Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Ιαν 2014

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος 

«Τα πράγματα είναι απλά», ισχυρίζεται ένας από τους πολλούς «προικισμένους» υπουργούς της κυβέρνησης – αναφερόμενος σε μία από τις νέες επιβαρύνσεις που έχουν αποφασισθεί μονομερώς από την Τρόικα, έχουν ψηφιστεί «δημοκρατικά» από τους έντιμους εκπροσώπους των Ελλήνων στη  Βουλή (με ποινή όμως διαγραφής από το κόμμα, σε περίπτωση αντίρρησης) ενώ επιβάλλονται αργότερα, σταδιακά και δικτατορικά, από την κυβέρνηση.

Για παράδειγμα, σχετικά με το πόσο απλά είναι τα πράγματα (καθώς επίσης πόσο ανόητους θεωρεί ο υπουργός αυτούς στους οποίους απευθύνεται), η Τρόικα αποφασίζει να επιβάλλει την πληρωμή ενός ποσού ύψους 25 €, όταν κανείς βγαίνει από το σπίτι του. Η απόφαση της αυτή έρχεται στη  Βουλή μέσα σε ένα νομοσχέδιο, το οποίο μπορεί να αφορά χιλιάδες άλλα θέματα, ανεξάρτητα από τις μεταξύ τους σχέσεις – ας υποθέσουμε, «Ρυθμίσεις για το περιβάλλον».

Αφού ψηφιστεί το νομοσχέδιο από τους «εκπροσώπους» των Πολιτών, από τους βουλευτές της κυβέρνησης ουσιαστικά, οι οποίοι αδιαφορούν σχεδόν στο σύνολο τους για τα συμφέροντα αυτών που τους εξέλεξαν, ο «νόμος των 25 €» παραμένει για κάποιο χρονικό διάστημα «στο συρτάρι» – έτσι ώστε να «αφομοιωθεί» από τους πολίτες, οι οποίοι δεν τον «αντιλαμβάνονται» στην πράξη, δεν πληρώνουν (ακόμη) δηλαδή, οπότε τους ενοχλεί λιγότερο η ψήφιση του.

Κάποιους μήνες αργότερα ένας καινούργιος υπουργός, ο οποίος έχει διορισθεί αφού έχει πείσει την Τρόικα πως θα είναι «βασιλικότερος του Βασιλιά», πως θα ακολουθεί πιστά και κατά γράμμα τις εντολές της, ως ένας νέος γενίτσαρος, αναλαμβάνει την εφαρμογή του ήδη ψηφισμένου «νόμου των 25 €» – ευρισκόμενος στην ευχάριστη θέση να έχει τη δημόσια δικαιολογία πως ο ίδιος δεν είναι αυτός που τον ψήφισε, οπότε δεν φταίει σε τίποτα.

Εάν τώρα υπάρξουν αντιδράσεις, επειδή ο νόμος είναι εκ των πραγμάτων άδικος, ένα από τα πολλά χαράτσια με στόχο τη μεταφορά της ιδιωτικής περιουσίας στο δημόσιο και από εκεί στους δανειστές, τότε ο προικισμένος υπουργός δεν έχει να κάνει τίποτα άλλο, παρά να ανακοινώσει πως συμφωνεί με την κατάργηση του νόμου, αρκεί να του προταθούν κάποια «ισοδύναμα μέτρα» – τα οποία να εξασφαλίζουν τα συγκεκριμένα έσοδα που «απαιτεί η Τρόικα».

Ουσιαστικά δέχεται λοιπόν (εάν) πως ο νόμος είναι άδικος, αλλά όχι το αποτέλεσμα του – το ποσόν δηλαδή που θα εισπραχθεί από την εφαρμογή του. Ο λαός βέβαια δεν καταλαβαίνει πως πληρώνει όλο και περισσότερους φόρους, για όλο και λιγότερες υπηρεσίες – πως αποκρατικοποιούνται η υγεία, η παιδεία, η συλλογή φόρων (σε αυτό αποσκοπούν τα εγκληματικά υψηλά νέα πρόστιμα) και όλο το υπόλοιπο κοινωνικό κράτος, από μία ήδη ιδιωτικοποιημένη κυβέρνηση.

Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις και εφόσον οι Πολίτες δεν αντιδρούν, η δουλειά ενός υπουργού μίας κατεχόμενης χώρας, η οποία κυβερνάται από τους δικαστικούς κλητήρες των δανειστών της, είναι πράγματι πολύ απλή – ενώ όλοι οι υπουργοί, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού, πρέπει να έχουν μία και μοναδική δεξιότητα: να είναι «επικοινωνιακοί», να έχουν το έμφυτο ή επίκτητο ταλέντο του ηθοποιού δηλαδή, χωρίς «συνειδησιακά ελαττώματα» ή «πατριωτικές αγκυλώσεις».

Με απλά λόγια, δεν παίζει κανένα ρόλο εάν είναι βιβλιοπώλες, νεκροθάφτες ή αλλαντοποιοί – αρκεί να μπορούν να χειραγωγούν τα «πλήθη», αποδεχόμενοι δουλικά, «ενδοτικά», για πολύ περισσότερα από τριάντα αργύρια βέβαια, την απολυταρχική εξουσία της τρόικας, καθώς επίσης να μπορούν να χρησιμοποιούν με θράσος το «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;», για να τρομοκρατούν αυτούς που σκέφτονται να αντιδράσουν.

Επομένως, δεν υπάρχει κανένας λόγος να είναι καλλιεργημένοι, μορφωμένοι, έντιμοι, ικανοί ή να έχουν σοβαρές σπουδές και εμπειρίες στη διαχείριση ενός κράτους. Αντίθετα, είναι πολύ καλύτερο να μην έχουν αυτές τις δεξιότητες – οι οποίες συνήθως λειτουργούν αρνητικά, όσον αφορά την τυφλή υποταγή στις εντολές τρίτων, ενώ δύσκολα επιτρέπουν τη «μετάλλαξη» σε γενίτσαρο.

Συμπερασματικά λοιπόν, τα πράγματα είναι πολύ απλά για έναν «πολιτικό», ο οποίος έχει μία κυβερνητική θέση – αρκεί να «προΐσταται» ενός λαού που πιστεύει ότι, εάν αφήσει τις αλεπούδες να λυμαίνονται ελεύθερες σε ένα κοτέτσι, ή τους λύκους σε μία στάνη προβάτων, θα καταφέρουν οι κότες ή τα πρόβατα να μην κατασπαραχθούν και να επιβιώσουν.

Πόσο μάλλον όταν ο λαός αυτός αποκαλεί το φόβο ηθική, ισχυριζόμενος ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιήσει βία για να διώξει τις αλεπούδες και τους λύκους από την επικράτεια του – ότι είναι δυνατόν να φύγουν από μόνοι τους, εάν δείξει καλή διαγωγή, ή πως θα τον λυπηθούν και δεν θα τον κατασπαράξουν.

Με απλά λόγια πως θα μπορούσαμε να πείσουμε με καλό τρόπο, χωρίς να πολεμήσουμε δηλαδή, τους Γερμανούς, όταν εισέβαλλαν στα σύνορα μας το 1940, να μην το κάνουν – καθισμένοι ήρεμα και ειρηνικά στους καναπέδες μας.

Περαιτέρω, το πρόβλημα για οποιονδήποτε θέλει να γίνει πολιτικός σήμερα, είναι να περάσει στις κομματικές εξετάσεις – γεγονός που προϋποθέτει τη διαφθορά του, έτσι ώστε να είναι «εκβιάσιμος» από τους «συντρόφους» του.

Υπενθυμίζουμε πως σε ανάλογες «συμμορίες», στη μαφία για παράδειγμα, δεν μπορεί να γίνει κανένας μέλος, εάν προηγουμένως δεν αποδείξει πρακτικά την αφοσίωση του – την υποταγή του καλύτερα στους βίαιους, ανενδοίαστους κανόνες της. Η αφοσίωση αυτή προϋποθέτει συνήθως τη δολοφονία, την κλοπή ή κάτι άλλο ανάλογο – έτσι ώστε να μην είναι αργότερα σε θέση να κατηγορήσει κάποιον «συνάδελφο» του ή να νοιώσει ηθικούς ενδοιασμούς.

Συνεχίζοντας, είναι δύσκολο να χαρακτηρίσει κανείς τους πολίτες μίας χώρας, οι οποίοι πιστεύουν πως είναι δυνατόν να αλλάξει χαρακτήρα η «μαφία» του εσωτερικού ή του εξωτερικού – πως μπορεί δηλαδή να σταματήσει να εγκληματεί και να τους κλέβει τα υπάρχοντα τους, χωρίς να διαφοροποιηθεί ριζικά το σύστημα, χωρίς να (εκ)διωχτούν όλοι οι πολιτικοί ανεξαιρέτως, μαζί με τους ξένους εντολείς τους και χωρίς οι ίδιοι να κάνουν τίποτα.

Η αιτιολογία τους, σύμφωνα με την οποία φοβούνται πως θα επικρατήσει το χάος και η αναρχία, εάν διώξουν τους λύκους και παραμείνει ακυβέρνητη η στάνη με τα πρόβατα, ακούγεται μάλλον οξύμωρη και δεν είναι καθόλου εύκολο να πείσει. Βέβαια, φαίνεται πως έχει κάποια λογική – με την έννοια πως, σε μία τέτοια περίπτωση, θα μπουν ελεύθερα οι άλλοι λύκοι που καιροφυλαχτούν έξω από τη στάνη ή πως τα πρόβατα θα «φαγωθούν» μεταξύ τους.

Εν τούτοις, η λογική αυτή είναι εντελώς έωλη – επειδή αφενός μεν το χάος είναι προτιμότερο από την οργανωμένη γενοκτονία που κλιμακώνεται, αφετέρου υπάρχει λύση για να μην βυθιστεί στο χάος και να προστατευθεί μία χώρα από τη «μαφία» του εσωτερικού και του εξωτερικού – η οποία «λυμαίνεται» ανεμπόδιστη στην επικράτεια της, υποχρεώνοντας τον εγχώριο πληθυσμό να πληρώνει κάθε είδους διόδια, για να περνάει από τους δρόμους που ο ίδιος χρηματοδότησε.

Η λύση αυτή είναι η συμμετοχή των πολιτών στη διακυβέρνηση της χώρας – με την εκλογή ενός προέδρου απ’ ευθείας από το λαό, ο οποίος θα διορίζει τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση, με την ψήφιση των βασικών νόμων από τους ίδιους τους πολίτες (δημοψηφίσματα), με την εκλογή των μελών ενός κοινοβουλίου (εθνοσυνέλευση), τα οποία θα μπορούν να νομοθετούν αλλά θα απαγορεύεται να είναι στελέχη της κυβέρνησης, με την ανεξαρτησία των Θεσμών, με την απαγόρευση της κρατικής ενίσχυσης των κομμάτων, τα οποία τότε θα είναι «κοινωφελείς, μη κυβερνητικές οργανώσεις για την παραγωγή πολιτικής» κοκ.

Ουσιαστικά λοιπόν η μοναδική λύση είναι η αλλαγή του συντάγματος και η υιοθέτηση ενός νέου πολιτεύματος: της άμεσης δημοκρατίας.

Εάν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε θα συνεχίσουν οι διεφθαρμένοι πολιτικοί να κατηγορούν τα θύματα τους, ισχυριζόμενοι πως πρόκειται για φοροφυγάδες, θα επιμένουν κάποιοι ανεπαρκείς, ανίκανοι ή γενίτσαροι υπουργοί να «εμπαίζουν» τους πολίτες, ισχυριζόμενοι πως «τα πράγματα είναι απλά», θα κλιμακωθεί η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας τόσο από την εγχώρια, όσο και από την ξένη «ελίτ», θα εξευτελίζεται στο διηνεκές η αξιοπρέπεια των Ελλήνων, θα εντείνεται η εξαθλίωση τους κοκ. – έως εκείνη τη στιγμή που θα αφελληνισθεί πλήρως η χώρα, θα «διαμελισθεί» ίσως για να κυβερνάται ευκολότερα ή θα εγκατασταθούν οι «επίλεκτοι» των εισβολέων μόνιμα στο εσωτερικό της.

Υστερόγραφο: Εύλογα έχει στραφεί όλη η προσοχή των Ελλήνων στο οικονομικό δράμα που βιώνουν, στην οικονομική γενοκτονία καλύτερα που συντελείται στη χώρα τους, στην οποία έχουν αφενός μεν εισβάλλει οι δολοφόνοι των λαών, αφετέρου η τευτονική Γερμανία. Εν τούτοις, αυτό που ίσως έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ο αφελληνισμός, από τον οποίο απειλείται η πατρίδα μας - όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο κείμενο μας, τονίζοντας το εξής:

«Για πρώτη φορά στην μακραίωνη ιστορία της Ελλάδος υπάρχει μεγάλη πιθανότητα η χώρα μας να εξαφανισθεί σαν έθνος – όπως συνέβη και με άλλους λαούς στο παρελθόν. Μήπως αλήθεια είναι προτιμότερη η χρεοκοπία από τον αργό, επώδυνο και σίγουρο θάνατο, καθώς επίσης από τον αφελληνισμό που προετοιμάζεται
Στα πλαίσια αυτού του κινδύνου, το δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι εξαιρετικά σημαντικό – αφού, σύμφωνα με μελέτες, ο πληθυσμός της χώρας μειώθηκε κατά 300.000 μέσα σε δέκα μόλις χρόνια, στα 9,9 εκατομμύρια.

Με τη γήρανση των Ελλήνων δε στο ζενίθ (2,2 εκατομμύρια ή το 20% του πληθυσμού είναι άνω των 65 ετών, γεγονός που μας κατατάσσει στην τρίτη θέση μετά τη Β. Κορέα και την Ιαπωνία) και τα παιδιά κάτω των 14 ετών στο ναδίρ (1.650.000 εκ. έναντι 2.250.000 πριν από 40 περίπου έτη), δεν είναι υπερβολικό να αναφέρεται κανείς σε μία άνευ προηγουμένου «φυλετική εκκαθάριση» - ενώ θεωρείται πως εάν ο πληθυσμός μειωθεί κάτω από τα 8 εκ., τότε η πιθανότητα εξαφάνισης του μέσα σε πενήντα έτη δεν είναι απίθανη.

Εάν τώρα συνυπολογίσουμε τα αποτελέσματα της πολιτικής λιτότητας που έχουν επιβάλλει οι ξένοι εισβολείς (τεράστια μείωση των γάμων και τρομακτικός περιορισμός των γεννήσεων, αυτοκτονίες, ανεργία, απαισιοδοξία, «φυγή» στα ναρκωτικά, εγκληματικότητα, μετανάστευση των Ελλήνων κοκ.), τότε είναι εμφανές πως οι προοπτικές γίνονται ακόμη πιο σκοτεινές. Πόσο μάλλον όταν ο αριθμός των (παράνομων κυρίως) μεταναστών πλησιάζει το 20% του συνολικού πληθυσμού της χώρας - με πολλές πιθανότητες να συνεχίσει αυξανόμενος.

Πηγή Analyst 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Είναι καιρός να ποινικοποιηθεί το πολιτικό κόστος, τουλάχιστον σε περιπτώσεις που οι πολιτικές πράξεις ή απραξίες υπουργών έχουν οικονομικό κόστος.

Εννοείται (ή υποτίθεται), ότι ο κάθε υπουργός αναλαμβάνει οικιοθελώς, το επαναλαμβάνω, οικειοθελώς το εκάστοτε υπουργείο για να το πάει ένα βήμα μπροστά, προς όφελος της κοινωνίας και της οικονομίας...

Διάβασα ότι το 1980 η Ελλάδα κάλυπτε το 100% των αναγκών της σε χοιρινό κρέας.
Πάρα πολύ ωραία!
Σήμερα και μετά από τόσα προγράμματα -υποτίθεται στήριξης- της κτηνοτροφίας, η Ελλάδα έχει ξεπέσει παραγωγικά, αφού παράγει μόνο, ναι μόνο το 30% των αναγκών της σε χοιρινό κρέας!!!

Εδώ δεν μπορούμε να μιλάμε ότι μας φταίνε η έλλειψη ικανών μεταρρυθμίσεων ή η έλλειψη ειδικών επιστημόνων, ούτε φυσικά υπήρξε και κάποιο έλλειμμα χρήματος, αφού χρήματα υπήρξαν λόγω ΕΕ...

Αυτό που έλλειψε ήταν και είναι, ο κοινός νους από όλους τους αρμόδιους Υπουργούς.
Βέβαια, υπάρχει και η άποψη ότι σκόπιμα τορπίλισαν την ελληνική χοιροτροφία για να μείνουν οι εισαγωγές στα χέρια λίγων.

Σήμερα στην καλύτερη περίπτωση χρειάζονται δύο χρόνια για την δανειοδότηση μιας χοιροτροφικής μονάδας και έχουν αφήσει και το Υπουργείο χωρίς γενικό διευθυντή κτηνιατρικής επί τέσσερα χρόνια…

Κάποιος πρέπει ξεκάθαρα να μεταφέρει στα γουρούνια του υπουργείου Γεωργίας και στα εκάστοτε χοιρίδια που αναλαμβάνουν οικειοθελώς την θέση του υπουργού την λέξη: Αρκετά! Αρκετά!
Αρκετά, και να ποινικοποιηθεί το πολιτικό κόστος σε περιπτώσεις όπως αυτή.

Να δοθεί, επιτέλους, ένα τέλος στην αηδία, στην απόλυτη ανευθυνότητα του… πολιτικού κόστους!

Ναι, ναι να διωχθούν ποινικά όλοι οι υπουργοί Γεωργίας και να δώσουν εξηγήσεις γιατί δημιούργησαν αυτή την οικονομική ζημιά στο κράτος.

Και σήμερα, αντί να επιδοτεί το κράτος με 40% τα φωτοβολταϊκά, είναι προτιμότερο να επιδοτεί με 80% την ίδρυση νέων χοιροτροφικών μονάδων οι οποίες προσφέρουν θέσεις εργασίας και περιορίζονται οι εισαγωγές.
Αλλά δεν βλέπω να έχει πολλά κουράγια ο Αντώνης ή ο Βαγγέλης, για να πούνε κάτι τέτοιο στον Λάτση ή τον Βαρδινογιάννη…

Ο κτηνοτρόφος από την Κρήτη


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Από την πολυσυζητημένη δήλωση του Θεόδωρου Πάγκαλου «μαζί τα φάγαμε», περνάμε τώρα στη διαπίστωση ότι αυτοί τα έφαγαν κι εμείς τώρα θα πληρώσουμε το λογαριασμό

Του Γιώργου Κύρτσου

Είναι γεγονός ότι κατά το παρελθόν υπήρχε ένα είδος κοινωνικής συνυπευθυνότητας, εφόσον οι πολιτικές ηγεσίες έκαναν παροχές σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας προκειμένου να συνεχίσουν απερίσπαστες τη νομή της εξουσίας. Βέβαια, στα υψηλά κομματικά και κυβερνητικά κλιμάκια το παιχνίδι γινόταν σε επίπεδο δεκάδων και εκατοντάδων εκατομμυρίων ή και δισεκατομμυρίων ευρώ, ενώ οι παροχές μπορεί να είχαν τεράστιο δημοσιονομικό κόστος αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις δεν άλλαζαν δραστικά την καθημερινότητα των πολιτών.

Η υπερχρέωση του ελληνικού Δημοσίου οδήγησε στην αναγκαστική εφαρμογή των μνημονίων και οι περισσότεροι πολίτες έδωσαν πίσω και με το παραπάνω αυτά που τους πρόσφερε το πολιτικό σύστημα στα πλαίσια τις εκλογικής διαχείρισης. Από την άλλη αποκαλύπτεται η κλίμακα της νομής της εξουσίας που οδήγησε τη χώρα στο σημερινό κατάντημα.

Από τους εξοπλισμούς μέχρι τις βίλες
Το «πάρτι» των εξοπλισμών κόστισε στο ελληνικό Δημόσιο πολλές δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ. Η κυβέρνηση Σημίτη αξιοποίησε την κρίση στα Ίμια και τον παραδοσιακό ανταγωνισμό με την Τουρκία για να προχωρήσει σε εξαιρετικά δαπανηρά εξοπλιστικά προγράμματα. Βασικός υπεύθυνος για τη διαχείρισή τους ήταν ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Άκης Τσοχατζόπουλος, αυτό που λέμε ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.

Τα εξοπλιστικά προγράμματα προωθήθηκαν με τη λογική του κατεπείγοντος προκειμένου να αντιμετωπιστεί η τουρκική επιθετικότητα. Στις περισσότερες περιτπώσις τα πληρώσαμε προκαταβολικά και σε εξαιρετικά φουσκωμένες τιμές. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα των γερμανικών υποβρυχίων τύπου 214, για τα οποία το ελληνικό Δημόσιο κατέβαλε προκαταβολικά ένα ποσό της τάξης των 2 δισεκατομμυρίων ευρώ το 2001-2002 και ακόμη δεν τα έχουμε παραλάβει.

Εάν κρίνουμε από το δημοσίευμα του «Έθνους» (Σαββατοκύριακο 4-5 Ιανουαρίου) ο πρώην υπουργός κ. Λιάπης μπορεί να χρησιμοποίησε κονδύλια και επιδοτήσεις του προγράμματος Leader για την ανακαίνιση οικογενειακού ακινήτου στο Μεγάλο Χωριό της Ευρυτανίας.

Ανεξάρτητα από την υπόθεση Λιάπη που τραβάει πάντα το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης εφόσον πρόκειται για τον ανιψιό και το άλλοτε δεξί χέρι του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή, συγκλίνουσες πληροφορίες οδηγούν στο συμπέρασμα ότι εκατοντάδες παράγοντες του δημοσίου βίου χρησιμοποίησαν τις επιδοτήσεις του προγράμματος Leader για να φτιάξουν το σπίτι τους στο χωριό. Έτσι, τα κοινοτικά κονδύλια αντί για την ανάπτυξη του αγροτουρισμού κατέληξαν να επιδοτούν την άνοδο του βιοτικού επιπέδου διαφόρων «επωνύμων» με καλές σχέσεις με τους μηχανισμούς εξουσίας.

Εάν προσθέσουμε στα παραπάνω τα «φακελάκια» κομματικών και συνδικαλιστικών στελεχών στο χώρο της δημόσιας Υγείας και τα… εκατομμύρια ευρώ συνδικαλιστικών στελεχών σε καταθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έχουμε μία συνολική εικόνα των φαινομένων διαφθοράς που προκάλεσαν τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό και την υπερχρέωση του ελληνικού Δημοσίου.

Ίδια γεύση
Κι ενώ επί κυβέρνησης Σαμαρά στη Δικαιοσύνη κάνουν  ό,τι μπορούν για να βάλουν τάξη σε σχέση με τα σκάνδαλα του παρελθόντος, συνεχίζεται η παραγωγή σκανδάλων ακόμη μεγαλύτερης κλίμακας.

Πρόσφατο παράδειγμα το «πακέτο» 12 δισ. ευρώ που δόθηκε σε τρεις κατασκευαστικές εταιρίες που ελέγχουν τις εθνικές οδούς, προκειμένου να… ξεκινήσουν ξανά τα έργα κατασκευής του βασικού εθνικού οδικού δικτύου. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην προώθηση του σκανδαλώδους «πακέτου» είχαν οι υπουργοί Χατζηδάκης και Χρυσοχοΐδης, η κυβερνητική ηγεσία, η πλειοψηφία των βουλευτών που ενέκριναν στη Βουλή τη δέσμευση δημόσιου χρήματος ύψους 12 δισ. ευρώ υπέρ τριών κατασκευαστικών ομίλων, που έχουν αναλάβει την εκμετάλλευση των εθνικών οδών για 33 χρόνια με τον αρχικό όρο να τις κατασκευάσουν με δικά τους κεφάλαια. Τελικά το Δημόσιο και οι Ευρωπαίοι και Έλληνες φορολογούμενοι πληρώνουν για την κατασκευή ιδιωτικών εθνικών οδών!

Προτού επέλθει η κάθαρση στα σκάνδαλα του παρελθόντος δημιουργούνται νέα διαχειριστικά σκάνδαλα, μεγαλύτερης κλίμακας, που θα κυριαρχήσουν στην επικαιρότητα μόλις το επιτρέψουν οι συνθήκες.

Πηγή Free Sunday

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 
 
Από την αρχή της κρίσης, ακριβέστερα καταστροφής-υποδούλωσης, το ερώτημα «πρέπει να φύγουμε από το ευρώ;» επανέρχεται σε διάφορες παραλλαγές. Κατά τρόπο απολύτως συνήθη για τη χώρα, η συζήτηση γίνεται, δυστυχώς, εν μέσω ακραίας σύγχυσης ως προς τα δεδομένα, ελάχιστης σοβαρότητας (και, φοβόμαστε, επιχειρήσεων παραπλάνησης ισχυρών γεωπολιτικών κέντρων). 
 
Η «ευρωλογία» έγινε κεντρικός άξονας της πολιτικής ζωής. «Να κάνουμε αυτό που μας λένε για να μείνουμε στο ευρώ», υποστήριξαν οι μεν. Μια «συμμετρική» θέση υιοθέτησαν οι οπαδοί της εξόδου («να φύγουμε, για να μην κάνουμε αυτά που λένε»). Φαίνονται αντιδιαμετρικές, και οι δύο θέσεις αυτές όμως στηρίζονται στην ίδια πολιτικο-ψυχολογική βάση, την εθνική αυτο-υποτίμηση, την ηττοπάθεια και την «ιδεολογία της Ψωροκώσταινας» - η Ελλάδα μπορεί να είναι μόνο αντικείμενο, οποιαδήποτε μάχη δώσει είναι χαμένη εκ των προτέρων. ‘Όμως, οι δανειακές και τα μνημόνια φέρουν τις υπογραφές ελληνικών κυβερνήσεων – θα ήταν αδιανόητα χωρίς αυτές. Μεταξύ των δύο θέσεων κινείται η θέση της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ, αν και σε αυτή επίσης βρίσκει κανείς ασάφειες, παλινδρομήσεις, υποτίμηση των δυσκολιών/κινδύνων μιας ρήξης.
 
‘Ένα μέρος της αριστεράς υποστηρίζει να φύγουμε από το ευρώ γιατί «η Ευρώπη δεν αλλάζει», υπαινισσόμενη ότι, δώσουμε δεν δώσουμε τη μάχη, οι Ευρωπαίοι θα μας επιβάλουν το μνημόνιο. Η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ αναγορεύει μια ελπίδα σε αξίωμα («η Γερμανία δεν θα μας διώξει γιατί είμαστε συστημικός κίνδυνος»), κάτι που δεν είναι μόνο λάθος, δημιουργεί και κίνητρο στον αντίπαλο να επιμείνει.    
 
Τα ζητήματα ελληνικής εξόδου και συναφή (π.χ. διπλό νόμισμα), έγιναν αντικείμενο δεκάδων μελετών διεθνώς, σε όλες τις βασικές χώρες πλην Ελλάδας! Τρισήμισυ χρόνια μετά την ένταξη στο καθεστώς Μνημονίου,  τα περισσότερα σχετικά ελληνικά κείμενα στερούνται επιστημονικής επάρκειας, αν όχι, ενίοτε, και στοιχειώδους σοβαρότητας, αντανακλώντας μια κατάσταση περίπου «εθνικής άνοιας» που κυριαρχεί στη χώρα, παρά την άμεση απειλή ολοκληρωτικής εθνικής καταστροφής. Ελπίζει κανείς ότι η εκτόξευση ενός αντιμνημονιακού κόμματος στη θέση αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα ωθήσει την Κουμουνδούρου σε εντατική προσπάθεια σοβαρών επεξεργασιών, με τη συνδρομή όλων όσων μπορούν να βοηθήσουν εντός Ελλάδας και διεθνώς. Η απουσία τέτοιων επεξεργασιών εγκυμονεί κινδύνους τραγωδιών. 
 
Η υφέρπουσα γεωπολιτική
Κράτος σημαίνει νόμισμα, στρατό και συμβόλαιο με τους πολίτες. Αν γίνεται με (κακής ποιότητας) τεχνικο-οικονομικά επιχειρήματα, η συζήτηση για το ευρώ, υποκρύπτει αναγκαστικά συζήτηση για την κυριαρχία και τον προσανατολισμό της χώρας. ‘Εξοδος από το ευρώ, με δική μας μάλιστα πρωτοβουλία, σημαίνει άραγε «ανάκτηση εθνικής ανεξαρτησίας» ή μήπως φυγή από το ευρωπαϊκό πεδίο, για να βρεθούμε, ως καταστρεφόμενο προτεκτοράτο, σε ζώνη ελέγχου/επιρροής ΗΠΑ- Ισραήλ ή/και Τουρκίας; Είναι άραγε τυχαίο ότι, παράλληλα με τη συζήτηση για το ευρώ, «κυκλοφορούν» τεχνηέντως και άλλες «ιδέες», όπως σύνδεση της δραχμής με δολάριο ή στερλίνα (στην Κύπρο με το ισραηλινό σέκελ).  Η διασπορά τέτοιας φιλολογίας πιθανώς συνιστά έντεχνη προετοιμασία ενεργοποίησης, σε κατάλληλη στιγμή, γεωπολιτικών σεναρίων. Επιβεβαιώνει την ύπαρξη σοβαρών γεωπολιτικών, παράλληλα με τις οικονομικές σκοπιμότητες του Μνημονίου. Αυτό άλλωστε το ξέρουμε από το σχέδιο Ανάν, που προέβλεπε το πέρασμα της Κύπρου άμεσα, της Ελλάδας έμμεσα, στον έλεγχο ΗΠΑ-Βρετανίας, εμμέσως και Ισραήλ δια της επιρροής του επί των δύο προηγουμένων. Αν προετοιμάζουν αποβολή, για δικούς τους γεωπολιτικούς λόγους, της Ελλάδας από το ευρωπαϊκό σχέδιο, τότε πολύ λογικά οι «προστάτες» μας λύσσαξαν, καταστρέφοντας σχεδόν κάθε σχέση Ελλάδας/Κύπρου με τη Μόσχα  – αν μπορούσαν θα σταματούσαν και την τηλεφωνική-ταχυδρομική επικοινωνία με τους Ρώσους. ‘Ώστε μια Ελλάδα σε ρήξη με την Ευρωγερμανία να μη μπορεί να στραφεί στη Μόσχα. 
 
Οικονομικο-τεχνικά επιχειρήματα 
Το ισχυρότερο επιχείρημα υπέρ εισαγωγής νέου νομίσματος είναι η ανάκτηση ανταγωνιστικότητας μέσω υποτίμησης. Δεν στερείται βασιμότητας, υπερτιμά όμως τη σημασία της υποτίμησης και της ούτω επιτυγχανόμενης ανταγωνιστικότητας για την ελληνική οικονομία και τα προβλήματα του ελληνικού κράτους. Ελληνικές κυβερνήσεις κατέφυγαν συχνά σε ανταγωνιστικές υποτιμήσεις.  Είναι λύση ανάγκης, όχι σπουδαία βελτίωση της παραγωγικής-τεχνολογικής υποδομής, των μη οικονομικών δομικών  παραγόντων (κράτος, κοινωνικό κεφάλαιο) ή της θέσης στον διεθνή καταμερισμό εργασίας.
 
Το δεύτερο επιχείρημα είναι ότι, επιστρέφοντας στη δραχμή, θα μπορέσουμε να χρηματοδοτήσουμε την οικονομία μας και να διακόψουμε τα μνημόνια, χωρίς να χρειαζόμαστε χρηματοδότηση από την ΕΚΤ. Θα μπορέσουμε βέβαια να κόψουμε χρήμα, αλλά η πραγματικότητα θα οδηγήσει πιθανότατα σε τεράστια υποτίμηση το νέο νόμισμα, αντανακλώντας τόσο την πραγματικότητα της χώρας, όσο και την αποφασιστικότητα αγορών-Ευρωγερμανίας να δράσουν τιμωρητικά, δημιουργώντας παράδειγμα προς αποφυγήν. 
 
Οι ρίζες της ελληνικής κρίσης
 Μόνο μερικά το «ελληνικό πρόβλημα», που οδήγησε στο Μνημόνιο και τις Δανειακές, σχετίζεται με την συναλλαγματική ισοτιμία ή  τη δομή ευρωζώνης-ΕΕ. Το ευρώ υπήρξε σοβαρό πρόβλημα, υπήρξαν όμως και πολλά άλλα:
 
α) η αντανάκλαση της παγκόσμιας μετάβασης στον πλήρως χρηματιστικό καπιταλισμό και της κρίσης του,
 
β) της παγκοσμιοποίησης - η ευρωπαϊκή περιφέρεια είναι πολύ ακριβή για να ανταγωνιστεί τρίτο κόσμο και ανατολικοευρωπαίους, αλλά όχι αρκετά εξειδικευμένη/εξελιγμένη για να διατηρήσει ικανοποιητικό μερίδιο της παγκόσμιας αγορά
 
γ) σοβαρών εσωτερικών στρεβλώσεων, της εγχώριας «κλεπτοκρατικής» μορφής καπιταλισμού, του απέραντου «εργολαβιστάν, λαμογιστάν, ρουσφετιστάν» και της κουλτούρας που τη συνοδεύει. Οι παράγοντες αυτοί, ιδίως ο τελευταίος, μετέτρεψαν την Ελλάδα σε ιδανική χώρα για να αρχίσει από εδώ η επίθεση του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου κατά των ευρωπαϊκών λαών. Μόνο μια απολύτως διεφθαρμένη, ανίκανη και εξαρτημένη άρχουσα τάξη και πολιτικό προσωπικό θα μπορούσαν να συνομολογήσουν Δανειακή και Μνημόνιο. 
 
Χρέος και ευρώ
Μετά δε την είσοδο στα Μνημόνια τα τελευταία έγιναν, μαζί με το μη βιώσιμο χρέος, βασικό όπλο καταστροφής-υποδούλωσης της χώρας, το μεγαλύτερο πρόβλημά της, αυτό που απειλεί άμεσα την αναπαραγωγή κοινωνικού σχηματισμού, δημοκρατίας και κράτους. Ενώπιον τέτοιου «υπαρξιακού» ζητήματος, η ισοτιμία του ευρώ παραμένει μακροπρόθεσμο, σχετικά περιορισμένων επιπτώσεων ζήτημα, που για να αποκτήσει αξία πρέπει πρώτα να επιστρέψουμε στην κατάσταση «κανονικού» κράτους.
 
Διάφορα ρεύματα, αριστερά και όχι μόνο, βρήκαν απλή, «μονοθεματική», «επαναστατική» πλατφόρμα στο σύνθημα «έξω από το ευρώ». Φοβούμεθα ότι τέτοιες ρητορικές απλουστεύσεις συγκαλύπτουν ενίοτε την μακρόχρονη απουσία σοβαρής, ριζοσπαστικής ανάλυσης του ελληνικού «κλεπτοκρατικού» καπιταλισμού και παραγωγής αξιόπιστου μεταρρυθμιστικού προγράμματος. Επί δεκαετίες κανείς σχεδόν δεν λέει τίποτα για τον ελληνικό «υπαρκτό καπιταλισμό» (την έκταση π.χ. λαθρεμπορίου και διαπλοκής, ή της φοροδιαφυγής των μεσαίων). Δεν είδαμε σοβαρές ιδέες παραγωγικής ανασυγκρότησης. Μεγάλα θέματα εξωτερικής πολιτικής (ελληνορωσικά, διεύρυνση ΕΕ, κυπριακό), που επηρέασαν και επηρεάζουν αποφασιστικά τη διεθνή ισχύ και τους βαθμούς ελευθερίας της χώρας, δεν απασχόλησαν την αριστερά. Η υιοθέτηση εξάλλου από την αριστερά του συνθήματος «έξω από το ευρώ» κινδυνεύει, φοβόμαστε, να την απομακρύνει από την εξουσία, νομιμοποιώντας ταυτόχρονα κινήσεις άλλων δυνάμεων με αλλότριες, γεωπολιτικές σκοπιμότητες. 
 
Αντιφάσεις «ευρωσκεπτικιστών» 
Οι συνήγοροι της υποτίμησης ξεχνούν ότι η υποτίμηση που επιδιώκουν … έγινε ήδη, καλώς ή κακώς, ως «εσωτερική υποτίμηση». Τσάκισε αμοιβή και προστασία της εργασίας και κάθε κοινωνικό μισθό. Πόσο πιο κάτω να πάμε;    
 
Η έξοδος από την ευρωζώνη δεν στερείται κινδύνων και κόστους, πόσο μάλλον όταν θα κληθεί να την οργανώσει ένα διαλυμένο κράτος, που θέλει τρεις μήνες να ανοίξει μια λακούβα σε ένα δρόμο, όχι να εισάγει νέο νόμισμα σε συνθήκες «πολέμου» με ισχυρές διεθνείς δυνάμεις. Η αποχώρηση από την ευρωζώνη εγείρει σοβαρά νομικά θέματα – αρκετοί αναλυτές διεθνώς υποστηρίζουν ότι ο μόνος σύννομος τρόπος να γίνει, με βάση τις κείμενες συνθήκες, είναι η έξοδος από την ΕΕ. Ακούμε πολλά για ανάγκη «σχεδίου Β», που συμμεριζόμαστε απολύτως. Χωρίς σχέδιο Β δεν μπορεί να υπάρξει ούτε σχέδιο Α. Αλλά δυστυχώς πολλά ακούμε και τίποτα δεν είδαμε έως τώρα (ούτε σχέδιο Α, ούτε Β!). 
 
Υποτίμηση, νόμισμα, χρέος 
‘Εστω ότι όλα αυτά αντιμετωπίζονται, μαζί και το ενδεχόμενο καταστροφικής υποτίμησης του νέου νομίσματος και του υπερπληθωρισμού που θα προκύψει. Ας αγνοήσουμε την ήδη συντελεσθείσα εσωτερική υποτίμηση. Νέο νόμισμα και νέα υποτίμηση αποσκοπούν να καταστήσουν την ελληνική οικονομία ανταγωνιστική. Αλλά είναι αυτό πραγματικά το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε τώρα; 
 
Η απάντηση είναι όχι! ‘Οσο ανταγωνιστική και αν γίνει η ελληνική οικονομία, δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί πως θα αποπληρώσει ένα θεόρατο βουνό μη βιώσιμου χρέους (κι όσο κι αν φτηνήνει το χρήμα, προφανώς χρειάζονται και άλλα πράγματα για να γίνουμε παραγωγικοί). Το πρόβλημα (όπλο) που τώρα συντρίβει το ελληνικό έθνος είναι το βουνό μη βιώσιμου χρέους, συν τα αποικιοκρατικά δεσμά των δανειακών συμβάσεων, το καθεστώς καταστρεφόμενης αποικίας χρέους. Ουδείς εκ των υποστηρικτών της δραχμής δεν εξηγεί πως θα λύσει με την έξοδο το πρόβλημα βιωσιμότητας χρέους και αποικιοκρατικών δεσμεύσεων. Το αδιέξοδο της πρότασης θα φανεί αμέσως, όταν φτάσει αίφνης το κλάσμα χρέους/ΑΕΠ στο 250% ή στο 300%. (Γι’ αυτό ακριβώς, να μην παγώσει το χρέος σε ευρώ με το αγγλικό δίκαιο, η «Σπίθα» του Θεοδωράκη επέμεινε ασφυκτικά προς όλους, στα τέλη 2011, να αρχίσει άμεσο, μεγάλο κίνημα «από τον Καμμένο μέχρι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ», αντί να περιμένουμε τις εκλογές, όπως προτίμησε τελικά η Κουμουνδούρου).
 
‘Όταν αντιμετωπίζεις μη βιώσιμο χρέος και αποικιακές συμβάσεις, δεν έχει νόημα να ψάχνεις υδρογονάνθρακες, ή να επιδιώκεις βελτίωση ανταγωνιστικότητας. ‘Οτι βρεις, ότι πόρους αποκτήσεις θα πάνε στα «σεντούκια» των τραπεζών, χωρίς η χώρα να αποπληρώσει το χρέος της – να βρεθεί σε κατάσταση εξυπηρετήσιμου και χρηματοδοτήσιμου χρέους. Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν κάναμε καλά που μπήκαμε στο ευρώ προ πολλών ετών, ούτε αν το ευρώ είναι καλό ή κακό (που είναι όντως) αλλά τι κάνουμε στην κατάσταση που τώρα βρισκόμαστε, όχι τι θα κάναμε το 1999, γιατί δεν είμαστε στο 1999! Πως μπορούμε να γυρίσουμε από το καθεστώς αποικίας χρέους στο καθεστώς σχετικά ανεξάρτητου-κυρίαρχου κράτους, βιώσιμου κράτους, χρέους, οικονομίας-κοινωνίας. Αυτό είναι το κριτήριο για να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε με το ευρώ, όχι αυτά καθεαυτά τα θεωρητικά πλεονεκτήματα/μειονεκτήματα του νομίσματος. Νέο νόμισμα θα βοηθήσει ή θα δυσκολέψει την απομείωση του χρέους και την απαλλαγή από το αποικιακό καθεστώς; Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα.   
 
Γιατί να τους απαλλάξουμε από το πρόβλημα;
‘Οντας σε ΕΕ/ευρωζώνη δεν έχουμε μόνο προβλήματα, έχουμε και όπλα, πολιτικά, θεσμικά, νομικά, κανένα από τα οποία δεν χρησιμοποιήσαμε έως τώρα. Πάμπολλες από τις ευρωπαϊκές αποφάσεις λαμβάνονται ομοφώνως, μπορεί επομένως μία ή δύο κυβερνήσεις να μπλοκάρουν σε μεγάλο βαθμό τη λειτουργία της ‘Ενωσης, εφόσον οι χώρες τους αντιμετωπίζουν ζήτημα επιβίωσης (πρέπει βέβαια να δημιουργήσουν προηγουμένως το αναγκαίο πολιτικό κλίμα). Τα κείμενα, οι ευρωπαϊκές συνθήκες, άλλα ισχυρά κείμενα του διεθνούς δικαίου (καταστατικός χάρτης, αποφάσεις του ΟΗΕ) περιέχουν διατάξεις που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από μια κυβέρνηση με φαντασία, προετοιμασμένη πολύ σοβαρά σε νομικό, πολιτικό, διεθνές επίπεδο.
 
Σε υπερθετικό βαθμό, μια πολιτική σύγκρουση γύρω από την Ελλάδα (ή/και την Κύπρο) στην Ευρώπη θα είναι «παιχνίδι κατηγοριών» (blame game). Η Ευρώπη θα κατηγορεί τους ‘Ελληνες, οι ‘Ελληνες θα πρέπει να απαντήσουν ως Ευρωπαίοι κατηγορώντας με ορθολογικά επιχειρήματα και γλώσσα κατανοητή από την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη την κυρίαρχη πολιτική. Μπορούμε να το κάνουμε γιατί έχουμε πληθώρα στοιχείων υπέρ μας (εφόσον φυσικά ετοιμαστούμε κατάλληλα,  γιατί δεν νοείται να φιλοδοξείς διακοπή μνημονίου-δανειακών και ανατροπή ευρωπαϊκών πολιτικών, χωρίς τεράστια προετοιμασία και σοβαρότητα).   
 
«Επαναστατική» δεν είναι η ρητορεία προς εσωτερική κατανάλωση, αλλά το να κάνεις πραγματικά και συντεταγμένα «μπάχαλο» την Ευρώπη, ήδη από τώρα, διεκδικώντας τη σωτηρία της χώρας σου, με πολιτικά-επικοινωνιακά ευφυείς τρόπους, ζητώντας ρήτρα ύφεσης και ανεργίας, έκτακτη ανθρωπιστική-αναπτυξιακή βοήθεια, διαγραφή χρέους, σχέδιο Μάρσαλ, αντί να ζητήσεις να φύγεις μόνος σου, ουσιαστικά με τη στάμπα του «ανεπρόκοπου μπαταχτζή»! Καλώς ή κακώς βρέθηκες στο ευρωπαϊκό κλαμπ – αντί να φύγεις από κει μέσα, πιο έξυπνο είναι να χρησιμοποιήσεις όλα τα θεσμικά, πολιτικά, νομικά εργαλεία που σου παρέχει. Γιατί να μη το δοκιμάσεις, είτε κερδίσεις, είτε όχι στο τέλος. Γιατί να θέσεις εσύ ζήτημα αποχώρησής σου, αντί να θέσεις ευρωζώνη και ΕΕ ενώπιον της υποχρέωσης να στηρίξουν ένα μέλος που καταστρέφεται και απειλείται; Στο κάτω-κάτω, αν θέλουν να σε διώξουν, ας πάρουν εκείνοι την ευθύνη, η Μέρκελ και ο Ολάντ, γιατί να την πάρουμε εμείς;
 
Είναι καταπληκτικό, αλλά έως τώρα δεν βρέθηκε ούτε ένας πολιτικός, κυβέρνησης ή αντιπολίτευσης, να βροντοφωνάξει το θεμελιώδες, το βασικό, το στοιχειώδες: «η ΕΕ δεν είναι γερμανική, γαλλική, τραπεζική ‘Ενωση, είναι δική μας όσο και δική σας». Μόνοι μας έχουμε αποδεχθεί τον ρόλο κουτσαβάκη. Δεν έχουμε το κουράγιο να το πούμε αυτό, αλλά είμαστε έτοιμοι για παγκόσμια επανάσταση; 
 
«Επαναστατικό» και σωτήριο είναι, αφού βρέθηκες που βρέθηκες στην τραγική κατάσταση κι απειλείται η ίδια η υπόστασή σου ως λαού, ως έθνους, ως κράτους, να γίνεις εσύ ο εκφραστής των εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων που έχουν σοβαρά προβλήματα και με τον τρόπο που το Χρήμα συντρίβει το κοινωνικό κράτος τους και αγοράζει πολιτικούς από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, και με τον τρόπο που το Βερολίνο και η ολιγαρχική «ευρωγραφειοκρατία» διαχειρίζεται τις ευρωπαϊκές υποθέσεις. 
 
Θα μου πείτε ίσως «η Ευρώπη δεν αλλάζει», «εμείς δεν μπορούμε να τα κάνουμε» («Ψωροκώσταινα»). Αν η Ευρώπη αλλάξει θα αλλάξει τώρα, γιατί τώρα έχει, πρώτη φορά μετά τριάντα χρόνια, κίνητρο. Αν δεν αλλάξει δεν θα αλλάξει ποτέ, θα υποκύψει στο Χρήμα. Αν ολόκληρη Ευρώπη υποκύψει, θα σωθούμε μόνοι μας, απλώς φεύγοντας από το ευρώ;
 
Στην πραγματικότητα η λογική λέει ότι η Ελλάδα πρέπει να ξυπνήσει και να αρχίσει να συμπεριφέρεται ως ευρωπαϊκό κράτος, διεκδικώντας κατ’ αρχήν εκεί που βρέθηκε, καλώς ή κακώς, τα δικαιώματά της. Το σενάριο-εφιάλτης για τους πιστωτές. είναι μια ελληνική κυβέρνηση πολιτικά, νομικά, επικοινωνιακά πανέτοιμη να δώσει τη μάχη, με πλέγμα διεθνών συμμαχιών, ζητώντας πειστικά και ορθολογικά αναθεώρηση της ασκούμενης πολιτικής. Οι πιστωτές θέλουν οτιδήποτε εκτός από αυτό, θέλουν να απομονώσουν την «ελληνική περίπτωση», για να μετατρέψουν, όπως το κατάφεραν έως τώρα, την κρίση των τραπεζών σε κρίση της Ευρώπης, πόλεμο μεταξύ ευρωπαϊκών εθνών. Εμείς πρέπει να θέλουμε το αντίθετο, να χωθούμε όσο μπορούμε, μαζί με το πρόβλημά μας, μέσα στην Ευρώπη, συνδέοντας τη λύση στο δικό μας πρόβλημα με την αναζήτηση εναλλακτικής για όλη την Ευρώπη. 
 
Υπάρχει ένας ακόμα παράγοντας, πολύ ευρύτερος. Για να γλυτώσουμε, χρειαζόμαστε απελπιστικά συμμάχους, εντός και εκτός ΕΕ. ‘Ενας ισχυρός δυνητικός σύμμαχος είναι οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί. Με σημαία τη δραχμή, την κυπριακή λίρα, τη λιρέττα, το πέσο δεν μπορούμε να φτιάξουμε τέτοια συμμαχία, να αντιμετωπίσουμε από κοινού τον σημερινό, καταθλιπτικό συσχετισμό οικονομικο-πολιτικής ισχύος.
 
Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει νίκη. Αλλά ακόμα κι αν στο τέλος η Ελλάδα χάσει, δεν θάχει ζημιωθεί, το αντίθετο, θα ωφεληθεί πολιτικά και διεθνώς καθιστάμενη ο φορέας και υπερασπιστής των ευρωπαϊκών αξιών και ιδεών, ακόμα κι αν αναγκαστεί να φύγει, θα έχει κερδίσει πάρα πολύ σε διεθνές πολιτικό κεφάλαιο πολεμώντας εν ονόματι, όχι εναντίον της ευρωπαϊκής ιδέας (και όχι βέβαια της συγκεκριμένης πραγμάτωσής της με ευρωζώνη/ΕΕ). 
 
Ευρώ και φετίχ
Πρέπει βέβαια να υπογραμμίσουμε ότι η Ελλάδα, στην κατάσταση που βρίσκεται, είναι υποχρεωμένη να πάει ούτως ή άλλως σε στάση πληρωμών και μονομερή διακοπή του μνημονίου, αν δεν της προσφέρουν άλλη λύση βιώσιμου κράτους και οικονομίας, αλλοιώς θα καταστραφεί συθέμελα. Δεν έχουμε άλλη επιλογή, πρέπει να πάμε ότι κι αν σημαίνει αυτό, για να σώσουμε τη χώρα μας. ‘Ενα κόμμα που θέλει να διακόψει το Μνημόνιο, οφείλει να ειδοποιήσει τους  ‘Ελληνες (και τους εταίρους), πριν από τις εκλογές, ότι ναι μεν απεύχεται τον πόλεμο, θα τον κάνει όμως μέχρι τέλους, με όλα τα μέσα, αν δεν υπάρξει άλλη λύση σωτηρίας. Μια τέτοια ρήξη προϋποθέτει λεπτομερειακό πλάνο Β, για εισαγωγή εσωτερικού μέσου πληρωμής, στην ακραία, μη δυνάμενη να αποκλεισθεί περίπτωση, που η ΕΚΤ προχωρήσει σε διακοπή χρηματοδότησης. Εμείς δεν υποστηρίζουμε ότι δεν πρέπει επ’ ουδενί να φύγουμε από το ευρώ. Αυτό που λέμε είναι ότι δεν έχουμε κανένα λόγο να το κάνουμε με δική μας πρωτοβουλία.
 
Ταυτόχρονα, η επιδίωξη λύσης στο ελληνικό, πρέπει να συνδυασθεί με υπεράσπιση μιας ευρύτερης ιδέας για το μέλλον της Ευρώπης, που θα δώσει τη δυνατότητα δημιουργίας συμμαχιών, εντός και εκτός ΕΕ. Αυτή η στάση νομίζουμε ταιριάζει καλύτερα στη χώρα μας, στον ρόλο της στην ευρωπαϊκή και παγκόσμιο Ιστορία.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
«Ο άνθρωπος είναι ζώο κοινωνικό». Αφενός δεν μπορεί να ζήσει έξω από την ανθρώπινη κοινωνία, αφετέρου δεν έχει για τον ίδιο νόημα να ζήσει έξω από μία ανθρώπινη κοινωνία. Ταυτόχρονα όμως είναι και «ζώο αγελαίο», δηλαδή έχει ανάγκη από την ύπαρξη μιας εξουσιαστικής πυραμίδας. Δεν μπορεί λοιπόν να ζήσει ούτε στην απόλυτη αναρχία, ούτε στην πλήρη ισοπέδωση.

Τα πιο πάνω, από μόνα τους, είναι ικανά για να αποδείξουν την πορεία των διαφόρων κοινωνιών στις χιλιετίες εμφάνισης του ανθρώπου στη γη. Κάθε κοινωνία, βασίζεται λοιπόν στη συνεργασία των μελών της. Και αυτή η συνεργασία έχει δύο όψεις. Μια υλιστική και μία πνευματική.

Η υλιστική της όψη είναι η αδιάκοπη ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών. Η πνευματική της όψη είναι η αδιάκοπη ανταλλαγή γνωμών, γνώσεων, απόψεων, προτάσεων, πληροφοριών, συναισθημάτων και φυσικά ιδεών.

Ταυτόχρονα, το άτομο δεν αντέχει την πλήρη ισοπέδωση. Θέλει να ολοκληρωθεί, δηλαδή θέλει να διακριθεί μέσα στην κοινωνία. Να θεωρηθεί σημαντικό, να προσελκύει τον θαυμασμό και να ασκεί εξουσία επί των άλλων ατόμων. Για να το επιτύχει αυτό ο άνθρωπος χρησιμοποιεί και τις δύο πιο πάνω όψεις της κοινωνίας.

Είτε θα ξεχωρίσει και θα επιβληθεί μέσω των εξουσιαστικών δομών που δημιουργεί η υλιστική όψη, είτε θα διακριθεί και θα επιβληθεί μέσω των εξουσιαστικών δομών που δημιουργεί η πνευματική όψη. Λόγω της ανάγκης του ανθρώπου για επιβίωση, συνήθως η υλιστική όψη επικρατεί και εξουσιάζει την πνευματική όψη. Ο μαρξισμός ήταν μια καθαρά υλιστική θεωρία και απέτυχε γιατί παρέβλεψε εντελώς την πνευματική όψη. Ο καπιταλισμός επίσης, είναι μια υλιστική πραγματικότητα η οποία βασίζεται στην εξουσίαση μέσω της υλικής δύναμης. Μπορεί όμως και αντέχει, γιατί δίνει μια ψευδαίσθηση ελευθερίας ολοκλήρωσης του καθενός.

Σήμερα, επικρατεί παγκοσμίως η υλιστική όψη. Η παγκοσμιοποίηση είναι καθαρά μια υλιστική επιβολή που μετράει την θέση στην κοινωνική κλίμακα, ανάλογα με τις υλικές δυνάμεις. Όμως, οι σύγχρονες δυνάμεις δεν είναι τόσο πραγματικά υλικές, όσο «αεριτζίδικες», δηλαδή στην συντριπτική τους πλειοψηφία «αέρας κοπανιστός». Το λάθος επιπλέον που κάνει η παγκοσμιοποίηση είναι ότι συντρίβει τους λαούς και οι λαοί είναι άνθρωποι οι οποίοι έχουν και πνευματικότητα.


Το απόλυτο λοιπόν όπλο σήμερα κατά της υλιστικής παγκοσμιοποίησης, είναι η τοποθέτηση της πνευματικότητας του ίδιου του ανθρώπου στο επίκεντρο του παγκοσμίου ενδιαφέροντος. Η πρόταξη της δημοκρατίας των ανθρώπων, απέναντι στις διεθνείς και ντόπιες υλιστικές ελίτ. Αυτό από μόνο του είναι ικανό να πυροδοτήσει την κατάρρευση οποιουδήποτε οικοδομήματος χτίζουν οι υλιστές της παγκοσμιοποίησης. Πριν εμπλακούμε όλοι σε έναν νέο καταστροφικό παγκόσμιο πόλεμο. 




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Άλλο ένα επίτευγμα του success story της ανεκδιήγητης συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου 

Η ζάχαρη, ως φυσικό προϊόν, βρίσκεται στην κορυφή της διατροφικής αλυσίδας και αποτελεί σημαντικό οικονομικό στοιχείο για τις χώρες που την παράγουν, ενώ η καλλιέργειά της συμβάλει στην τροφική ανεξαρτησία τους.

Ο κλάδος των τευτλοπαραγωγών, που συνεργάζονται με την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης (ΕΒΖ), συνεχίζει να είναι θύμα της κρατικής αδιαφορίας σε επικίνδυνο πλέον βαθμό.

Οι τευτλοπαραγωγοί με ανοιχτή επιστολή καταγγέλλουν το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και την Διοίκηση της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης για την εγκληματική τους αδιαφορία και την αρνητική στάση που τηρείται απέναντι τους.

Το σαφέστατα ερωτήματα που προκύπτουν και που τα θέτει προς τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων ο βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων κ. Κουίκ είναι:

«Υπάρχει η διάθεση εξεύρεσης λύσης στο πρόβλημα των τευτλοπαραγωγών; Αν ναι, γιατί επιδεικνύετε εγκληματική ολιγωρία και δεν αναλαμβάνετε την έγκαιρη αντιμετώπιση και διευθέτηση ζητημάτων πληρωμής ολοκληρωμένης διαχείρισης 2012, όπως θα έπρεπε ήδη να είχε γίνει;

Αντιλαμβάνεται, άραγε, ο υπουργός ότι η στάση του, καθώς και η στάση της Διοίκησης της ΕΒΖ οδηγεί σε απαξίωση και μελλοντικά σε αφανισμό του μοναδικού αυτού ελληνικού κλάδου παραγωγής;

Υπάρχει στον άμεσο σχεδιασμό σας πρωτοβουλία για την πρωτογενή παραγωγή και προσπάθεια ενίσχυσης της καλλιέργειας;

Αν ναι, με ποιους τρόπους;
Και σε τι χρονικό ορίζοντα;

Δεσμεύεται η κυβέρνηση μέσω των αρμοδίων υπουργών ότι δεν θα κλείσει κανένα άλλο ελληνικό εργοστάσιο παραγωγής ζάχαρης και ότι θα έλθετε σε επαφή με τον κάθε αρμόδιο, ούτως ώστε να γίνει επιτέλους αρωγός σε ετούτη την προσπάθεια και όχι τροχοπέδη στον ήδη πολύπαθο κλάδο των τευτλοπαραγωγών;»

Ολόκληρη η ερώτηση του βουλευτή Τέρενς Κουίκ προς τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, κ. Αθανάσιο Τσαυτάρη, με θέμα «Ολιγωρία σε θέματα τευτλοκαλλιέργειας κίνδυνος εξαφάνισης της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης».

Κύριε Υπουργέ, Ο κλάδος των τευτλοπαραγωγών που συνεργάζονται με την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης (ΕΒΖ), συνεχίζει να είναι θύμα της κρατικής αδιαφορίας σε επικίνδυνο πλέον βαθμό.

Σύμφωνα με δημοσίευμα στην δημοσιογραφική ιστοσελίδα «voria.gr», οι τευτλοπαραγωγοί με ανοιχτή επιστολή καταγγέλλουν το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και την Διοίκηση της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης για την εγκληματική σας αδιαφορία και την αρνητική στάση που τηρείται απέναντι τους.

Πιο συγκεκριμένα: «Οι τευτλοπαραγωγοί που συνεργάζονται με την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης κατηγορούν τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης αλλά και τον διευθύνοντα σύμβουλο της ΕΒΖ, επειδή με την «ολιγωρία σε θέματα τευτλοκαλλιέργειας», οδηγούν την εταιρεία σε απαξίωση και την τευτλοκαλλιέργεια σε εξαφάνιση.

Ομάδες τευτλοπαραγωγών από τα εργοστάσια Σερρών, Πλατέος και Ορεστιάδος, ζητούν με ανοικτή επιστολή τους την παρέμβαση του πρωθυπουργού, αλλά και την ενεργοποίηση των βουλευτών, «εάν πιστεύουν ότι η διέξοδος στο πρόβλημα της χώρας είναι η πρωτογενής παραγωγή».

Το πλήρες κείμενο των τευτλοπαραγωγών, έχει ως ακολούθως:
«Την ώρα που η ελληνική βιομηχανία ζάχαρης οδηγείται σε ολοκληρωτική απαξίωση και η τευτλοκαλλιέργεια σε είδος προς εξαφάνιση, οι τευτλοπαραγωγοί όλης της χώρας προσπαθούν ανεπιτυχώς εδώ και 3 μήνες να έρθουν σε επαφή με τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Τσαυτάρη Αθανάσιο, με σκοπό την εξεύρεση λύσεων για την ελληνική τευτλοκαλλιέργεια και τη συνέχιση της λειτουργίας των εργοστασίων.
Καταγγέλλουμε το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων για την συνεχόμενη ολιγωρία σε θέματα τευτλοκαλλιέργειας (καθυστέρηση πληρωμής ολοκληρωμένης διαχείρισης 2012)αλλά και τη διοίκηση της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης και συγκεκριμένα τον διευθύνοντα σύμβουλο κ. Χαραλάμπους Λάμπρο ότι με την πολιτική που ακολουθεί (πρωτοφανή και αδικαιολόγητη καθυστέρηση των πληρωμών των παραγωγών αλλά και καθυστέρηση της ανακοίνωσης της τιμολογιακής πολιτικής) οδηγεί σε πλήρη αφανισμό της ελληνική τευτλοκαλλιέργεια και κατ' επέκταση σε άμεσο κίνδυνο τη συνέχιση της λειτουργία των εργοστασίων. Παρέλαβαν τη βιομηχανία το 2009 με κόστος παραγωγής 613 ευρώ/τόνο και μέσα σε 4 χρόνια κατάφεραν να εξαφανίσουν την τευτλοκαλλιέργεια και να ανεβάσουν το κόστος παραγωγής σε 1000 ευρώ/τόνο.
Και θα έρθουν μετά τις γιορτές, αφού ισχυριστούν υψηλό κόστος παραγωγής σε συνδυασμό με τη πολύ χαμηλή διεθνή τιμή της ζάχαρης, να λάβουν τέτοιες αποφάσεις που πιστεύουμε ότι δεν θα έχουν καμία σχέση με τη συνέχιση της παραγωγής.
Γι' αυτό το λόγο καλούμε τη πολιτική ηγεσία της χώρας, από τον πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο βουλευτή, εάν πραγματικά πιστεύουν ότι η διέξοδος στο πρόβλημα της χώρας είναι η πρωτογενής παραγωγή, να πάρουν άμεσα πρωτοβουλίες και να σώσουν τη βιομηχανία έστω και στο παρά πέντε από τη κατρακύλα στην οποία κάποιοι την έριξαν.
Καλούμε τους αρμοδίους να τοποθετήσουν στη βιομηχανία ανθρώπους με όραμα που θα έχουν ως στόχο τη συνέχιση της καλλιέργειας αλλά και τη συνέχιση της λειτουργίας των εργοστασίων.
Ας καταλάβουν επιτέλους κάποιοι ότι πρωτογενές πλεόνασμα στη χώρα δεν έρχεται με κλειστά εργοστάσια και αθρόες εισαγωγές ζάχαρης από το εξωτερικό».
Κατόπιν τούτων, ερωτάσθε κ. Υπουργέ:
1. Έχετε την διάθεση εξεύρεσης λύσης στο πρόβλημα των τευτλοπαραγωγών; Αν ναι, γιατί επιδεικνύετε εγκληματική ολιγωρία και δεν αναλαμβάνετε την έγκαιρη αντιμετώπιση και διευθέτηση ζητημάτων πληρωμής ολοκληρωμένης διαχείρισης 2012, όπως θα έπρεπε ήδη να είχε γίνει;
2. Αντιλαμβάνεστε κ. Υπουργέ ότι η στάση σας, καθώς και η στάση της Διοίκησης της ΕΒΖ οδηγεί σε απαξίωση και μελλοντικά σε αφανισμό του μοναδικού αυτού ελληνικού κλάδου παραγωγής;
3. Υπάρχει στον άμεσο σχεδιασμό σας πρωτοβουλία για την πρωτογενή παραγωγή και προσπάθεια ενίσχυσης της καλλιέργειας; Αν ναι, με ποιους τρόπους; Και σε τι χρονικό ορίζοντα;
4. Δεσμεύεστε κ. Υπουργέ ότι δεν θα κλείσει κανένα ελληνικό εργοστάσιο και ότι θα έλθετε σε επαφή με τον κάθε αρμόδιο, ούτως ώστε να γίνει επιτέλους αρωγός σε ετούτη την προσπάθεια και όχι τροχοπέδη στον ήδη πολύπαθο κλάδο των τευτλοπαραγωγών;

Ο Ερωτών Βουλευτής
Τέρενς - Νικόλαος Κουίκ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Παλαιοκομματικός και άκρως επικίνδυνος εθνικά ο... Αλέξης

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καλές σχέσεις με τα εθνικά θέματα, ή το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη «χαλαρότητα» ζητήματα που άπτονται του εθνικού ενδιαφέροντος και τείνουν να αποτελούν σημεία τριβής με γειτονικές προς την Ελλάδα χώρες, είναι ένα γεγονός πολιτικά καταγεγραμμένο και –πιθανότατα- ο λόγος για τον οποίο το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα δεν έχει τη δυναμική να συντρίψει την ανύπαρκτη συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου.

Φαίνεται, όμως, πως στην Κουμουνδούρου δεν έχουν επαφή με την πολιτική πραγματικότητα ή… επιδιώκουν να δημιουργήσουν νέες πολιτικές νόρμες μη συμβατές με την εθνική ύπαρξη της Ελλάδας ή κάποιων γεωγραφικών διαμερισμάτων της. Βεβαίως, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να μην επιθυμεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αναστρέψει την υπάρχουσα πολιτική κατάσταση και να συνεχίσει να λαμβάνει τα όσα του προσφέρονται στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης κι έτσι ανά διαστήματα προχωρά σε κινήσεις αυτό-υπονόμευσης, για να εξασφαλίσει την μη διακυβέρνηση της χώρας. Αυτό όμως είναι μία άλλη υπόθεση, καθαρά πολιτική, για την οποία θα γίνει πολύ συζήτηση το επόμενο χρονικό διάστημα, μέχρι τις ευρωεκλογές.
Επανερχόμενοι στην συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ επί θεμάτων που χαρακτηρίζονται ως εθνικά και άπτονται ιδιαίτερης προσοχής στον χειρισμό τους, διαπιστώνουμε πως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είτε δεν διακρίνει τα εθνικά θέματα, είτε δεν έχει καμία απολύτως διάθεση ευαίσθητης προσέγγισης κάποιων «ειδικών θεμάτων» που απασχολούν σημαντικότατο μέρος του πληθυσμού της χώρας και που είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την ιστορία και τον πολιτισμό της Ελλάδας…

Η Θράκη (όπως και η Φλώρινα) πολλές φορές αντιμετωπίσθηκε από τα κυβερνητικά (και όχι μόνο) κόμματα ως «πεδίο» κομματικής διαβούλευσης και αλιείας ψήφων, μέσα από συμφωνίες με το τουρκικό παρακράτος και τα όργανα του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής. Θα περιμέναμε πως το ΣΥΡΙΖΑ θα έκανε την διαφορά απέναντι στο παλιό, κακό και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που κυβέρνησε την Ελλάδα επί δεκαετίες. Όμως, δυστυχώς, η πολιτική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται να έχει καμία απολύτως διάθεση να εισάγει νεοτερισμούς, που θα κατέγραφαν έμπρακτα την επί της ουσίας διαφορά του από το πολιτικό παρελθόν της χώρας.

Έτσι, επί σειρά ετών διαπιστώνουμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ (κάποτε κάποιες συνιστώσες του, σήμερα το ίδιο το κόμμα) δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να συνομιλεί με ομάδες πολιτών που διάκεινται εχθρικά και λειτουργούν ποικιλοτρόπως κατά των Ελληνικών συμφερόντων και ταυτόχρονα δείχνει να ενστερνίζεται (μέσω ανακοινώσεων νεολαιών, τοπικών παραγόντων ή τοπικών κομματικών οργανώσεων) θέσεις που αμφισβητούν την ελληνική κυριαρχία και λειτουργούν ως «δούρειοι ίπποι» σε ακανθώδη ζητήματα των εθνικών και συνταγματικών θέσεων της Ελλάδας.
Για παράδειγμα, οι σχέσεις που αναπτύσσει ο ΣΥΡΙΖΑ με το εθνικιστικό «τουρκικό» κόμμα (DEB), απόκομμα του τουρκικού παρακράτους στην Θράκη, φωλιά τούρκων εθνικιστών και γκρίζων λύκων, αποτελούν ένα σημείο σύμπλευσης του ΣΥΡΙΖΑ με θέσεις της επιθετικής (και αλυτρωτικής) τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, άρα και έμμεσης αμφισβήτησης των συνταγματικά (και διεθνώς) κατοχυρωμένων θέσεων της Ελλάδας σε μία σειρά θεμάτων για τα οποία έχουν ήδη υπάρξει διεθνείς συμφωνίες (π.χ. συνθήκη Λοζάνης).

Όλα δείχνουν πως κάτι πολύ σάπιο βρίσκεται στους διαδρόμους της Κουμουνδούρου. Κάτι που μπορεί να λειτουργήσει ως μοχλός εκκίνησης ιδιαίτερα έντονων και άκρως δυσάρεστων (για την Ελλάδα) εξελίξεων, αφού δημιουργείται ένας εσωτερικός θύλακας στο μαλακό υπογάστριο των εθνικών θεμάτων της Ελλάδας.
Έτσι, δεν μας προξένησε καμία απολύτως έκπληξη η κατάθεση ερώτησης στη Βουλή (προς το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων) στις 16/12/2013 από μία ομάδα βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία αφορούσε μία περίεργη διημερίδα του γνωστού ΗΛΙΑΜΕΠ που έγινε στην Θράκη (στην Κομοτηνή), με θέμα «Η συνθήκη της Λοζάνης 90 χρόνια μετά, οι μειονοτικές ρυθμίσεις» και η οποία είχε ως σαφή στόχο την δημιουργία συνθηκών για την έναρξη διαδικασιών ακύρωσης της συνθήκης της Λοζάνης (αποτελεί και θέση του τουρκικού υπουργείου εξωτερικών) και την μετέπειτα έναρξη συζητήσεων για μία νέα συνθήκη (δηλαδή, να αποχωρήσει αυτοβούλως και μονομερώς η Ελλάδα από τα εθνικά κυριαρχικά της δικαιώματα στην Θράκη και στο Αιγαίο και να συζητηθούν εκ νέου με την ανυποχώρητη Τουρκία εφ’ όλης της ύλης όλα τα θέματα που άπτονται στη συγκεκριμένη συνθήκη της Λοζάνης, θέματα μέσα στα οποία εμπεριέχεται και η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, το καθεστώς διοίκησης της Θράκης και των νησιών του ανατολικού Αιγαίου έως και το… Καστελλόριζο).

Η ερώτηση κατατέθηκε (και δεν είναι παράξενο ότι έγινε καμία προσπάθεια δημοσιοποίησής της, αφού ήταν καθαρή επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ) και αφορούσε άρνηση εισήγησης ενός εκ των συμμετεχόντων στην τουρκική γλώσσα! Φυσικά, στην ερώτηση που κατέθεσαν 15 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, απέφυγαν να ονομάσουν τον «εισηγητή», την χώρα γέννησής του και επαγγελματικής του δραστηριοποίησης. Κι αυτό επειδή ο «εισηγητής» που τελικά αποχώρησε «προσβεβλημένος» ήταν ο Εβρέν Ντεντέ (ανηψιός του γνωστού μειονοτικού δημοσιογράφου Αμπντουλαχήμ Ντεντέ), Έλληνας πολίτης που έζησε μερικά χρόνια στην Τουρκία και εκδότης του τουρκόγλωσσου περιοδικού Αζίνλικτσα.
Και γιατί δεν αναρωτήθηκε η Κουμουνδούρου και τα «τσακάλια» της, ποιος ήταν ο λόγος που ένας Έλληνας πολίτης ήθελε να κάνει την εισήγησή του στην τουρκική γλώσσα; Γιατί έγινε αυτή η μονομερής προσέγγιση και στήριξη ενός αιτήματος, που αν μη τι άλλο διέπεται από τουρκικό σωβινισμό; Τέλος, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ασχολήθηκε με ένα θέμα το οποίο «μπάζει» από πολλές πλευρές και αφήνει έκθετο ως προς την ωριμότητα ταξινόμησης το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα;
Ο Αυτοπροσδιορισμός είναι μία έννοια που χαρακτηρίζει τις ευαίσθητες και δημοκρατικές κοινωνίες και χώρες, όμως ταυτόχρονα γίνεται λίαν επικίνδυνη όταν χρησιμοποιηθεί με χροιά (ή και σκοπιμότητα) εθνικής επικάλυψης. Τότε μεταβάλλεται στην Αυτοδιάθεση, δηλαδή μία τάση για ανεξαρτησία, πέραν της κείμενης νομοθεσίας, με αλυτρωτικά χαρακτηριστικά. Και αυτά τα χαρακτηριστικά προωθεί με την συγκεκριμένη του ερώτηση στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ο ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως το κρίσιμο ερώτημα παραμένει: Γιατί να εκτεθεί (έστω και του ασφαλούς μέσω της απόπειρας μη περαιτέρω γνωστοποίησης της κοινοβουλευτικής ερώτησης) ο ΣΥΡΙΖΑ, για ένα χαμηλού πολιτικού προφίλ θέμα;

Η απάντηση βρίσκεται στις επικείμενες δημοτικές, περιφερειακές εκλογές και –φυσικά- στις ευρωεκλογές. Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε μία κίνηση καλής θέλησης προς το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής. Μία κίνηση μέσω της οποίας θέλει να καταγράψει (κοινοβουλευτικά) ένα συγκεκριμένο θέμα και μέσα από αυτό μία άτυπη συμφωνία μεταξύ των δύο μερών, της Κουμουνδούρου και του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής.
Κι αυτό συνέβη, επειδή μέχρι και τα μέσα Δεκεμβρίου του 2013 δεν υπήρξε καμία κίνηση από την πλευρά των οργάνων του τούρκου προξένου, που να δείχνει κάποια τάση, κάποια απόφαση για την μαζική στήριξη της Άγκυρας σε κάποιο συγκεκριμένο κόμμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να «τραβήξει το ενδιαφέρον» της Άγκυρας για να «μετρήσει τα κουκιά» σε μία αμφισβητούμενη περιοχή, όπως είναι η περιφέρεια Αν. Μακεδονίας και Θράκης και ιδιαίτερα οι νομοί Ξάνθης και Ροδόπης. Με απλά λόγια, η Κουμουνδούρου «έριξε το τυράκι» και περιμένει αντιδράσεις, κινήσεις ή κάποιο μήνυμα (μέσω του βουλευτή Ζεϊμπέκ) για να καταστρωθεί το περαιτέρω προεκλογικό σκηνικό στην περιοχή.

Βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ καταθέτει ερώτηση για την μη χρήση -εκ μέρους των εισηγητών- της τουρκικής γλώσσας στην διημερίδα του ΕΛΙΑΜΕΠ, ξεχνά να κάνει την οποιαδήποτε αναφορά για τις «φωτογραφήσεις» του δικού του βουλευτή, του κ. Ζεϊμπέκ, ο οποίος αρέσκεται να φωτογραφίζεται σε γραφεία εθνικιστών τούρκων, με δράσεις αλυτρωτικού περιεχομένου κατά της Ελλάδας και υπό την σημαία της «ανεξάρτητης Θράκης».
Όχι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εξέδωσε καμία ανακοίνωση (επίσημα ή ανεπίσημα) που να καταδικάζει τον βουλευτή του. Όχι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εξέδωσε –φυσικά- καμία ανακοίνωση διαγραφής του κ. Ζεϊμπέκ, αφού –όπως είπαμε- ο αυτοπροσδιορισμός και η αυτοδιάθεση είναι έννοιες χαλαρές για την ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του κόμματος στο οποίο ηγείται ο Αλέξης Τσίπρας.
Και, εντάξει, ο κ. Ζεϊμπέκ, σαν τοποθετημένος από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, γλωστός σουλατσαδόρος - επισκέπτης ανθελληνικών δράσεων, γνωστός και φίλος κάθε ανθελληνικού υποκειμένου που κατ΄επάγγελμα συκοφαντεί την Ελλάδα, είναι κατανοητό να φωτογραφίζεται όπου θέλει, με όποιον θέλει και... όπως θέλει, αρνούμενος να σεβαστεί ακόμη και την ιδιότητα που φέρει, αυτή του Έλληνα βουλευτή.
Η μη άμεση κάθετη παρέμβαση από την πλευρά της Κουμουνδούρου, μήπως σημαίνει πως η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ενστερνίζεται τον ανθελληνισμό του κ. Ζεϊμπέκ; Και αφού δεν συμφωνεί ο κ. Τσίπρας με τον κ. Ζεϊμπέκ, γιατί δεν το δηλώνει επισήμως και γιατί επιτρέπει να κατατίθενται ερωτήσεις εκ μέρους των βουλετών του, οι οποίες δεν προσβάλουν το εθνικό σκέλος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ισοπεδώνουν  την κοινή λογική, εξαναγκάζοντας πολλούς να σκέφτονται τον ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση τύπου Βόρειας Κορέας...

Κάποιοι Έλληνες μάταια αναμένουν κάποια κοινοβουλευτική παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ για τις αιχμάλωτες μοναχές (επί ένα μήνα) της Μααλούλα (Συρία) και των ορφανών παιδιών που βρίσκονται στα χέρια ισλαμοφασιστών. Μάταια περιμένουν, αφού οι απαγωγείς είναι... ισλαμιστές και δη, φασίστες, δηλαδή το κράμα ανθρώπων με το οποίο συναγελάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα...

Για ιστορικούς λόγους, αλλά και για λόγους συνέπειας στην δημοσίευση (λόγω αναφοράς) παραθέτουμε την ερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτή κατατέθηκε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο στις 16.12.2013 και όπως δημοσιεύθηκε στο επίσημο κομματικό έντυπο, την εφημερίδα «ΑΥΓΗ».
Τα περαιτέρω συμπεράσματα δικά σας…

To Πρόγραμμα Εκπαίδευσης των Παιδιών της Μουσουλμανικής Μειονότητας στη Θράκη και το Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) διοργάνωσαν στην Κομοτηνή στα τέλη του Νοεμβρίου του 2013, ανοιχτό συνέδριο με τον παραπάνω τίτλο. Στη δεύτερη συνεδρία ένας εκ των προσκεκλημένων ομιλητών επέλεξε να πραγματοποιήσει την ομιλία του στην τούρκικη γλώσσα., όπως εγκαίρως είχε ενημερώσει τους διοργανωτές. Για το λόγο αυτό άλλωστε παρευρισκόταν στο συνέδριο και επίσημη μεταφράστρια, που κλήθηκε από τη Θεσσαλονίκη, γι' αυτόν ειδικά το σκοπό. Η ομιλία όμως ουδέποτε πραγματοποιήθηκε, με τους διοργανωτές να αναλαμβάνουν εν τέλει την ευθύνη χωρίς, όμως να προβούν σε περαιτέρω διευκρινήσεις για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πάρθηκε η συγκεκριμένη απόφαση, παρά μόνο ότι «έπρεπε να βρούμε μια λύση να συνεχιστεί αυτή τη στιγμή η συνάντηση». Αρκετοί εκ των παρευρισκομένων αντέδρασαν στην απαράδεκτη απόφαση και ορισμένοι εξ αυτών αποχώρησαν ως ένδειξη διαμαρτυρίας, παρουσία αξιωματούχων της ελληνικής κυβέρνησης. Η μέριμνα για την παρουσία επίσημου μεταφραστή μας προϊδεάζει πως από πλευράς διοργανωτών δεν υπήρχε κάποια ένσταση για την ομιλία στην τούρκικη γλώσσα. Η παρουσία όμως στελεχών του Υπουργείου Εξωτερικών σε ένα συνέδριο εντός ελληνικών συνόρων για τη Συνθήκη της Λωζάνης και τη μειονότητα σε συνδυασμό με τη ξαφνική αλλαγή στάσης των διοργανωτών γεννά πολλά ερωτηματικά.
Το δεύτερο μελανό σημείο του συνεδρίου αποτέλεσε η τοποθέτηση του Γενικού Γραμματέα Θρησκευμάτων κ. Γ. Καλαντζή. Ανεξάρτητα από τη θέση του καθενός/μιας για τη μειονότητα και τα ειδικά ζητήματά της, οφείλει να δείχνει τον απαιτούμενο σεβασμό και να μην απευθύνεται με απαξιωτικούς και εμπρηστικούς χαρακτηρισμούς, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για εκπρόσωπο της πολιτείας και μάλιστα του πολιτικού προϊσταμένου για τη διδασκαλία της τούρκικης γλώσσας στα μειονοτικά σχολεία, που προσκλήθηκε σε ένα συνέδριο και μάλιστα με το συγκεκριμένο περιεχόμενο.
Αναφερόμενος στο ζήτημα της Σαρία διέκρινε τρεις ομάδες, που θέλουν την κατάργησή της. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει «...χριστιανοί και μουσουλμάνοι, που διακρίνονται για τις προοδευτικές ιδέες τους...», την ακροδεξιά και «...μια μικρή ομάδα μουσουλμάνων της Θράκης που αγωνίζεται παρασκηνιακά και δόλια...». Αφενός η θεωρία των δύο άκρων και οποιαδήποτε απόπειρα αναπαραγωγής της δε μπορεί να δικαιολογήσει τη σημερινή αδιάλλακτη θέση της κυβέρνησης, αφετέρου η δημόσια αναφορά σε παρασκηνιακά παιχνίδια, ενώ ήδη έχουν προκύψει ερωτηματικά ως προς τους πραγματικούς λόγους ματαίωσης ομιλίας στην τούρκικη γλώσσα, είναι τουλάχιστον ατυχής.
Δεδομένου ότι:
1. Η μέριμνα για την παρουσία επίσημου μεταφραστή αποδεικνύει ότι η επιθυμία διεξαγωγής της ομιλίας στην τουρκική δεν ήταν μια απόφαση εντυπωσιασμού της τελευταίας στιγμής.
2. Η χρήση της οποιασδήποτε μητρικής γλώσσας ως μέσο έκφρασης είναι ένα δικαίωμα που εκπορεύεται από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και από τις συμβάσεις - πλαίσια που ακολούθησαν, επεκτείνοντας την.
3. Το ύφος κι η αισθητική που αντανακλά ένα τέτοιο συνέδριο στην εποχή μας, απέχει παρασάγγας από πρακτικές φίμωσης των ομιλητών.
4. Η επίλυση των μειονοτικών θεμάτων απαιτεί ισότιμους και ειλικρινείς διαλόγους και όχι παράλληλους μονολόγους, που ορθώνουν διαχωριστικές γραμμές εντός της κοινωνίας και συμβάλλουν στην όξυνση των σχέσεων μεταξύ μειονότητας και πλειονότητας.
Ερωτάται ο κ. Yπουργός:
1. Ποιο φυσικό πρόσωπο ή φορέας επέβαλε την απαγόρευση της χρήσης της τουρκικής γλώσσας στο σχετικό συνέδριο και με ποιο σκεπτικό;
2. Θα δοθούν επαρκείς εξηγήσεις και απόδοση ευθυνών στους υπαίτιους;
3. Αναγνωρίζει η κυβέρνηση τις επιπτώσεις μιας τέτοιας πράξης ως προσβολή και έλλειμμα δημοκρατικότητας απέναντι τόσο στις μειονότητες όσο και στο ευρύτερο ήθος μιας δημοκρατικής χώρας;
4. Τι αποφάσεις σκέπτονται να λάβουν οι αρμόδιοι προκειμένου να διασφαλιστούν τα μειονοτικά δικαιώματα με ασφαλέστερο τρόπο, ώστε να μην αποτελέσουν ξανά στο μέλλον εύκολη λεία στις αδηφάγες ορέξεις των εκάστοτε γραφειοκρατών που με σκοτεινό και ύπουλο τρόπο προσέβαλαν τη φιλοσοφία του αναφερόμενου συνεδρίου;

Οι ερωτώντες βουλευτές
Καρά Γιουσούφ Αϊχάν
Γαϊτάνη Ιωάννα
Γελαλής Δημήτρης
Δρίτσας Θεόδωρος
Δριτσέλη Παναγιώτα
Ζεϊμπέκ Χουσεΐν
Ιγγλέζη Κατερίνα
Κανελλοπούλου Μαρία
Καραγιαννίδης Χρήστος
Κατριβάνου Βασιλική
Κουράκης Τάσος
Μπάρκας Κώστας
Μπόλαρη Μαρία
Σαμοΐλης Στέφανος
Σταμπουλή Αφροδίτη



Ερευνώντας την μακραίωνη ελληνική παρουσία στην περιοχή των Βαλκανίων και έχοντας αναφερθεί διεξοδικά στους Βλάχους και τους Αρβανίτες, που παρά τις συνεχείς αντίξοες συγκυρίες κρατούν ζωντανή την καταγωγή και την παράδοσή τους, το παρόν άρθρο είναι αφιερωμένο στο εξίσου ελληνικό φύλο, τους Σαρακατσάνους ή αλλιώς Σαρακατσαναίους.

Πρόκειται για νομαδικό φύλο, που συνιστά μάλιστα, σύμφωνα με τους ειδικούς, ένα από τα αρχαιότερα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η ακριβής καταγωγή τους δεν είναι επαρκώς προσδιορισμένη. Μία εκδοχή είναι πως είναι Ακαρνάνες, από την δυτική Αιτωλοακαρνανία δηλαδή, και συγκεκριμένα από την περιοχή του Βάλτου. Άλλη πως κατάγονται από το χωριό Συράκο της Αράχθου κοντά στα Ιωάννινα.

Οι ίδιοι υποστηρίζουν πως οι ρίζες τους εναποτίθενται στα Άγραφα της Πίνδου. Ζούσαν εκεί για αρκετούς αιώνες τηρώντας τα ήθη και τα έθιμα της ελληνικής τους παράδοσης (τιμούσαν τον Άγιο Γεώργιο, τον Άγιο Δημήτριο, κλπ). Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 ώθησε τους Σαρακατσάνους να εκφράσουν και αυτοί, όπως όλοι οι Έλληνες, το πένθος τους με έναν ξεχωριστό και ιδιαίτερο τρόπο.
Sarakatsanoi1
Τι έκαναν; Ξεκρέμασαν τα κουδούνια από τον λαιμό των προβάτων τους (έθιμο που υφίσταται ως σήμερα για την δήλωση πένθους μετά τον χαμό νέων ανθρώπων), κράτησαν μόνο τα πρόβατα εκείνα που ήταν μαύρα και οι ίδιοι φόρεσαν μαύρα μαντήλια στο κεφάλι τους. 
Τέλος, αρνήθηκαν να πληρώσουν φόρο στους Τούρκους και εφ’ εξής άρχισαν να μετακινούνται συνεχώς. 
Οι Τούρκοι βλέποντάς τους έτσι ντυμένους στα μαύρα και συνεχώς μετακινούμενους, προκειμένου να αποφύγουν την σύλληψη, τους ονόμαζαν «Καρακατσάν», που σημαίνει «μαύροι φυγάδες»! 
Έτσι προέκυψε και η ονομασία τους με μία μικρή παραφθορά. 
Ωστόσο, υπάρχουν και άλλες εκδοχές γύρω από την προέλευση της ονομασίας τους. Μία είναι πως το όνομα «Σαρακατσάνος» προέρχεται από το αραβικό -sara-(=γη) και το τουρκικό ρήμα -kacan- (φεύγω), λόγω της συνεχούς μετακίνησής τους. Άλλη εκδοχή είναι πως οφείλεται στο χωριό Σακαρέτσι του Βάλτου Ακαρνανίας.


Όπως ήταν φυσικό, οι Σακατσαναίοι, ως γνήσιοι Έλληνες δεν περιορίστηκαν στις μετακινήσεις αλλά ξεκίνησαν αγώνες εναντίον του κατακτητή και γι’ αυτό οι Τούρκοι εξαπέλυσαν διωγμούς εναντίον τους.

Ανάμεσα στις μεγάλες επαναστατικές μορφές που γέννησαν οι Σαρακατσάνοι είναι οι Βλαχόπουλοι (Δημήτρης, Αλεξάκης, κ.α.), οι Κατσαντώνηδες, ο Καραϊσκάκης (την καταγωγή του διεκδικούν και οι Βλάχοι), ο Βασίλης Δίπλας, κλέφτης επί Τουρκοκρατίας, ο Δημήτρης «Τσάμης» Καρατάσος, οπλαρχηγός του ’21, ο Κωνσταντίνος Γαρέφης, Μακεδονομάχος και πολλοί άλλοι.

Λόγω του άκρως εχθρικού κλίματος πολλοί Σαρακατσάνοι ταξίδεψαν στην επαναστατημένη Πελοπόννησο, όπου και έμειναν. Άλλοι πάλι κινήθηκαν προς τον Βορρά, όπου αντιμετώπισαν πολλά προβλήματα… Με την προσάρτηση της ανατολικής Ρωμυλίας στην Βουλγαρία υποχρεούντο να λάβουν άδεια από τις τουρκικές αρχές, προκειμένου να διαβούν τα σύνορα. Έτσι οι Τούρκοι τους έδιναν ναι μεν την άδεια να φύγουν αλλά δεν τους επέτρεπαν εν συνεχεία να επιστρέψουν στα πάτρια εδάφη. Ως αποτέλεσμα, περίπου 1000 οικογένειες εγκλωβίστηκαν στην Βουλγαρία και 250 στην Γιουκοσλαβία, ενώ πολλοί ξέμειναν στην Σερβία. Πολλοί κατάφεραν να πλουτίσουν και ανακηρύχθηκαν μεγάλοι ευεργέτες, προς τιμήν των οποίων υπήρχαν πολλές επιγραφές γραμμένες στα ελληνικά, λόγω των δωρεών τους! Φυσικά αυτό ενόχλησε τους Βουλγάρους, ώστε έσπευσαν να τις αντικαταστήσουν με βουλγαρικές. Ξέχασαν όμως ότι από τους Σαρακατσάνους διδάχθηκαν την τέχνη της τυροκομικής! Έμαθαν να φτιάχνουν κασέρι, το οποίο έγινε γνωστό στην Βουλγαρία με το όνομα «κασκαβάλι»!


Sarakatsanoi2Όταν το 1923 ξεκαθάρισε το ζήτημα των συνόρων οι περισσότεροι Σαρακατσάνοι επέστρεψαν στην γενέτειρά τους και διασκορπίστηκαν σε όλο το ηπειρωτικό κομμάτι της, μεταφέροντας τα έθιμα που είχαν κρατήσει ζωντανά παρά την πολύχρονη απομάκρυνσή τους από την Ελλάδα. Μέχρι σήμερα πολλά Ρουμελιώτικα και Αρβανίτικα έθιμα θεωρούνται Σαρακατσάνικα! Κάποιοι, βέβαια, δεν κατάφεραν να επιστρέψουν, με αποτέλεσμα στις μέρες μας να αριθμούν: 5.000 ή 10.000 ή και 20.000(!) στην Βουλγαρία και κυρίως στις περιοχές του Αίμου, στο Κάρλοβο, στο Καζανλί, στην Ντούμπτσα, και αλλού. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να διατηρήσουν την ελληνικότητα τους και παρά την διγλωσσία τους (ελληνικά-βουλγαρικά) το καταφέρνουν μια χαρά.
Διατηρούν κατά 95% την ενδογαμία, μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα και χορεύουν με την ελληνική μουσική.
Όσο για την ενδυμασία τους, αυτή έχει ως εξής: Η ανδρική απαρτίζεται από την κλασσική φουστανέλα, από το σεγκώνι (μάλλινη φουστανέλα με λαγκιόλια, κομμάτια δηλαδή υφάσματος σε τριγωνικό σχήμα ραμμένα μεταξύ τους) και από το ποτούρι (ένα είδος βράκας).  Από πάνω φορούν τσαμαντάνι, λευκό πουκάμισο που ενώνεται με την φουστανέλα, στην μέση φορούν ένα μάλλινο ζωνάρι και από πάνω από αυτό το σλιάφι, δερμάτινη ζώνη δηλαδή, και στο κεφάλι έναν βελούδινο μαύρο σκούφο.
Sarakatsanoi3Η γυναικεία αποτελείται από το κατασάρκι (μάλλινη φανέλα), το λευκό πουκάμισο με τα κεντημένα μανίκια, την μάλλινη φούστα με τις πολλές αποχρώσεις, το γιλέκο, το ζωνάρι, το μαύρο μαντήλι στο κεφάλι και η παναούλα (μάλλινη υφαντική ολοκέντητη, με χρυσές και ασημένιες κορδέλες, ποδιά, που συμβολίζει την γονιμότητα, την ευημερία και την αφθονία).
Και οι δύο στολές βρίθουν ελληνικών, κυρίως γεωμετρικών συμβόλων, γεγονός που αναδεικνύει την ελληνική καταγωγή των Σαρακατσάνων.
Μερικά χαρακτηριστικά έθιμά τους είναι ο ζωναράδικος χορός που συνοδεύει το τραγούδι «Μικρό Πραγματευτόπουλο», ο βαρύς συρτός στα τρία και οι αστείοι χοροί των τραγουδιών τύπου «Πώς το τρίβουν το πιπέρι», κλπ.

Τα τραγούδια τους αναφέρονται κυρίως στην αγαπημένη τους πατρίδα, τα Άγραφα, στην Κωνσταντινούπολη, ως την μητέρα όλων των Ελλήνων και στους Αγώνες των Κλεφτών και των Αρματολών.

«Παλιά μου χρόνια και καιροί
χρόνια μου περασμένα
δε θα ξαναγυρίσετε
σε μένα τον μπεκιάρη.

Να πάρω το ντουφέκι μου
και τ’ αλαφρό σπαθί μου,
να πάρω δίπλα τα βουνά
δίπλα τα κορφοβούνια,
να βρω λημέρια κλέφτικα
παλιά χορταριασμένα» (Παλιά μου Χρόνια και Καιροί)

Η γλώσσα τους δεν θα μπορούσε, φυσικά, να μην αναδεικνύει και αυτή με την σειρά της την ελληνικότητά των Σαρακατσάνων!  Η διάλεκτός τους, εκτός του ότι διαθέτει πολλά αρχαία ελληνικά στοιχεία, είναι καθαρά βορειοελλαδική, όπως φαίνεται από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της:
-          Αποκοπή του τελικού φωνήεντος -ι, που δεν τονίζεται (π.χ. το βαρέλ, το ελάφ).
-          Μετατροπή του -ε-\-αι-, που δεν τονίζονται σε -ι- (π.χ. το πιδί).
-          Μετατροπή του -ο- σε -ου-, όπου δεν τονίζεται (π.χ. το μουσχάρι).
-          Μετατροπή του αρσενικού άρθρου «ο» σε «ι» (π.χ. ι σκύλους: ο σκύλος).
Και η γλώσσα τους επομένως (αν και δεν είναι αυτό το πρωταρχικό στοιχείο που ορίζει τον Έλληνα), όπως και η κουλτούρα, η παράδοση, η ιστορία, η βαθειά ριζωμένη αγάπη τους για την Ελλάδα και η άσβηστη φλόγα που τους διακατέχει δείχνει την αληθινή τους καταγωγή…

Πηγή ΠΥΓΜΗ



Για τη σωτηρία της χώρας, για να επιβιώσουμε και να αποτινάξουμε την οικονομική κατοχή…

Του Νίκου Ε. Σκουλά
«Η διαφθορά μάς στοιχίζει €12 δισ. ετησίως»
Διεθνής Διαφάνεια
Μας πιέζει η τρόικα για, συνήθως, οριζόντια μέτρα (περικοπές μισθών και συντάξεων, παροχών υγείας, απολύσεις, διαθεσιμότητες ή άλλα «ισοδύναμα» κ.λπ.) προκειμένου να μας κάνει τη χάρη να εγκρίνει την επόμενη δόση. Λάθος φάρμακο που επιδεινώνει την κατάσταση και θα αποβεί εις βάρος και των ίδιων των δανειστών μας, οποίοι με την απλοϊκή τους σκέψη, αδίστακτοι και ανάλγητοι, δεν θέλουν ή δεν μπορούν να το καταλάβουν. Ας δούμε όμως τα πράγματα σε ό,τι μας αφορούν:

Πιστεύω ότι, αντί να επιβάλουμε ένα ευρώ χρέωση στην κάθε συνταγή φαρμάκου και €25 για είσοδο στο νοσοκομείο (το ίδιο για τον μεγιστάνα του πλούτου και τον δυστυχή άνεργο και τη μικροσυνταξιούχο γιαγιά), υπάρχει μια πολύ πιο απλή και πολύ πιο αποτελεσματική λύση: Να στρατευτούμε ΟΛΟΙ στον αγώνα για το ξερίζωμα της διαφθοράς που μαστίζει τη χώρα μας από συστάσεως του ελληνικού κράτους.

Βεβαίως, θα μου πείτε ότι μια τόσο μακροχρόνια ασθένεια δεν θεραπεύεται εύκολα και ούτε γρήγορα. Ας σκεφτούμε όμως. Μείωση της διαφθοράς μόνο κατά ένα τρίτο, υπερκαλύπτει, κατά πολύ, την απόκλιση από τους στόχους και μπορούμε να τους στείλουμε στα σπίτια τους. Αρκεί αυτό; Όχι βέβαια. Μπορεί όμως να μας δώσει την απαραίτητη ανάσα να ασχοληθούμε με τα του οίκου μας, τις μεταρρυθμίσεις, την αναδιάρθρωση της οικονομίας και την ανάπτυξη.

Ας αφήσουμε όμως τη στατιστική και την οικονομική θεωρία και, με βάση την καθημερινή μας εμπειρία, ας δούμε τι είναι αυτή η διαφθορά στην οποία συνήθως αναφερόμαστε γενικώς και αορίστως;

ΔΙΑΦΘΟΡΑ είναι προφανώς, οι μίζες που εισπράττουν οι πολιτικοί και οι υψηλόβαθμοι κρατικοί λειτουργοί από τους εξοπλισμούς, τη Ζήμενς, τις μεγάλες συμβάσεις εργολαβιών που αποτελούν ένα καρκίνωμα στο σώμα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης.

Ας μην εφησυχάζουμε με τη μικρή σχετικά βελτίωση που, για πρώτη φορά παρατηρείται, με το κλείσιμο στη φυλακή ολίγων πολιτικών και περισσότερων συνεργατών τους. Είναι μόνον η κορυφή του παγόβουνου. Η σήψη είναι βαθειά, εκτεταμένη, διαχρονική και πολυεπίπεδη. Διαπερνά όλα τα κοινωνικά στρώματα και φτάνει μέχρι τον τελευταίο πολίτη. Οι λίγες τιμητικές εξαιρέσεις των έντιμων πολιτικών και πολιτών που οι «έξυπνοι» θεωρούν «κορόιδα», δεν ακυρώνουν τον κανόνα.

ΔΙΑΦΘΟΡΑ, στον ιδιωτικό τομέα, είναι η αλλοίωση των οικονομικών καταστάσεων των εταιριών, οι υπερτιμολογήσεις των πολυεθνικών στις ελληνικές θυγατρικές τους και τα άλλα «λογιστικά» τερτίπια, με στόχο τη μείωση έως και την εξάλειψη του οφειλόμενου φόρου.

ΔΙΑΦΘΟΡΑ είναι η μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, η εισφοροδιαφυγή γενικότερα.

ΔΙΑΦΘΟΡΑ είναι η μη απόδοση (υπεξαίρεση) του Φ.Π.Α. που εισπράττεται για λογαριασμό του δημοσίου.

ΔΙΑΦΘΟΡΑ είναι η μη έκδοση παραστατικού από επιχειρήσεις και ελεύθερους επαγγελματίες - γιατρούς, δικηγόρους, υδραυλικούς, ηλεκτρολόγους, συμβούλους επιχειρήσεων, κ.ά. (Κλοπή φόρου εισοδήματος και Φ.Π.Α.)

ΔΙΑΦΘΟΡΑ είναι το φακελάκι του γιατρού που το δέχεται ή το απαιτεί, του πολίτη που του το προσφέρει (αν και έχει το ελαφρυντικό του φόβου για τη ζωή των οικείων του) και του κράτους που δεν πληρώνει γιατρό αρκετά για να ζήσει αξιοπρεπώς.

ΔΙΑΦΘΟΡΑ είναι, η συναλλαγή του επίορκου εφοριακού, του υπαλλήλου της πολεοδομίας, και του υπαλλήλου της δασικής υπηρεσίας, και το «γρηγορόσημο» του δημοσίου υπαλλήλου γι’ αυτό που οφείλει να κάνει.

ΔΙΑΦΘΟΡΑ είναι τα πλαστά τιμολόγια και η είσπραξη (αλλά και η πληρωμή) επιδοτήσεων για πρόβατα και ελιές που δεν έχει ο αγροκτηνοτρόφος.

ΔΙΑΦΘΟΡΑ είναι τα παραδικαστικά κυκλώματα που, ευτυχώς φαίνεται να μειώνονται, χάρις σε πρωτοβουλίες των έντιμων δικαστών. Τίποτα απ’ αυτά που μας πονούν δεν μπορεί να διορθωθεί όταν η δικαιοσύνη δεν λειτουργεί αδέκαστη και χωρίς καθυστερήσεις στην απονομή της.

ΔΙΑΦΘΟΡΑ είναι ο διορισμός, από το παράθυρο, του ανίκανου ή, έστω, του σχετικά ικανού παιδιού, με αντάλλαγμα τις ψήφους όλης της οικογένειας.

ΔΙΑΦΘΟΡΑ είναι η «κοπάνα» του υπαλλήλου και η «άδεια από τη σημαία» καθώς και η συγκάλυψη από τους συναδέλφους.

ΔΙΑΦΘΟΡΑ είναι η, εν γνώσει μας, εκλογή και ανοχή ανίκανων και ανέντιμων πολιτικών.

ΔΙΑΦΘΟΡΑ, τέλος, είναι η ανοχή και συγκάλυψη της διαφθοράς.

Σταματώ εδώ γιατί, νομίζω ότι τα παραδείγματα αυτά αρκούν για να συνεννοηθούμε. Ας έρθουμε όμως στο «δια ταύτα».

ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΘΕΩΡΩ ΕΧΘΡΟΥΣ ΜΟΥ και τους κηρύσσω τον πόλεμο, γιατί, τελικά, εγώ και άλλοι πολίτες που δεν φταίνε πληρώνουμε τα σπασμένα τους. Και δεν αντέχουμε άλλο να πληρώνουμε.

ΔΕΣΜΕΥΟΜΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΩ τη διαφθορά όπου τη συναντώ. Στην Οικονομική Αστυνομία, στο ΣΔΟΕ, στην Επιθεώρηση Εργασίας, στους Επιθεωρητές Δημόσιας Διοίκησης, στα Μέσα Ενημέρωσης, ακόμα και στους Εισαγγελέις. ΣΑΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΟ ΙΔΙΟ.

ΜΑΖΙ, κάνοντας τα πρέποντα και τα αυτονόητα, μπορούμε να σώσουμε την, κατά τα άλλα, προικισμένη χώρα μας. Μόνον έτσι θα απαλλαγούμε από τα τρωκτικά της οικονομίας και της κοινωνίας, να βγούμε από τα μνημόνια και την οικονομική εξάρτηση από τους δανειστές και να οδηγηθούμε σε μια νέα πορεία ανάπτυξης, δικαιοσύνης, ευημερίας και ανάκτησης της εθνικής μας αξιοπρέπειας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Μιχαήλ Βασιλείου 

Όσο παρανοϊκό και αν ακούγεται το να μην επιθυμεί την ολοκληρωτική εξάλειψη της παρουσίας της Αλ Κάιντα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπως έχουμε γράψει και στο παρελθόν εξηγείται και μάλιστα εξαιρετικά ρασιοναλιστικά και στρατηγικά, όπως αποκαλύπτει η είδηση που ακολουθεί μετά από ένα μικρό σχόλιο.

Όπως έχουμε πλειστάκις επαναλάβει, η κατάσταση ασφαλείας στην περιοχή είναι ζωτικής πλέον σημασίας για τα συμφέροντα του Ελληνισμού (Ελλάδα, Κύπρος) και ιδιαίτερα στον τομέα της αξιοποίησης των υδρογονανθράκων της Μεσογείου, τα οποία θα μπορούσαν να απειληθούν από μη κρατικούς δρώντες (non-state actors) και όχι μόνο. Θα μπορούσε βέβαια να υποστηρίξει κανείς, ότι η εμπλοκή της Ρωσίας στον τομέα αυτό θα μπορούσε να έχει ευεργετικά αποτελέσματα.

Γι’ αυτό εξάλλου οι σχέσεις Ισραήλ-Ρωσίας έχουν βελτιωθεί θεαματικά, χωρίς βέβαια να έχουν επιλυθεί όλα τα προβλήματα, πάντα βέβαια υπό την προϋπόθεση ότι θα βρεθεί τρόπος συνεννόησης με τις Ηνωμένες Πολιτείες που επίσης έχουν ευθεία εμπλοκή. Η εξωτερική πολιτική του εβραϊκού κράτους να καλλιεργεί συστηματικά τις σχέσεις με τη Μόσχα παρότι η εθνική του ασφάλεια εξαρτάται σημαντικά από την αμερικανική στρατηγική συμμαχία, αποδεικνύει ότι περιθώρια πολυδιάστατης και έντιμης εξωτερικής πολιτικής πάντα υπάρχουν, αρκεί να μην υπερεκτιμά ένα κράτος τις δυνατότητές του, να δείχνει συνέχεια και συνέπεια, καθώς επίσης και να καταθέτει συγκεκριμένες προτάσεις αμοιβαία επωφελείς προς συζήτηση.

Επιστρέφοντας στην είδηση, τοπικά μέσα ενημέρωσης κάνουν λόγο για τη σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ του Λιβάνου, η οποία φέρεται να φέρνει παράνομα στον Λίβανο προηγμένα συστήματα κατευθυνομένων βλημάτων, προετοιμαζόμενη για έναν μελλοντικό πόλεμο για το Ισραήλ. Η σχετική πληροφόρηση μάλιστα προέρχεται από Αμερικανούς αξιωματούχους.

Παρά τις τουλάχιστον πέντε αεροπορικές και πυραυλικές επιδρομές εκ μέρους των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων, για την καταστροφή επικίνδυνων φορτίων με προηγμένα οπλικά συστήματα που όδευαν προς το οπλοστάσιο της Χεζμπολάχ, οι προσπάθειες συνεχίζονται, ενώ κάποια από τα συστήματα που επιχειρήθηκε να καταστραφούν φέρονται να επιβίωσαν (η πληροφορία μιλά για 12 αντιπλοϊκούς πυραύλους).

Σύμφωνα με εκθέσεις των μυστικών υπηρεσιών που αποκάλυψε η αμερικανική Wall Street Journal (WSJ), η τακτική της Χεζμπολάχ είναι να επιχειρεί να φέρει τα όπλα στον Λίβανο σε τμήματα, υπό την επίβλεψη των Ιρανών, τα οποία και θα συναρμολογηθούν όταν πλέον βρεθούν στον τελικό τους προορισμό.

Σύμφωνα με τη WSJ, τμήματα προηγμένου αντιπλοϊκού πυραύλου βρίσκονται ήδη στον Λίβανο, ενώ καθ’ οδόν βρίσκονται αντιαεροπορικά συστήματα (π.χ. SA-17) και πύραυλοι εδάφους-εδάφους (π.χ. Fateh-110). Στόχος η θεαματική ενίσχυση του οπλοστασίου της οργάνωσης με στόχο την «αποτροπή» του Ισραήλ. Η λέξη αποτροπή έχει ενδιαφέρον, αφού στόχος εμφανίζεται να μην είναι ένας νέος πόλεμος, αλλά το να μην ξεσπάσει.

Αυτό δείχνει αφενός την πάγια στόχευση της Χεζμπολάχ να ενισχυθεί εντός του Λιβάνου και να αποφεύγει αχρείαστες συγκρούσεις που της προκαλούν σοβαρές απώλειες όπως ο τελευταίος πόλεμος με το Ισραήλ (2006), παρά τους διθυράμβους περί «νίκης». Αφετέρου αποκαλύπτει τον σοβαρό προβληματισμό σε επίπεδο ηγεσίας και υποστηρικτών για τις απώλειες που υφίσταται η οργάνωση πολεμώντας στο πλευρό των δυνάμεων του Άσαντ στη Συρία.

Obama-Netaniaxou01-19july2013
Η κατάσταση όμως αυτή έχει τουλάχιστον μία θετική και μια αρνητική διάσταση. Ξεκινώντας από την αρνητική – για το Ισραήλ πάντα μιλάμε – οι δυνάμεις της Χεζμπολάχ κερδίζουν συνεχώς σε πολεμική εμπειρία και οι κακουχίες παντός είδους βοηθούν στη «διάπλαση χαρακτήρα» μιας παραστρατιωτικού κυρίως τύπου πολεμικής μηχανής, πέραν του θρησκευτικού φανατισμού και του όποιου άλλου κινήτρου ενισχύει το ηθικό της.

Η θετική διάσταση για τους Ισραηλινούς είναι αυτές καθαυτές οι απώλειες που υφίσταται η Χεζμπολάχ, αφού σε κάθε περίπτωση οι δυνατότητές της είναι πεπερασμένες και η «υπερέκταση» απειλεί τη συνοχή και την αποτελεσματικότητά της… 
Κάπου εκεί υπεισέρχεται και ο παράγοντας που αναφέρθηκε στην αρχή του σημειώματος. Η Αλ Κάιντα και οι εξτρεμιστικές σουνιτικές ισλαμιστικές – τρομοκρατικές οργανώσεις που δρουν στην περιοχή, κυρίως στο μέτωπο του συριακού εμφυλίου.

Στην προσπάθεια να αποσύρουν τη Χεζμπολάχ από το πλευρό του Άσαντ πολλαπλασιάζουν τις τρομοκρατικές επιθέσεις εντός του λιβανέζικου εδάφους και κυρίως σε περιοχές που φέρεται να ελέγχει η σιιτική οργάνωση, αποδεικνύοντας ότι έχουν τη δυνατότητα να διεισδύσουν στον «ιστό ασφαλείας» που έχει δημιουργήσει. Με την τακτική τους αυτή ασκούν ασφυκτική πίεση στη Χεζμπολάχ.

Τούτων λεχθέντων είναι προφανές, ότι παρότι οι Ισραηλινοί δεν πρόκειται ποτέ να συνεργαστούν επισήμως με τέτοια στοιχεία (ισχύει και το αντίστροφο), σε τακτικό επίπεδο έχει διαμορφωθεί μια κατάσταση κοινότητας συμφερόντων, μέχρις ενός βαθμού, τουλάχιστον. Και όσο οι σουνιτες εξτρεμιστές συνεχίζουν το έργο τους καταφέρνοντας σημαντικά πλήγματα στη Χεζμπολάχ, αυτό είναι προς το συμφέρον του εβραϊκού κράτους, αφού φθείρει τον αντίπαλο (attrition), δεν τον αφήνει να ανασυγκροτηθεί και τον καθιστά ουσιαστικά ανενεργό απέναντί του.

Άρα, το συμπέρασμα που προκύπτει συμπληρωματικά, είναι ότι τα συμφέροντα των Ισραηλινών από τη διατήρηση μιας κατάστασης αναταραχής που διατηρεί υπό συνεχή πίεση παραδοσιακές απειλές ασφαλείας, μάλλον θα πρέπει να θεωρηθεί ότι εξυπηρετούνται. Το τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τις επικείμενες διαπραγματεύσεις στο Μοντρέ της Ελβετίας για τον τερματισμό του συριακού εμφυλίου, τη στιγμή μάλιστα που ήδη οι οιωνοί μόνο ως θετικοί δεν μπορούν να περιγραφούν, μένει να αποδειχθεί στην πράξη.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου