημαίνει 'πλούσιος χωρικός'), η γυναίκα του και τα τέσσερα παιδιά του βρίσκονταν ήδη στην Ελλάδα. Για τον πατέρα η επέτειος αυτού του κατορθώματος άξιζε να γιορτάζεται κάθε μέρα. Και την ημέρα αυτή του Αγίου Γρηγορίου θυμήθηκε πάλι αυτό που αποκαλούσε 'το θαύμα του περάσματος' στην ελευθερία.

Ολοι μας θυμόμασταν το σοκ στο πρόσωπο ενός ανθυπολοχαγού του Ελληνικού Στρατού όταν ο πατέρας μου του περιέγραψε τη διαδρομή που ακολούθησε σπιθαμή προς σπιθαμή για να οδηγήσει την οικογένειά του στο χωριό Τσαμάντα στην ελληνική πλευρά των συνόρων. 'Πες μου, μπάρμπα-Θανάση', ρώτησε ο αξιωματικός, 'είναι ο Αγιος Βασίλης προσωπικός σου φίλος'; Με το Ορθόδοξο ημερολόγιο η ημέρα του εορτασμού του Αγίου Βασιλείου πέφτει την Πρωτοχρονιά. Ο νεαρός αξιωματικός πήρε ένα χάρτη, σημείωσε την ακριβή διαδρομή της πορείας μας και είπε με ολοφάνερη ανακούφιση: 'Εσύ και η οικογένειά σου περπατήσατε πάνω σε ναρκοπέδιο και ζείτε για να το περιγράφετε. Προφανώς ο Αγιος Βασίλης σας πρόσεχε'».

Δεκέμβριος 29, 2011



Στόχος του "Μνημονίου Νο2" δεν είναι να βγάλει την ελληνική οικονομία από την κρίση, αλλά να την βυθίσει περισσότερο στην ύφεση.

* Λιγότερα χρήματα για τον κόσμο
* Λιγότερα δικαιώματα
* Λιγότερη εθνική κυριαρχία
* Λιγότερη Δημοκρατία

Το «Μνημόνιο 2», το οποίο θα συνοδεύσει τη νέα δανειακή σύμβαση και αποτελεί προϋπόθεση για την ανταλλαγή ομολόγων (PSI), είναι ένα οικονομικό πρόγραμμα πρωτοφανούς σκληρότητας, το οποίο ξεπερνά σε ένταση και εύρος μέτρων το πρώτο Μνημόνιο.

Είναι τόσο επαχθές, που κυβερνητικές πηγές έκαναν λόγο για μεγάλο πολιτικό κόστος που αναπόφευκτα θα επωμιστούν όλα τα κόμματα της κυβέρνησης συνεργασίας, τα οποία θα το υπερψηφίσουν. Νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, που θα ωθήσουν κάτω από το όριο της φτώχειας περισσότερους εργαζομένους και χιλιάδες ακόμα ελληνικές οικογένειες, νέες φορολογικές επιβαρύνσεις στα ακίνητα, που θα οδηγήσουν σε απώλεια ιδιοκτησίας κατόχους μεσαίας και μικρής ακίνητης περιουσίας λόγω αδυναμίας διατήρησής της, δεκάδες χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο, διεύρυνση της κατάργησης φοροαπαλλαγών, που θα σημάνει απώλεια επιπλέον ενός ή και δύο μισθών, κόψιμο επιδομάτων σε ευπαθείς ομάδες (ανάπηροι, πολύτεκνοι κ.λπ.), οι οποίες θα πεταχτούν σε ένα σύγχρονο κοινωνικό Καιάδα, νέα απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, που θα ολοκληρώσει το σκηνικό εργασιακής ζούγκλας, χιλιάδες νέα «λουκέτα» και απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα λόγω της ύφεσης.

Ο στόχος του νέου Μνημονίου δεν είναι φυσικά να βγάλει την ελληνική οικονομία από την κρίση. Αντιθέτως, θα τη βυθίσει ακόμα περισσότερο στην ύφεση και θα οδηγήσει σε εξαθλίωση και αδυναμία επιβίωσης εκατομμύρια Έλληνες. Ό,τι έγινε με το «Μνημόνιο 1» θα επαναληφθεί επί τα χείρω. Είναι προφανές πλέον ότι ο στόχος δεν είναι στενά οικονομικός• είναι ευρύτερος και πολυεπίπεδος. Είναι η γεωοικονομική και γεωστρατηγική εξουδετέρωση της Ελλάδας και του πληθυσμού της, ώστε να μην αποτελούν ενεργό παράγοντα στα τεκταινόμενα στην περιοχή. Μια χώρα με κατεστραμμένη Οικονομία, αποδεκατισμένη κοινωνία, η οποία δεν θα έχει την «πολυτέλεια» να σκέφτεται και να λειτουργεί πολιτικά και εθνικά επειδή θα προσπαθεί να επιβιώσει, διαλυμένη Άμυνα λόγω περικοπών, καταρρακωμένη Παιδεία, ανύπαρκτη κοινωνική πρόνοια, διαρρηγμένη κοινωνική συνοχή, υποθηκευμένη δημόσια περιουσία έχει στην πράξη εκμηδενιστεί.

Ποιος θα υπερψηφίσει τα νέα μέτρα;

Το ερώτημα που προκύπτει άμεσα είναι «από ποιους θα υπερψηφιστεί το “Μνημόνιο 2″;». Η θέση του ΠΑΣΟΚ είναι δεδομένη, αν και μένει να διαπιστωθεί η τελική στάση ορισμένων βουλευτών του, όπως ξεκάθαρη είναι και η στάση του ΛΑΟΣ. Θα στηρίξουν τα νέα μέτρα. Η βούληση της ΝΔ, όμως, είναι αμφίσημη. Ο Αντώνης Σαμαράς έχει διαμηνύσει ότι το κόμμα του δεν θα υπερψηφίσει νέα μέτρα, στην ανακοίνωση της Συγγρού, ωστόσο, μετά τη συνάντηση Σαμαρά – Παπαδήμου στο Μέγαρο Μαξίμου, αναφέρονταν, μεταξύ άλλων: «…ισχύουν τα όσα συμφωνήθηκαν στο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών. Δηλαδή, η ολοκλήρωση του κυβερνητικού έργου και κυρίως του προγράμματος εθελοντικής ανταλλαγής των ομολόγων (PSI) και του νέου οικονομικού προγράμματος που θα εξασφαλίσει τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους».

Η φράση «και του νέου οικονομικού προγράμματος» δημιούργησε ερωτήματα για το τι εννοεί και, παρά τις εκ των υστέρων διαρροές ότι αφορά στα μέτρα που ήδη έχουν αποφασιστεί, έχει αρχίσει να διαμορφώνεται ένα θολό τοπίο. Σε περίπτωση που η ΝΔ στηρίξει με την ψήφο της στη Βουλή το «Μνημόνιο 2», είναι σαφές ότι θα πρόκειται για μείζονα εξέλιξη και για κολοσσιαία μεταστροφή, η οποία, εκτός από εσωκομματικές αναταράξεις με άδηλη έκβαση όσον αφορά στην ενότητα του κόμματος, θα προκαλέσει μεγάλο αντίκτυπο στην εκλογική βάση, που το τελευταίο διάστημα παρακολουθεί μια διαρκή διολίσθηση της Συγγρού από τις αρχικές της θέσεις. Θα είναι περίπλοκο για τον Αντώνη Σαμαρά να εξηγήσει πώς, ενώ κατήγγειλε -και ορθώς- το «Μνημόνιο 1», στηρίζει το «Μνημόνιο 2», που είναι ακόμα χειρότερο. Ως εκ τούτου, είναι δύσκολο να καλυφθεί χωρίς δραματικές εκλογικές απώλειες, που θα απειλήσουν την αυτοδυναμία της ΝΔ, η απόσταση από τον αντιμνημονιακό λόγο στην υπερψήφιση ενός προγράμματος που θα αποτελέσει «ταφόπλακα» για τη χώρα και για τα περιθώρια του ίδιου του Αντώνη Σαμαρά ως μελλοντικού πρωθυπουργού να ασκήσει βιώσιμη πολιτική. Άρα, λογικά, οι τακτικοί ελιγμοί του προέδρου της ΝΔ δεν θα φτάσουν σε σημείο αποδοχής του «Μνημονίου 2» και προκαταβολικής ψήφισης όλων των μέτρων μέχρι το 2015, παρά τις περί του αντιθέτου διαρροές από το Μέγαρο Μαξίμου.

Ξανάρχισαν οι εκβιασμοί…

Η τρόικα, βέβαια, έχει ήδη αρχίσει τους εκβιασμούς στο γνωστό πλαίσιο: Ή τα νέα μέτρα θα στηριχθούν απ’ όλα τα κόμματα της κυβέρνησης συνεργασίας ή δεν θα προχωρήσουν η νέα δανειακή σύμβαση και το PSI. Οι δανειστές πηγαίνουν, μάλιστα, ένα βήμα παραπέρα και διαμηνύουν ότι αν προκηρυχθούν εκλογές η Ελλάδα θα πτωχεύσει την ίδια ώρα. Προχωρούν πλέον σε ωμές παρεμβάσεις στη δημοκρατική λειτουργία της χώρας. Εκβιάζουν ώστε μια μη εκλεγμένη κυβέρνηση να δεσμεύσει τη χώρα για τις επόμενες δεκαετίες σε μια αδιέξοδη πολιτική. Διότι όσο ξεκάθαρο είναι ότι οι εκβιασμοί, άπαξ και τους αποδέχτηκαν τα δύο μεγάλα κόμματα, δεν θα έχουν τέλος, άλλο τόσο βέβαιο είναι ότι αυτή η πολιτική για την οποία εκβιάζουν οι δανειστές δεν θα έχει αποτέλεσμα. Δοκιμάστηκε και απέτυχε.

O Αϊνστάιν είχε πει ότι «ο ορισμός της τρέλας είναι το να κάνεις συνέχεια το ίδιο πράγμα και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα». Δεν πρόκειται, όμως, για τρελούς. Αυτό είναι το αποτέλεσα που επιδιώκουν. Στόχος τους είναι να μεταβάλουν το οικονομικό και βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού, καθώς και τους δημοκρατικούς κανόνες, και να ωθήσουν και τα δύο σε ένα χαμηλότερο παρονομαστή. Λιγότερα χρήματα για τον κόσμο, λιγότερα δικαιώματα, λιγότερη εθνική κυριαρχία, λιγότερη Δημοκρατία.

«Αυτοί που δημιούργησαν την κρίση της Ευρωζώνης παλεύουν νυχθημερόν να την επαναπροσδιορίσουν κατά τρόπο που θα τους αποφέρει πολιτικά οφέλη. Τα ΜΜΕ μιλούν για σπάταλα κράτη, τα οποία στοχοποιήθηκαν από τους κερδοσκόπους των αγορών. Αυτό στα οικονομικά λέγεται ψέμα. Η κρίση της Ευρωζώνης δεν είναι αυτή που μας σερβίρουν… Είναι μια κρίση που αφορά σε κράτη τα οποία έπεσαν θύματα της ΕΚΤ… Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει τι ακριβώς συνέβη: Ένας ακόμη πόλεμος των τάξεων. Οι πλούσιοι χρησιμοποιούν τον έλεγχο που έχουν επί της ΕΚΤ για να αποσυναρμολογήσουν το κοινωνικό κράτος πρόνοιας που απολαμβάνει μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Ευρώπης…»
(του Mike Whitney)

Κάντε κλικ στην εικόνα για να δείτε και να διαβάσετε
ολόκληρο το περίφημο "Μνημόνιο Νο2"



Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα"



  • Οι εκτιμήσεις των Αμερικανών της Noble, για την ύπαρξη και άλλων κοιτασμάτων, στον υποθαλάσσιο χώρο της Κύπρου
Το οικόπεδο 12 και τα άλλα τμήματα της κυπριακής ΑΟΖ έχουν και άλλα κοιτάσματα, λέει ο επικεφαλής της Noble Energy στην Κύπρο.

Ο επικεφαλής της Noble Energy στην Μεγαλόνησο Τζον Τόμιτς,, μιλώντας στις κυπριακές εφημερίδες " Φιλελεύθερος" και "Πολίτης" , δηλώνει ότι πρωταρχικός στόχος κατά τον ίδιο είναι η ταχύτερη δυνατή εκμετάλλευση του κοιτάσματος, με την δημιουργία αγωγού από το σημείο της εξόρυξης μέχρι την Κύπρο.

Επίσης η εταιρεία σχεδιάζει την κατασκευή χερσαίων εγκαταστάσεων υγροποίησης, αποθήκευσης και μεταφοράς του, ως εταίρος με το κυπριακό κράτος, σε αυτό το κοινοπρακτικό εγχείρημα.

Το κοίτασμα είναι τόσο μεγάλο, κατά τον ίδιο (περίπου 200 δισ. κ.μ.), ώστε να καλύπτει τις ανάγκες της Κυπριακής Δημοκρατίας για πολύ μεγάλο διάστημα, αλλά και να είναι αρκετά κερδοφόρο ώστε να αρκεί για να προσελκύσει μεγάλης κλίμακας επενδύσεις για την εξαγωγή του, χωρίς συμμετοχή άλλων ποσοσήτων από το Ισραήλ. Η δεύτερη γεώτρηση στο κοίτασμα, με το οποίο θα επαληθευτούν, με μία πιθανή αναθεώρηση, τα σημερινά δεδομένα, θα γίνει το καλοκαίρι του 2012.

Ο υποθαλάσσιος ορυκτός πλούτος της κυπριακής ΑΟΖ, ωστόσο, εκτιμάται ότι είναι πολλαπλάσιος. Οπως λέει ο κ.Τόμιτς, υπάρχουν ενθαρρυντικές ενδείξεις και για άλλα κοιτάσματα αερίου, τόσο στο οικόπεδο 12, όσο και σε άλλα τμήματα της ΑΟΖ της Κύπρου.

Η εταιρεία επιδιώκει για το λόγο αυτό να εξασφαλίσει και νέες άδειες ερευνητικών γεωτρήσεων, στα σημεία αυτά.

Σύμφωνα με τον κ. Τόμιτς δεν υπάρχουν ακόμη ενδείξεις για πετρέλαιο και ανακοινώνει ότι η Noble θα «σκάψει» βαθύτερα τους επόμενους μήνες στην ΝΑ Μεσόγειο, κάνοντας αρχή από το οικόπεδο «Λεβιάθαν» του Ισραήλ.

Στ. Στεφάνου: "Παράγοντας προώθησης ειρήνης το φυσικό αέριο"

Ο εντοπισμός φυσικού αερίου μπορεί και πρέπει να αποτελέσει παράγοντα προώθησης της ειρήνης και της συνεργασίας στην περιοχή και να λειτουργήσει ως κίνητρο για την ανάπτυξη δυναμικής, για την επίλυση του Κυπριακού, δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Κύπρου, Στέφανος Στεφάνου.

Μιλώντας στο ΡΙΚ, ο κ. Στεφάνου υποστήριξε ότι "η Άγκυρα έχει τώρα κάθε κίνητρο και κάθε λόγο να εργαστεί προς την κατεύθυνση της λύσης, στη βάση των ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών".

Μια τέτοια λύση, όπως είπε, θα οδηγήσει στην αποκατάσταση των σχέσεων της ενωμένης Ομοσπονδιακής Κυπριακής Δημοκρατίας με την Τουρκία και αναμφίβολα θα δημιουργήσει νέες προοπτικές για συνεργασία στην ευρύτερη περιοχή που θα περιλαμβάνουν και την ίδια.

Σε ό,τι αφορά την οικονομία, επισήμανε ότι τώρα διαμορφώνεται καλύτερο κλίμα και αναμένεται αναβάθμιση από τους οίκους αξιολόγησης.



Μας την «έλεγαν» οι Ευρωπαίοι Εταίροι μας και πάνω που το συνηθίσαμε, τώρα ήρθαν και οι Ρώσοι.

Είχαμε συνηθίσει να είμαστε «διεφθαρμένοι», «ανεπρόκοποι», «τεμπέληδες» κατά το Ευρωπαϊκό «λεξιλόγιο της Αλληλεγγύης», τώρα γίναμε και καταπατητές των δικαιωμάτων των μοναχών κατά το Ρωσικό «τροπάρι».

Τα δύο τελευταία χρόνια έγιναν πολλά στη χώρα μας, που σίγουρα επηρέασαν τον τρόπο που μας βλέπει η διεθνής κοινότητα και απʼ ότι φαίνεται όρισαν μία νέα σχέση υποτέλειας, έναντι όσων έχουν συμφέροντα στην Ελλάδα και γενικότερα στα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο.

Η Ελλάδα έχασε αρκετά από τα διαπραγματευτικά της όπλα και κυρίως έχασε και την ικανότητά της να παρακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις, να προλαμβάνει ή και να παρεμβαίνει αποτελεσματικά.

Τα παραδείγματα πολλά. Από τον τρόπο που χειριζόμαστε την παρουσία μας στα οικονομικά φόρα, τον φυσικό και ενεργειακό μας πλούτο, μέχρι και την αντίληψή μας, για το ποιες είναι οι διεθνείς ισορροπίες και τι «φιλίες» χάνουμε ή κερδίζουμε ανάλογα με την πολιτική μας, εσωτερική ή εξωτερική.

Η ευθύνη όσων διαχρονικά, αποδυνάμωσαν τη χώρα οικονομικά και κατά συνέπεια και στο επίπεδο της διεθνούς διπλωματίας, είναι τεράστια.

Η ευθύνη αυτών που δυσφήμισαν τη χώρα και πυρπόλησαν προεκλογικά ή αθετήσαν στη συνέχεια, διεθνείς συμφωνίες και υποχρεώσεις, στο βωμό της εσωτερικής κομματικής κατανάλωσης, είναι ακόμη μεγαλύτερες και ιστορικές. Τα αποτελέσματα, τα ζούμε σήμερα.

Μία νέα κυβέρνηση, εκλεγμένη από το λαό, πρέπει να ξαναπιάσει το νήμα από την αρχή και να αποκαταστήσει τις Εθνικές βλάβες που προκλήθηκαν από ανικανότητα, απειρία και αδέξιους χειρισμούς.


«Μην τολμήσετε να αποκλείσετε τα Στενά του Ορμούζ», προειδοποίησε το Ιράν η Ρεμπέκα Ρέμπαριτς, εκπρόσωπος του Πέμπτου Στόλου των ΗΠΑ, απειλώντας πως «εάν χρειαστεί, το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό θα είναι έτοιμο να δράσει». Εντάξει... Τα στρατηγικής σημασίας Στενά του Ορμούζ συνδέουν τον Περσικό Κόλπο -και τα πετρελαιοπαραγωγά κράτη του Μπαχρέιν, του Κουβέιτ, του Κατάρ, της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων- με τον Ινδικό Ωκεανό. Το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης απείλησε δύο φορές, μία προχθές Τρίτη διά του Ιρανού αντιπροέδρου Μοχάμεντ Ρεζά Ραχιμί και μία χθες διά του ναυάρχου Χαμπιμπολάχ Σαγιαρί, αρχηγού του ιρανικού πολεμικού ναυτικού, ότι τα στενά μπορούν να αποκλειστούν εάν η διεθνής κοινότητα επιβάλλει νέες κυρώσεις με αφορμή το ανεξέλεγκτο πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας.

Με αφορμή ναυτικά γυμνάσια που επιχειρεί αυτές τις μέρες το Ιράν στη Θάλασσα του Ομάν, κοντά στα Στενά του Ορμούζ, ο ναύαρχος Σαγιαρί δήλωσε: «Το να αποκλείσουμε τα Στενά του Ορμούζ είναι, όπως λένε οι Ιρανοί, πιο εύκολο κι από το να πιει κανείς ένα ποτήρι νερό. Είναι πραγματικά εύκολο. Ομως αυτή τη στιγμή δεν έχουμε ανάγκη να τα αποκλείσουμε γιατί ελέγχουμε τη Θάλασσα του Ομάν και έτσι μπορούμε να ελέγχουμε και τη κίνηση των πλοίων» Το εξόχως ενδιαφέρον στην όλη κατάσταση είναι ότι πως η πάλη εξουσίας στην ιρανική ηγεσία έχει ήδη εκδηλωθεί τη στιγμή κατά την οποία οι μουσουλμάνοι, από την Αίγυπτο μέχρι το Πακιστάν, ζητούν δημοκρατικές ελευθερίες. Αλλά, ο αναβρασμός στο εσωτερικό του Ιράν μοιάζει αλλιώτικος, εκφρασμένος στο σιιτικό πολιτικοθρησκευτικό ιδίωμα. Και όμως, είναι μέρος της ίδιας διαδικασίας

Οι Φρουροί της Επανάστασης, ιδεολογικός βραχίονας του ιρανικού καθεστώτος, ελέγχουν τις ναυτικές επιχειρήσεις στον Περσικό Κόλπο και στα Στενά του Ορμούζ, και θα μπορούσαν να αποκλείσουν την πρόσβαση στις πλούσιες πετρελαιοπαραγωγές περιοχές σε περίπτωση πολέμου, σύμφωνα με την αμερικανική αντικατασκοπία. Σε συνέχεια της αναδιάρθρωσης της στρατιωτικής δομής του Ιράν το 2007, οι Φρουροί επωμίσθηκαν την επίβλεψη των στρατηγικής σημασίας χωρικών υδάτων, που εξασφάλιζε το πολεμικό ναυτικό, σύμφωνα με τις υπηρεσίες αντικατασκοπίας του αμερικανικού ναυτικού.

Με το παραδοσιακό πολεμικό ναυτικό να περιπολεί αφ’ ενός στον Κόλπο του Ομάν, με τη βοήθεια επιπλέον πολεμικών πλοίων, και αφ’ ετέρου με τη χρήση από τους Φρουρούς της Επανάστασης της βάσης στην Ασαλούγια, η οποία τους επιτρέπει να αναπτύσσονται στον Περσικό και στο Ορμούζ, η μεταρρύθμιση πρόκειται «να επεκτείνει την αμυντική στρατηγική του Ιράν», τονίζεται στο κείμενο. Περίπου το 40% της παραγωγής πετρελαίου προέρχεται από τον Κόλπο και μεγάλο ποσοστό αυτής της παραγωγής διακινείται από το Στενό του Ορμούζ.

Οι διεθνείς αγορές διακατέχονται από έντονη ανησυχία για τη διακοπή της τροφοδοσίας και ομαλής ροής του «μαύρου χρυσού». Εκδηλοι είναι οι φόβοι για το ενδεχόμενο οι Iρανοί όχι μόνο να κλείσουν τα Στενά του Oρμούζ και να στερήσουν από την παγκόσμια αγορά μεγάλο μέρος του πετρελαίου του Kόλπου. Μια, έστω και ελάχιστη, διατάραξη της ισορροπίας στα Στενά του Ορμούζ, δηλαδή τα στενά μεταξύ του Ιράν και της χερσονήσου, η οποία κατέχεται από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Ομάν, θα έχει μεγάλες επιπτώσεις και στην παγκόσμια ναυτιλιακή αγορά. Το μεγαλύτερο άνοιγμά τους φθάνει τα 49 ναυτικά μίλια, ενώ θεωρητικά αλλά και ουσιαστικά αποτελούν τον κύριο κρίκο της εξαγωγικής αλυσίδας, της «πηγής» εφοδιασμού όλου του Αραβικού Κόλπου.

Ανεξαρτήτως εάν είναι εφικτό το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, έστω και μια μικρή πιθανότητα αναταραχής ή υπόνοια επιβολής αντιποίνων, είναι ικανές να επιφέρουν δυσμενείς εξελίξεις. Η σημαντική ιδιαιτερότητα των Στενών εύκολα δύναται να αποτυπωθεί με την καταγραφή του όγκου του διερχόμενου πετρελαίου.

Oι τιμές του αργού πετρελαίου εύκολα θα χτυπήσουν τα 200 δολάρια. Εάν λ. χ. κλείσουν τα Στενά του Ορμούζ στην Αραβική Χερσόνησο, αυτό αίφνης θα επηρεάσει εξαγωγές της τάξης των 8-10 εκατ. βαρελιών την ημέρα από χώρες όπως το Ιράν, το Κουβέιτ, τα Εμιράτα, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία. Τέτοιες ποσότητες είναι δύσκολο να αναπληρωθούν από την παραγωγή άλλων χωρών.