Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Μαΐ 2015

Φύσα, ρούφα, τράβα τονε, να τα δούμε όλα ροζ

Γράφει η Της Κατερίνας Γκαράνη

Είμαστε ένας λαός ευτυχισμένος. Ένας λαός με Αλέξη πρωθυπουργό και Ηλιόσπορους επαναστάτες την στιγμή που η Χούντα καλά κρατεί. Πάνω η Χούντα, πάνω κι η Φούντα. Ήταν η παγκόσμια ημέρα δράσης για την αλλαγή της νομοθεσίας περί ναρκωτικών και με μια "αριστερή" κυβέρνηση οι αλλαγές προς τον "προοδευτισμό" πρέπει να γίνουν εν τάχει. Πρέπει να είμαστε cool και trendy κι όποιος τολμήσει να μάς κρίνει τον βαπτίζουμε "Μπουμπούκο". Τόσο προοδευτικοί. Τόσο χουντικοί. Τόσο φασίστες. Τόσο βολεμένοι.

Την ημέρα των 70 χρόνων από την νίκη εναντίον του Ναζισμού παγκοσμίως, εμείς κάναμε την πρώτη επέτειο της Φούντας. Μυρωδιά από αντιναζιστικές εκδηλώσεις στην Αθήνα. Μόνο η μυρωδιά από μοσχομυρωδάτο χασισάκι ανέβαινε στα ουράνια από καθισμένους cool τύπους στο δέντρο που ο Χριστούλας τίναξε τα μυαλά του στον αέρα τον Απρίλη του 2012 εις το όνομα της Ελευθερίας.

Πήραμε και μαθήματα οικονομίας από τα παιδιά της επανάστασης.
Αν νομιμοποιηθεί η κάνναβη τότε θα έχουμε 40.000 θέσεις εργασίας και 2,5 δις έσοδα για το κράτος!
Τώρα αναφωνούμε το "ουάου"!

Κανείς βέβαια δεν τολμά να αναλύσει ότι για καλλιεργηθεί σε χιλιάδες στρέμματα η κάνναβη έτσι ώστε να φέρει τα δις που υποστηρίζουν οι πρεσβευτές της, η περιοχή της καλλιέργειας θα πάθει ό,τι έπαθε η πεδιάδα της Θεσσαλίας με την καλλιέργεια βαμβακιού. Γνωρίζουν τι έπαθε ή αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους οικονομικούς επενδυτές του master plan "Μπάφος";

Για να δικαιολογήσουν την ανάγκη αποποινικοποίησης βάζουν ως κύριο μέλημα τους τις θεραπευτικές ιδιότητες της κάνναβης και το κάνουν με τέτοιο τρόπο που είναι αισχρός: "Για ψυχαγωγική και ιατρική χρήση κάνναβης". Μεγάλο φάουλ. Αν τους επαναστάτες τους ένοιαζε ο αφόρητος πόνος του καρκινοπαθή ή του ασθενή με σκλήρυνση κατά πλάκας τότε θα έπρεπε να στηθούν έξω από τις κλινικές των χημειοθεραπειών και να απαιτήσουν να γίνει το ορθό. Διότι είναι αλήθεια ότι η κάνναβη σε μορφή χαπιού έχει τεράστια αποτελέσματα στον πόνο και στην κατάθλιψη εξαιτείας της θεραπείας σκληρών μορφών ασθένειας και είναι αλήθεια ότι χώρες δεν το νομιμοποιούν διότι είναι φθηνό και αυτό δεν συμφέρει τις φαρμακοβιομηχανίες. Αλλά άλλο η θεραπεία και άλλο η ψυχαγωγία.

Το δεύτερο φάουλ έρχεται με την αποποινικοποίηση των "χρηστών". Ποιων χρηστών όμως; Όλων των ναρκωτικών ουσιών ή μόνο της κάνναβης; Διότι εδώ υπάρχει θέμα. Ένα 4χρονο μωρό σφαγιάστηκε από τον χρήστη ναρκωτικών ουσιών πατέρα του και δεν είναι το μόνο κρούσμα στα εγκληματολογικά χρονικά της Ελλάδας. Αν τούς κατατάξουμε όλους ως ασθενείς και όχι ως κωλόπαιδα που η μοίρα τα χτύπησε άδικα και μπορούν να ξεπεράσουν τα ψυχολογικά τους προβλήματα μόνο μέσω ουσιών, τότε οι Πρεσβευτές της αποποινικοποίησης παίρνετε μεγάλο ρίσκο και ευθύνη αν τελικά η προοδευτική κυβέρνηση αποποινικοποιήσει τις ουσίες.

Το τρίτο φάουλ είναι ότι φτιάξατε το μαλλί του Ιπποκράτη ράστα. Χρησιμοποιείτε τους αρχαίους όποτε σας συμφέρει, ακριβώς όπως έκανε ο δικτάτορας Μεταξάς με την αναβίωση του "Γ' Ελληνικού Πολιτισμού". Από τη μια μεριά έχουμε το απλανές βλέμμα του πρωθυπουργού χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία τον Ιπποκράτη, και από την άλλη έχουμε τον κορσέ πανοπλία του Μιχαλολιάκου που "την είδε" Λεωνίδας. Πόσο βολεύει τον υπέρμαχο του κάθε είδους ναζισμού η αποσπασματική χρησιμοποίηση της Ιστορίας για ντόρο!

Και γιατί να μείνουμε μόνο στην αποποινικοποίση της κάνναβης ως φυσικό προϊόν; Φυσικό προϊόν είναι και η κόκα. Με αυτή παίρνεις τόση ενέργεια που μπορείς να εργάζεσαι 4 ημέρες χωρίς ύπνο. Αυτό κι αν έφερνε δις ευρώ στο Κράτος. Ο ασταμάτητος εργάτης. Ο ακούραστος δημόσιος υπάλληλος. Θα χτύπαγε σφραγίδες μέχρι και στα πατώματα από το πρέζομα.

Να αποποινικοποιήσουμε και το όπιο. Μια χαρά φυτό είναι η παπαρούνα. Να μασάμε σποράκια και να κοιμόμαστε. Γιατί να μην έχουμε το δικαίωμα να κοιμόμαστε συνεχώς; Μπορούμε να το κάνουμε και με ακολουθία. Πέντε ημέρες να μασάμε φύλλα κόκας και μία ημέρα να τρώμε παπαρούνες για χαλαρωτικό. Την έβδομη ημέρα να κάνουμε αποχή. Να πηγαίνουμε σε cannabis spa και να μάς τρίβουν με χασισέλαιο. Ορίστε ακόμη μία επένδυση που θα χτυπήσει την ανεργία.

Αφήστε λοιπόν το "ιατρικό" και ασχοληθείτε με το "ψυχαγωγικό" που σας αφορά. Για να σάς αφορά όμως η ψυχαγωγία σας πρέπει να είστε πολύ κουρασμένοι από την καθημερινή εργασία αυτές τις εποχές. Πρέπει να έχετε τόσο καλό μισθό ώστε να μπορείτε να προμηθεύεστε την "παράνομη" ουσία όποτε θεωρείτε πως θέλετε να ξεσκάσετε. Εκτός αν είστε μόνιμοι χρήστες και τότε πρέπει να πληρώνετε το προϊόν προς κατανάλωση καθημερινώς.

Όσον αφορά το δελτίο τύπου ότι δεν θέλετε να προπαγανδίσετε οποιαδήποτε ουσία αντιθέτως θέλετε να συμβάλετε στην μείωση βλάβης, τότε γιατί επιδεικτικά είχατε το "τρίφυλλο" στο αυτί, στα δάκτυλα του ποδιού αναμμένο και ως φυτό σε ποτηράκι-γλάστρα; Πιο πολύ έμοιαζε η Γιορτή σας ως σύναξη πωλητών εταιρείας, παρά ως τρόπος αντιμετώπισης.

Θέλετε να προκαλείτε, έχετε χρόνο και όρεξη να προκαλείτε. Είστε πολλοί και το δείξατε αριθμητικά στην πλατεία Συντάγματος. Και δεν διαλέξατε την 9η Μαΐου καθόλου τυχαία, αντιθέτως το προγραμματίσατε να είναι η Γιορτή σας πράξη αντιναζισμού για τα 70 χρόνια νίκης ενάντια στους Ναζί. Μη νομίζετε όμως ότι η πρέζα είναι δικαίωμα, διότι θα βγουν οι "Μπουμπούκοι" του από εκεί συστήματος και θα σας πουν ότι και η "ιδέα του Ναζισμού είναι δικαίωμα". Αριθμητικά είστε ίσοι. Μετά την άκαιρη πρόκλησή σας στο Σύνταγμα είστε και ίδιοι. Κάνετε ντόρο σε εποχές βαριάς και επικίνδυνης παγκόσμιας Χούντας.

Όλοι οι άλλοι έχουν καταλάβει τι θα πρέπει να πολεμούν καθημερινά αγωνιώντας παράλληλα για την επιβίωση. Τους Ναζί ως εξουσία πάνω από τα κεφάλια τους και τους φιλοψυχαγωγιστές απλωμένους σε Γιορτές.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Βρετανικές Εκλογές: Δημοσκοπικές «γκάφες» και Πολιτικές «αβρότητες»

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Κανείς δεν περίμενε τα αποτελέσματα που προέκυψαν όταν άρχισαν να μετρούν ψηφοδέλτια από τις Εθνικές εκλογές στη Μεγάλη Βρετανία που κατέγραψαν απρόσμενη νίκη των Συντηρητικών.

Οι γνωστοί πια για τις απίστευτες «γκάφες» τους διεθνώς, και όχι μόνο στην Ελλάδα, «δημοσκόποι» με τα «Gallup» τους επί σειρά μηνών και εβδομάδων μέχρι την 6 Μαΐου πληροφορούσαν την Βρετανική κοινή γνώμη και την διεθνή κοινότητα για αποτελέσματα αμφίρροπα (με διαφορά από 1 έως 2 μονάδες) μεταξύ των Συντηρητικών του κ Cameron και των Εργατικών του κ Milliband.

Η παγιωμένη θέση των Δημοσκόπων ήταν για ισοδυναμίες που είχαν να συμβούν σε Βρετανικές εκλογές εδώ και 70 χρόνια, και με το ρεφραίν ότι ο κ Cameron «σίγουρα χάνει» και ο κ Miliband θα είναι ο νέος ένοικος της Downing Street καθώς θα κληθεί να σχηματίσει Κυβέρνηση «συνεργασίας»…

Τελικά με τα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ εκλογικά αποτελέσματα οι Συντηρητικοί του κ Cameron πέτυχαν ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ νίκη και θα σχηματίσουν ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗ Κυβέρνηση με 330 Βουλευτές (έχοντας κερδίσει 24 επί πλέον έδρες) στη Βουλή των 550 εδρών ενώ οι Εργατικοί του κ Miliband «συρρικνώθηκαν» μένοντας στους 232 βουλευτές (σημειώνοντας απώλεια 26 εδρών).

Ακόμη πιο δραματικά ήταν τα αποτελέσματα στη Σκωτία όπου το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας πήρε τις 56 από τις 58 έδρες (προσθέτοντας 50 έδρες στις δεδομένες 6 έδρες τους) και ΣΒΗΝΟΝΤΑΣ, ουσιαστικά, το Εργατικό Κόμμα από τον πολιτικό χάρτη της Σκωτίας!

Πολύ πικρό το «μάθημα» για τους Δημοσκόπους οι οποίοι τώρα «ψάχνονται» για να εντοπίσουν τα λάθη των επιστημονικών τους μεθόδων που τους οδήγησαν σε τόσο παταγώδεις αποτυχίες πρόβλεψης.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΙΔΗΣΗ καθώς γράφω αυτές τις γραμμές είναι η σύσταση ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ που θα διερευνήσει τους λόγους που οδήγησαν ΟΛΕΣ τις δημοσκοπήσεις σε «εσφαλμένα αποτελέσματα» (δηλαδή την πιθανότητα να ήταν ίσως και εσκεμμένη η απόκρυψη της υπεροχής των Συντηρητικών έναντι των Εργατικών στην Βρετανική Κοινή Γνώμη!...)

Ταυτόχρονα κάποιοι συζητούν για το δίλημμα που αφορά στους Δημοσκόπους και τις εταιρείες δημοσκοπήσεων και θέτουν το «πικρό» και «προσβλητικό» ερώτημα:
«Είναι, τελικά, οι Δημοσκόποι και οι Εταιρείες τους επιστημονικοί κομπογιαννίτες ή αργυρώνητοι ψεύτες που παράγουν αυτά τα αποτελέσματα;»

Προσωπικά απορρίπτω το δίλημμα αλλά σίγουρα θα χρειασθούν πολλές αναλύσεις και θα επανεξετασθούν όλες οι τεχνικές μέθοδοι συλλογής και επεξεργασίας δεδομένων (τηλεφωνήματα ή διαδικτυακές ερωταποκρίσεις) για να εντοπισθούν, και φυσικά να αποκλεισθούν από επανάληψη οι φετινές «ιστορικές» πλέον γκάφες…

Στο κάτω-κάτω της γραφής όταν υπολογισθεί πόσα χρήματα ξοδεύονται και πόσοι ειδικοί επιστήμονες και αναλυτές εμπλέκονται στις δημοσκοπήσεις σίγουρα ΡΙΖΙΚΕΣ αναθεωρήσεις μεθόδων (και αξιολογήσεις προσώπων και εταιρειών) είναι απαραίτητες.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το άρθρο του Πρακτορείου Bloomberg που αναδεικνύει το γεγονός ότι οι Δημοσκόποι «την πάτησαν» ενώ οι Εταιρείες Στοιχημάτων προέβλεψαν σωστά τα αποτελέσματα των φετινών Εκλογών! Το μάθημα τελικά ήταν ότι έπρεπε να ακούσουμε τα Γραφεία Στοιχημάτων και όχι τους Δημοσκόπους.

Οι φετινές Βρετανικές Εκλογές απέδειξαν, για πολλοστή φορά, το αξιοζήλευτο επίπεδο πολιτικών και πολιτικής που χαρακτηρίζουν το Βρετανικό πολιτικό Σύστημα και τους Βρετανούς πολιτικούς.

Μόλις παγιώθηκαν τα αποτελέσματα της εκλογικής αναμέτρησης ο Πρόεδρος του Κόμματος των Εργατικών κ Miliband υπέβαλε ΑΜΕΣΑ την παραίτησή του από τη θέση του Προέδρου του Κόμματός του!

Ο Πρόεδρος των Φιλελεύθερων Δημοκρατών (που συμμετείχε στην Κυβέρνηση Συνασπισμού με τον κ Cameron) κ Clegg που είδε το Κόμμα του να συντρίβεται χάνοντας 49 από τις 57 έδρες του υπέβαλε επίσης ΑΜΕΣΑ την παραίτησή του από το Προεδρικό αξίωμα!

Αλλά και ο γνωστός σε εμάς τους Έλληνες (από τη συχνή και βροντερή στήριξη των Ελληνικών θέσεων στην Ευρωβουλή) Πρόεδρος του Κόμματος Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου κ Farage που ΔΕΝ κατόρθωσε να πάρει 2 αλλά μόνο 1 έδρα στη Νέα Βουλή και δεν εκλέχτηκε βουλευτής υπέβαλε επίσης ΑΜΕΣΑ την παραίτησή του από τη θέση Προέδρου!...

Σίγουρα υπάρχουν στρεβλώσεις και ιδιομορφίες στο Βρετανικό Εκλογικό Σύστημα που για πολλούς αντικειμενικούς παρατηρητές «στερούν» την εκπροσώπηση στο Κοινοβούλιο των «μικρών Κομμάτων» αλλά αξίζει να σημειωθεί ότι το Εκλογικό Σύστημα ψηφίστηκε από τον Αγγλικό Λαό το 2011.

Δείγμα των στρεβλώσεων και της απώλειας ψήφων αποτελεί το γεγονός ότι στη Σκωτία το Εθνικό Κόμμα κέρδισε 56 έδρες συγκεντρώνοντας 1,455,000 ψήφους, οι Ελεύθεροι Δημοκράτες με 2,416,000 ψήφους περιορίστηκαν σε 8 έδρες, το Κόμμα του κ Farage συγκέντρωσε 3,882,000 ψήφους αλλά κέρδισε ΜΟΝΟ 1 έδρα, και οι Πράσινοι με 1,158,000 ψήφους πήραν ΜΟΝΟ 1 έδρα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ανατομική ανάλυση του Τζώρτζ Φρίντμαν, του περιώνυμου οίκου Στράτφορ
«Εγώ δεν βλέπω πως η Ελλάδα μπορεί να αναρρώσει χωρίς τα μέτρα προστασίας της οικονομίας της που εφάρμοσε η Γερμανία και οι ΗΠΑ κατά την πρώτη περίοδο της ανάπτυξης τους»
Καθώς η πενταετής εφιαλτική κατρακύλα των αφαιμάξεων, των ψευδολογιών και της αυταπάτης φαίνεται να πλησιάζει στο τέρμα της, με σύγκρουση στον αδυσώπητο γρανίτη της αλήθειας, ένα πολύκροτο, αφυπνηστικό κείμενο βαρυσήμαντης γραφίδας απεκρύβη επιμελώς από την ελλαδική κοινή γνώμη.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε προ δεκαπενθημέρου. Συντάκτης του ο Τζωρτζ Φρίντμαν, ιδρυτής και διευθυντής της ενημερωτικής επιχείρησης Στράτφορ, που πολλοί θεωρούν αγωγό πληροφοριών της CIA προς δημοσίευση. Ηγετικοί κύκλοι παντού ψάχνουν σ’ αυτές το γεωπολιτικό «δελτίο καιρού». Στη Ελλάδα ( και αλλού) διαβάζεται από άλλους ως ευαγγέλιο και από άλλους με την επιφύλαξη των κινήτρων της εταιρείας. Το συγκεκριμένο όμως άρθρο είχε μια σφραγίδα προσωπικού αισθήματος.

Το άρθρο αφορά στα βαθύτερα αίτια της «ελληνικής κρίσης», στην θεμελιώδη παθογένεια της «Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης», στην εξ’ αυτής αναπόδραστη μοίρα εξάρτησης και υποτέλειας των ασθενεστέρων κρατών στο ισχυρότερο, στην αφετηριακή και επαυξανόμενη υπεροχή της Γερμανίας στον εσωτερικό ανταγωνισμό και στην μόνη οδό διεξόδου της Ελλάδος και άλλων ασθενεστέρων χωρών από τον μαρασμό και την υποδούλωση.

Το άρθρο είναι μακροσκελές ( 9 σελίδες, 2.500 λέξεις), αποκαλυπτικό και διδακτικό. Αξίζει αναζήτησης (στο διαδίκτυο) και μελέτης, από όσους αναζητούν την αλήθεια, τη γνώση και την κατανόηση των όσων συμβαίνουν και όσων επίκεινται. Εδώ ο χώρος επιτρέπει την κατά το δυνατό συντομότερη και πιστότερη σύνοψή του, στά εξής:

Αρχίζοντας με την ελληνική κρίση και το σφυροκόπημα απειλών από τους δανειστές, ο Φρίντμαν γράφει ότι η Ελλάδα πρέπει να ζυγίσει εάν θα είναι σε καλύτερη θέση πληρώνοντας εντός των προθεσμιών και παίρνοντας νέα δάνεια ή παύοντας να πληρώνει και αποδεχόμενη το τίμημα. Και το εάν πληρώσει και δεχθεί τους όρους των δανειστών και εισπράξει την νέα δόση, θα πετύχει μόνο να αναβάλει την σύγκρουση και το αδιέξοδο. Λύνεται, όμως, έτσι το βασικό πρόβλημα της Ελλάδος, η μή βιώσιμη δομή του χρέους της;

Παραπέμποντας στα παραδείγματα της Αργεντινής και της «Αμέρικαν Αιρλάϊνς», ο Φρίντμαν παρατηρεί ότι η χρεωκοπία δεν συνοδεύεται απαραίτητα από απώλεια πρόσβασης στις πιστωτικές αγορές. Αναφέρει ότι οι ΄Ελληνες θα μπορούσαν να τυπώσουν δραχμές και (κατά το προηγούμενο της Ουγγαρίας) και να ανακοινώσουν (όχι να προτείνουν, τονίζει) ότι το χρέος τους θα πληρωθεί σε αυτό το νόμισμα. Το ευρώ θα εξακολουθούσε να κυκλοφορεί στην Ελλάδα και να είναι νόμιμο νόμισμα, αλλά η κυβέρνηση θα πλήρωνε τα χρέη της σε δραχμές.

Η Ουγγρική κυβέρνηση ενήργησε έτσι για την αποπληρωμή στεγαστικών δανείων που είχαν συναφθεί με ρήτρα ελβετικού φράγκου, όταν οι κάτοχοί τους απειλήθηκαν με κατάσχεση από τις ξένες τράπεζες, μετά την υποτίμηση του Φιορινιού σε σχέση με το ελβετικό νόμισμα. Οι τράπεζες αναγκάσθηκαν να το δεχθούν.

Του ερωτήματος που υφέρπει στη συζήτηση « μέσα ή έξω από το ευρώ» προηγούνται –γράφει ο Φρίντμαν- δύο βασικά ερωτήματα: Πρώτον, μέσα ή έξω από το ευρώ, πως μπορεί πλέον η Ελλάδα να πληρώνει τα χρέη της, χωρίς να προκαλέσει κοινωνικό χάος; Και δεύτερο και σημαντικώτερο: Πως μπορεί η Ελλάδα να ξαναζωντανέψει την οικονομία της; Υπό συνθήκες, όπου βγαίνεις καθημαγμένος από την μια πληρωμή πριν να μπεις στην άλλη, από το ένα σφυροκόπημα απειλών τη Γερμανίας και του ΔΝΤ στο επόμενο, η Ελλάδα και άλλες χώρες δεν μπορούν να ζήσουν ως φυσιολογικά, συνεκτικά κράτη. Και στην ευρωπαϊκή ιστορία, παρατεταμένη οικονομική δυσλειτουργία οδηγεί σε πολιτικό εξτρεμισμό και αστάθεια –πρόβλημα βαρύνουσας σημασίας για τον οφειλέτη όσο και για τους δανειστές.

Ο Φρίντμαν σημειώνει ότι έχουν σχεδόν εγκαταλειφθεί οι προφάσεις ότι πρόκειται για σύγκρουση μεταξύ Ελλάδος και Ε.Ε. Είναι συνεχώς φανερότερο ότι μακροπρόθεσμα η αντιπαράθεση είναι με τη Γερμανία και βραχυπρόθεσμα με το ΔΝΤ.

Η ηγεσία του Σύριζα έχει περιορισμένο πεδίο ελιγμών. Ηρθε στην εξουσία όταν τα καθιερωμένα ευρωκρατικά κόμματα έχασαν την νομιμοποίησή τους, επειδή έδειχναν να νοιάζονται περισσότερο για να μείνουν στην Ευρωζώνη, παρά για την εκτινασσόμενη ανεργία και τις δραστικές περικοπές στους μισθούς. Οι ΄Ελληνες θέλουν να μείνουν στο ευρώ αλλά χωρίς να πληρώσουν το τίμημα. Αλλά τελικά δεν μπορούν να πληρώσουν και η συζήτηση μένει μετέωρη.

Οι Γερμανοί λογαριάζουν ότι μια ελληνική παύση πληρωμών χωρίς τραγικές συνέπειες, θα ενθαρρύνει πειρασμούς και σε άλλες χρεώστριες χώρες, προκαλώντας διαδικασία ντόμινο. Το ΔΝΤ εμμένει στο δικό του μοντέλο λιτότητας, στο οποίο προσδίδει τον χαρακτήρα και ηθικής υποχρέωσης.

Κατα τον Φρίντμαν, στη ρίζα του ελληνικού προβλήματος είναι το ελεύθερο εμπόριο και το μέλλον του στην Ε.Ε. Υπενθυμίζει ότι στη σύλληψη της ευρωπαϊκής ενωσης ήταν η ιδέα του ελευθέρου εμπορίου, ως κινητήριας δύναμης γενικής ανάπτυξης (και επομένως ενότητας και αλληλεγγύης), στηριζόμενη στη θεωρία/ιδεολόγημα που διατύπωσε ο Δαβίδ Ρικάρντο το 1817, περί συγκριτικού πλεονεκτήματος. Ο Ρικάρντο υποστήριζε ότι το ελεύθερο εμπόριο είναι επωφελές για όλους, επειδή κάθε χώρα θα συγκέντρωνε την παραγωγική και εξαγωγική της προπάθεια στα προϊόντα όπου είχε το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην εξωτερική αγορά. Θα προέκυπτε έτσι εσωτερική εξειδίκευση και εξωτερικός καταμερισμός, γενική αύξηση του εμπορίου και αύξηση των εσόδων για όλους.

Η θεωρία είναι κατ’αρχήν σωστή –γράφει ο Φρίντμαν- αλλά είναι ατελής, όταν υπολαμβάνει ένα έθνος (πολλώ δε μάλλον μιάν ένωση κρατών) ως ενιαίαο υποκείμενο και όχι ως ενότητα διακριτών και διαφορετικών συμφερόντων. Και γι’ αυτό έχει καλά αλλά και ολέθρια αποτελέσματα.

Η θεωρία του Ρικάρντο παραβλέπει τρία προβλήματα. Το πρώτο είναι ο παράγων του χρόνου. Ανάλογα με την αξία των πλεονεκτημάτων που διαθέτει κάθε έθνος, αντίστοιχα με το επίπεδο ανάπτυξής του, άλλα έθνη θα πλουτίσουν και γρήγορα με το ελεύθερο εμπόριο και άλλα θα επιτύχουν λιγώτερο και σε πολύ μεγαλύτερο χρόνο -που μπορεί να είναι και γενεές. Και η απόσταση μεταξύ τους, που συνεχώς θα αυξάνεται, δημιουργεί δύο άλλα πολύ σοβαρά προβλήματα:

Άνισοι ρυθμοί οικονομικής ανάπτυξης καθιστούν την ταχύτερα αναπτυσσόμενη χώρα ισχυρότερη από την βραδύτερα αναπτυσσόμενη. Και αυτή η ίσχύς, που είναι επίσης γεωπολιτική και στρατιωτική, μπορεί να περιαγάγει ασθενέστερα οικονομικώς έθνη όχι μόνο θέση υποτέλειας αλλά και σε συνθήκες περαιτέρω μείωσης των αναπτυξιακών δυνατοτήτων τους και σε κατάσταση αναπηρείας, σε τομείς άσχετους με την οικονομία.

Τελευταίο πρόβλημα είναι η άνιση κατανομή του πλούτου στο εσωτερικό των εθνών. Ανάλογα με τις εσωτερικές πολιτικές και οικονομικές συνθήκες, τίποτα δεν αποκλείει ακραίες διακρίσεις στον τρόπο κατανομής του πλούτου, με ελάχιστους πολύ πλουσίους και πολλούς πολύ φτωχούς ανθρώπους. Κάτι με το οποίο δεν ασχολείται ο νόμος του Ρικάρντο, αφού δεν τον αφορά.
Στην Ε.Ε., η εφαρμογή του ελευθέρου εμπορίου, στη βάση –υποτίθεται- του νόμου του συγκριτικού πλεονεκτήματος, αναδεικνύει τα παραπάνω προβλήματα και τις συνέπειές τους. Η Γερμανία βλέπει τα αποτελέσματα ταχύτερα από την Ελλάδα. Και όπως η οικονομική ισχύς εκτείνεται και σε άλλους τομείς, η ισχύς της Γερμανίας περιορίζει τις δυνατότητες της Ελλάδος, προκαλεί μια χρόνια δυσλειτουργία αυτής της χώρας και διαιωνίζει την υποτέλειά της. Αλλά και η απόδοση οποιουδήποτε πλεονεκτήματος διαθέτει η Ελλάδα διανέμεται στον πληθυσμό της άνισα.

Επιπλέον ο νόμος του συγκριτικού πλεονεκτήματος δεν λειτουργεί στην Ευρώπη. Η Γερμανία δεν καθοδηγείται από τη θεωρία του Ρικάρντο, αλλά από τις δικές της ανάγκες. Δεν περιορίζεται στην εξαγωγή των προϊόντων της με το συγκριτικό πλεονέκτημα (ποιότητας και κόστους) στην εσωτερική της αγορά. Εξάγει όλα της τα προϊόντα που είναι ανταγωνιστικά στην εξωτερική αγορά, επιτυγχάνοντας εκπληκτικό ποσοστό εσόδων, άνω του 50% του ΑΕΠ -το μισό από εξαγωγές στην Ευρωπαϊκή΄Ενωση. Ο Φρίντμαν προσθέτει ότι η Γερμανία, μετά τον πόλεμο, είχε εφαρμόσει μέτρα προστασίας τής ανασυγκροτούμενης βιομηχανίας της από τον αμερικανικό συναγωνισμό, ενώ η Ελλάδα δεν διαθέτει σήμερα τέτοια προστασία (περιορισμών στις εισαγωγές).

Αυτά εξεικονίζουν γιατί η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, όπως είχε ιχνογραφηθεί στην αρχική της σύλληψη, πάσχει από μέγιστες ανισότητες μεταξύ των εθνών ως προς την ταχύτητα συσσώρευσης πλούτου, περιλαμβάνει έθνη που δεν συμπεριφέρονται όπως προέβλεπε η θεωρία και προκαλεί γεωπολιτικές ανισορροπίες εξωτερικά και κοινωνική εξάθρωση εσωτερικά.

Γι’ αυτό ισχυρίζομαι –γράφει ο Φρίντμαν- ότι το Sturm und Drang* για το χρέος της Ελλάδος και το μέλλον του ευρώ δεν είναι η ουσία. Εγώ δεν βλέπω πως η Ελλάδα μπορεί να αναρρώσει χωρίς τα μέτρα προστασίας της οικονομίας που εφάρμοσε η Γερμανία και οι ΗΠΑ κατά την πρώτη περίοδο της ανάπτυξης τους. Το πρόβλημα δεν είναι το ευρώ, αλλά το ελεύθερο εμπόριο. Του οποίου η Γερμανία -περισσότερο από κάθε άλλη χώρα- έχει ανάγκη για την ευημερία της , αφού από αυτό εξαρτάται το μισό από το εθνικό της εισόδημα.

Αυτος είναι ο λόγος που, οσοδήποτε και αν βρυχώνται οι Γερμανοί, δεν είναι το Grexit που φοβούνται, αλλά την ύψωση φραγμών προστασίας της ελληνικής ανασυγκρότησης. Εάν επιτρέψουν στους ΄Ελληνες ευρύτερα μέτρα, από τους σημερινούς αγροτικούς δασμούς και επιδοτήσεις, πού θα σταματήσει το πράγμα; Και αν δεν τους τα επιτρέψουν και η Ελλάδα καταρρεύσει κοινωνικά, που θα σταματήσει η αναταραχή;

Ανάλογα με τις συνθήκες -καταλήγει ο Φρίντμαν- το ελεύθερο εμπόριο μπορεί να είναι θαυμάσιο ή ολέθριο, κάποτε μάλιστα και τα δύο μαζί.

*Sturm und Drang = Επίθεση και ορμή, από την γερμανική στρατιωτική ορολογία, που δηκτικά χρησιμοποιεί εδώ ο Φρίντμαν.
Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Πηγή εφημ. "Το Παρόν"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Ελλάδα είναι η μόνη ελπίδα των Σκοπίων

Παρά το γεγονός ότι οι αστυνομικές αρχές στα Σκόπια ανακοίνωσαν ότι ο πυρήνας της αλβανικής μαχητικής ομάδας η οποία προχώρησε το Σάββατο σε είσοδο στην ΠΓΔΜ και σε ένοπλο αγώνα, νέες πληροφορίες από πολίτες του Κουμάνοβο και αθώς και από ορισμένα μέλη των μέσων ενημέρωσης που κινήθηκαν στην περίμετρο ασφαλείας, αποδεικνύουν ότι συνεχίζονται σποραδικές μάχες στην πόλη. Τουλάχιστον 8 μέλη της αστυνομίας σκοτώθηκαν, ενώ περισσότεροι από 35 αστυνομικοί τραυματίστηκαν και κάποιοι από αυτούς βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση.

Οι αρχές του Κοσσυφοπεδίου ανακοίνωσαν ότι θα αυξήσουν την ασφάλεια των συνόρων με την ΠΓΔΜ, ενώ με επίσημη ανακοίνωση το Βελιγράδι δεσμεύθηκε να αναλάβει δράση από κοινού με την ΠΓΔΜ επί των κοινών συνόρων, για την ασφάλεια και των δύο πλευρών. Σύμφωνα με ορισμένες πρόσφατες αντικρουόμενες εκθέσεις, συνεχείς πυροβολισμοί ακούστηκαν και σήμερα Κυριακή (10/5/2015) στο Αρασίνοβο που κατοικείται στο μεγαλύτερο μέρος του από αλβανούς και βρίσκεται στην ανατολική περιφέρεια της πόλης των Σκοπίων.

Εν τω μεταξύ, ο καθηγητής πανεπιστημίου και πρώην επικεφαλής της κοινότητας των μυστικών της ΠΓΔΜ, Βλάντιμιρ Pivovarov, κατηγόρησε τη σημερινή ηγεσία του VMRO-DPMNE, λέγοντας ότι η κρίση αποκάλυψε πως οι υπηρεσίες πληροφοριών δεν αποτελεί από επαγγελματίες αλλά από μη αναγνωρισμένα πιστά μέλη του κυβερνώντος κόμματος.

Ο Πρόεδρος της ΠΓΔΜ, Ѓorge Ιβάνοφ, ο οποίος ακύρωσε την παρουσία του στη Μόσχα, κάλεσε τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας της ΠΓΔΜ, σε κοινή συνεδρίαση, με τους ηγέτες των κύριων αλβανικών κομμάτων, αλλά και τον ηγέτη της αντιπολίτευσης, δηλαδή το Σοσιαλδημοκρατικό Ζόραν Ζάεφ.

Ο εκπρόσωπος της αστυνομίας, Ίβο Κοτέβσκι, ανακοίνωσε ότι η ομάδα ενόπλων στο Κουμάνοβο έχει καταστραφεί και ότι 14 από τα μέλη της σκοτώθηκαν στη δράση, ενώ οι άλλοι, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων από τους ηγέτες τους, έχουν συλληφθεί.



Η Ελλάδα μόνη λύση για τα Σκόπια που "πούλησε" η ΕΕ στον UCK

Η αντίστροφη μέτρηση για τα Σκόπια, ξεκίνησε. Μετά την σφαγή από την επίθεση τρομοκρατών του UCK στο Κουμάνοβο, με 8 Σλάβους αστυνομικούς νεκρούς και 40 τραυματίες, η Ευρωπαϊκή Ένωση συστήνει… «Ψυχραιμία σε όλες τις πλευρές»! Επανάληψη δηλαδή του δολοφονικού θεάτρου που οδήγησε στην γενοκτονία των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου. Όταν ο Ουτσεκά επιτίθετο και δολοφονούσε ολόκληρα αστυνομικά τμήματα, η ΕΕ συνιστούσε «αυτοσυγκράτηση», μέχρι που βομβάρδισε τους Σέρβους.

Η FYROM λοιπόν έχει χάσει την στήριξη της ΕΕ και η μόνη της ελπίδα για επιβίωση, είναι η Ελλάδα. Εάν δεν ήταν ο παράφρονας Γκρουέφσκι στην ηγεσία, ήδη θα είχε γίνει προσέγγιση ώστε να βρεθεί λύση εξπρές και στενή συνεργασία των δυο χωρών.

Καλύτερα να λέγεσαι Βαρντάσκα και να υπάρχεις, παρά να σου γεμίζουν οι φασίστες τα μυαλά με ανύπαρκτο "μακεδονισμό" και στο τέλος να γίνεις «Σλάβικη μειονότητα» σε μια μεγάλη Αλβανία, ελεγχόμενη από την Τουρκία.

Κάποτε και αυτοί θα καταλάβουν ότι ο εκλεκτός της Τουρκίας Γκρουέφσκι, τους οδήγησε στην καταστροφή. Όπως και όλα τα νεοναζιστικά κόμματα της Ευρώπης που χρηματοδοτούνται από τους Τούρκους και στο τέλος εξυπηρετούν τα τουρκικά συμφέροντα.

Και ο λαός των Σκοπίων οφείλει να καταλάβει πως η Ελλάδα είναι η μόνη αξιόπιστη και έντιμη δύναμη στην περιοχή και όχι αυτοί που τους φουσκώνουν τα μυαλά. Με τέτοιες ανακοινώσεις άλλωστε, έχει ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση:

Την «βαθιά ανησυχία» της για τις πολύνεκρες συγκρούσεις εξέφρασε η Ευρωπαϊκή Ένωση, καλώντας «τις αρχές και όλους τους πολιτικούς ηγέτες και τους ηγέτες κοινοτήτων να συνεργασθούν, να αποκαταστήσουν την ηρεμία και να διεξαγάγουν μια πλήρη έρευνα για τα γεγονότα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αν τελικά αποφασίσει το Λονδίνο να κάνει δημο­ψήφισμα με γνήσιο ερώτημα παραμονής ή εξόδου από την ΕΕ, αυτό θα πυροδοτήσει θυελλώ­δεις πολιτικές εξελίξεις σε Γαλλία και Ιταλία

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Νίκη των Συντηρητικών και μάλιστα με αυτοδυναμία στις βρετανικές εκλογές -τουλάχιστον 326 από τις 650 έδρες του κοινοβουλίου! Φληναφή­ματα αποδείχθηκαν τα περί «εκλογικού ντέρμπι με απόλυτη ισοδυναμία» που έλεγαν οι δημοσκόποι προεκλογικά. Το 36,9% των ψήφων των Συντηρητικών τούς έδωσε το 50% των εδρών, βοηθούντος του ληστρικού εκλογικού συστήματος που υπάρχει στη Βρετανία.

Μόλις 30,5% πήραν οι Εργατικοί. Εξήμισι εκατοστιαίες μονάδες λιγότερες από τους αντιπάλους τους. Αυτές οι 6,5 μονάδες όμως μεταφράστηκαν σε... 100 έδρες λιγότερες! Πήραν 326 οι Συντηρητικοί και 230 οι Εργατικοί! Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εσωτερικοί ήταν κατά μέγιστο μέρος οι λόγοι που καθόρισαν την έκβαση των εκλογών στη Βρετανία.

Αν σας ρωτούσαν ποτέ, γίνεται ένα κόμμα με 12,6% των ψήφων να παίρνει έναν όλον κι όλον βουλευτή αλλά ένα κόμμα με το ένα τρίτο των ψήφων (4,8% για την ακρίβεια) να παίρνει... 56 (!!!) βουλευτές, είμαστε βέβαιοι ότι θα απαντούσατε πως κάτι τέτοιο είναι απολύτως αδύνατον.

Κάνετε λάθος. Ακριβώς αυτό έγινε στις βρετανικές εκλογές της Πέμπτης! Το Κόμμα της Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP) του Νάιτζελ Φάρατζ πήρε 12,6% των ψήφων και εξέλεξε 1 βουλευτή. Το Εθνικό Κόμμα της Σκοτίας πήρε μόνο 4,8% αλλά εξέλεξε 56 βουλευτές, γιατί όλη η δύναμή του είναι συγκεντρωμένη στη Σκοτία όπου πήρε το 50% των ψήφων! Ηρθε πρώτο και στις 56 εκλογικές περιφέρειες της Σκοτίας και δεν επέτρεψε σε κανένα άλλο κόμμα, ούτε στους Συντηρη­τικούς ούτε στους Εργατικούς, να εκλέξουν έστω και 1 βουλευτή! Οι Σκοτσέζοι εθνικιστές είχαν 6 έδρες στις προηγούμενες εκλογές και σε αυτές τις έκαναν... 56! Υπερεννε­α­πλα­σίασαν τις έδρες τους, αυξάνοντάς τες κατά... 830%!

Δημοψήφισμα για παραμονή ή όχι της Βρετανίας στην ΕΕ έχει υποσχεθεί στους Αγγλους ο νικητής Ντέιβιντ Κάμερον. Αν όντως το δημοψήφισμα γίνει το 2017, όπως έχει διαβεβαιώσει ο Κάμερον, και αν όντως το ερώτημα είναι «μένουμε στην ΕΕ ή φεύγουμε;», η επικράτηση της αποχώρησης της Βρετανίας από την ΕΕ είναι μαθηματικά βέβαιη από τώρα. Ακριβώς γι' αυτό αμφιβάλλουμε αν θα γίνει το δημοψήφισμα με την καθαρή μορφή που έχει τάξει ο Βρετα­νός πρωθυπουργός στους συμπατριώτες του. Πολύ αμφιβάλλουμε.

Διαπραγματευτικό χαρτί ισχυρότατο θα έχει στα χέρια του ο Κάμερον για να πιέσει τους Γερμανούς και να απαιτήσει πολλές υποχωρήσεις εκ μέρους τους. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι το Βερολίνο θα υποκύψει στους αγγλικούς εκβιασμούς. Εχει ως συμπαραστάτη της η Γερμανία την αγγλική βιομηχανική και εμπορική αστική τάξη. Εχει αντιπάλους της όμως τους κολοσσούς του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Αγγλίας.

Κύριος αντίπαλος των Γερμανών είναι φυσικά ο αγγλικός λαός. Αν ποτέ του δοθεί η ευκαιρία να εκφράσει τη γνώμη του, θα ταχθεί υπέρ της αποχώρησης της Βρετανίας από την ΕΕ. Το γερμανόφρον Κόμμα των Εργατικών, το οποίο απέκλειε το δημοψήφισμα και δεν ήθελε να ακούσει τίποτα γι' αυτό, σαρώθηκε εκλογικά. Το σκηνικό της αναμέτρησης έχει στηθεί.

Δεν είναι Ελλάδα η Αγγλία. Αν τελικά αποφασίσει το Λονδίνο να κάνει δημοψήφισμα με γνήσιο ερώτημα παραμονής ή εξόδου από την ΕΕ, αυτό θα πυροδοτήσει θυελλώδεις πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία και στην Ιταλία. Είμαστε στις παραμονές μεγάλων πανευρωπαϊκών γεγονότων.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Νίκου Μελέτη 

Ξαφνικά οι Ευρωπαίοι ηγέτες και οι θεσμοί θα πρέπει να αρχίσουν να λύνουν νέες εξισώσεις καθώς εκτός του κινδύνου Grexit είναι ορατό πλέον και το ενδεχόμενο του Brexit.
Η απρόβλεπτη ως προς την έκτασή της νίκη των Συντηρητικών του Ντ. Κάμερον, εκτός από τις αυτοκτονικές τάσεις που προκάλεσε στους δημοσκόπους της Βρετανίας (δεν είναι μόνο οι δικοί μας που πέφτουν έξω) στέλνει κύματα ανησυχίας και στην υπόλοιπη Ευρώπη, καθώς ο Κάμερον έχει δεσμευθεί για δημοψήφισμα το 2017 με το ερώτημα παραμονής η όχι στην ΕΕ. 

Η Βρετανία, παρά την περιθωριοποίησή της στα ευρωπαϊκά πράγματα και την ενίσχυση της αντίληψης του «νησιού» που βρέθηκε απέναντι από τις ευρωπαϊκές ακτές, παραμένει σημαντικότατη χώρα. 

Ο Κάμερον θα πρέπει να ισορροπήσει σε μια πολύ λεπτή γραμμή: να αποτρέψει τόσο μεγάλη χαλάρωση της σχέσης με τη Σκοτία που θα οδηγούσε σε κατάρρευση τη χώρα, και συγχρόνως να διεκδικήσει χαλάρωση της σχέσης με την ΕΕ, ώστε να υπάρχουν ελπίδες να κερδηθεί το δημοψήφισμα και να αποφευχθεί το Brexit. 

Όλες οι πλευρές, ακόμη και οι βρετανικές εργοδοτικές οργανώσεις, προειδοποιούν για το τρομακτικό κόστος ενός ενδεχόμενου ατυχήματος στην οικονομία αλλά και στο ίδιο το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. 

Βρυξέλλες και Βερολίνο κλείνουν το μάτι στον Κάμερον για αλλαγές που μπορούν να δρομολογηθούν ώστε να ικανοποιηθεί το αίσθημα «ανεξαρτησίας» των Βρετανών ψηφοφόρων από το μη εθνικό κέντρο των Βρυξελλών. Ομως τα περιθώρια ανατροπών στις βασικές ευρωπαϊκές συνθήκες είναι πολύ μικρά και υπάρχουν όρια τα οποία δεν μπορούν να ξεπερασθούν χωρίς να τεθεί σε κίνδυνο ολόκληρο το οικοδόμημα. Με τη σαρωτική νίκη των Συντηρητικών, ο Κάμερον έχει τη δυνατότητα να διαχειρισθεί την παγίδα του δημοψηφίσματος που ο ίδιος έστησε, αλλά θα πρέπει να αποφύγει τον πειρασμό να χρησιμοποιήσει τα αποτελέσματα των εκλογών για να διευρύνει τη λίστα αιτημάτων που θα υποβάλει στις Βρυξέλλες. 

Η Α. Μέρκελ φαίνεται ότι δίνει την ίδια απάντηση για κάθε «-exit». Ολα θέλει να τα αποτρέψει, όπως λέει, αλλά «όχι με κάθε κόστος». Ας ελπίσουμε ότι δεν θα επιχειρηθεί να κλείσει με «όποιο» κόστος η υπόθεση Grexit για να αποτραπεί το πολύ πιο ακριβό Brexit.

Πηγή "Έθνος"
Επικοινωνία με τον συντάκτη
nmeletis@pegasus.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Άλλη μια εντυπωσιακή είδηση που μας δείχνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο το πόσο ασταθές, εύφλεκτο και ηφαιστειώδες είναι το εσωτερικό τοπίο στην γειτονική χώρα την Τουρκία, έρχεται από τον ίδιο τον τουρκικό τύπο και αυτή την φορά αφορά τον ίδιο τον Τούρκο πρόεδρο, Ταγίπ Ερντογάν.

Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα Cumhuriyet, απόπειρες δηλητηριάσεως του Τούρκου προέδρου, Ταγίπ Ερντογάν, έχουν γίνει στο παρελθόν και όπως φαίνεται συνεχίζονται και τώρα σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα.
Η κατάσταση αυτή έχει δημιουργήσει μια έντονη φοβία στον Τούρκο πρόεδρο και όπως αναφέρεται έχει επιβάλλει αυστηρά μέτρα ελέγχου των φαγητών που σερβίρονται στο προεδρικό μέγαρο και για τα οποία υπάρχουν ειδικοί δοκιμαστές πριν φτάσουν στο τραπέζι του Τούρκου πρόεδρου. Αυτό μας θυμίζει την εποχή των Οθωμανών σουλτάνων που είχαν μονίμους δοκιμαστές φαγητών στα παλάτια τους καθώς ζούσαν κάτω από τον μόνιμο φόβο της δηλητηριάσεως τους από άλλους διεκδικητές του θρόνου.

Σύμφωνα με Cumhuriyet, ο φόβος αυτός ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να πέσει θύμα δηλητηριάσεως κατατρέχει τον Ερντογάν και σε κάθε του βήμα εκτός τουρκικής πρωτεύουσας. Έτσι όταν αυτές τις μέρες ήρθε στην Σμύρνη έφερε και μαζί του… ειδικά γεύματα που είχαν πρώτα ελεγχθεί στην Άγκυρα έτσι ώστε να είναι σίγουρος για… κάθε «ενδεχόμενο». Το γεγονός αυτό προκάλεσε έκπληξη και δυσφορία σε όσους παραβρεθήκαν στο τραπέζι μαζί με τον Τούρκο πρόεδρο και «άναψε» τις συζητήσεις για το ποιοί προσπαθούν να τον δηλητηριάσουν και για ποιον λόγο.

Μάλιστα όπως αναφέρεται, είχε μαζί του και ειδικά επιλεγμένα γκαρσόνια που σερβίρισαν, ενώ τον συνόδευαν και οι μόνιμοι δοκιμαστές του για όλες τις πιθανές «περιπτώσεις». Στην επίσκεψη του που έκανε στην Σμύρνη όπου είχε συνάντηση με τον δήμαρχο, Aziz Kocaoglu και τον νομάρχη Mustafa Toprak, προκάλεσε επίσης εντύπωση τα πολύ αυστηρά μέτρα ασφαλείας που είχαν επιβληθεί από τις ειδικές δυνάμεις, αναστατώνοντας την καθημερινή ηρεμία της πόλης.

Να σημειώσουμε ότι σύμφωνα με αποκαλυπτικά τουρκικά δημοσιεύματα στο παρελθόν έχουν σημειωθεί τουλάχιστον δύο απόπειρες δολοφονίας του Ερντογάν, η πρώτη στις 12 Σεπτεμβρίου του 2013 στην Κωνσταντινούπολη και η δεύτερη λίγες μέρες μετά, στις 27 Σεπτεμβρίου του 2013 πάλι στην Κωνσταντινούπολη.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Δημητρακόπουλου  

Η επίσκεψη του Υπουργού των Εξωτερικών κ. Νίκου Κοτζιά στην Τουρκία και οι συνομιλίες που θα έχει εκεί έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και θα αποτελέσουν αντικείμενο συζητήσεων και αναλύσεων, στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες και διεθνείς θεσμούς των οποίων οι δύο χώρες είναι μέλη. Το ενδιαφέρον αυτό  εστιάζεται όχι μόνο στην  αποτίμηση της ως σήμερα πορείας των ελληνοτουρκικών σχέσεων  αλλά  και  με βάση την αποτίμηση αυτή,  στο ενδεχόμενο  επαναπροσδιορισμού  του πλαισίου και των επιμέρους πτυχών  που τις προσδιορίζουν, εννοείται όπου κριθεί απαραίτητο,   προκειμένου η εξέλιξη και η διαχείριση τους στο μέλλον  να έχει πιο «ορατά» αποτελέσματα.

Το ενδιαφέρον αυτό ενισχύθηκε και από την ερμηνεία που δόθηκε στην πρόσφατη δήλωση του κυρίου Κοτζιά για το Κυπριακό σχετικά με  την αλλαγή του καθεστώτος των εγγυητριών δυνάμεων .Η συγκεκριμένη αναφορά , απόλυτα σωστή βέβαια, με δεδομένο το τι συνέπειες είχε ως σήμερα το καθεστώς των εγγυητριών δυνάμεων , συνιστά  νέα  προχωρημένη αντίληψη και οδήγησε στην διατύπωση του ερωτήματος  αν , κατ’αναλογία,  θα υπάρξει και νέα αντίστοιχη  αντίληψη για την μελλοντική πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Όσο αναγκαία και αν είναι, και είναι , η επίσκεψη αυτή γίνεται μέσα σε μία πολύ περιπεπλεγμένη και δύσκολη συγκυρία κυρίως  λόγω των εξελίξεων και της διαταραγμένης κατάστασης που έχει διαμορφωθεί  στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής , όπου παρατηρούνται αλλαγές παραδοσιακών συμμαχιών και όπου γεγονότα όπως η «Αραβική Άνοιξη» η κρίση στη Συρία και το Ιράκ η δημιουργία του ISIL  και ο εμφύλιος πόλεμος στην Υεμένη επηρέασαν σημαντικά το Αραβικό σύστημα κρατών.

Μέσα σε αυτή την συγκυρία, ‘όπως είναι γνωστό η σημερινή Τουρκία αντιμετωπίζει αρκετά προβλήματα στο εσωτερικό της που ανάγονται κυρίως στη σύγκρουση ανάμεσα  στην ισλαμική αντίληψη του Προέδρου Ερντογάν  και την λαϊκή   αντίληψη των απογόνων του Κεμαλικού  κατεστημένου.  Αν και οι εξελίξεις καταγράφουν αρκετές νίκες του Ερντογάν έναντι των αντιπάλων του, η αντιπαράθεση αυτή είναι ακόμα  υπαρκτή. Και τούτο γιατί η προσπάθεια του κ. Ερντογάν για τον μετασχηματισμό της Τουρκικής κοινωνίας προς ένα πιο Ισλαμικού τύπου μοντέλο διαβίωσης συνεχίζει ως ένα βαθμό να  συναντά τις αντιστάσεις ενός συστήματος που οικοδομήθηκε, τροφοδοτήθηκε και ισχυροποιήθηκε από το Κεμαλικό κατεστημένο. Αντιμετωπίζει επίσης η Τουρκία σημαντικά προβλήματα στις Διεθνείς της σχέσεις  λόγω απόψεων που έχει εκφράσει αλλά και λόγω επιλογών που έχει κάνει όπως για παράδειγμα η  διαλλακτική στάση της απέναντι στο ISIL  ή η απεριόριστη στήριξη των Σουνιτών Μουσουλμάνων, επιλογές που την έχουν φέρει σε αντιπαράθεση και με άλλες χώρες στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής αλλά και έχουν οξύνει τις σχέσεις της με ισχυρές δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ, και η Ρωσία.

Έτσι η μελλοντική πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων δεν περιορίζεται μόνο στο πλαίσιο των διμερών σχέσεων. Εκτείνεται και  στα πεδία των αντικατοπτρισμών των σχέσεων αυτών στις σχέσεις της Ελλάδας , με τη Ρωσία,  τις ΗΠΑ, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ  αλλά και τον ΟΗΕ και τον ICAO, σε μία περίοδο που το διεθνές σύστημα μέσα στο οποίο κράτη και διεθνείς οργανισμοί αναπτύσσουν τις δραστηριότητες τους, χαρακτηρίζεται από τον μετασχηματισμό των παραμέτρων που το οριοθετούν.

Στις σχέσεις με τη Ρωσία, αυτή την περίοδο κυριαρχεί η ενεργειακή διπλωματία  και το ενδιαφέρον και των δύο πλευρών και για τα θέματα των αγωγών  και  για την κατασκευή από την Ρωσία των εργοστασίων πυρηνικής ενέργειας.  Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί και το ενδιαφέρον της  Ρωσίας για την απρόσκοπτη ναυσιπλοϊα μέσα από τα Στενά του Βοσπόρου αφού αυτή είναι η μόνη οδός για την κάθοδο των Ρωσικών πλοίων στη Μεσόγειο, ζήτημα στρατηγικής  σημασίας  για τους Ρώσους και όχι μόνο. Ενώ η  γεωγραφική θέση της Τουρκίας  ανέκαθεν  αποτελούσε,  για τη Ρωσία σημείο προσοχής και ενδιαφέροντος (αξίζει να υπενθυμισθεί εδώ η Αμερικανική βάση στο Ινσιρλίκ από την οποία αμερικανικά κατασκοπευτικά αεροσκάφη διεξήγαγαν την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου κατασκοπευτικές πτήσεις εναντίον της τότε Σοβιετικής Ένωσης),   η στάση της Τουρκίας πρώτα  στην κρίση στη Συρία, και στη συνέχεια απέναντι στο ISIL, αλλά και παλαιότερα σχετικά με το θέμα των Τατάρων στην Κριμαία, έχει ενοχλήσει τους Ρώσους. Παράλληλα θα πρέπει να υπενθυμιστεί η  διαχρονικά θετική στάση της Ρωσίας κυρίως στο Κυπριακό, γεγονός που η Τουρκία ποτέ δεν είδε με καλό μάτι.  

Με τις ΗΠΑ οι σχέσεις της Τουρκίας δοκιμάζονται. Κύριες αιτίες οι διαφορετικές αντιλήψεις για την αντιμετώπιση της κρίσης στη Συρία- η Τουρκία πίεσε τον πρόεδρο Ομπάμα για την ανάληψη χερσαίων επιχειρήσεων εναντίον του Ασσαντ-,  η απροθυμία των Τούρκων να συμμετέχουν πιο ενεργά στις επιχειρήσεις στο Ιράκ , απροθυμία που οφείλεται κυρίως  στην έντονη παρουσία και δραστηριότητα των Κούρδων μαχητών, αλλά και η τουρκική καχυποψία για τα μελλοντικά σχέδια των  Αμερικανών στην περιοχή. Οι πρώτοι προβληματισμοί ξεκίνησαν το 2006 όταν ο συνταγματάρχης των Αμερικανικών Μυστικών Υπηρεσιών  Ralf Peters  δημοσίευσε στην επίσημη εφημερίδα των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων ένα χάρτη (φωτογραφία πάνω) σχετικά με την προτεινόμενη  από τον ίδιο επαναχάραξη των συνόρων στη Μέση Ανατολή. Αν και διευκρινίστηκε ότι ο Χάρτης αυτός δεν απηχεί τις επίσημες απόψεις του Αμερικανικού Πενταγώνου, χρησιμοποιήθηκε για την εκπαίδευση Αμερικανών στρατιωτικών.  Συνεχίστηκαν δε όταν μερικά χρόνια αργότερα ο πρώην σύμβουλος του σημερινού Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ,  P. Galbraith δικηγόρος που σήμερα βρίσκεται στο «Ιρακινό Κουρδιστάν» έγραψε στις 17 Ιουνίου του 2014 άρθρο  στην ιστοσελίδα του  περιοδικού POLITICO τείνοντας ότι θα ήταν σωστό οι Κούρδοι του Ιράκ  να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους.

Οι προβληματισμοί αυτοί  έχουν σήμερα ενταθεί   μετά τις  γνωστές εξελίξεις και το κράτος του ISIL που πέραν άλλων οδήγησε και σε συζητήσεις  για τον πολιτικό «θάνατο» του Συμφώνου Sykes- Picot  που όπως είναι γνωστό ως σήμερα  προσδιόρισε  τα όρια των κρατών στη Μέση Ανατολή. Θα πρέπει βέβαια να υπενθυμιστεί εδώ ότι οι «τριγμοί» στις σχέσεις Τουρκίας- ΗΠΑ δεν μεταβάλλουν τον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ προσεγγίζουν τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, κύριο χαρακτηριστικό του οποίου είναι, από το 1974 τουλάχιστον η  ίση μεταχείριση και των δύο ή ίσες αποστάσεις και από τους δύο. Σε στρατιωτικό επίπεδο η λογική αυτή  εκφράστηκε με τον όρο Στρατιωτική Ισορροπία στο Αιγαίο ( την περίοδο της παροχής στρατιωτικής βοήθειας ο όρος είχε κωδικοποιηθεί στο 7 προς 10). Στη λογική αυτή έχει σήμερα προστεθεί και η ενεργειακή διάσταση που εκφράζεται με την θέση των ΗΠΑ για συνεκμετάλλευση και με τη συμμετοχή της Τουρκίας των ενεργειακών  κοιτασμάτων και παράλληλα έχει γίνει αποδεκτή από τις ΗΠΑ η θέση που σε δηλώσεις του είχε διατυπώσει ο Ελληνας Υπουργός Εξωτερικών για την  Γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας. Δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής το βασικό αμερικανικό θεσμικό χαρακτηριστικό που αφορά στην σχέση Αμερικανικού Κογκρέσσου με την Αμερικανική Κυβέρνηση και στον τομέα της Αμερικανικής Εξωτερικής πολιτικής. Και τούτο γιατί ιστορικά ο ρόλος και της Αμερικανικής Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων , και γενικά αλλά και μέσα από την διαδικασία των ακροάσεων, υπήρξε καθοριστικός και για τις Ελληνοτουρκικές και για τις Ελληνοαμερικανικές σχέσεις, και για το Κυπριακό. Τελευταία, μετά τον συμβιβασμό ανάμεσα στο Κογκρέσσο και τον Πρόεδρο Ομπάμα για τον ρόλο του πρώτου στην διαδικασία  κύρωσης της Συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, δημιουργήθηκε ένα σημαντικό προηγούμενο που πρέπει να τύχει προσοχής.  

Οι σχέσεις της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση προσδιορίζονται από την υποψηφιότητα της Τουρκίας για ένταξη και τις διαπραγματεύσεις  που για το σκοπό αυτό διεξάγονται. Το κύριο χαρακτηριστικό εδώ είναι το διαπραγματευτικό πλαίσιο με βάση το οποίο διεξάγονται οι διαπραγματεύσεις αυτές, ένα πλαίσιο που περιλαμβάνει τα προαπαιτούμενα μέσα στα οποία βεβαίως συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων  το Κουρδικό,  η πορεία των  Ελληνοτουρκικών  σχέσεων  και το Κυπριακό. Παράλληλα ιδιαίτερη σημασία έχει και η συναφής ετήσια διαδικασία της ‘’Εκθεσης προόδου’’ στις διαπραγματεύσεις, διαδικασία βέβαια που ισχύει για κάθε υποψήφια χώρα, διότι σε αυτήν διαδραματίζει  κεντρικό ρόλο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Παρά το γεγονός ότι κατά καιρούς οι σχέσεις αυτές δοκιμάστηκαν κυρίως από την άρνηση  και τις δυσκολίες της Τουρκίας  να προβαίνει στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που προβλέπονται  για την εφαρμογή του Κοινοτικού Κεκτημένου, και παρά τις εκτοξευόμενες κατά καιρούς Τουρκικές απειλές για αποχώρηση από την διαδικασία, ο τουρκικός Ευρωπαϊκός  προσανατολισμός  προς το παρόν υφίσταται.

Η Ελλάδα, όπως είναι γνωστό ως σήμερα στήριξε τον Ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Τουρκίας αναδεικνύοντας όμως  παράλληλα τα θέματα και τα προβλήματα που συνιστούν τις  Ελληνο-Τουρκικές διαφορές  και το Κυπριακό, δεχόμενη κατά καιρούς κριτική από χώρες- μέλη όπως η Γαλλία και η Γερμανία που ενώ αρχικά ήταν υπέρ της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ στη συνέχεια μετέβαλαν άποψη και επέμεναν στην αντικατάσταση της ένταξης με την λεγόμενη ειδική σχέση.
Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα απήλλασε μεν την Τουρκία από την  κατ’αυτήν  «επώδυνη» διαδικασία της εφαρμογής του Κοινοτικού Κεκτημένου,  θα στερούσε όμως τόσο από την ΕΕ όσο και από την Ελλάδα την σημαντική παρεμβατική δυνατότητα που παρέχει η ενταξιακή διαδικασία και η ιδιότητα της υποψήφιας προς ένταξη χώρας σε κρίσιμα θέματα όπως ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η τήρηση της αρχής της καλής γειτονίας και η αποφυγή προκλήσεων.  

Το Ευρωπαϊκό πλαίσιο  λόγω της δομής του, έστω και αν σήμερα βρίσκεται σε μια διαδικασία αναζήτησης  νέας  φυσιογνωμίας και θεσμικής οργάνωσης, αποτελεί σημαντικό πεδίο αντικατοπτρισμού των ελληνοτουρκικών σχέσεων . Είναι σαφές ότι κυρίως λόγω της ιδιότητας της Ελλάδας ως χώρας μέλους αλλά και λόγω των  ισχυόντων  ευρωπαϊκών πολιτικών όπως τα Ενιαία Ευρωπαϊκά Σύνορα και ο Ενιαίος Ευρωπαϊκός Ουρανός,  τα περισσότερα θέματα και προβλήματα που συνιστούν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν είναι μόνον διμερή αλλά ως ένα βαθμό  και Ευρωπαϊκά. Συνεπώς η λύση τους πρέπει να αναζητείται και εντός του Ευρωπαϊκού πλαισίου.

Παράλληλα βέβαια δεν θα πρέπει να παραγνωρίζονται και  προηγούμενα που έχουν κατά καιρούς  δημιουργηθεί σχετικά με την μεθοδολογία επίλυσης τους.  Ίσως το σημαντικότερο από αυτά να είναι  η αναφορά περί  προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο για την αντιμετώπιση των διμερών  διαφορών κυρίως  χωρών –μελών με υποψήφιες προς ένταξη χώρες, που εισήχθη για πρώτη φορά από τον Αυστριακό Σοσιαλιστή Ευρωβουλευτή και μετέπειτα Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Ομάδας  Hannes  Swoboda ,  στην έκθεσή του για την ένταξη της Κροατίας  η οποία αντιμετώπιζε προβλήματα από το  βέτο που είχε ασκήσει η Σλοβενία λόγω μιας διαφοράς στην χάραξη των συνόρων της με την Κροατία. Δυστυχώς η σχετική αυτή παράγραφος στην έκθεση Swoboda δημιουργεί κάποια προβλήματα, πρώτον διότι χαρακτηρίζει τις διαφορές διμερείς σε αντίθεση με τον χαρακτηρισμό τους ως Ευρωπαϊκές  λόγω της ιδιότητας των διαφωνούντων, δεύτερον διότι αναφέρει ότι τέτοιες διαφορές δεν πρέπει να εμποδίζουν την ενταξιακή διαδικασία, ακυρώνοντας έτσι  ως ένα βαθμό την παρεμβατική δυνατότητα  και τα δικαιώματα της ΕΕ και των χωρών μελών της και τρίτον διότι δεν προσδιορίζει τον ρόλο της ΕΕ στη διαδικασία παραπομπής του όποιου  θέματος στο διεθνές δικαστήριο.

Με βάση τα νέα δεδομένα που  κυρίως λόγω των ενεργειακών κοιτασμάτων  προσδιορίζουν πλέον τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, στα  γνωστά ήδη προβλήματα που επί χρόνια υπάρχουν προστίθεται με  ιδιαίτερη σημασία  το ζήτημα της ανακήρυξης ΑΟΖ, ιδιαίτερα μάλιστα μετά και τις πρόσφατες εξαγγελίες του Πρωθυπουργού με την λήξη των εργασιών της τριμερούς διάσκεψης Ελλάδας –Κύπρου-Αιγύπτου  στη Λευκωσία. Βέβαια η Τουρκική θέση στο θέμα αυτό είναι αρνητική. Η  θέση αυτή  ενισχύεται και από το γεγονός ότι η Τουρκία δεν έχει ούτε υπογράψει ούτε κυρώσει την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 που όπως είναι γνωστό εισήγαγε την έννοια της ΑΟΖ.

Το θέμα της ανακήρυξης ΑΟΖ είναι σημαντικό γενικά και ειδικότερα για την εξόρυξη των ενεργειακών κοιτασμάτων,  αφού ακόμα και οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον τομέα αυτό ζητούν προκειμένου να εμπλακούν ,  όπως είχε δηλώσει στις 22 Μαϊου του2012 σε σχετική ακρόαση  στην Αμερικανική Γερουσία η τότε Υπουργός των εξωτερικών των ΗΠΑ  Hilary Clinton,την ύψιστη νομική διαβεβαίωση  όπως είναι  για τις ΗΠΑ η κύρωση της σύμβασης για το δίκαιο της θάλασσας και φυσικά η προβλεπόμενη από αυτήν ΑΟΖ. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι παρά τις κακές σχέσεις παλαιοτέρων εποχών , οι ΗΠΑ και η Κούβα είχαν προχωρήσει στην οριοθέτηση ΑΟΖ, παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ ακόμη και σήμερα δεν έχουν κυρώσει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας.  Στο ζήτημα της ΑΟΖ είναι σημαντικό να αναζητηθούν και οι απόψεις της Ρωσίας η οποία έχει αποκομίσει σημαντική εμπειρία από την αντιμετώπιση παρομοίων ζητημάτων και στην Ανταρκτική και στην Κασπία Θάλασσα,  αλλά και της Κίνας που όπως είναι γνωστό αντιμετωπίζει προβλήματα με γειτονικές της χώρες για αντίστοιχο θέμα και στην Ανατολική και Νότια θάλασσα της. Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι πέραν άλλων κομβικό ζήτημα στην διαδικασία της ΑΟΖ είναι και το θέμα του Καστελλόριζου το νομικό καθεστώς του οποίου έχει αρκετές φορές αμφισβητήσει η Τουρκία. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Τουρκική άποψη για το θέμα αυτό είναι απαράδεκτη και από κάθε άποψη λανθασμένη.

Αρνητική είναι η θέση της Τουρκίας  και στο θέμα του εναερίου χώρου όπου βέβαια  επικαλείται και  την άποψη του ΝΑΤΟ  το οποίο επίσης δεν δέχεται τον εθνικό εναέριο χώρο των δέκα μιλίων έχοντας καθιερώσει την λεγόμενη λογική των Κυλίνδρων σύμφωνα με την οποία  το εύρος του εναερίου χώρου είναι ίσο με το εύρος των χωρικών υδάτων, στην περίπτωσή μας 6 ναυτικά μίλια. Βέβαια σε ότι αφορά τον εναέριο χώρο τα προβλήματα με την Τουρκία εκτείνονται και στις παραβάσεις από Τουρκικά αεροσκάφη των κανόνων του F.I.R  Αθηνών υπεύθυνη αρχή για την διαχείρηση του οποίου είναι με βάση τις σχετικές διεθνείς συμφωνίες η Ελλάδα δημιουργώντας πέραν άλλων και προβλήματα στην ασφάλεια των πτήσεων, θέμα σοβαρό που κατά κανόνα συζητείται  στα πλαίσια του ICAO.

Με την υιοθέτηση των σχετικών οδηγιών και την λειτουργία πλέον του « Ενιαίου Ευρωπαϊκού Ουρανού» θα ήταν σκόπιμο να εξετάζεται πάντα η αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών και μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Βέβαια σε σχέση με το ΝΑΤΟ τα προβλήματα που κατά καιρούς υπάρχουν με την Τουρκία, αναδεικνύονται και σε άλλες επιτροπές όπως η Επιτροπή σχεδιασμού των ασκήσεων όπου παλαιότερα (δεκαετία’80) όπως είναι γνωστό , είχε συζητηθεί και αποτελέσει λόγο αντιπαράθεσης το θέμα της Λήμνου, μετά την Τουρκική άρνηση να συμπεριληφθεί η Λήμνος  στο στρατηγικό σχεδιασμό.  

Στο Κυπριακό σύμφωνα με τις τελευταίες σημαντικές, σωστές  και προχωρημένες σε σχέση με το παρελθόν τοποθετήσεις του Υπουργού των Εξωτερικών  σχετικά με τις εγγυήτριες δυνάμεις, δημιουργείται ήδη ένα νέο πλαίσιο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι  αλλαγή στο καθεστώς των εγγυητριών Δυνάμεων όπως ανέφερε ο κ. Κοτζιάς αποτελεί το σημείο αναφοράς και εκκίνησης για την εκπόνηση νέου Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο γενικός προσανατολισμός και  το περιεχόμενο  του οποίου θα είναι καθοριστικά στοιχεία  στις διαπραγματεύσεις για  την εξεύρεση δίκαιης και διαρκούς λύσης του ζητήματος.

Ο υπουργός Εξωτερικών κ. Νίκος Κοτζιάς έχει μία ιστορική ευκαιρία για το μέλλον των Ελληνοτουρκικών σχέσεων, ιδιαίτερα μάλιστα αν κινηθεί και στο θέμα αυτό με την ίδια αντίληψη που κινήθηκε και στο Κυπριακό. Πρέπει και μπορεί να την αξιοποιήσει όσο γίνεται καλύτερα για το καλό όλων.

Πηγή LarissaTimes

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου