Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Απρ 2011

Γράφει ο Χάρρυ Κλυνν

Ο γνωστός, πολύ γνωστός, μα πάρα πολύ γνωστός, μεγαλοαπατεώνας του διεθνούς κερδοσκοπικού κεφαλαίου, ο άνθρωπος που σχεδίασε και εφάρμοσε την οικονομική επίθεση κατά της Ελλάδας και του ευρώ George Soros, πέρασε το πρωί το κατώφλι του πρωθυπουργικού γραφείου και συζήτησε επί μια ώρα με τον πρωθυπουργό, ενώ αργότερα στην παρέα προστέθηκε και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου!

Εάν κάτι παρόμοιο είχε γίνει με οποιονδήποτε άλλο πρωθυπουργό, μόνο ένας Θεός ξέρει τι θα μπορούσε να είχε συμβεί σ’ αυτή τη χώρα…

Γιατί ο ανεπαρκέστατος Έλληνας πρωθυπουργός κάλεσε τον εκπρόσωπο της Νέας Τάξης πραγμάτων, το μετρ της παγκόσμιας κερδοσκοπίας και σπόνσορα των Σκοπίων Τζ. Σόρος, να τον επισκεφτεί;

Μήπως, για να συνεχίσουν την τρίωρη συνομιλία που είχαν στο Ελ. Βενιζέλος λίγες μέρες προτού αρχίσει ο μειοδότης πρωθυπουργός τις συνομιλίες του (βλ. παράδοση) με την τρόικα της ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ;

Το θράσος του ολίγιστου έλληνα πρωθυπουργού ξεπέρασε κάθε όριο!

Το «ΙΔΡΥΜΑ ΣΟΡΟΣ», επίσημος συνομιλητής του Έλληνα πρωθυπουργού και μάλιστα στη Βουλή των Ελλήνων!!!

Γνωστός ο βίος και η πολιτεία του «ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΣΟΡΟΣ»:

Δραστηριοποιείται σε 40 χώρες περίπου.

Ξοδεύει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια για σκοπούς κάθε άλλο παρά διαφανείς!

Στην Ελλάδα τα βιβλία που προωθεί δια των υποχειρίων του, μας λένε ότι οι νεοέλληνες δεν έχουν σχέση με τους αρχαίους Έλληνες, δεν είμαστε αυτόχθονες, δεν υπάρχουν ήρωες!

Στα σχολικά βιβλία της Βουλγαρίας που χρηματοδοτεί, οι Βούλγαροι μετατρέπονται σε αυτόχθονες και απόγονοι των αρχαίων Θρακών και στρέφονται κατά της Ελλάδας.

Αντίστοιχα στην Αλβανία, οι Αλβανοί έγιναν αρχαίοι Ιλλυριοί και αυτόχθονες και στρέφονται κατά όλων των γειτόνων τους.

Οι Σκοπιανοί έγιναν Μακεδόνες και μισούν τους κατακτητές Έλληνες.

Οι Τούρκοι έγιναν Ίωνες, αυτόχθονες φυσικά, ο Όμηρος έγινε Ομάρ και φυσικά τα τουρκόπουλα μαθαίνουν τη θεωρία του Φαλμεράγιερ: «Έλληνες δεν υπάρχουν πια».

Πρόσφατα το κάθαρμα που λέγεται Soros ξαναχτύπησε… Πλήρωσε και του έφτιαξαν κατά παραγγελία «έρευνα» που υποτίθεται αποδεικνύει ότι οι Έλληνες είναι υποσαχάριας προελεύσεως και οι «Μακεδόνες» αυτόχθονες, άρα δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Την υποτιθέμενη έρευνα την πήραν οι Σκοπιανοί και την ανεμίζουν δεξιά κι’ αριστερά λέγοντας «ορίστε, βλέπετε που δεν έχουμε καμία σχέση με τους Έλληνες, άρα είμαστε κάτι τελείως άλλο από αυτούς».

Και σ’ αυτό το ελεεινό και τρισάθλιο κάθαρμα που ονομάζεται Soros, αντί κάποτε να του απαντήσει όπως του αρμόζει η Ελλάδα, ώστε να το βουλώσει και να μην πιάνει στο βρομόστομά του τους Έλληνες και την Ελληνική Ιστορία, όχι μόνο τον ανέχεται να μας υπονομεύει και να μας λοιδορεί, τον επιβραβεύει κι από πάνω, καλώντας τον, δια του πανύβλακα πρωθυπουργού της, να υποδείξει, προφανώς, τους τρόπους και τις μεθόδους που θα περάσουν το λουρί της παγκοσμιοποίησης στο σβέρκο του Ελληνικού λαού…

Καταγέλαστε και επονείδιστε Παπανδρέου, μίσθαρνο όργανο της παγκόσμιας διακυβέρνησης, ανεπιτήδειε και ανάξιε Παπακωνσταντίνου κι εσείς καρεκλολάγνοι επίορκοι βουλευτές του ναι σε όλα:

Ξευτελίσατε κάθε έννοια πατριωτισμού και αξιοπρέπειας…

Οδηγήσατε τη χώρα στην ηθική και οικονομική εξαθλίωση…

Συναινέσατε στα επαχθή μνημόνια των τοκογλύφων…

Χωρίς ίχνος ανθρώπινης συμπεριφοράς και με γνώμονα μόνο τα συμφέροντα των πατρώνων σας, περικόψατε μισθούς και συντάξεις…

Ως άθλιοι συνωμότες, εφαρμόζετε, εν αγνοία του κοινοβουλίου και του Ελληνικού λαού, τη μυστική διπλωματία σε όλα τα ανοιχτά εθνικά μας ζητήματα…

Εν ψυχρώ επιδίδεστε στη βάρβαρη καταστολή κάθε κοινωνικής αντίδρασης…

Ξεδιάντροπα, με συμμάχους τα εμετικά και διαπλεκόμενα ΜΜΕ εφαρμόζετε μια απίστευτη και άνευ προηγουμένου γκεμπελική προπαγάνδα παρουσιάζοντας το μαύρο άσπρο, εμφανίζοντας τις εθνικές συμφορές ως διπλωματικούς θριάμβους…

Αναξιοπρεπείς και υπερφίαλοι σέρνεστε σαν τα σκουλήκια επαίτες και υποχείριοι…

ΑΚΟΥΣΤΕ ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΕΣ ΤΩΝ ΚΑΘΑΡΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΕΔΗΛΩΜΕΝΩΝ ΕΧΘΡΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΝΑ ΕΥΧΕΣΤΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΣΑΣ , ΠΟΥ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ, ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΕΠΩΔΥΝΟ ΟΣΟ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ…

Πηγή


Θαυμάστε τις «παρέες» του στοχαστή πρωθυπουργού μας. Πες μου τους φίλους σου για να σου πω ποιος είσαι. Άλλωστε μην ξεχνάτε ότι ο κ. Παπανδρέου, όπως και ο Τζώρτζ Σόρος είναι υπέρμαχοι της ελεύθερης χρήσης των ναρκωτικών. Τυχαίο;

Κάνετε κλικ ΕΔΩ για να δείτε τι λέει η αμερικανική υπηρεσία δίωξης ναρκωτικών για τον Τζώρτζ Σόρος




ΧΘες Κυριακή 3 Απριλίου και την ώρα που εψάλλοντο τα εγκώμια της Θεοτόκου εμφανίστηκε ξαφνικά επί του τέμπλου και συγκεκριμένα στην θέση όπου βρίσκεται η εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, η μορφή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού με ακάνθινο στέφανο επι της κεφαλής Του.

Την στιγμή της Θαυματουργού εμφανίσεως της μορφής του Σωτήρος μας η κανδήλα της εικόνος εκινείτο, όπως μαρτυρούν όλοι παρευρισκόμενοι πιστοί στην ακολουθία.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν ενώ όλα τα καντήλια του Ιερού Ναού ήσαν ακίνητα, το μόνο που εκινείτο επί ώρα ήταν εκείνο που καίει εμπρός στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, εκεί δηλαδή που εμφανίστηκε η μορφή του Κυρίου μας.

Ο ίδιος ο εφημέριος του Ναού ήταν αυτόπτης μάρτυς και μάλιστα δηλώνει ότι εκείνη την στιγμή δεν υπήρχε κανένα ρεύμα αέρα που ενδεχομένως θα κινούσε αυτο και μόνο το καντήλι.

Ο Πανάγαθος Θεός θαυματουργώντας μας δίνει όπως όλα δείχνουν ένα ακόμα σημείο.
Ενα σημείο το οποίο συνέβη εντός Ιερού Ορθόδοξου Ναού και μάλιστα ενώπιον όλων σε ώρα κοινής προσευχής και λατρείας και το οποίο αν δεν ερμηνευτεί ως προειδοποίηση για κάποια επερχόμενη εθνική δοκιμασία, τότε σίγουρα εφ΄όσον πρόκειται πέραν πάσης αμφιβολίας περί θαύματος, θα πρέπει να μας αφυπνίσει πνευματικά ώστε σαν λαός να ξαναβρούμε το Ορθόδοξο φρόνημα που εν πολλοίς εχουμε απωλέσει.

Λίγο πριν την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα και ενώ η χώρα μας βάλλεται πανταχόθεν, η θαυματουργική αυτή εμφάνιση της μορφής του Κυρίου μας, μας υπενθυμίζει ότι δεν έχουμε πλέον άλλα περιθώρια.

Εδώ και τώρα πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας το νου και την καρδιά μας στον μόνο Μέσσία και με δάκρυα μετανοίας να ζητήσουμε όλοι την βοήθεια Του.









Τραγικό ατύχημα με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του είχε σήμερα (4.4.2011) αργά το απόγευμα τεχνικός τηλεοπτικού συνεργείου του ΑΝΤ1.

Ο άτυχος τεχνικός link είχε μεταβεί σε εξωτερικό ρεπορτάζ του τηλεοπτικού σταθμού, αλλά ένα τραγικό ατύχημα (ηλεκτροπληξία) στάθηκε αιτία να χάσει τη ζωή του.

Ο άτυχος εργαζόμενος ήταν 32 χρονών και το ατύχημα συνέβη καθώς προσπαθούσε να σηκώσει την κεραία του link (ζωντανής σύνδεσης)... «βρήκε» σε σύρμα υψηλής τάσης της ΔΕΗ.

Το κινητό συνεργείο μεταδόσεων του τηλεοπτικού σταθμού είχε μεταβεί στα Μελίσσια προκειμένου να καλύψει επεισόδια που σημειώθηκαν έξω από το σπίτι του ειδικού εφέτη ανακριτή, Κωνσταντίνου Μπαλτά, ο οποίος χειρίζεται την υπόθεση της οργάνωσης «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς».

Στην οικογένεια του συνανθρώπου που έχασε τη ζωή του εργαζόμενος, αλλά και στην οικογένεια του ΑΝΤ1 στέλνουμε τα συλλυπητήριά μας, ευχόμενοι να μην επαναληφθούν τέτοια περιστατικά στο μέλλον.

Το ότι το κράτος αυτό μετατρέπεται σε μπορντέλο, είναι γνωστό. Το ότι βάζει και διαφημίσεις για να βρει φρέσκες πουτάνες, είναι ένας νεωτερισμός που αξίζει να σχολιαστεί. Το ότι οι διαφημίσεις είναι σε δημόσια θέα, δυστυχώς αποτελεί κατάπτωση, που ούτε ο χειρότερος νταβαταζής (που σέβεται τον εαυτό του) δεν θα επέτρεπε να συμβεί... Και όμως...

Πολλοί σήμερα αναρωτιούνται σε τι κράτος ζούμε σήμερα και κατά πόσο η κυβέρνηση μεριμνά πραγματικά για το καλό των πολιτών αυτής της χώρας, τόσο για το παρόν όσο και για το μέλλον.

Όχι, δεν θέλω να ασχοληθώ με την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου. Σήμερα θα ήθελα να ασχοληθώ με την εφαρμογή της (αν)ηθικής πολιτικής που εφαρμόζεται και που κατακλύζει την καθημερινότητά μας.

Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου – ΔΝΤ μας έχει κόψει δια νόμου το κάπνισμα, για να μας κάνει υγιέστερους… και στην προσπάθειά της αυτή απαγόρευσε ολοκληρωτικά την διαφήμιση των τσιγάρων, αλλά και το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους. Και πολύ καλά έκανε, αν πραγματικά νοιάζεται για να ζήσουμε ως πολίτες περισσότερα χρόνια, έτσι ώστε να μπορέσουμε να βγούμε στη σύνταξη και να απολαύσουμε τα γεράματά μας με 350 ευρώ το μήνα… (εδώ γελάμε πικρά...)

Κινούμενη στο ίδιο πνεύμα, η πολιτική σκηνή της χώρας, απαγόρευσε τις διαφημιστικές πινακίδες, προκειμένου να αποτρέψει (να μειώσει ή να εξαλείψει το δυνατόν) τα τροχαία ατυχήματα. Και πολύ καλά αποφασίσθηκε, αφού είναι γεγονός πως μία διαφήμιση μπορεί να αποσπάσει ποικιλοτρόπως την προσοχή του οδηγού.

Η ίδια κυβέρνηση, όμως, δείχνει τελείως αδιάφορη για τις τσοντο-διαφημίσεις που έχουν κατακλύσει τις στάσεις των λεωφορείων, τις οποίες δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε και που ούτε λίγο ούτε πολύ λειτουργούν ως προτρεπτικές διαφημίσεις καριέρας στους νέους και στις νέες της χώρας.

Τι μήνυμα μεταφέρουν στους νέους άνεργους Έλληνες (κυρίως στις νεαρές Ελληνίδες) οι δημόσιες αυτές διαφημίσεις;

«Γίνε κι εσύ πορνοστάρ! Έτσι θα γίνεις διάσημη και θα αποκτήσεις χρήματα»…

Για να είμαι ειλικρινής, ποσώς με ενοχλεί το επαγγελματικό δαιμόνιο του επιχειρηματία που διαφημίζει την «πραμάτεια» του στους δημόσιους χώρους.

Αυτό που κύρια με ενοχλεί, είναι η μηδενική ηθική της κυβέρνησης αυτών που επαγγέλλονται την ηθική και διαφημίζουν την θέλησή τους για την κάθαρση της χώρας…

Οι ηθικοί κυβερνώντες, δίνουν το ελευθέρας για προτροπή των νέων στην πορνεία!!!

Μήπως υπάρχει κανείς που αμφιβάλει πως με την συγκεκριμένη κρατική «αδειοδότηση», οι κυβερνώντες αυτό το κράτος δείχνουν προθέσεις μετατροπής του σε ένα τεράστιο μπορντέλο;

Αν μη τι άλλο, αν δεν κάνω λάθος πρέπει να υπάρχει και ένας νόμος περί προσβολής της δημοσίας αιδούς… Εισαγγελέας να εφαρμόσει το νόμο, γιατί δεν υπάρχει;

Ή μήπως τα αιδοία αντικατέστησαν την αιδώ, ελλείψει διάθεσης των ηθικότατων (δια)κυβερνώντων μας;

Δεν θα σχολιάσω παραπέρα...

Θα υπενθυμίσω όμως τις επισκέψεις της γνωστής Τζούλιας (με την ροζ πόρσε) στο Εθνικό Κοινοβούλιο…

Λέτε να συμβάλλει η Τζούλια στην πολιτική σκέψη των πολιτικών μας; Ποιός ξέρει...;

Κωνσταντίνος




Οι Τούρκοι υπεραμύνονται ενός άθλιου και διεστραμμένου σφαγέα και την ίδια στιγμή εμείς οι Έλληνες τιμούμε τον ίδιο άνθρωπο που είναι υπεύθυνος για τη σφαγή εκατοντάδων χιλιάδων γυναικόπαιδων, καθιστώντας το υποτιθέμενο σπίτι του τόπο προσκηνύματος στη μαρτυρική Θεσσαλονίκη.

Τώρα που αρχίζει να αντιλαμβάνεται ο κόσμος την ιστορική αλήθεια, επιβάλεται να ακυρωθεί άμεσα η πράξη παραχώρησης στο τουρκικό κράτος του νεοκλασικού στη Θεσσαλονίκη, να παραδοθεί στους συλλόγους και τα προσφυγικά σωματεία της Θράκης, του Πόντου και της Ανατολής, και αντί για τόπος προσκηνύματος των φασιστών Τούρκων στο διεστραμμένο σφαγέα, να μετατραπεί σε Μουσείο Γενοκτονίας του Ελληνισμού του Πόντου και της Ανατολής…

To ιστολόγιο του περιοδικού Foreign Policy δημοσίευσε τον κατάλογο των δικτατόρων οι όποιο έφεραν μουστάκι. Στον κατάλογο αυτό περιλαμβάνεται και ο διεστραμμένος σφαγέας των λαών της Ανατολίας και ιδρυτής της Τουρκικής «Δημοκρατίας» Μουσταφά Κεμάλ.

Το περιοδικό στο δημοσίευμά του αναφέρεται στο πώς υιοθετήθηκε το πρότυπο του μουστακιού στην τουρκική κοινωνία και στην διαχρονική εξέλιξη του, ενώ γίνεται αναφορά και στον μυστακοφόρο Ενρτογάν.

Πάντως, αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι η αντίδραση των τουρκικών μέσων μαζικής ενημέρωσης τα οποία θεωρούν το δημοσίευμα ως προσβολή εναντίον του Κεμάλ και της Τουρκίας, καθώς στον ίδιο κατάλογο περιλαμβάνεται ο δικτάτορας Φράνκο και ο Χίτλερ…

Μετά το θόρυβο που προκλήθηκε στην τουρκική κοινή γνώμη γνώμη για το θέμα, ο πρέσβης της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον, Ναμί Ταν, έστειλε σκληρή επιστολή διαμαρτυρίας στο εγκυρότατο αμερικανικό περιοδικό, αναφέροντας ότι αποτελεί μεγάλη προσβολή για την Τουρκία το γεγονός ότι συμπεριλήφθηκε στον ίδιο κατάλογο το όνομα του ιδρυτή της Τουρκικής “Δημοκρατίας” με δικτάτορες όπως ο Χίτλερ και ο Στάλιν.

Φαίνεται ότι ο πρέσβης της Τουρκίας αγνοεί το γεγονός ότι η διεθνής κοινή γνώμη γνωρίζει πολύ καλά ότι ο Κεμάλ κυβέρνησε δικτατορικά την Τουρκία από το 1923 μέχρι το θάνατό του, το 1938, καθώς και τις πρωταγωνιστικές του ευθύνες για το θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων αόπλων αθώων γυναικοπαίδων, που έγιναν στα πλαίσια του σχεδίου που επεξεργάστηκε και έθεσε ο ίδιος σε εφαρμογή για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολής και τη δημιουργία της “καθαρής” Τουρκίας.

Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι ο Χίτλερ, όταν σχεδίαζε το Γενοκτονία των Εβραίων, έλαβε ως πρότυπο την Τουρκία και τον ίδιο τον Κεμάλ.

Πώς είπαμε ότι λέγεται ένας λαός και μια χώρα όταν αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει τις ευθύνες πυο έχει για την δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων και εκατομμυρίων ανθρώπων;


Τετραπλό «κούρεμα» έως και 30% στα ρετιρέ του Δημοσίου, στους 300.000 υπαλλήλους των ειδικών μισθολογίων και ενταφιασμό των 53 επιδομάτων και του 13ου και 14ου μισθού (Δώρα Χριστουγέννων, αδειών και Πάσχα) σχεδιάζει η κυβέρνηση με την άμεση εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου από 1ης Ιουλίου.

Στην προκρούστεια κλίνη, προκειμένου να εξοικονομηθεί ένα δισ. ευρώ ετησίως, σύμφωνα με το κυβερνητικό σχέδιο που επεξεργάζονται από κοινού τα υπουργεία Εσωτερικών και Οικονομικών, μπαίνουν τα εξής:

* Ο,τι έχει απομείνει από το δώρο Χριστουγέννων, Πάσχα και επίδομα αδείας (500, 250 και 250 ευρώ αντίστοιχα), που σημαίνει ότι 1.000 ευρώ το χρόνο εντάσσονται στο μισθολόγιο και το ποσόν επιμερίζεται στους 12 μήνες. Ετσι το περίφημο «δώρο» πέφτει στην μαύρη τρύπα του Μνημονίου, καθώς ενταφιάζεται ακόμα και η φιλοσοφία των έξτρα παροχών για τους εργαζόμενους τις ημέρες των γιορτών, που έδιναν συνήθως μια «ανάσα» στην αγορά.

Τα επιδόματα
* Τα 53 επιδόματα που λαμβάνουν ανάλογα με την κατηγορία και την ειδικότητά τους οι δημόσιοι υπάλληλοι σε όλες τις υπηρεσίες. Τα επιδόματα που διατηρούνται είναι το οικογενειακό και το επίδομα ειδικών συνθηκών, στο οποίο εντάσσεται και το ανθυγιεινό επίδομα για όσες κατηγορίες υπαλλήλων το παίρνουν σήμερα. Επίσης το επίδομα θέσης για εκείνους τους υπαλλήλους που κατέχουν θέσεις ευθύνης. Το κίνητρο απόδοσης, που κυμαίνεται σήμερα από 76 έως 130 ευρώ το μήνα και το παίρνουν όλοι οι υπάλληλοι, θα μετεξελιχθεί σε επίδομα παραγωγικότητας. Η χορήγησή του θα είναι εφικτή υπό την προϋπόθεση ότι η υπηρεσία και ο υπάλληλος έχουν επιτύχει τους στόχους παραγωγικότητας που έχουν τεθεί κεντρικά. Γι' αυτό και το συγκεκριμένο επίδομα θα καταβάλλεται ανά τρίμηνο ή εξάμηνο, ανάλογα με το πρόγραμμα των υπηρεσιών και έπειτα από αξιολόγηση. Το πριμ παραγωγικότητας θα υπάρχει σε κλάδους υπαλλήλων που σχετίζονται με την εξυπηρέτηση του κοινού, αλλά προβλέπεται και από το νέο βαθμολόγιο που μετρά την αποδοτικότητα κάθε υπαλλήλου.

* Τα ειδικά μισθολόγια, όπου μπαίνει άγριο μαχαίρι. Εδώ εντάσσονται και οι ειδικές κατηγορίες υπαλλήλων (δικαστικοί, γιατροί ΕΣΥ, διπλωματικοί υπάλληλοι, στρατιωτικοί, καθηγητές ΑΕΙ-ΤΕΙ κ.τ.λ.) οι οποίοι αναμένεται να υποστούν μείωση 20% με 25%.Μαχαίρι θα μπει στις αποδοχές οροφής σε αυτά τα μισθολόγια που θα εξισωθούν με τις αποδοχές του γενικού γραμματέα υπουργείου, που έχει οριστεί στις 5.856 ευρώ το μήνα. Προκειμένου να δοθεί μια τάξη μεγέθους, αναφέρουμε το χαρακτηριστικό παράδειγμα του πλαφόν στις αποδοχές των δικαστικών που είναι ο καταληκτικός μισθός του Προέδρου του Αρείου Πάγου και βρίσκεται στις 8.436 ευρώ το μήνα. Επίσης, στην οροφή των αποδοχών στους γιατρούς του ΕΣΥ υφίσταται η αμοιβή του γενικού διευθυντή του Συστήματος Υγείας που είναι στα 35 χρόνια υπηρεσίας, στα 6.039 ευρώ το μήνα. Οι μισθοί αυτοί θα εξομοιωθούν με το μισθό του γενικού γραμματέα υπουργείου, δηλαδή 5.856 ευρώ.

* Τα λεγόμενα ρετιρέ του Δημοσίου, τα οποία θα υποστούν και αυτά μειώσεις, ενώ αντίστοιχα θα πετύχουν μικρές αυξήσεις ορισμένοι υπάλληλοι ίδιου βαθμού, κατηγορίας και προσόντων σε υπουργεία όπως Αμυνας, Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων κ.ά.

* Ο βασικός μισθός για την κατηγορία της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, ο οποίος ορίζεται στα 711 ευρώ, στη δευτεροβάθμια (απόφοιτοι Λυκείου) στα 830, στους απόφοιτους ΤΕΙ 938 και στους πτυχιούχους 984. Επειτα από 35 χρόνια εργασίας το πλαφόν των αμοιβών για τις ίδιες κατηγορίες ορίζεται στα 1.200, 1.400, 1.700 και 2.100 ευρώ. Ο λόγος εισαγωγικού με καταληκτικό βαθμό θα είναι ένα προς τρία, ενώ μέχρι τώρα ήταν ένα προς 2,34, γεγονός που σημαίνει ότι ανοίγει η ψαλίδα των αποδοχών μεταξύ των νεοδιορισθέντων της υποχρεωτικής εκπαίδευσης και του καταληκτικού των πτυχιούχων. Οι πτυχιούχοι ΤΕΙ και ΑΕΙ στο Δημόσιο θα έχουν την ευκαιρία να ξεπεράσουν τους προαναφερόμενους μισθούς αν διαθέτουν μεταπτυχιακά και διδακτορικά ή αν κατέχουν θέσεις ευθύνης. Τέλος, ως πρόσθετη οικονομική παροχή μπορεί να μετρήσει μόνον το πριμ παραγωγικότητας.

Ακόμα, στο ενιαίο μισθολόγιο:
  • Θα υπάρχουν 4 μισθολογικές κατηγορίες ανά εκπαιδευτική βαθμίδα (οι βαθμίδες εκπαίδευσης διατηρούνται ως έχουν). Τα κλιμάκια από 18 γίνονται 10 και η μεταπήδηση από το ένα κλιμάκιο στο άλλο, δηλαδή ο βαθμός ωρίμανσης, επιτυγχάνεται δυσκολότερα για τους Υποχρεωτικής και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης με τετραετίες και τριετίες, ενώ για τους πτυχιούχους ΤΕΙ και ΑΕΙ θα εξακολουθεί να ισχύει η διετία που είναι σήμερα.
  • Για τους παλαιούς υπαλλήλους η ενσωμάτωση των επιδομάτων στο μισθό θα γίνει σταδιακά, καθώς σήμερα σε κάθε κλάδο, πέραν των γενικών επιδομάτων, υπάρχουν και οι ειδικές παροχές, οι οποίες θα ομοιογενοποιηθούν σε κίνητρα απόδοσης.
  • Οι νεοπροσλαμβανόμενοι θα ασφαλίζονται πλέον στο ΙΚΑ
Στα παραπάνω θα στηρίζεται ο βασικός κορμός του νέου μισθολογίου. Σε ό,τι αφορά τα 53 επιδόματα, στόχος της κυβέρνησης είναι η περικοπή τους κατά 2,7 δισ. ευρώ, κατά 45% δηλαδή (τώρα ανέρχονται σε 5,2 δισ. ευρώ/έτος) την επόμενη τριετία. Με βάση όσα προβλέπονται, στο στόχαστρο μπαίνουν και τα 53 επιδόματα που λαμβάνει σχεδόν το σύνολο των υπαλλήλων, καθώς και τα ειδικά επιδόματα που λαμβάνουν όσες ομάδες αμείβονται με ειδικό μισθολόγιο, εφοριακοί, νοσηλευτικό προσωπικό, δικαστικοί κ.ά., τα οποία εκτοξεύουν στα ύψη τις αμοιβές.

Σχεδόν βέβαιη θεωρείται η περικοπή ενός εκ των επιδομάτων που λαμβάνει κάθε κατηγορία εργαζομένων, όπως το επίδομα εξωδιδακτικής απασχόλησης που παίρνουν οι δάσκαλοι-καθηγητές, τα ΔΙΒΒΕΤ και ΔΕΤΤΕ που παίρνουν οι εφοριακοί και οι τελωνειακοί, καθώς και πλειάδα άλλων επιδομάτων που λαμβάνουν οι υπόλοιπες κατηγορίες των υπαλλήλων του Δημοσίου.

Στις προθέσεις της κυβέρνησης είναι να καταργηθούν διάφορα κλαδικά και ειδικά επιδόματα που χορηγούνται μέσω κρυφών λογαριασμών, εκτός κρατικού προϋπολογισμού, σε περίπου 160.000 υπαλλήλους.

Τα ποσά αυτά εντοπίστηκαν από τα στοιχεία της απογραφής των δημοσίων υπαλλήλων. Παράλληλα η κυβέρνηση επεξεργάζεται σενάρια για τη δημιουργία κλαδικών μισθολογίων (Ενοπλες Δυνάμεις, εκπαιδευτικοί κ.λπ.), όπου θα συνεχίσουν να ισχύουν ειδικές κατηγορίες επιδομάτων. Με βάση στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου, αλλά και τη μελέτη που παρουσιάστηκε πρόσφατα για το σύνολο των υπαλλήλων, τα υπουργεία Οικονομικών, Εσωτερικών και Δικαιοσύνης προηγούνται από πλευράς προβλεπόμενων τακτικών αμοιβών - δηλαδή, βασικός μισθός, κίνητρο απόδοσης, επιδόματα που χορηγούνται από το εκάστοτε υπουργείο σε όλους τους υπαλλήλους του.

Αμοιβές πάνω από το μέσο όρο
Το υπουργείο Οικονομικών βρίσκεται 38%-41% πάνω από το μέσο όρο αναλόγως της κατηγορίας για έναν νεοδιόριστο και 55-64% πάνω από το μέσο όρο, αναλόγως της κατηγορίας για έναν εργαζόμενο που έχει 33 έτη υπηρεσίας. Τα άλλα δύο υπουργεία (Εσωτερικών και Δικαιοσύνης) υπερβαίνουν το μέσο όρο, ωστόσο σε πολύ πιο μικρό βαθμό της τάξης του 8%-12% και 7%-14% από την Κατηγορία Π.Ε. (Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης) έως την Κατηγορία Υ.Ε. (Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης) αντίστοιχα, για ένα νεοδιόριστο.

Ανταμείβουν δηλαδή πιο ανταγωνιστικά σε σχέση με τα άλλα υπουργεία έναν νεοδιόριστο στην Κατηγορία Υ.Ε. Τα υπουργεία που φαίνεται ότι ήδη από τις προβλεπόμενες αμοιβές πληρώνουν χαμηλά σε σχέση με τα υπόλοιπα, είναι το υπουργείο Εθνικής Αμυνας για το πολιτικό προσωπικό (πληρώνει τους νεοδιόριστους 19% με 20% χαμηλότερα από το μέσο όρο των άλλων Υπουργείων), το υπουργείο Θαλάσσιων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας και το υπουργείο Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, τα οποία πληρώνουν από 15%-19% χαμηλότερα από το μέσο όρο και γύρω στο 12% με 13% από την Κατηγορία Π.Ε. έως την Κατηγορία Υ.Ε. αντίστοιχα.

Η νευρικότητα που καταγράφεται το τελευταίο διάστημα στην καρδιά του πολιτικού, μιντιακού και επιχειρηματικού μας συστήματος είναι ερμηνεύσιμη, γι αυτό και ας μην απορούμε με τα σενάρια για τον δήθεν μονόδρομο οικουμενικών κυβερνήσεων.

Αυτές είναι οι προφάσεις, που προβάλλουν όλοι όσοι θέλουν να κόψουν και να ράψουν το παιχνίδι στα μέτρα τους και επειδή ο σχεδιασμός δεν τους βγαίνει, προσπαθούν να αγοράσουν χρόνο.

Στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει στο παρασκήνιο είναι μία μείζων αλλαγή στον τραπεζικό και τον μιντιακό χάρτη.

ΔΝΤ, και Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα έχουν πατήσει πόδι τόσο στην καρδιά του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος όσο και στην περιφέρεια των ΜΜΕ προετοιμάζοντας αθόρυβα μία βίαιη αναδιάταξη της αγοράς.

Τα παιχνίδια με την διαχείριση του δημόσιου χρήματος παίρνουν τέλος.

Η ρευστότητα που δίνει ο Τρισέ για να κρατήσει ζωντανό το ελληνικό τραπεζικό σύστημα και οι εγγυήσεις που παρέχει το κράτος με τα 30 δισ. απαγορεύεται αυτή την φορά να χρησιμοποιηθούν για να κρατηθούν στην ζωή, χρεωμένες επιχειρήσεις.

Η έρευνα του ΔΝΤ έδειξε οτι κατά την διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας οι ελληνικές τράπεζες – όχι όλες φυσικά- δάνειζαν ΜΜΕ παραβιάζοντας έναν βασικό κανόνα. Δεν εξασφάλιζαν εμπράγματα δάνεια πάνω σε αυτές, λ.χ. υποθήκες επί των περιουσιακών τους στοιχείων.

Τώρα λοιπόν που έσφιξαν τα γάλατα... το ΔΝΤ απαγορεύει στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να κάνει ό,τι και στα χρόνια της παντοδυναμίας της.

Να πάρει δηλαδή το χρήμα του φορολογούμενου πολίτη και να το διαθέσει στους κλυδωνιζόμενους υποστηρικτές της.

Αυτή η εξέλιξη θα έχει όμως μία βασική συνέπεια. Αργά η γρήγορα ο μιντιακός χάρτης ,όπως τον ξέραμε, θα συρρικνωθεί με υποχρεωτικές συγχωνεύσεις που μαγειρεύονται τώρα στο παρασκήνιο. Η αγορά θα μικρύνει πολύ. Κι επειδή αυτό το ξέρουν οι πρωταγωνιστές προσπαθούν να καθυστερήσουν τον χρόνο με παλαιές δοκιμασμένες συνταγές, όπως η εμμονή στα αδιέξοδα οικουμενικά σχήματα.

Εκτός όμως απο την αναδιάρθρωση του μιντιακού χάρτη, απο το φθινόπωρο και μετά θα έχουμε εξελίξεις και στις τράπεζες, οι οποίες θα υποχρεωθούν απο τον Ιούνιο που αρχίζει η εφαρμογή του πακέτου των 30 δισ. να υποβάλλουν υποχρεωτικά σε μηνιαία βάση Εκθέσεις ρευστότητας στην ΕΚΤ για να παίρνουν τις εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου σε δόσεις. Ουσιαστικώς η ΕΚΤ θα λειτουργήσει ως τρόικα πάνω απο το κεφάλι τους για να επιστρέψουν την ρευστότητα που τους έδωσε και αν αυτό δεν συμβεί, θα πρέπει να συγχωνευτούν με ξένους παίκτες!

Όπως αντιλαμβάνεσθε το ξήλωμα του πουλόβερ έχει αρχίσει, γι αυτό και ο ηλεκτρισμός στην ατμόσφαιρα. Τι θα συμβεί, άγνωστο. Το μοντέλο διακυβέρνησης της χώρας με το σφιχταγκάλιασμα κράτους-τραπεζών -καναλιών, το μοντέλο ΠΑΣΟΚ, φαίνεται πως τελειώνει πάντως.


Είναι νέοι, είναι άφθαρτοι, είναι δυσεύρετοι και ...κυβερνούν αυτόν τον τόπο. Κυβερνούν τρόπος του λέγειν, γιατί αν κρίνει κανείς από τα αποτελέσματα, μάλλον δεν κυβερνούν. Είναι οι “beautiful people” του Γιώργου, που πίστεψε πως «την Ιστορία την γράφουν οι παρέες» και έφερε τη δική του στο υπουργικό συμβούλιο. Πριν τους μεταφέρει στο πρωθυπουργικό μέγαρο, τους είχε στρατολογήσει στα πιο απίστευτα μέρη και αργότερα, μετά τη σύντομη στάση του στο υπουργείο Εξωτερικών, τους μετέφερε στη Χαριλάου Τρικούπη, όπου στελέχωσαν το γραφείο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Οι εκλεκτοί του Γιώργου, οι επονομαζόμενοι και beautiful people, λόγω σωματότυπου (γυμνασμένοι, ψηλοί και αμερικανοτραφείς οι περισσότεροι…) είναι ο μαθητευόμνος «τσάρος» της οικονομίας, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο ιχθυοτρόφος, πρώην στέλεχος της Egon και «επικοινωνιολόγος», Παύλος Γερουλάνος, ο νομικός και επονομαζόμενος «κονσιλιέρε» Χάρης Παμπούκης, ο παρολίγον διδάκτωρ Δημήτρης Δρούτσας, και ο οικολόγος Σπύρος Κουβέλης.Οι εκλεκτοί του Γιώργου ήρθαν το 2009, με καθολική αποδοχή και λάμψη (μετά την εγκληματική πολιτική της ΝΔ) για να σώσουν τη χώρα. Τώρα, κινδυνεύουν, εξαιτίας λαθών και παραλείψεων, να συνυπογράψουν τη χρεοκοπία της Ελλάδας…

Στην (προ)Ιστορία του, το ΠΑΣΟΚ ήρθε ως ένα σοσιαλιστικό κόμμα με σύνθημα την ‘αλλαγή’. Έχτισε πάνω στη δίψα του λαού για εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα και δημιούργησε την περίφημη ‘μεσαία τάξη’ που είχε όμως μόνο εξαιρετικές πολυτέλειες να ζηλέψει από τους πλουσίους. Αυτή με τη σειρά της γιγαντώθηκε και κυριάρχησε, τουλάχιστον με την ψήφο της, φέρνοντας το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση για πάνω από 20 χρόνια.

Μετά, ήρθε η κόπωση της εξουσίας, το βόλεμα των ‘πράσινων’ παιδιών που έθρεψε ένα υπερτροφικό Δημόσιο, ανίκανο να ανταπεξέλθει στις στοιχειώδεις υποχρεώσεις του, καθώς το ζητούμενο πλέον της άρχουσας πια μεσαίας τάξης δεν ήταν η δουλειά, αλλά η αμοιβή χωρίς αυτήν.

Ακολούθησαν τα δανεικά, οι μίζες, οι -διαχρονικά και ανεξαρτήτου κυβέρνησης- κακοί χειρισμοί και αίφνης ο Γιώργος Παπανδρέου, στην χειρότερη στιγμή, στο μη παρέκει, να γνωρίζει ότι πρέπει να απαλλαγεί από τα ‘βαρίδια’ που σηματοδοτούσαν αυτό το παρελθόν και να αναζητά νέους και άφθαρτους πολιτικούς. Κατάφερε δύο στα τρία. Νέους και άφθαρτους. Δεν βρήκε όμως πολιτικούς.

Αναλαμβάνοντας τα ηνία της χώρας τον Οκτώβριο του 2009 (ίσως και λίγο νωρίτερα, όταν κέρδισε στην εσωκομματική μάχη του 2007 τον Ευάγγελο Βενιζέλο) πήρε μπροστά του τις λίστες των στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Ήξερε πως δεν μπορούσε να κυβερνήσει με τον Άκη, τη Βάσω, τον Λαλιώτη, τον Κουλούρη και τον Αρσένη, ούτε καν με τον Γιάννο, τον Χριστοδουλάκη και τον Βερελή. Άλλοι είχαν κουράσει με την συνεχή παρουσία τους σε ηγετικές θέσεις, άλλοι είχαν ‘σκανδαλίσει’ με τις μυθώδεις περιουσίες που είχαν δημιουργήσει χωρίς να μπορούν να τις δικαιολογήσουν από τις βουλευτικές τους αποζημιώσεις και άλλοι σηματοδοτούσαν ακριβώς αυτό που ήθελε να αλλάξει ο Γιώργος Παπανδρέου.

Και κάπως έτσι, σκέφτηκε να βάλει στην κυβέρνηση τους ανθρώπους του. Μία παρέα ετερόκλητη, με ιδιαιτερότητες και πάντως ‘ουρανοκατέβατη’ στην πολιτική, που κατάφερε όμως να τον κάνει πρωθυπουργό, άσχετο αν η συγκυρία μπορούσε να τα καταφέρει από μόνη της. Ο Καραμανλής, άλλωστε, είχε κάνει τα πάντα για να φέρει το Γιώργο και το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση…

Παγώνει το αίμα του κάθε εχέφρονα πολίτη αυτής της χώρας, η ανακοίνωση που εξέδωσε πριν λίγα λεπτά η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΧΥΤΑ ΚΕΡΑΤΕΑΣ.

Σύμφωνα με την αναγκοίνωση, κάνουν λόγο για "ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΜΕΝΗ "ΤΕΛΙΚΗ ΛΥΣΗ" που προωθεί ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης και καλούν άμεσα τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των αστυνομικών και τους Προέδρους των Δικαστικών και Εισαγγελικών Ενώσεων της χώρας, όλα τα ΄πολιτικά κόμματα, όλες τις Οργανώσεις πολιτών και τους πολιτικούς σχηματισμούς, να συμπαρασταθούν άμεσα στην Κερατέα.


Στην ανακοίνωση γίνεται λόγος, ακόμα και για πολιτική εσωτερική ανωμαλία, την οποία θα εκμεταλλευτεί ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης, για να διαδεχθεί τον Γιώργο Παπανδρέου, με τις ευλογίες της Οικογένειας Λάτση και των Αμερικανών!
Η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, αλλά και οι Κερατιώτες, αποφασισμένοι να δώσουν τη ζωή τους για να υπερασπιστούν τον τόπο τους.
ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΝΟΟΥΝ!

ΕΔΩ ΚΕΡΑΤΕΑ

Γιατί ο αντ’ αυτού… Γιάννης Ραγκούσης είναι:

  1. Έτοιμος να βάψει τα χέρια του με αίμα στην Κερατέα, προωθώντας επί σειρά μηνών την ανωμαλία σε όλη την Ελλάδα;
  2. Ακύρωσε πραξικοπηματικά τη συμφωνία του Δήμου Λαυρεωτικής με τον Γ. Γ. Αποκεντρωμένης Διοίκησης Η. Λιακόπουλο για τη δημιουργία εργοστασίου στο ΒΙΟ.ΠΑ. Κερατέας;
  3. ΚΥΒΕΡΝΑ με σκοπό να εδραιώσει ακόμα περισσότερο και με τον πλέον επίφοβο τρόπο την εξουσία του;
ΙΣΩΣ γιατί…

Ο εκλεκτός της ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ Λάτση και της Αμερικάνικης Πρεσβείας Γιάννης Ραγκούσης οδηγεί σε χειρουργικά χτυπήματα την υπόθεση της Κερατέας για να διαδεχθεί τον Γιώργο Παπανδρέου μέσω της ...εσωτερικής ανωμαλίας που θα προκύψει;

ΑΔΥΝΑΤΟΥΜΕ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ ΟΤΙ:
  • Ολόκληρο το ΠΑΣΟΚ –ένα κόμμα με βαθιές κοινωνικές ρίζες- πάσχει από πολιτικό Αλτζχάιμερ και δεν καταλαβαίνει τι γίνεται εδώ και 4 μήνες στην Κερατέα.
  • Έχει γίνει δυσανεκτικό στο διάλογο…
  • Αλωνίζει ωσάν δραπανηφόρο άρμα τις ζωές 60.000 κατοίκων…
ΑΝΑΡΩΤΙΟΜΑΣΤΕ:
  • Πως γίνεται να καπελώνονται από τους ανθρώπους του Γιάννη Ραγκούση, οι τεράστιες και σχεδόν σε καθημερινή βάση αντιδράσεις, μέσα στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ από στελέχη τριακονταετίας.
  • Γιατί η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ Λάτση θέλει να λερώσει το όνομά της και το όνομα των παιδιών της με αίμα, τη στιγμή που έχει πολύ περισσότερα χρήματα από τα 700 εκατομμύρια; Το μερίδιο, δηλαδή που της αναλογεί από τη διαχείριση των σκουπιδιών και που θα πάρει μέσω της θυγατρικής της Eurobank -ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ ΑΤΕΕ - η οποία έχει αναλάβει το έργο του ΧΥΤΑ Κερατέας.
  • Ποιος αποφασίζει για τη φίμωση των μίντια και την άνευ προηγουμένων διαστρέβλωση της αλήθειας, από συγκεκριμένη μερίδα του τύπου;
  • Ποιος κρύβεται και για ποιο σκοπό πίσω από τους ξυλοδαρμούς συμπολιτών μας, τις εκφοβιστικές προειδοποιήσεις, τις αυθαιρεσίες, την κατάχρηση εξουσίας, την παρεκτροπή και την υπερβολή;
Να συμφωνήσουμε με αυτό που πληροφορηθήκαμε από κυβερνητικό στόμα;

«Μέχρι αιματοχυσίας θα φτάσει… ο Υπουργός με σκοπό την αναρρίχησή του στη θέση του Πρωθυπουργού»
  • Όταν η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου οδήγησε την χώρα σε μία πρωτόγνωρη αναταραχή με βιαιότητες.
  • Όταν μια Ελληνική κοινωνία είναι σε ένταση και σε αδιέξοδο λόγω της οικονομικής κρίσης.
  • Όταν η ανεργία έχει αγγίξει επικίνδυνα ποσοστά…
  • Όταν το πολιτικό σύστημα αμφισβητείται με κάθε τρόπο…
  • Όταν τα κόμματα έχουν χάσει το παιχνίδι της αξιοπιστίας.
  • Όταν οι δευτεροετείς του νεοφιλελευθερισμού που μας κυβερνούν λειτουργούν ΑΣΥΝΤΟΝΙΣΤΑ.
  • Όταν μια κοινωνία αντιμετωπίζεται με κυνισμό από τον Αντιπρόεδρο της χασαποταβέρνας…

ΤΟΤΕ ΠΩΣ ο Ανθύπατος Ιωάννης Ραγκούσης από την θέση του Υπουργού Εσωτερικών, αδιαφορεί για τους κινδύνους που προκύπτουν για την χώρα από την κατάσταση στην Κερατέα;
ΜΗΠΩΣ αυτό είναι που επιδιώκει;
ΜΗΠΩΣ είναι πίσω - αν δεν προωθεί κιόλας μέσω της ΕΥΠ- από τις προβοκατόρικες ενέργειες;
ΠΙΣΩ από την ρίψη μολότωφ στο σπίτι του πρόσφατα εκλεγμένου Δημάρχου Λαυρεωτικής κου Κώστα Λεβαντή για δύο συνεχόμενα βράδια;
ΠΙΣΩ από το βασανισμό ομάδας πολιτών από τα ΜΑΤ στο μπλόκο του Λαυρίου μεταξύ των οποίων και του Αντιδημάρχου Κυριάκου Κατσουνάκη;
ΠΙΣΩ από τις ψυχωτικές αντιδράσεις των ΜΑΤ όταν έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή συμπολιτών μας που μετά από τον απρόκλητο και βάναυσο ξυλοδαρμό τους, έφυγαν βάζοντας φωτιά μέσα στο παράπηγμα που ήταν λιπόθυμος ένας άνθρωπος;

Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, ο Ανθύπατος Ιωάννης Ραγκούσης ετοιμάζει την «τελική λύση» τις αμέσως επόμενες μέρες, με τη μορφή γιγαντιαίας αστυνομικής και ασφαλίτικης επιδρομής, με τη συμμετοχή των ΕΚΑΜ και με προληπτικές συλλήψεις δεκάδων συμπολιτών μας.
ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ αυτή την πληροφορία να τη δημοσιεύσουμε μήπως και αποφύγουμε την αιματοχυσία στην πόλη μας.

Για να αποφύγουμε να χυθεί αίμα συμπολιτών μας, κατοίκων ή αστυνομικών, καλούμε άμεσα:
  1. Τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των αστυνομικών και τους Προέδρους των Δικαστικών και Εισαγγελικών ενώσεων της Χώρας να προσέλθουν σε συνάντηση μαζί μας στο Δημαρχείο Κερατέας για να βρούμε λύση.
  2. Τα πολιτικά κόμματα και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να καταγγείλουν ανοιχτά το σχέδιο ανωμαλίας του Γιάννη Ραγκούση για τη χώρα.
  3. Όλες τις οργανώσεις πολιτών και τους πολιτικούς σχηματισμούς να συμπαρασταθούν άμεσα στην Κερατέα για να αποτραπεί η αιματοχυσία στην πόλη μας.
Οι Έλληνες με βάση το παλιό 114 έχουν υποχρέωση να υπερασπιστούν την νομιμότητα απέναντι στην ανωμαλία: «H τήρηση του παρόντος συντάγματος επαφίεται στον Πατριωτισμό των Ελλήνων».

Συμπατριώτες
Πόσο αίμα αντέχετε; Πόσο άδικο ανέχεστε; Πόσο ακόμα θα κατακρεουργούν το αύριο μας;
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ τους υποψήφιους δολοφόνους των παιδιών μας.

Η Ελληνική σημαία είναι σύμβολο τιμής και υπεράσπισης. Τιμούμε τους αγώνες των προγόνων μας και υπερασπιζόμαστε τις ζωές μας.

Η ΚΕΡΑΤΕΑ είναι η δική μας σημαία…

Η παρούσα ανακοίνωση αποτελεί το προσκλητήριο απόδειξης πατριωτισμού για όλους: Αστυνομικούς, Δικαστές, Πολιτικούς, Πολίτες.

Επιτροπή Αγώνα

Ένας πρωτοφανής εκτροχιασμός της πολιτικής καταγράφεται σε όλα τα επίπεδα, φέρνοντας την χώρα αντιμέτωπη με συνεχείς υποβαθμίσεις της οικονομίας από τους ξένους οίκους και καθιστώντας την φιλολογία περί αναδιάρθρωσης του χρέους όλο και πιο έντονη, παρά τις συνεχείς διαψεύσεις.

Ο προβληματισμός, πλέον, είναι έντονος και στο εσωτερικό της κυβέρνησης, ενώ ακόμη και ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών, μιλώντας προ ημερών στο συνέδριο των Ευρωπαίων σοσιαλιστών στο ερώτημα που ο ίδιος έθεσε για το εάν, έπειτα από τόσα μέτρα σε βάρος των πολιτών και την προσφυγή στο ΔΝΤ, καταφέραμε να σβήσουμε τη φωτιά, απάντησε «Δεν ξέρω…»

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι:

  • Οι εκτιμήσεις περί ύφεσης κάτω του 4% πέρσι, έδωσαν τη θέση τους στην ωμή πραγματικότητα, καθώς η οικονομία κινήθηκε με ρυθμό -4,5% κατά μέσο όρο, με την ύφεση να φτάνει το 6,6% στο τελευταίο τρίμηνο της χρονιάς.
  • Η ανεργία, κατά τις μετριοπαθέστερες εκτιμήσεις, θα προσεγγίσει το 15% φέτος, ενώ στη διάρκεια του Φεβρουαρίου, του κατεξοχήν μήνα των εκπτώσεων, οι τιμές στην αγορά ακρίβυναν κατά περισσότερο από 4% κατά μέσο όρο, λόγω των φόρων που έχουν επιβληθεί από τον υπουργό Οικονομικών σε ό,τι …υπάρχει στην χώρα μας.
  • Οι ξένοι οίκοι προχωρούν σε συνεχείς υποβαθμίσεις της οικονομίας μας και παρόλο που ο υπουργός Οικονομικών δεν παύει να δηλώνει ότι μέσα στο 2011 η χώρα θα βγει στις αγορές, το κόστος δανεισμού παραμένει στα επίπεδα του 12%!
  • Το έλλειμμα του 2010 θα είναι κατά 2,5 δισ. μεγαλύτερο από τις αρχικές εκτιμήσεις, ενώ η υστέρηση των εσόδων είναι δραματική στο πρώτο τρίμηνο της χρονιάς. Μόλις τώρα, από τις ληξιπρόθεσμες οφειλές των 38 δισεκατομμυρίων ευρώ, οι υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών ξεκινούν την προσπάθεια για να εισπράξουν περί τα 62 εκατομμύρια.
  • Στον προϋπολογισμό του 2010 υπήρχε στόχος για έσοδα 600 εκατ. ευρώ από τις αποκρατικοποιήσεις και δεν πουλήθηκε, τελικά, ούτε …πόμολο. Δεν είναι τυχαίο ότι σε συνέντευξή του σε κυριακάτικη εφημερίδα, ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος μιλά για την ανάγκη «επανεκκίνησης των μεταρρυθμίσεων».
  • Οι προσωπικές δεσμεύσεις του υπουργού Οικονομικών ως προς το ότι η μη υπαγωγή στην περαίωση δεν θα είχε καμία συνέπεια για τους φορολογούμενους πάνε περίπατο, αφού εναντίον όσων δεν ακολούθησαν τη νέα ρύθμιση έχει εξαπολυθεί ένα πραγματικό πογκρόμ με νέους ελέγχους.
  • Οι εισπρακτικοί μηχανισμοί τελούν υπό καθεστώς διάλυσης, με τους γνωρίζοντες να μέμφονται τις αλλαγές στο taxisnet και με χαρακτηριστικό το ότι ακόμη δεν έχει καταστεί δυνατή ούτε η είσπραξη του ΕΤΑΚ της προπέρσινης χρονιάς.
  • Τα προβλήματα στη μηχανογράφηση και στους εισπρακτικούς μηχανισμούς καθυστερούν ακόμη και την υποβολή και εκκαθάριση των φορολογικών δηλώσεων σε αρκετές κατηγορίες φορολογουμένων, καθιστώντας προβληματική ακόμη και την είσπραξη των «παραδοσιακών» φόρων πάνω στους οποίους ποντάρει το Δημόσιο.

Όλα αυτά βρίσκονται στο μικροσκόπιο οίκων και αναλυτών του εξωτερικού και, πέραν των συνεχών υποβαθμίσεων (τρεις σε διάστημα δυόμιση μηνών, με μόνιμη κυβερνητική επωδό το ότι είναι «αδικαιολόγητες») πληθαίνουν οι εκτιμήσεις τόσο περί αναπόφευκτης αναδιάρθρωσης του χρέους όσο και, ακόμη, περί ουσιαστικής χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας.




Τα βασικά σφάλματα των πολιτικών, η αναξιοπιστία της πολιτικής, ο εγκλωβισμός της Πολιτείας, η χρεοκοπία των κομμάτων, καθώς επίσης η ανάγκη διαχωρισμού της νομοθετικής από την εκτελεστική εξουσία

Η πολιτική είναι ένα μίγμα απίστευτου θράσους, αυθάδους ανεπάρκειας, κοροϊδίας των πολιτών, ανικανότητας, εμπορίου με ξένα χρήματα και χρηματισμού, εις βάρος του δημοσίου…… Ουσιαστικά ένας άνθρωπος ωριμάζει, όταν παύει πια να επιβιώνει με τη βοήθεια των γονέων του – όταν αναλαμβάνει δηλαδή μόνος του όλες τις ευθύνες του. Αντίστοιχα, ένας Πολίτης ωριμάζει, όταν παύει να πιστεύει ότι οι πολιτικοί έχουν τη δυνατότητα να λύσουν τα προβλήματα του – όπως επίσης όχι τα προβλήματα των υπολοίπων ανθρώπων.

Κατά κανόνα λοιπόν, το καλύτερο για μία χώρα είναι να έχει μία κυβέρνηση, η οποία δεν κάνει τίποτα. Αυτό τουλάχιστον μας διδάσκει η Ιστορία, στηριζόμενη στη διαπίστωση ότι, το κενό μεταξύ των πολιτικών προθέσεων και των αποτελεσμάτων είναι τεράστιο, αγεφύρωτο καλύτερα. Είναι άλλωστε γνωστό πως οι σημερινές υποσχέσεις των πολιτικών, είναι οι αυριανοί φόροι, αφού το κράτος δεν κερδίζει χρήματα. Όλα όσα προσφέρει μία κυβέρνηση, θα πρέπει προηγουμένως να τα εισπράξει από κάποιους άλλους” (Φιλελεύθερο Ινστιτούτο).

Θα μπορούσαμε να διαφωνήσουμε, εν μέρει τουλάχιστον, με την παραπάνω τοποθέτηση, τεκμηριώνοντας εύκολα την αντίθεση μας με το ότι, «η μοναδική προστασία μας απέναντι στην Οικονομική Εξουσία, είναι η Πολιτική». Ακόμη περισσότερο, διαπιστώνοντας πως η οικονομική εξουσία, ειδικά οι μεγάλες πολυεθνικές, καθώς επίσης ο αχόρταγος χρηματοπιστωτικός κλάδος, αφενός μεν έχουν μονοπωλήσει τις αγορές, αφετέρου τείνουν να αποκρατικοποιήσουν την πολιτική εξουσία, αναλαμβάνοντας πλέον εξ ολοκλήρου τα ηνία της δύσης, είναι αδύνατον να αποδεχθούμε την κυριαρχία τους στη θέση της Πολιτικής – πόσο μάλλον όταν είναι εμφανές ότι καταστρέφουν πια τη μεσαία τάξη, η οποία είχε αναλάβει σχεδόν εξ ολοκλήρου το βάρος της στήριξης του κοινωνικού κράτους.

Από την άλλη πλευρά όμως, έχοντας συνείδηση των τεράστιων αδυναμιών της Πολιτικής, η οποία ουσιαστικά διευκόλυνε την εγκαθίδρυση της «δικτατορίας των αγορών», με τη βοήθεια του νεοφιλελευθερισμού, βρισκόμαστε σε πολύ δύσκολη θέση. Δεν μπορούμε άλλωστε να αδιαφορήσουμε ή να υποτιμήσουμε τη σημασία των πέντε «συστημικών» σφαλμάτων των πολιτικών, έτσι όπως έχουν αναδειχθεί από τον M.Ridley:

(α) Υπερκινητικότητα («μανιακή ενεργητικότητα»): Με την έκφραση αυτή υπονοείται η τάση των πολιτικών να ενεργούν άμεσα, καταναγκαστικά δηλαδή, χωρίς να έχουν σαφή γνώση των αιτιών που προκάλεσαν ένα πρόβλημα, καθώς επίσης χωρίς να γνωρίζουν τον τρόπο επίλυσης του.

(β) Ιδιοτέλεια: Πρόκειται για την επιλογή εκ μέρους των πολιτικών εκείνης της λύσης ενός προβλήματος, η οποία τους προσφέρει προσωπικά πλεονεκτήματα – συνήθως πολιτικά αλλά και διάφορα άλλα.

(γ) Μονόπλευρη αντιμετώπιση: Οι πολιτικοί συνήθως επικεντρώνονται σε ένα θέμα, εξετάζοντας το απομονωμένα. Δηλαδή, δεν ασχολούνται καθόλου με τις ενδεχόμενες «παρενέργειες» των εκάστοτε αποφάσεων τους, με αποτέλεσμα οι λύσεις που επιλέγουν να «παράγουν» αυτόματα νέα προβλήματα.

(δ) Συναισθηματικές αποφάσεις: Κρίνοντας «εξ ιδίων τα αλλότρια», ενεργούν με βάση τα προσωπικά τους συναισθήματα, καθώς επίσης με τις υποκειμενικές εμπειρίες τους, προτείνοντας ή αποφασίζοντας ανάλογα «μέτρα».

(ε) Υπερβολική αυτοπεποίθηση: Εδώ έχουν ουσιαστικά την εντύπωση ότι γνωρίζουν πολύ περισσότερα, από αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει. Ειδικότερα, επειδή είναι αρκετές φορές μη εκπαιδευμένοι στο πολιτικό αντικείμενο τους (για παράδειγμα, είναι συχνό το φαινόμενο ενός υπουργού υγείας, με νομικές σπουδές και όχι ιατρικές), οι ενέργειες τους είναι συνήθως καταστροφικές.

Περαιτέρω, είναι επίσης δύσκολο να μην αποδεχθούμε το γεγονός ότι, η βασική επιδίωξη των πολιτικών είναι η εξουσία (δύναμη) - για την ανάληψη και διατήρηση της οποίας απαιτείται η πρόσβαση τους τόσο σε «κεφαλαιακές πηγές» (resources), όσο και σε «διατεταγμένα ΜΜΕ». Αναμφίβολα, ο βασικότερος στόχος τους είναι η εξέλιξη, η προσωπική τους καριέρα δηλαδή, όπως για παράδειγμα η άνοδος στην κομματική ιεραρχία και στη διακυβέρνηση μίας χώρας.

Άλλωστε, οι πολιτικοί δεν επιθυμούν λιγότερο από τους άλλους ανθρώπους να κερδίσουν χρήματα, ενώ συνήθως επιδιώκουν την εκπλήρωση των στόχων τους εις βάρος τρίτων. Δηλαδή, σπάνια επενδύουν τα δικά τους χρήματα, προτιμώντας να προωθούν την καριέρα τους με ξένα κεφάλαια – μοιράζοντας «υποσχέσεις επιστροφής» τους, όταν ανέλθουν στην εξουσία (όλες οι εκλογικές καμπάνιες των πολιτικών, σχεδόν στο σύνολο τους, χρηματοδοτούνται από την οικονομική εξουσία – προφανώς έναντι «αδρών» ανταλλαγμάτων).

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα κόμματα, τα οποία συντηρούν τον πανάκριβο «μηχανισμό» τους αφενός μεν με τεράστια δάνεια από τις τράπεζες, αφετέρου δε με ενισχύσεις εκ μέρους των επιχειρήσεων (μαύρα ταμεία κλπ) – γεγονός που έχει σαν αποτέλεσμα την εξάρτηση τους από τους πάσης φύσεως χρηματοδότες, εάν όχι «εργοδότες» τους (το ότι παράλληλα απαιτούν από τους πολίτες φορολογική συνείδηση, θυσίες και εντιμότητα, χωρίς κανέναν ηθικό ενδοιασμό, αποτελεί ένα ακόμη «δείγμα» της ιδιαιτερότητας τους).

Επομένως, τόσο η διαφθορά, όσο και η διαπλοκή είναι, μάλλον «κατ’ ανάγκη», εάν όχι «εκ φύσεως», «συνώνυμα» της πολιτικής - ενώ δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι οι πολιτικοί θα ενεργούν ηθικότερα από όλους τους άλλους ανθρώπους, θα ενδιαφέρονται περισσότερο για το κοινό καλό, θα είναι λιγότερο «καριερίστες» και δεν θα επιθυμούν να πλουτίσουν.

Πως είναι δυνατόν λοιπόν να θεωρούμε ότι μπορεί η Πολιτική να μας προστατεύσει από την οικονομική εξουσία, αφού είναι σχεδόν υποχρεωμένη να διαπλέκεται μαζί της, εάν θέλει να επιτυγχάνει τους στόχους της; Ακόμη περισσότερο, πως μπορούμε να περιμένουμε ότι στην Πολιτική θα προωθούνται οι καλύτεροι, όταν τους αμείβουμε πολύ λιγότερο από αυτά που προσφέρουν οι πολυεθνικές, υποχρεώνοντας τους ταυτόχρονα να αναλαμβάνουν πολλαπλάσιες ευθύνες; Δεν βλέπουμε καθημερινά ότι, τόσο το επίπεδο, όσο και η «επάρκεια» των πολιτικών πλησιάζουν απειλητικά στο «ναδίρ» - με τα συγκριτικά λιγότερο ικανά, αλλά περισσότερο «διαπλεκόμενα» άτομα να ανέρχονται στην ιεραρχία;

Στον Πίνακα Ι που ακολουθεί καταγράφονται οι αμοιβές των κεντρικών τραπεζιτών (Πολιτική Εξουσία), ενώ στον επόμενο (Πίνακας ΙΙ), οι αμοιβές των δέκα πιο ακριβοπληρωμένων διευθυντών πολυεθνικών (Οικονομική Εξουσία), έτσι ώστε να έχουμε κάποια συγκριτικά μεγέθη:


ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Ετήσιες αμοιβές των κεντρικών τραπεζιτών της δύσης (2010) σε €


Όνομα

Τράπεζα

Μισθός (χιλιάδες)




Axel Weber

BUNDESBANK

391.522

Jean-Claude Trichet

EKT

367.863

Mervyn King

BANK OF ENGLAND

355.026

Masaaki Shirakawa

BANK OF JAPAN

299.436

Ben Bernanke

FED

143.566

Πηγή: FTD

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος


Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, ο (πρώην) κεντρικός τραπεζίτης της Γερμανίας είναι ο πλέον ακριβοπληρωμένος, ενώ ο συνάδελφός του των Η.Π.Α. αμείβεται με τα λιγότερα, σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους. Σύμφωνα δε με το γερμανικό Τύπο (Die Welt), ο ετήσιος μικτός μισθός της καγκελαρίου είναι περίπου 192.000 €, ενώ ο αντίστοιχος των υπουργών 156.000 €.


ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Ετήσιες αμοιβές των δέκα πιο καλοπληρωμένων διευθυντών της Γερμανίας, το 2010 σε €


Όνομα

Εταιρεία

Μισθός (εκατομμύρια)




Martin Winterkorn

Volkswagen

9.330.000

Peter Loescher

Siemens

8.980.000

Dieter Zetsche

Mercedes (Daimler)

8.820.000

Wolfgang Reitzle

Linde

6.950.000

Juergen Grossmann

RWE

6.670.000

Josef Ackermann

Deutsche Bank

6.450.000

Michael Diekmann

Allianz

5.860.000

Kasper Rorsted

Henkel

5.640.000

Juergen Hambrecht

BASF

5.240.000

Herbert Hainer

Adidas

4.830.000

Πηγή: FTD

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος


Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, από τους παραπάνω Πίνακες Ι και ΙΙ διαπιστώνουμε αμέσως ότι, υπάρχουν τεράστιες αποστάσεις στις αμοιβές των στελεχών του ιδιωτικού τομέα, σε σχέση με αυτές του δημοσίου. Ο διευθυντής της Volkswagen αμείβεται με 9,33 εκ. € (777.000 € μηνιαία), ενώ η καγκελάριος μόλις με 192 χιλιάδες (με 16.000 μηνιαία ή σχεδόν κατά 50 φορές λιγότερα).

Επομένως, ο ιδιωτικός τομέας, ειδικά βέβαια οι μεγάλες πολυεθνικές, καθώς επίσης ο τραπεζικός κλάδος, προσελκύουν τα καλύτερα δυνατά άτομα, με τα οποία προφανώς είναι πολύ δύσκολο, εάν όχι απίθανο, να ανταγωνισθεί ο δημόσιος τομέας – πόσο μάλλον εάν συνυπολογίσουμε ότι, ο κύριος διαφθορέας των πολιτικών είναι οι managers των πολυεθνικών.


Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ

Επειδή σκόπιμα δεν θέλουμε να επικεντρωνόμαστε στη χώρα μας, επιθυμώντας να αποφύγουμε την (εσφαλμένη) εντύπωση πως όλα όσα «διαδραματίζονται» εδώ, δεν συμβαίνουν αλλού, ενώ οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στα οικονομικά μας προβλήματα (πράγμα που σίγουρα δεν συμβαίνει), θα εξετάσουμε περαιτέρω την αξιοπιστία ή μη της Πολιτικής στη Γερμανία – ένα τεράστιο πρόβλημα, με το οποίο ευρίσκονται αντιμέτωπες όλες οι δημοκρατικές χώρες του πλανήτη.

Οι πολιτικοί στη Γερμανία έχουν υποστεί τον τελευταίο καιρό μια «δραστικότατη» μείωση, μία απώλεια καλύτερα της αξιοπιστίας τους – με αποτέλεσμα να είναι πλέον η «επαγγελματική ομάδα» με τη χειρότερη εικόνα, συγκριτικά με όλες τις άλλες. Πολλοί Γερμανοί λοιπόν αναρωτιούνται, εάν η έλλειψη της πολιτικής αξιοπιστίας είναι το πρόβλημα της εποχής μας ή εάν η πρακτική εξάσκηση της Πολιτικής αποτελεί από μόνη της πρόβλημα.

Σύμφωνα με μία πρόσφατη δημοσκόπηση, οι γιατροί είναι το επάγγελμα με το μεγαλύτερο κύρος στη Γερμανία (78%), ακολουθούμενοι από τους ιερείς (39%) και τους καθηγητές Πανεπιστημίων (34%). Στον «επίλογο» της λίστας με τα πλέον «επιθυμητά» (prestige, γόητρο) επαγγέλματα, συναντάει κανείς τους πολιτικούς – με ένα ποσοστό της τάξης του 6%. Το τελικό συμπέρασμα της δημοσκόπησης είναι πως οι πολιτικοί έχουν αποξενωθεί εντελώς από τους Πολίτες, με το 98% των ερωτηθέντων να απαιτούν «στενότερη» επικοινωνία των πολιτικών με το λαό.

Το 80% ισχυρίζεται ότι, «λαμβάνονται σημαντικές πολιτικές αποφάσεις, με τις οποίες δεν συμφωνεί η πλειοψηφία», ενώ το 85% αναφέρει πως «οι περισσότεροι πολιτικοί δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στην πραγματική ζωή». Παράλληλα, η πλειοψηφία των πολιτών κατηγορεί την κυβέρνηση για υπερβολική γραφειοκρατία, η οποία δυσχεραίνει την καθημερινότητα (αν σκεφθούμε βέβαια ότι, στη Γερμανία μπορεί κανείς να ξεκινήσει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μία επιχείρηση, να εκδώσει τιμολόγια σε ένα λευκό χαρτί αμέσως, να σταματήσει τη λειτουργία μίας εταιρείας απλά με μία δήλωση του, να καθυστερήσει μόλις δέκα λεπτά σε μία δημόσια υπηρεσία κλπ, ζώντας σε μία χώρα χωρίς φροντιστήρια, με πραγματικά δωρεάν υγεία και δημόσια παιδεία, είναι δύσκολο να καταλάβουμε πως ακριβώς «ορίζεται» εκεί η γραφειοκρατία).

Περαιτέρω, εντελώς παραδόξως, οι ελπίδες της πλειοψηφίας των ερωτηθέντων, σε σχέση με την επίλυση των προβλημάτων τους, επικεντρώνονται στους ίδιους αυτούς πολιτικούς, τους οποίους ουσιαστικά χαρακτηρίζουν αναξιόπιστους. Όλες οι σκέψεις, καθώς επίσης οι προσδοκίες τους, κατευθύνονται στο εκάστοτε κόμμα της αντιπολίτευσης - το οποίο ήταν την αμέσως προηγούμενη περίοδο στην κυβέρνηση (!). Κάποιες φορές βέβαια σε κάποιον νέο πολιτικό, ο οποίος θα τα καταφέρει καλύτερα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η παρακάτω πρόταση ενός Γερμανού πολίτη, στα πλαίσια μίας τηλεοπτικής συζήτησης: «Έχω νευριάσει μέχρι θανάτου, επειδή ψήφισα στις προηγούμενες εκλογές τους Ελεύθερους Δημοκράτες. Πολλοί φίλοι μου έχουν επίσης απογοητευθεί που ψήφισαν τους Χριστιανοδημοκράτες, οι οποίοι κυβερνούν μαζί με τους Ελεύθερους Δημοκράτες. Ο θυμός τους μάλιστα είναι τόσο μεγάλος που έχουν γίνει ήδη εντελώς πράσινοι (Οικολόγοι)».

Συμπερασματικά λοιπόν η αξιοπιστία της Πολιτικής ευρίσκεται στο ναδίρ - σε μία χώρα μάλιστα που έχει πολύ λιγότερα προβλήματα από τη δική μας, με μάλλον περιορισμένη πολιτική διαπλοκή και διαφθορά η οποία, αν μη τι άλλο, δεν είναι θεσμοθετημένα ατιμώρητη, όπως δυστυχώς συμβαίνει στην Ελλάδα (οι ποινές είναι εξαιρετικά αυστηρές, ενώ ο έλεγχος συνεχής).

Ακόμη περισσότερο, οι Γερμανοί εκφράζουν φανερά την απέχθεια τους απέναντι στους Πολιτικούς, κοροϊδεύουν την κυβέρνηση για πρώτη φορά στην Ιστορία τους και αντιδρούν εγωιστικά βίαια - με αποτέλεσμα να αυξάνεται η μαύρη εργασία και να γιγαντώνεται η φοροδιαφυγή, παρά την ύπαρξη μίας εξαιρετικά ικανής, μίας τρομακτικής καλύτερα οικονομικής αστυνομίας, η οποία αποτελεί ένα πραγματικό «κράτος εν κράτει» στη χώρα.

Ταυτόχρονα, οι ελπίδες των Γερμανών για ένα καλύτερο μέλλον επικεντρώνονται στην Πολιτική - παρά το ότι αυξάνονται καθημερινά οι διαμαρτυρίες (διαδηλώσεις) και διογκώνεται η αποχή από τις εκλογές, ενώ η κομματική αφοσίωση (loyalty) περιορίζεται διαρκώς.


Ο ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Προφανώς όλα όσα συμβαίνουν έχουν μία ή περισσότερες λογικές εξηγήσεις, οι οποίες συνήθως δεν είναι αυτές που διακρίνονται με την πρώτη ματιά. Σε τελική ανάλυση πάντως, όλες οι δυτικές χώρες αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα – άλλες περισσότερα και άλλες λιγότερα. Σε κάθε περίπτωση δε, η υπερχρέωση της δύσης, η οποία προωθήθηκε σκόπιμα από το Καρτέλ τα τελευταία τριάντα χρόνια, σε συνδυασμό με την ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση, δεν μπορούν παρά να αποτελούν ένα μέρος των λογικών εξηγήσεων.

Κατά την άποψη μας όλοι οι Πολίτες της δύσης νοιώθουν παγιδευμένοι - με τις ελευθερίες τους να περιορίζονται, με τις επαγγελματικές απαιτήσεις να αυξάνονται, με τις αμοιβές τους να μειώνονται και με τα έξοδα τους να μεγαλώνουν, στα πλαίσια ενός συνεχώς διευρυνόμενου, παγκόσμιου ανταγωνισμού. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις καταρρέουν, οι πολυεθνικές αυξάνουν διαρκώς τα μεγέθη τους και η Πολιτική είναι αδύνατον να τις ελέγξει - αφού δεν έχει πλέον ούτε την ισχύ, ούτε ικανά στελέχη, ενώ χάνει συνεχώς την υποστήριξη των Πολιτών, οι οποίοι, συν τοις άλλοις, καλούνται να αναπληρώσουν τα μειωμένα έσοδα των κρατών, λόγω του περιορισμού της φορολογικής βάσης από τις πολυεθνικές, οι οποίες πληρώνουν (εάν) ελάχιστους φόρους.

Η κατάσταση επομένως είναι κρίσιμη και το μέλλον δυσδιάκριτο – πόσο μάλλον με τον υπερπληθωρισμό προ των πυλών, με τη μητέρα των κρίσεων (Η.Π.Α.) να διαγράφεται απειλητική και με ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη στις φλόγες (όπου στις εξεγέρσεις των πεινασμένων, προστέθηκε η πυρηνική καταστροφή στην Ιαπωνία, καθώς επίσης ο πόλεμος στη Λιβύη – με την πετρελαϊκή κρίση να ακολουθεί άμεσα την επισιτιστική).

Δυστυχώς, όπως φαίνεται, η Πολιτεία είναι εγκλωβισμένη - προσπαθώντας να ισορροπήσει σε τεντωμένο σχοινί. Οι Πολίτες έχουν «αποσύρει» την εμπιστοσύνη τους προς την πολιτική, το Καρτέλ πιέζει με όλα του τα μέσα και οι ηγεσίες των κρατών δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους, αντιμετωπίζοντας από κοινού τον εχθρό – με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την Ευρωζώνη, η οποία ευρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα, προσπαθώντας να αμυνθεί στις επιθέσεις του ΔΝΤ, των εταιρειών αξιολόγησης και των πανίσχυρων επενδυτικών τραπεζών.

Εάν τελικά διαλυθεί η ζώνη του Ευρώ, μία πιθανότητα που δεν μπορεί κανένας πια να αποκλείσει, έχουμε την άποψη ότι θα καταλυθεί πλέον η Δημοκρατία. Στη θέση της θα επιβληθεί ο μονοπωλιακός καπιταλισμός στις ισχυρότερες χώρες της δύσης, με έδρα τις Η.Π.Α. - παράλληλα με την «εγκατάσταση» δικτατορικής μορφής καθεστώτων στην αδύναμη «περιφέρεια», αφού δημιουργηθούν εκείνες οι προϋποθέσεις (εγκληματικότητα, λαθρομετανάστευση, τρομοκρατία, φτώχεια, κοινωνικές αναταραχές κλπ), με βάση τις οποίες θα το ζητήσουν μόνοι τους οι εξαθλιωμένοι Πολίτες.

Απέναντι του, πάντοτε εάν δεν αντιδράσουν συλλογικά όλοι οι Πολίτες, ιδίως οι Ευρωπαίοι, θα βρεθεί ο κρατικοκεντρικός, απολυταρχικός καπιταλισμός - έτσι όπως λειτουργεί σήμερα στην Κίνα, με απρόβλεπτες συνέπειες για τον πλανήτη.


Η ΑΝΑΓΚΗ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Κατά την άποψη μας, το πρόβλημα δεν είναι η Πολιτική, αλλά τα πολιτικά κόμματα, τα οποία έχουν πλέον χάσει το νόημα της ύπαρξης τους - το αργότερο μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» στην Α. Ευρώπη, καθώς επίσης μετά την κυριαρχία του μονοπωλιακού καπιταλισμού στις Η.Π.Α., στη Μ. Βρετανία και στη Γερμανία.

Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, στα κράτη της πρώην σοβιετικής ένωσης δεν εγκαταστάθηκε η οικονομία της ελεύθερης αγοράς το 1991 αλλά, απλούστατα, κατέρρευσε ο κομμουνισμός - κάτι που δεν σημαίνει αυτόματα ότι επικράτησε ο καπιταλισμός. Η οικονομία της ελεύθερης αγοράς, όπως επίσης η δημοκρατία, είναι το αποτέλεσμα μίας επίπονης εξελεγκτικής διαδικασίας, η οποία απαιτεί πάρα πολλά χρόνια για να λειτουργήσει και δεν μπορεί να επιβληθεί εκ των άνω. Εάν αντιληφθούμε εδώ ότι, η γερμανίδα καγκελάριος έζησε μέχρι τα 35 χρόνια της στην Α. Γερμανία, χωρίς την παραμικρή γνώση του καπιταλιστικού συστήματος, θα συνειδητοποιήσουμε πως είναι φύσει αδύνατον να κατανοήσει πια τη λειτουργία του. Επομένως εάν περιμένει η Ευρωζώνη, πόσο μάλλον η Ελλάδα, λύσεις στα προβλήματα της από τη Γερμανία, η αποτυχία είναι μάλλον προδιαγεγραμμένη.

Συνεχίζοντας στο θέμα μας θεωρούμε ότι, οι περισσότερο άνθρωποι σήμερα επιθυμούν την οικονομία της πραγματικά ελεύθερης αγοράς, μέσα στα πλαίσια ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, το οποίο θα τους επιτρέπει να συναποφασίζουν για το μέλλον τους – κάτι που αδυνατούν πλέον φανερά να τους προσφέρουν τα υφιστάμενα, «χρεοκοπημένα» πολιτικά κόμματα.

Η αναδιανομή των εισοδημάτων και η διαχρονική απασχόληση θα πρέπει να εξασφαλίζονται, γεγονός που σημαίνει ότι οφείλουν να τοποθετούνται όρια στην ανάπτυξη των πολυεθνικών – μεταξύ άλλων, μέσα από τη σωστή λειτουργία των επιτροπών ανταγωνισμού. Ο χρηματοπιστωτικός κλάδος πρέπει να «ρυθμισθεί» άμεσα, με τις τράπεζες να επιστρέφουν στην παλαιότερη μορφή τους – δηλαδή, στην «προώθηση» των αποταμιεύσεων προς τις επενδύσεις στην πραγματική οικονομία, χωρίς κερδοσκοπικές τοποθετήσεις στις πάσης φύσεως «αγορές».

Περαιτέρω, η Πολιτική οφείλει να ελέγχει την τήρηση των νόμων, καθώς επίσης των κανόνων «συμβίωσης», με τους οποίους συμφωνεί η πλειοψηφία των Πολιτών. Τέλος, το κράτος πρέπει να έχει το μικρότερο δυνατό μέγεθος, ενώ η επιχειρηματική δραστηριοποίηση του οφείλει να περιορισθεί σε εκείνες μόνο τις εταιρείες, οι οποίες είναι είτε στρατηγικής σημασίας, είτε κοινωφελείς (τηλεπικοινωνίες, ενέργεια, ύδρευση) – διατηρώντας ελάχιστες άλλες (όπως για παράδειγμα μία εμπορική τράπεζα), για περιπτώσεις ανάγκης.

Μέσα στα παραπάνω πλαίσια, θεωρούμε ότι είναι απαραίτητος ο διαχωρισμός της εκτελεστικής εξουσίας από τη νομοθετική. Αυτό σημαίνει ότι τα κόμματα θα πρέπει να μετεξελιχθούν σε κυβερνητικές παρατάξεις (χωρίς νομοθετικές αρμοδιότητες αλλά μόνο εκτελεστικές), οι οποίες θα στελεχώνονται με τα ικανότερα άτομα ενός κράτους, κατά την κρίση των ηγετών τους - έτσι ώστε να μπορούν να πείσουν τους πολίτες ότι έχουν τη δυνατότητα και τα στελέχη για να κυβερνήσουν (να επιβλέπουν τη τήρηση των νόμων, να εφαρμόζουν τα προγράμματα τους, να εκπροσωπούν τους πολίτες, να διοικούν τον κρατικό μηχανισμό, να διαχειρίζονται τις δημόσιες επιχειρήσεις κλπ).

Η νομοθετική εξουσία θα πρέπει να ασκείται από βουλευτές, οι οποίοι θα εκλέγονται από τους Πολίτες, χωρίς να έχουν κομματική ιδιότητα. Η Βουλή λοιπόν, η οποία θα στελεχώνεται με ανεξάρτητους βουλευτές, μέσα από μία παράλληλη εκλογική διαδικασία (οι Πολίτες θα ψηφίζουν χωριστά, αφενός μεν για την εκλογή κυβέρνησης, αφετέρου για την εκλογή βουλευτών, οι οποίοι δεν θα συμμετέχουν στην κυβέρνηση), θα νομοθετεί κατ’ αποκλειστικότητα, ελέγχοντας παράλληλα την εκτελεστική εξουσία. Ειδικά όσον αφορά τους σημαντικότερους νόμους, αφού προετοιμάζονται από τη Βουλή, θα πρέπει να ψηφίζονται απ’ ευθείας από τους Πολίτες, στα πλαίσια τακτικών δημοψηφισμάτων (άμεση Δημοκρατία).

Άλλωστε κάπως έτσι λειτουργούν και οι επιχειρήσεις, διαθέτοντας αφενός μεν ένα διοικητικό συμβούλιο/διευθύνοντα σύμβουλο (εκτελεστική εξουσία), αφετέρου μία γενική συνέλευση (νομοθετική εξουσία), η οποία συγκαλείται ετήσια, με σκοπό: «τον έλεγχο/έγκριση των αποτελεσμάτων, την εκλογή ελεγκτών, τις αμοιβές των μελών του ΔΣ, τη λήψη σημαντικών αποφάσεων, καθώς επίσης τη απαλλαγή ή μη των μελών του ΔΣ και των ελεγκτών από τυχόν ευθύνες αποζημίωσης για τα πεπραγμένα της χρήσης». Κατά την άποψη μας, ο προτεινόμενος ετήσιος έλεγχος της κυβέρνησης από τη Βουλή, είναι προς το συμφέρον και των πολιτικών, αφού οι όποιες ευθύνες τους θα αφορούν μόνο το αμέσως προηγούμενο έτος - ενώ είναι ένας από τους τρόπους «επανάκτησης» της αξιοπιστίας της Πολιτικής και των πολιτικών.

Χωρίς να επεκταθούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες, έχουμε την άποψη ότι, όλοι οι πολίτες της «Δύσης» κάτι ανάλογο επιθυμούν – μία υγιή Πολιτεία δηλαδή, έχοντας πλέον «κουρασθεί» από την «κενότητα» του πολιτικού λόγου, από τις χωρίς αντίκρισμα υποσχέσεις των κομμάτων, από τα πολλά λόγια χωρίς έργα, από την ανικανότητα, από την ανεπάρκεια, από τη διαφθορά και από τη διαπλοκή. Ίσως λοιπόν να είναι αυτός ένας δρόμος για να αντιμετωπισθεί με επιτυχία η οικονομική εξουσία, χωρίς να μας οδηγήσει, μέσα από τη δικτατορία των αγορών, σε απολυταρχικά καθεστώτα - τα οποία θα καταστρέψουν πολλά από αυτά που έχουμε επιτύχει μέχρι σήμερα.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Σύμφωνα με τον Schopenhauer, “Όλα όσα θεμελιώνουν τις διαφορές στη μοίρα των ανθρώπων, μπορούν να αναχθούν στους εξής τρείς βασικούς προσδιορισμούς:

(α) Στο τι είναι κανείς – δηλαδή, στην προσωπικότητα υπό την ευρύτερη της έννοια, όπου συγκαταλέγονται η υγεία, η δύναμη, η ομορφιά, η ιδιοσυγκρασία, η ηθική «ποιότητα», η ευφυΐα και η παιδεία του εκάστοτε ατόμου.

(β) Στο τι έχει κανείς – δηλαδή, στην ιδιοκτησία, καθώς επίσης στην περιουσία κάθε μορφής.

(γ) Στο τι «παριστάνει» κανείς – στο πως φαίνεται δηλαδή στα μάτια των άλλων ανθρώπων, καθώς επίσης ποια είναι η γνώμη τους για αυτόν.

Ειδικά όσον αφορά μία χώρα, την Ελλάδα εν προκειμένω, έχουμε την εντύπωση πως αν τελικά καταφέρουμε να ενεργήσουμε συλλογικά και όχι μόνο ατομικά, εάν δηλαδή αντικαταστήσουμε δημιουργικά το «εγώ» με το «εμείς», ενδιαφερόμενοι με το τι είμαστε ως κοινωνία, με το τι έχουμε σαν κράτος, καθώς επίσης με το πώς φαινόμαστε «στα μάτια των άλλων», προσελκύοντας ξανά ικανούς Πολίτες στην πολιτική, παράγοντας πλούτο και αυξάνοντας την ανταγωνιστικότητα μας, η έκβαση της κρίσης θα μπορούσε να μην είναι αρνητική (υπό την προϋπόθεση ότι θα προλάβουμε το ΔΝΤ, το οποίο πιθανολογούμε ότι πολύ σύντομα θα μας «καταδικάσει ερήμην»).

Εάν όμως δεν μπορέσουμε τελικά να «υπερβούμε» τα χρόνια ελαττώματα μας, παραμένοντας στάσιμοι στη συνεχή, στην αρνητική, στη μη δημιουργική, στη «στείρα» κατ’ επέκταση κριτική «όλων σε όλους και για όλα» (είμαστε ίσως η μοναδική χώρα που «κατακρίνει» συνεχώς τον εαυτό της, χωρίς να κάνει πρακτικά τίποτα για να τον αλλάξει), τότε δυστυχώς δεν θα μπορέσουμε να αποφύγουμε την καταστροφή – η οποία θα οφείλεται αποκλειστικά και μόνο σε εμάς, αφού είμαστε Πολίτες ενός πάμπλουτου, προικισμένου πολλαπλά κράτους.

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)