Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Δεκ 2012

Σχολικό βιβλίο στον Καναδά απεικονίζει την Ελλάδα ως κατά το ήμισυ μουσουλμανική χώρα

Της Νicky Mariam Monty

για την ελληνοκαναδική ιστοσελίδα Canada Greek Reporter


Τα περισσότερα σχολεία στον Καναδά είναι εφοδιασμένα με ένα νέο βιβλίο, στο οποίο υπάρχει χάρτης που απεικονίζει τις θρησκευτικές κοινότητες στην Ευρώπη και αλλού. Στο σημείο του χάρτη που φαίνεται η Ελλάδα, η χώρα απεικονίζεται ως μουσουλμανική κατά το 50%. Ενδιαφέρον επίσης είναι το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος χάρτης υπάρχει σε σχολικό εγχειρίδιο το οποίο έχει αποσταλεί σε όλα τα σχολεία στον Καναδά πλην των ελληνοκαναδικών σχολείων.


Η ανακάλυψη της ύπαρξης του χάρτη, αλλά και το γεγονός ότι δεν έχει αποσταλεί σε όλα τα σχολεία της χώρας, έχει προκαλέσει αναστάτωση στην ελληνοκαναδική κοινότητα, η οποία έκπληκτη διαπίστωσε ότι από φέτος οι Καναδοί μαθητές διδάσκονται ότι ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής επικράτειας κατοικείται από μουσουλμανικό πληθυσμό. Η ελληνική ομογένεια του Καναδά έχει ήδη διαμαρτυρηθεί στις καναδικές αρχές, υπογραμμίζοντας ότι ο συγκεκριμένος χάρτης διαστρεβλώνει τα δεδομένα όσον αφορά την ιστορία της Ελλάδας, μιας χώρας που έζησε υπό οθωμανική κατοχή για 400 χρόνια, η οποία που μετέτρεψε τους Έλληνες σε σκλάβους, πριν τελικά επαναστατήσουν πριν από 200 χρόνια περίπου και ανακτήσουν τα πάτρια εδάφη τους.




Και αν νομίζετε πως το καναδικό βιβλίο (δηλαδή το υπουργείο Παιδείας του Καναδά) υπερβάλλει, τότε θα νιώσετε πρωτοφανή έκπληξη μαθαίνοντας το κοινό μυστικό αξιωματικών του στρατού και της Ελληνικής Αστυνομίας, οι οποίοι έχουν θητεύσει σε κρίσιμες θέσεις (π.χ. ΝΑΤΟ) ή έχουν παρακολουθήσει ειδικά σχολεία εκπαίδευσης στο εξωτερικό.
Σύμφωνα, λοιπόν, με σαφέστατη πληροφόρηση από εν ενεργεία αξιωματικό του Ελληνικού Στρατού και από πηγές του τόσο στην Ελληνική Αστυνομία και Συνοριοφυλακή, όσο και στο Πεντάγωνο, ο αριθμός των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα αγγγίζει τα 6 εκατομμύρια, δηλαδή κάτι περισσότερο από το μισό του γηγενούς πληθυσμού!!! Ακόμη και εάν υποθέσουμε πως η πληροφορία είναι εσφαλμένη κατά το ήμισυ και πάλι έχουμε έναν πληθυσμό 3 εκατομμυρίων ανθρώπων, οι οποίοι επηρεάζονται ή -και-καθοδηγούνται από εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες...
Η πληροφορία αυτή διατηρείται κρυφή προκειμένου να μην υπάρξουν αντιδράσεις που θα ανατρέψουν άμεσα και οριστικά το παρόν πολιτικό σκηνικό και φυσικά για να μην επηρεασθεί η συνέχεια στις πολιτικές αποφάσεις και στις πρακτικές που έχουν μέχρι σήμερα ακολουθηθεί, για να δημιουργηθεί μία κρίσιμη -αλλά και άμεσα εξαρτώμενη- μάζα, ενός πληθυσμού που ικανοποιεί τις στοχεύσεις των πολιτικών και των πατρώνων τους. Μάλιστα, για να μην γίνει αισθητός ο πραγματικά τεράστιος αριθμός των λαθρομεταναστών, η κυβέρνηση (και κάθε κυβέρνηση που υπήρξε μέχρι στιγμής), έχει φροντίσει να διασπείρει ποικιλοτρόπως σε ολόκληρη την χώρα τους λαθρομετανάστες. Αυτή η διασπορά μέλλει να χρησιμοποιηθεί και ως πρόφαση για εξάπλωση σκληρών και βίαιων κατασταλτικών μέτρων σε ολόκληρη την χώρα.

Έτσι δικαιολογείται, άλλωστε, και η εμμονή στην χρήση -από τους πολιτικούς και τους πρόθυμους δημοσιογράφους- του όρου "εμφύλιος", αφού μία εσωτερική σύγκρουση (σαφέστατα οργανωμένη και καθοδηγούμενη) μεταξύ λαθρομεταναστών και γηγενών κατοίκων της χώρας, θα σταθεί ως πρόφαση για χρήση βίαιων κατασταλτικών μέσων εκ μέρους της κυβέρνησης. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες που έχουν δει μέχρι σήμερα το φως της δημοσιότητας, μία από τις πρώτες ενέργειες στις οποίες προχώρησε η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου ήταν η σύναψη συμφωνίας για έλευση της Eurogendfor στην Ελλάδα, σε περίπτωση που υπάρξει κοινωνική έκρηξη η οποία θα απειλήσει το πολίτευμα! Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, η εταιρεία ACADEMI (πρώην Blackwater) φέρεται να έχει υπογράψει συμβόλαιο με την σημερινή Ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να εξασφαλισθεί πως δεν θα υπάρξουν έκτροπα στα μεγάλα αστικά κέντρα (σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη κ. Δένδιας, φέρεται να έχει υπογράψει σύμβαση - συμβόλαιο με την εταιρεία ασφάλειας ACADEMI για να αντιμετωπισθεί η εγκληματικότητα, κυρίως στους δρόμους της Αθήνας).
Η επίμονη προσπάθεια των φιλο-κυβερνητικών ΜΜΕ και η επανάληψη στην "σοβαρή πιθανότητα" κάποιου "εμφυλίου" ή κάποιας "εξέγερσης", είναι χαρακτηριστική για την επιθυμία εισαγωγής είτε ως φοβικού στοιχείου στους πολίτες είτε ως προετοιμασίας για προγραμματισμένα γεγονότα και εξελίξεις, σηματοδοτούν και την στόχευση για την "τελική αντιμετώπιση" των γηγενών πολιτών. Το  κλίμα τρομοκρατίας μέσω ενός επιθετικού -ως προς το μεγάλο του μέρος- πληθυσμού προς τους γηγενείς κατοίκους, μέσω επεισοδίων που είτε "διαμορφώνονται" από ειδικούς, είτε δημιουργούνται από ηλιθίους, φαίνεται πως είναι και η οριστική κατάληξη για την επιβολή ενός ιδιαίτερου πολιτεύματος, το οποίο θα εμφανιστεί να υπερασπίζεται την δημοκρατία χρησιμοποιώντας μέσα και μεθόδους που θα την καταστρατηγούν...! 
Η αντίφαση αυτή, αποτελεί και το κρίσιμο εμπόδιο, το οποίο θα "ξεπεραστεί" εάν η κυβέρνηση χρησιμοποιήσει ως "εχθρούς" τους λαθρομετανάστες (τους οποίους θα σπρώξει σε μία βίαιη εξέγερση ή "Ελληνική μουσουλμανική άνοιξη". Άλλωστε, δεν είναι λίγοι οι αρθρογράφοι που αναρωτιούνται για το ποιά θα είναι η χώρα στην οποία θα εμφανιστεί η επόμενη "μουσουλμανική άνοιξη". Και, δυστυχώς, σχεδόν όλοι οι γεωπολιτικοί αναλυτές που παρακολουθούν το φαινόμενο των "μουσουλμανικών ανοίξεων", σαν πιθανές χώρες μίας νέας μουσουλμανικής έκρηξης βλέπουν τον Λίβανο, την Τουρκία και την... Ελλάδα. Με 70.000 παράνομα όπλα στρατιωτικού τύπου να κυκλοφορούν στην Αθήνα, με γκέτο λαθρομεταναστών τα οποία έχουν δημιουργήσει δικά τους όργανα (π.χ. αστυνομία, δικαστήριο) και με "εκπροσώπους" λαθρομεταναστών (που καταζητούνται από την Interpol) να απειλούν δημοσίως το Ελληνικό κράτος και τους Έλληνες πολίτες, διερωτόμαστε πλέον όχι το εάν θα συμβεί αυτή η "έκρηξη", "εμφύλιος" ή "εξέγερση", αλλά το πότε θα συμβεί και ποιά θα είναι η ακριβής αντίδραση των ελληνόφωνων κυβερνώντων αλλά και των Ελλήνων πολιτών.

Κωνσταντίνος

ΥΓ: Σε αυτή την κατά τα φαινόμενα προγραμματισμένη εξέγερση και βίαιη καταστολή, θεωρούμε επίσης προγραμματισμένο και τον ρόλο των ακραίων κοινωνικών ομάδων και πολιτικών κομμάτων, τόσο από την άκρα αριστερά όσο και από την άκρα δεξιά. Αυτός άλλωστε, είναι και ο πραγματικός λόγος ανάδειξης συγκεκριμένων πολιτικών σχημάτων, τα οποία θα ενεργήσουν καταλλήλως όταν θα τους δοθεί το... σύνθημα



Το βρώμικο μυστικό της σταθεροποίησης είναι το ότι, ένας μεγάλος αριθμός του πληθυσμού δεν ανεβαίνει ξανά στο πλοίο – ότι πολλοί άνθρωποι καταλήγουν να είναι οι απόκληροι της κοινωνίας, στους οποίους δεν ανήκει ούτε το παρελθόν, ούτε το παρόν, ούτε το μέλλον 


Όταν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους μέσα σε δύο μόνο έτη, η απόγνωση ριζώνει τόσο βαθιά, ώστε καμία κουλτούρα δεν μπορεί να την απορροφήσει εύκολα. Οι απολύσεις συνεχίζονται μετά τις ιδιωτικοποιήσεις, επειδή οι ξένοι, οι νέοι ιδιοκτήτες της χώρας δηλαδή, απαιτούν οι επενδύσεις τους να αποφέρουν ακόμη μεγαλύτερα κέρδη – αλλά και οι αυτοκτονίες συνεχίζονται, ενώ η χώρα παραμένει στον ορό (δόσεις), χωρίς ποτέ να μπορέσει να ξεχρεωθεί, καταλήγοντας έρμαιο των τοκογλύφων-δανειστών της.


Αυτή είναι η ιστορία των πολιτικών, τις οποίες το ΔΝΤ αποκαλεί «προγράμματα ή μνημόνια σταθεροποίησης» – αντιμετωπίζοντας τις χώρες σαν να είναι πλοία, τα οποία «παραδέρνουν» στους ωκεανούς των αγορών. Τελικά, σταθεροποιούνται, όμως η νέα ισορροπία του τρόμου επιτυγχάνεται με το ρίξιμο στη θάλασσα εκατομμυρίων ανθρώπων – απλών εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, ιδιωτικών υπαλλήλων, ιδιοκτητών μικρομεσαίων επιχειρήσεων και φτωχών αγροτών.

Το βρώμικο μυστικό της σταθεροποίησης (μίας χρεοκοπημένης οικονομίας) είναι το ότι, ένας μεγάλος αριθμός του πληθυσμού δεν ανεβαίνει ξανά στο πλοίο – ότι πολλοί άνθρωποι δηλαδή καταλήγουν να είναι οι απόκληροι της κοινωνίας, στους οποίους δεν ανήκει ούτε το παρελθόν, ούτε το παρόν, ούτε το μέλλον”. 

Η μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας η οποία κατηγορεί με θράσος την Ελλάδα για φοροδιαφυγή, η Deutsche Bank, ερευνάται για το ίδιο αδίκημα, σε βαθμό κακουργήματος – με δεκάδες στελέχη της γερμανικής οικονομικής αστυνομίας, συνοδεία εισαγγελέων και ενόπλων φρουρών, να εισβάλλουν σε όλα τα γραφεία της, αναζητώντας ενοχοποιητικά στοιχεία.

Η τράπεζα με τους περίπου 100.000 εργαζομένους σε περισσότερες από 70 χώρες, με πελάτες που ξεπερνούν τα 20 εκατομμύρια διεθνώς, «σύμβουλος» μίας σειράς εθνικών κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής και της γερμανικής, «συλλαμβάνεται» για μη απόδοση ΦΠΑ - καθώς επίσης για πολλές άλλες «δόλιες» και κατ’ εξακολούθηση μεγάλες απάτες.

«Η εμπιστοσύνη είναι η αρχή του παντός», ήταν ανέκαθεν το διαφημιστικό μήνυμα της τράπεζας - γεγονός που, εφόσον ισχύει, δεν μπορεί παρά να σημαίνει πως η απώλεια της εμπιστοσύνης είναι η αρχή του τέλους. Στα πλαίσια αυτά, ποιος αλήθεια θα συνεχίσει να καταθέτει τα χρήματα του σε μία τράπεζα, η οποία κερδοσκοπεί με τέτοιες σκοτεινές μεθόδους, ενώ θεωρείται ύποπτη εξαπάτησης των πελατών της, συνεργασίας με εγκληματίες και «πλαστογράφησης» των ισολογισμών της, με στόχο την «παραπλάνηση» των επενδυτών, όσον αφορά τα αποτελέσματα λειτουργίας της;  

Αναλυτικότερα, η μεγαλύτερη γερμανική τράπεζα κατηγορείται ότι, μεταξύ των ετών 2009 και 2010, σε συνεργασία με ύποπτες, σκιώδεις επιχειρήσεις, αγόραζε μαζικά δικαιώματα εκπομπής ρύπων - με στόχο την παράνομη επιστροφή φόρων (ΦΠΑ) από το κράτος της. Η απάτη αυτή, στην οποία συμμετείχαν αρκετές «εταιρείες γραμματοκιβωτίων», με στόχο τη μεταφορά μεγάλων ποσών από τη μία στην άλλη, ήταν δυνατή επειδή το διακρατικό εμπόριο με τέτοια δικαιώματα είναι αφορολόγητο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στα πλαίσια αυτά, όταν μία γερμανική εταιρεία αγόραζε δικαιώματα από μία άλλη ξένη, δεν ήταν υποχρεωμένη να καταβάλλει ΦΠΑ. Στη συνέχεια, όταν πουλούσε τα δικαιώματα αυτά εντός της χώρας της, χρέωνε ΦΠΑ – τον οποίο όμως δεν απέδιδε στο κράτος, «ξεχνώντας» να τον δηλώσει.

Με στόχο τώρα να εξαφανίσουν τα ίχνη τους οι φοροφυγάδες-αγοραστές μετέφεραν τα χαρτιά σε άλλες εταιρείες, με τις οποίες συνεργάζονταν, ενώ ο τελευταίος «αποδέκτης» τα πουλούσε ξανά στο εξωτερικό, υποβάλλοντας αίτημα επιστροφής του ΦΠΑ στη γερμανική εφορία.

Ο βασικός συνεργός των περισσοτέρων αυτών εταιρειών ήταν η Deutsche Bank – η οποία αγόρασε μαζικά, από τέσσερις τουλάχιστον ύποπτες εταιρείες. δικαιώματα εξαγωγής ρύπων, λαμβάνοντας επιστροφές ΦΠΑ από το κράτος της τάξης των 211 εκ. € (μεταξύ του Σεπτεμβρίου του 2009 και του Φεβρουαρίου του 2010).

Ολοκληρώνοντας, η γερμανική τράπεζα αντιμετωπίζει επί πλέον μία σειρά από άλλες, σοβαρότατες κατηγορίες - οι οποίες έχουν σχέση με την εξαπάτηση άλλων τραπεζών της χώρας, με τη χειραγώγηση επιτοκίων, με επικίνδυνα στοιχήματα τόκων εις βάρος ξένων δήμων (όπως για παράδειγμα του Μιλάνου) κοκ.

Ανεξάρτητα τώρα από τις σκοτεινές δραστηριότητες της, κατά πολλούς, δεύτερης πιο εγκληματικής τράπεζας στον πλανήτη (πρώτη θεωρείται η Goldman Sachs), συμβαίνουν μεταξύ άλλων τα παρακάτω στη χώρα της:

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Η ραγδαία αύξηση της «ένδειας» στην περιοχή της Ρηνανίας Βεστφαλίας (κεντρική Γερμανία) είναι κάτι παραπάνω από ανησυχητική – αφού οι πολίτες, τα εισοδήματα των οποίων ευρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, πλησιάζουν το 20% του συνολικού πληθυσμού. «Πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν δουλειά», αναφέρεται από τα ΜΜΕ χαρακτηριστικά, «αλλά όλο και περισσότεροι δεν μπορούν να ζήσουν από τους μισθούς πείνας που τους προσφέρονται».

Όπως φαίνεται, η επέλαση της Γερμανίας δεν ωφελεί καθόλου τους Πολίτες της – οι οποίοι ουσιαστικά θυσιάζονται στο βωμό των επεκτατικών φιλοδοξιών της καγκελαρίου. Υπενθυμίζουμε εδώ τη δήλωση του προέδρου της ομοσπονδίας των ιατρών των ασφαλιστικών ταμείων της Γερμανίας, σύμφωνα με την οποία:

Ιούλιος Καίσαρας, Καρλομάγνος, Ναπολέων, Αδόλφος Χίτλερ, Αγγέλα Μέρκελ - ο κατάλογος με τους ηγέτες που θέλησαν να ενώσουν την Ευρώπη (υπό την ηγεμονία τους) είναι πολύ μακρύς. Κάθε προσπάθεια όμως αποτύγχανε λόγω του ότι, κανένας δεν μπορεί να φανταστεί πως θα μένουν όλοι μαζί (υπόδουλοι), στο ένα και μοναδικό σπίτι που λέγεται Ευρώπη”.

Από την «εξομοίωση» της καγκελαρίου με τον Χίτλερ, είναι εμφανές πως ακόμη και οι ίδιοι οι Γερμανοί φοβούνται τυχόν αναβίωση του ναζισμού στη χώρα τους – ενώ αρκετοί είναι αντίθετοι με τις εμφανείς προθέσεις της πρωσικής κυβέρνησης, η οποία σκοπεύει δυστυχώς να «αναρτήσει» την Ευρώπη στο γερμανικό άρμα (αποδυναμώνοντας μία προς μία όλες τις χώρες, με τη βοήθεια  της υπερχρέωσης, της πολιτικής λιτότητας, της «αποκοπής» από τις διεθνείς αγορές χρηματοδότησης και του σκόπιμου εξευτελισμού τους).  

Παράλληλα φοβούνται πως η κυβέρνηση της χώρας τους «εξυπηρετεί» κάποιους άλλους σκοπούς και όχι τα δικά τους συμφέροντα. Υποθέτουν δηλαδή ότι, πίσω από όλα αυτά κρύβονται τα «παιδιά του Σικάγου», καθώς επίσης η επιβολή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής τους διεθνώς – δηλαδή, η αποκρατικοποίηση της εξουσίας, η κατάργηση της Δημοκρατίας, το γκρέμισμα του κοινωνικού κράτους, η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, η καταστροφή της μεσαίας τάξης, η εξαθλίωση των μαζών κλπ.

Κατά την άποψη τους, πρόκειται για τις προσπάθειες εγκατάστασης μίας τρομακτικής δικτατορίας της ελίτ και του καρτέλ παγκοσμίως – ενός άκρατου, απολυταρχικού καπιταλισμού καλύτερα, ο οποίος θα αποδειχθεί ίσως πολύ χειρότερος, από τον εθνικοσοσιαλισμό και το ναζισμό.

Προτείνουν δε ως μοναδική δυνατότητα αντίστασης την έγκαιρη, μαζική εξέγερση των Πολιτών, αφού η Πολιτική είτε εξαγοράζεται (χρηματίζεται), είτε εκβιάζεται, είτε τρομοκρατείται - με αποτέλεσμα να υποτάσσεται ολοκληρωτικά στους εισβολείς και με τέτοιον τρόπο, ώστε να μη γίνεται αντιληπτή ούτε από τον ίδιο τον κομματικό μηχανισμό της (για παράδειγμα, οι φάκελοι της Siemens αρκούν για να εκβιάσουν όλα τα χρεοκοπημένα κόμματα της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων πολλών πολιτικών «ανδρών»).

Δυστυχώς όμως, ο Πολίτες δεν εξεγείρονται ποτέ, όσο και αν υποφέρουν, εάν δεν υπάρξει κάποιος, ο οποίος να μπορεί να ηγηθεί, έχοντας την πλήρη εμπιστοσύνη τους – γεγονός που δεν δημιουργεί μεγάλες ελπίδες, όσον αφορά το μέλλον πολλών κρατών. 

Ο ΥΠΟΛΟΙΠΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ
  
Στην Ισπανία, το 35% περίπου των χιλιάδων αστέγων έχασε το σπίτι του τον τελευταίο χρόνο – ενώ από το ξεκίνημα της κρίσης, το 50% όλων όσων κοιμούνται στους δρόμους ή στα πάρκα (55% Ισπανοί, 45% μετανάστες), είναι ηλικίας κάτω των 45 ετών. Η πιο κερδοφόρα δραστηριότητα στη χώρα είναι πια τα 15.000 ενεχυροδανειστήρια χρυσού – στα οποία απευθύνονται οι πολίτες, πουλώντας ουσιαστικά τα κοσμήματα τους, για να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες.   

Περαιτέρω οι σιωπηλοί, ανεκτικοί, στωικοί στην κυριολεξία Πορτογάλοι, οι οποίοι έχουν «διακριθεί» για την πλήρη υποταγή τους στην εξαντλητική πολιτική λιτότητας που τους έχει επιβληθεί, έχουν πάψει πλέον ακόμη και να αυτοσαρκάζονται.

«Όταν οι αυξήσεις φόρων και οι μειώσεις των μισθών δεν αποφέρουν τα αναμενόμενα, τότε θα πρέπει να ξεπουληθούν και τα τελευταία ασημικά της χώρας», φαίνεται να είναι η στρατηγική της κυβέρνησης της Πορτογαλίας, η οποία προσπαθεί να εκποιήσει άμεσα όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις που έχουν απομείνει στην ιδιοκτησία της (ναυπηγεία, αερογραμμές, κρατική τηλεόραση κλπ.).

Ήδη στα τέλη του 2011 πουλήθηκε η δημόσια επιχείρηση ηλεκτρισμού (EDP) έναντι 2,7 δις € σε μία κινεζική επενδυτική εταιρεία – χωρίς φυσικά να έχει ωφελήσει σε κάτι τους πολίτες της Πορτογαλίας, οι οποίοι μεταναστεύουν μαζικά στο εξωτερικό (250.000 τα έτη 2011 και 2012).

Όσον αφορά τη Σλοβενία, η τεράστια διαφθορά στους δήμους και στις κοινότητες, καθώς επίσης τα μεγάλα τραπεζικά προβλήματα, με τα οποία είναι αντιμέτωπη, είναι βέβαιο πως θα την οδηγήσουν στο μηχανισμό στήριξης. «Οι πολίτες έχουν συνθηκολογήσει, οι επιχειρήσεις μεταναστεύουν μαζικά και τα πολιτικά κόμματα αναλώνονται στις μεταξύ τους διαμάχες», αναφέρει συνάδελφός μας, ο οποίος είναι απολύτως πεπεισμένος πως η δύστυχη πατρίδα του, η Σλοβενία δηλαδή, θα χρεοκοπήσει πολύ σύντομα.

Συνεχίζοντας, ο διορισμένος πρωθυπουργός της Ιταλίας φαίνεται πως κατάφερε την τελευταία στιγμή να «αποδράσει» - επιλέγοντας έξυπνα τα Χριστούγεννα, έτσι ώστε αφενός μεν να μην αντιδράσουν «ακαριαία» οι αγορές, αφετέρου να «εκβιάσει» τόσο τους πολιτικούς του αντιπάλους, όσο και τους όποιους υποστηρικτές του.  

Δυστυχώς δεν κατάφερε να κάνει απολύτως τίποτα για τη χώρα του, το δημόσιο χρέος της οποίας ξεπέρασε για πρώτη φορά τα 2 τρις € – με τις επερχόμενες εκλογές (τέλη Φεβρουαρίου) να επιδεινώνουν κατά πολύ τις όποιες προοπτικές της Ιταλίας. Αν και υποθέτουμε πως θα είναι η πρώτη υποψήφια για την εθελούσια έξοδο από το ευρώ, η οποία θα σήμαινε φυσικά την αρχή του τέλους της Ευρωζώνης, κανένας δεν μπορεί να προβλέψει τι ακριβώς θα ακολουθήσει.

Περαιτέρω, ενώ η κατάσταση στην Ολλανδία επιδεινώνεται καθημερινά, λόγω του τεράστιου ιδιωτικού χρέους της, φαίνεται πως και η Φιλανδία χάνει το βηματισμό της – αφού το δημόσιο χρέος της αυξάνεται συνεχώς.

Η Γαλλία αντιμετωπίζει επίσης μεγάλα οικονομικά προβλήματα – με το δημόσιο χρέος της (90% του ΑΕΠ), να έχει αυξητική τάση. Ειδικότερα, ενώ το εργατικό κόστος της το 1999 ήταν χαμηλότερο από αυτό της Γερμανίας, σήμερα είναι κατά 25% υψηλότερο – με αποτέλεσμα να είναι αδύνατον πλέον να ανταγωνισθεί την ισχυρή γείτονα της. 

Από την άλλη πλευρά, εντελώς απροσδόκητα, το ΔΝΤ απορρίπτει το πρόγραμμα λιτότητας, το οποίο ψήφισε μόνη της η Ιρλανδία - ισχυριζόμενο πολύ σωστά, αν και σε πλήρη αντίθεση με την τοποθέτηση του για την Ελλάδα ότι, θα οδηγήσει την ιρλανδική οικονομία σε μία απολύτως καταστροφική ύφεση! 

Ειδικότερα, η στατιστική υπηρεσία της Ιρλανδίας δημοσίευσε πρόσφατα τις καταστάσεις του τρίτου τριμήνου του 2012, από τις οποίες τεκμηριώνεται πως η οικονομία της χώρας, μετά τη διάσωση της το 2010, παραμένει βαριά ασθενής. Στα πλαίσια αυτά, το ΔΝΤ απαιτεί από την κυβέρνηση να πάψει να υιοθετεί νέα μέτρα λιτότητας - ακόμη και αν δεν επιτύχει τους στόχους, τους οποίους τοποθέτησε η Τρόικα (!).

Περαιτέρω, η Μ. Βρετανία υποφέρει σε μεγάλο βαθμό, τόσο από τα ελλείμματα του προϋπολογισμού της, όσο και από την αδυναμία ανάπτυξης της οικονομίας της – με τον τραπεζικό κλάδο της, το μέγεθος του οποίου είναι πενταπλάσιο του ΑΕΠ της, να αντιμετωπίζει τεράστιους κινδύνους.

Τόσο το Βέλγιο δε (χρέος της τάξης του 100% του ΑΕΠ), όσο και η Αυστρία (επικίνδυνη έκθεση των τραπεζών της στην Α. Ευρώπη), παρά το ότι δεν «μνημονεύονται» από τα ΜΜΕ, δεν ευρίσκονται σε καλή θέση – ενώ η Κύπρος, η οποία ενοχοποιεί άδικα την Ελλάδα, προσπαθώντας να καλύψει τα τεράστια λάθη των τραπεζών και της κυβέρνησης της,  πολύ δύσκολα θα αποφύγει το μοιραίο.

Ολοκληρώνοντας, με τις Η.Π.Α. σε εξαιρετικά δεινή οικονομική θέση και με την Ιαπωνία να «παραπαίει» (οι πρόσφατες εκλογές της εξασφάλισαν απλά ένα μικρό διάλειμμα), με την επισιτιστική κρίση σε πολλές αναπτυσσόμενες οικονομίες να κλιμακώνεται, καθώς επίσης με τις γεωπολιτικές διαμάχες προ των πυλών, είναι πολύ πιθανόν να αναπολούμε το 2012, σαν ένα έτος που «κύλισε» θετικά για τον πλανήτη – σε αντίθεση με το 2013.   

Σε σχέση τώρα με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και διεθνώς, ειδικά στον τομέα των αποκρατικοποιήσεων, στον οποίο «εκτυλίσσεται» το μεγάλο παιχνίδι των κερδοσκόπων, θεωρούμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε τα παρακάτω:
            
ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΚΛΟΠΗΣ

Οι Αμερικανοί Πολίτες χρειάστηκαν είκοσι ολόκληρα χρόνια, καθώς επίσης τη χρηματιστηριακή καταστροφή του 2008, για να καταλάβουν τις αληθινές επιπτώσεις των αποκρατικοποιήσεων, καθώς επίσης για να αποδεχθούν τη θλιβερή πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία: ο ταχύτερος τρόπος της ιδιωτικοποίησης του πλούτου είναι η κλοπή”.

Το σύστημα της ελεύθερης αγοράς, το οποίο οδήγησε τις Η.Π.Α. σε μία από τις καλύτερες περιόδους της ιστορίας της, έπαψε πια να υπάρχει - πριν από τριάντα περίπου χρόνια. Στη θέση του εγκαταστάθηκε, με την «αμέριστη» βοήθεια της Πολιτικής, των διατεταγμένων πολιτικών καλύτερα, ο μονοπωλιακός καπιταλισμός – στηριζόμενος στη «νεοφιλελεύθερη θεωρία», έτσι όπως αυτή μεταφέρεται στην πράξη από το Καρτέλ (ειδικά από το τραπεζικό).

Το νέο αυτό οικονομικό σύστημα οδήγησε την υπερδύναμη, όπως είναι πλέον εμφανές, στο δίλημμα: «Επέκταση ή Χρεοκοπία;». Η μονοδρομημένη απάντηση δόθηκε σύντομα, ενώ έγινε «αισθητή» στην Ευρώπη μετά την εισβολή του ΔΝΤ στην Ελλάδα – στα πλαίσια της απόβασης του στην Ευρωζώνη. Η χώρα μας, ευρισκόμενη στο μάτι του κυκλώνα, διαδραμάτισε ακόμη μία φορά έναν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο, «εκ διαμέτρου» αντίθετο δυστυχώς με αυτόν στο 2ο Παγκόσμιο πόλεμο – τον οποίο πρόσφατα, σχεδόν εβδομήντα χρόνια αργότερα, ακολούθησε ο 1ος Οικονομικός.     

Ειδικότερα, η δεκαετία του 1980 ήταν η εποχή που επικρατούσε γενική ευφορία σε όλο το «δυτικό» κόσμο – ο οποίος τότε άρχισε να αυξάνει τα χρέη του. Κάτω από τις «οδηγίες» της νεοφιλελεύθερης σχολής, κυρίως οι Η.Π.Α., θεώρησαν την επιτάχυνση των αποκρατικοποιήσεων, την έντεχνη υπεξαίρεση, την κλοπή της δημόσιας περιουσίας καλύτερα, καθώς επίσης τη δυστυχώς «ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση» της οικονομίας, ως αναπότρεπτες εξελίξεις.

Στα πλαίσια αυτά οι «αγγλοσάξονες» τραπεζίτες, καθώς επίσης οι συνάδελφοί τους διαχειριστές κερδοσκοπικών κεφαλαίων, κατασκεύασαν ένα απίστευτο «νομικό πλαίσιο κλοπής» - διαλύοντας το υπάρχον μέχρι τότε αυστηρό ρυθμιστικό πλαίσιο, το οποίο είχε προστατέψει την χώρα (Η.Π.Α.) από τη λεηλασία της ελίτ (εκείνων των ανθρώπων δηλαδή, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από τα προσόντα της διάνοιας και της θέλησης άνω του κανονικού).

Εκατό χρόνια νομικών περιορισμών σε χρηματιστηριακούς Οίκους, ανακηρύχθηκαν αυθαίρετα ως εμπόδια στην ελευθερία των επιχειρήσεων - από τις «δυνάμεις της αγοράς». Εκτός αυτού, τα πολιτικά κόμματα έπαψαν πια να υπηρετούν την Πολιτεία - ανταγωνιζόμενα μεταξύ τους απλά και μόνο για το ποιο θα εξυπηρετούσε καλύτερα τη Wall Street.     

Λίγα χρόνια αργότερα η νέα κυβέρνηση των Η.Π.Α. (B.Clinton), αναζήτησε στην Goldman Sachs «ταλέντα» ικανά για να διαχειριστούν την οικονομία - παράλληλα, για να διδάξουν στους εκλεκτούς της άρχουσας τάξης πώς να δανείζονται, πώς να διαχειρίζονται το «πλαστό» χρήμα, πως να κρύβουν την οικονομική τους αδυναμία, πως να μην «αναλώνονται» στην παραγωγή, καθώς επίσης πώς να μετατρέψουν την μεσαία τάξη σε δουλοπάροικους υψηλής τεχνολογίας και καταναλωτές, βαθειά εθισμένους στην χρήση των πιστωτικών καρτών.

Έτσι, στο τέλος της προηγούμενης δεκαετίας, το 2% του Αμερικανικού πληθυσμού έλεγχε άνω του 90% του πλούτου της χώρας (συνυπολογίζοντας τον πληθωρισμό, οι μισθοί της μεσαίας τάξης παρέμεναν στα επίπεδα του 1970). Χρειάστηκαν άλλα δέκα χρόνια για να συντελεστεί, με την κατάργηση του ρυθμιστικού πλαισίου που αφορούσε στις τράπεζες, η μεγαλύτερη «αρπαγή» της ιστορίας: ένας πλούτος αξίας περίπου 14 τρις $ (συνολικές αμερικανικές αποταμιεύσεις), κατέληξε στα «χρηματοφυλάκια» έξι τραπεζών - με τη βοήθεια της Fed

Όταν συνήλθαν οι Αμερικανοί από το σοκ, διαπίστωσαν έντρομοι ότι οι τράπεζες ελέγχουν το 60% περίπου του ΑΕΠ. Παράλληλα, συνειδητοποίησαν ότι ο τομέας της ανώτατης παιδείας είχε σοβαρά ελαττώματα - αφού ο πνευματικός υποβιβασμός των πολιτών προηγήθηκε της υπεξαίρεσης του δημόσιου πλούτου και της αναβίωσης των επεκτατικών πολέμων.

Η εκπαίδευση (επαγγελματική εξειδίκευση) αντικατέστησε ουσιαστικά την παιδεία (καλλιέργεια, ευρύτερη μόρφωση), όπως ο αμοραλισμός τους ηθικούς κανόνες. Η κλασσική φιλοσοφία εκδιώχθηκε από τις εκπαιδευτικές αίθουσες, ενώ τα διδάγματά της θεωρήθηκαν μη εφαρμόσιμα την εποχή του «ευ ζην» (της χωρίς προσπάθεια καλοπέρασης) και της κουλτούρας των ναρκωτικών.

Από την άλλη πλευρά τώρα το αμερικανικό Καρτέλ, έχοντας λεηλατήσει εντελώς την ίδια του τη χώρα, ήταν υποχρεωμένο πια να επεκταθεί οικονομικά στον υπόλοιπο κόσμο, με τον παράλληλο στόχο να αποφευχθεί η μητέρα των κρίσεων (Η.Π.Α.) - πόσο μάλλον αφού είχε ήδη χρηματοδοτήσει (2008) τις επόμενες «πρωτοβουλίες» του με τη μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών (άρθρο μας), την οποία ανέλαβε να «μεταφέρει ανώδυνα» στους συμμάχους της υπερδύναμης ένας εντελώς διαφορετικός, «νέος» Πρόεδρος (τον οποίο δυστυχώς πίστεψαν, πέφτοντας στην παγίδα).    

Τα γεγονότα λοιπόν πήραν το δρόμο τους, όπως έχουμε αναφέρει στα κείμενα μας «Σκάκι με το διάβολο» και «Το χρονικό της αποτυχίας» - αφού ο «κύβος είχε ριφθεί». Τα αδύναμα ευρωπαϊκά κράτη, τα οποία είχαν υιοθετήσει επιπόλαια ένα κοινό νόμισμα, παρά το ότι γνώριζαν ότι δεν αποτελούν έναν «άριστο νομισματικό χώρο», ενώ δεν διέθεταν τα απαραίτητα εφόδια για να ανταγωνιστούν τα ισχυρότερα, δεν είχαν καμία επιλογή – με αποτέλεσμα να οδηγούνται, το ένα μετά το άλλο, στο «ικρίωμα».

Το πρόσφατο, ευρύτατο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων, το οποίο ανακοίνωσε η Ελληνική κυβέρνηση, προφανώς κατ’ εντολή της σκιώδους, είναι χαρακτηριστικό, όσον αφορά το συγκεκριμένο γεγονός (υπεξαίρεση της δημόσιας περιουσίας, προς όφελος του Καρτέλ, κατά το «πρότυπο» των νεοφιλελεύθερων Η.Π.Α.) – ειδικά όταν αποφασίζεται μέσα στα πλαίσια ενός απίστευτου αφελληνισμού, ο οποίος «επιδοτείται» από μία άνευ προηγουμένου λαθρομετανάστευση, με την «ύποπτη» ανοχή των κομμάτων εξουσίας.   

Δυστυχώς όλοι οι Έλληνες, όπως οι Αμερικανοί στο παρελθόν, θα καταλάβουν πολύ αργότερα ότι, τα όποια έσοδα από αυτού του είδους τις «πρωτοβουλίες», όχι μόνο δεν θα καταλήξουν στα δημόσια ταμεία, μειώνοντας τις επιβαρύνσεις τους αλλά, αντίθετα, θα συμβάλουν στην περαιτέρω επιδείνωση των σημερινών τους δυσκολιών – αφού θα πάψουν πια να εισπράττονται μερίσματα, θα περιορισθούν οι θέσεις απασχόλησης (η αύξηση της ανεργίας κατά 1% κοστίζει πάνω από 400 εκ. € ετησίως), θα μειωθούν τα φορολογικά έσοδα (φοροαποφυγή των πολυεθνικών), θα συρρικνωθεί το κοινωνικό κράτος κλπ.

Όπως έχουμε άλλωστε αναφέρει (άρθρο μας), «Εάν δεν ελεγχθούν οι αγορές, θα ιδιωτικοποιηθούν τα κράτη, μετατρέποντας τους Πολίτες είτε σε θλιβερά, εξαθλιωμένα υποζύγια των αυτονομημένων κεφαλαίων τους, είτε σε υπηκόους απολυταρχικών καθεστώτων».

Από την άλλη πλευρά τώρα, παρά το ότι αρκετά από τα ισχυρά κράτη της ζώνης του Ευρώ  φαντάζονται ότι θα καταφέρουν να αποφύγουν το μοιραίο, στηριζόμενα στην «πρόσκαιρη» οικονομική υπεροχή τους, η «αλυσιδωτή» διαδικασία των «συγκοινωνούντων δοχείων», η οποία είναι προφανώς σε εξέλιξη, δεν πρόκειται στο τέλος να τους επιτρέψει να «αποδράσουν» - ενδεχομένως με την επί πλέον «συμβολή» του δομικού πληθωρισμού (αύξηση του εργατικού κόστους), ο οποίος σύντομα θα «προσβάλλει» απειλητικά την παραγωγική μηχανή τους. 

Έτσι λοιπόν, αν και ο βασικός «πυρήνας» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Γερμανία (εννοούμε πάντοτε τους Πολίτες και όχι τα κράτη, τα οποία διευθύνονται πλέον από τις αγορές), θέλει να πιστεύει ότι τελικά θα μπορέσει να τα καταφέρει, η «πτώση» της, εάν δεν λειτουργήσει συλλογικά, είναι προδιαγεγραμμένη. Άλλωστε εκεί βρίσκονται τα περισσότερα «λάφυρα» (ιδιωτικές καταθέσεις άνω των 4,5 τρις € κλπ), τα οποία είναι αδύνατον να μην στοχοποιήσουν οι «αγορές» – πόσο μάλλον όταν ο πραγματικός εχθρός του μονοπωλιακού καπιταλισμού, ο «απολυταρχικός» με έδρα την Κίνα, είναι αρκετά ισχυρός για να μπορεί να προστατεύει το «ζωτικό» χώρο του. 

Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΗΣ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑΣ

Μεταξύ των ετών 2003 και 2007 οι τρεις μεγάλες επενδυτικές αγορές (ακίνητα, μετοχές και πρώτες ύλες) παρουσίασαν σημαντικές αυξήσεις – ανερχόμενες έτσι σε επίπεδα, τα οποία παρουσίαζαν μεγάλες «πτωτικές» δυνατότητες (οι αγορές κερδίζουν από την κινητικότητα και τις έντονες διακυμάνσεις - ποτέ από τη σταθερότητα). Όταν λοιπόν το 2007 οι τιμές των ακινήτων άρχισαν να μειώνονται, ακολούθησαν οι τιμές των μετοχών, ενώ ο κύκλος ολοκληρώθηκε, με τη ραγδαία πτώση των τιμών των πρώτων υλών. Έτσι, για πρώτη φορά μετά το 1929, «απαξιώθηκαν» σχεδόν ταυτόχρονα τρία από τα σπουδαιότερα «περιουσιακά» προϊόντα – με αποτέλεσμα η κρίση των ενυπόθηκων δανείων στις Η.Π.Α. (subrimes) να εξελιχθεί σε μία παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση.    

Οι κυβερνήσεις, διακρίνοντας τον κίνδυνο να οδηγηθεί σε εκτεταμένη ύφεση η παγκόσμια οικονομία, επένδυσαν τεράστια ποσά στη διάσωση (bailout) των μεγάλων (too big to fail) τραπεζών, καθώς επίσης στην σταθεροποίηση της ανάπτυξης. Κατ’ επακόλουθο, τα δημόσια χρέη αυξήθηκαν σε μεγάλο βαθμό σε εκείνες τις χώρες, όσον αφορά την Ευρωζώνη, στις οποίες «έσπασε» η φούσκα των ακινήτων – στην Ιρλανδία και στην Ισπανία.

Αντίστοιχη αύξηση παρουσίασαν και τα χρέη εκείνων των κρατών, τα οποία υπέφεραν πριν από την κρίση, τόσο από τα αρνητικά ισοζύγια των εξωτερικών συναλλαγών τους, όσο και από τα μεγάλα ελλείμματα των ετησίων προϋπολογισμών τους – της Ελλάδας και της Πορτογαλίας.

Οι διεθνείς κερδοσκόποι, με τη συντονισμένη χρήση των «όπλων» τους (εταιρείες αξιολόγησης, ΜΜΕ κλπ), εκμεταλλεύθηκαν αμέσως το γεγονός αυτό, αυξάνοντας τα επιτόκια των ομολόγων του δημοσίου των συγκεκριμένων χωρών, με τη βοήθεια των ασφαλιστηρίων πιστωτικών κινδύνων (CDS) – ξεκινώντας τις επιθέσεις τους από την πιο αδύναμη και ανόητη χώρα (Ελλάδα). Αφού τα επιτόκια λοιπόν στην Ελλάδα αναρριχήθηκαν σε επίπεδα που ξεπέρασαν το 10%, οι επιθέσεις των κερδοσκόπων κλιμακώθηκαν – με αποτέλεσμα να πλησιάσουν τα επιτόκια στην Ιρλανδία το 9% και στην Πορτογαλία το 8%.

Η Ευρωζώνη, στην προσπάθεια της να αντισταθεί στην «επιδημία», υποχρεώθηκε στην δημιουργία ενός μηχανισμού στήριξης – δυστυχώς πολύ συντηρητικά, ενεργώντας πάντοτε εκ των υστέρων (πολύ συχνά, οι εταιρείες αξιολόγησης υποτιμούσαν την πιστοληπτική ικανότητα χωρών και τραπεζών την Παρασκευή το απόγευμα, σχεδόν πάντοτε πριν από την εκάστοτε σύνοδο των Ευρωπαίων το επόμενο Σαββατοκύριακο). Αναλυτικότερα, οι επιθέσεις «ενορχηστρώνονταν» στα εξής τέσσερα στάδια:    

(α)  Για όσο χρονικό διάστημα δεν είχαν ασκηθεί κερδοσκοπικές πιέσεις στα ομόλογα του δημοσίου κάποιας χώρας, βασιζόμενες στο υψηλό δημόσιο χρέος της, σε συνδυασμό με τα μεγάλα ελλείμματα του προϋπολογισμού της, οι διεθνείς «επενδυτές», όπως η Goldman Sachs και η Deutsche Bank, έκλειναν ένα συμβόλαιο (CDS) με κάποιον λιγότερο έξυπνο επενδυτή – συνήθως με κάποιο συνταξιοδοτικό ταμείο ή με μία τοπική τράπεζα. Ο επενδυτής διαβεβαίωνε τον εκδότη ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος χρεοκοπίας μίας χώρας της Ευρωζώνης και αγόραζε το συμβόλαιο, έναντι ενός πολύ μικρού ασφαλιστηρίου (1-2% επί του κεφαλαίου) – ασφαλίζοντας έτσι το σπίτι του γείτονα, έναντι πυρκαγιάς.

(β)  Σε δεύτερο στάδιο άρχιζαν οι επιθέσεις στη δύστυχη χώρα (η «πυρπόληση» του σπιτιού του γείτονα), στην οποία είχε στηριχθεί το ασφαλιστικό συμβόλαιο – κατ’ αρχήν με τη βοήθεια των ΜΜΕ και στη συνέχεια με τις «εκτιμήσεις» των αμερικανών οικονομολόγων, των μεγάλων επενδυτικών ονομάτων (G.Soros), των εταιρειών αξιολόγησης κλπ. Ο στόχος αυτών των επιθέσεων ήταν να αυξηθεί κατά το δυνατόν ο φόβος, σε σχέση με το ενδεχόμενο χρεοκοπίας (στάσης πληρωμών) της συγκεκριμένης χώρας - έτσι ώστε να ακολουθήσει η ανοδική πορεία των τιμών των ασφαλιστηρίων (CDS), καθώς επίσης των επιτοκίων δανεισμού.

Η αξία λοιπόν των αρχικών ασφαλιστηρίων, τα οποία είχε συνάψει ο διεθνής επενδυτής (Goldman Sachs κλπ) με το λιγότερο έξυπνο «συνάδελφο» του αυξανόταν σε σημαντικό βαθμό - με αποτέλεσμα, όταν η άνοδος είχε φτάσει σε κάποιο αξιόλογο επίπεδο, να πουλάει ο διεθνής επενδυτής το συμβόλαιο (CDS), με τεράστιο κέρδος.   

(γ)  Στη συνέχεια, ο διεθνής επενδυτής αγόραζε μόνος του τα υψηλών αποδόσεων (επιτοκίων) δημόσια ομόλογα, δανειζόμενος φθηνό χρήμα από την κεντρική τράπεζα. Ταυτόχρονα, έντεινε τις πιέσεις του στην Ευρωζώνη, με στόχο να μην επιτραπεί εκ μέρους της η χρεοκοπία ενός κράτους-μέλους της, έτσι ώστε να εξασφαλίσει ένα ακόμη κέρδος.

Για παράδειγμα, έχοντας αγοράσει τα ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου στο 20% της αρχικής τους αξίας, έχει κάθε λόγο να μην επιθυμεί πλέον τη χρεοκοπία της - την πυρκαγιά δηλαδή στο σπίτι του γείτονα, αφού είναι πλέον ο ίδιος ιδιοκτήτης του. Έτσι, θα μπορεί να εισπράξει το 100% της αξίας των ομολόγων του Ελληνικού δημοσίου (συν τους τόκους), τα οποία έχει αγοράσει στο 20% - επιτυγχάνοντας τεράστιο κέρδος. 

(δ)  Τέλος, οι δυνατότητες εξασφάλισης περαιτέρω κερδών, από τη συγκεκριμένη χώρα, προϋποθέτουν προφανώς την εισβολή του ΔΝΤ. Μέσω του Ταμείου, οι διεθνείς επενδυτικές τράπεζες έχουν την προοπτική να κερδίσουν για μία ακόμη φορά, από την «επιβεβλημένη» αποκρατικοποίηση των εταιρειών που ανήκουν στο δημόσιο της συγκεκριμένης χώρας – αφενός μεν από τις προμήθειες επί των τιμών της πώλησης τους προς τις πολυεθνικές, την οποία οργανώνουν/μεθοδεύουν οι ίδιες, αφετέρου από την υπεραξία των μετοχών που συνήθως αγοράζουν σε χαμηλές τιμές, όταν το χρηματιστήριο καταρρέει λόγω της υπαγωγής της χώρας στο ΔΝΤ.
 
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ

Η μεγάλη δυσκολία τώρα των διεθνών κερδοσκόπων, το πρόβλημα τους καλύτερα, εάν μπορεί κανείς να το χαρακτηρίσει έτσι, είναι το γεγονός ότι μπορούν να παίξουν το παραπάνω παιχνίδι μόνο μία φορά, με κάθε χώρα. Επομένως, είναι «υποχρεωμένοι» να αναζητούν συνεχώς νέα «θύματα» – καινούργια κράτη δηλαδή για να δραστηριοποιηθούν επιχειρηματικά (business), στηριζόμενοι στο φόβο της χρεοκοπίας, τον οποίο οι ίδιοι καλλιεργούν συστηματικά.

Συμπερασματικά λοιπόν, μετά από ένα απαραίτητο διάλλειμα, κατά τη διάρκεια του οποίου σχεδιάζουν να κερδίζουν από τις αποκρατικοποιήσεις στις χώρες που έχουν υπαχθεί ήδη στο ΔΝΤ (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία), ή από τις διασώσεις των τραπεζών τους, θα συνεχίσουν την επίθεση τους στην Ισπανία, στο Βέλγιο, στην Ιταλία και αλλού. Οι επιθέσεις αυτές θα αποδυναμώνουν συνεχώς τις χώρες που συμμετέχουν στο ταμείο διάσωσης (EFSF), με αποτέλεσμα να είναι η μία μετά την άλλη υποψήφια θύματα – χωρίς να εξαιρείται φυσικά η Γερμανία

Για την καταπολέμηση της θανατηφόρας αυτής επιδημίας, δεν βοηθάει η θεραπεία των συμπτωμάτων – όπως για παράδειγμα η αύξηση του ποσού που διαχειρίζεται το ταμείο διάσωσης της Ευρωζώνης ή η επί πλέον αγορά ομολόγων εκ μέρους της ΕΚΤ, όπως συμβαίνει σήμερα. Όσο και αν κάτι τέτοιο φαίνεται βραχυπρόθεσμα αποτελεσματικό, σε μακροπρόθεσμη βάση είναι αδύνατον να σταματήσει τους κερδοσκόπους – πόσο μάλλον όταν πια έχει επιτραπεί στο ΔΝΤ η «απόβαση στις χώρες του Ευρώ», στις οποίες πλέον εγκαθιστά τυπικές κυβερνήσεις (άρθρο μας).  

Αυτό που φαίνεται απαραίτητο λοιπόν εκ μέρους της Ευρωζώνης, ειδικά επειδή ο πλανήτης «καίγεται», η μάστιγα των τόκων καταστρέφει τη συνοχή των κοινωνιών και το ΔΝΤ δεν φαίνεται πρόθυμο να επιστρέψει στις ιδρυτικές του αξίες, είναι η «συστημική» θεραπεία του προβλήματος.

Στα πλαίσια αυτής της «θεραπείας», τα οικονομικά κίνητρα οφείλουν να αλλαχθούν σε τέτοιο βαθμό, έτσι ώστε να είναι ξανά προτιμότερη η επιχειρηματική δραστηριοποίηση στην πραγματική οικονομία – ενώ ο χρηματοπιστωτικός κλάδος πρέπει να περιορισθεί δραστικά, να «ρυθμισθεί» όπως λέγεται, με στόχο να μην αποδίδουν πλέον τα χρηματοπιστωτικά του τεχνάσματα.

Σε τελική ανάλυση η Πολιτεία, με την ενεργό συμμετοχή των Πολιτών της (άμεση δημοκρατία), πρέπει να επανακτήσει την εξουσία και να «σταθεροποιήσει τις τιμές» μεταξύ της πραγματικής και της χρηματοπιστωτικής Οικονομίας - οι οποίες έχουν διαστρεβλωθεί σε τεράστιο βαθμό.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ  

Όσον αφορά την Ελλάδα, η ανάπτυξη που οφείλουμε να επιδιώξουμε δεν θα μπορέσει ποτέ να επιτευχθεί, εάν δεν διαθέτουμε καμία μεγάλη εταιρεία στη χώρα μας – με τις κοινωφελείς να αποτελούν την «αιχμή του δόρατος».

Σε κάθε περίπτωση βέβαια, οφείλουμε να δραστηριοποιηθούμε όλοι παράλληλα, έτσι ώστε να καταπολεμηθεί η γραφειοκρατία, η διαφθορά και η διαπλοκή, να μηδενισθούν τα ελλείμματα του προϋπολογισμού μας, να αυξηθούν οι εξαγωγές μας, καθώς επίσης να περιορισθούν όσο το δυνατόν περισσότερο οι εισαγωγές μας.

Είναι επιεικώς απαράδεκτο να εισάγουμε αγροτικά προϊόντα στη χώρα μας, να καταναλώνουμε περισσότερα από όσα κερδίζουμε, να ξεπουλάμε τη δημόσια περιουσία μας, να αισχροκερδούμε στην τουριστική βιομηχανία μας, να φοροδιαφεύγουμε, να δωροδοκούμαστε, καθώς επίσης να απασχολούμε ξένους εργάτες, απλά και μόνο για να μην εργαζόμαστε οι ίδιοι.

Το ίδιο απαράδεκτο όμως είναι το να μην απαιτούμε την τιμωρία των επίορκων «δημοσίων λειτουργών», να μην αντιδρούμε στην κατάργηση της συνταγματικής τάξης από ένα απίστευτο «μνημόνιο υποτέλειας», να ανεχόμαστε ανεπαρκείς ή ενδοτικούς πολιτικούς και τόσα πολλά άλλα, τα οποία μας «ανάγκασαν» να επαιτούμε διεθνώς, αντί να απαιτούμε – καθώς επίσης να διακινδυνεύουμε την εθνική μας κυριαρχία, καταντώντας τα ανόητα θύματα μίας ενορχηστρωμένης επίθεσης των κερδοσκόπων, οι οποίοι δικαίως θεώρησαν ότι είμαστε ανίκανοι να προστατέψουμε σωστά την πάμπλουτη χώρα μας. 

Κλείνοντας, ευχόμαστε Καλά Χριστούγεννα σε όλους, με υγεία, ελπίδα και αισιοδοξία – τονίζοντας την ανάγκη έμπρακτης αλληλεγγύης (λίγα λόγια, πολλές πράξεις), σε αυτούς που υποφέρουν περισσότερο από  την κρίση.

Αθήνα, 23. Δεκεμβρίου 2012
Όλο το…γλοιώδες χρονικό της συνάντησης του ελληνόφωνου δημάρχου Τοπείρου με τον Τούρκο πρόξενο Κομοτηνής Ιλχάν Σενέρ. Ένα από τα βασικά θέματα η…δυνατότητα αδελφοποίησης με δήμους της Τουρκίας (!), ενώ κυριάρχησαν ακόμη οι δηλώσεις υπέρ της ελληνοτουρκικής φιλίας, της λύσης των προβλημάτων της μειονότητας της Θράκης, αλλά και του…φιλέλληνα προξένου που βοηθά τη χώρα μας για να βγει από την οικονομική κρίση!
 
    Νέα βόλτα του Τούρκου πρόξενου Ιλχάν Σενέρ στα μέρη της Ξάνθης, με επίσκεψη αυτή τη φορά σε έναν από τους πιο…σεσημασμένους φίλους του Προξενείου και της Τουρκίας, τον δήμαρχο Τοπείρου Στέλιο Χατζηευαγγέλου. Ο λεγάμενος, που θυμίζουμε ότι προ ολίγων μηνών είχε αποσπάσει έως και τα…εγκώμια του Ντεντέ (βλ. τη σχετική μας ανάρτηση: Ένας ελληνόφωνος δήμαρχος και τα εύσημα του Ντεντέ!) για την ευαισθησία του να καταγγείλει τις δήθεν παρενοχλήσεις μουσουλμάνων στα χωριά από διερχόμενους μοτοσυκλετιστές (θέμα για το οποίο ούτε καν οι τουρκόφρονες βουλευτές της Θράκης είχαν διαμαρτυρηθεί τότε) και για του οποίου τα…κολλητιλίκια με τον εκάστοτε πρόξενο έχουμε γενικά αρκετές φορές ξαναγράψει στο «Προξενείο-Στοπ», υποδέχτηκε λοιπόν τον Σενέρ, μαζί και με άλλα μέλη του συνδυασμού του, σε μία συνάντηση που κράτησε μία ώρα και ήταν ανοιχτή και στους εκπροσώπους του τύπου.

    Στη διάρκειά της, ο Χατζηευαγγέλου ζήτησε από τον πρόξενο, στα πλαίσια των καλών διμερών σχέσεων, να σταθεί αρωγός στο θέμα της αδελφοποίησης του δήμου Τοπείρου με κάποιον τουρκικό (σ.σ. την ώρα που τα μνημόνια πνίγουν και την τοπική αυτοδιοίκηση, δείτε εσείς τι…προβλήματα έχει ο κόσμος)! Στο θέμα αυτό ο πρόξενος τού υποσχέθηκε πως θα βοηθήσει, ενώ ανέφερε ακόμη πως έχει πολύ καλές σχέσεις με τις ελληνικές αρχές της περιοχής και με τους δήμους (σ.σ. το…παρατηρήσαμε), ότι κατά τον ίδιο τρόπο εργάζεται για τη δημιουργία καλών και εποικοδομητικών σχέσεων με τον δήμο Τοπείρου, κάτι που, όπως είπε, φαίνεται να υπάρχει ως επιθυμία και από την πλευρά του δήμου Τοπείρου (σ.σ. ε, και χωριό που φαίνεται…).

     Όπως ενημερωνόμαστε από την τουρκοφυλλάδα «Μπιρλίκ» στις 5/12/2012 (σε μετάφραση tourkikanea.gr), ο Ιλχάν Σενέρ συνέχισε ως εξής: «Οι σχέσεις των δύο χωρών τον τελευταίο καιρό πάνε πολύ καλά. Ιδιαίτερα στο θέμα του εμπορίου, πλέον και η Ελλάδα άρχισε να κερδίζει από την Τουρκία…Στόχος μας είναι στις δύσκολες μέρες που περνά ο γείτονας μας η Ελλάδα, να μπορέσουμε να βοηθήσουμε κατά τον καλύτερο τρόπο. Και εμείς πριν από 10 χρόνια υποστήκαμε μια μεγάλη οικονομική κρίση αλλά βγήκαμε ενδυναμωμένοι. Όλοι είδαν πως με την κατάργηση της βίζας για τα πράσινα διαβατήρια, υπήρξε σοβαρή αύξηση των Τούρκων τουριστών που ήρθαν στην Ελλάδα. Μακάρι να καταργηθεί και η βίζα για τα κανονικά διαβατήρια. Τότε θα υπάρξει μια ορατή κινητικότητα και ανάπτυξη για την περιοχή (σ.σ. πολύ σωστό – για την ακρίβεια, θα μας βουλιάξουν)! Για αυτό μπορείτε να είστε σίγουροι, καθώς οι Τούρκοι τουρίστες αγαπάνε να ξοδεύουν χρήματα».

    Επίσης ο Σενέρ ερωτηθείς σχετικά «με τα ανοίγματα της τελευταίας περιόδου που κάνει η τουρκική κυβέρνηση προς την ελληνική μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη στον τομέα των μειονοτικών δικαιωμάτων και των θρησκευτικών ελευθεριών» (σ.σ. ακούστε προβοκατόρικη ερώτηση που πήγε και έκανε ο θρασύτατος δήμαρχος!), ο πρόξενος παρείχε στον συνομιλητή του τις (λέμε τώρα) σχετικές πληροφορίες για τα εν λόγω δήθεν «ανοίγματα» και φυσικά βρήκε την ευκαιρία και να πει πως «στο επίπεδο των μειονοτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν υπάρχει αμοιβαιότητα, και ότι δεν θέλει να κάνει παραλληλισμούς, αλλά ότι επιθυμεί την επίλυση των θεμάτων των ομογενών της Θράκης». Πρόσθεσε τέλος πως «παρά το ότι τον τελευταίο καιρό υπάρχουν κάποιες φωνές που θέλουν να καταστρέψουν την χρόνια, ειρηνική και αρμονική παράδοση συμβίωσης στην περιοχή, μετά από τα κηρύγματα των αιρετών μουφτήδων (σ.σ. τους ψευδομουφτήδες εννοεί) στα τζαμιά να μην υπάρξει ανταπόκριση στις προκλήσεις, με ευχαρίστηση είδε την μειονότητα να μην ανταποκρίνεται σε αυτές» (σ.σ. περιττό βεβαίως να πούμε πως δεν υπάρχει καμμία απολύτως τέτοια πρόκληση)!

    Ο Χατζηευαγγέλου ακόμη ανέφερε πως κατάγεται από οικογένεια ανταλλάξιμων που ήρθαν από το χωριό Ινκαγιά της Προύσας (σ.σ. υποθέτουμε φυσικά πως δεν ντρέπεται καθόλου που το λέει…), ενώ σε δήλωση που έκανε στη «Μπιρλίκ» μετά από την επίσκεψη προσέθεσε και τα εξής επίσης γλοιώδη:
«Σήμερα είχα την χαρά να φιλοξενήσω εδώ τον πρόξενο της Τουρκικής Δημοκρατίας στην Κομοτηνή. Είχαμε μια ιδιαιτέρως φιλική συνομιλία…Εξ όσων αντιλήφθηκα, πρόκειται για έναν φίλο μας – εκπρόσωπο μιας γειτονικής χώρας – ο οποίος παίρνει πρωτοβουλίες για να βοηθήσει στα οικονομικά θέματα τη χώρα μας, σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνά. Στην συζήτησή μας πάντως είδα και το εξής. Ο κύριος πρόξενος επιθυμεί να βοηθήσει σχετικά με τα θέματα που αφορούν τη μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη, και ταυτόχρονα θέλει να βάλει το λιθαράκι του, για την επίλυση των θεμάτων που αφορούν τη μειονότητα, και που για πολύ καιρό περιμένουν λύσεις»!
    Αυτά τα ωραία από άλλη μια…γυροβολιά στην περιοχή του τραμπούκου γκαουλάιτερ του τουρκικού παρακράτους και (ατυχώς φερόμενου ως) διπλωμάτη! Τελικά μάλλον κάτι θα έχει ο αέρας της Ξάνθης, δεν εξηγείται διαφορετικά (ειδικά αν θυμηθούμε και τον άλλο προκλητικό τουρκόφιλο, τον δήμαρχο Αβδήρων Τσολακίδη)! Τις δηλώσεις πάντως του δημάρχου Τοπείρου ότι το προξενείο Κομοτηνής βοηθά στα οικονομικά θέματα, εμείς ομολογούμε ότι δεν…μπορούμε να τις διαψεύσουμε! Ε, τόσοι και τόσοι πράκτορες και πρακτορίδια βγάζουν μεροκάματο από τον… «φίλο» της Ελλάδας! Σίγουρα μάλιστα πιο πολύ βοηθάει αυτός, παρά ο ίδιος ο Χατζηευαγγέλου, που κάθε τόσο βάζει ΔΩΡΕΑΝ λεωφορεία για να μεταβαίνουν οι δημότες του για ψώνια στην Τουρκία!  Δεν είναι αυτό ακριβώς που θα ονομάζαμε συνεισφορά στην οικονομική ανάπτυξη του τόπου μας, έτσι;

20121223-160731.jpg Έτσι, για να καταλαβαινόμαστε. Aπό την πρώτη στιγμή φωνάζαμε ότι ο σχεδιασμός με τις “μαύρες” εξεγέρσεις στην μέση Ανατολή είναι εφιαλτικός για την Ελλάδα. Το κράτος κοιμόταν. Το πρώτο χαστούκι έρχεται από το ισλαμοφασιστικό καθεστώς της Λιβύης, που φιλοξενούσαμε και τους τραυματίες τους στην Ελλάδα για να κονομήσουν κάποιοι συγγενείς πολιτικών προσώπων. Έπεται η Αίγυπτος.

Διπλωματική απρέπεια και πολιτική πρόκληση τεράστιου μεγέθους αποτελεί η απάντηση του Υπουργού Διεθνούς Συνεργασίας Λιβύης Μ. Αμπντελαζίζ σε σχετική ερώτηση περί της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών, κατά την επίσημη επίσκεψη του Έλληνα ΥΠΕΞ, κ. Δ. Αβραμόπουλου.

Συγκεκριμένα, ο Λίβυος αξιωματούχος στην ουσία έβαλε την Τουρκία σε ένα ζήτημα που δεν την αοφρά, αφού η ΑΟΖ και η Υφαλοκρηπίδα της Λιβύης δεν τέμνεται και δεν συνορεύει με αυτήν της Τουρκίας!

Επί λέξει, ο Λίβυος υπουργός είπε:
Αμπντελαζίζ: Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει οριστική απόφαση για το θέμα της οριοθέτησης
θαλασσίων ζωνών. Υπήρχαν συνεννοήσεις και συνομιλίες και μου δόθηκε σήμερα το πρωί η ευκαιρία να συνομιλήσω με τον συνάδελφό μου για αυτό το θέμα. Διότι το θέμα αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα και τη Λιβύη. Πρέπει να προχωρήσουμε σε ένα πλαίσιο, συμπεριλαμβανομένων των χωρών που έχουν θαλάσσια σύνορα με την Ελλάδα και τη Λιβύη. Επιδιώκουμε να υπάρξει μία γενική συμφωνία που να συμπεριλαμβάνει όλες τις χώρες που τους αφορά αυτό το θέμα. Γιατί εμείς θέλουμε να κοιτάξουμε προς το μέλλον συνολικά, όχι μεμονωμένα.

Με άλλα λόγια, ο Λίβυος υπουργός μας λέει να τα βρούμε με την Τουρκία, δηλαδή να υποχωρήσουμε στις απαράδεκτες διεκδικήσεις της Τουρκίας, και μετά να προχωρήσουμε στην οριοθέτηση με τη Λιβύη. Δηλαδή, ή θα υποχωρήσουμε στις διεκδικήσεις της Τουρκίας, ή οριοθέτηση γιόκ.

Να σημειωθεί ότι η απαράδεκτη από κάθε άποψη και προκλητικότατη απάντηση του Λίβυου αξιωματούχου (που υπάρχει αυτούσια στην επίσημη ιστοσελίδα του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών), δεν υπογραμμίστηκε από κανέναν συντάκτη που συνόδευε τον κ. Αβραμόπουλο στο επίσημο ταξίδι στη Λιβύη, δημιουργώντας ποικίλα ερωτηματικά. Φυσικά, κανένα κόμμα και κανένας πολιτικός δεν είπε λέξη για το θέμα, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι κλινικά νεκρό!

Επίσης, να υπενθυμίσουμε ότι όταν ο κ. Νταβούτογλου έστελνε με δυο ξεχωριστά αεροπλάνα 200 εκατομμύρια δολλάρια μετρητά στη λιβυκή αντιπολίτευση, λίγο πριν την πτώση του Καντάφι, το τρίγωνο ΓΑΠ-Δρούτσα-Σαχινίδη, με την εγκληματική συμμετοχή πρέσβεων, εκταμίευαν δεκάδες εκατομμύρια από τα μυστικά κονδύλια, με …άγνωστο προορισμό.

Τώρα η Τουρκία εισπράττει τα κέρδη της πολιτικής της και η Ελλάδα τα επίχειρα των αθλιοτήτων μιας ομάδας ανίκανων και διεφθαρμένων ατόμων που διοίκησαν αυτή τη χώρα, αλλά και την τσαπατσουλιά της παρούσας διοίκησης του Υπουργείου Εξωτερικών, που έκανε μια επίσημη επίσκεψη, χωρίς να έχει προεξοφλήσει τουλάχιστον το γεγονός ότι δεν θα υπήρχε αυτή η τεράστια πρόκληση από πλευράς ενός διαλυμένου κράτους, όπως είναι η Λιβύη.

Ακολουθεί η επίσημη διερμηνεία, από την ιστοσελίδα του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών
Δηλώσεις ΥΠΕΞ Δ. Αβραμόπουλου με Υπουργό Διεθνούς Συνεργασίας Λιβύης Μ. Αμπντελαζίζ
Επικαιρότητα – Πρώτο Θέμα
Παρασκευή, 21 Δεκέμβριος 2012
[Το κείμενο αποτελεί απομαγνητοφώνηση της διερμηνείας από τα αραβικά]

Abdelaziz: Θα ήθελα καταρχάς να σας καλωσορίσω. Όλους τους επισκέπτες μας από την Ελλάδα. Εκ μέρους της Λιβυκής κυβέρνησης θα ήθελα να καλωσορίσω τον υψηλό επισκέπτη μας, τον Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας. Η επίσκεψη αυτή πραγματοποιείται σε μια φάση που είναι μεταβατική, από την επανάσταση στην ανοικοδόμηση. Και πραγματοποιείται στην κατάλληλη στιγμή. Ειδικότερα, μετά τις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στη Λιβύη για την ανάδειξη του Εθνικού Κογκρέσου και την εκλογή της νέας κυβέρνησης, η οποία θα ηγηθεί της χώρας για τουλάχιστον δεκαεπτά μήνες από τώρα. Η επίσκεψη αυτή πραγματοποιείται στο πλαίσιο των παραδοσιακών, ιστορικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. Οι σχέσεις Λιβύης-Ελλάδας είχαν ξεκινήσει πριν 3000 χρόνια και οι αρχαίες πόλεις της Κυρηναϊκής, αντανακλούν αυτό το ιστορικό και άριστο πλαίσιο των σχέσεων μεταξύ των δύο λαών.
Αυτή η στερεή σχέση μεταξύ των δύο φίλων λαών θα αποτελέσει το υπόβαθρο των σχέσεων συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών. Σήμερα το πρωί ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας είχε συναντήσεις με τον Πρόεδρο του Εθνικού Κογκρέσου και τον Πρόεδρο της μεταβατικής κυβέρνησης. Πριν από αυτές τις συναντήσεις, είχα και εγώ την ευκαιρία να τον συναντήσω και να ανταλλάξω απόψεις μαζί του για τις προοπτικές και την προώθηση της συνεργασίας σε όλους τους τομείς. Υπάρχουν μερικά συγκεκριμένα θέματα για τα οποία ανταλλάξαμε απόψεις.
Πρώτον οι επενδυτική συνεργασία. Υπάρχει σειρά μνημονίων και συμφωνιών που είχαν υπογραφεί στο παρελθόν. Αυτές οι συμφωνίες και τα μνημόνια χρειάζεται να επικαιροποιηθούν, προκειμένου να ανταποκριθούν στις νέες ανάγκες και τη νέα πραγματικότητα της Λιβύης. Επειδή η Ελλάδα έχει μεγάλη εμπειρία στον τομέα του τουρισμού, ανταλλάξαμε απόψεις για τις δυνατότητες προώθησης της συνεργασίας στον τομέα αυτό. Ειδικότερα, η Λιβύη είναι μια χώρα κατάλληλη για την ανάπτυξη του τουρισμού, τόσο στις ακτές της Μεσογείου, όσο και στη Σαχάρα. Ανταλλάξαμε επίσης απόψεις για την ανοικοδόμηση της Λιβύης, προκειμένου να λάβουν μέρος οι ελληνικές επιχειρήσεις, τόσο του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα. Και επειδή η Λιβύη δίνει ιδιαίτερη σημασία στον τομέα της ασφάλειας, ανταλλάξαμε απόψεις και σε αυτό τον τομέα και στον τομέα της άμυνας. Ειδικότερα εάν λάβουμε υπόψη ότι η Ελλάδα διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο κατά τις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ. Εδώ θα ήθελα να αξιοποιήσω την ευκαιρία για να εκφράσω τις θερμές ευχαριστίες και την ευγνωμοσύνη, τόσο του κράτους, όσο πολύ περισσότερο, του λαού της Λιβύης προς την Ελλάδα για την πολιτική συμπαράσταση και την ανθρωπιστική βοήθεια που προσέφερε, αλλά και για την προσφορά της όσον αφορά τις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ και τις διευκολύνσεις που παρείχε η Ελλάδα, για την εφαρμογή των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας για την προστασία του λαού της Λιβύης. Βεβαία, η στάση της Ελλάδας εντάσσεται στο πλαίσιο της φιλίας και της εταιρικής σχέσης που υπάρχει μεταξύ των δύο λαών.
Επίσης ανταλλάξαμε απόψεις για συνεργασία σε θέματα που αφορούν τη θάλασσα, για να επωφεληθούμε από την εμπειρία της Ελλάδα στη διοίκηση των λιμένων. Ακόμα συζητήσαμε για συνεργασία στον τομέα της υγείας, καθώς η Ελλάδα φιλοξένησε περισσότερους από 6000 τραυματίες της Λιβύης και αυτό θα αποτελέσει θεμέλιο της συνεργασίας μας στον τομέα της υγείας, συμπεριλαμβανομένου και του φαρμακευτικού τομέα, που πρέπει να ενταχθεί στο ευρύτερο πλαίσιο της διμερούς μας συνεργασίας. Συζητήσαμε και άλλους τομείς συνεργασίας, όπως τους τομείς των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Ανταλλάξαμε απόψεις για την κατάρτιση και τις δυνατότητες εκπαίδευσης στην Ελλάδα, και το τονίζω αυτό, διότι καθώς θα ξαναχτίζουμε το κράτος μας, θα έχουμε ανάγκη από ικανά στελέχη. Το να εκπαιδευθούν Λίβυοι στην Ελλάδα, πιστεύω πως θα αποτελέσει ένα σωστό βήμα.
Τέλος, συμφωνήσαμε σε έναν οδικό χάρτη, ούτως ώστε να γίνει μια συμφωνία για τη μελλοντική συνεργασία μεταξύ μας, για την προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών και παράλληλα να δοθεί η ευκαιρία να πραγματοποιηθούν συναντήσεις μεταξύ των επιχειρήσεων των δύο χωρών, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στη Λιβύη. Εμείς ως χώρα δεν θέλουμε να βασιστούμε μόνο στο πετρέλαιο, αλλά θέλουμε να αναπτύξουμε και άλλους τομείς. Για αυτό πρέπει να δώσουμε έμφαση στη συνεργασία μεταξύ των επιχειρηματιών των δύο χωρών. Στο πολιτικό επίπεδο ανταλλάξαμε απόψεις για τη συνεννόηση στα πολιτικά θέματα. Στο περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, ειδικότερα, δεδομένου ότι η Ελλάδα διαδραματίζει κύριο ρόλο εντός της ΕΕ, και είναι μέλος σε άλλες περιφερειακές οργανώσεις της Ευρώπης. Μας χαροποιεί ιδιαίτερα ότι η Ελλάδα θα αναλάβει την Προεδρία της ΕΕ το 2014. Τη συγχαίρουμε και πιστεύουμε ότι αυτό θα συμβάλλει στην ενδυνάμωση των διμερών σχέσεων. Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κύριο Υπουργό για την υπόσχεση του να βοηθήσει τη Λιβύη να λάβει τα χρήματα που είναι παγωμένα στο εξωτερικό. Καλωσορίζω για άλλη μια αφορά τους επισκέπτες μας. Επίσης θέλω να ευχαριστήσω τον Έλληνα Πρέσβη για τις άοκνες προσπάθειες που κατέβαλε, στο σύντομο διάστημα που ήταν εδώ, για να προωθήσει τις σχέσεις μας.

Αβραμόπουλος: Πρώτα από όλα θέλω να ευχαριστήσω τον κύριο Αμπντελαζίζ για το καλωσόρισμα του, για τη φιλοξενία του και βέβαια να επεκτείνω τις ευχαριστίες προς την κυβέρνηση της Λιβύης, τον Πρόεδρο Μαγκάριεφ και τον Πρωθυπουργό Ζειντάν.
Όπως είπε προηγουμένως ο συνάδελφος μου, οι σχέσεις των δύο λαών μας χρονολογούνται πάνω από 3000 χρόνια. Σήμερα, εδώ στη Λιβύη, δύο δυναμικές ελληνικές κοινότητες συμβάλλουν στην ανάκαμψη της χώρας και δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς μεταξύ των δύο λαών μας.
Το δυναμικό των σχέσεων μας είναι εξαιρετικό, με τεράστιες δυνατότητες περαιτέρω ανάπτυξης. Είμαστε άμεσοι γείτονες. Η Μεσόγειος μας ενώνει. Ούτε λίγο, ούτε πολύ βλέπουμε ο ένας τις ακτές του άλλου. Η στρατηγική μας εγγύτητα επιβεβαιώθηκε με τον πιο περίτρανο τρόπο, κατά τη διάρκεια της επανάστασης κατά του καθεστώτος Καντάφι.
Ήμασταν εκεί τότε, κοντά στο μαχόμενο λιβυκό λαό και θα συνεχίσουμε να είμαστε κοντά του. Να θυμίσουμε τη σημαντική ανθρωπιστική συνεισφορά της Ελλάδας, με την παροχή πόσιμου νερού κατά τη διάρκεια της δύσκολης εκείνης περιόδου, αλλά και την περίθαλψη, 6000 τραυματιών της εξέγερσης. Ο ελληνικός λαός είναι υπερήφανος για τη βοήθεια που παρείχε, για τη συνεισφορά του, στον αγώνα του λιβυκού λαού για ελευθερία και δημοκρατία. Και είμαστε ακόμα πιο περήφανοι τώρα, που παρακολουθούμε τα βήματα της Λιβύης για την οικοδόμηση ενός δημοκρατικού κράτους δικαίου, κάτι που επιβεβαίωσαν και οι πρόσφατες εκλογές. Δεν αγνοούμε, ούτε υποτιμούμε τις προκλήσεις της νέας εποχής. Γνωρίζουμε ότι τα προβλήματα είναι πολλά, μεγάλα και δυσεπίλυτα. Για το λόγο αυτό, κατά τη διάρκεια αυτής της επίσκεψης, διαβεβαίωσα του συνομιλητές μου ότι η Ελλάδα, τόσο σε διμερές επίπεδο, όσο και στο πλαίσιο της ΕΕ, θα συνδράμει, ώστε να ξεπεραστούν αυτά τα προβλήματα.
Ελλάδα και Λιβύη, είμαστε πολιτικοί, οικονομικοί και εμπορικοί εταίροι εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες. Εκατοντάδες Λίβυοι αξιωματικοί έχουν αποφοιτήσει από τις στρατιωτικές ακαδημίες της Ελλάδας και σήμερα 53 Λίβυοι φοιτούν στις σχολές αυτές. Αλλά και μεγάλος αριθμός ελληνικών επιχειρήσεων δραστηριοποιείται στη Λιβύη κατά τη διάρκεια αυτών των δεκαετιών. Έχουμε στενές εμπορικές σχέσεις και υπάρχουν μεγάλες δυνατότητες, καθώς η νέα Λιβύη ξαναχτίζει το κράτος, τις δομές και τις υποδομές της.
Συμφωνήσαμε λοιπόν να κλείσουμε τις όποιες εκκρεμότητες του παρελθόντος και να εξετάσουμε τις δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά μας. Δυνατότητες για συνεργασία σε όλους τους τομείς και ιδιαίτερα στην παροχή υπηρεσιών και τεχνογνωσίας, που είναι τόσο χρήσιμη και απαραίτητη αυτή την κρίσιμη περίοδο για τη Λιβύη. Θα συμφωνήσω με αυτό που είπε νωρίτερα ο συνάδελφος μου για τον οδικό χάρτη. Θα ξεκινήσει με τη διοργάνωση ενός επιχειρηματικού συνεδρίου στις αρχές του επόμενου έτους και θα κορυφωθεί με ένα πρόγραμμα διακυβερνητικής συνεργασίας. Τότε θα υπογραφούν και οι συμφωνίες. Η αμοιβαία βούληση είναι δεδομένη, οι οδηγίες έχουν δοθεί στα Υπουργεία μας και με γρήγορους ρυθμούς θα προχωρήσουμε μπροστά. Αντιλαμβανόμαστε με τον ίδιο τρόπο τη σημασία του να μη λέμε πολλά, αλλά να κάνουμε περισσότερα, και να αποδεικνύεται στην πράξη η βούληση μας.
Σήμερα, εδώ, στην Τρίπολη της Λιβύης, δυο παλαιοί φίλοι κάνανε μια καινούργια αρχή. Μια νέα αρχή που στηρίζεται στην ειλικρινή μας βούληση και επιθυμία να φέρουμε τους λαούς μας, τις χώρες μας, την επιχειρηματική κοινότητα, τους ανθρώπους του πολιτισμού και πάλι κοντά τον έναν προς τον άλλον. Το καθεστώς της τυραννίας είχε απομονώσει τη Λιβύη. Αυτός ο ιστορικός λαός καλείται να διαδραματίσει ένα νέο, πιο δυναμικό ρόλο, στην υπηρεσία των ανώτερων άρχων της δημοκρατίας, της διεθνούς συνεννόησης, της σταθερότητας και της ασφάλειας. Εύχομαι στην ηγεσία της Λιβύης καλή επιτυχία στην προσπάθεια της. Και τόσο ο λαός, όσο και η ηγεσία της να γνωρίζουν ότι η Ελλάδα θα είναι κοντά τους για να μοιραστούμε την αισιόδοξη προοπτική του νέου ξεκινήματος και κυρίως τα αποτελέσματα που θα φέρει αυτή η συλλογική προσπάθεια του λιβυκού λαού.
Ευχαριστώ και πάλι τον Υπουργό και πέραν των προσκλήσεων προς τον Πρόεδρο και τον Πρωθυπουργό της Λιβύης, θα ήθελα να επαναλάβω την πρόσκληση μου προς τον κ. Αμπντελαζίζ να επισκεφθεί την Αθήνα.

Ερώτηση για τα επόμενα βήματα συνεργασίας Ελλάδας-Λιβύης

Αβραμόπουλος: Έχουμε πολύ μεγάλα περιθώρια διεύρυνσης της συνεργασίας μας. Επενδύσεις, τουρισμός, διεθνής συνεργασία, τεχνογνωσία και εμπειρία, που μπορούν να δοθούν στη Λιβύη αυτή τη στιγμή, καθώς αρχίζει να οικοδομεί το νέο διοικητικό της σύστημα. Προγράμματα εκπαίδευσης διπλωματών και αστυνομικών, αμυντική συνεργασία. Όλα αυτά αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου προγράμματος, που όπως ανέφερα και προηγουμένως, διαμορφώνει τον οδικό χάρτη που θα ολοκληρωθεί μέσα στο προσεχές εξάμηνο. Η φράση που μπορεί να αποδώσει τη βούληση μας και τον σχεδιασμό μας είναι η εξής: «Κοινό σχέδιο στρατηγικής συνεργασίας». Ένα σχέδιο που θα αντέχει στο χρόνο, θα επικαιροποιείται και θα ανανεώνεται, επ΄ ωφελεία των δύο χωρών. Να σημειωθεί ότι ανανεώσαμε την επιθυμία μας να αναληφθούν πρωτοβουλίες για τη σύνδεση ελληνικών λιμανιών με τα λιμάνια της Λιβύης, δεδομένου ότι ένας από τους στόχους που έχουμε θέσει είναι να αναπτύξουμε τις εμπορικές μας σχέσεις και την τουριστική συνεργασία.
Πρώτος σταθμός του οδικού χάρτη είναι το επιχειρηματικό φόρουμ, με εκπροσώπους του τομέα της υγείας, του πολιτισμού, της βιομηχανίας. Σχεδιάζουμε να πραγματοποιηθεί εδώ, στην Τρίπολη, περί τα τέλη Φεβρουαρίου ή τις αρχές Μαρτίου. Και κάτι τελευταίο και σημαντικό: Η Ελλάδα μπορεί να λειτουργήσει στο πλαίσιο των ελληνο-λιβυκών σχέσεων, ως μία εκ των εισόδων της Λιβύης προς των Ευρώπη. Αλλά και η Λιβύη μπορεί να λειτουργήσει ως η πύλη της Ελλάδας προς την Αφρική. Κατά τη διάρκεια της ελληνικής προεδρίας της ΕΕ το 2014 και σε συνεργασία πάντοτε με τις λιβυκές αρχές, θα προωθήσουμε στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, θέματα μεγάλης σημασίας και σπουδαιότητας για τη Λιβύη.
Ερώτηση για την οικονομική κρίση

Αβραμόπουλος: Δεν είναι μόνο η Ελλάδα που αυτή τη στιγμή διέρχεται μία δύσκολη περίοδο εξαιτίας της οικονομικής κρίσης αλλά σχεδόν ολόκληρος ο ευρωπαϊκός νότος. Είναι ένα πρόβλημα της Ευρώπης συνολικά, είναι ένα πρόβλημα ολόκληρου του κόσμου. Ακόμα και η Λιβύη υφίσταται τις συνέπειες από τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης.
Ήδη όμως έρχονται τα πρώτα θετικά μηνύματα από μία συγκροτημένη πολιτική που υιοθέτησε η ελληνική κυβέρνηση. Πρώτο μήνυμα είναι η εμπιστοσύνη της Ευρώπης προς την Ελλάδα. Δεύτερο μήνυμα είναι η αναβάθμιση της ελληνικής οικονομίας από διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οίκους. Το τρίτο μήνυμα έρχεται από την ίδια την ελληνική κοινωνία. Είμαστε μία δημοκρατική χώρα. Οι απεργίες και οι κινητοποιήσεις είναι αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα του ελληνικού λαού. Αυτό όμως που είναι το πιο σημαντικό είναι η κοινή βούληση των Ελλήνων πολιτών να προχωρήσουν δυναμικά μπροστά αναμετρώμενοι με την κρίση και να κερδίσουν αυτή τη μάχη. Είναι η πρόκληση της εποχής μας.
Τα πρώτα αυτά μηνύματα δείχνουν, επιτέλους, στο βάθος αυτού του δρόμου, ένα φως. Δεν θα αργήσει λοιπόν η μέρα που η οικονομία θα ξαναβρεί και πάλι τη συνοχή της, το δυναμισμό της, την προοπτική της.
Όλα αυτά όμως δεν έχουν αποστερήσει από την Ελλάδα το δυναμικό θετικό της ρόλο στο διεθνές γίγνεσθαι. Είμαστε ένας από τους πιο σημαντικούς, σταθερούς και σταθεροποιητικούς παράγοντες στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου. Και αυτόν τον ρόλο τον θέτουμε στην υπηρεσία της διεθνούς κοινότητας, όποτε μας ζητηθεί. Και αυτό εξηγεί και τη δική μας παρουσία εδώ, στην προσπάθεια της νέας Λιβύης να χτίσει τις νέες της δομές και να εμπεδώσει τη δημοκρατία. Και κάτι τελευταίο. Όταν σε μια χώρα δεν γίνονται απεργίες, τότε να ανησυχείτε για το μέλλον της δημοκρατίας.

Ερώτηση για την αξιοποίηση των αξιωματικών του λιβυκού στρατού που εκπαιδεύονται στην Ελλάδα και την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων στη Λιβύη

Αμντελαζίζ: Σε ό,τι αφορά το πρώτο σκέλος της ερώτησης για τους 53 αξιωματικούς, που αποφοιτούν από την Ελλάδα, θέλω να σημειώσω ότι έχουμε επιτακτική ανάγκη για τέτοια στελέχη. Ειδικότερα τώρα, που ξεκινάμε την αναδιοργάνωση του Υπουργείου Εσωτερικών, εμείς θεωρούμε την εκπαίδευση που προσφέρει η Ελλάδα στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας πολύ υψηλό. Εμείς είχαμε ξεκινήσει τη συνεργασία μας σε αυτόν τον τομέα από τη δεκαετία του 70. Ένα παράδειγμα μόνο θέλω να σας αναφέρω για αυτούς που είχαν εκπαιδευτεί στον στρατιωτικό τομέα στην Ελλάδα. Οι Λίβυοι που είχαν αποφοιτήσει από την Ελλάδα, τώρα είναι ηγετικά στελέχη στη Λιβύη. Ήταν πάρα πολύ καλά καταρτισμένοι σε σύγκριση ακόμα και με εκείνους που είχαν εκπαιδευτεί στις ΗΠΑ και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Ως προς το δεύτερο ερώτημα, στη νέα Λιβύη ξεκινάμε με νέες προοπτικές. Οι προσπάθειες μας είναι παράλληλες τόσο για την οικοδόμηση των υπηρεσιών δικαιοσύνης όσο και της ασφαλείας και θέλουμε να καταρτισθούν κατάλληλα τα στελέχη των Υπουργείων μας για τη νέα αυτή φάση. Έχουμε λάβει απόφαση να προσκαλέσουμε όλες τις ξένες εταιρείες που δραστηριοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια στη Λιβύη να συνεχίσουν τα έργα που είχανε αρχίσει προ πολλού, ενώ ταυτόχρονα καλωσορίζουμε νέες εταιρείες, που θέλουν να δραστηριοποιηθούν από την αρχή. Η Λιβύη είναι μία χώρα με μέλλον, σε ό,τι αφορά τις επενδύσεις και τις υποδομές. Ειδικότερα στο πλαίσιο της στρατηγικής της Λιβύης να μη βασιστεί μόνο στο πετρέλαιο, αλλά να διαφοροποιήσει τις πηγές εισοδήματος. Και έτσι θα υπάρξουν ευκαιρίες όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για πολλές άλλες χώρες, θα υπάρξει δυναμισμός στις σχέσεις της Λιβύης με τις χώρες αυτές και, όπως προανάφερε ο κ. Υπουργός, θα συναντηθεί η Ευρώπη με την Αφρική μέσω φίλων χωρών.
Ερώτηση για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών

Αμπντελαζίζ: Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει οριστική απόφαση για το θέμα της οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών. Υπήρχαν συνεννοήσεις και συνομιλίες και μου δόθηκε σήμερα το πρωί η ευκαιρία να συνομιλήσω με τον συνάδελφό μου για αυτό το θέμα. Διότι το θέμα αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα και τη Λιβύη. Πρέπει να προχωρήσουμε σε ένα πλαίσιο, συμπεριλαμβανομένων των χωρών που έχουν θαλάσσια σύνορα με την Ελλάδα και τη Λιβύη. Επιδιώκουμε να υπάρξει μία γενική συμφωνία που να συμπεριλαμβάνει όλες τις χώρες που τους αφορά αυτό το θέμα. Γιατί εμείς θέλουμε να κοιτάξουμε προς το μέλλον συνολικά, όχι μεμονωμένα.


Αβραμόπουλος: Πρώτα από όλα να πούμε ότι δεν υπάρχουν κλειστά θέματα στις σχέσεις μας με τη Λιβύη. Κατά τις συζητήσεις μας δεν μπήκαμε σε λεπτομέρειες. Βρισκόμαστε στο ξεκίνημα μιας πολλά υποσχόμενης συνεργασίας σε όλους τους τομείς. Όλα τα θέματα που είχαν ξεκινήσει εδώ και καιρό θα αξιολογηθούν και κάποια θα αναθεωρηθούν. Για αυτό σας είπα πρωτύτερα ότι ακολουθούμε έναν οδικό χάρτη. Δίνουμε προτεραιότητα στα θέματα που είναι άμεσης ανάγκης, δηλαδή στην επιχειρηματική συνεργασία. Στην πορεία προς την στρατηγική μας συνεργασία, που και αυτή θα οριοθετηθεί σε συγκεκριμένο πλαίσιο, που θα ανακοινωθεί στην ώρα του, θα συζητηθούν όλα τα ζητήματα στα οποία οι δύο χώρες είναι κοντά η μία στην άλλη.


Του Σπύρου Δημητρέλη

Σχέδιο SOS είχε επεξεργαστεί το υπουργείο Οικονομικών για την περίπτωση που ο Άρειος Πάγος δεν ανέτρεπε τη δικαστική απόφαση η οποία απαγόρευε ουσιαστικά στη ΔΕΗ να εισπράττει το χαράτσι (ΕΕΤΗΔΕ) στα ακίνητα μαζί με τους λογαριασμούς τους ηλεκτρικού ρεύματος. Οι σχεδιασμοί αυτοί, ωστόσο, δεν είναι άχρηστοι μετά την απόφαση του Αρείου Πάγου για συνέχιση της είσπραξης του χαρατσιού από τη ΔΕΗ καθώς εξετάζεται να αξιοποιηθούν προκειμένου η εφορία να εντοπίσει τους πραγματικούς ιδιοκτήτες των ακινήτων για τα οποία δεν πληρώνεται το χαράτσι. 

Σύμφωνα με πληροφορίες, στη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων, είχε γίνει ο εξής σχεδιασμός. Οι ενοικιαστές και όσοι φορολογούμενοι διαμένουν ή εκμισθώνουν ακίνητα στα οποία δεν εμφανίζεται το όνομα του ιδιοκτήτη του ακινήτου θα έπρεπε μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα να δηλώσουν στη ΔΕΗ τον Αριθμό Φορολογικού Μητρώου του ιδιοκτήτη του ακινήτου και να τον αντιστοιχίσουν με τον αντίστοιχο αριθμό παροχής του ηλεκτρικού ρεύματος. Η δήλωση αυτή θα μπορούσε να γίνει είτε με επίσκεψη σε κάποιο τοπικό γραφείο της ΔΕΗ είτε με σχετική δήλωση σε ηλεκτρονική εφαρμογή που θα άνοιγε στο δικτυακό τόπο της ΔΕΗ και της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων. Στη συνέχεια η ΔΕΗ θα διαβίβαζε στη ΓΓΠΣ τα στοιχεία με τους ΑΦΜ των ιδιοκτητών των ακινήτων προκειμένου να γίνει η βεβαίωση του χαρατσιού στους ιδιοκτήτες των ακινήτων. 

Οι σχεδιασμοί αυτοί, ωστόσο, θα αποδειχθούν χρήσιμοι για τον εντοπισμό όσων δεν πληρώνουν το χαράτσι και οι σχετικοί λογαριασμοί εκδίδονται στα ονόματα τρίτων (π.χ. ενοικιαστών, φορολογούμενων που έχουν αποβιώσει). Υπολογίζεται ότι για περίπου 500.000 ηλεκτροδοτούμενα ακίνητα δεν καταβλήθηκε το περυσινό χαράτσι. Η ΓΓΠΣ προχώρησε πρόσφατα στη βεβαίωση του χαρατσιού στα ονόματα των φορολογούμενων που το ΑΦΜ τους εμφανιζόταν στο λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος. Εφόσον δεν ήταν οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες των ακινήτων θα έπρεπε να απευθυνθούν στην εφορία και να υποδείξουν τον ιδιοκτήτη και το ΑΦΜ του. 

Στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει στα αρχεία της ΔΕΗ ο ΑΦΜ τότε θα πραγματοποιηθεί αξιοποίηση άλλων στοιχείων προκειμένου να εντοπισθεί ο ιδιοκτήτης. Για παράδειγμα, στις περιπτώσεις αυτές σχεδιάζεται να διασταυρωθούν τα στοιχεία που εμφανίζονται στους λογαριασμούς με τα στοιχεία Μητρώου των φορολογούμενων αλλά και τα στοιχεία του περιουσιολογίου που δημιουργήθηκε βάσει των δηλώσεων Ε9. Εφόσον πιστοποιηθεί ότι τα ονόματα αυτά ταυτοποιούνται με ενεργούς φορολογούμενους τότε θα βεβαιωθεί στο όνομά τους το χαράτσι και θα κληθούν να το πληρώσουν ή να υποδείξουν τον ΑΦΜ του πραγματικού ιδιοκτήτη. 

Στις περιπτώσεις που το όνομα του ιδιοκτήτη δεν αντιστοιχεί σε ενεργό φορολογούμενο τότε εξετάζεται το ενδεχόμενο να αποσταλεί ειδική επιστολή μαζί με το λογαριασμό της ΔΕΗ που θα καλείται ο χρήστης του ακινήτου να υποδείξει τον ιδιοκτήτη και τον ΑΦΜ επισκεπτόμενος την εφορία ή ένα κατάστημα της ΔΕΗ. 

Σε κάθε περίπτωση ως μέσο πίεσης δεν θα χρησιμοποιηθεί η απειλή διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος (έχει απαγορευτεί δικαστικά η διακοπή λόγω οφειλής του χαρατσιού), αλλά το μπλοκάρισμα της έκδοσης φορολογικής ενημερότητας.