Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Σεπ 2013

Τον Μάρτιο του 2003, λίγες μόνο μέρες πριν την εισβολή των Αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ, ένα άρθρο που είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό Esquire κυκλοφόρησε στα στρατιωτικά επιτελεία όλων των χωρών μελών του ΝΑΤΟ. Το άρθρο έφερε την υπογραφή του καθηγητή και στρατηγικού αναλυτή Thomas P. Barnett και είχε τον τίτλο «The Pentagon’s new Map».
Ο Barnett εκείνη την εποχή έδινε διαλέξεις σε ακαδημίες πολέμου των ΗΠΑ, αλλά και σε υψηλόβαθμους αξιωματούχους του Αμερικανικού Πενταγώνου. Μέσα στις λίγες σελίδες του άρθρου ξεδιπλωνόταν και ερμηνευόταν η κυρίαρχη εξωτερική στρατηγική των ΗΠΑ, για τα χρόνια που θα ακολουθούσαν.

Σύμφωνα με το άρθρο, η εισβολή στο Ιράκ δεν θα ήταν απλά ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, ούτε θα ήταν μόνο η τιμωρία του Σαντάμ για τα υποτιθέμενα όπλα μαζικής καταστροφής. Η εισβολή ξεπερνούσε κατά πολύ το παιχνίδι για τα ενεργειακά αποθέματα. Θα ήταν η απαρχή για να αναλάβουν οι ΗΠΑ τον έλεγχο της στρατηγικής ασφάλειας του πλανήτη στον αιώνα της παγκοσμιοποίησης.

Σύμφωνα με τον συγγραφέα ο σύγχρονος κόσμος χωρίζεται σε δύο κυρίαρχα μέρη. Το ένα είναι το “Functioning Core”, ο λειτουργικός πυρήνας δηλαδή των πολιτισμένων χωρών στον οποίο ανήκουν τα κράτη της δύσης, καθώς και η Ρωσία, η Κίνα, η Ωκεανία, η Ιαπωνία και η μισή Λατινική Αμερική. Το άλλο είναι το «Non-integrated Gap” η απλώς «Gap» (χάσμα, κενό) και είναι όλες εκείνες οι «ατίθασες» χώρες με αυτόνομα αυταρχικά καθεστώτα, αποκομμένα από τις διεθνείς νόρμες και κανόνες που διέπουν τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο, κανόνες όπως η δημοκρατία, η διαφάνεια το ελεύθερο εμπόριο κ.α.

Κατά τον συγγραφέα η αποκοπή και η μη σύνδεση με τον πολιτισμένο πυρήνα συνιστά τον μεγάλο κίνδυνο για τον σύγχρονο παγκόσμιο πολιτισμό. Η μη συμμόρφωση κάποιων χωρών με τους πολιτικούς και οικονομικούς (κυρίως) κανόνες τις παγκοσμιοποίησης, αποτελεί την σοβαρότερη αιτία για στρατιωτικές επεμβάσεις προκειμένου οι χώρες αυτές να ενσωματωθούν σταδιακά στον πυρήνα των πολιτισμένων κρατών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ρωσία και η Κίνα δεν ανήκουν στο Gap, καθώς προ πολλού έχουν ενσωματωθεί και ακολουθούν πιστά τις αρχές της παγκοσμιοποίησης. Στο Gap όμως ανήκει το Ιράκ (πριν την εισβολή), το Ιράν, η Β. Κορέα, η Λιβύη, η Συρία και άλλες χώρες, μερικές εκ των οποίων ήταν (και είναι) καταφύγια της διεθνούς τρομοκρατίας. Όλες αυτές οι χώρες είτε θα προσαρμοσθούν από μόνες τους (λ.χ. μέσω εξεγέρσεων τύπου Αραβικής Άνοιξης) είτε θα συμμορφωθούν βίαια με επέμβαση όπως έγινε στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και στη Λιβύη. Όσο για την Ελλάδα, η χώρα μας μαζί με άλλες χώρες που συνορεύουν με το Gap κατατάσσονται στα «Seam states», κράτη «ραφές» μέσα από τα οποία μπορούν να διεισδύσουν μέλη της διεθνούς τρομοκρατίας.

Η όλη ανάλυση του συγκεκριμένου άρθρου, φαντάζει –και είναι- απλοϊκή και δεν λαμβάνει υπ’ όψη του τις πολιτισμικές και θρησκευτικές ιδιαιτερότητες των χωρών και των ανθρώπων. Άλλωστε σαν κυρίαρχα παραδείγματα ο συγγραφέας προβάλει την Γερμανία και την Ιαπωνία οι οποίες μετά την Αμερικανική κατοχή, ανήκουν τώρα στις ευημερούσες χώρες. Το ανησυχητικό όμως είναι ότι απ’ ότι φαίνεται οι εν λόγω ιδέες εξακολουθούν να κυριαρχούν σε μεγάλο μέρος της Αμερικανικής πολιτικής ελίτ. Ο Αμερικανός πρόεδρος μπορεί να μην είναι πια ο αμφιβόλου νοημοσύνης George Bush Jr.

Αν όμως πρόσεξε κανείς τα λόγια του Obama στην τελευταία του συνέντευξη, θα παρατήρησε ότι ο τωρινός κάτοικος του Λ. Οίκου, χρησιμοποίησε την ίδια περίπου ρητορική με τον προκάτοχό του, καθώς χαρακτήρισε τη Συρία (λόγω του καθεστώτος του Άσαντ) ως μία χώρα που δεν σέβεται και δεν ακολουθεί τις διεθνείς νόρμες.

Η εισβολή στο Ιράκ ακολούθησε λίγες ημέρες μετά την δημοσίευση εκείνου του άρθρου. Σήμερα η χώρα αυτή απέχει μακράν από την ευημερία που ευαγγελίζονταν κάποιοι. Στη Λιβύη μετά την πτώση του καθεστώτος Καντάφι, αμήχανοι οι Δυτικοί παρατηρούσαν την αντικαθεστωτική Κυβέρνηση να επιβάλει τη «σαρία» ως πρώτο μέτρο αναμόρφωσης της χώρας. Στην Αίγυπτο η Μουσουλμανική Αδελφότητα ήρθε να επιβάλει ένα αυταρχικό Ισλάμ και ανατράπηκε γρήγορα από το στρατό. Στη Συρία όλοι οι Δυτικοί και μαζί με αυτούς οι Αμερικανοί, έχουν μάλλον καταλάβει ότι αυτό που θα ακολουθήσει στην μετά Άσαντ εποχή, δεν θα είναι ακριβώς μια ονειρεμένη ευημερούσα χώρα προσαρμοσμένη στους κανόνες της παγκοσμιοποίησης.

Σήμερα το άρθρο του Barnett είναι ξανά επίκαιρο, καθώς είμαστε στα πρόθυρα μιας ακόμη στρατιωτικής επέμβασης. Ασφαλώς ο Αμερικανός Πρόεδρος είναι έντονα προβληματισμένος για το τι πρέπει να πράξει. Δυστυχώς όμως φαίνεται ότι οι Αμερικανοί έχουν εγκλωβιστεί στις στερεότυπες πεποιθήσεις τους και ακολουθούν αδιέξοδους μονόδρομους, παρασύροντας μαζί τους την υπόλοιπη διεθνή κοινότητα. Το μέλλον του πλανήτη προμηνύεται δυσοίωνο.

Σχόλιο ιστολογίου: Για να καταλάβουμε κάποια πράγματα για την Μέση Ανατολή. Οι Αμερικανοί επιτίθενται στη Συρία, για να ικανοποιήσουν την Σαουδική Αραβία, επειδή αυτή με τη σειρά της έχει τεράστιες διαφορές με το Ιράν. Οι διαφορές έγκεινται στο ότι οι μεν είναι Σουνίτες, η δε Σιίτες, ενώ ο Άσαντ είναι Αλεβίτης... Πρόκειται, λοιπόν για έναν θρησκευτικό πόλεμο, που θέλει να τον εκμεταλλευτεί η Αμερική, για να κατατροπώσει το Ιράν για δικά της γεωπολιτικά και γεωοικονομικά οφέλη. Παρεπιμπτόντως, η Σαουδική Αραβία διοικείται από μία οικογένεια που στηρίζουν οι ΗΠΑ, η οποία οικογένεια χρηματοδοτεί την ισλαμική τρομοκρατία σε ολόκληρο τον πλανήτη... Δηλαδή, οι ΗΠΑ εξυπηρετούν τα συμφέροντα εκείνων που χρηματοδοτούν την τρομοκρατία.
Καταλάβατε κάτι; Αν όχι, είναι επειδή πρόκειται για γόρδιο δεσμό. Και ως συνήθως, οι γόρδιοι δεσμοί λύνονται μόνο εάν τους κόψεις. Και ο πόλεμος αυτός κατά της Συρίας θα καταφέρει να κόψει αυτό τον γόρδιο δεσμό; Φυσικά όχι. Το αντίθετο μάλιστα, θα τον περιπλέξει ακόμη περισσότερο, αφού ουσιαστικά οι ΗΠΑ θα συνεργήσουν στο ξεκαθάρισμα από χριστιανούς, που επιδιώκουν οι ισλαμιστές τζιχαΐστές...
Η υπάρχουσα ασκούμενη πίεση, όμως, η οποία το επόμενο διάστημα θα γίνει περισσότερο ισχυρή, δύναται να εγείρει άλλες δυνάμεις που μέχρι στιγμής κάθονται "στα πίσω θρανία της τάξης"...




Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας

Οι εξελίξεις στην αιματοβαμμένη Συρία καθιστούν πολύ πιθανή μια στρατιωτικού τύπου επέμβαση των ΗΠΑ, της Βρετανίας και των συμμάχων τους. Από λεπτό σε λεπτό τα πάντα είναι πιθανά. Η Ελλάς θα κληθεί από τις ΗΠΑ να παράσχει διευκολύνσεις. Δύο αντίθετες σχολές σκέψεως έχουν καταγραφεί στον δημόσιο διάλογο, με ενδιαφέροντα επιχειρήματα εκατέρωθεν.

Η ιδεαλιστική σχολή διαφωνεί με οποιαδήποτε ελληνική ανάμειξη. Οι οπαδοί της αμφισβητούν το γεγονός ότι ο Ασαντ χρησιμοποίησε χημικά αέρια. Αλλωστε, είδαμε στον πόλεμο κατά του Ιράκ τους Βρετανούς και τους Αμερικανούς να κατασκευάζουν ή να διογκώνουν στοιχεία. Οι αρνούμενοι την ανάμειξή μας εκφράζουν την εύλογη ανησυχία τους για το μέλλον του Ορθοδόξου Πατριαρχείου Αντιοχείας και των χριστιανικών μειονοτήτων σε περίπτωση πτώσης του Ασαντ. Αν επικρατήσουν οι ισλαμιστές, ποιος εγγυάται το μέλλον των 800.000 Ρούμ Ορτοντόξ (Ελληνοορθοδόξων);

Η άλλη σχολή σκέψεως, η ρεαλιστική, καταθέτει τα εξής επιχειρήματα:
α) Οταν είσαι μέλος μιας συμμαχίας όπως το ΝΑΤΟ, δεν μπορείς να αρνείσαι τη βοήθειά σου.
β) Χρειαζόμαστε τον Ομπάμα για να πιέσει το ΔΝΤ υπέρ μιας χαλάρωσης των μέτρων που επιβάλλει η τρόικα.
γ) Η πιθανή πτώση του Ασαντ θα οδηγήσει ταχύτερα σε απόσχιση των Κούρδων της Συρίας, δηλαδή στη δημιουργία κουρδικού κράτους, σε συνεργασία με τους ομοεθνείς τους του Ιράκ και της Τουρκίας. Αρα η δυτική επέμβαση μεσο-μακροπρόθεσμα θα ζημιώσει την Τουρκία.

Δυστυχώς, οι διεθνείς σχέσεις δεν είναι όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος. Γι’ αυτό η ιδεαλιστική άποψη έχει λίγες πιθανότητες να επικρατήσει. Σε μια εποχή και περιοχή λεπτών ισορροπιών και αλλαγής γεωπολιτικών δεδομένων, πιθανότατα η χώρα μας θα αναγκαστεί να ακολουθήσει τη ρεαλιστική σχολή και να παράσχει διευκολύνσεις στους δυτικούς. Ομως αυτό δεν πρέπει να γίνει άνευ ανταλλαγμάτων. Προτείνω να ζητήσουμε τουλάχιστον τις εξής δύο διασφαλίσεις;

1) Να δεσμευτούν οι ΗΠΑ ότι θα στηρίξουν τα ελληνικά συμφέροντα στην οριοθέτηση της ΑΟΖ στο Αιγαίο και στη ΝΑ Μεσόγειο.

2) Να αναγνωριστεί η Ελλάς ως η επίσημη προστάτις των ορθοδόξων χριστιανών της Συρίας και του Λιβάνου, και να προεδρεύσει σε ειδική Επιτροπή του ΟΗΕ για την προστασία των χριστιανών της περιοχής.

Μακάρι να επικρατήσει η ειρήνη στη Συρία. Δεν θέλουμε ούτε δικτάτορες ούτε ισλαμιστές.



Νέα στοιχεία περί Καντί και Τουρκικού κράτους

Γράφει ο Ιωάννης Μιχαλέτος

Έχουμε εκτενώς αναφερθεί στις διασυνδέσεις του Τουρκικού κράτους τα τελευταία έτη με τη διεθνή τρομοκρατία όπως και με τη σχέση με το Σαουδάραβα Γιασίν Καντί, ο οποίος ασκεί ιδιαίτερη επιρροή στη Κυβέρνηση Ερντογκάν και αποτελεί ένα σημαντικό συνδετικό κρίκο μεταξύ της Αραβικής Χερσονήσου και των "Πράσινων κεφαλαίων" με το κόμμα ΑΚΠ.
Νεώτερα στοιχεία για τις δράσεις των προαναφερθέντων παρουσιάζονται στο παρόν κείμενο.

Ο Καντί πρωτοεμφανίστηκε στη Τουρκία το 1992 και συνέπραξε επιχειρηματικά με τον Φατίχ Σαράτς που κατείχε τότε τον όμιλο επιχειρήσεων Ούλκερ όπως και με τον Μουσταφά Λατίφ Τομπάς. Κοινές εταιρείες με αυτούς ήταν οι: Ella Film Production, Caravan Foreign Trade Construction, Nimet Food, Ahsen Plastics, Stationery Business and Cleaning Supplies, Saglam Construction και BIM United Markets. Οι εταιρείες αυτές αποτέλεσαν έκτοτε το σωλήνα διοχέτευσης "Πράσινων κεφαλαίων" προς τους Τούρκους Ισλαμιστές.

Το 1995 ο Καντί συνεργάζεται με τον Σαράτς, Τομπάς και Κουνείντ Ζαπσού και σχηματίζουν την εταιρεία BIM United Markets, όπου με μεγάλη προσπάθεια και διαρκή αλλαγή μετοχολόγιο προσπάθησε να κρατήσει μυστική την επιχειρηματική συμμετοχή του εκεί. Παραλλήλως ο Καντί διοχέτευε ρευστό κεφάλαιο στο Τομπάς καθόλα αυτά τα χρόνια μέσω της τράπεζας AL Baraka Turk Bank, ένα ακόμα βασικό χρηματοοικονομικό ίδρυμα Τούρκο-Ισλαμικής υφής.

Περαιτέρω ο Καντί μέσω του σωματείου "Μουβαφάκ" το οποίο μετά την 11η Σεπτεμβρίου τέθηκε στη "μαύρη λίστα" των διεθνών αρχών για διασύνδεση με την Αλ Κάιντα, διατηρούσε σχέση με το Σαουδάραβα επιχειρηματία Καλίντ Μπιν Μαχφούζ ο οποίος δώρησε στο σωματείο στα μέσα της δεκαετίας του '90 30 Εκ. Δολάρια (ο ίδιος ήταν και διευθυντής της National Commercial bank of Saudi Arabia)και εν συνεχεία τοποθέτησε τον υιό του Αμπντούλραχμάν Μπιν Μαχφούζ στο Δ.Σ.

Στην προαναφερόμενη οργάνωση του Καντί εργαζόταν ο Τυνήσιος υπήκοος Αγιάντι Σαφίκ Μπιν Μουχαμάντ, παράλληλα με τη συμμετοχή του στην οργάνωση "Ταιμπά" η οποία ακολούθως μετά το 2001 ετέθη σε καθεστώς διεθνών κυρώσεων. Ο Αγιάντι το 1996 μετέφερε μέσω της τράπεζας SAB του Σεράγεβο 500.000 Δολάρια στην οργάνωσή του από τη Σαουδική Αραβία και μετά το 2001 συνελήφθη στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας ως ηγετικό στέλεχος της Αλ Κάιντα στη Δυτική Ευρώπη.

Επιπλέον ο Καντί είχε τον έλεγχο των τραπεζών Vakufska bank & Depozitna bank στη Βοσνία με συμμετοχή 44.3% και 44.2% αντιστοίχως και δεν αποτελεί έκπληξη ότι διατάχθηκε έρευνα και σε αυτές για διοχέτευση κεφαλαίων σε τρομοκρατικές οργανώσεις. Μάλιστα μια οργάνωση Ισλαμικής νεολαία στο Σεράγεβο και τη Τούζλα, ονόματι "Ντέμους" μέχρι το 2003 που απαγορεύτηκε η δράση της έστελνε 50 φοιτητές ανά έτος στη Σαουδική Αραβία και το Κόλπο για "θρησκευτικές σπουδές" και τα μέλη της είχε διαπιστωθεί ότι σχετίζονταν με εξτρεμιστικά στοιχεία. Βεβαίως παρά την απαγόρευση της εξακολουθεί και
δραστηριοποιείται έως τη σήμερον.

Το 2006 η Αλβανική κυβέρνηση "πάγωσε" 63 τραπεζικούς λογαριασμούς αξίας 4 εκ. Ευρώ λόγω χρηματοδότησης της διεθνούς Ισλαμικής τρομοκρατίας μεταξύ των οποίων και ορισμένους του Καντί αλλά και του στενού του συνεργάτη, Ιορδανού υπηκόου Αμπντούλ Λατίφ Σαλέχ, ο οποίος μαζί με τον Καντί κατείχε στην Αλβανία τις εταιρείες: MAK Albania, Caravan, Cement Albania.

Στο τέλος του 2012 και αιφνιδιαστικά ο ΟΗΕ αφαίρεσε το όνομα του Καντί από τη λίστα "υποστηρικτών της διεθνούς τρομοκρατίας". Για να εορτάσει το γεγονός διοργάνωσε πολυτελέστατη δεξίωση στην έπαυλη του στη Τζέντα, όπου παρευρέθησαν σημαίνοντα πρόσωπα του Τούρκο-Ισλαμικού κατεστημένου.

ΕΙΔΙΚΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ (Ελλάς εν μέσω αφασίας)

Υ.Γ (1) Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις (Associated Press, Υπουργείο Αμύνης τη Λιβύης, κ.α.) ότι η προβοκάτσια για το θέμα των χημικών όπλων στη Δαμασκό οργανώθηκε από τον αρχηγό των μυστικών υπηρεσιών της Σαουδικής Αραβίας Πρίγκηπα Μπαντάρ Μπίν Σουλτάν. Μάλιστα λίαν έγκυρες πληροφορίες αναφέρουν ότι νεώτερα στοιχεία για την ανάμειξη του πρόκειται να κυκλοφορήσουν το ερχόμενο διάστημα και καθ'οδόν προς την πιθανολογούμενη επίθεση των ΗΠΑ στη Συρία.

Το ότι η πληροφόρηση αυτού του είδους προέρχεται από τις ίδιες τις ΗΠΑ, ασφαλώς δεν είναι τυχαίο γιατί οι Ε.Δ. των ΗΠΑ διαβλέπουν την παγίδευση τους σε ένα νέο τύπου Ιράκ προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα κατά βάση της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας, όπως και ακραίων Ισραηλινών κύκλων. Επίσης σφόδρα αντίδραση στη σχεδιαζόμενη επίθεση εκφράζει μεγάλο μέρος του παγκόσμιου κατεστημένου και διαμορφωτών κοινής γνώμης (Βλέπε: Αγία Έδρα, Κρεμλίνο, Πεκίνο, Εδιμβούργο, Βαυαρία, Βιέννη, Αλ Αζχάρ-Κάιρο, Τέξας,Τεχεράνη, κ.α.)

Συνεπώς είναι φαινομενικά ακατανόητη η "πολεμοχαρής" αντίληψη του Ελληνικού ΥΠΕΞ και ακολούθως της κυβέρνησης, εάν και σε δεύτερη ανάγνωση αυτό επεξηγείται από την (πλήρη ;) έλλειψη αξιόπιστων πληροφοριών (και γνώσης) σε ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ επίπεδο για τα τεκταινόμενα στην Υφήλιο, όπως και τον εγκλωβισμό σε "Ψυχροπολεμικές αντιλήψεις" ενδεχομένως λόγω απουσίας έρευνας και εκμάθησης περί των παγκοσμίων εξελίξεων τη τελευταία 15ετία.

Ελπίδα όλων είναι ότι τα "Πράσινα κεφάλαια" δεν έχουν εισχωρήσει σε βαθμό επικίνδυνο στην Ελληνική πολιτική σκηνή που θα προσομοίαζε σε καταστάσεις ανάλογες με της Τουρκίας τη τελευταία δεκαετία, η οποία υπό την ηγεσία του Πρωθυπουργού Ερντογκάν βαδίζει ταχέως στην απόλυτη καταστροφή με συνέπεια να δυναμιτίζει την μελλοντική σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή, συμπεριλαμβανομένου και του Ελληνικού χώρου ενδιαφέροντος στην Ανατολική Μεσόγειο έως τα Βαλκάνια.

Υ.Γ (2) Οι πιθανότητες πλήγματος των ΗΠΑ στη Συρία βαίνουν ταχέως μειούμενες και την παρούσα περίοδο (01/09/2013) εκτιμώνται ως λιγότερο από 25% πιθανές για το μήνα Σεπτέμβριο 2013. Μια ανανεωμένη διεθνής συνδιάσκεψη για το μέλλον της Συρίας είναι το πλέον πιθανό σενάριο καθ'οδόν προς το συνέδριο των G-20 και τη σύγκλιση της ολομέλειας του ΟΗΕ το ερχόμενο διάστημα.

Η Ελλάδα εν μέσω του Θέρους που μόλις επήλθε, έχασε ιστορική ευκαιρία για την ανάδειξη της μέσω διπλωματικών-πολιτικών πρωτοβουλιών ως πυρήνας της σταθερότητας στην περιοχή και απογοήτευσε (για ακόμη μια φορά) τους Χριστιανικούς και Κοσμικούς πληθυσμούς της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, ενώ είχε ουκ ολίγες ευκαιρίες να πράξει τα δέοντα, όπως αυτά εκπηγάζουν εκ των διαχρονικών συμφερόντων της χώρας και κυρίως του Ελληνισμού.

Η "αταραξία" και "σιωπή" του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπως και της Ελλαδικής Αρχιεπισκοπής, είναι επίσης δύσκολο να δικαιολογηθούν, αποδεικνύοντας δυστυχώς την έλλειψη διορατικότητας αλλά και επιρροής τους, γεγονός που θα κοστίσει ακριβά στον Ελληνισμό τη στιγμή που το Βατικανό τόσο ως κρατική οντότητα, όσο και ως θρησκευτικό κέντρο αναδιοργανώνεται στις προκλήσεις των εποχών, ενώ το Πατριαρχείο της Μόσχας έχει ως σαφή σκοπό την εξάπλωση του στους Αγίους Τόπους αλλά και ευρύτερα.

Πηγή RIMSE



Η αρνητική ψήφος του βρετανικού κοινοβουλίου για τη συμμετοχή της χώρας σε μια στρατιωτική επέμβαση, μειώνει τις επιλογές των ΗΠΑ, σημειώνει σε ανάλυση της η Stratfor. H πιθανότητα διπλωματικής διευθέτησης και η σπάνια ευκαιρία της Ρωσίας.

Με την πιθανότητα βρετανικής συμμετοχής στην επέμβαση στη Συρία να καταρρέει, ο πρόεδρος Ομπάμα προφανώς δεν έχει τον πολυεθνικό συνασπισμό, που η κυβέρνηση του περίμενε ότι θα μοιραστεί μαζί του το βάρος ενός περιορισμένου χτυπήματος στη Συρία. Οι ΗΠΑ, έχουν την επιλογή να πραγματοποιήσουν ένα μονομερές συμβολικό αλλά αναποτελεσματικό χτύπημα απλά και μόνο για να το κάνουν, να προχωρήσουν σε μια ιδιαίτερα αντιδημοφιλή πολύμηνη αεροπορική επίθεση ή να μην αναλάβουν καθόλου στρατιωτική δράση.

Χωρίς ουσιαστικούς συμμάχους, οι Αμερικάνοι έχουν λίγες επιλογές πέρα από το να εστιάσουν τις προσπάθειες τους στο να επιτύχουν μια δύσκολη αλλά φιλόδοξη διευθέτηση του ζητήματος, με τη Ρωσία και το Ιράν. Ωστόσο, οι μικρές πιθανότητες μιας τέτοιας συμφωνίας, σε συνδυασμό με την περιορισμένη χρησιμότητα ενός μονομερούς χτυπήματος, θα μπορούσαν να οδηγήσουν τις ΗΠΑ να υποχωρήσουν από τις θέσεις τους, εκτός και αν δουν μεταβολή από τις ταλαντευόμενες ακόμα Γαλλία και Τουρκία.

Ανάλυση
Οι μόνες χώρες που έχουν συνεισφέρει στρατιωτικά μέχρι τώρα, σε μια πιθανή επίθεση στη Συρία είναι οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Βρετανία. Μόνο οι ΗΠΑ και η Βρετανία έχουν προσφέρει σκάφη ικανά να εκτοξεύσουν κατευθυνόμενους πυραύλους.

Οι ΗΠΑ έχουν αναπτύξει στην περιοχή πέντε αντιτορπιλικά και άγνωστο αριθμό υποβρυχίων, ενώ η Βρετανία ένα υποβρύχιο. Η Βρετανία έχει αναπτύξει επίσης ένα αμφίβιο πλοίο, δυο φρεγάτες και έξι αεροσκάφη τύπου Typhoon για αεράμυνα στη βάση της στην Κύπρο και η Γαλλία επίσης μια φρεγάτα που μπορεί να βοηθήσει στη δημιουργία αντιαεροπορικής ομπρέλας.

Η κατάσταση του συνασπισμού
Στις 29 Αυγούστου, το βρετανικό κοινοβούλιο ψήφισε ενάντια μιας επίθεσης στη Συρία. Η απώλεια του Λονδίνου ως ένας πιθανός εταίρος είναι κρίσιμη, καθώς η Βρετανία αποτελεί το μόνο σύμμαχο με πραγματική δυνατότητα εξ αποστάσεως χτυπημάτων από τη θάλασσα, μακριά από την άμυνα της Συρίας. Πολλά άλλα μέλη του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, έχουν τη δυνατότητα να εκτοξεύσουν επιθέσεις εξ αποστάσεως χρησιμοποιώντας κατευθυνόμενους πυραύλους όπως οι Storm Shadow, αλλά τέτοια οπλικά συστήματα έχουν μικρότερη εμβέλεια από τους πυραύλους Tomahawk και θα απαιτήσουν την ανάπτυξη αεροπορικών μονάδων σε βάσεις πιο κοντά στη Συρία. Μια τέτοια εξέλιξη, αυξάνει τον κίνδυνο.

Οι ΗΠΑ, ως τώρα δείχνουν να είναι η μόνη χώρα που θα λάβει στρατιωτική δράση έναντι συριακών στόχων, στην περίπτωση χτυπήματος. Αν το χτύπημα κλιμακωθεί, τότε οι σύμμαχοι που δεν έχουν ακόμα αρνηθεί να συμμετάσχουν, όπως η Γαλλία και η Τουρκία, θα μπορούσαν να συνεισφέρουν με μοίρες μαχητικών, πολεμικά πλοία και άλλον εξοπλισμό. Το Παρίσι έχει ακόμα την επιλογή να χρησιμοποιήσει το αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle για να στηρίξει τις επιχειρήσεις. Σημειώνεται ότι ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ δήλωσε ότι η χώρα του θα συμμετάσχει σε μια ενδεχόμενη επίθεση, ακόμα και μετά την αποχώρηση της Βρετανίας.

Ωστόσο, η Γαλλία έχει αποφασίσει να αγοράσει χρόνο, για να αποκτήσει μια πιο ξεκάθαρη εικόνα της κατάστασης στον ΟΗΕ, τις ΗΠΑ και το ίδιο της το κοινοβούλιο πριν προβεί σε επίσημες δεσμεύσεις. Μια συζήτηση στο κοινοβούλιο προβλέπεται να διεξαχθεί στις 4 Σεπτεμβρίου, για να αποφασίσει για τη στρατιωτική εμπλοκή. Ο Γάλλος πρόεδρος δεν χρειάζεται την έγκριση του κοινοβουλίου, αλλά η ήδη πολύ χαμηλή δημοφιλία του θα τον δυσκολέψει να δεσμευτεί για μια επέμβαση, χωρίς την ισχυρή υποστήριξη του κοινοβουλίου.

Λόγω της γεωγραφικής εγγύτητας, η Τουρκία θα μπορούσε να αποδειχθεί κρίσιμος παράγοντας, αν η επιχείρηση κλιμακωθεί. Αλλά η Τουρκία, είναι ταυτόχρονα το μέλος του ΝΑΤΟ που είναι πιο ευάλωτο σε αντίποινα και παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση της έκανε σκληρές δηλώσεις καλώντας για δράση, η ήδη αποδυναμωμένη κυβέρνηση της Άγκυρας μπορεί να υπολογίσει ότι η συμμετοχή της δεν αξίζει το ρίσκο.

Μια απόπειρα διαπραγμάτευσης
Οι αυξανόμενοι περιορισμοί των στρατιωτικών επιλογών των ΗΠΑ, θα στρέψουν την προσοχή τους σε μια διπλωματική προσπάθεια, με δύσκολους συνομιλητές. Η Ρωσία έχει την ευκαιρία να απαιτήσει την προσοχή των ΗΠΑ, σε ένα αριθμό θεμάτων που σχετίζεται με τον καθορισμό της ρωσικής σφαίρας επιρροής στην περιοχή της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και να απαιτήσει τον αμερικάνικο σεβασμό των ορίων που θέτει.

Οι ΗΠΑ χρειάζονται μια δημιουργική διπλωματική λύση για τη Συρία και η Ρωσία ίσως μπορεί να την προσφέρει, αν λάβει κανείς υπόψιν και τις σχέσεις της με το καθεστώς του Άσαντ. Είναι πολιτικά δύσκολο να επιτευχθεί μια συμφωνία που θα χορηγούσε αμνηστία στον Άσαντ και το επιτελείο του, ειδικά από τη στιγμή που ο Σύριος πρόεδρος δεν έχει λόγους να εμπιστευτεί μια τέτοια συμφωνία αφού είναι πιθανό να δικαστεί για εγκλήματα πολέμου.

Υπάρχουν πολλοί εφευρετικοί τρόποι να διευκολύνεις τη διαφυγή του Άσαντ, ώστε να ανοίξεις το δρόμο για το μετά-Άσαντ καθεστώς. Είναι πιθανό να υπάρχουν σε εξέλιξη ρωσικές προσπάθειες για να βρεθεί και να παρουσιαστεί στις ΗΠΑ, το αποτελούμενο από Αλεβίτες, διάδοχο καθεστώς. Όμως, η απομάκρυνση του Άσαντ θα μπορούσε να προκαλέσει ρωγμές στο καθεστώς, να απορριφθεί βίαια από τους Σουνίτες αντάρτες και να δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερο χάος στη Δαμασκό.

Επιπλέον, κάθε τέτοια συμφωνία, θα πρέπει να σχεδιαστεί έτσι ώστε να επιτρέψει σε Ιράν και Ρωσία να διατηρήσουν την πολιτική τους επιρροή στη Δαμασκό. Οι ΗΠΑ, θα μπορούσαν να βγουν από τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκονται, αλλά μακροπρόθεσμα, θα έχουν να ασχοληθούν με τις ενθαρρυμμένες Ιράν και Ρωσία. Ακόμα και αν οι Αμερικάνοι αποφύγουν και τη στρατιωτική επίθεση και τις διαπραγματεύσεις, η Ρωσία και το Ιράν θα είναι σε θέση ισχύος.

Η Ρωσία έχει αυτή τη στιγμή το πάνω χέρι στη Συρία και η Μόσχα σίγουρα δεν θα είχε πρόβλημα να δει τις ΗΠΑ να ξεφτιλίζονται μη λαμβάνοντας στρατιωτική δράση ή ακόμα καλύτερα, να εμπλακούν σε ένα νέο πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Ακόμα η Μόσχα, έχει μια σπάνια δυνατότητα να ανοίξει μια ευρεία διαπραγμάτευση για θέματα πολύ πέρα από τη Συρία. Είναι απίθανο να την αφήσει να πάει χαμένη, όμως είναι και πολύ «φιλόδοξη» για την ώρα. Οι ΗΠΑ, έχουν ήδη δει την αξιοπιστία τους - ακόμα και στην περίπτωση ενός περιορισμένου χτυπήματος στη Συρία- να μειώνεται, αλλά δεν είναι πιθανό να κάνουν μια συμφωνία που θα ισχυροποιεί τη Ρωσία και το Ιράν σε μια χώρα που ο εμφύλιος πόλεμος της εξελίσσεται πέρα από τον έλεγχο οποιουδήποτε ξένου παίκτη.

Δεδομένων των περιορισμών, οι ΗΠΑ μπορεί να αρχίσουν να υποχωρούν από τη θέση τους ότι μια στρατιωτική επέμβαση είναι απαραίτητη και να πάρουν – για την ώρα- το ρίσκο να αποκτήσουν τη φήμη ότι δίνουν αμφίβολα τελεσίγραφα...

Πηγή Euro2day








Γράφει ο Κλεισθένης

Μετά τον εμφύλιο ο εθνικός διχασμός . Εθνικόφρονες και μιάσματα.
Οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριώτης ταυτίστηκαν, από τους αριστερούς, με τον φασισμό.
Κανείς δεν τολμούσε να αρθρώσει ότι αγαπάει την πατρίδα του, χαρακτηριζόταν άμεσα φασίστας.
Αυτό σε συνάρτηση με την ιδεολογική υπεροχή των αριστερών στην κοινωνία, εμπόδισε την δημιουργία πατριωτικών ομάδων, κομμάτων, κινήσεων.
Κάθε δημοκρατικός πολίτης απέφευγε να υπερασπιστεί δημόσια τις έννοιες πατρίδα, έθνος, πατριωτισμός κτλ, επειδή σαν δημοκρατικός δεν ήθελε να χαρακτηριστεί φασίστας. 
Ήταν τέτοια η επιρροή της αριστεράς στα πολιτικά πράγματα που όντως δημιούργησε το πρόβλημα. Οι γνήσιες πατριωτικές δυνάμεις δεν μπόρεσαν να έχουν αυτόνομη αντιπροσώπευση και εντάχτηκαν στα υπάρχοντα κομματικά σχήματα. Όντας μειοψηφίες μέσα στα κόμματα δεν μπόρεσαν να επηρεάσουν τις εξελίξεις και δεν κατόρθωσαν να ηγηθούν σε κάποιο απ' τα κόμματα.
Φυσικά, απ' την άλλη κανένας δεν μπορούσε να διακρίνει ποιος ή ποιοι ισχυριζόμενοι ότι είναι πατριώτες δεν είχαν κατά νου τα φασιστικά “ιδεώδη”.
Ήταν, είναι και σήμερα, δύσκολο να διακρίνει κάποιος τις επιδιώξεις όσων προπαγανδίζουν υπέρ του έθνους, της πατρίδας και του πατριωτισμού. 
Ως επί το πλείστον τα εθνικιστικά κόμματα και κινήματα είχαν στενές σχέσεις με φασιστικά μορφώματα. Αυτό έγινε γιατί οι γνήσιοι και πατριώτες εθνικιστές δεν τόλμησαν να οργανωθούν φοβούμενοι την κατακραυγή της αριστεράς, έτσι ο εθνικιστικός χώρος αλώθηκε απ' τους ακροδεξιούς και τους φασίστες. Αυτοί, βρισκόμενοι σε “εμπόλεμη” κατάσταση με την αριστερά, δεν είχαν πρόβλημα με τους χαρακτηρισμούς.
Πιστεύω πως ένας απ' τους λόγους που οδηγήθηκε η χώρα σ' αυτό το χάλι είναι και η φίμωση των γνήσιων πατριωτών απ' την αριστερή κριτική αντιμετώπισή τους και τον χαρακτηρισμό τους σαν φασίστες.
Οι πατριώτες που ανήκαν στα αριστερά κόμματα και κινήματα ήσαν μειοψηφίες και δεδομένου ότι και τα αριστερά κόμματα ήσαν μειοψηφίες στην κοινωνία στην ουσία ο αριστερός πατριωτικός χώρος δεν εκφραζόταν τουλάχιστον δημόσια. Στο ΚΚΕ υπήρχε η Δαμόκλεια σπάθη της διαγραφής και στα υπόλοιπα η διαπόμπευση.
Ελπίζω μετά την οικονομική και κοινωνική κατάρευση της χώρας οι αριστεροί να αναθεωρήσουν τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τους γνήσιους πατριώτες και τους γνήσιους εθνικιστές. Οι καιροί επιβάλουν την ισχυροποίηση των εθνικών δεσμών για να αντιμετωπιστεί η “χυλοποίηση” των λαών που επιδιώκει η νέα τάξη πραγμάτων.
Ίδωμεν.

 
-->
Του Χρήστου Γιανναρά

Γιατί μας ενοχλεί ή και μας φοβίζει η πολιτική διαφθορά, ο αμοραλισμός των επαγγελματιών της εξουσίας;

Eπειδή η πολιτική διαφθορά καταξιώνει και νομιμοποιεί στις συνειδήσεις την ανεξέλεγκτη ιδιοτέλεια. Mας φοβίζει η ανεξέλεγκτη (επομένως και ατιμώρητη, άρα αχαλίνωτη) ιδιοτέλεια των διαχειριστών της ζωής μας, γιατί είναι καταλύτης διάλυσης της κοινωνικής συνοχής, μετασχηματισμού της συνύπαρξης σε ζούγκλα.

«Zούγκλα» θα πει: να αφηνόμαστε οι άνθρωποι, έρμαια, στις φυσικές μας ενορμήσεις, στα ένστικτα τα ανεξέλεγκτα από τη λογική μας, τα αυτονομημένα από την ελεύθερη θέλησή μας. Λέμε «ένστικτα» ή «ενορμήσεις» τις δεδομένες στην ανθρώπινη φύση μας αναγκαιότητες που είναι οι όροι - προϋποθέσεις για να υπάρχει το φυσικό άτομο: Oρμή της αυτοσυντήρησης, ορμή της επιβολής και κυριαρχίας, ορμή της ηδονής. Aνάγκες βιολογικές, αδυσώπητες, ταυτίζονται με την εξασφάλιση επιβίωσης και διαίωνισης του είδους, βιώνονται από το κάθε άτομο της φύσης ως αδήριτες υπαρκτικές προϋποθέσεις - αναγκαιότητες.

Oμως ο άνθρωπος διαφοροποιείται ως είδος στο ποσοστό που μπορεί να παίρνει υπαρκτική απόσταση από τη φύση του, να είναι, σε κάποιο ποσοστό, ελεύθερος από τις αναγκαιότητες που διέπουν την ομοείδεια, ανυπότακτος στη φυσική νομοτέλεια. Δεν μπορεί να ακυρώσει τη φύση του (ακύρωση της νομοτέλειας θα σήμαινε αναίρεση της βιολογικής ατομικότητας), μπορεί όμως να την ελέγχει με τη λογική του, την κρίση του, τη θελητική του ενέργεια - δυνατότητα.

Aυτό σημαίνει ότι η ελευθερία από τη φύση, σχετική πάντοτε γι’ αυτό και ποικίλη (συνάρτηση της μοναδικότητας που έχει κάθε ατομική νόηση - κρίση - θέληση), είναι κατόρθωμα – κερδίζεται, δεν χαρίζεται. Kαι ακριβώς το κατόρθωμα της ελευθερίας από τις αναγκαιότητες της φύσης το ονόμασαν κάποτε οι άνθρωποι «πολιτισμό» και «καλλιέργεια» (cultura). O πολιτισμός είναι το μέτρο (ο δείκτης) της κατά κεφαλήν καλλιέργειας, της κατακτημένης ελευθερίας από τη δουλεία στο ένστικτο. Ποικίλλουν οι πολιτισμοί, γιατί ποικίλλει η χαλιναγώγηση των ενστικτωδών αναγκαιοτήτων, είναι αδιάκοπο, ισόβιο άθλημα ο πολιτισμός, ποτέ οριστική, παγιωμένη εξασφάλιση.

Mιλάμε οι άνθρωποι για «ζούγκλα», για «πρωτογονισμό», για «βαρβαρότητα», όχι μόνο όταν το «κοινόν άθλημα» του πολιτισμού ατονεί ή και «αποσβέννυται προς καιρόν» (διολισθαίνει λ.χ. η συλλογικότητα από την πολυ-υμνημένη «Aθηναίων Πολιτεία», απευθείας, στη θηριωδία του «Πελοποννησιακού Πολέμου»), όχι μόνο τότε. Mιλάμε για «ζούγκλα», κυρίως, όταν η κτηνώδης ιδιοτέλεια, ο αμοραλισμός, ο εγωκεντρισμός, θεωρούνται αυτονόητα δεδομένα, νομιμοποιούνται και, κυρίως, θεσμοποιούνται άμεσα ή έμμεσα από την εξουσία.

Γι’ αυτό και ταυτίζουμε την πολιτική διαφθορά με τον παλιμβαρβαρισμό. Διότι ο αμοραλισμός των διαχειριστών της εξουσίας καταργεί (εξαλείφει από τις συνειδήσεις) τα κριτήρια διαφοροποίησης της κοινωνίας από τη ζούγκλα, της ανιδιοτέλειας από την αντικοινωνική συμπεριφορά, της σχέσης από τη χρήση της ηδονοθηρίας από τον έρωτα. H πολιτική διαφθορά δεν συνιστά απλώς παραβίαση επαγγελματικής δεοντολογίας, είναι, κυριολεκτικά, κοινωνικό έγκλημα: βλάπτει, παραδειγματικά και ανήκεστα, την ανθρωπιά του ανθρώπου – ποδηγετεί τον άνθρωπο να γίνει ανάπηρος, ανίκανος να υποψιαστεί την υπαρκτική εμπειρία της αυθυπέρβασης και αυτοπροσφοράς, του αληθινού έρωτα στη ζωή του.

Tο σημερινό πρόβλημά μας δεν είναι ηθικό, δεοντολογικό, δεν λύνεται με την αποπομπή και τον κολασμό των διεφθαρμένων πολιτικών. Kάτι έχει αλλάξει ριζικά σε μας τους ελληνώνυμους του βαλκανικού νότου. Mιλάμε ακόμα ελληνικά, αλλά δεν καταλαβαίνουμε πια τι λέμε, οι λέξεις παραμένουν ελληνικές, χωρίς να παραπέμπουν στον «τρόπο» των Eλλήνων: «Πολιτισμός» για μας δεν είναι πια το προϊόν της «πόλεως», της μετοχής στο «πολιτικόν άθλημα» κοινωνίας της ζωής, άθλημα ελευθερίας από τις ενστικτώδεις αναγκαιότητες της ιδιοτέλειας. Πολιτισμός για μας είναι: συνεχώς περισσότερα και πιο προηγμένα «κομφόρ» ατομοκεντρικού ηδονισμού, υψηλοί δείχτες καταναλωτικής ευχέρειας, τουριστική εκμετάλλευση μιας ιστορικής παρακαταθήκης που ντροπιαστικά αγνοούμε. Πουλάμε τη γη μας και την ψυχή μας, όσο όσο, για να μη χάσουμε την πρόσβαση στην καταναλωτική αδηφαγία.

Kάποτε ο Eλληνισμός ήταν ο μοναδικός (ενεργός) ιστορικός αντίλογος στον ατομοκεντρισμό της μετα-ρωμαϊκής, «βαρβαρικής» Δύσης. Δεν ήταν ιδεολογικές οι διαφορές, ήταν ασύμπτωτοι οι «τρόποι»: Oταν οι Eλληνες έλεγαν «κοινωνία» σήμαιναν κάτι άλλο από το προϊόν μιας «εταιρικής σύμβασης» (contrat social) – η λογική της συνύπαρξης δεν ήταν ωφελιμιστική - χρησιμοθηρική, ήταν η λογική του κοινού «πολιτικού αθλήματος» για την πραγμάτωση του «κατ’ αλήθειαν» βίου (με την «αλήθεια» να παραπέμπει σε κατόρθωμα «τρόπου», όχι σε ιδεολογική ντιρεχτίβα). Aδύνατο για τον δυτικό άνθρωπο (δηλαδή για όλους μας σήμερα) να γνωρίσει εμπειρικά τι σήμαινε για τους Eλληνες «τρόπος», αφού ο «τρόπος» έχει τη σημαντική των ορίων του, αλλά δεν υποτάσσεται σε καταστατική «σύμβαση» αξιωματικού προκαθορισμού του.

Tο άθλημα σχέσεων κοινωνίας έχει ρίσκο, διακινδύνευση, γιατί είναι άσκηση ελευθερίας, επομένως προϋποθέτει (αυτονόητα) το ενδεχόμενο της αποτυχίας, της «αμαρτίας». Aμαρτία για τους Eλληνες σήμαινε «αστοχία» – «εκ μεταφοράς των τοξευόντων»: Στοχεύω και δεν πετυχαίνω τον στόχο επομένως ξαναπροσπαθώ, συνεχίζω το άθλημα, αν ο στόχος είναι ποθητός. Για τον βαρβαρικό ατομοκεντρισμό (που οι καταβολές του είναι θρησκευτικές, αυγουστίνειες) η αμαρτία είναι παράβαση νόμου, αθέτηση σύμβασης, επομένως ενοχική μειονεξία, πίκρα πληγωμένου ναρκισσισμού.

Oι σημερινοί Eλληνώνυμοι έχουμε χάσει τον ελληνικό «τρόπο», γι’ αυτό και δεν μπορεί ούτε η εξωφρενικά πληθωρική μας πολυνομία να τιθασσεύσει τον εκβαρβαρισμό μας – τουλάχιστον να δαμάσει τον αμοραλισμό και τη διαφθορά των αρχόντων μας. Για τέσσερις αιώνες, με την Tουρκοκρατία, πάψαμε να είμαστε ο πολιτισμικός αντίλογος της Δύσης, βγήκαμε από το ιστορικό προσκήνιο. Σώθηκε ο «τρόπος» των Eλλήνων στη λαϊκή «πράξη», στην από γενιά σε γενιά ζωντανή συνέχεια των εμπειρικών θησαυρισμάτων. Oμως την απελευθέρωση την «καπέλωσε», προγραμματισμένη και θεσμική, η άρνηση και του ένσαρκου στο λαϊκό ήθος «τρόπου»: το μεταπρατικό, παγιδευμένο στον ξιπασμένο μιμητισμό «εθνικό κράτος», ατελέσφορος πιθηκισμός του αντίπαλου μοντέλου.

Eτσι φτάσαμε στη σημερινή, ιστορικά προδιαγεγραμμένη τριτοκοσμική μας κατάντια. Oύτε Eλληνες με ενεργό ταυτότητα ούτε Eυρωπαίοι με στοιχειώδη σεβασμό των συμβάσεων, αλλά ένα μπάσταρδο είδος εκβαρβαρισμένης πλεμπάγιας, δίχως καν τον συγκρατημό της ευπρέπειας: Nα βωμολοχούν δημόσια ο πρόεδρος της Bουλής και ο πρωθυπουργός με λεξιλόγιο του υπόκοσμου, χωρίς την παραμικρή συνέπεια. Kαι ο πρωτοστάτης του «ιερού», ο αρχιεπίσκοπος, να προσπαθεί να αποδείξει το «χρήσιμον» της ιερότητας οργανώνοντας σισσίτια.

Σπαρακτικής κακοφωνίας ρέκβιεμ για τον ελληνικό «τρόπο».



-->
Μόνο μεμονωμένο γεγονός δεν μπορούν να χαρακτηριστούν οι πρόσφατες προκλήσεις των Αλβανών σε βάρος της χριστιανικής και της ελληνικής μειονότητας στην Πρεμετή. Λίγες μόλις μέρες μετά την επίσκεψη του νεοεκλεγέντος πρωθυπουργού Εντι Ράμα στην Αθήνα και τις «θερμές» δηλώσεις του για τη βελτίωση των σχέσεων των δύο χωρών, οι Αλβανοί συνεχίζουν την ίδια γνωστή πολιτική που ακολουθείται ανεξαρτήτως ηγεσίας τους. Αντίστοιχα επεισόδια, θυμίζουμε, είχαν γίνει πριν από δύο χρόνια, επί κυβέρνησης Μπερίσα, στο Μοναστήρι της Κοκαμιάς, όπου μάλιστα είχαν επέμβει και τα αλβανικά ΜΑΤ.

Η έκταση ανήκε στην Εκκλησία της Αλβανίας κατά 60% (40% στον τοπικό δήμο), ωστόσο ανενόχλητοι οι Αλβανοί την καταπάτησαν και τώρα θα χτίσουν εκεί τουριστικό χωριό. Και ενώ το επίσημο αλβανικό κράτος έχει -όχι τυχαία- τον ρόλο του απλού παρατηρητή, συνηθισμένα είναι τα φαινόμενα καταστροφής εκκλησιών, κλοπών από ιερούς ναούς και επιθέσεων εναντίον των Βορειοηπειρωτών, με αποκορύφωμα τη δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα, Ελληνα της Χειμάρρας, πριν από τρία χρόνια. Ο νέος πρωθυπουργός της Αλβανίας, παρά όσα δηλώνει μπροστά στις κάμερες, δεν δείχνει να αλλάζει επί της ουσίας κάτι προς το καλύτερο για τον εκεί Ελληνισμό αλλά και τις διακρατικές σχέσεις. Και το παρελθόν του, άλλωστε, φανερώνει πολλά και μας προϊδεάζει για τις μελλοντικές προθέσεις του.

Ηταν αυτός που, επί κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή και ενώ είχε συμφωνηθεί από τα δύο κράτη η ανακήρυξη της ΑΟΖ, ως αρχηγός της αντιπολίτευσης είχε αμφισβητήσει τη συμφωνία, προσφεύγοντας στο Συνταγματικό Δικαστήριο. Αυτό, με ψήφους 9-0, ακύρωσε τη συμφωνία, χρησιμοποιώντας μάλιστα ορολογία τουρκικής αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο. Δεν είναι λίγοι, άλλωστε, αυτοί που χαρακτηρίζουν την Αλβανία «δορυφόρο» της Τουρκίας, ενώ και ο σχέσεις του Εντι Ράμα με τους Τούρκους -και ειδικά με τον Ταγίπ Ερντογάν- είναι κάτι παραπάνω από στενές. Χαρακτηριστικό είναι ότι, όταν επισκέπτεται την Τουρκία, ο Αλβανός πρωθυπουργός δεν καταλύει σε ξενοδοχείο, αλλά φιλοξενείται στο σπίτι του «αδελφού» του, όπως τον χαρακτηρίζει, Ταγίπ.

Ο αλβανικός εθνικισμός, όπως αποκάλυψε στις 11 Αυγούστου η «κυριακάτικη δημοκρατία», επικαλούμενη το αλβανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο balkanweb.Lajmet.com, έφτασε στο σημείο να ιδρύσει στην Ελλάδα «μυστικό» παράρτημά του με την ονομασία Ερυθρόμαυρη Συμμαχία - Τσαμουριά. Το αλβανικό κόμμα φιλοδοξεί να κατεβάσει υποψηφίους στις ελληνικές εκλογές και να αποτυπώσει τη δύναμη της «αλβανικής μειονότητας» στην Ελλάδα. Σύμφωνα με ανακοίνωση της Συμμαχίας στα αλβανικά ΜΜΕ, αυτή η κίνηση σηματοδοτεί την αποφασιστικότητά της να υπερασπιστεί «τα δίκαια και την αξιοπρέπεια» των Αλβανών στην Ελλάδα στο ζήτημα της Τσαμουριάς, το οποίο αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του προγράμματος του κόμματος.

«Το ανύπαρκτο ζήτημα των Τσάμηδων -ο Χότζα τούς είχε απομακρύνει από τα ελληνοαλβανικά σύνορα λόγω της στάσης τους κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου- επανέρχεται, και τις περισσότερες φορές με επιτακτικό τρόπο» τονίζει στην «κυριακάτικη δημοκρατία» ο Θεοφάνης Μαλκίδης, διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών και συγγραφέας πολλών βιβλίων για τις ελληνοαλβανικές σχέσεις και την ελληνική μειονότητα, και μας υπενθυμίζει ότι το1994 η αλβανική Βουλή καθιέρωσε ομόφωνα την 27η Ιουνίου ως «Ημέρα Γενοκτονίας των Τσάμηδων».

Για την αλβανική πλευρά, όπως μας λέει, αποτελεί θέμα «που ξεπερνά τις εσωτερικές διαστάσεις του και συνδέεται άμεσα με την αλβανική εξωτερική πολιτική (παραστάσεις στους Ελληνες Προέδρους της Δημοκρατίας το 2000 και το 2005). Η στάση των κατά καιρούς αλβανικών κυβερνήσεων δεν αποτελεί απλώς διαχείριση ενός θέματος για εσωτερικούς λόγους συνοχής, την ώρα μάλιστα που συζητείται το μέλλον των αλβανικών πληθυσμών στο Κοσσυφοπέδιο -πρωτίστως- και στην ΠΓΔΜ». Οσο για την έλλειψη δημοκρατίας στη γείτονα, σύμφωνα με τον κ. Μαλκίδη, «η πρόοδος στη μεταχοτζική περίοδο είναι ελάχιστη. Στην ουσία οι δομές του προηγούμενου καθεστώτος παραμένουν και απλώς εναλλάσσονται τα πρόσωπα. Μπερίσα, Νάνο, Μπερίσα, Ράμα».

Η εκδήλωση που είχε κάνει Αθήνα και ο χάρτης με ελληνικά εδάφη
Και δεν είναι μόνο αυτά τα περιστατικά που αποτυπώνουν την ωμή πραγματικότητα για τον νέο ισχυρό άνδρα της Αλβανίας Εντι Ράμα. Ηταν αυτός, για παράδειγμα, που επέμενε να μη δοθεί άδεια ανέγερσης του ελληνικού στρατιωτικού νεκροταφείου στην Κορυτσά, αλλά και αυτός που ενέταξε στο πρόγραμμα του κόμματός του τις απαιτήσεις των φανατικών εθνικιστών Τσάμηδων. Ο κ. Ράμα, εξάλλου, ήταν ο κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση που διοργάνωσε το κόμμα του τον περσινό Νοέμβριο στην Αθήνα, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη δημιουργία του αλβανικού κράτους. Τα τραγούδια στην εκδήλωση έκαναν σαφή αναφορά στην Τσαμουριά, λέγοντας ότι οι Αλβανοί από την Πρέβεζα έως το Κόσοβο γιορτάζουν την ανεξαρτησία της Αλβανίας! Τα πλάνα, μάλιστα, από την εκδήλωση αυτή έπαιξαν και στο τηλεοπτικό διαφημιστικό σποτ των σοσιαλιστών σε ελληνικό κανάλι, πριν από τις αλβανικές εκλογές: «Είμαστε περήφανοι για το έθνος μας, είμαστε περήφανοι για το αλβανικό όνομά μας» τόνιζε σ’ αυτό ο Ράμα. Πρόσφατα, επίσης, στο Μόναχο της Γερμανίας Αλβανοί εθνικιστές έστησαν εξέδρα με χάρτη της «Μεγάλης Αλβανίας». Ανάμεσα στα διεκδικούμενα εδάφη ήταν η Θεσπρωτία, η Πάργα, η Πρέβεζα, η Κέρκυρα και ένα κομμάτι της Αρτας. «Μια Αλβανία στην Ευρώπη. Επανένωση των υπό ξένη κατοχή μικρών αλβανικών περιοχών σε μια Μεγάλη Αλβανία είναι το ξεκίνημα μιας μεγάλης δικαιοπραξίας» αναγραφόταν στο συνοδευόμενο πανό.

Φίλιππος Πανταζής



Ένα μήνα πριν τις γερμανικές εκλογές και να που συμβαίνει αυτό που η Μέρκελ απευχόταν εδώ και τουλάχιστον μισό χρόνο: να μην διαταραχτεί δηλαδή η ολύμπια αταραξία των γερμανών ψηφοφόρων και αρχίσουν και αμφιβάλουν για τις πολιτικές και ηγετικές ικανότητες της Στοργικής Μητέρας, της Μεγάλης Μαγείρισσας πατατόσουπας και της Άξιας Τιμονιέρισσας, Μέρκελ. Έχοντας απέναντί της μια ανάξια αντιπολίτευση, εν προκειμένω τους σοσιαλδημοκράτες υπό τον Στάινμπρικ, που δεν είχε σε τίποτε ουσιαστικό να διαφοροποιηθεί από την κυβέρνηση τόσο ως προς τη διαχείριση της ευρωπαϊκής κρίσης, παρά κάτι ψελλίσματα περί της αναγκαιότητας της τραπεζικής ένωσης, όσο και των εσωτερικών υποθέσεων, το κόμμα της Μέρκελ φαινόταν να αλωνίζει στις δημοσκοπήσεις αλλά και στις προσωπικές προτιμήσεις. Εκεί που το SPD πήγε να διαφοροποιηθεί, σχετικά με την αύξηση του ανώτατου φορολογικού συντελεστή από το 42% στο 49%, σε λίγες μέρες αναγκάστηκε να τα μαζέψει, μιας και οι επιτελείς του αφουγκράστηκαν εκλογικό κόστος. Φυσικά, χωρίς κάτι θεμελιακά καινούργιο, οι ψηφοφόροι δύσκολα εγκαταλείπουν τους παλιούς, εξ ου και η άνετη δημοσκοπική προπόρευση της Μέρκελ.

Ενώ, για πολλούς μήνες και σ’ ολόκληρο τον κόσμο φούντωναν τα δημοσιεύματα, τα στοιχεία και οι δηλώσεις πολιτικών, αναλυτών, αξιωματούχων και θεσμικών οργάνων για την πορεία της Ευρωζώνης προς τα βράχια, συνέπεια των πολιτικών επιλογών της Γερμανίας, η ίδια η χώρα θαρρείς και βρισκόταν απομονωμένη από κάθε εξωτερική πληροφόρηση, σε μια υγειονομική ζώνη απόλυτης άγνοιας και προστασίας από μιαρές πληροφορίες, τόσο που η εφημερίδα FAZ σε ειρωνικό άρθρο της 22ας Αυγούστου να παρομοιάζει τη Γερμανία με απάνεμο νησί και τους Γερμανούς με ευτυχισμένους ανέμελους ανθρώπους, αδιάφορους και ανήξερους για τις τρικυμίες που πλήττουν τα γειτονικά νησιά στις νότιες θάλασσες, όχι μακριά από τις δικές τους.

Η ειδυλλιακή όμως αυτή εικόνα, δεν κατάφερε να βαστάξει ως το τέλος. Θες από παρόρμηση, θες από αστοχία, θες από σκοπιμότητα, η ζημιά προήλθε όχι από την αντιπολίτευση αλλά από τον ίδιο τον Σόιμπλε, όταν σε κάποια στιγμή της προεκλογικής του εκστρατείας ανακοίνωνε ότι η Ελλάδα θα χρειαζόταν οσονούπω και νέο πακέτο στήριξης, δηλαδή κι άλλα χρήματα. Έτσι, αυτό που η Μέρκελ δεν ήθελε με τίποτε να συμβεί, να στρογγυλοκαθίσει δηλαδή η Ελλάδα στο επίκεντρο της προεκλογικής της ατζέντας, ήρθε κι έγινε με το παραπάνω.

Ό,τι ακολούθησε είναι γνωστό: Ο Σόιμπλε, αφού έπεσαν επάνω του θεοί και δαίμονες προσπάθησε να τα μπαλώσει, αποδίδοντας το ατόπημα σε γλίστρημα της γλώσσας και στην περιέργεια της γυναίκας του που θέλει να τα μαθαίνει όλα, η Μέρκελ μετά το σοκ αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι ναι, κάποια χρήματα θα χρειαστούν αλλά δεν ξέρει πόσα, ο Σόιμπλε επανήλθε ανασκευάζοντας τα λεχθέντα περί νέου πακέτου στήριξης σε παράταση αποπληρωμής των παλαιών, αποκλείοντας το κούρεμα, αλλά η ζημιά στο εσωτερικό είχε ήδη γίνει, δίνοντας την ευκαιρία στην αντιπολίτευση να βρει επιτέλους το πάτημα που της έλλειπε για να επιτεθεί, μπας και ανεβάσει το γλίσχρο ποσοστό της. Την ευκαιρία άδραξε ακόμα και ο πρώην καγκελάριος Σρέντερ, ο οποίος κατηγόρησε τη Μέρκελ ότι ψεύδεται αποκρύπτοντας την αλήθεια από τους ψηφοφόρους, (σαν να ‘ταν άλλωστε η πρώτη φορά που οι πολιτικοί ψεύδονται προεκλογικώς), ενώ το ίδιο έπραξε και το νεότευκτο ευρωσκεπτιστικό κόμμα AfD, μη κρύβοντας τη χαρά του για το ανέλπιστο αυτό δώρο που ευελπιστεί ότι θα το ανασύρει από την εκλογική αφάνεια. Ιδιαίτερα ενοχλημένο φάνηκε προφανώς και το FPD, το οποίο παραπαίοντας γύρω από το εκλογικό όριο του 5% που χρειάζεται για να εισέλθει στη βουλή, θα κρίνει και την κυβέρνηση που θα προκύψει στις 23 Σεπτεμβρίου. Αν μπει, τότε ο τρέχων συνασπισμός CDU-FPD θα διατηρηθεί, αν όχι, όλα είναι ανοιχτά, χωρίς όμως αυτό να σημάνει, παρά τα πιεστικά προβλήματα, και θεμελιακή αλλαγή της ευρωπαϊκής πολιτικής της Γερμανίας, όπως πολλοί ευελπιστούν. Για να εγκαταλείψει η Γερμανία την τακτική της κωλυσιεργίας και του αγοράζω χρόνο, με τακτικές bail-out που έφαγαν πια τα ψωμιά τους, και με νομικίστικα εμπόδια, περί αλλαγής των ευρωπαϊκών συνθηκών, θα πρέπει να πει επιτέλους την ψυχρή αλήθεια στους πολίτες της, ότι και τα 120 δις σε δάνεια που έδωσαν συνολικά στο Νότο μάλλον δεν θα τα πάρουν πίσω, ότι και τις τράπεζες άλλων χωρών θα αναγκαστούν να εγγυηθούν και ότι περισσότερες εξουσίες θα χρειαστεί να παραχωρήσουν στις Βρυξέλλες. Θα τα αντέξουν όλα αυτά οι μακάριοι και συστηματικά παραπληροφορημένοι Γερμανοί;

Μ’ αυτά και με κείνα, λοιπόν, τα με κόπο φιλοτεχνημένα success stories όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και της Ιρλανδίας, Πορτογαλίας και Ισπανίας πήγανε άπατα, και δεν έφτανε μόνο αυτό, αλλά στην πιο κρίσιμη στιγμή της προεκλογικής εκστρατείας της Μέρκελ, ήρθε και τρύπωσε και η Συρία. Η Καγκελάριος έσπευσε να τεθεί πιο ενεργά, απ’ ότι στην περίπτωση της Λιβύης, όπου απείχε της ψηφοφορίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας, στο πλευρό των Αμερικανών-Γάλλων κλπ, αλλά στο εσωτερικό, η κοινή γνώμη σε ποσοστό κοντά στο 70% εκφράστηκε ήδη κατά μιας τέτοιας εμπλοκής. Αν η εισβολή γίνει πριν από τις εκλογές, όπως διαφαίνεται, η Μέρκελ θα έχει να αντιμετωπίσει ακόμα ένα εμπόδιο, το μέγεθος του οποίου κανείς δεν μπορεί να προδικάσει αυτή τη στιγμή.

Πηγή Cynical



Η Δύση ετοιμάζεται και πάλι να βγάλει τα μάτια της. Το έκαναν στα τέλη της δεκαετίας του ’70, πρώτοι οι Αμερικανοί στο Αφγανιστάν. Εκπαίδευσαν τον Οσάμπα μπιν Λάντεν και τους συντρόφους του για να πλήξουν τη Σοβιετική Ενωση, που μόλις είχε εισβάλει στη χώρα όπου ο Αλέξανδρος ξόδεψε σχεδόν 10 χρόνια πολεμώντας για να υποτάξει μέρος της. Ο γάμος του με τη Ρωξάνη τού χάρισε για σύζυγο την ωραιότερη γυναίκα της Ασίας, λίγη ειρήνη και μια επίφαση εξουσίας στα ανυπότακτα βράχια των πεθερικών του.

Εικοσιέναν αιώνες μετά, το 1842, οι Αγγλοι είδαν όλο τους το εκστρατευτικό σώμα, υπό τον πλέον άχρηστο αξιωματικό που έγινε ποτέ στρατηγός, τον Ελφινστόουν, να φεύγει κυνηγημένο από την Καμπούλ, ύστερα από εξέγερση υπό τον Ακμπάρ Χαν, και να σφαγιάζεται καθ’ οδόν. Μόνο ένας επιζών Ευρωπαίος, ένας γιατρός, γύρισε έφιππος για να πει τα μαντάτα στην Τζαλαλαμπάντ.

Πριν από λίγα χρόνια, με πρόθυμους κολαούζους για τη βρομοδουλειά πάντα τους κίναιδους της Αυτής Μεγαλειότητος, οι Αμερικανοί ισοπέδωσαν μια χριστιανική χώρα, σύμμαχο των ΗΠΑ, της Βρετανίας, και της Γαλλίας σε δύο Παγκοσμίους Πολέμους και δικό μας σύμμαχο σχεδόν σε όλους τους αγώνες μας: τη Σερβία.

Για ποιον λόγο; Για τα μάτια των ισλαμιστών του Αλίγια Ιζετμπέκοβιτς, ο οποίος μάζεψε στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη χιλιάδες μουτζαχεντίν απ’ όλο τον κόσμο χορηγώντας τους αφειδώς τη βοσνιακή υπηκοότητα και διαβατήρια. Τα βουνά της Βοσνίας μετατράπηκαν σε ένα μικρό Αφγανιστάν στο μαλακό υπογάστριο της ίδιας της Ευρώπης. Ενα θερμοκήπιο ισλαμοφασιστών τρομοκρατών, τους οποίους οι αρχές ασφαλείας των δυτικών χωρών θα κυνηγούσαν μετά στα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου έπειτα από πρωτοφανείς τρομοκρατικές επιθέσεις, με αποκορύφωμα την 11η Σεπτεμβρίου 2001.

Το φίδι που εξέθρεψαν στον κόρφο τους οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και άλλοι στα χρόνια που ακολούθησαν δάγκωσε στο στήθος τους «χρήσιμους ηλίθιους» που τους εξόπλισαν, εκπαίδευσαν και προστάτευσαν στο Αφγανιστάν και στη Βοσνία.

Ο πακτωλός χρήματος που εισέπραξε όλα αυτά τα χρόνια το «σύστημα Κλίντον», κυρίως μέσω του ομώνυμου ιδρύματος, με «δωρητές» κυρίως τη μήτρα της ισλαμικής τρομοκρατίας, τη Σαουδική Αραβία και τα διάφορα εμιράτα, δίνει μια άλλη εξήγηση στην εκ πρώτης όψεως παρανοϊκή πολιτική, η Δύση να βομβαρδίζει χριστιανούς και δη συμμάχους της και να ενισχύει τους φονιάδες χιλιάδων αθώων χριστιανών στη Νέα Υόρκη, στην Αγγλία, στην Ισπανία.

Αυτό το ίδιο σύστημα Κλίντον, με σημαίνον πρόσωπο και τον διαβόητο Ποντέστα, πρώην προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, και η «μαφία» του στο State Department είναι οι «ευφυείς» σχεδιαστές της πολιτικής που ξεχαρβάλωσε όλη τη Βόρεια και Υποσαχάρια Αφρική, οδηγώντας τη Λιβύη και την Αίγυπτο στο χάος.

Αν όμως στην Αίγυπτο οι Αδερφοί Μουσουλμάνοι σκοτώνουν χριστιανούς και τώρα τους συμμαζεύει με τα πολυβόλα ο στρατός, στη Συρία γίνεται μια κανονικότατη γενοκτονία με άμεσο συνεργό τον χωριάτη ψευτοσουλτάνο, τον Ερντογάν.

Ολο το σκυλολόι της Αλ Κάιντα, σαλαφιστές, κυνηγοί κεφαλών, φονιάδες γυναικοπαίδων, Τούρκοι, Τσετσένοι, Αφγανοί, Λίβυοι, Τυνήσιοι, χιλιάδες ναυάγια της ζωής από την Ευρώπη, ψυχάκηδες εξισλαμισμένοι Γάλλοι, Γερμανοί και άλλοι, περί τους 25.000 τους υπολογίζουν οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες, συμμετέχουν στην πρωτοφανή σφαγή της αρχαιότερης χριστιανικής κοινότητας του κόσμου και των αλεβιτών της Συρίας. Με όλο του τον ριζοσπαστικό αυταρχισμό το Μπάαθ προστάτευσε επί 60 χρόνια αυτές τις δύο κοινότητες από τη βία και την αυθαιρεσία των σουνιτών. Αλλωστε, το κόμμα ιδρύθηκε το 1947 από έναν χριστιανό, τον Μισέλ Αφλάκ, έναν αλεβίτη, τον Ζακί αλ Αρσούζι, κι έναν σουνίτη, τον Σαλάχ αλ Ντιν αλ Μπιτάρ.

Παρά τη στήριξη από τη Δύση, τα κεφάλαια των Σαουδαράβων και των εμιράτων και την κακοποιό συναυτουργία των ισλαμοφασιστών της Αγκυρας, οι κατσαπλιάδες τζιχαντιστές εξευτελίστηκαν στο πεδίο της μάχης και ήταν στα όρια της κατάρρευσης.

Ηρθε λοιπόν, πολύ βολικά, ένα μαζικό έγκλημα με χρήση χημικών (;). Ηδη η υπερδύναμη, με τους κοκκινόκωλους του Λονδίνου να υπερθεματίζουν, ετοιμάζεται να πιάσει απ’ τα μαλλιά και να σώσει τους χασάπηδες ομοϊδεάτες του Μπιν Λάντεν με όλη τη φονική υψηλή τεχνολογία της Δύσης.

Η Ιστορία θα καταγράψει την εύλογη απορία: γιατί ο Ασαντ, τη στιγμή που είχε σχεδόν νικήσει, να ρίξει χημικά και να σκοτώσει αμάχους και δη δικούς του υποστηρικτές, σε περιοχή προπύργιο του Μπάαθ;

Η Δύση αυτή τη φορά, αν ολοκληρωθεί αυτή η παρανοϊκή πολιτική, που στις ΗΠΑ την υποστηρίζει μόλις το 9% (!), δεν θα βγάλει απλά τα μάτια της. Θα κάνει χαρακίρι.

Η ηγεσία του δυτικού κόσμου ετοιμάζεται και πάλι να συνδράμει τρομοκράτες, γενοκτόνους χριστιανών και αλεβιτών αμάχων: τους ίδιους τους εχθρούς της.

Οι τρεις πυλώνες της φιλοσοφικής, ηθικής και θεσμικής συγκρότησης της Δύσης, η Ελλάδα, η Ρώμη κι ο χριστιανισμός, τρίζουν συθέμελα.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να εμποδίσει το έγκλημα. Μπορεί όμως με σταθερή φωνή να πει την αλήθεια.

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης


Αμέσως μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού μπλοκ οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν την πιο σημαντική στρατιωτική επιχείρηση στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, αυτή που είχε την κωδική ονομασία Καταιγίδα της Ερήμου και είχε σκοπό την απελευθέρωση του Κουβέιτ και την αποδυνάμωση του καθεστώτος Σαντάμ Χουσεΐν, το οποίο εξαρθρώθηκε πλήρως με τη συμπληρωματική επιχείρηση ανατροπής του, το 2003, τότε που η Τουρκία είπε το μεγάλο «ΟΧΙ» στους Αμερικανούς, μη δίνοντας άδεια στα στρατεύματα των ΗΠΑ να διέλθουν από το τουρκικό έδαφος και να ανοίξουν το λεγόμενο βόρειο μέτωπο ενατίον του Ιρακινού δυνάστη.

Ανεξαρτήτως των στόχων που είχαν οι δύο προαναφερθείσες επιχειρήσεις, αυτό που προκάλεσαν ως μετρήσιμο αποτέλεσμα είναι η ομοσπονδοποίηση του Ιράκ, με την ίδρυση ενός ομόσπονδου κουρδικού κράτους στο Βόρειο Ιράκ, με πρόεδρο, πρωθυπουργό, υπουργικό συμβούλιο, κοινοβούλιο και δική του δημόσια διοίκηση. Δηλαδή ένα συνταγματικά κατοχυρωμένο ομόσπονδο κράτος, που βαδίζει βήμα προς βήμα προς την ντε φάκτο ανεξαρτητοποίησή του.

Παρότι η επέμβαση της διεθνούς κοινότητας, για να κυριολεκτούμε των ΗΠΑ και ορισμένων εκ των συμμάχων της, με πρώτη και καλύτερη την Τουρκία, στη γειτονική με το Ιράκ Συρία είχε εντελώς άλλα χαρακτηριστικά, φαίνεται ότι, τηρουμένων των αναλογιών, θα οδηγήσουν στο ίδιο αποτέλεσμα. Δηλαδή, την άνοιξη του 2011 οι προαναφερθείσες χώρες οργάνωσαν, υποστήριξαν με κάθε μέσο και τρόπο και ξεκίνησαν μια επιχείρηση εκ των έσω αποσταθεροποίησης της Συρίας, στην οποία συμμετέχουν ομάδες Σύρων αντιπολιτευομένων, κυρίως σουνιτών, καθώς και ακραία ισλαμιστικά στοιχεία και ομάδες πληρωμένων δολοφόνων από διάφορες μουσουλμανικές χώρες, συνεργαζόμενων με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με την Αλ Κάιντα. Οι ομάδες αυτές υποστηρίζονται ενεργώς από την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, υπό την υψηλή επιστασία των ΗΠΑ!

Ενώ κλείνουν ήδη δυόμισι χρόνια από την έναρξη αυτής της επιχείρησης, το καθεστώς Ασαντ όχι μόνον αντέχει, αλλά μετά τις επιτυχίες των δύο τελευταίων μηνών φαίνεται ότι έχει -ή, μάλλον, είχε έως τώρα- τη δυνατότητα να ανακτήσει τον έλεγχο μεγάλου μέρους της συριακής επικράτειας. Ακριβώς σε αυτή τη φάση ήρθε το χτύπημα με τα χημικά όπλα σε περιοχή της Δαμασκού (21 Αυγούστου), το οποίο δίνει την ευκαιρία κυρίως στις ΗΠΑ να πραγματοποιήσουν -οσονούπω- στρατιωτικό χτύπημα περιορισμένης έκτασης εναντίον συγκεκριμένων στρατιωτικών στόχων, κατά πάσα πιθανότητα 50 τον αριθμό, που αποσκοπούν στην αποδυνάμωση και όχι στην ανατροπή του καθεστώτος Ασαντ.

Κι αυτό γιατί κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει αν και με ποιον τρόπο είναι δυνατόν να διοικηθεί αυτή η χώρα σε περίπτωση ανατροπής του Ασαντ.

Σε περίπτωση ανατροπής υπάρχουν δύο σενάρια.
Το ένα είναι να επικρατήσουν οι σουνίτες, με την Αλ Κάιντα να έχει σοβαρό λόγο και επιρροή στη διοίκηση της χώρας.
Το άλλο σενάριο είναι να μην επικρατήσει κανείς και η χώρα να οδηγηθεί στο χάος για πολλά χρόνια, με προφανή την απειλή αποσταθεροποίησης ολόκληρης της περιοχής, αλλά και την απειλή από τη δράση των ομάδων της Αλ Κάιντα σε ένα τέτοιο περιβάλλον!

Αρα αυτό που μένει ως το πιο πιθανό σενάριο είναι να δούμε τον αποδυναμωμένο Ασαντ να παραμένει στην εξουσία για ένα διάστημα, μέχρι να δημιουργηθούν οι συνθήκες για την επόμενη σχετικά ομαλή ημέρα στη Συρία.

Ακριβώς αυτό είναι το σενάριο που προκαλεί καθημερινούς εφιάλτες στην Αγκυρα και αποτελεί σημείο τριβής στις σχέσεις της με την Ουάσινγκτον, αφού η διαιώνιση της κατάστασης στη Συρία εξελίσσεται σε μείζονα απειλή για την Τουρκία.

Ηδη ο Ερντογάν, που μέσα στον Αύγουστο έδωσε εντολή στους κομματικούς μηχανισμούς να οργανώσουν δύο διαδηλώσεις έξω από την πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίαςκαι αφού ήδη είχε καθυβρίσει τον Σαουδάραβα βασιλιά λόγω της στήριξης στο νέο καθεστώς της Αιγύπτου, αναγκάστηκε να... γλείψει εκεί όπου έφτυνε, στέλοντας τον Νταβούτογλου στο Ριάντ να ζητήσει λεφτά από τη σαουδαραβική κυβέρνηση για τους Σύρους πρόσφυγες, που ξεπερνούν τους 500.000. Να σημειωθεί ότι τα λεφτά ΚΑΙ στα ταμεία του τουρκικού κράτους τελειώνουν!

Φυσικά, αυτό είναι ένα πρόβλημα «παρωνυχίδα» μπροστά σε αυτό που συνιστούν οι Κούρδοι της Συρίας, οι οποίοι ελέγχονται από το ΡΚΚ και έχουν δημιουργήσει δομές αυτόνομου κράτους σε μια περιοχή-λωρίδα που ξεκινά από την Ερμπίλ και φθάνει ως τη Μεσόγειο, κοντά στην Αλεξανδρέττα, στην οποία συμπεριλαμβάνονται πετρελαιοπηγές και διαπιστωμένα αποθέματα πετρελαίου αξίας 250 δισ. δολαρίων (περιοχή Rimelan)!

Και το πρόβλημα αυτό, όσο περνάει ο χρόνος, λαμβάνει άλλες διαστάσεις, που είναι σε θέση να επηρεάσουν σε τέτοιο βαθμό την πορεία του Κουρδικού και στην τουρκική επικράτεια, που η απάντηση στο ερώτημα «μετά τη Συρία τι;» να φαντάζει προφανής.

Σάββας Καλεντερίδης




Ένα συνέδριο με Γάλλους ισλαμιστές ιεροκήρυκες ματαιώθηκε για λόγους δημοσίας ασφάλειας, ανακοίνωσε χθες το Συνεδριακό Μέγαρο του Μόντρεαλ, όπου επρόκειτο να πραγματοποιηθεί σε μία εβδομάδα η εκδήλωση.

«Κατόπιν των νεώτερων αναλύσεων για την ασφάλεια, το Συνεδριακό Μέγαρο του Μόντρεαλ αποφάσισε να ματαιώσει τη διεξαγωγή της εκδήλωσης ‘Μεταξύ Ουρανού και Γης’, που είχε προγραμματισθεί για τις 7-8 Σεπτεμβρίου 2013», ανέφερε η ανακοίνωση της διεύθυνσής του.

Μία έντονη συζήτηση έχει ανοίξει εδώ και μία εβδομάδα στην κοινωνία της πόλης, γύρω από τα όρια του κοσμικού κράτους. Η τοπική κυβέρνηση του Κεμπέκ επιθυμεί να καταργήσει την εμφανή επίδειξη θρησκευτικών συμβόλων από το προσωπικό που εργάζεται στη δημόσια διοίκηση, μία πρακτική αρκούντως διαδεδομένη στον Καναδά.

Οι οργανωτές της εκδήλωσης αυτής, η Collectif 1ndependance («κοινότητα 1ανεξαρτησία»), αυτοπαρουσιάζονται στον ιστότοπό τους ως ομάδα «νεαρών μουσουλμάνων του Μόντρεαλ» και είχαν προσκαλέσει για τις 7 και 8 Σεπτεμβρίου Γάλλους ισλαμιστές ιεροκήρυκες.

Σε ανακοίνωσή της, η «κοινότητα» εκφράζει τη λύπη της για την απόφαση του Συνεδριακού Μεγάρου να ματαιώσει την εκδήλωση και κατήγγειλε «την εκστρατεία δαιμονοποίησης που έχουν εξαπολύσει ορισμένα μέσα ενημέρωσης εναντίον της», διαβεβαιώνοντας πως «ουδέποτε έχει ενθαρρύνει το μίσος, ή τη βία, κατά των γυναικών». Επίσης στηλίτευσε την «αντιδραστική στάση της υπουργού Ανιές Μαλτέ», υπεύθυνης για τα γυναικεία θέματα στην αυτόνομη κυβέρνηση του Κεμπέκ.

Πολλές οργανώσεις και μεμονωμένα πρόσωπα στο Μόντρεαλ είχαν ζητήσει από τις αρχές να απαγορεύσει τη διεξαγωγή του συνεδρίου, ιδίως γυναικείες οργανώσεις που στηλίτευσαν την σεξιστική ρητορική ορισμένων από τους ιεροκήρυκες.

Ιδιαίτερος στόχος για τα βέλη των οργανώσεων ήταν ο νεαρός ιεροκήρυκας του Τεμένους του Μπουρζέ (βόρειο προάστιο των Παρισίων) Νάντερ Αμπού Ανάς, ο οποίος στα κηρύγματά του και στα βιντεοσκοπημένα μηνύματά του τάσσεται υπέρ των ενδυμάτων που καλύπτουν εξολοκλήρου τη γυναίκα, η οποία κατ’ αυτόν θα πρέπει να έχει πάντα χαμηλωμένα τα μάτια.

Σε άλλη του βιντεοσκοπημένη διάλεξη καταφέρεται κατά της τηλεοπτικής σειράς «Νοικοκυρές σε απόγνωση», αποκαλώντας τη «δηλητηριώδη», καθώς επιχειρεί να νομιμοποιήσει ως «φυσικό πράγμα την εικόνα ενός ομοφυλοφυλικού, ή λεσβιακού ζευγαριού».

Ο ομοσπονδιακός υπουργός Δημοσίας Ασφάλειας Στίβεν Μπλέινι είχε δηλώσει πρόσφατα πως πολλά ομοσπονδιακά υπουργεία έχουν εμπλακεί διακριτικά στην υπόθεση αυτή, ιδίως αναφορικά με την ισότητα και την ελευθερία της θρησκευτικής έκφρασης.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ



Στη Δαμασκό οι πολίτες προμηθεύτηκαν ξηρά τροφή, κονσέρβες, μπαταρίες και νερό. Στα ATM των τραπεζών σχηματίζονταν από τις αρχές της εβδομάδας ατέλειωτες ουρές. Στη συριακή πρωτεύουσα, όπου οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις βρίσκονται ανάμεσα στις κατοικημένες περιοχές, κανείς δεν γνώριζε έως το Σάββατο ποια θα ήταν η επόμενη μέρα και κάθε ώρα που περνούσε ήταν πολύτιμη… Η Δύση ήταν έτοιμη για το μεγάλο βήμα. Ενα άλμα στο κενό σαν αυτό που έγινε στο Ιράκ ή ένα μετέωρο βήμα σαν αυτό που έγινε στη Λιβύη; Το ερώτημα έμενε να απαντηθεί. Ο εμφύλιος σπαραγμός, που ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια με την ένοχη σιωπή της διεθνούς κοινότητας, μετρά ήδη δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, εκτοπισμένους και ανυπολόγιστες καταστροφές σε μια χώρα που βρίσκεται στο σταυροδρόμι πολιτισμών αλλά και μεγάλων γεωστρατηγικών συμφερόντων. Οι αποφάσεις της Δύσης για επέμβαση δεν ελήφθησαν εν θερμώ. Και βέβαια ουδείς πείθεται, ούτε καν τα αμερικανικά ΜΜΕ, ότι η χρήση χημικών όπλων στη Γούτα αποτελεί ικανή αιτία για την ανάληψη στρατιωτικής δράσης. Αλλωστε, όπως εύστοχα σχολίαζαν στο κύριο άρθρο τους οι «New York Times», η κυβέρνηση Ομπάμα οφείλει εξηγήσεις. Μια στρατιωτική επέμβαση θα μπορούσε να δικαιολογηθεί μόνο εάν υπάρχει στον ορίζοντα πολιτικό σχέδιο και συμβιβασμός του Μπασάρ αλ Ασαντ με τους αντικαθεστωτικούς. Ειδάλλως τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη στρατιωτική επέμβαση της Δύσης.

Οι πληροφορίες για το επιχειρησιακό σχέδιο διέρρευσαν από τα μέσα της εβδομάδας στον ξένο Τύπο, με αποτέλεσμα πολλοί εύλογα να αναρωτηθούν εάν τελικά όσα αφήνει το αμερικανικό Πεντάγωνο να διαρρεύσουν έχουν πράγματι βάση. Ολα τα ρεπορτάζ έκαναν λόγο για αεροπορικές «χειρουργικές» επιδρομές με F16, που θα αποτελούσαν περισσότερο προειδοποίηση για το καθεστώς. Οι βάσεις που θα χρησιμοποιούσαν είναι τρεις, οι αμερικανικές αεροπορικές βάσεις στο Ιντσιρλίκ της Τουρκίας και στο Αμάν της Ιορδανίας, καθώς και η βρετανική βάση στο Ακρωτήρι της Κύπρου. Το NBC μετέδιδε πληροφορίες για επίθεση που δεν θα διαρκούσε πάνω από τρεις ημέρες, ενώ στο ίδιο πνεύμα τα ρεπορτάζ της «Washington Post» και των «New York Times» ανέφεραν ότι η όποια επίθεση δεν θα διαρκούσε περισσότερο από δύο ημέρες και θα επέτρεπε στις ΗΠΑ να αποφύγουν μια μεγαλύτερη εμπλοκή στον εμφύλιο της Συρίας.

Σύμφωνα με πληροφορίες του «Foreign Policy», οι αμερικανικές Αρχές είχαν χαρτογραφήσει 34 σημεία που θα αποτελούσαν τον πρώτο στόχο στο κύμα των αεροπορικών επιθέσεων. Πρόκειται για τα εργοστάσια κατασκευής χημικών οπλών στη Δαμασκό, στο Ντιμαΐρ, στην Παλμύρα, στη Χομς, στη Μασιάτ, βορείως του Χαλεπίου και της Λατάκια, οι εγκαταστάσεις αποθήκευσής τους αλλά και οι αεροπορικές βάσεις όπου βρίσκονται οι δυνάμεις της κυβέρνησης του προέδρου Μπασάρ αλ Ασαντ. Στον χάρτη υπάρχουν επίσης και οι θέσεις για τις κεντρικές εγκαταστάσεις της εταιρίας Setma Ltd, στη Δαμασκό, που συνεργάζεται με την κυβέρνηση για την κατασκευή χημικών όπλων, καθώς και το προεδρικό μέγαρο, το γενικό αρχηγείο της Δημοκρατικής Φρουράς και την πλατεία Ουμαγιάντ, που είναι τα κεντρικά γραφεία των συριακών ενόπλων δυνάμεων. Ειδικοί που επικαλούνταν ο «Independent» υποστήριζαν ότι τον βασικό ρόλο σε οποιαδήποτε επίθεση θα τον παίξουν αμερικανικοί πύραυλοι Tomahawk, βομβαρδιστικά Β-2 και αεροσκάφη F16 που θα εκτελέσουν μια σειρά «χειρουργικών» επιδρομών βραχείας διάρκειας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν αυτή τη στιγμή τέσσερα πολεμικά πλοία στην ανατολική Μεσόγειο. Τα πλοία «USS Mahan», «USS Barry», «USS Gravely» και «USS Ramage» μεταφέρουν συνολικά 430 πυραύλους Tomahawk Block III, που έχουν εμβέλεια 1.500 μίλια.

Η αμερικανική αεροπορία μπορεί επίσης να εξαπολύσει επιδρομές χρησιμοποιώντας τα βομβαρδιστικά Β-2 που σταθμεύουν στο Μισούρι και μπορούν να φτάσουν στη Μέση Ανατολή με μόνο έναν ανεφοδιασμό.

Η Βρετανία είναι σε θέση να λάβει μέρος στην αποστολή με υποβρύχια Trafalgar οπλισμένα με πυραύλους Tomahawk και αεροσκάφη Tornado οπλισμένα με πυραύλους Storm Shadow, που σταθμεύουν στη βάση του Νόρφολκ. Οι Γάλλοι μπορούν να προσφέρουν ένα αεροπλανοφόρο, το «Charles de Gaulle», ενώ διαθέτουν επίσης αεροσκάφη Rafale και Mirage, που σταθμεύουν στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος βέβαια είναι η επέκταση των στρατιωτικών επιχειρήσεων πέραν των «γνωστών» στόχων.

Οι δυνάμεις του Ασαντ!
Το Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών του Λονδίνου (IISS) εκτιμά ότι ο συριακός στρατός αριθμεί 178.000 άνδρες, εκ των οποίων οι 110.000 υπηρετούν στις χερσαίες δυνάμεις, 5.000 στο ναυτικό, 27.000 στην αεροπορία και 36.000 στην αεράμυνα. Το 2009 το IISS υπολόγιζε ότι ο συριακός στρατός αποτελούνταν από 325.000 άνδρες, εκ των οποίων οι 220.000 στις χερσαίες δυνάμεις. Η πολεμική αεροπορία της χώρας, που αναμένεται να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο, υπολογίζεται ότι διαθέτει 365 μαχητικά αεροσκάφη, τα περισσότερα σοβιετικής κατασκευής.

«Πυρετός» σε λιμάνια και αεροδρόμια Κύπρου και Τουρκίας
Ηδη έξι καταδιωκτικά αεροσκάφη Typhoon της βρετανικής πολεμικής αεροπορίας (RAF) εστάλησαν το πρωί της Πέμπτης στο Ακρωτήρι της Κύπρου ως «προληπτικό μέτρο για την προστασία των βρετανικών συμφερόντων». Τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης συνεχίζουν καθημερινώς τις αναφορές τους για χρησιμοποίηση των βρετανικών βάσεων (Δεκέλεια και Ακρωτήρι - Επισκοπή) για επιθέσεις κατά της Συρίας. Η Κύπρος απέχει μόλις 40 μίλια από τη Συρία και θεωρείται προνομιακός χώρος για τους συμμάχους των ΗΠΑ για ενδεχόμενη επίθεση εναντίον της Συρίας, αφού, πέραν των δύο βρετανικών στρατιωτικών βάσεων, διαθέτει και την αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο, ενώ στο λιμάνι της Λεμεσού μπορεί να ελλιμενιστούν πολεμικά σκάφη.

Δύο από τις κοντινότερες στη Συρία νατοϊκές βάσεις βρίσκονται στο Ιντσιρλίκ και στη Σμύρνη. Η στρατηγικά σημαντική βάση του Ιντσιρλίκ έχει χρησιμοποιηθεί για επιχειρήσεις υπό την καθοδήγηση των ΗΠΑ, όπως στον πόλεμο του Κόλπου το 1990, αλλά και πιο πρόσφατα, στους πολέμους σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Εντός του 2013 εγκαταστάθηκαν στην ίδια βάση συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας Patriot για να αποτραπούν πιθανές επιθέσεις από τη συριακή πλευρά. Γεγονός είναι πάντως ότι η συνδρομή της Τουρκίας σε μία πιθανή διεθνή στρατιωτική επιχείρηση υπάγεται σε ορισμένους νομικούς και πολιτικούς περιορισμούς. «Μία συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας από το 1980 και το συμπληρωματικό πρωτόκολλό της ορίζουν ότι η νομική βάση μιας τέτοιας επιχείρησης στοιχειοθετείται είτε μέσω απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας των Η.Ε. είτε του ΝΑΤΟ» επισημαίνει στην «DW» ο Καγκρί Ερχάν, καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο πανεπιστήμιο της Αγκυρας. Οπως λέει, αν δεν υπάρχει απόφαση του ΝΑΤΟ ή του Συμβουλίου Ασφαλείας, η χρήση τουρκικών βάσεων για επιχειρήσεις αμερικανικών ή άλλων συμμαχικών δυνάμεων πρέπει να λάβει την έγκριση του τουρκικού Κοινοβουλίου.

Οι επιθεωρητές έφυγαν έπειτα από τους ελέγχους
Το πρωί του Σαββάτου θα έφευγαν από τη Συρία οι επιθεωρητές του ΟΗΕ που διεξάγουν έρευνες για τη χρήση χημικών όπλων κοντά στη Δαμασκό, μια απόφαση που εκτιμάται ότι ανοίγει τον δρόμο για τις αεροπορικές επιθέσεις. Σε αυτό το σκηνικό η διπλωματία αλλά και τα στρατιωτικά επιτελεία στις χώρες της Δύσης χτύπησαν κόκκινο! Ο Μπαράκ Ομπάμα δήλωσε βέβαιος πλέον ότι η συριακή κυβέρνηση έκανε χρήση χημικών όπλων κοντά στη Δαμασκό και έκανε λόγο για την ανάγκη να σταλεί στον Ασαντ ένα «ισχυρό μήνυμα» προκειμένου να μη γίνει ξανά χρήση χημικών όπλων στο μέλλον. Ωστόσο δεν είχε λάβει αμέσως την τελική απόφαση για μια στρατιωτική επέμβαση στη Συρία. Την Πέμπτη, η Βουλή των Κοινοτήτων στη Βρετανία συνεδρίασε εκτάκτως προκειμένου να συζητηθεί και να ψηφιστεί δύο φορές η κυβερνητική πρόταση για πιθανή στρατιωτική επέμβαση. Η διπλή ψηφοφορία έγινε μετά τις έντονες πιέσεις των Εργατικών, που απείλησαν να καταψηφίσουν την κυβερνητική πρόταση, αν ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον δεν περιμένει πρώτα τα αποτελέσματα από τις έρευνες του ΟΗΕ. Οι Ρωσία, Κίνα και Ιράν προειδοποιούσαν την ίδια στιγμή ότι ενδεχόμενη ανάληψη στρατιωτικής δράσης θα ήταν επικίνδυνη και καταστροφική για τη Μέση Ανατολή και τη βόρεια Αφρική. Η Ιορδανία, όπως και το Ισραήλ, τηρούσε στάση αναμονής.

Η Αθήνα αναμένει
Επισήμως κανείς δεν επιβεβαιώνει το αμερικανικό αίτημα για παραχώρηση κυρίως της βάσης της Σούδας, όμως και σε κοινή συνέντευξη Τύπου που έδωσαν, μετά τη σύσκεψη για τη Συρία, ο υπουργός Εξωτερικών Ευ. Βενιζέλος με τον υπουργό Αμυνας Δ. Αβραμόπουλο την Πέμπτη παρέπεμπαν στη συνέπεια της Αθήνας έναντι των συμβατικών της υποχρεώσεων απέναντι στους διεθνείς οργανισμούς.

Σκηνικό τρόμου με τρεις ισχυρές δυνάμεις να στηρίζουν το καθεστώς της Δαμασκού!
Γιατί η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν εξακολουθούν να στέκονται στο πλευρό του Μπασάρ αλ Ασαντ; Το ερώτημα έχει τεθεί ευθύς εξαρχής από την έναρξη του εμφυλίου πολέμου.

Σε ό,τι αφορά τη Ρωσία, οι βασικοί λόγοι είναι δύο. Ο ένας έχει να κάνει με τα οικονομικά, ο άλλος με την ιδεολογία. Η Ρωσία αποτελεί έναν από τους βασικότερους προμηθευτές όπλων της Συρίας. Τα συμβόλαια που έχει συνάψει με τη Δαμασκό ξεπερνούν σε αξία τα 4 δισ. δολ., σύμφωνα με τον Τζέφρι Μάνκοφ του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών του Προγράμματος «Ρωσία και Ευρασία». Σύμφωνα με το Stockholm International Peace Research Institute, το 2009 και το 2010 πουλήθηκαν στη Συρία ρωσικά όπλα αξίας 324.000.000 δολ., ενώ η Μόσχα υπέγραψε συμφωνία και για την πώληση μαχητικών εκπαιδευτικών αεροσκαφών αξίας 550.000.000 δολ. Η Ρωσία χρησιμοποιεί επίσης τη ναυτική βάση στην Ταρτούς, η οποία αποτελεί ουσιαστικά τη μόνη απευθείας πρόσβαση του ρωσικού ναυτικού στη Μεσόγειο. Σε ό,τι αφορά την ιδεολογία, ο βασικός στόχος της Μόσχας είναι να μπλοκάρει τα αμερικανικά σχέδια για ακόμη μεγαλύτερη επιρροή στην περιοχή. Η Μόσχα δεν πιστεύει ότι οι πόλεμοι και οι ανατροπές καθεστώτων μπορεί να φέρουν σταθερότητα και δημοκρατία. Μάλιστα, ως απόδειξη φέρνει την Αραβική Ανοιξη αλλά και τον πόλεμο στο Ιράκ. Η Ρωσία επίσης δεν εμπιστεύεται τις αμερικανικές προθέσεις. Θεωρεί -δικαιολογημένα με βάση το πρόσφατο παρελθόν- ότι οι ανθρωπιστικές ανησυχίες δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια δικαιολογία για τις αμερικανικές πολιτικές και οικονομικές επιδιώξεις. «Τα σχέδια για στρατιωτικά πλήγματα στη Συρία που αναγγέλλονται από ορισμένες χώρες αποτελούν πρόκληση στις θεμελιώδεις αρχές της Χάρτας του ΟΗΕ και σε άλλους κανόνες του διεθνούς δικαίου» αναφέρεται σε ανακοίνωση που εκδόθηκε από το ρωσικό ΥΠΕΞ. Η Ρωσία πάντως ετοιμάζεται να στείλει δύο πολεμικά πλοία στην ανατολική Μεσόγειο, ένα ανθυποβρυχιακό πλοίο και ένα καταδρομικό εξοπλισμένο με πυραύλους.

To Iράν και η Συρία είναι δεμένες στο ίδιο άρμα. Οι λόγοι είναι δύο, η θρησκεία και η στρατηγική. Σε ό,τι αφορά τη θρησκεία, το Ιράν είναι η χώρα με τον μεγαλύτερο πληθυσμό σιιτών μουσουλμάνων. Η συριακή κυβέρνηση κυριαρχείται από τους αλεβίτες, ενώ οι αντικαθεστωτικοί από τους αντίπαλους σουνίτες. Για το Ιράν η Συρία ήταν ο μόνος αραβικός σύμμαχος κατά τη διάρκεια του οκτάχρονου πολέμου με το σουνιτικό Ιράκ. Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε να δει η Τεχεράνη είναι μια σουνιτική Συρία, με δεδομένο μάλιστα ότι οι σύμμαχοι των ανταρτών είναι το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία.

Σε ό,τι αφορά τη στρατηγική, για το Ιράν η Συρία είναι σημαντικός σύμμαχος. Η σιιτική Χεζμπολάχ του Λιβάνου παρείχε στήριξη στις δυνάμεις του Ασαντ στη Δαμασκό, μια οργάνωση που αποτελεί για την Τεχεράνη βασικό μοχλό πίεσης του Ισραήλ. Σύμφωνα με διαρροές του WikiLeaks το 2009, ανώτατος Αμερικανός διπλωμάτης στη Δαμασκό αποκάλυψε ότι η Συρία είχε ξεκινήσει την αποστολή βαλλιστικών πυραύλων στη Χεζμπολάχ. Μυστικές υπηρεσίες της Δύσης πιστεύουν ότι το Ιράν έχει δώσει τεχνική βοήθεια στη Δαμασκό, όπως δίκτυο πληροφόρησης και συστήματα οπλικού ελέγχου. Τον Μάιο ο ΟΗΕ είχε αναφέρει ότι φορτία με ιρανικό οπλισμό είχαν κατασχεθεί στην Τουρκία. Επισήμως η Τεχεράνη κάνει λόγο για έναν «πόλεμο της Δύσης» και θεωρεί ότι η κυβέρνηση Ασαντ είναι θύμα μια διεθνούς συνωμοσίας. Υποστηρίζει μάλιστα ότι στόχος είναι να καταστεί η περιοχή ασφαλέστερη για το Ισραήλ. Οπως όμως λέει ο Γουόλτερ Πος, ειδικός για τα ιρανικά θέματα του Γερμανικού Ινστιτούτου για Διεθνή Θέματα και Θέματα Ασφαλείας (SWP), «το Ιράν ήδη προετοιμάζεται για την επόμενη μέρα, ενισχύοντας την παραστρατιωτκή παρουσία του στη Συρία, καθώς και χωρίς τον Ασαντ ο εμφύλιος μπορεί να συνεχιστεί και να περάσει σε μια επόμενη φάση». Ο Πος εκτιμά ότι με δεδομένες τις παρασκηνιακές συνομιλίες της Τεχεράνης με τη Δύση για τον τερματισμό της διεθνούς απομόνωσης, το Ιράν δεν θα θελήσει να αντιπαρατεθεί με τις ΗΠΑ και τους Ευρωπαίους.

Η σχέση της Κίνας με τη Συρία είναι πιο περίπλοκη. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι αυτό που θέλει μόνο είναι να διατηρήσει τα συμβόλαιά της. Η Κίνα αποτελεί τον τρίτο μεγαλύτερο εξαγωγέα στη Συρία το 2010, σύμφωνα με τα στοιχεία της Κομισιόν. «Το ενδιαφέρον του Πεκίνου για τη Δαμασκό, το τέρμα του αρχαίου δρόμου του μεταξιού, υποδηλώνει ότι η Κίνα βλέπει τη Συρία ως έναν σημαντικό εμπορικό εταίρο», σύμφωνα με έκθεση του ινστιτούτου ανάλυσης και έρευνας The Jamestown Foundation, με έδρα την Ουάσινγκτον. Υπάρχει όμως κι ένας ακόμη σημαντικότερος παράγοντας. Η Κίνα δεν θέλει να επαναληφθεί αυτό που συνέβη στη Λιβύη, στη μετά Καντάφι εποχή, ταυτόχρονα όμως διατηρεί μια ουδέτερη, θα έλεγε κανείς, θέση, θέλοντας να τα έχει καλά με όλους. Το Πεκίνο υποστήριξε την αποστολή των επιθεωρητών του ΟΗΕ για τη χρήση χημικών όπλων, ενώ ζητούσε από την αρχή μια πολιτική λύση, χωρίς όμως να «στυλώνει και τα πόδια».

Τα τουρκικά συμφέροντα και η μάχη του πετρελαίου
Για την Τουρκία, από την έναρξη του εμφυλίου της Συρίας έως σήμερα, το μεγάλο πρόβλημα δεν ήταν άλλο από την αναζωπύρωση του Κουρδικού και τα νέα δεδομένα που δημιουργούσαν οι Κούρδοι της Συρίας. Τώρα η Αγκυρα εξετάζει το ενδεχόμενο να ενταχθεί σε πιθανό διεθνή συνασπισμό δυνάμεων υπό την καθοδήγηση των ΗΠΑ, όπως δήλωσε ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς. Ωστόσο οι κίνδυνοι για την ασφάλεια σε συνδυασμό με τις νομικές και πολιτικές προκλήσεις που συνεπάγεται μια τέτοια κίνηση περιορίζουν τη δυνατότητα δράσης της κυβέρνησης. Ο Αρίντς διευκρίνισε ότι η Τουρκία θα συμμετείχε σε έναν διεθνή συνασπισμό με στόχο να τερματίσει τη σφαγή στη Συρία, τονίζοντας ότι ενδεχόμενη εμπλοκή της χώρας του θα είχε αποκλειστικά ανθρωπιστικά κίνητρα.

Τα τελευταία χρόνια η Τουρκία ζητεί μία πολυμερή επέμβαση του ΟΗΕ στη Συρία και τον καθορισμό μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων χωρίς να έχει καταφέρει να πείσει τους δυτικούς και τους περιφερειακούς της εταίρους. Τα τουρκοσυριακά σύνορα καλύπτουν μία γραμμή 910 χλμ. Ο πόλεμος στη Συρία τα τελευταία δύο χρόνια επηρέασε αρνητικά την ασφάλεια στην περιοχή, δημιουργώντας νέες απειλές για την Τουρκία. Τούρκοι παρατηρητές επισημαίνουν ότι, αν η Τουρκία συμμετάσχει άμεσα σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στο πλαίσιο διεθνούς συνασπισμού δυνάμεων, διακυβεύεται η ασφάλεια της χώρας.

Κανείς δεν μπορεί να μαντέψει τι θα συμβεί την επόμενη μέρα, εκτός από τις αγορές που αντιδρούν στην παραμικρή προοπτική ανάφλεξης. Οι τιμές του μαύρου χρυσού εκτινάχτηκαν, με το αργό να αναρριχάται σε υψηλό διετίας. Η Societe Generale, σε έκθεσή της, εκτιμά ότι το brent θα μπορούσε να φτάσει έως και τα 125 δολάρια το βαρέλι, εάν ξεκινήσουν αεροπορικές επιδρομές στη Συρία, και θα μπορούσε να εκτιναχθεί σε ακόμη υψηλότερα επίπεδα, εάν υπάρξει διάχυση της κρίσης. Ο επικεφαλής πολιτικός αναλυτής της Nomura Aλαστερ Νιούτον εκτιμά ότι οι παγκόσμιες αγορές πετρελαίου θα χρειαστούν πολλές ημέρες για να προσαρμοστούν στον κίνδυνο μιας πιθανής στρατιωτικής επέμβασης εναντίον της Συρίας και, αν και είναι απίθανο, να υπάρξει κάποια άμεση επίπτωση στην προσφορά, δεδομένου ότι η χώρα παράγει αμελητέες ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου. Παρ' όλα αυτά, η δυτική στρατιωτική επέμβαση θα εμβαθύνει της περιφερειακές εντάσεις, προσθέτοντας στις αυξημένες ανοδικές πιέσεις στην τιμή του αργού πετρελαίου τύπου brent που σημειώθηκαν αμέσως μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του Ιουλίου στην Αίγυπτο, σύμφωνα με τη Nomura.



Δρ. Ιωάννης Παρίσης, Υποστράτηγος ε.α.
Δρ. Πολιτικής Επιστήμης (Διεθνών Σχέσεων)

Αυτό που κατ’ ευφημισμό μάλλον απεκλήθη «Αραβική άνοιξη», εξελίχθηκε στη Συρία κατά τρόπο τελείως διαφορετικό από τις άλλες αραβικές χώρες. Μάλλον δεν υπήρξε καθόλου «άνοιξη», αλλά η χώρα πέρασε κατευθείαν σε έναν βαρύ «χειμώνα». Τα αντικρουόμενα συμφέροντα της ΕΕ και των ΗΠΑ με εκείνα της Ρωσίας και της Κίνας δεν επέτρεψαν την οποιαδήποτε δυναμική παρέμβαση των Ηνωμένων Εθνών. Τα πράγματα περιπλέχθηκαν ακόμη περισσότερο εξαιτίας της υποστήριξης που παρέχει το Ιράν προς το καθεστώς Άσαντ, που οφείλεται, φαινομενικά τουλάχιστον, στο κοινό σιιτικό δόγμα-άξονα. Αυτό προκαλεί ανησυχίες στο Ισραήλ, ενώ ενδιαφέρον, για τα δικά τους διαφορετικά συμφέροντα, προβάλλουν η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία.

Σε αντίθεση με τις σχεδόν ομοιογενείς κοινωνίες των χωρών της Βόρειας Αφρικής, στη Συρία υπάρχουν 18 διαφορετικές θρησκείες ή δόγματα και εθνικές ομάδες. Σουνίτες 70%, Αλαουίτες 13%, Χριστιανοί 10%, Δρούζοι 3%. Από πλευράς εθνικών ομάδων οι Άραβες είναι η πλειονότητα, ακολουθούμενοι από τους Κούρδους. Υπάρχουν ακόμη μειονότητες Αρμενίων, Ασσυρίων, Κιρκασίων, Παλαιστινίων και Τουρκμενίων. Οι Αλαουίτες ως επί το πλείστον είναι εγκατεστημένοι στη μεσογειακή ακτή, ενώ οι Δρούζοι βρίσκονται στο νότιο τμήμα της χώρας και οι Κούρδοι στα βορειοανατολικά, κατά μήκος των συνόρων με την Τουρκία και το Ιράκ. Το γεγονός ότι οι Σουνίτες αποτελούν την πλειονότητα, ενώ εκείνοι που κατέχουν τις θέσεις εξουσίας, όπως ο Πρόεδρος της χώρας, ανήκουν κυρίως στους Αλαουίτες αποτελεί ένα σημαντικό πρόβλημα για την εσωτερική σταθερότητα στη Συρία.

Στην πράξη, η Συρία βιώνει έναν εμφύλιο πόλεμο, κυρίως σε θρησκευτικό επίπεδο. Από τη μία, η πλειοψηφία των Αράβων Σουνιτών που επιδιώκουν την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ, και από την άλλη, οι συνασπισμένες μειονότητες των Αλαουιτών, Δρούζων και Χριστιανών που στηρίζουν το καθεστώς, το οποίο βρίσκεται στην εξουσία από το 1970. Από στρατηγικής πλευράς, σχεδόν όλες οι κατευθύνσεις των αντιπαραθέσεων διασταυρώνονται στη Συρία, η οποία αποτελεί το κέντρο ενός περίπλοκου πλαισίου ανταγωνισμού ισχύος και σύγκρουσης συμφερόντων.

Οι κύριοι εμπλεκόμενοι στην κρίση
H αντίδραση της Ρωσίας και της Κίνας στην ανατροπή του συριακού καθεστώτος οφείλεται κυρίως στην άποψη ότι αυτό θα αποτελούσε ένα στρατηγικό κτύπημα στην Τεχεράνη και θα άνοιγε την πόρτα στην κυριαρχία του δυτικού κόσμου στη Μέση Ανατολή υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Η σκληρή πραγματικότητα δείχνει ότι η Συρία ήταν, ουσιαστικά, ένα πιόνι στη σκακιέρα ενός περιφερειακού ανταγωνισμού ισχύος. Θα μπορούσε λοιπόν να υποστηριχθεί ότι οι αντιδράσεις του Πεκίνου και της Μόσχας οφείλονται κυρίως σε γεωπολιτικούς λόγους και όχι κατ’ ανάγκην σε εμπορικά συμφέροντα ή ενδιαφέρον για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η κατάσταση στη Συρία εγκυμονεί κινδύνους ευρύτερης αστάθειας ή και ανάφλεξης στο εσωτερικό των γειτονικών χωρών. Οι κίνδυνοι αυτοί μπορεί να προέλθουν από πολλαπλές κατευθύνσεις και για διαφορετικούς λόγους:

α) Το Ισραήλ είναι προφανές ότι ανησυχεί για οποιαδήποτε εξέλιξη θα είχε ως συνέπεια την ανάληψη της εξουσίας στη Συρία από φανατικές ισλαμικές παρατάξεις, την ενδυνάμωση της Χεζμπολά στον νότιο Λίβανο ή την εμπλοκή της τελευταίας στη συριακή κρίση. Το Τελ Αβίβ ανησυχεί για το γεγονός ότι τα Υψώματα του Γκολάν (Golan Heights), τα οποία το Ισραήλ κατέλαβε από τη Συρία κατά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967, θα καταστούν το επίκεντρο μιας επίθεσης κατά των συνόρων του. Ανησυχία επίσης προκαλεί το ενδεχόμενο να αντικατασταθεί το καθεστώς του Άσαντ –με το οποίο είχε δημιουργηθεί ένα σχετικά ειρηνικό πλαίσιο– από ένα ισλαμιστικό καθεστώς πιο επιθετικό κατά του Ισραήλ.
β) Ο Λίβανος, που είχε καταληφθεί στρατιωτικά από τη Συρία, από το 1976 έως το 2005, έχει υιοθετήσει μια πολιτική «αποστασιοποίησης» στην κρίση της γειτονικής του χώρας, από το φόβο του χάους που θα μπορούσε να διαχυθεί πέραν των συνόρων της. Έχουν ήδη υπάρξει ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ υποστηρικτών του Άσαντ και Σύριων ανταρτών στο βόρειο τμήμα του Λιβάνου, το οποίο οι αντάρτες χρησιμοποιούν ως βάση των επιχειρήσεών τους και όπου έχουν καταφύγει περισσότεροι από 200.000 πρόσφυγες από τη Συρία. Οι Σουνίτες του Λιβάνου –που συντάσσονται με τους αντιπάλους του Άσαντ– έχουν ήδη ενθαρρυνθεί από ό,τι συμβαίνει στη Συρία, θεωρώντας ότι θα μπορούσε ο επόμενος στόχος να είναι η Χεζμπολά, η οποία ανεπίσημα υποστηρίζει τον Σύρο Πρόεδρο.
γ) Στην Ιορδανία, η κατάσταση θα μπορούσε να καταστεί έκρυθμη, όπως στον Λίβανο, από την εισροή προσφύγων. Η κυβέρνηση της χώρας ανησυχεί για τον μεγάλο αριθμό προσφύγων από τη Συρία, που ξεπερνά τις 300.000. Επίσης στην πρωτεύουσα Αμάν έχουν καταφύγει εκατοντάδες λιποτάκτες του Συριακού Στρατού, ενώ υπήρξαν αναφορές για αψιμαχίες στα σύνορα μεταξύ στρατιωτικών τμημάτων των δύο χωρών.
δ) Για την Τουρκία, η κρίση στη Συρία συνιστά έναν «στρατηγικό εφιάλτη». Πέραν των προβλημάτων που της δημιουργεί εκ των πραγμάτων μια κρίση στα σύνορά της (πρόσφυγες, φόβος μεταφοράς της «Άνοιξης» στο εσωτερικό της κ.λπ.) υφίσταται ο φόβος της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν, κάτι που επιτείνεται από τις αποσχιστικές τάσεις των Κούρδων της Συρίας. Επιπλέον προβλήματα δημιουργεί το γεγονός των οικονομικών σχέσεων που είχε αναπτύξει η Τουρκία με τη Συρία και των επενδύσεων που είχε κάνει στη χώρα αυτή. Μεγάλος αριθμός τουρκικών εταιριών είχαν αναπτύξει επιχειρηματικές δράσεις στη Συρία, η οποία αποτελούσε επίσης χώρα διέλευσης των τουρκικών μεταφορών για εξαγωγές σε άλλες αραβικές χώρες. Η Τουρκία έχει ταχθεί ανοικτά με την πλευρά της αντιπολίτευσης, όπως κάποιων μετριοπαθών σουνιτικών παρατάξεων.

Η συριακή κρίση αποτελεί μία επιπλέον πηγή αναταραχής για όλες τις γειτονικές χώρες, καθώς επίσης και για τη διεθνή κοινότητα γενικότερα. Εκτός από την ανθρωπιστική διάσταση, που περιλαμβάνει τον μεγάλο και συνεχώς αυξανόμενο αριθμό προσφύγων, ο προβληματισμός αφορά στην «επόμενη ημέρα», μετά την αλλαγή καθεστώτος στη Συρία. Το Ιράν και η Ρωσία, για διαφορετικούς λόγους, επιθυμούν να εμποδίσουν μια τέτοια εξέλιξη, ή τουλάχιστον θα έχουν κύριο λόγο στην περίοδο που θα ακολουθήσει την όποια αλλαγή. Η υποστήριξη της Μόσχας προς τη Δαμασκό δεν θα πρέπει να ερμηνευτεί ως μία στάση που αποτελεί συνέχεια της πολιτικής της στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αλλά ως αποτέλεσμα μιας ενδελεχούς ανάλυσης της μεταβαλλόμενης παγκόσμιας ισορροπίας δυνάμεων και εκτίμησης των γεωπολιτικών μεταβολών που συνέβησαν στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Διάφορες αραβικές χώρες υποστηρίζουν διαφορετικές ομάδες που ανήκουν σ’ αυτό που αποκαλείται «συριακή αντιπολίτευση». Επιπροσθέτως, το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δημιουργεί ένα κρίσιμο στρατηγικό πρόβλημα στην ατζέντα της διεθνούς ασφάλειας. Δεν αφορά μόνο το Ισραήλ ή τη Δύση, αλλά προκαλεί έντονες ανησυχίες στην ευρύτερη περιοχή και κυρίως στις γειτονικές αραβικές χώρες του Κόλπου.

Όλοι εναντίον όλων!
Ένα μωσαϊκό διαφόρων ομάδων συνιστά αυτό που αποκαλείται «αντιπολίτευση» κατά του καθεστώτος του Άσαντ. Ομάδων εθνοτικών, θρησκευτικών, ακόμη και τρομοκρατικών ή ελεγχόμενων (ή/και αποσταλέντων) και χρηματοδοτούμενων από ξένες δυνάμεις, μεταξύ των οποίων και αραβικές. Σουνίτες, Σιίτες, Τσετσένοι, Κούρδοι αντάρτες, Αφγανοί, Λίβυοι Τζιχαντιστές, ριζοσπάστες Ισλαμιστές της Αλ Κάιντα, Βεδουίνοι, μετριοπαθείς Ισλαμιστές, Τουρκμένιοι αντάρτες και διάφορες άλλες ισλαμικές ομάδες.

Τις κύριες αντιπολιτευόμενες παρατάξεις συνιστούν:
• Το Συριακό Εθνικό Συμβούλιο (Syrian National Council – SNC), που προήλθε από τη Διακήρυξη της Δαμασκού για Εθνική Δημοκρατική Αλλαγή του 2005. Περιλαμβάνει εκπροσώπους από όλους σχεδόν τους χώρους, θρησκευτικούς και εθνοτικούς, ακόμη και από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, που ήταν εκτός νόμου στη Συρία από τη δεκαετία του 1960.
• Το Εθνικό Συντονιστικό Σώμα για Δημοκρατική Αλλαγή (National Coordination Body for Democratic Change – NCB), που επιθυμεί μια ειρηνική μεταβίβαση της εξουσίας χωρίς στρατιωτική επέμβαση και επιδιώκουν τη διαπραγμάτευση με το καθεστώς Άσαντ.
• Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (Free Syrian Army – FSA), που δημιουργήθηκε από τον πρώην συνταγματάρχη του Συριακού Στρατού Riad al-Asaad, ο οποίος στρατολόγησε μαχητές από στρατόπεδα προσφύγων στην Τουρκία. Οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις και διασπάσεις αποτελούν κύριο πρόβλημα για τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό. Ένας πρώην στρατηγός του Συριακού Στρατού, ο Mustapha Sheikh, συγκρότησε το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο επιθυμώντας να ηγηθεί των ένοπλων λιποτακτών εντός της Συρίας.

Στις περισσότερες περιπτώσεις οι ομάδες αυτές δεν συνεργάζονται μεταξύ τους, καθώς κινούνται από διαφορετικά κίνητρα, αντικρουόμενα συμφέροντα και διαφορετικούς στόχους, ενώ κάθε μία έχει τις δικές της επιδιώξεις για την «επόμενη» ημέρα. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια ηγετικού στελέχους του Ελεύθερου Συριακού Στρατού:«Χωρίς τη βοήθεια του Ιράν και της Χεζμπολά (ο Άσαντ) θα είχε φύγει από τώρα. Αλλά ακόμη και αν φύγει, θα υπάρξει μεγάλο πρόβλημα. Η κατάσταση αυτή θα πάρει πέντε ή έξι χρόνια, επειδή τα ισλαμικά κόμματα θέλουν τη Σαρία, ενώ εμείς θέλουμε δημοκρατία».

Υπάρχουν κατηγορίες ότι κάποιες γειτονικές χώρες –κυρίως το Ιράκ και η Τουρκία– διευκόλυναν την πρόσβαση ξένων ανταρτών στη Συρία. Κάποιοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι αυτή η είσοδος ξένων ενόπλων στη Συρία –προερχόμενων ακόμη και από τρομοκρατικές οργανώσεις– εντάσσεται στην επιδίωξη τρίτων δυνάμεων να δημιουργήσουν ευρύτερη αναταραχή, με την αύξηση των ενόπλων στο εσωτερικό της χώρας. Ο Αdnan Turkkan, πολιτικός αναλυτής και αρχισυντάκτης του τουρκικού καναλιού ULUSAL, δήλωσε τον Δεκέμβριο του 2012: «Υπάρχουν τρομοκράτες που διέρχονται από την Τουρκία για να εισέλθουν στη Συρία. Είναι όλοι εγκληματίες και πρώην κρατούμενοι. Το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία πήραν όλους τους κρατουμένους από φυλακές και τους έστειλαν στην Τουρκία για να εισέλθουν στη Συρία και να ενταχθούν στους τρομοκράτες που βρίσκονται εκεί. Υπάρχουν 3.000 μέλη της Αλ Κάιντα στα σύνορα, πολεμούν στη Συρία και έχουν προκαλέσει ένταση στην Τουρκία, ενώ προσπαθούν να υποδαυλίσουν τον πόλεμο». (“Turkey helps foreign militants to find their way into Syria”, http://www.presstv.ir/). Η Τουρκία χρησιμοποίησε αυτή την τακτική ακόμη και σε σχέση με το κουρδικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει. Ειδικότερα, χρησιμοποίησε ξένους ενόπλους στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας, στην προσπάθεια να αντιμετωπίσει τους Κούρδους αντάρτες.

Οι δυτικές χώρες, μην έχοντας διάθεση για μια επέμβαση «τύπου Λιβύης», έχουν περιορίσει το ρόλο τους στην εφαρμογή οικονομικών κυρώσεων κατά του καθεστώτος του Προέδρου Άσαντ. Παρά ταύτα, φαίνεται ότι κάποιες απ’ αυτές είναι «παρούσες» στη συριακή κρίση, είτε με ειδικό προσωπικό είτε με στρατιωτική βοήθεια.

Σε περιφερειακό επίπεδο το Ιράν και η Σαουδική Αραβία ανταγωνίζονται για την απόκτηση επιρροής. Το Ιράν υποστηρίζει το καθεστώς του Άσαντ στρατιωτικά, υλικά και οικονομικά, ενώ η Σαουδική Αραβία μαζί με την Τουρκία και το Κατάρ υποστηρίζουν διάφορες σουνιτικές ομάδες ανταρτών. Αυτό τροφοδοτεί εντάσεις μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών στον Λίβανο, στη Συρίας, στο Ιράκ και στο Μπαχρέιν.

Επιπλέον υπάρχει ο κίνδυνος «ισλαμοποίησης» της σύγκρουσης στη Συρία, εξαιτίας της παρέμβασης θρησκευτικών κινημάτων από τις γύρω χώρες, με συνήθως διαφορετικά συμφέροντα. Σύμφωνα με πληροφορίες, χιλιάδες ακτιβιστές έχουν διαβεί τα σύνορα της Συρίας προερχόμενοι από την Τουρκία, το Ιράν, τον Λίβανο και την Ιορδανία. Απόδειξη του στοιχείου του θρησκευτικού φανατισμού είναι οι επιθέσεις κατά των χριστιανικών μειονοτήτων της Συρίας, με πολλά θύματα και κατεστραμμένους ναούς. Πολλοί στη Δύση επικρίνουν την κυβέρνηση των ΗΠΑ για τη βοήθεια που παρέχει σε ριζοσπαστικά στοιχεία της «Αραβικής Άνοιξης», διότι αυτή πλήττει τους χριστιανούς της περιοχής. Με δήλωσή του το Βατικανό επικρίνει την αμερικανική πολιτική, διότι με την υποστήριξη προς τους Τζιχαντιστές κατά του καθεστώτος Άσαντ συμβάλλει στο θάνατο των χριστιανών της χώρας.

Περαιτέρω, η εξέλιξη της συριακής κρίσης ενδιαφέρει έναν αριθμό κρατών για διαφορετικούς λόγους το καθένα. Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ρωσία, Σαουδική Αραβία δεν μπορούν να μείνουν απαθείς. Φυσικά υπάρχει και το Ιράν, του οποίου η με κάθε τρόπο εμπλοκή στην κρίση φαίνεται ότι είναι σημαντική. Παλιός σύμμαχος της Συρίας και από κοινού με αυτήν υποστηρικτής και προμηθευτής της ισχυρής στρατιωτικά οργάνωσης Χεζμπολά στον Λίβανο, κατηγορείται επίσης ότι υποστηρίζει διάφορες σιιτικές παραστρατιωτικές ομάδες εντός της Συρίας αλλά και του γειτονικού Ιράκ. Η αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ δημιούργησε το φόβο ότι το Ιράν θα καταφέρει να αποκτήσει de facto τον έλεγχο του Ιράκ, μέσω της σιιτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού, σχεδόν κατά τον ίδιο τρόπο που έχει αποκτήσει ουσιαστικό έλεγχο του Λιβάνου, μέσω του πολιτικού και στρατιωτικού βραχίονά του, η Χεζμπολά.

Πολλοί αναλυτές βλέπουν την αιματοχυσία στη Συρία όχι μόνο ως έναν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ της μειονότητας των Αλαουιτών και της πλειοψηφίας του σουνιτικού πληθυσμού, αλλά ως προέκταση του ανταγωνισμού μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν με στόχο την πολιτική και θεολογική κυριαρχία στη Μέση Ανατολή. Επίσης, υποστηρίζουν ότι οι εχθροπραξίες στα τέλη του Νοεμβρίου 2012 στη Λωρίδα της Γάζας, μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραήλ, θα πρέπει να ιδωθούν στο πλαίσιο ενός ευρύτερου γεωπολιτικού σκηνικού, ως συνδεόμενες με την κατάσταση στη Συρία, αλλά ενδεχομένως και με τους περιφερειακούς ελιγμούς των Ηνωμένων Πολιτειών κατά του Ιράν και της ευρύτερης περιοχής. Η Συρία, λόγω της εσωτερικής της αστάθειας, έχει θεωρηθεί ως χώρος διακίνησης όπλων προς τη Γάζα. Το όλο θέμα συνδέεται και με την πυρκαγιά και την καταστροφή του εργοστασίου όπλων Yarmouk στο Σουδάν, για την οποία κατηγορείται το Ισραήλ.

Ο συνδυασμός εθνοτικών και αποσχιστικών φόβων και αντιπαραθέσεων, οι ιστορικές μνήμες και η πεισματική τύφλωση των εξωτερικών δυνάμεων φαίνεται ότι μοιραία θα οδηγήσουν, για άλλη μια φορά, στην αποσταθεροποίηση ολόκληρης της Μέσης Ανατολής. Ενδεχόμενη κατάρρευση του καθεστώτος Ασαντ θα στερήσει το Ιράν από τον σταθερότερο σύμμαχό του στη Μέση Ανατολή καθώς και από έναν κρίσιμο μοχλό παρέμβασης στις υποθέσεις της αραβικής Μέσης Ανατολής, κυρίως στην Παλαιστίνη και στον Λίβανο. Ιρανός απεσταλμένος στη Δαμασκό, το θέρος του 2012, ανακοίνωσε, μετά τη συνάντησή του με τον Άσαντ, ότι «το Ιράν δεν πρόκειται να επιτρέψει με κανέναν τρόπο τη διάσπαση του τόξου της αντίστασης, μέγας πυλώνας του οποίου είναι η Συρία».

Ποιο είναι το «τόξο της αντίστασης»; Προφανώς ο Ιρανός αξιωματούχος αναφερόταν σ’ αυτό που διαγράφεται από την οροσειρά του Χίντου Κους (Hindu Kush) στο Αφγανιστάν, μέχρι την Αίγυπτο –περνώντας από το Ιράν, το Ιράκ και τη Συρία–, και απειλεί να καταστεί το επίκεντρο μιας παγκόσμιας σύγκρουσης. Από την άλλη, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών μίλησε προσφάτως για «τόξο αστάθειας»: «Σε όλο τον κόσμο, περιλαμβανομένης και της περιοχής της Ασίας, συνεχίζουν να υπάρχουν αρκετές προκλήσεις και απειλές. Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η δημιουργία ενός είδους “τόξου αστάθειας”, από τη Βόρεια Αφρική μέχρι το Αφγανιστάν», δήλωσε ο κ. Λαβρόφ, στη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών των χωρών-μελών της Διάσκεψης για την Αλληλεπίδραση και τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης στην Ασία (CICA), που ήταν αφιερωμένη στην 20ή επέτειο της ύπαρξης του φορέα (1992-2012).

Επισημαίνεται επίσης το ρήγμα που υφίσταται μεταξύ της Τουρκίας και του Ιράν, το οποίο τείνει να διευρυνθεί, εξαιτίας τόσο του γεγονότος ότι η πρώτη είναι προσδεδεμένη στο άρμα της Δύσης –κυρίως του ΝΑΤΟ– όσο και των εντάσεων που προκαλεί το κουρδικό πρόβλημα σε συνδυασμό με τη συριακή κρίση, έναντι της οποίας οι δύο χώρες έχουν διαφορετική στάση. Στις 7 Αυγούστου 2012 ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων του Ιράν απείλησε ότι «η Τουρκία θα είναι ο επόμενος χώρος ανάπτυξης της βίας μετά τη Συρία, αν η Άγκυρα συνεχίσει να λειτουργεί για λογαριασμό των δυτικών συμφερόντων. Η Άγκυρα εκφράζει τη δυτική (αμερικανική) γραμμή στην περιοχή, όπως η Σαουδική Αραβική και το Κατάρ. Αυτοί είναι υπεύθυνοι για την αιματοχυσία στη Συρία».

Το εκρηκτικό σκηνικό της Μέσης Ανατολής το συμπληρώνει η απειλή του Ισραήλ για εκτόξευση αεροπορικής επίθεσης κατά του Ιράν, με σκοπό την καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεών του. Το Ινστιτούτο Stratfor, σε ανάλυση που δημοσίευσε στα τέλη του Αυγούστου 2012, παρουσίασε ακόμη και τα ενδεχόμενα σχέδια μιας τέτοιας επίθεσης. Από την πλευρά της η Ρωσία τάχθηκε εναντίον κάθε στρατιωτικής δράσης κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν, προειδοποιώντας τόσο το Ισραήλ όσο και τις Δυτικές Δυνάμεις και χαρακτηρίζοντας το ενδεχόμενο μιας τέτοιας ενέργειας ως «πολύ επικίνδυνη ιδέα».

Υπάρχουν επίσης οι γνωστοί μη κρατικοί δρώντες που επηρεάζουν την εξέλιξη της κρίσης και θα συνεχίσουν να παρεμβαίνουν περισσότερο ή λιγότερο δυναμικά: Αλ Κάιντα, Χεζμπολά, Μουσουλμανική Αδελφότητα, Σύριοι αντάρτες και άλλες λιγότερο γνωστές, κυρίως θρησκευτικές, δυναμικές ομάδες θα επιδιώξουν να αποκτήσουν οφέλη από την κρίση. Πολλοί από αυτούς βλέπουν το Ισραήλ ως τελικό αντικειμενικό σκοπό. Από τον Μάιο του 2011, ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Συρία είχε ενημερώσει τους συναδέλφους και τους ομολόγους του ότι «η Αλ Κάιντα είχε διεισδύσει στη συριακή αντιπολίτευση. Υπάρχουν αποδείξεις για παρέμβαση της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και της Τουρκίας. Υπάρχουν λοιπόν αρκετοί περιφερειακοί παίκτες που τροφοδοτούν τη σύγκρουση με χρήματα και όπλα και, αν προσθέσουμε το γεγονός ότι το καθεστώς είναι απρόθυμο να χρησιμοποιήσει ειρηνικά μέσα για να επιτευχθεί μια λύση, αυτά μας οδήγησαν εκεί που φτάσαμε.(…) Γι’ αυτό οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν επέμβει ακόμη, όπως έκαναν στη Λιβύη και αλλού».

Όλα αυτά δημιουργούν μια εκρηκτική μάζα στο εσωτερικό της χώρας, η οποία θα ήταν δυνατόν να εκραγεί την «επόμενη» ημέρα και να προκαλέσει μια εκτεταμένη σύγκρουση. Επιπλέον, αν πέσει ο Άσαντ, η Χεζμπολά του Λιβάνου θα χάσει έναν κύριο σύμμαχο στα σύνορά της και είναι ενδεχόμενο να μπει στον πειρασμό να προβεί σε δυναμικές ενέργειες προκειμένου να αποτρέψει μια συμμαχία μεταξύ σουνιτικών ομάδων της Συρίας και αντιπάλων του Άσαντ στον Λίβανο. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ φιλο-συριακών και αντι-συριακών δυνάμεων του Λιβάνου. Από την άλλη, το χειρότερο σενάριο, κυρίως για τους Ισραηλινούς, θα ήταν να πέσει στα χέρια της Χεζμπολά ή ριζοσπαστών Ισλαμιστών με συνδέσμους με την Αλ Κάιντα το τεράστιο οπλοστάσιο χημικών όπλων του Άσαντ.

Δεν θα πρέπει επίσης να παραβλέπεται η απειλή της ανθρωπιστικής καταστροφής που εγκυμονεί ο παρατεταμένος εμφύλιος πόλεμος, όχι μόνο για τον πληθυσμό της Συρίας αλλά και για τις τρεις γειτονικές της χώρες – Λίβανο, Τουρκία και Ιορδανία. Στα πρώτα 2 χρόνια η συριακή κρίση προκάλεσε δεκάδες χιλιάδες θανάτους και περισσότερους από 700.000 πρόσφυγες, κυρίως προς την Τουρκία. Περισσότεροι από τρία εκατομμύρια πρόσφυγες αποτελούν απειλή για την περιοχή αυτή, ενώ θα μπορούσαν να προκαλέσουν αποσταθεροποίηση, ειδικώς στον Λίβανο και στην Ιορδανία. Αναμένεται ότι ένα σημαντικό ποσοστό των προσφύγων θα επιδιώξει να καταφύγει και σε άλλες χώρες του ευρύτερου γεωγραφικού περιβάλλοντος, όπως στην Κύπρο και στην Ελλάδα, ως εγγύτερες χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Συμπερασματικές σκέψεις
Εκείνο που θα πρέπει καταρχήν να γίνει κατανοητό είναι ότι και η κρίση αυτή –όπως οι περισσότερες κρίσεις, αν όχι όλες– οφείλεται κυρίως σε γεωπολιτικής φύσης παράγοντες, που δεν είναι ίσως εμφανείς με την πρώτη ματιά, καλυπτόμενοι, όπως συνήθως συμβαίνει, πίσω από θρησκευτικές ή εθνικιστικές αντιθέσεις. Από γεωπολιτικής πλευράς, η Συρία βρίσκεται σε κομβικό σημείο σε ό,τι αφορά τη διακίνηση της ενέργειας των γύρω περιοχών (Κασπίας, Ιράν, Ιράκ, Περσικού Κόλπου) και μαζί με την Τουρκία αποτελούν την κύρια περιοχή διέλευσης της ενέργειας και εξόδου της στις ακτές της Μεσογείου.

Η ελληνική εξωτερική πολιτική θα πρέπει να δραστηριοποιηθεί κατάλληλα, ώστε η Ελλάδα να μην είναι απούσα από τις εξελίξεις, αλλά, αντιθέτως, να καταστεί παράγων ισορροπίας στο ασταθές εγγύς περιβάλλον της. Με δεδομένο μάλιστα ότι η Τουρκία, ως μέρος του προβλήματος, δεν μπορεί να αποτελέσει παράγοντα σταθερότητας, η Ελλάδα θα μπορούσε να αποτελέσει την εναλλακτική λύση. Παράλληλα θα μπορούσε, με κατάλληλες πολιτικές και δεδομένης της συμπάθειας αλλά και της εμπιστοσύνης που χαίρει στον αραβικό κόσμο, να παράσχει τεχνολογία και τεχνογνωσία στη Συρία στη μετά Άσαντ εποχή, που φυσικά θα είναι εποχή ανασυγκρότησης.
Επί δύο χρόνια συζητείται κάθε τόσο το αν θα εκδηλωθεί ή αν θα πρέπει να εκδηλωθεί επέμβαση ξένων δυνάμεων, έστω υπό την κάλυψη του ΟΗΕ για την επίλυση της κρίσης. Οι μεγάλοι διεθνείς παίκτες και κυρίως οι Ηνωμένες Πολιτείες κατανοούν μάλλον την δυσκολία του εγχειρήματος, ενώ τα διαφορετικά συμφέροντα και οι διαφορετικές σκοπιές υπό τις οποίες βλέπουν το πρόβλημα δυσκολεύουν τα πράγματα. Από την άλλη, το παράδειγμα του Ιράκ, του Αφγανιστάν και τελευταίως της Λιβύης έδειξε ότι η ανατροπή ενός καθεστώτος δεν λύνει το πρόβλημα ούτε εξασφαλίζει ότι το καθεστώς που θα το διαδεχθεί ή η κατάσταση που θα ακολουθήσει θα είναι οπωσδήποτε καλύτερα.

Το άρθρο αυτό προέρχεται κυρίως από το βιβλίο μου Η ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΘΑΛΑΣΣΑ, Εκδόσεις Λιβάνη, Απρ. 2013)