Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Ιουλ 2013

Δεκτός από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο θα γίνει, σύμφωνα με πληροφορίες, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κατά την διάρκεια της επίσκεψης του τελευταίου στην Αθήνα. Η συνάντηση των δυο ανδρών προγραμματίζεται να γίνει στην έδρα της Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Η επίσκεψη του υψηλόβαθμου Γερμανού αξιωματούχου στην ελληνική πρωτεύουσα, ανακοινώθηκε από τον ίδιο τον κ. Σόιμπλε στις 26 Ιουνίου στο γερμανικό κοινοβούλιο, κατά τη διάρκεια της συζήτησης του γερμανικού προϋπολογισμού για το 2014.

Η παρουσία του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας -ενός αξιωματούχου με σημαίνοντα ρόλο και λόγο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης- στην ελληνική πρωτεύουσα αλλά και οι επαφές που θα έχει εδώ αποκτούν βαρύνουσα σημασία, καθώς η γερμανική πολιτική ηγεσία το τελευταίο διάστημα σε κάθε ευκαιρία επιχειρεί να στηρίξει την Ελλάδα και τις προσπάθειες της για την ανάκαμψη της οικονομίας.

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών προσκλήθηκε στη χώρα μας από τον Έλληνα ομόλογό του Γιάννη Στουρνάρα, ενώ κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αθήνα ο κ. Σόιμπλε θα συναντηθεί και με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά.

Στην ατζέντα των επαφών του Γερμανού υπουργού Οικονομικών με τους Αντώνη Σαμαρά και Γιάννη Στουρνάρα θα βρεθούν η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, ενώ αναμένεται να συζητηθεί εκτενώς και το ζήτημα της ανεργίας των νέων.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως θα έχει και η συνάντηση του με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο, την οποία, σύμφωνα με πληροφορίες, ζήτησε ο ίδιος ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών. Μάλιστα, εκείνη την περίοδο ο κ. Ιερώνυμος είχε προγραμματίσει ολιγοήμερη ανάπαυση με αποτέλεσμα, μετά το αίτημα της γερμανικής πλευράς για τη συνάντηση με τον Β.Σόιμπλε, να αναγκαστεί να το αναπροσαρμόσει.



Τα έβαλαν πάνω και κάτω από το τραπέζι τρόικα και «κυβέρνηση», τα είπαν, τα απαίτησαν, και οι αποφάσεις πάρθηκαν χωρίς να ληφθει υπ όψιν το παραμικρό κόστος.
Νέα μέτρα, χαράτσια, φόροι και άλλα πολλά έρχονται να δώσουν τη χαριστική βολή σε έναν εξαθλιωμένο λαό.

Η τρόικα ήρθε στην χώρα με άγριες διαθέσεις αποφασισμένη να «γδάρει» και οι υποτελείς της για ακόμα μια φορά έσκυψαν το κεφάλι, έβαλαν την ουρά στα σκέλια και αυτό ήταν.
Μην το ξεχάσω, γιατί πρέπει να λέμε και τα «καλά», οι ευρωπαίοι αναγνώρισαν ότι η χώρα έχει σημειώσει «πρόοδο», τέτοια πρόοδο μάλιστα, που σε λίγο καιρό ΔΕΝ θα ανήκει τίποτα στους έλληνες, οι οποίοι πουλούν ΤΑ ΠΑΝΤΑ για να ζήσουν.

Από εδώ και πέρα θα δουν τα «ζόρια» και όλοι εκείνοι που μέχρι σήμερα τα βόλευαν κουτσά στραβά, είτε γιατί είχαν κάποια χρήματα στην άκρη, είτε γιατί η κρίση δεν τους είχε χτυπήσει την πόρτα.

Φορολογούνται ΟΛΟΙ και ΟΛΑ.
Ακόμα και οι… ΑΝΕΡΓΟΙ.
Οι ΑΝΕΡΓΟΙ, οι οποίοι θα γίνουν ακόμα περισσότεροι, και μάλιστα είναι αμφίβολο αν έτσι όπως είναι τα πράγματα βρουν ποτέ δουλειά.

Τρομακτική πραγματικότητα ε;
Ελληνική πραγματικότητα.

Κατά τα άλλα έχουμε σημειώσει «πρόοδο», και την έχουμε σημειώσει στο τεφτέρι του μπακάλη, του χασάπη του περιπτερά, του φούρναρη, του φαρμακοποιού…
Την «πρόοδο» του βερεσέ, των καταχρεωμένων ελλήνων που προσπαθούν με οποιοδήποτε τρόπο να επιβιώσουν.

Το «κράτος» θέλει να μαζέψει κάτι δισεκατομμύρια και φυσικά θα τα ζητήσει από τον κοσμάκη, ΟΧΙ από εκείνους που ήδη του χρωστούν εκατομμύρια εδώ και χρόνια, αλλά από τους άλλους, από εκείνους που ΔΕΝ χρωστούσαν μέχρι σήμερα και ξαφνικά βρεθήκαν όχι απλά χρεωμένοι, αλλά χωρίς «στον ήλιο μοίρα».

Τα μίλησαν και τα συμφώνησαν (μετά από σκληρές και καλά διαπραγματεύσεις).
Συμφωνήσαν να ξεπουληθεί η παιδεία, η υγεία, όλη η χώρα.
Το ξαναγράφω για να το χωνέψουμε.

Και καθώς γίνονται όλα αυτά τα κόμματα ασχολούνται και με τα «ποσοστά» τους (λες και θα ξαναβγούν).
Ξεπουλάμε τη χώρα για να πάρουμε τη δόση, όπως ο πρεζάκιας που ξεπουλά ότι έχει και δεν έχει για τη «δόση» του.

Και ξέρετε κάτι;
Τον πρεζάκια τον καταλαβαίνω γιατί είναι άρρωστος.
Τους άλλους δεν καταλαβαίνω, που μας ξεπουλάνε και κοιμούνται ήσυχοι.

Τον λαό δεν καταλαβαίνω, που τα υπομένει όλα αυτά, δίνοντας τους έμμεση «έγκριση» για να του κάνουν κι άλλα.
Περαστικά μας.


Του Χρήστου Καπούτση

Η επέμβαση του Στρατού στην πολιτική, κατά κανόνα, έχει ολέθριες συνέπειες, διότι, ανοίγει το δρόμο, στην επιβολή αυταρχικού και ενίοτε τυραννικού Πολιτειακού καθεστώτος. Συνήθως, τα καθεστώτα που στηρίζονται στο Στρατό, δεν διώκουν τους φαύλους πολιτικούς, αλλά εκείνους τους πολίτες, που δείχνουν τη πρόθεση να αντιταχθούν στα αντιδημοκρατικά σχέδιά τους.

Η γειτονιά μας, ο γεωγραφικός μας περίγυρος, είναι σε διαρκή αναστάτωση. Ελπίζουμε, να είναι δημιουργική και να κερδίσει η Δημοκρατία, αλλά και οι πολίτες τον σεβασμό στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, που αποτελούν τα αρχικά αιτήματα της «ΑΡΑΒΙΚΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ», πριν αυτή εξελιχθεί σε Ισλαμικό Χειμώνα.

Η Αίγυπτος είναι η χώρα-κλειδί στον αραβικό κόσμο

Η αποσταθεροποίηση της Αιγύπτου, αλλά και η ασταθής ισορροπία των μουσουλμανικών κρατών της Β. Αφρικής (Τυνησία, Μαρόκο, Αλγερία, Λιβύη, Συρία, Λίβανος), είναι ασφαλώς, παράγοντες ανησυχίας και απειλή, για την περιφερειακή σταθερότητα.
Όμως, πιθανή κοινωνική αναστάτωση και αναταραχή στον Ευρωπαϊκό νότο, στην Ελλάδα, την Ιταλία, την Πορτογαλία και στα νησιά Κύπρος και Μάλτα, είναι ισχυρές απειλές, για την αποσταθεροποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο λεγόμενος, σχηματικά αλλά και γεωγραφικά, ευρώ-μεσογειακός χώρος (δηλαδή Β. Αφρική και ευρωπαϊκός νότος), πιθανότατα, βρίσκεται σε μια αρχική φάση περιδίνησης, με πιθανή εξέλιξη τη γενικευμένη περιφερειακή αποσταθεροποίηση. Την αποδόμηση των κρατικών δομών και με ορατούς τους εφιάλτες του εμφυλίου, της αναρχίας και των εθνο-φυλετικών και θρησκευτικών συγκρούσεων.

Έγινε πραξικόπημα στην Αίγυπτο;

Ο ανατραπείς Πρόεδρος της Αιγύπτου Μοχάμεντ Μόρσι, ήταν εκλεγμένος Πρόεδρος με άψογες Δημοκρατικές διαδικασίες. Ανετράπη όμως, διότι επιδίωξε την ισλαμοποίηση του κράτους, με τη βοήθεια της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, που είναι μια σκληροπυρηνική σουνιτική ισλαμική οργάνωση, με πλούσιο όμως, κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο. Γι’ αυτό άλλωστε, είχε την στήριξη και αποδοχή, από τα φτωχά στρώματα της κοινωνίας της Αιγύπτου, που στις εκλογές εκφράστηκε με ψήφο στον Μ.Μόρσι, τον εκλεκτό της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Ήθελε, ο Μόρσι, μέσω των ΙΕΡΩΝ κανόνων του Ισλάμ να ασκήσει την πολιτική εξουσία στην ΑΙΓΥΠΤΟ. Επιδίωξε, την αναβάθμιση του πολιτικού Ισλάμ σε πολιτειακό σύστημα διακυβέρνησης. Και αυτό, ήταν το μοιραίο λάθος του. Είναι ακριβώς, το ίδιο λάθος που επιχειρεί να κάνει και ο λαοφιλής ισλαμιστής ηγέτης και Πρωθυπουργός της Τουρκίας ο Ταγιπ Ερντογάν, ίσως με ηπιότερο τρόπο, στην Τουρκία.

Αυτή η προσπάθεια Ισλαμοποίησης του κράτους, η επιβολή του πολιτικού ισλάμ, είτε στην Αίγυπτο, είτε στην Τουρκία, είτε στη Συρία, συναντάει ισχυρές κοινωνικές αντιστάσεις. Ειδικά από νέους ανθρώπους, με καλές σπουδές, με γνώση της σύγχρονης ηλεκτρονικής τεχνολογίας, όπως το ΙΝΤΕΡΝΕΤ, που πιστεύουν, στη φιλελευθεροποίηση και τον εκδημοκρατισμό των δομών της κρατικής εξουσίας και απεχθάνονται τον Ισλαμικό εξτρεμισμό και τη ΣΑΡΙΑ.

Επίσης, η αποτυχία, μέχρι τώρα τουλάχιστον, της σουνιτικής συριακής αντιπολίτευσης, των ισλαμιστών του λεγόμενου Απελευθερωτικού Στρατού της Συρίας, να ανατρέψουν το κοσμικό καθεστώς του δικτάτορα Μπασάρ ΑΛ ΑΣΑΝΤ, είναι γενικά, μία ήττα του φανατικού σουνιτικού Ισλάμ. Ήττα του Ισλαμικού ιερατείου, που έχει στόχο να ασκήσει πολιτική-κοσμική εξουσία στα κράτη του Αραβο-μουσουλμανικού Κόσμου.
Επιπλέον, από την ροή των γεγονότων στην Αίγυπτο, αμφισβητείται και το μοντέλο του μετριοπαθούς Ισλάμ, ως πρότυπο Δημοκρατικής Διακυβέρνησης Κράτους, που προωθεί, η τουρκική διπλωματία, υπό τον Α. Νταβούτογλου.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο Ισλαμιστής Πρωθυπουργός της Τουρκίας Τ.Ερντογάν, κατηγόρησε την Ε.Ε που βοηθά οικονομικά την Ελλάδα και όχι την Αίγυπτο!
Ακόμη, δεν είναι τυχαίο, ότι μόνο ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας Τ. Ερντογάν, θεωρεί την επέμβαση του Στρατού και την ανατροπή του Μόρσι, ως πραξικόπημα.

ΗΠΑ, Ε.Ε., ΝΑΤΟ, αποφεύγουν αυτόν τον χαρακτηρισμό. Γιατί άραγε; Έγινε ή δεν έγινε Στρατιωτικό Πραξικόπημα στην Αίγυπτο; Το γεγονός ότι, λίγη ώρα αφού ο στρατηγός Άμπντελ Φάταχ αλ Σίσι ανακοίνωσε το σχέδιο περί νέας πολιτικής μετάβασης στην Αίγυπτο, οι αρχές έκλεισαν τρεις τηλεοπτικούς σταθμούς των ισλαμιστών, θεωρείται προοδευτική ή σκοταδιστική εξέλιξη;

Ωστόσο, επιβάλλεται να επισημάνουμε το εξής: ΟΙ ΗΠΑ, κατά μία λογική εξήγηση, δεν χαρακτήρισαν την ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου της Αιγύπτου ως στρατιωτικό πραξικόπημα, διότι ο Μ.Μόρσι: πρώτον, προσπάθησε να βελτιώσει τις σχέσεις της Αιγύπτου με το Ιράν. Μάλιστα επέτρεπε στα Ιρανικά εμπορικά και πολεμικά πλοία να διέρχονται από τα στενά του ΣΟΥΕΖ. Και δεύτερον, η πολιτική που σχεδίαζε απέναντι στην Παλαιστινιακή οργάνωση ΧΑΜΑΣ, ήταν να ανοίξει τα σύνορα και να «σπάσει» το ισραηλινό εμπάργκο στη Λωρίδα της Γάζας από την πλευρά της Αιγύπτου. Και οι δύο πρωτοβουλίες του Μ.Μόρσι και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, είχαν προβληματίζει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Και συνεπώς, η ανατροπή του ΜΟΡΣΙ δεν ήταν τόση κακή εξέλιξη για τους αμερικανο-ισραηλινούς!

Ο νομπελίστας και πρώην γενικός διευθυντής της υπηρεσίας ατομικής ενέργειας ΕΛ ΜΠΑΡΑΝΤΕΙ, που ορίστηκε ως μεταβατικός πρωθυπουργός της Αιγύπτου, είναι εκλεκτός της Δύσης, και τα δύο τελευταία χρόνια σφοδρός πολέμιος των ΜΟΥΜΠΑΡΑΚ ΚΑΙ ΜΟΡΣΙ. Πιθανότατα, στις προτεραιότητες που έχει το δίδυμο Σισι- Μπαραντέι, είναι να επαναφέρουν την Αίγυπτο στο «σωστό» δρόμο, που είναι ασφαλώς, να περάσει στη ζώνη επιρροής των ΗΠΑ. Αστάθμητος παράγοντας των εξελίξεων, είναι να διολισθήσει η Αίγυπτος στη δίνη ενός εμφυλίου πολέμου.

Ακολουθεί η Τουρκία;

Οι Ισλαμιστές της Τουρκίας, έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν. Υποστήριξαν τον Μόρσι και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στην Αίγυπτο και τους σουνίτες Αντικαθεστωτικούς στη Συρία, αλλά και οι δύο επιλογές, αποδεικνύονται αποτυχημένες. Και το σημαντικότερο, οι Ισλαμιστές της Τουρκίας, ανησυχούν, μήπως, η Τουρκία είναι το επόμενο κράτος που θα αντιμετωπίσει παρόμοιες εξελίξεις. Η διαφαινόμενη στροφή της Ισλαμικής Κυβέρνησης Ερντογάν στον Ισλαμισμό, είναι πολύ πιθανόν, να συναντήσει την αντίδραση, όχι μόνο των Κεμαλιστών στρατηγών, που παραμένουν υπολογίσιμη δύναμη, αλλά και των Κούρδων και των Αλεβιτών και κυρίως, της νεολαίας του αστικού πληθυσμού, που θέλουν την Τουρκία προσανατολισμένη στα Δυτικά πολιτικά και πολιτιστικά πρότυπα.

Πάντως, ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας Τ.Ερντoγάν, θέλοντας να προλάβει δυσάρεστες καταστάσεις και στη χώρα του, σε ομιλία του έκανε την εξής προειδοποίηση: «Κάθε στρατιωτικό πραξικόπημα κόστισε στην Τουρκία δεκαετίες ακρωτηριασμού της εθνικής οικονομίας. Κατά τη διάρκεια της τουρκικής Ιστορίας, οι πραξικοπηματίες πέτυχαν να αναλάβουν την κυβέρνηση, αλλά ποτέ δεν πέτυχαν τους στόχους τους». Τα λέει για τους Αιγύπτιους, αλλά μέλλον απευθύνεται στους Τούρκους Κεμαλιστές Στρατηγούς…

Γενικά, τα όσα γίνονται στις Αραβο-μουσουλμανικές χώρες, είτε στα πλαίσια της λεγόμενης «ΑΡΑΒΙΚΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ», είτε στη συνέχειά της, δεν είναι τελείως ανεξάρτητα, του ανταγωνισμού και των επιδιώξεων πανίσχυρων Κρατών και Πολυεθνικών εταιρειών.
Το διακύβευμα είναι τεράστιο, δεδομένου ότι, οι γεωπολιτικές, γεωστρατηγικές και γεωοικονομικές εξελίξεις, στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, επηρεάζουν άμεσα τα ζωτικά τους συμφέροντα. Και αυτά, αφορούν, την ασφάλειά τους, την περιφερειακή σταθερότητα, αλλά και κυρίως, τις ενεργειακές – στρατηγικές επιδιώξεις, που έχουν αυτά τα πανίσχυρα κέντρα Εξουσίας. Οι καιροί είναι δύσκολοι και οι εξελίξεις απρόβλεπτες. «Σου εύχομαι να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς», έλεγαν οι Κινέζοι, αλλά πρόκειται άραγε για ευχή ή για κατάρα;

Πηγή: OnAlert


Γνωστοί πολιτικοί ισχυρίζονται ότι θαυμάζουν τις Αιγύπτιες, οι οποίες είχαν το θάρρος να βγουν στους δρόμους για να υπερασπίσουν την ελευθερία τους – παρά τις απειλές και τη βία του καθεστώτος. Δυστυχώς δεν αναφέρονται στην ακριβώς αντίθετη στάση των Ελληνίδων – γεγονός που σημαίνει ότι, δεν θεωρούν βίαιο και απειλητικό το καθεστώς της Τρόικας στην Ελλάδα.

Από την άλλη πλευρά, η Πολιτική στην Ελλάδα ασκείται σχεδόν καθημερινά στις υποκλίσεις – ανεχόμενη συνεχώς θρασύτερες απαιτήσεις ή/και τελεσίγραφα, εκ μέρους των εργοδοτών της. Κατά την άποψη μας, αυτός είναι ο πλέον σίγουρος δρόμος εξόδου από το ευρώ και χρεοκοπίας της πατρίδας μας – όπου βρισκόμαστε πιο κοντά από ποτέ.

Εντός βέβαια των πολιτικών κομμάτων η δουλοπρέπεια, η ανοησία, η ανικανότητα, η ανεπάρκεια, καθώς επίσης η σχεδόν ολοκληρωτική έλλειψη νοημοσύνης (IQ), αμείβονται πλουσιοπάροχα – με υπουργικές θέσεις, καθώς επίσης με ειδικά προνόμια, τα οποία εντυπωσιάζουν.

Όσον αφορά τώρα το πρόσφατο σκάνδαλο κατασκοπίας στη Γερμανία, όλοι οι πολιτικοί εμφανίζονται έκπληκτοι, μετά τις τελευταίες αποκαλύψεις – παρά το ότι οι ίδιοι έχουν εγκρίνει τη συγκεκριμένη παρακολούθηση τους από τις Η.Π.Α.
Ειδικότερα, όλοι ανεξαιρέτως οι Γερμανοί καγκελάριοι έχουν βοηθήσει τους Αμερικανούς, από πολλές δεκαετίες πριν, στην κατασκόπευση των συμπατριωτών τους – προσποιούμενοι τώρα υποκριτικά τους έκπληκτους.

Σύμφωνα με πολύ σοβαρές πηγές, αρχικά στο βαυαρικό Bad Aibling και στο βερολινέζικο Teufelsberg, αργότερα στο Darmstadt, καθώς επίσης στο Taunus οι Αμερικανοί, με τη βοήθεια των Γερμανικών κυβερνήσεων, κατασκεύασαν μεγάλες εγκαταστάσεις παρακολούθησης - στις οποίες βέβαια δεν είχε καμία πρόσβαση η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών (BND).
Το ίδιο συνέβαινε και με τις διάφορες συσκευές παρακολούθησης στο δίκτυο οπτικών ινών της Γερμανίας - τις οποίες είχαν τοποθετήσει τόσο οι Αμερικανοί, όσο και οι Βρετανοί.

Σύμφωνα τώρα με ορισμένα γερμανικά ΜΜΕ δεν πρόκειται για μία θεωρία συνωμοσίας το γεγονός ότι, όλοι οι καγκελάριοι ήταν προδότες υψηλού επιπέδου – αφού υπέγραφαν ανέκαθεν, μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο, έγγραφα υποτέλειας απέναντι στις Η.Π.Α. Μέσα σε αυτά τα έγγραφα δε αναγνωρίζουν ότι, εν πρώτοις θα λειτουργούν προς όφελος των συμμαχικών δυνάμεων – κατά δεύτερο λόγο υπέρ του γερμανικού λαού.

Το γεγονός αυτό αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά από τον σοσιαλδημοκράτη πολιτικό Egon Bahr. Ο Bahr, το 1969, από τη θέση του γενικού γραμματέα της καγκελαρίας, παρακολούθησε από κοντά το θυμωμένο ξέσπασμα του Willy Brandt, όταν υποχρεώθηκε να υπογράψει τη σύμβαση υποταγής στους συμμάχους - μη έχοντας πλέον τη δυνατότητα να κυβερνά ελεύθερα τη χώρα του.

Πριν από κάθε τι άλλο, στα έγγραφα υποταγής αναφερόταν ξεκάθαρα ότι, η κυβέρνηση θα επέτρεπε την παρακολούθηση τόσο των γερμανικών επιχειρήσεων, όσο και των γερμανών πολιτών - εκ μέρους των Αμερικανών και των Βρετανών συμμάχων τους.

Η δήθεν έκπληξη λοιπόν της καγκελαρίου, παρά το ότι γνωρίζει επακριβώς πως η χώρα της είναι ουσιαστικά προτεκτοράτο των Η.Π.Α. (όπως το ευρώ του δολαρίου), είναι εντελώς υποκριτική – εάν φυσικά πιστέψουμε τα γερμανικά ΜΜΕ.

Υστερόγραφο: Η καγκελάριος, συγκεντρώνοντας τους Ευρωπαίους ηγέτες στην δήθεν Ουάσιγκτον της Ευρώπης, στο Βερολίνο, γνωρίζει ότι έχει δύο μόνο επιλογές στη διάθεση της:
(α) Την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, τη δημοσιονομική και πολιτική ένωση δηλαδή – οπότε τη μεταφορά πόρων από τις πλεονασματικές προς τις ελλειμματικές χώρες, τα Euro-bills, τα ευρωομόλογα, τη δημιουργία ενός κοινού κεφαλαίου (fund) για την από κοινού «αποθήκευση», καθώς επίσης τη σταδιακή εξόφληση του χρέους άνω του 60% του ΑΕΠ κλπ.
(β) Την έξοδο από το ευρώ – οπότε το τέλος του ονείρου της, αναφορικά με τη γερμανική ηγεμονία στην Ευρασία.

Η απόφαση της αυτή δεν μπορεί να περιμένει τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, αφενός μεν επειδή οι ενδείξεις αναζωπύρωσης της κρίσης χρέους πληθαίνουν (η Πορτογαλία κινδυνεύει με κραχ, η Γαλλία με κατάρρευση κλπ.), αφετέρου λόγω του πρόσφατου «σκανδάλου κατασκοπείας», όπου τεκμηριώθηκε ξανά η απόλυτη ηγεμονία των Η.Π.Α. στον πλανήτη.

Στην πρώτη περίπτωση γνωρίζει ότι, εάν η κρίση χρέους επανέλθει δριμύτερη, η εξουσία θα αναληφθεί από τους δρόμους, από εκείνους τους πολίτες λοιπόν οι οποίοι, μη έχοντας τίποτα άλλο να χάσουν, θα εξεγερθούν εναντίον της ηγεσίας τους και, κατ’ επέκταση, εναντίον της πρωσικής Γερμανίας (εμφύλιοι και διακρατικοί πόλεμοι).

Στη δεύτερη, η καγκελάριος θεωρεί πως η πατρίδα της έχει πλέον την ευκαιρία να απελευθερωθεί από τις Η.Π.Α., αν και κάτι τέτοιο σημαίνει ότι θα πρέπει η Ευρώπη, με ηγεμόνα τη Γερμανία, να εξελιχθεί σε μία παγκόσμια στρατιωτική δύναμη.

Οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης με τη σειρά τους, κυρίως αυτές που έχουν χάσει ήδη την εθνική τους κυριαρχία, έχουν επίσης δύο κυρίως επιλογές: είτε να υποταχθούν στη Γερμανία, είτε να «συνταχθούν» με τις Η.Π.Α.

Έχουμε την άποψη λοιπόν ότι, η ώρα της τελικής κρίσης πλησιάζει, ελπίζοντας ότι θα καταφέρουμε, έστω την τελευταία στιγμή, να «υποταχθεί» η Γερμανία στην Ευρώπη και όχι το αντίθετο. Διαφορετικά πολύ φοβόμαστε πως η ιστορία θα επαναλαμβανόταν, κάτι που δεν θα ήταν προς όφελος της ηπείρου μας.

Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών εκφράζει τη λύπη του για τη στάση των δυτικών εταίρων στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, οι οποίοι όπως αναφέρει σε σχετική ανακοίνωσή του, χειρίζονται το συριακό με δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Συγκεκριμένα, η ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείο Εξωτερικών χαρακτηρίζει μονόπλευρο το σχέδιο που προώθησαν προς έγκριση, μη-μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, σύμφωνα με το οποίο εκφράζουν την ανησυχία τους για την τύχη 2.500 εγκλωβισμένων αμάχων στην πόλη Χομς, μετά από σφοδρές μάχες μεταξύ κυβερνητικών δυνάμεων και ένοπλων ανταρτών.

Οι εμπνευστές του σχεδίου αυτού αφήνουν στο απυρόβλητο την αντιπολίτευση η οποία κρύβεται πίσω από τον άμαχο πληθυσμό, τονίζει το ρωσικό ΥΠΕΞ , προσθέτοντας ότι έτσι διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα αυξάνοντας τις απαιτήσεις από τη συριακή κυβέρνηση με στόχο να διασφαλίσουν την παρουσία των ανθρωπιστικών τους δυνάμεων και σε άλλες περιοχές των συγκρούσεων.

Δεκαετία προβλημάτων στη Συρία βλέπουν οι ΗΠΑ
Ο επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου των ΗΠΑ Μάρτιν Ντέμπσι σε συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό CNN δήλωσε, ότι η συριακή σύγκρουση και οι συνέπειές της θα συνεχιστούν για μία δεκαετία.

Σύμφωνα με το στρατηγό, το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός, ότι ο πόλεμος στη Συρία μετατράπηκε σε περιφερειακή σύγκρουση, στην οποία ήδη συμμετέχουν το Ιράκ και ο Λίβανος. Μάλιστα, τον ηγετικό ρόλο σε αυτήν την αντιπαράθεση από τις δύο πλευρές έχουν εξτρεμιστές.

Όπως εξήγησε ο Ντέμπσι, η κατάσταση στη Συρία δεν είναι απλά μία λαϊκή εξέγερση κατά ενός δικτάτορα, αλλά ένας ανταγωνισμός, αν όχι μία έντονη σύγκρουση, μεταξύ των δύο κλάδων του Ισλάμ – του σιιτικού και του σουνιτικού.

Συντριβή των ισλαμιστών δολοφόνων στην Συρία
Παρά τις ό,ποιες αμερικανικές προβλέψεις, ανακωχή ζήτησαν οι ισλαμοφασίστες που έχουν συντριβεί κατά κράτος και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τη νηστεία του Ραμαζανίου και να μπορέσουν να ανεφοδιαστούν με όπλα και πυρομαχικά, να ανασυνταχθούν απέναντι στον συριακό στρατό και να συλλέξουν τις όποιες δυνάμεις τους απέμειναν προκειμένου να συνεχίσουν μετέπειτα τις σφαγές του άμαχου πληθυσμού.
Έτσι, έκαναν πρόταση ανακωχής και κατάπαυσης του πυρός προς την κυβέρνηση Άσαντ, εκπρόσωπος της οποίας τους διεμήνυσε να παραδοθούν μαζί με τον οπλισμό τους και θα αντιμετωπιστούν με επιείκεια, εκτός των ξένων μισθοφόρων, οι οποίοι θα δικαστούν για εγκλήματα κατά του Συριακού λαού.

Το πρωί της Δευτέρας 8ης Ιουλίου η εσωτερική πολιτική κατάσταση στην Αίγυπτο οξύνθηκε απότομα ξανά. Ένα από τα μεγαλύτερα ισλαμικά κόμματα της χώρας, το «Αλ Νουρ» δήλωσε πως αποχωρεί από τις διαβουλεύσεις για την αναζήτηση νέου πρωθυπουργού και το σχηματισμό μεταβατικής κυβέρνησης τεχνοκρατών.

Την απόφαση αυτή προκάλεσε το γεγονός ότι το πρωί διαδηλωτές που υποστήριζαν τον καθαιρεθέντα πρόεδρο Μοχαμέντ Μούρσι, δέχτηκε πυροβολισμούς. Σκοτώθηκαν περίπου 30 άνθρωποι. Οι στρατιωτικοί ισχυρίζονται πως υποχρεώθηκαν να ανοίξουν πυρ, όταν άγνωστοι επιχείρησαν να εισβάλουν στο στρατόπεδο της Προεδρικής Φρουράς του Καΐρου.

Το «Αλ Νουρ» είναι το δεύτερο σε επιρροή ριζοσπαστικό ισλαμικό κόμμα μετά το «Κόμμα της ελευθερίας και της δικαιοσύνης», με το οποίο ήταν υποψήφιος πρόεδρος ο Μοχαμέντ Μούρσι. Μέχρι σήμερα το κόμμα αυτό υποστήριζε τον αιγυπτιακό στρατό. Τώρα, ουσιαστικά, οι «Αδελφοί Μουσουλμάνοι» απέκτησαν νέο σύμμαχο, και η Αίγυπτος αυτομάτως έκανε ένα ακόμη βήμα προς τον τραγικό εμφύλιο πόλεμο.

Ορισμένοι Αιγύπτιοι αναλυτές λένε πως η κατάσταση μπορεί ακόμη να διορθωθεί. Άλλοι θεωρούν πως η εξέλιξη των γεγονότων στρέφεται προς επικίνδυνη ατραπό. Αυτή είναι η γνώμη του Αιγύπτιου πολιτικού σχολιαστή Αμπάς Κουνφούντ:

Υπάρχει ο κίνδυνος να κυριαρχήσει οριστικά η αναρχία στην Αίγυπτο, και η εναλλαγή στην εξουσία να γίνεται όχι σε αντιστοιχία με τις συνταγματικές αρχές, αλλά, όπως τώρα, στην πλατεία Ταχρίρ. Η αιτία κρύβεται στην ουσιαστικά απουσία δημοκρατικών παραδόσεων στον αραβικό κόσμο. Η Αίγυπτος βρέθηκε σε πολιτικό αδιέξοδο. Αξίζει να υπενθυμίσουμε άλλο ένα χαρακτηριστικό της αραβικής δημοκρατίας – είναι η σημαντική ενίσχυση των τρομοκρατών.

Στο μεταξύ οι ταραχές εξαπλώνονται στην τουριστική ζώνη της Αιγύπτου. Τα μουσεία και τα αξιοθέατα του Καΐρου δεν είναι πλέον προσβάσιμα στους τουρίστες. Συγκρούσεις ξεκίνησαν στο Λούξορ, τη Χουργκάντα και το Σαρμ ελ Σείχ.

Η τουριστική βιομηχανία μόλις είχε αρχίσει να συνέρχεται από τις επιπτώσεις της επανάστασης του 2011. Τα έσοδα από τον τουρισμό στην Αίγυπτο είναι στο ίδιο επίπεδο με τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου και τα διόδια για τη χρήση της διώρυγας του Σουέζ. Η νέα κρίση απειλεί με νέα μείωση εσόδων και την αναπόφευκτη οικονομική κρίση.

Στο μεταξύ οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οίκοι, προειδοποιούν ότι η αιγυπτιακή οικονομία κρέμεται στο χείλος του γκρεμού και δεν έχει ζωή μεγαλύτερη των έξι μηνών. Μέχρι το τέλος του 2013 η Αίγυπτος χρειάζεται 33 δισεκατομμύρια δολάρια για την πληρωμή του εσωτερικού και εξωτερικού χρέους, τη στιγμή που τα αποθέματα χρυσού της χώρας έχουν μειωθεί κατά 3 φορές.

Όπως θεωρούν οι αναλυτές της επενδυτικής τράπεζας Merill Lynch, η τελευταία ελπίδας είναι η βοήθεια των πλούσιων Αράβων χορηγών στο πρόσωπο της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και των ΗΑΕ. Οι ριζοσπαστικές ισλαμικές μοναρχίες όμως θα δώσουν υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Είναι αμφίβολο αν η κοσμική εξουσία της Αιγύπτου θα μπορεί να τις εκπληρώσει.

Διαμηνύει ότι δεν θα «ανεχθεί» καμιά «απειλή για την εθνική ασφάλεια»

Ο αιγυπτιακός στρατός κάλεσε σήμερα τους υποστηρικτές του ανατραπέντος ισλαμιστή προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι να σταματήσουν τις καθιστικές διαμαρτυρίες τους, προειδοποιώντας ότι δεν πρόκειται να ανεχθεί καμία «απειλή για την εθνική ασφάλεια» μετά το θάνατο τουλάχιστον 51 ανθρώπων τα πρωί από τα πυρά εναντίον ισλαμιστών διαδηλωτών που εξαπέλυσαν στρατιώτες και αστυνομικοί.


«Δεν θα επιτρέψουμε να υπάρξει καμία απειλή εναντίον της αιγυπτιακής εθνικής ασφάλειας υπό οιεσδήποτε συνθήκες», δήλωσε ο εκπρόσωπος των ένοπλων δυνάμεων Άχμεντ Αλί καλώντας τους ισλαμιστές διαδηλωτές να σταματήσουν τις καθιστικές διαμαρτυρίες κι υποσχόμενος ότι οι συγκεντρωμένοι σε διάφορες πλατείες του Καΐρου «δεν θα αντιμετωπίζουν διώξεις» από την δικαιοσύνη.

Η συνέντευξη του εκπροσώπου του στρατού σημαδεύτηκε ωστόσο από το γεγονός ότι οι δημοσιογράφοι που εργάζονται για το τηλεοπτικό δίκτυο Αλ Τζαζίρα του Κατάρ διώχτηκαν από την αίθουσα.


«Απορρίπτουμε την παρουσία των εκπροσώπων του Αλ Τζαζίρα στην συνέντευξη Τύπου», είπε ένας δημοσιογράφος. Επικράτησε χάος στην αίθουσα, με πολλούς από τους παριστάμενους δημοσιογράφους να φωνάζουν «το Αλ Τζαζίρα έξω», ώσπου το τηλεοπτικό συνεργείο του δικτύου αποχώρησε. Οι εκπρόσωποι του στρατού και της αστυνομίας δεν παρενέβησαν.


Το Κατάρ στηρίζει σθεναρά τον Μόρσι και το δίκτυο έχει επικριθεί έντονα για την κάλυψή του, που θεωρείται ότι τάσσεται ανοικτά υπέρ των Αδελφών Μουσουλμάνων.

Πηγή Real


Μόνο ντροπή μπορεί να νοιώσει κανείς, μεγάλη ντροπή διαβάζοντας ότι, η Ευρώπη θέλει να κρατήσει την ανίκανη Ελλάδα με κάθε τρόπο στο ευρώ, για να αποφύγει ο πλανήτης την τεράστια χρηματοπιστωτική έκρηξη, την οποία θα προκαλούσε τυχόν έξοδος της – γεγονός που ίσως μεταφράζεται στο ότι, προετοιμάζεται κατάλληλα για να τη διώξει, αφού προηγουμένως την εξευτελίσει διεθνώς και τη λεηλατήσει.

Ντροπή επίσης, επειδή το επόμενο τμήμα του δανείου (8,1 δις €) θα πληρωθεί με δόσεις – ενδεχομένως δε με καθυστέρηση τριών μηνών, αφού η χώρα μας δεν εκπλήρωσε τις υπογεγραμμένες υποχρεώσεις της (ως συνήθως, αυτές που σχετίζονται με τους δημοσίους υπαλλήλους).

Αυτονόητο λοιπόν το ότι, θα παίρνει τόσα χρήματα, όσα είναι απαραίτητα για την πληρωμή των δανειστών της – πάντοτε υπό την προϋπόθεση πως θα υπογράφει προηγουμένως τη σταδιακή καταδίκη και τον αργό θάνατο της: τα νομοσχέδια της ντροπής δηλαδή, εμπλουτισμένα με όλο και περισσότερους φόρους υποτέλειας

Φυσικά, για τις ανάγκες της πραγματικής οικονομίας της, δεν εισέπραξε ποτέ απολύτως τίποτα – ούτε και πρόκειται να εισπράξει (άρθρο μας). Κανένας δεν ενδιαφέρεται για έναν λαό, ο οποίος σκύβει συνεχώς το κεφάλι και ανέχεται τα πάντα, προκαλώντας την αποστροφή ακόμη και των βασανιστών του – για έναν σκλάβο που, αντί να μάχεται για την ελευθερία του, παρακαλεί γονατιστός για την επιβίωση του.

Ποιος και γιατί να ενδιαφερθεί άλλωστε για μία διαβρωμένη κοινωνία, η οποία παρακολουθεί αποχαυνωμένη τους παντογνώστες υπαλλήλους και λοιπούς «παρατρεχάμενους» των διατεταγμένων ΜΜΕ που, έναντι αμοιβής, δόξας ή αυτοπροβολής, της εξηγούν επιστημονικά γιατί πρέπει να υποφέρει ή ποιόν να ενοχοποιεί;

Παράλληλα βέβαια, «ο λαός εκτονώνεται» είτε στα κοινωνικά δίκτυα, είτε συζητώντας τα μεγαλύτερα δεινά των άλλων – αφού γνωρίζουμε όλοι ότι, η φτώχεια είναι συγκριτικό μέγεθος, οπότε γίνεται πολύ πιο εύκολα αποδεκτή, όταν ο γείτονας είναι περισσότερο εξαθλιωμένος ή λιμοκτονεί.

Επίσης γνωρίζουμε πως η εξάρτηση υποδηλώνει ουσιαστικά μία βαθύτερη, κρυμμένη επιθυμία, οι τύψεις επιβαρύνουν τα βασανισμένα θύματα και όχι τους αυταρχικούς θήτες, ενώ η δήθεν αυτοκριτική των ηττημένων, «απαλύνει» την πίκρα της ήττας και της αποτυχίας.

Πιθανότατα, εάν δεν είχαν κορυφωθεί οι ταραχές στην Αίγυπτο, όπου οι πολίτες της δεν εξεγείρονται προφανώς για τη Δημοκρατία, αλλά επειδή κάθε δεύτερος πεινάει (η επισιτιστική κρίση μαίνεται), η Ελλάδα να υποχρεωνόταν σε ακόμη μεγαλύτερες «υποκλίσεις» – με την κυβέρνηση, αλλά και με την αντιπολίτευση, σύσσωμες, με κάθε θυσία, στο πλευρό των δημοσίων υπαλλήλων.

Προφανώς όχι από καλοσύνη, αλλά λόγω του ότι είναι η πιο συνεκτική ομάδα ψηφοφόρων - αδιαφορώντας πλήρως για όλους αυτούς, από τους οποίους «τρέφεται» το δημόσιο, αν και σήμερα με τις σάρκες τους πλέον: για τον ιδιωτικό τομέα.

Χωρίς η κυβέρνηση καν να υπολογίζει, ως οφείλει, τον αριθμό των ΔΥ ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, όπου στα 233 δις € του ΑΕΠ μας το 2008 το ποσοστό των 750.000 ΔΥ ήταν 32% (ενώ στα σημερινά 184 δις €, με το ίδιο ποσοστό, θα έπρεπε να είναι  περίπου 600.000), «μεταφέρει» το σύνολο των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα – στον οποίο η ανεργία, εάν δεν υπολογίσουμε το δημόσιο τομέα, συμπεριλαμβάνοντας φυσικά τους χιλιάδες μικρομεσαίους επιχειρηματίες που χρεοκόπησαν και δεν καταγράφονται στατιστικά, πλησιάζει επίσημα το 40%.

Το γεγονός αυτό μπορεί να το παρομοιάσει κανείς με μία επιχείρηση η οποία, παρά τη ραγδαία πτώση του τζίρου και της κερδοφορίας της, επιμένει να απασχολεί τον ίδιο αριθμό εργαζομένων – ακόμη χειρότερα, με μία ανόητη εταιρεία, η οποία απολύει εκείνους που αυξάνουν το τζίρο και τα κέρδη της, κρατώντας με κάθε θυσία αυτούς που στηρίζουν το θρόνο και τη βασιλική αυλή!

Η ελληνική κυβέρνηση βέβαια δεν σκέφτεται καθόλου πως θα αυξήσει το τζίρο και τα κέρδη της χώρας της – αλλά αποκλειστικά και μόνο τις μεθοδεύσεις, με τις οποίες θα μειώσει τον αριθμό των εργαζομένων και τις αμοιβές τους, στα όρια της πείνας και της εξαθλίωσης.

Με άλλα λόγια, πως θα πετάξει όσο περισσότερους μπορεί από το καράβι, στοιβάζοντας τους υπόλοιπους στα αμπάρια και αδιαφορώντας για τη «λιμοκτονία» τους. Της αρκεί προφανώς να κυβερνάει το πλοίο, ακόμη και αν μετατρέπεται, αργά αλλά σταθερά, σε ένα άθλιο «σαπιοκάραβο» – αφού συνεχίζει να «διασπείρει» ψευδείς ελπίδες, με μοναδικό σκοπό την παραμονή της στην εξουσία.

Επανερχόμενοι στο θέμα μας, η ανεργία στο δημόσιο τομέα έχει αυξηθεί κατά 0%, ενώ στον ιδιωτικό τομέα κατά 30% – έχοντας φτάσει ίσως στο ανώτατο δυνατό όριο «αποδοχής» της.

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι, θα επιθυμούσε κανείς την απόλυση οποιουδήποτε, στρέφοντας τη μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης – τη μέθοδο δηλαδή που εφαρμόζει το ΔΝΤ, σε όσες χώρες εισβάλλει. Είναι όμως εντελώς άδικο να επιβαρύνεται και να καταδικάζεται εκείνος ο τομέας, ο οποίος ήταν ο υγιέστερος στη χώρα μας, απλά και μόνο για να παραμένουν στο απυρόβλητο τα προνόμια του δημοσίου, για «ψηφοθηρικούς» σκοπούς.

Πόσο μάλλον όταν η λύση για την ευημερία και των δύο τομέων δεν είναι άλλη, από την αύξηση του ΑΕΠ – από την ανάπτυξη δηλαδή, την οποία μας στέρησε το ΔΝΤ σκόπιμα, για να δημιουργήσει τις κατάλληλες προϋποθέσεις λεηλασίας τόσο του δημόσιου, όσο και του ιδιωτικού πλούτου της πατρίδας μας.

Μία ανάπτυξη που θα έπρεπε άμεσα να επιδιώξουμε, με τις δικές μας μικρομεσαίες επιχειρήσεις και με τα δικά μας μέσα – μειώνοντας την εξάρτηση μας από τους διεθνείς τοκογλύφους. Άλλωστε, είναι παράλογο να περιμένουμε πως «οι ξένοι» θα τολμήσουν να επενδύσουν σε μία χώρα, χωρίς σταθερό φορολογικό και επιχειρηματικό πλαίσιο, το δημόσιο της οποίας εμποδίζει ή εκμεταλλεύεται όσο μπορεί την ιδιωτική πρωτοβουλία – ειδικά όταν οι ίδιοι οι Πολίτες της αποφεύγουν πια τις επενδύσεις, όπως «ο διάβολος το λιβάνι».

Με βάση όλα τα παραπάνω, αλλά και με αυτά που διαπιστώνονται στα χρόνια της κρίσης, δεν μπορεί παρά να θέσει κανείς στον εαυτό του τα εξής ρητορικά ερωτήματα:

(α)  Ήταν αλήθεια τα τετρακόσια σκοτεινά χρόνια σκλαβιάς από μία υποανάπτυκτη, πρωτόγονη χώρα, ικανά να σβήσουν από το γενετικό κώδικα των Ελλήνων τα 7.000 χρόνια του ασύγκριτου πολιτισμού τους, ο οποίος θα επηρεάζει για πάντα ολόκληρη την ανθρωπότητα;
(β)  Ήταν τα τριάντα χρόνια μίας πλαστής ευημερίας, βασισμένης στον εισαγόμενο από τις Η.Π.Α. άκρατο δανεισμό και τυχοδιωκτισμό, ικανά να κάνουν δειλό και σκλάβο μαζί έναν λαό, ο οποίος θυσίαζε για αιώνες ολόκληρους τα πάντα, στο βωμό της υπεράσπισης της ελευθερίας, καθώς επίσης της εθνικής κυριαρχίας του;
(γ)  Ικανοποιεί τους Έλληνες, ειδικά αυτούς που έχουν συνταγματική υποχρέωση να προστατεύουν την πατρίδα τους, εγγυώμενοι την άμυνα, την εθνική κυριαρχία και την ασφάλεια της, απλά να τρέφονται περιστασιακά και να κοιμούνται, ανεχόμενοι τις προσβολές και αδιαφορώντας για τα πραγματικά καθήκοντα τους;
(δ)  Ήταν σε θέση το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε», προϊόν της πολιτικής διαπλοκής και διαφθοράς, να εκμηδενίσει εντελώς το σεβασμό του ατόμου προς τον εαυτό του, προς το συνάνθρωπο του, προς την πατρίδα, προς τους Θεσμούς και τους νόμους;
(ε)  Πως μπορεί ένας περιορισμένος αριθμός πλήρως διεφθαρμένων και απίστευτα ιδιοτελών, ανόητων εξουσιομανών, με άβουλα πιόνια ορισμένους επαίσχυντους Εφιάλτες, να τυραννάει τη συντριπτική πλειοψηφία των Πολιτών μίας χώρας, χωρίς να φοβάται την παραμικρή αντίδραση εκ μέρους τους;
(στ) Πώς να χαρακτηρίσεις τους Πολίτες ενός κάποτε υπερήφανου κράτους που κυβερνάται σήμερα από τα κόμματα που το χρεοκόπησαν, με «στελέχη» απελπιστικής νοημοσύνης; Πολίτες που δεν κατανοούν ότι, η αντιπολίτευση είναι σημαντικότερη για τη σωστή διακυβέρνηση μίας χώρας, έχοντας μεγαλύτερες ευθύνες για το κατάντημα της πατρίδας της, ακόμη και από την ίδια την κυβέρνηση;
(ζ)  Ποιος είναι ο κατάλληλος χαρακτηρισμός για εκείνους τους συνδικαλιστές, οι οποίοι διαμαρτύρονται και απεργούν μόνο όταν απειλούνται τα δικά τους συμφέροντα, αδιαφορώντας εντελώς για όλους τους υπόλοιπους; Πότε αντέδρασαν οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, για παράδειγμα, σε σχέση με τα δεκάδες νομοσχέδια, τα οποία «αποδομούν» μεθοδικά το κοινωνικό κράτος; Πότε διαδήλωσαν οι Πολίτες μαζικά, για συλλογικά, μη συντεχνιακά, κοινά προβλήματα, όπως η απώλεια της εθνικής τους κυριαρχίας και η λεηλασία της πατρίδας τους;
(η)  Μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει «άβουλο κοπάδι» τους εκπροσώπους των Πολιτών στο κοινοβούλιο, επειδή ψηφίζουν καθημερινά νομοσχέδια εναντίον της πατρίδας τους, χωρίς ταυτόχρονα να ενοχοποιήσει ακόμη περισσότερο τον «όχλο» που τους επέλεξε, συνεχίζοντας μαζοχιστικά να τους ανέχεται;
(θ) Πως «εμφυτεύονται» ανυπόστατες ενοχές στην αντίληψη ενός λαού, πως χειραγωγείται τόσο απλά, πως καλλιεργείται η μιζέρια και πως αλλοτριώνεται τόσο εύκολα μία κοινωνία; Πως παραμένουν τόσο πολλοί άνθρωποι αδρανείς στους καναπέδες τους, παρακολουθώντας να καταστρέφονται τα πάντα γύρω τους; Εάν αδιαφορούν για τον εαυτό τους, με ποιο δικαίωμα καταδικάζουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους;
(ι)  Πιστεύουν ίσως ότι, δεν πρόκειται για τη δική τους ζωή, αλλά για κάποιο «θέατρο του παραλόγου», το οποίο δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα, αλλά στη σφαίρα της φαντασίας τους; Ή μήπως θεωρούν ανόητα πως αυτά που διαδραματίζονται, δεν πρόκειται να αγγίξουν τους ίδιους, αλλά μόνο τους γύρω τους;

«Άλυτος γρίφος η ψυχή του ανθρώπου, άβυσσος η νοημοσύνη μίας κοινωνίας, εγκληματικές οι ανοχές και οι αντοχές της», θα έλεγε κανείς, αδυνατώντας να ερμηνεύσει αυτά που συμβαίνουν, χρησιμοποιώντας την κοινή λογική – η οποία, ελπίζουμε προσωρινά, έχει εγκαταλείψει εντελώς την Ελλάδα.

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Μεγάλη ταραχή προκάλεσε στην Τουρκία οι δηλώσεις στις 7 Ιουλίου του γενικού εισαγγελέα της δημοκρατίας της Αρμενίας, Aghvan Hovsepyan, ότι η Αρμενία με την ευκαιρία της μεγάλης επετείου των εκατό χρόνων από την αρμενική γενοκτονία θα οργανώσει μεγάλες κινητοποιήσεις σε διεθνές επίπεδο για να διατρανώσει τα αρμενικά δίκαια. Μεταξύ δε αυτών των αρμενικών δικαίων εκτός από την διεκδίκηση της αναγνώρισης από την Τουρκία της γενοκτονίας είναι και η διεκδίκηση 5-7 τουρκικών επαρχιών που αρπάγησαν με παράνομο τρόπο από τους Τούρκους.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του τουρκικού τύπου, ο γενικός εισαγγελέας της Αρμενίας μιλώντας στο φόρουμ της Ένωσης Αρμενίων Δικηγορών στο Ερεβάν, τόνισε πως επί τη ευκαιρία της επετείου των εκατό χρόνων της μεγάλης αρμενικής γενοκτονίας οι Αρμένιοι ετοιμάζουν μεγαλειώδεις εκδηλώσεις στην Αρμενία και σε όλο τον κόσμο όπου υπάρχει αρμενική διασπορά. 
Οι εκδηλώσεις αυτές σε συνεργασία με την αρμενική εκκλησία θα δίνουν έμφαση αφ’ ενός στο πάγιο αίτημα της αναγνώρισης από πλευράς της Τουρκίας των μεγάλων εγκλημάτων που έχει διαπράξει σε βάρος των χριστιανών της Μικράς Ασίας στις αρχές του εικοστού αιώνα και αφ’ έτερου στη διεκδίκηση από την Τουρκιά 5-7 επαρχιών όπου κατοικούσε αμιγής αρμενικός πληθυσμός και εκδιώχτηκε με βάρβαρο τρόπο, όσοι φυσικά γλύτωσαν από την γενοκτονία. Ο Aghvan Hovsepyan τόνισε πως οι Αρμένιοι δεν είναι δυνατό να λησμονήσουν τις πατρίδες τους που αρπάγησαν από την τουρκική βαρβαρότητα και το θέμα εκτός από ηθικό είναι και νομικό καθώς οι αρμενικές διεκδικήσεις είναι νόμιμες και βασίζοντα στο διεθνές δίκαιο.

Τις απόψεις του Hovsepyan συμμερίζεται απόλυτα και ο νυν πρόεδρος της Αρμενίας, Serj Sarkısyan, ο οποίος στο ίδιο φόρουμ έδωσε έμφαση στην συμβολή της αρμενικής διασποράς για την επιτυχία των εκδηλώσεων για την εκατοστή επέτειο της μεγάλης αρμενικής γενοκτονίας και πρόσθεσε πως οι Αρμένιοι δεν ξεχνούν τις πατρίδες τους στην σημερινή Τουρκία από τις οποίες εκδιώχτηκαν δια της βίας ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού σφαγιάστηκε από τα οθωμανικά και κεμαλικά στρατεύματα.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι πραγματικά οι Αρμένιοι ετοιμάζουν από τώρα μεγαλειώδεις εκδηλώσεις σε πολλές πρωτεύουσες με την στήριξη της αρμενικής διασποράς για την εκατοστή επέτειο της αρμενικής γενοκτονίας. Αυτή την φορά οι εκδηλώσεις θα δώσουν έμφαση εκτός από την διεκδίκηση της αναγνώρισης από την Τουρκία της μεγάλης γενοκτονίας και στην διεκδίκηση εκ μέρους της Τουρκίας των αρμενικών επαρχιών στην σημερινή νοτιοανατολική Τουρκία από όπου οι Αρμένιοι εκδιώχτηκαν με βίαιο τρόπο. Θα έχουν δηλαδή και απολυτρωτικό χαρακτήρα. 
Να σημειωθεί ότι οι σχέσεις Τουρκίας Αρμενίας παρά τις κάποιες προσπάθειες εκ μέρους των Αμερικανών για να υπάρξει κάποια προσέγγιση παραμένουν εξαιρετικά παγωμένες και τα σύνορα μεταξύ των δυο χωρών είναι κλειστά καθώς οι Αρμένιοι παραμένουν σταθεροί στο πάγιο αίτημα τους προς την Τουρκία της αναγνώρισης των φρικτών τουρκικών εγκληματών κατά των Αρμενίων δηλαδή της μεγάλης αρμενικής γενοκτονίας.

Βλέπετε οι Αρμένιοι ακόμα δεν έχουν γνωρίσει την κ Ρεπούση. Αν την γνώριζαν ίσως άλλαζαν άποψη για όλα αυτά και απέδιδαν την γενοκτονία τους όχι στους Τούρκους αλλά… σε φυσικά φαινόμενα.

Η παράδοση χάνεται στα βάθη των αιώνων. Παρ’ όλα αυτά, διατηρείται αμείωτα ζωντανή: δώδεκα αόρατοι καλόγεροι κατοικούν σιην κορυφή του Άθω, μερικές φορές εμφανίζονται για λίγο και χάνονται ξανά στην «ανυπαρξία» τους.
Δώδεκα παράξενοι άγιοι, που προκαλούν τη σκέψη και τη φαντασία μας. Πόσο μυθικοί και πόσο πραγματικοί άραγε είναι;

Στο Άγιον Όρος υπάρχει μια παλαιά και άγραφη παράδοση που λέει ότι κοντά στην κορφή του Αθωνα χειμώνα-καλοκαίρι ζουν, τρεφόμενοι από την ευχή, δώδεκα μοναχοί αόραται. Όταν ένας απ’ αυτούς κοιμηθεί, άλλος τον αντικαθιστά. Και η δωδεκάδα μένει πάντοτε…ακεραία, χωρίς να της λείπει κανείς.

Λέγεται ότι κάποιοι τους είδαν και αμέσως τους έχασαν. Κάποιοι άλλοι τους είδαν και χάθηκαν μαζί τους. Ένας νέος υποτακτικός είδε έναν απ’ αυτούς. Διηγήθηκε στον γέροντά του το γεγονός και ο γέροντας του είπε «έπρεπε να τον ακολουθήσεις».


Μαρτυρία επίσημη δεν υπάρχει για τους περιβόητους -κατά τα άλλα- δώδεκα αόρατους μοναχούς του Αγίου Όρους. Στο εύλογο και λογικό ερώτημα: θρύλος ή πραγματικότητα; δεν υπάρχει «λογική» απάντηση.
Η μόνη απάντηση έρχεται αβίαστα και φυσικά από τον π. Βασίλειο, στο παραπάνω παλαιότερο κείμενο του, λίγο πιο κάτω: «Το γεγονός είναι ότι η πραγματικότης στο Όρος είναι Θρύλος». Δεν είναι άλλωστε λίγοι οι επισκέπτες του Άθω που, ενώ ξεκίνησαν για βόλτα αναψυχής ή διερευνητική εκδρομή στο βουνό αυτό της Χαλκιδικής, στο τέλος έφτασαν να αναρωτιούνται αν ήταν πραγματικότητα όλο εκείνο που έζησαν κατά την παραμονή τους στο Άγιο Όρος.

Σε τέτοιον τόπο λοιπόν, που γεννά αισθήσεις και εμπειρίες απρόσμενες, ακόμη και στους πιο «υλιστές» επισκέπτες του, τίποτε δεν θα μπορούσε να είναι πραγματικά α-φύσικο, πολλά όμως μπορούν να είναι «ονειρικά φυσικά».


ΜΥΣΤΙΚΑ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ…
Είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να ξετυλίξει κάποιος το νήμα αυτής της αγιορείτικης παράδοσης και να βρει την αρχή του. Πριν από λίγο καιρό, παρέα πολύ καλών φίλων μου επισκέφτηκε διάφορες μονές του Αγίου Όρους, όπου, μεταξύ πολλών άλλων ερωτημάτων, έθεταν στους μοναχούς -αλλά και σε τακτικούς χρόνιους επισκέπτες- το ερώτημα, τι γνωρίζουν για τους δώδεκα αόρατους.
Δεν ήταν λίγοι αυτοί, λαϊκοί και μοναχοί, που γέλασαν ή και σάρκασαν με την ερώτηση. «Μα είναι δυνατόν να ασχολείστε με τέτοια πράγματα;», «Μα πιστεύετε ακόμη σε τέτοια παραμύθια;», ήταν κάποιες από τις απαντήσεις που έλαβαν. Αυτό όμως που κυρίως εισέπραξαν από την πλειονότητα όσων ρώτησαν, ήταν καταρχήν η κρυψίνοια και η επιφυλακτικότητα. Κανείς δεν είχε διάθεση να μιλήσει, όσοι γνώριζαν κάτι δεν μπορούσαν να το πουν, επειδή «τους το είχαν μυστικά εμπιστευτεί», όπως έλεγαν.

Τα μόνα «στοιχεία» που συνέλεξαν ήταν ότι η «ομάδα» των δώδεκα αόρατων αποτελεί πραγματικότητα μακραίωνη, η οποία παρέμενε απόλυτα μυστική για πάρα πολλές δεκαετίες. Πριν από μερικά χρόνια όμως (κανένας δεν ξέρει πόσα χρόνια), η ύπαρξη αυτών διέρρευσε από τον πνευματικό πατέρα ενός από αυτούς τους δώδεκα, ο οποίος καλοπροαίρετα μίλησε κάπου για την ύπαρξη τους.
Είναι αξιοσημείωτο ότι κανένας δεν θέλησε να αναφέρει το όνομα του εν λόγω πνευματικού, ενώ όλοι όσοι είπαν τα παραπάνω, γνώριζαν το όνομα του. Τόνιζαν μάλιστα ότι από τότε που διέρρευσε αυτή η πληροφορία, πολλά έχουν λεχθεί, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία άλλη αξιόπιστη μαρτυρία από πρώτο χέρι.


Κατά γενική πεποίθηση, οι δώδεκα ζούνε κυρίως στην κορυφή του Άθω, πολλές φορές όμως μπορεί κάποιος να τους δει (αν έχει αντίστοιχο χάρισμα), σε οποιοδήποτε μέρος του Αγίου Όρους. Έχουν ξεπεράσει τις ανάγκες της φύσης, γι’ αυτό δεν χρειάζονται τροφή, αλλά τρέφονται επαρκώς με την ευχή του Ιησού (πρόκειται για το γνωστό Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με).
Είναι εύλογο βέβαια αυτή η αναφορά να γεννά υποψίες και δυσπιστίες, αφού έρχεται σε κατακόρυφη αντίθεση με την ανθρώπινη λογική μας. Πρόκειται ίσως για την πραγματικά δυσεύρετη στην εποχή μας εμπειρία των «χωμάτινων» ανθρώπων, ανθρώπων σαν εμάς, να ζουν μέσα στην άχρονη και άκτιστη αλήθεια του Αγίου Πνεύματος. Πρόκειται για βίωμα που δεν μπορεί να μεταδοθεί με λόγια, ούτε φυσικά να αποδειχθεί με μαθηματική -ή οποια- δήποτε άλλη- λογική.

Πολλοί επισκέπτες του Αθω, αλλά και πολλοί καλόγεροι αναφέρουν ότι σε περιπλανήσεις τους στο βουνό ή κατά τη διάρκεια της μοναχικής προσευχής τους, είχαν την έντονη, διαρκή και βέβαιη αίσθηση της παρουσίας κάποιου κοντά τους, ενώ δεν φαινόταν κανείς. Ξαφνικά εμφανίστηκε κάποιος «από το πουθενά», άλλοι αναφέρουν ότι τούς μίλησε και άλλοι ότι ήταν αμίλητος, κι ότι όπως ξαφνικά εμφανίστηκε, το ίδιο απρόσμενα εξαφανίστηκε.

Πρωτάκουσα γι’ αυτούς πριν από λίγα χρόνια από έναν φίλο μου που ονομάζεται Τρύφωνας – όνομα όχι ιδιαίτερα συνηθισμένο, το αναφέρω επειδή έχει κάποια σημασία στην εμπειρία που μου μετέφερε.
Είχε επισκεφτεί τότε για πρώτη φορά το Αγιο Όρος (κατά τα επόμενα χρόνια έγινε τακτικός επισκέπτης του) με διάθεση καλοπροαίρετη, αλλά ιδιαίτερα δύσπιστη, θεωρώντας τον εαυτό του «άθεο σκεπτικιστή», όπως έλεγε. Φιλοξενήθηκε σε κάποιο παραλιακό μοναστήρι, συγκεκριμένα στη Μονή του Οσίου Γρηγορίου.

Νωρίς το απόγευμα, την πρώτη μέρα της άφιξης του, βγήκε για να περπατήσει στη μεγάλη παραλία. Απολάμβανε τη γαλήνη του τοπίου, χωρίς σκέψεις, όταν ξαφνικά βλέπει κάποιον να τρέχει με απίστευτη ταχύτητα, όπως μου είπε, προς το μέρος του και να κουνά τα χέρια του, σαν για να τραβήξει την προσοχή του. Δεν υπήρχαν άλλοι άνθρωποι εκείνη την ώρα σ’ εκείνο το σημείο.
Πλησιάζοντας, ακούει να του φωνάζει με λαχτάρα: «Τρύφωνα… Τρύφωνα… είδα τον Θεό, μίλησα μαζί Του! Μεγάλη μέρα σήμερα…». Όταν έφτασε κοντά του σταμάτησε, τον κοίταξε στα μάτια και με άπλετο χαμόγελο τού είπε λαχανιασμένος απ’ το πολύ τρέξιμο: «Είμαι πολύ χαρούμενος σήμερα, Τρύφωνα, γι’ αυτό τρέχω…».

Ήταν μισόγυμνος κι έμοιαζε με τρελό. Ξαφνιασμένος ο φίλος μου και πριν καν προλάβει να τον ρωτήσει, τουλάχιστον, πού ήξερε το όνομα του, ο «τρελός καλόγερος» εξαφανίστηκε. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ένταση των ματιών του που έλαμπαν από ευτυχία», μου είπε αργότερα ο Τρύφωνας.Όταν διηγήθηκε την εμπειρία του στους καλόγερους του μοναστηριού που τον φιλοξενούσε, ομόφωνα όλοι τού είπαν ότι πρόκειται σίγουρα για έναν από τους δώδεκα αόρατους… Από τότε μέχρι σήμερα δεν είδε ξανά κανέναν στα πολυάριθμα ταξίδια του σε διάφορες περιοχές του Αθω.

ΔΩΔΕΚΑ ΑΟΡΑΤΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ
Πολύ συχνά, οι μυστηριώδεις αυτοί «αόρατοι» ή «ανύπαρκτοι» (με την έννοια του ακραία ταπεινού) καλόγεροι χαρακτηρίζονται ως «φύλακες». Ο χαρακτηρισμός αυτός μάλιστα, παίρνει πολλές φορές σπουδαιότητα μεγαλύτερη από την ιδιότητα τους ως «αόρατοι».
Τι είναι αλήθεια αυτό που φυλάνε; Πάλι δεν θα βρούμε μία και μόνη απάντηση στο ερώτημα, αλλά διάφορες, όχι κατ’ ανάγκη ετερόκλητες μεταξύ τους, απαντήσεις. Ο π. Βασίλειος ο Ιβηρίτης αναφέρει ότι «φυλάνε», «κρατούν» τη ζωή την ίδια στο Αγιο Όρος και αποτελούν ευλογία για όλον τον κόσμο.

Κάποιοι άλλοι τούς χαρακτηρίζουν ως φύλακες της ΟρΘοδοξίας και του Ελληνισμού. Υπάρχει μάλιστα διαδεδομένη -μεταξύ αυτών που πιστεύουν στην ύπαρξη τους- η άποψη ότι συγκεντρώνονται και οι δώδεκα σε κάποιο μέρος της κορυφής του Αθω (κάθε φορά σε διαφορετικό σημείο, αλλά πάντα στην κορυφή), όποτε προκύπτει στην κοινωνία κάποιο εθνικό ή πίστεως θέμα-πρόβλημα.

Πώς γίνεται η συνεννόηση μεταξύ τους για τον τόπο και χρόνο της συνάντησης; Όπως ίσως ήδη καταλάβατε, αυτή γίνεται με κάποιον τρόπο που εμείς μπορούμε να αντιληφθούμε ως «τηλεπαθητικό».Δώδεκα άνθρωποι που κατάφεραν να ξεπεράσουν τη φύση σε κάθε απαίτηση της και να πνευματοποιηθούν κατ’ ουσίαν, δεν είναι δυνατό παρά να επικοινωνούν μεταξύ τους επαρκώς, πνευματικά και μόνο.
Υπάρχει έντονη μεταξύ των μοναχών η πίστη ότι οι δώδεκα αόρατοι «συγκάτοικοι» τους προσπαθούν να περιφρουρούν από απειλές και να φυλάττουν ιδιαίτερα αυτό που ονομάζουμε «Ελληνισμό», ό,τι κι αν σημαίνει στις συνειδήσεις μας.

Για το λόγο αυτόν μάλιστα πιστεύεται ότι αποτελούν τη φυσική συνέχεια του αρχαιοελληνικού δωδεκάθεου, επιπλέον και για το λόγο της σύμπτωσης του αριθμού τους. Παρενθετικά δεν μπορώ να μην αναφέρω πως για άλλη μια φορά γίνεται αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι Αγιορείτες (και συνεπώς η ορθόδοξη παράδοση της οποίας είναι φορείς) δεν απορρίπτουν το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, αλλά συνδέονται σε φυσική συνέχεια μαζί του και ιο αφομοιώνουν μετουσιώνοντας το σε νέα πραγματικότητα.

ΑΕΙΚΙΝΗΤΗ ΣΤΑΣΗ;
Άνθρωποι που έγιναν εν ζωή αύρες, άνθρωποι που πραγματοποιούν την ύψιστη δράση στην κατάσταση της ησυχίας, άνθρωποι που δεν προσεύχονται πια, αλλά έγιναν οι ίδιοι προσευχή, άνθρωποι που κατάφεραν τέτοια ύψη ταπείνωσης, ώστε πέρασαν στην ανυπαρξία πριν να πεθάνουν.

Και μέσα από την «ανυπαρξία» τους μπορούν να παρέχουν σε όσους τους γνωρίσουν, όλα όσα δεν μπόρεσε κανένας σημαντικός ή ασήμαντος κοσμικός να τους παράσχει. Σημαντικότερο απ’ όλα: η πνοή της ελευθερίας. Δεν διδάσκουν με λόγια κανένα δόγμα ή αρχή πίστης, αλλά εμπνέουν με την ύπαρξη τους και μεταδίδουν την απίστευτη δύναμη τους απέναντι σε κάθε δουλική αναγκαιότητα.
Η ευλογία τους διαχέεται σε σημείο που να αποτελεί δύναμη συνεκτική της κτίσεως. Η ανωτερότητά τους απέναντι σε κάθε ανάγκη και η γενναιότητα της αγάπης τους που τίποτε δεν αποζητά, παραμένουν για μας καταστάσεις ύπαρξης ανερμήνευτες. Λένε πως κάθε σύναξη τους συνοδεύεται μοιραία από λαμπρότατο φως στο σημείο της συνάντησης. Δεν αποκλείεται αυτοί οι ίδιοι να είναι το φως, υπάρξεις σωματικές, φωτεινές και άσαρκες.

Παραμύθι; Υπερβολή; Ψέμα υποκινούμενο από σκοταδιστές για χειραγώγηση των αφελών; Ίσως… Ίσως κι όχι… Αυτές οι ερωτήσεις μοιάζουν με το μεγάλο ερώτημα: «Υπάρχει Θεός»; Πώς να απαντηθεί με ναι ή όχι και πώς να αποδειχθεί η όποια απάντηση;
Αξίζει νομίζω να σας πω αυτά που μου ανέφερε ο Θανάσης, φίλος αγιογράφος που επισκέπτεται κατά καιρούς το μοναστήρι της «Μικράς Αγίας Άννας», για λόγους κυρίως επαγγελματικούς.


Το μοναστήρι βρίσκεται σε μεγάλο ύψος και η θέα που μπορεί κάποιος να απολαύσει από εκεί είναι, όπως λένε, μοναδική. Πριν από έναν περίπου μήνα ο Θανάσης ξαναβρέθηκε εκεί και το βράδυ, όπως συνήθιζε, βγήκε με το φακό του για περίπατο. «Είχε κρύο και υπέροχη διαφάνεια», μου είπε. Δεν είχε ύπνο και αφέθηκε να περιπλανηθεί μέσα στη νύχτα, ώσπου έφτασε στα Κατουνάκια. Δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που έκανε ανάλογες νυχτερινές βόλτες στο Αγιο Όρος.
Ξαφνικά άκουσε, πολύ κοντά του, έντονο θόρυβο μέσα από τα δέντρα και τους ψηλούς θάμνους. Τρόμαξε, έστρεψε το φακό του προς το μέρος απ’ όπου ερχόταν ο θόρυβος κι ενστικτωδώς έσκυψε για να πιάσει κάποιο ξύλο ή πέτρα ή οποιοδήποτε «όργανο άμυνας» για τον κίνδυνο που τον απειλούσε.

Προς στιγμή νόμισε ότι ήταν κάποιο μεγάλο ζώο. Ακουσε για δεύτερη φορά, πιο δυνατό τον ήχο. Με το φακό του σταθερά στραμμένο προς τα εκεί και αρκετά τρομαγμένος, είδε ξαφνικά μπροστά του μια ψιλόλιγνη, φωτεινή σιλουέτα, έναν άντρα γυμνό και πολύ αδύνατο με γενειάδα που έφτανε μέχρι τα γόνατά του.

Η λαμπερή ύπαρξη τού χαμογέλασε ήρεμα, έκανε μπροστά του μετάνοια κι εξαφανίστηκε χωρίς να πει τίποτα, αφήνοντας θεϊκή γαλήνη στο χώρο και τον Θανάση να κοιτά ακίνητος και ξαφνιασμένος μέσα στο τσουχτερό κρύο.
«Απ’ το χαμόγελο του θαρρείς ξεχυνόταν όλου του κόσμου η αγάπη», μου είπε όταν επέστρεψε. «Δεν είπε τίποτα, μου έδωσε όμως τόση δύναμη όση δεν θα μου έδιναν όλες οι φιλολογίες μαζεμένες…», έλεγε συνεπαρμένος.
Οι μαρτυρίες ανθρώπων που τους συνάντησαν μιλούν για άρρητη γλυκύτητα και έκχυση αγάπης, δίχως προϋποθέσεις και σχόλια. Για δυναμισμό μέσα στη σιωπή και στη γαλήνη. Για ολική δύναμη που δεν μπορεί να εκφραστεί. Για αρμονία εσωτερική και ταυτόχρονα με το εξωτερικό περιβάλλον.Για άλλης ποιότητας ελευθερία που κανένα κοινωνικό, πολιτικό ή θρησκευτικό πρότυπο δεν μπόρεσε να εμπνεύσει και να πραγματώσει.

ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠ’ ΑΥΤΟ…
Στη θρησκεία, το «θαύμα» αποτελεί τομή στη φύση. Στην πίστη, το «θαύμα» είναι το φυσικό. Οι «άγιες» υπάρξεις είναι οι φυσιολογικές υπάρξεις. Γι’ αυτούς που έχουν δεχτεί τη χάρη του Αγίου Πνεύματος τίποτε δεν είναι αφύσικο.
Πρόκειται βέβαια για κατάσταση ύπαρξης που οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουμε, το γεγονός όμως ότι εμείς είμαστε φτωχοί από αυτό το βίωμα δεν σημαίνει ότι η κατάσταση αυτή δεν υπάρχει.

Οι δώδεκα «αόρατοι» παραμένουν δώδεκα επί αιώνες, όχι επειδή ζουν στην αιωνιότητα, αλλά επειδή αντικαθίστανται κάθε φορά που κάποιος αφήνει οριστικά αυτόν τον κόσμο. Η διατήρηση αυτού του αριθμού μάλιστα, σύμφωνα με την παράδοση, είναι απαραίτητη για τη σωτηρία της υλικής κτίσης ή μέρους αυτής.Μοιάζει σαν οι δώδεκα αρχαίοι Έλληνες θεοί του Ολύμπου -οι δώδεκα απεικονίσεις των φυσικών δυνάμεων- να μεταποιήθηκαν σε δώδεκα τιέραν της φύσεως υπάρξεις, οι ανθρωπόμορφοι θεοί να εξελίχθηκαν αβίαστα σε «θεόμορφους» ανθρώπους και να μετακόμισαν στο άλλο βουνό, στον Άθω της Χαλκιδικής.

Στα αυτιά και στη διάνοια πολλών, φαντάζει παραμύθι. Γι’ αυτούς εκεί επάνω, στην κορυφή του Άθω, είναι αυτονόητη πραγματικότητα. Για εμένα προσωπικά αποτελεί μυστήριο, εξ ορισμού ανεξιχνίαστο, που δεν περιορίζεται βέβαια γεωγραφικά στο Άγιο Όρος, που δεν περιορίζεται γενικότερο σε κανέναν τόπο.

Το μυστήριο των δώδεκα αοράτων μοναχών στην κορυφή του Άθω, μέσα στη συνείδηση μου συγγενεύει με το μυστήριο της σιωπής του θεού, η οποία ξεπερνάει καθετί αισθητό, οι περισσότεροι όμως το έχουμε αισθανθεί με βεβαιότητα μοναδική.
Η πνοή, το πνεύμα, η ευλογία των αόρατων εκτείνεται σε οποιονδήποτε μπορεί να την αισθανθεί ως οικεία, οπουδήποτε κι αν βρίσκεται. «Το πνεύμα πνέει όπου θέλει», σύμφωνα με τη γνωστή ρήση και φυσικά αγγίζει οποιουσδήποτε βρει να έχουν στοιχεία συγγενικά μαζί του.Είμαι από τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν σε τίποτε μετα-φυσικό. Πιστεύω στη δυνατότητα ύπαρξης των υπερ-φυσικών πραγμάτων και καταστάσεων, στην υπέρβαση δηλαδή των δεδομένων της φύσης, αλλά όχι σε καταστάσεις «μετά τη φύση». Γι’ αυτό δεν μπόρεσα ποτέ να θεωρήσω την ιδιότητα του «μη ορατού» των δώδεκα μοναχών, ως κατάσταση μεταφυσική.

Θεωρώ ότι γίνονται αόρατοι, «ανύπαρκτοι», μέσα από την άκρα ταπείνωση, την εκούσια και ολοκληρωτική διαγραφή της ύπαρξης τους, την οδυνηρή συντριβή κάθε προσδιορισμού του «εγώ» (ακόμη και των θεωρούμενων «καλών» και θετικών), μέσα από την ελεύθερη και απόλυτη αγάπη που δεν γνωρίζει υστεροβουλίες, γιατί προέρχεται από υπάρξεις που εκμηδένισαν τις ανάγκες.
Μ’ αυτήν την έννοια, η αντηλιά των αόρατων εκτείνεται πέρα από τα όρια του Άθω, σε κάθε ασκητή της ταπείνωσης και της μηδένισης του «εγώ», σε κάθε «σαλό» που καταισχύνει τη σοφία των σοφών, σε κάθε άνθρωπο, μοναχό ή κοσμικό, που αγάπησε τόσο πολύ τον Θεό, ώστε «ηρπάγη» κοντά Του, ενώ συνέχιζε την ύπαρξη του σ’ αυτήν τη ζωή και σ’ αυτήν τη γη…

Φυσικά δεν μπορώ, προσωπικά εγώ, να γνωρίζω και να μιλήσω για τη βέβαιη ύπαρξη ή βέβαιη μυθολογία αυτών των μοναχών, μπορώ όμως με βεβαιότητα να πω ότι, εφόσον μπορούμε να γίνουμε μέτοχοι των καταστάσεων που οδηγούν σ’ αυτήν την ενεργητική και δημιουργική «ανυπαρξία», οι δώδεκα μοναχοί θα ζουν πάντα μέσα στους μετόχους αυτών.

ΑΝΤΑΥΓΕΙΑ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ…
Οι αόρατοι της κορφής του Άθωνα είναι οι ταπεινοί, οι απλοί και ασήμαντοι οι πλήρεις Πνεύματος Αγίου που κυκλοφορούν μεταξύ μας.Κάνουν τη ζωή παράδεισο. Και ενώ σου χαρίζουν ό,τι πολύτιμο βρήκες στον κόσμο, δεν ζητούν καμμιά ανταμοιβή.
Δεν Θεωρούν τον εαυτό τους μεταξύ των ζώντων. Δεν έχει, κατ’ αυτούς, καμμιά αξία η ύπαρξή τους. Ό,τι έχουν το οφείλουν στον Θεό. Ετσι καταλήγουν να είναι μια ανταύγεια καλοσύνης προς όλους, φανερώνοντας την αγάπη του Θεού προς τον κόσμο ολόκληρο. Αυτοί αγιάζουν το Όρος.

Σε κάνουν να αγαπάς τη ζωή, και σου ανοίγουν ορίζοντες ελευθερίας. Σου δίδουν όλα όσα δεν μπόρεσαν να σου δώσουν οι «σοφοί και συνετοί».Αυτοί δεν παρέρχονται και δεν χάνονται, έστω και αν περάσουν αιώνες. Βρίσκονται εδώ και παντού ως ευλογία και κουράγιο ανερμήνευτο.Το παραπάνω είναι απόσπασμα από το κείμενο του π. Βασιλείου Γοντικάκη, με το οποίο άρχισα. Η πληρότητα της γραφής του πάνω στο δέμα αυτό είναι απόλυτη.

Συνήθως, όταν αυτο-αποκαλύπτονται, ταυτόχρονα αποκαλύπτουν. Κι αυτό που αποκαλύπτουν βρίσκεται μέσα στον άλλον που έχουν απέναντι τους και που ο ίδιος πιθανόν να μην το είχε ποτέ συνειδητοποιήσει. Η επαφή μαζί τους δεν συγκινεί, συγκλονίζει. Όπως η αστραπή με τη λάμψη της, οξύτατη και σύντομη.Όπως ο Θεός, τιανταχού παρών και ταυτόχρονα υπερφυσικός. Όπως οι άγιοι, αφύσικα δυνατοί μέσα στην άκρα ταπείνωση.

Δεν νομίζω ότι έχει σημασία τι πιστεύει η διάνοια μας. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει, να απιστεί, να προσεύχεται ή να χλευάζει, να σέβεται ή να σαρκάζει… Ο καθένας μπορεί να σταθεί με την απόλυτη προσωπική του ελευθερία απέναντι σ’ αυτό το μυστήριο. Κανένας δεν είναι «καλύτερος» ή «χειρότερος», εφόσον η άκρα ταπείνωση των αόρατων μπορεί να τους εμπεριέξει όλους με την ίδια αγάπη.