Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Απρ 2016

Η δήθεν εξέγερση του Τσίπρα 
θα στοιχίσει 500 εκατ. έως 1 δισ. στους φορολογούμενους

Του Γιάννη Ξένου 

Μετά την πολυδιαφημισμένη συζήτηση στη Βουλή για τη διαφθορά, που εξελίχθηκε σε μέγα φιάσκο για την κυβέρνηση, αφού, και στον μόνο τομέα που πίστευε ότι υπερείχε από την αντιπολίτευση, αποδείχθηκε η γύμνια της, και μετά τη φαρσοκωμωδία «Γιαν Φαμπρ», η κυβέρνηση ζητούσε εναγωνίως μία επικοινωνιακή ρελάνς. Το προηγούμενο Σάββατο, λοιπόν, ο Τσίπρας, πάνω στην τσαντίλα του που τίποτα δεν πάει όπως το είχε «σχεδιάσει», θυμήθηκε τον προ 12ης Ιουλίου εαυτό του και την έπεσε στους «οικονομικούς δολοφόνους» του ΔΝΤ.

Για τριάντα έξι ώρες, μέχρι η Λαγκάρντ να του απαντήσει με μια ειρωνική και προσβλητική και για τη χώρα επιστολή, ο Τσίπρας (και ο Σύριζα) θύμισε τον περσινό εαυτό του, του δήθεν σκληρού διαπραγματευτή, και δώστου τα τηλεφωνήματα σε Μέρκελ, Ολάντ, Μπάιντεν κ.λπ. για να τους μεταφέρει τα «φοβερά» λεγόμενα του Τόμσεν. Το αποτέλεσμα της μίνι «εξέγερσης» είναι ανάλογο της μέχρι τώρα διακυβέρνησης του Τσίπρα: η Μέρκελ την Τρίτη, 5 Απριλίου, συναντήθηκε με τη Λαγκάρντ (που είχε μαζί της και τον Τόμσεν για να είναι σαφές το μήνυμα ότι τον στηρίζει απόλυτα) και αποφάσισαν ότι το ΔΝΤ πρέπει να παραμείνει πάση θυσία στην Ελλάδα. Επανέλαβαν ότι κούρεμα χρέους δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει και παρεμπιπτόντως ανέφεραν ότι κάποια στιγμή μπορεί να γίνει ελάφρυνση του χρέους. Άλλωστε αυτά είπε την ίδια μέρα στη Γερμανία και ο Σταθάκης, που ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τη θέση Σόιμπλε ότι το ελληνικό χρέος μέχρι το 2022 είναι απολύτως ρυθμισμένο και δεν χρειάζεται να γίνει καμιά παρέμβαση.

Συμπεραίνουμε, επομένως, ότι ο Τόμσεν ενόχλησε τόσο τον Τσίπρα γιατί στον διάλογό του με τη Βελκουλέσκου αναφέρει ότι το 2018 το πρωτογενές πλεόνασμα δεν μπορεί να είναι 3,5% του ΑΕΠ, αλλά να μειωθεί στο 1,5%, δηλαδή να γλιτώσει η χώρα περίπου 3,5 δισ. ευρώ και ότι η συζήτηση για τη ρύθμιση του χρέους πρέπει να ξεκινήσει στα μέσα Απριλίου!

Στο πρακτικό μέρος της σύγκρουσης, η κυβέρνηση ζήτησε «ανακωχή» με το ΔΝΤ με την πρόταση που κατέθεσε την Τετάρτη 6 Απριλίου για μέτρα 1,8 δισ. ευρώ από έμμεσους φόρους την επόμενη τριετία. Στα μέτρα αυτά περιλαμβάνονται:
  • • αύξηση του Φόρου Κατανάλωσης σε βενζίνη, ντίζελ και αέριο
  • • αύξηση της φορολογίας σε καπνικά προϊόντα και οινοπνευματώδη
  • • αύξηση στο τέλος ταξινόμησης και αύξηση φορολογίας στα μεταχειρισμένα οχήματα.
  • • αύξηση του ειδικού τέλους στην κινητή τηλεφωνία και επιβολή τέλους σe συνδρομητική τηλεόραση
  • • επιβολή τέλους περίπου 10 λεπτών στις τραπεζικές επιταγές
  • • τέλος διανυκτέρευσης στα ξενοδοχεία, ανάλογα με τα «αστέρια» και αύξηση της φορολογίας στα τυχερά παιχνίδια.
Πέρα απ’ αυτούς τους έμμεσους φόρους, στην πρόταση της ελληνικής πλευράς έχουμε ακόμα δύο ενδιαφέροντα στοιχεία, τις «νέες παρεμβάσεις στους συντελεστές του ΕΝΦΙΑ προκειμένου να αυξηθούν τα έσοδα από τα ακίνητα», δηλαδή ο ΕΝΦΙΑ όχι μόνο δεν θα καταργηθεί, αλλά θα γίνει ακόμα πιο σκληρός. Δεύτερον, η περικοπή δαπανών του Δημοσίου μέσω της μείωσης των αμυντικών δαπανών κατά 100 εκατ. ευρώ (αντί 500 εκατ. ευρώ, όπως αναφέρει ο προϋπολογισμός, με την κυβέρνηση να επικαλείται την εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων στην προσφυγική κρίση) και την αυστηρή εφαρμογή του κανόνα «μία πρόσληψη για κάθε πέντε αποχωρήσεις» στο Δημόσιο, προκειμένου να μειωθεί η μισθολογική δαπάνη. Το τελευταίο είναι ισχυρό πλήγμα για την κυβέρνηση, γιατί ήθελε το 2016 να χαλαρώσει αυτή η αρχή προκειμένου να κάνει προσλήψεις στην εκπαίδευση1 (κυρίως) και σε άλλους τομείς.

Δεν ήθελε πολύ μυαλό για να εκτιμήσει κανείς ότι οι Γερμανοί και οι λοιποί Ευρωπαίοι στη διαμάχη Ελλάδα-ΔΝΤ θα συντάσσονταν με το ΔΝΤ και αφού η κατάληξη της «εξέγερσης» ήταν βέβαιη, το ερώτημα είναι γιατί ο Τσίπρας τράβηξε το σκοινί με αποτέλεσμα να χειροτερεύσει κατά τι τη θέση της χώρας; Μια εξήγηση είναι ότι έστησε πάλι το γνωστό κόλπο, ότι «έπεσε μαχόμενος». Ότι τα έβαλε με τους «οικονομικούς δολοφόνους» του ΔΝΤ, αλλά αυτοί οι άκαρδοι δεν υποχώρησαν, άρα είναι αναπόφευκτο να ψηφίσουμε μέχρι το Πάσχα νέα δέσμη μέτρων συνολικού ύψους 5,4 δισ. ευρώ. Έτσι τα εναπομείναντα στελέχη του και τα κομματικά ραδιόφωνα και εφημερίδες θα έχουν να λένε και να γράφουν για μια δυο εβδομάδες ότι «τουλάχιστον αυτοί το παλεύουν».

Το συνολικό πακέτο μέτρων 5,4 δισ. ευρώ που προτείνει η κυβέρνηση είναι για την τριετία ’16-’19 και θα προέρχεται κατά 1,8 δισ. από αλλαγές στο φορολογικό, 1,8 δισ. στο ασφαλιστικό και 1,8 δισ. έμμεσους φόρους και περιστολή δαπανών. Αλλά και αυτή η πρόταση είναι δύσκολο να περάσει, μιας και το ΔΝΤ, που βγήκε ενισχυμένο από την αντιπαράθεση, ζητά με μεγαλύτερη επιμονή μείωση κύριων συντάξεων, μείωση στους μισθούς των δημόσιων υπαλλήλων και περαιτέρω «φιλελευθεροποίηση» των εργασιακών σχέσεων. Είναι αβέβαιο αν η κυβέρνηση θα διατηρήσει την ελάχιστη ανοχή από την ελληνική κοινωνία από τη νέα φορολογική λαίλαπα που αναμένεται μετά το Πάσχα.

Η πραγματική οικονομία βουλιάζει

Η κατάσταση στην οικονομία από την επιβολή των κάπιταλ κοντρόλ είναι αποπνιχτική. Το τρίμηνο Ιανουαρίου – Μαρτίου είχαμε νέο ρεκόρ στα λουκέτα επιχειρήσεων, αφού αυξήθηκαν κατά 78% σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο πέρυσι. Το τρίμηνο έκλεισαν 9.812 επιχειρήσεις, ενώ άνοιξαν μόλις 5.988 επιχειρήσεις. Για πρώτη φορά τα λουκέτα είναι περισσότερα κατά σχεδόν 4.000 από τις ενάρξεις επιχειρήσεων. Η ίδια τραγική εικόνα ως προς τη δανειοδότηση των επιχειρήσεων, τον Φεβρουάριο του 2016 δόθηκαν μόλις 291 εκ. ευρώ ως δάνεια σε επιχειρήσεις εκ των οποίων οι μικρές (μέχρι 250 χιλ.) ήταν μόλις 23 και οι μεσαίες (από 250 χιλ έως 1 εκατ.) 61. Το 2015 τον ίδιο μήνα οι δανειοδοτήσεις προς επιχειρήσεις έφτασαν τα 408 εκατ. ευρώ και το 2014 τα 937 εκατ. ευρώ για να μη γυρίσουμε στο μακρινό 2011, που τα νέα δάνεια τον Φεβρουάριο ξεπερνούσαν τα 3 δισ.! Τα επιτόκια με τα οποία δανείζονται οι ελληνικές επιχειρήσεις είναι τρεις φορές πάνω από τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά.

Οι καταθέσεις, παρά τα κάπιταλ κοντρόλ, συνεχίζουν να μειώνονται, τον Φεβρουάριο μειώθηκαν κατά 550 εκ. ευρώ και διαμορφώθηκαν στα 121,7 δισ. ευρώ, μειωμένες κατά 19 δισ. ευρώ σε σχέση με την ίδια περίοδο πέρισυ, ενώ με την νέα φοροεπιδρομή που έρχεται αναμένεται να μειωθούν κι άλλο. Γι’ αυτό και τα κάπιταλ κοντρόλ ήρθαν για να μείνουν, παρότι ο Τσίπρας πολλές φορές είχε επαναλάβει ότι θα είναι προσωρινά, το πιθανότερο είναι να παραμείνουν για χρόνια, καθώς με το υπάρχον κλίμα, αν αρθούν οι περιορισμοί στις αναλήψεις, οι τράπεζες  θα καταρρεύσουν μέσα σε λίγες μέρες. Φτάσαμε να παρατηρούνται φαινόμενα μαυραγοριτισμού, αφού πέρα από τη γνωστή ιστορία με τα 500ευρα που επιτήδειοι τα «σπάνε» κρατώντας 20-30 ευρώ, παρατηρείται και νέος τρόπος συναλλαγής, αγοράζουν μετρητά, πληρώνοντας με καταθέσεις. Παράδειγμα, για να λάβει κάποιος 5.000 ευρώ μετρητά μεταβιβάζει μέσω τραπέζης έως και 5.500 ευρώ. Για κερασάκι, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, μόνο το 2015 αυξήθηκαν κατά 7 δισ. ευρώ. Με τέτοιες συνθήκες επανέρχονται τα σενάρια για ανάγκη νέας ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, οι οποίες δεν διαθέτουν άλλα ενέχυρα και αναγκαστικά η ανακεφαλαιοποίση θα γίνει με κούρεμα καταθέσεων. Υπενθυμίζουμε πως οι τράπεζες ξεπουλήθηκαν άρον άρον τον Νοέμβριο σε ξένα φαντς για να μην προχωρήσουν σε κούρεμα καταθέσεων.

Η οικονομία και η κοινωνία βουλιάζει εξαιτίας της καταστροφικής διαχείρισης των Σύριζα-Ανέλ και οι ανίκανοι που περιφέρονται στο Μαξίμου έχουν διάθεση για «στημένες κόντρες» με το ΔΝΤ.

Πηγή Άρδην


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στον υβριδικό πόλεμο, μιας μορφής ανταρτοπόλεμου, ο επιτιθέμενος χειραγωγεί είτε εκμεταλλεύεται τοπικές, εθνικές, ή θρησκευτικές διαμάχες

Θα πει κάποιος ότι η σημερινή Ελλάδα τον μόνο πόλεμο που διεξάγει είναι ο επικοινωνιακός (με σχετική επιτυχία στο εσωτερικό -έως πότε;- και πλήρη αποτυχία στο εξωτερικό), με το πολεμικό προϊόν που πρωταγωνιστεί κατ’ αυτάς, θα ασχοληθεί;

Όμως, μπορεί ο όρος να είναι καινοφανής, μπορεί εν πολλοίς σε ορισμένες περιπτώσεις να πήρε την θέση του συμβατικού πολέμου και να αιφνιδίασε, οι πρακτικές του όμως είναι παμπάλαιες. Απλώς, έχει αλλάξει μορφή λόγω της τεχνολογικής εξέλιξης και της τηλεπικοινωνίας.

Στον υβριδικό πόλεμο, μιας μορφής ανταρτοπόλεμου, ο επιτιθέμενος χειραγωγεί είτε εκμεταλλεύεται τοπικές, εθνικές, ή θρησκευτικές διαμάχες μεταξύ των μελών του κράτους-στόχου, τα οποία μέλη χρησιμοποιεί ως εργαλεία προς επίτευξη του σκοπού του, που αρχικώς -και για πολύ καιρό ίσως- είναι αφανής.

Τα δυο τελευταία χρόνια, το ΝΑΤΟ φαίνεται να επικεντρώνεται στην ιδέα του υβριδικού πολέμου, θέμα που βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας της επερχόμενης Συνόδου Κορυφής στη Βαρσοβία. Το τι αποκαλύπτεται μέσα από το Ουκρανικό πρόβλημα για τον υβριδικό πόλεμο, εξετάστηκε σε μια συζήτηση με τον Alexander Lanoszka, μεταδιδακτορικό υπότροφο του Dartmouth College και του δημοσιογράφου Octavian Manea, για το DefenceMatters.org, με αναδημοσίευση από το onalert, από την οποία αποσπώ τα περισσότερο ενδιαφέροντα στοιχεία.

Και τούτο, επειδή δεν έχω καμιά αμφιβολία -όπως πολλές φορές έχω γράψει, μέχρι κοπώσεως των φίλων αναγνωστών- ότι μπορεί μεν στην Ασία και στην Αφρική να ρίχνουν βόμβες προς πολυτεμαχισμό των κρατών, αλλά στις άλλες ηπείρους χρησιμοποιούνται άλλα μέσα διαίρεσης του πληθυσμού, που θα οδηγήσει περιφέρειες να ζητήσουν αποχώρηση από το κράτος στο οποίο βρίσκονται.

Μια ματιά στην Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιταλία και τις χώρες της π. Σοβιετικής Ένωσης, αποδεικνύει τα λεγόμενα. Σε βάθος χρόνου, είναι βέβαιο πως θα επιχειρηθεί κάτι ανάλογο και στην Ελλάδα, με πρώτη υποψήφια περιφέρεια δημιουργίας κατάστασης ανάγκης, την Θράκη, αλλά όχι μόνο.

Ο Lanoszka επεξηγεί ότι μπορούμε να αντιληφθούμε καλύτερα την ιδέα του υβριδικού πολέμου ως μια στρατηγική που συνδυάζει μη συμβατικές τακτικές πολέμου, με τις συμβατικές στρατιωτικές επιχειρήσεις αποτροπής.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Ναζιστική Γερμανία, η οποία υποστήριξε και εξόπλισε Γερμανούς αυτόχθονες στην Τσεχοσλοβακία, έτσι ώστε ξεσηκωθούν και να προκαλέσουν την αντίδραση της Τσεχοσλοβακικής κυβέρνησης. Η αντίδραση αυτή θα μπορούσε να αποτελέσει βάση για την επέμβαση της Ναζιστικής Γερμανίας στην Τσεχοσλοβακία, με σκοπό να προστατέψει αυτούς τους γηγενείς πληθυσμούς από τις διώξεις (περίπτωση Κριμαίας σήμερα στην Ουκρανία).

Με άλλα λόγια, έχουμε δει στο παρελθόν την εφαρμογή μιας τέτοιας στρατηγικής, όταν οι τηλεπικοινωνίες θεωρούνταν ξεπερασμένες. Ο Lanoszka πιστεύει είναι λάθος να ορίζουμε την τεχνολογία ως τη βασική διάσταση του υβριδικού πολέμου. Μάλλον, συσχετίζεται περισσότερο με τον αλυτρωτισμό και την έννοια της ταυτότητας, με όλα αυτά που συνήθως συσχετίζονται με τις εθνικές διεκδικήσεις και μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μέσο για να ξεσπάσει ένταση.

Και στο ερώτημα «τι ρόλο παίζει η συμβατική στρατιωτική ισχύς στον υβριδικό πόλεμο;», θεωρεί ότι ο ρόλος της είναι σημαντικός. Βλέπει τον υβριδικό πόλεμο ως ένα συνδυασμό των αντάρτικων τακτικών με τη συμβατική αποτρεπτική ισχύ. Οι αντάρτικες πρακτικές είναι ιδιαίτερα σημαντικές καθώς ο επιτιθέμενος μπορεί να επικαλεστεί ότι οι κινήσεις του απέναντι στο στόχο είναι αποτέλεσμα αυτοχθόνων πιέσεων. Η συμβατική στρατιωτική αποτροπή αποσκοπεί στην εξισορρόπηση, καθώς ο στόχος μπορεί να υποπτευτεί την εμπλοκή του επιτιθέμενου.

Ποιες είναι οι πρώτες ύλες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη διεξαγωγή ενός (ρωσικού) υβριδικού πολέμου; Αν κρίνουμε από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, μπορούμε να περιγράψουμε σε γενικές γραμμές τις συνθήκες που καθιστούν το κράτος στόχο ευάλωτο έναντι του επιτιθέμενου, που επιδιώκει τον υβριδικό πόλεμο.

Ένας ιδανικός στόχος έναντι του οποίου ο επιτιθέμενος θα έμπαινε στον πειρασμό να διεξαγάγει υβριδικό πόλεμο έχει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
  • είναι στρατιωτικά ασθενέστερος, 
  • υπάρχουν στο εσωτερικό του εθνοτικές ομάδες που ασκούν πίεση στην πολιτική ηγεσία 
  • και υπάρχουν εθνικοί ή γλωσσικοί δεσμοί με το επιτιθέμενο-κράτος, 
επομένως του δίνεται η δυνατότητα να αναμειχθεί στα εσωτερικά του κράτους-στόχου.

Όλα τα ανωτέρω, τα έγραψα ως εισαγωγή για την τελευταία παράγραφο. Μπορεί οι ΝΑΤΟϊκοί να αναφέρονται στην Ρωσία και τους γείτονές της, εγώ βλέπω την Τουρκία και την Θράκη.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Τουρκία δείχνει ότι οικοδομεί έναν δακτύλιο αστάθειας στην περιφέρειά της και προσπαθεί να αυξήσει περαιτέρω την κυριαρχία της στο Αιγαίο

Φυσικά, και δεν θα έχανε την αφορμή η Τουρκία να δώσει διέξοδο στα ανυπέρβλητα προβλήματα που αντιμετωπίζει σε όλους τους τομείς. Πράγματι, πλην την εξωτερικής πολιτικής της, όπου το δόγμα του αφελούς Νταβούτογλου (που στην Ελλάδα θεωρήθηκε σπουδαίος, τόσο ώστε ο πρώην πρωθυπουργός κ. Α. Σαμαράς, να τον αποκαλέσει εμφαντικώς «φίλο» του - όμοιος ομοίω αεί πελάζει) που συνοψιζόταν στα «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες» κατέληξε στο «μόνο προβλήματα», και στον πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό, διπλωματικό, αλλά και θρησκευτικό τομέα η Τουρκία βρίσκεται στην χειρότερη θέση που θα μπορούσε κάποιος να προβλέψει προ καιρού.

Εκείνο το οποίο πράττει είναι αυτό που γνωρίζει καλά, και που πάντα επιτυγχάνει. Να μεταφέρει το πρόβλημα στην ισχυρότερη πλευρά της -που είναι και η μοναδική- την εντατικότερη δηλαδή διεκδικητική πολιτική της εις βάρος μας, αντιστάσεως μη ούσης.

Ο στρατηγικός αναλυτής κ. Κωνσταντίνος Γρίβας, γράφει στο Onalert, ότι η Τουρκία δείχνει ότι οικοδομεί έναν δακτύλιο αστάθειας στην περιφέρειά της και μάλλον το πράττει συνειδητά.

Σε περίπτωση που πράγματι συμβαίνει αυτό δεν είναι κάτι που ξεφεύγει από το ευρύτερο πλαίσιο της διαχρονικής τουρκικής γεωστρατηγικής. Παραδοσιακά η Τουρκία «πουλούσε» τον εαυτό της στη δυτική στρατηγική με έναν διπλό ρόλο, ως στήριγμα της Δύσης στην περιοχή αλλά και ως δυνητική πηγή προβλημάτων, την οποία η Δύση οφείλει να «χαϊδεύει» για να την διατηρεί δίπλα της και όχι απέναντι.

Σήμερα, λοιπόν, που από ότι φαίνεται έχει απομονωθεί ακόμη και από τη μέχρι πρότινος φανατικά φιλότουρκη αμερικανική κυβέρνηση, ενδέχεται να δίνει έμφαση στον δεύτερο πυλώνα της γεωπολιτικής της ταυτότητας, αυτόν της επικινδυνότητας. Επιπροσθέτως, η Τουρκία προσπαθεί να αυξήσει περαιτέρω την κυριαρχία της στο Αιγαίο εις βάρος της Ελλάδας.

Αφενός μεν, γιατί αυτό αποτελεί πάγιο και διαρκή στόχο της και έτσι συνεχίζει με αυξανόμενη ένταση την πολιτική σαλαμοποίησης του Αιγαίου, που έχει ξεκινήσει από τα γεγονότα των Ιμίων και μετά, αφετέρου δε γιατί επιδιώκει να ενισχύσει τα διαπραγματευτικά της ατού έναντι της Ε.Ε., μιας και το Αιγαίο χρησιμοποιείται από την Άγκυρα ως δίαυλος προώθησης πληθυσμών από όλη την Ευρασία και την Αφρική προς την Ευρώπη.

Οι πρόσφατες επανειλημμένες παραβιάσεις του εναέριου χώρου της Ελλάδας, πλην της αμφισβήτησης της ελληνικότητας των νησιών, είναι άγνωστο εάν θα φέρουν κάποιο θερμό επεισόδιο. Δεν είναι τυχαίο ότι όλα συμβαίνουν υπό τα όμματα του ΝΑΤΟ, το οποίο -ως είχα γράψει και παλαιότερα- με την υποτιθέμενη ουδετερότητά του και την μη ανάμιξη σ’ αυτό που αποκαλεί «διαφορές δύο συμμάχων», ενώ δεν πρόκειται περί «διαφορών» αλλά περί σαφούς επιθετικότητας του ενός, στην ουσία ενισχύει τις τουρκικές θέσεις.

Πώς απαντά η Ελλάδα; Με έκτακτα αυστηρά διαβήματα και αυστηρά μηνύματα, μάς λέγει ότι απαντά το υπουργείο Εξωτερικών, προς την Τουρκία, σε συνέχεια των απαράδεκτων προκλήσεων και υπερπτήσεων τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών στο Αιγαίο. Η δε αξιωματική αντιπολίτευση εκδηλώνει την ανησυχία της και ελπίζει να ανησυχούν εξίσου και οι πολιτικές ηγεσίες του ΥΕΘΑ και του ΥΠΕΞ, «ώστε να μη μένει σε κανένα επίπεδο αναπάντητη η προκλητική αυτή συμπεριφορά της γείτονος».

Δεν μου αρκεί αυτή η τοποθέτηση της Ν.Δ., που ευελπιστεί να καταστεί σε λίγο κυβέρνηση της χώρας. Πού είναι η συγκεκριμένη πρόταση; Τι συστήνει δηλαδή στην κυβέρνηση να πράξει, πλην αυτού που επί χρόνια έπρατταν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., να στέλνουν δηλαδή ανούσια διαβήματα;

Ως γνωστόν, η έναρξη πολεμικών επιχειρήσεων δεν παρατηρείται όταν πέσει η πρώτη σφαίρα, αλλά όπως έγινε ήδη παραδεκτό από τις αρχές ακόμη του 20ού αιώνα, η έναρξη της επίθεσης τοποθετείται στις προπαρασκευαστικές ενέργειες ακόμη. Γι’ αυτό και οι σοβαρές χώρες ενισχύουν την «αποτρεπτική απειλή» έναντι κακόβουλου γείτονα, μάλιστα δε το Ισραήλ τις προπαρασκευαστικές ενέργειες του Ιράκ εναντίον του επικαλέστηκε όταν βομβάρδισε εγκαταστάσεις που θεώρησε πως είναι πυρηνικές.

Μας έχει επιτεθεί επομένως η Τουρκία, ενόπλως, εδώ και πολύ καιρό. Αναρωτιέμαι: Περισσότερη βλάβη μάς προξένησε η Αυστρία και ανακαλέσαμε τον πρέσβη μας, από ό,τι μας προξενεί η Τουρκία, και όχι μόνο τον διατηρούμε, αλλά ο πρωθυπουργός υπηρέτησε πιστά τα σχέδια των Τούρκων, επισκεπτόμενος την Σμύρνη συναγελαζόμενος με τον Νταβούτογλου;

Κι ακόμη περισσότερο. Πέφτουν μυστηριωδώς ελικόπτερά μας.
Εμείς δεν έχουμε την τεχνογνωσία για ηλεκτρονικές εμπλοκές;
Οι υπηρεσίες μας του Ηλεκτρονικού Εγκλήματος δεν έχουν χάκερς να τους χρησιμοποιήσουν αναλόγως;
Η ΕΥΠ μόνον με παρακολουθήσεις τηλεφωνημάτων ασχολείται;
Κι ακόμη παραπέρα. Είναι αδύνατη μια συνεργασία με τους Κούρδους;

Δεν είμαι ειδικός για να προτείνω συγκεκριμένες λύσεις, άλλωστε δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου. Απλώς, ενδεικτικά παραθέτω σκέψεις της κοινής λογικής. Σίγουρα οι ειδικοί πολλά έχουν να προτείνουν, ώστε να υπάρξει ουσιαστική απάντηση και όχι προσχηματική. Αναρωτιέμαι πάλι: υπάρχει η βούληση, ή «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του», όπως πιστεύει ο πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ;

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει η Μαίρη Στρατηγού

Ενόψει της ανθρωπιστικής κρίσης που έχει να αντιμετωπίσει η διεθνής κοινότητα λόγω του προσφυγικού ζητήματος, η Τουρκία- όπως και η Ελλάδα- κατέχει καθοριστικό ρόλο κυρίως λόγω της γεωστρατηγικής της θέσης καθώς αποτελεί την κύρια πύλη εξόδου προσφύγων και μεταναστών προς τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αξίζει, λοιπόν, να αναλυθεί ο ρόλος της γειτονικής χώρας ως προς τη θεσμικά νομοθετημένη προστασία των Σύριων προσφύγων, τις προκλήσεις και τα ερωτήματα τα οποία τίθενται.

Η Τουρκία έχει επικυρώσει τη Σύμβαση της Γενεύης για τους Πρόσφυγες (1951), γεγονός το οποίο της προσδίδει νομικές υποχρεώσεις και δεσμεύσεις σύμφωνα με τις προβλέψεις του νομοθετικού αυτού κειμένου . Ωστόσο, αποτελεί τη μοναδική χώρα η οποία εφαρμόζει γεωγραφικούς περιορισμούς ως προς την εισδοχή προσφύγων στην επικράτειά της, καθώς μόνο Ευρωπαίοι πολίτες έχουν το δικαίωμα αίτησης ασύλου. Αυτομάτως, αποκλείονται οι πρόσφυγες οιασδήποτε άλλης προελεύσεως και δεδομένου ότι η συντριπτικά μεγαλύτερη πλειοψηφία προέρχεται από κράτη της Μέσης Ανατολής, τίθεται το ερώτημα κατά πόσο αυτός ο περιορισμός αποτελεί ένα μέσο σκόπιμης αποτροπής της εισόδου προσφύγων στη γειτονική χώρα.

Παρά ταύτα και λόγω της προσφυγικής κρίσης, η Τουρκία φιλοξενεί προσωρινά στο έδαφός της περισσότερους από 2 εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες, οι οποίοι ωστόσο υφίστανται σημαντικούς περιορισμούς όχι μόνο στην πρόσβαση στην εκπαίδευση και την εργασία αλλά και στην απόκτηση άδειας παραμονής, παράγοντες σημαντικοί για την εξασφάλιση της αξιοπρεπούς ζωής τους. Παρόλο που το δικαίωμα των προσφύγων στην εργασία, την εκπαίδευση και πρόνοια από το εκάστοτε κράτος υποδοχής προστατεύεται ρητώς στη Συνθήκη της Γενεύης για το Καθεστώς των Προσφύγων, πολλοί αναγκάζονται να εργαστούν παράνομα στην Τουρκία καθώς η εθνική νομοθεσία δεν επιτρέπει την επίσημη πρόσληψη προσφύγων σε πολλούς επαγγελματικούς τομείς . Μάλιστα, περίπου 400,000 παιδιά Σύριων προσφύγων αναγκάζονται να εργαστούν ώστε να συνεισφέρουν στην επιβίωση της οικογένειάς τους, χωρίς να έχουν την επιλογή να πάνε στο σχολείο .

Ακόμα, πολλοί Σύριοι κατά τη μετακίνησή τους από μια πόλη της Τουρκίας σε άλλη έρχονται αντιμέτωποι με τις διαφορετικές γραφειοκρατικές διαδικασίες, γεγονός το οποίο δυσχεραίνει την εξασφάλιση βασικών αναγκών τους όπως η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και η εκπαίδευση .

Ωστόσο, παρά τα ζητήματα κοινωνικής ένταξης των Σύριων προσφύγων στη χώρα, η Τουρκία προβαίνει σε περαιτέρω παραβιάσεις βασικότερων και θεμελιωδών δικαιωμάτων των ανθρώπων αυτών. Οι δύο βασικές Αρχές της Σύμβασης της Γενεύης για τους Πρόσφυγες, δηλαδή η μη εθελούσια επαναπροώθηση των προσφύγων στη χώρα όπου η ζωή τους βρίσκεται σε κίνδυνο και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους μέσω της παροχής από το κράτος υποδοχής ενός αξιοπρεπούς επιπέδου διαβίωσης, αποτελούν προϋπόθεση για την αποτελεσματική προστασία τους χωρίς να επιτρέπεται καμία παρέκκλιση από αυτές . Ωστόσο, η μη συμμόρφωση της Τουρκίας με καμία από τις δύο παραπάνω Αρχές έχει ως αποτέλεσμα την έκθεση χιλιάδων ανθρώπων στον κίνδυνο από τον οποίο οι ίδιοι προσπαθούν να ξεφύγουν.

Ο κίνδυνος, όμως, δεν περιορίζεται στην ακούσια αποστολή τους στην εμπόλεμη ζώνη της Συρίας, αλλά επεκτείνεται και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού των ανθρώπων αυτών για την αναζήτηση ενός ασφαλέστερου τρόπου ζωής. Στην προσπάθειά τους να φτάσουν στη Γη της Επαγγελίας, η οποία θεωρούν πως είναι τα κράτη της Ευρώπης, γίνονται έρμαιο στα χέρια των λαθρεμπόρων οι οποίοι όχι μόνο δεν διστάζουν να τους εκμεταλλευτούν οικονομικά, αλλά παράλληλα εντείνουν ακόμα περισσότερο τον πόνο των προσφύγων μη σεβόμενοι την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους, δικαίωμα θεμελιώδες και αναφαίρετο σύμφωνα με το δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ειδικότερα, από τις αρχές του έτους, περισσότεροι από 130,000 πρόσφυγες έχουν διασχίσει τα θαλάσσια ύδατα του Αιγαίου από τα τουρκικά παράλια προς την Ελλάδα, με αποτέλεσμα πολλοί, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, να βρίσκουν τραγικό θάνατο λόγω της απραξίας και αδιαφορίας των διακινητών τους . Καθώς, λοιπόν, η τουρκική κυβέρνηση αδυνατεί να παρέχει αποτελεσματική προστασία στους Σύριους πρόσφυγες είτε κατά την παραμονή τους στη χώρα είτε κατά τη διάρκεια της μεταφοράς τους στα ελληνικά νησιά, τίθεται το εύλογο ερώτημα κατά πόσο η Τουρκία αποτελεί ασφαλή προορισμό για τους αιτούντες άσυλο. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν είναι δύσκολο να απαντηθεί.

Είναι γεγονός πως η Τουρκία χαρακτηρίζεται για τη μη εφαρμογή και συμμόρφωσή της με τους διεθνείς κανονισμούς για τα ανθρώπινα δικαιώματα, κυρίως λόγω του αυταρχισμού της κυβέρνησης και του συντηρητισμού της κοινωνίας. Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, ένα κράτος μπορεί να θεωρηθεί ασφαλές για τους πρόσφυγες εφόσον ‘έχει επικυρώσει κι εφαρμόζει τις προβλέψεις της Σύμβασης της Γενεύης χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς’ , όρος ο οποίος αυτομάτως αφαιρεί από την Τουρκία την ιδιότητα της ασφαλούς χώρας. Παρόλο που οι Σύριοι πρόσφυγες απολαμβάνουν προσωρινής προστασίας, υφίστανται ισχυρούς περιορισμούς μη έχοντας τη δυνατότητα εύρεσης εργασίας κι εκπαίδευσης των παιδιών τους με αποτέλεσμα η κοινωνική και οικονομική αβεβαιότητα των προσφύγων στη χώρα να καθιστούν δυσχερή την παραμονή τους αλλά και την προστασία των δικαιωμάτων τους στο σύνολό τους.

Η τουρκική κυβέρνηση έχει επανειλημμένως κάνει αναφορές στη δημιουργία μιας «ασφαλούς ζώνης» στα σύνορα με τη Συρία, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί αυτό να επιτευχθεί. Ωστόσο, η παρούσα έκρυθμη κατάσταση στο βόρειο τμήμα της Συρίας αποκλείει το οποιοδήποτε σενάριο περί πραγματικής δημιουργίας μιας «ασφαλούς ζώνης» εκεί, αποτελώντας πιθανή παγίδα για τον εγκλωβισμό χιλιάδων προσφύγων στην περιοχή. Αντίθετα, η καταγραφή περιστατικών χρήσης βίας από τις τουρκικές αρχές προς τους πρόσφυγες, η απάνθρωπη μεταχείρισή τους στα κέντρα κράτησης, καθώς και η άρνηση νομικής αντιπροσώπευσής τους και η χωρίς νομική βάση απέλασή τους συνιστούν ένα νομικό και κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο παραβιάζονται βασικά δικαιώματά τους. Θα ήταν, λοιπόν, μη ρεαλιστικός ο ισχυρισμός ότι η Τουρκία αποτελεί ασφαλές κράτος υποδοχής και διαμονής των προσφύγων, συμπεριλαμβανομένων των Σύριων.

Γιατί, ωστόσο, η Τουρκία, παρά το πλούσιο ιστορικό της στις παραβιάσεις θεμελιωδών δικαιωμάτων, συνεχίζει να αποτελεί σημαντικό εταίρο για την Ευρώπη ως προς το προσφυγικό ζήτημα; Είναι εμφανές πως οι Ευρωπαίοι ηγέτες βρίσκονται σε πανικό λόγω των δραματικά αυξανόμενων προσφυγικών ροών, θέτοντας έτσι σε δεύτερη μοίρα την εφαρμογή και προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Τουρκία με τη σειρά της, ως μια χώρα που γνωρίζει καλά τον τρόπο να προωθεί τους υπέρ-φιλόδοξους στόχους της, δεν διστάζει να εκμεταλλευτεί αυτή την αδυναμία της Ευρώπης αλλά και τον ανθρώπινο πόνο ώστε να δημιουργήσει την εντύπωση ενός αναγκαίου εταίρου με σημαντικό ρόλο στη διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος και να αποκομίσει οφέλη. Παρά την υπογραφή της πρόσφατης συμφωνίας αλλά κι εκείνης του περασμένου Νοεμβρίου, η γειτονική χώρα δεν έχει τηρήσει καμία από τις δεσμεύσεις της, αποδεικνύοντας τον υπερτιμημένο ρόλο που της έχει προσδώσει η σε μεγάλο βαθμό εξάρτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι προσφυγικές ροές δεν έχουν μειωθεί, ενώ παράλληλα η ατιμωρησία των παράνομων διακινητών έχει ως αποτέλεσμα χιλιάδες Σύριοι να θέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο καθημερινά. Γίνεται, λοιπόν, αντιληπτό ότι η διαφορετική κουλτούρα και αντίληψη των ζητημάτων, όπως είναι το προσφυγικό, δίνουν στην Τουρκία τη δυνατότητα να εκμεταλλευτεί αυτή την ασάφεια και να παίζει με τις έννοιες. Στα μάτια των Ευρωπαίων ηγετών, η Τουρκία αποτελεί μια χώρα κλειδί για τη διαχείριση του προσφυγικού, ενώ η δεύτερη ουσιαστικά χρησιμοποιεί τις ανθρώπινες ζωές ως διαπραγματευτικό χαρτί το οποίο θα της προσφέρει μια ικανοποιητική συμφωνία με την Ευρώπη.

Είναι εμφανές πως οι Ευρωπαίοι εταίροι δείχνουν εμπιστοσύνη στην τουρκική ηγεσία, η οποία χαρακτηρίζεται από τον συνεχώς αυξανόμενο αυταρχισμό ως προς τα ανθρώπινα δικαιώματα αψηφώντας τις όποιες διεθνείς ή εθνικές νομικές δεσμεύσεις της. Ωστόσο, την ίδια στάση φαίνεται να τηρεί και η Ευρώπη, καθώς υποτιμάται η σημασία της προστασίας των δικαιωμάτων των Σύριων προσφύγων και κυρίως αυτού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η άμεση επαναπροώθηση των προσφύγων που προβλέπεται στην πρόσφατη συμφωνία έρχεται σε αντίθεση με τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς και τη Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες αναφορικά με την προσεκτική αξιολόγηση των ατομικών αιτήσεων ασύλου.

Επιπλέον, δεν λαμβάνεται υπόψη ο χρόνος ο οποίος απαιτείται για την εξέταση της κάθε περίπτωσης δεδομένης της δυνατότητας των προσφύγων να προβούν σε δευτεροβάθμια επιτροπή σε περίπτωση που απορριφθεί το αίτημά τους. Μάλιστα, στην προσπάθειά τους να διαχειριστούν τις μαζικές προσφυγικές εισροές, τα ευρωπαϊκά κράτη εθελοτυφλούν ως προς τις καθημερινές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκ μέρους της Τουρκίας και παραβλέπουν σημαντικά κριτήρια τα οποία καθιστούν ένα κράτος αξιόπιστο εταίρο. Αυτή η κατάσταση πανικού κι έλλειψης κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελεί το έναυσμα για την Τουρκία ώστε να αποκομίσει εύκολα οφέλη τα οποία υπό άλλες συνθήκες θα απαιτούσαν χρόνο και σίγουρα θα συναντούσαν την ένσταση πολλών κρατών.

Συνοψίζοντας και λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, ο ρόλος της Τουρκίας στη διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος είναι σημαντικός. Ωστόσο, δεν πρέπει να αγνοεί κανείς καθοριστικούς παράγοντες όπως είναι η κουλτούρα και η νοοτροπία της γειτονικής χώρας. Στοιχεία συντηρητισμού και αυταρχισμού αλλά και η συστηματική παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων αποτελούν τροχοπέδη για την αποτελεσματική συνεργασία με την Ευρώπη και τη μείωση των προσφυγικών ροών, ενώ η προστασία των δικαιωμάτων των Σύριων προσφύγων είτε στο έδαφός της είτε κατά τη μετακίνησή τους δεν φαίνεται να συγκαταλέγεται στις άμεσες προτεραιότητες της Τουρκίας, γεγονός το οποίο δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο τις συνθήκες διαβίωσης αυτών των ανθρώπων.

Πηγή Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Από τις κινήσεις των Ευρωπαίων και τις εξελίξεις στην Τουρκία θα κριθεί το μεσοπρόθεσμο μέλλον της Ελλάδας

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Τον περασμένο Νοέμβριο, όταν η δεύτερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. ήταν ακόμη στα πρώτα βήματά της, σημειώναμε ότι η βιωσιμότητά της δεν θα κρινόταν στο πεδίο της εφαρμογής του μνημονίου, αλλά σε αυτό του μεταναστευτικού/προσφυγικού και των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο.

Στην πορεία των πραγμάτων οι κοινωνικές αντιδράσεις (κίνημα επαγγελματιών, αγρότες κ.λπ.) στο ασφαλιστικό και το φορολογικό «έσβησαν» σχετικά ομαλά. Το πολιτικό κόστος βεβαίως από τον έως τώρα λογαριασμό του τρίτου μνημονίου είναι μεγάλο, αλλά δεν πρόκειται να καταβληθεί εμπράκτως αν δεν γίνουν εκλογές.

Όμως το μεταναστευτικό/προσφυγικό έχει αρχίσει να παίρνει δραματικό χαρακτήρα και πολύ σύντομα θα πρέπει να υπάρξουν δραστικές κινήσεις πριν εξελιχθεί σε αποδομητικό της κοινωνικής συνοχής. Εξ άλλου, ακόμη και αν τα όσα γίνονται με το μνημόνιο είναι για πολύ κόσμο αναμενόμενα, η καταστροφή της καθημερινότητας και της οικονομικής δραστηριότητας ολόκληρων περιοχών, αλλά και η έξαρση των εντάσεων ενδέχεται να λειτουργήσουν καταστροφικά για την κυβέρνηση.

Στην αντίπερα όχθη, η Ν.Δ., παρότι έλυσε το πρόβλημα ηγεσίας και κατακτά σοβαρό δημοσκοπικό προβάδισμα, δεν φαίνεται ότι έχει τη διάθεση να διεκδικήσει την εξουσία. Ο Μητσοτάκης προτιμά προηγουμένως να ελέγξει το κόμμα του και να βεβαιωθεί ότι το νέο ακροδεξιό εγχείρημα Καρατζαφέρη, Μπαλτάκου κ.λπ. θα είναι ακίνδυνο για τη δική του επιρροή στην ευρύτερη Δεξιά. Ακόμη και το αίτημά του για εκλογές είναι κυρίως αμυντικό, αφού μάλλον προσπαθεί να είναι έτοιμος σε περίπτωση εκλογικού αιφνιδιασμού.

Ανεξάρτητα όμως από τους καβγάδες μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. αυτή την εποχή, το νέο περιβάλλον στο οποίο κινείται η χώρα τη φέρνει αντιμέτωπη με προβλήματα των οποίων η εξέλιξη ελάχιστα θα εξαρτηθεί από τις επιθυμίες των εγχώριων πολιτικών ηγεσιών.

Μνημόνιο και χρέος

Μεγάλο θέμα των ημερών υπήρξε η διαρροή των συνομιλιών μεταξύ των στελεχών του ΔΝΤ για τη διαπραγμάτευση με την ελληνική κυβέρνηση. Το ότι οι διάλογοι αυτοί δεν αποκαλύπτουν κάτι νέο, αλλά επαναλαμβάνουν τακτικές που εφαρμόστηκαν ήδη εις βάρος των πρόσφατων ελληνικών κυβερνήσεων, είναι ήδη γνωστό.

Τα όσα ακολούθησαν, όμως, μοιάζουν εν πολλοίς με… ντεζαβύ. Η σύγκρουση του Τσίπρα με το ΔΝΤ φέρνει στον νου τη σύγκρουση του Σαμαρά με τον ίδιο οργανισμό, όταν ο τέως πρωθυπουργός αποφάσισε ότι ο μόνος δρόμος που είχε ήταν αυτός της σύμπλευσης με τη Γερμανία. Ο Σαμαράς ήθελε, στα τελειώματα, να διώξει το ΔΝΤ προσδοκώντας μια αποκλειστική σχέση με τους Ευρωπαίους που θα τον οδηγούσε στις «αγορές» και στη ρύθμιση του χρέους με τον τρόπο που προέκριναν οι Ευρωπαίοι και δη οι Γερμανοί.

Τώρα ο Τσίπρας επιχειρεί ακριβώς το ίδιο, καθώς «ανακαλύπτει» και αυτός ότι μια σύγκρουση με τη Γερμανία, με τον ίδιο στην πλευρά του ΔΝΤ, μπορεί να αποβεί καταστροφική. Ήδη την έπαθε άσχημα μια φορά το πρώτο επτάμηνο του 2015 και θα ήταν τουλάχιστον… ύποπτο το να συμβούν τα ίδια.

Το γερμανικό μήνυμα είχε έρθει μερικές μέρες νωρίτερα από τη διαρροή των συζητήσεων Τόμσεν και Βελκουλέσκου στο WikiLeaks και μάλιστα από τον ίδιο τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος είχε δώσει το πράσινο φως στην ελληνική κυβέρνηση να «μην κόψει συντάξεις» σε αυτή την φάση, αν αυτό είναι δύσκολο, αλλά να βρει «ισοδύναμα» – δηλαδή… νέους φόρους – και, κυρίως, ότι δεν είναι η κατάλληλη ώρα για την αντιμετώπιση του χρέους.
Λίγο μετά, ο επικεφαλής οικονομολόγος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Μορίς Όμπστφελντ «υποδείκνυε» ότι «βραχυπρόθεσμα μπορεί να υπάρξει χαλάρωση των δημοσιονομικών στόχων (της Ελλάδας) λόγω προσφυγικού».

Αμέσως μετά τον «καβγά» μεταξύ κυβέρνησης και ΔΝΤ, ο οποίος έφερε ως επίσημη συζήτηση το χρέος –εν όψει μάλιστα και της εαρινής συνόδου του Ταμείου τις επόμενες μέρες– ο Μάρτιν Γιέγκερ, εκπρόσωπος του Σόιμπλε, επανέλαβε ότι δεν είναι ώρα να συζητηθεί το χρέος.

Ο πραγματικός λόγος της γερμανικής άρνησης είναι ο ίδιος για τον οποίο, παρά το πρωτογενές πλεόνασμα, η Γερμανία αρνήθηκε στον Σαμαρά την ίδια συζήτηση, παρότι του την είχε υποσχεθεί με τη συμφωνία του φθινοπώρου του 2012: η εφαρμογή «αξιόπιστων μεταρρυθμίσεων», με πρώτη και καλύτερη το βαθύ κούρεμα των συντάξεων!

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι ο Τσίπρας κινδυνεύει να βρεθεί σήμερα στη θέση του Σαμαρά, ο οποίος επίσης είχε επιδιώξει μια πολιτική συμφωνία για χαλαρή αξιολόγηση ώστε να κερδίσει πολιτικό χρόνο, αλλά στο τέλος βρέθηκε επί ξύλου κρεμάμενος και κατηγορούμενος για «εγκατάλειψη των μεταρρυθμίσεων». Στο σημείο αυτό εγκαταλείφθηκε ο ίδιος από τους Γερμανούς, οι οποίοι πέρασαν με άνεση στον επόμενο.

Βεβαίως, όποια και αν είναι η εξέλιξη στο θέμα του χρέους, την οποία πιθανότατα δεν θα δούμε –αν τη δούμε...– πριν περάσουν μήνες ή και χρόνια, δεν πρόκειται να είναι πολιτικά αναίμακτη για την ελληνική κυβέρνηση. Άλλωστε όλοι συμφωνούν ότι, για να πάρει η Ελλάδα μια όντως συμφέρουσα αναδιάρθρωση, θα πρέπει να κάνει όλα όσα δεν έγιναν τα προηγούμενα χρόνια. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να εκπληρωθούν οι βασικοί στόχοι των μνημονίων:

• Η κάθετη πτώση της αξίας εισοδημάτων και περιουσιών.
• Η προλεταριοποίηση της «μεσαίας τάξης».
• Η πλήρης ιδιωτικοποίηση της παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων των λειτουργιών του κοινωνικού κράτους.
• Η υπαλληλοποίηση των ελευθέρων επαγγελματιών.

Κοινώς, όλα όσα άπασες οι μνημονιακές κυβερνήσεις αρνήθηκαν ή απέφυγαν να κάνουν.

Τέλος, να σημειωθεί ότι ο Σόιμπλε έχει εκφράσει, σε χρόνο άσχετο, την πρόθεσή του να εξετάσει το θέμα του χρέους σταδιακά –δηλαδή ανάλογα με τον ρυθμό εφαρμογής των μνημονιακών μεταρρυθμίσεων. Και ας μην ξεχνάμε ότι ο βασικός δανειστής –κοινώς οι Ευρωπαίοι και δη οι Γερμανοί– είναι αυτός που θα ορίσει την τύχη του χρέους. Επειδή, όμως, ούτε κάποια ελληνική κυβέρνηση φαίνεται πρόθυμη να προχωρήσει στην πλήρη επίτευξη των παραπάνω επιδιώξεων ούτε κάποια από τις πλευρές των δανειστών φαίνεται πρόθυμη να υπαναχωρήσει από τους βασικούς στόχους των μνημονίων, ο κίνδυνος μιας μακράς και επικίνδυνης στασιμότητας είναι παρών και ισχυρός.

Προσφυγικό και Τουρκία

Το δεύτερο πεδίο στο οποίο θα κριθεί το μεσοπρόθεσμο μέλλον της Ελλάδας σχετίζεται με το προσφυγικό/μεταναστευτικό και την Τουρκία. Οι ροές ανθρώπων δεν είναι γνωστό ποια έκταση θα λάβουν, καθώς η Τουρκία τορπιλίζει κάθε απόπειρα για την εφαρμογή μιας, ούτως ή άλλως, βαθιά προβληματικής συμφωνίας, ενώ επιπλέον έχει κάθε λόγο να συνεχίσει την προώθηση προσφύγων και μεταναστών προς τη χώρα μας εφόσον αυτή η τακτική προκαλεί των εσωτερική μας αποσταθεροποίηση, την οποία πολύ δύσκολα θα αποφύγουμε αν το επόμενο διάστημα υπάρξει μια ακόμη έκρηξη στους αριθμούς των εισόδων.

Στις ανησυχίες που υπάρχουν στην Ελλάδα για ένα σοβαρό ελληνοτουρκικό επεισόδιο, το οποίο θα δημιουργούσε νέα δεδομένα στο Αιγαίο, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα προκύψει σε αυτή τη φάση. Κανείς όμως δεν μπορεί να αποκρύψει ότι:

• Το Αιγαίο βρίσκεται υπό άτυπη συνδιαχείριση λόγω προσφυγικού.
• Η χώρα ολόκληρη βρίσκεται υπό ένα οικονομικό και ένα μεταναστευτικό/προσφυγικό μνημόνιο με κλειστά τα σύνορά της, άρα αποτελεί με δύο τρόπους «υγειονομική ζώνη», ώστε να μη μεταδίδονται «ασθένειες» στην υπόλοιπη Ευρώπη.
• Η Τουρκία, συγκλονιζόμενη από την εσωτερική κρίση του Κουρδικού, το οποίο έχει περάσει σε μια εντελώς νέα –και πιο επικίνδυνη για την Τουρκία– περίοδο, πιθανότατα δεν είναι σε θέση για μια «μεγάλη» κίνηση προς τα δυτικά της. Όμως αυτό δεν την εμποδίζει να αναβαθμίσει εμπράκτως την ατζέντα των διεκδικήσεών της, καθώς διαπιστώνει ότι η Ελλάδα δεν αποτελεί πια το σύνορο της Ευρώπης, αλλά το hotspot επιλογής φθηνού εργατικού δυναμικού.

Καθώς, λοιπόν, ούτε η τουρκική κρίση θα τελειώσει σύντομα ούτε η Ελλάδα αναμένεται να απαλλαγεί από τις παρενέργειες του μεταναστευτικού/προσφυγικού, ένα ακόμη πεδίο μακράς και επικίνδυνης στασιμότητας ανοίγει.

Και εδώ ο αποφασιστικός παράγοντας θα είναι η Γερμανία, καθώς η ελληνική κυβέρνηση, κάνοντας το «σέρβις» της Ευρώπης, έναν ρόλο που δεν αρνήθηκε λόγω της τραγικής διαπραγματευτικής της θέσης, έχει ήδη χάσει κάθε περιθώριο για αυτόνομη πολιτική. Συνεπώς θα εξαρτάται για πολύ καιρό από τις διαθέσεις των Γερμανών, οι οποίοι θα πετάνε ψίχουλα εν είδει ενοικίου για τη χρήση του ελληνικού οικοπέδου ως καταυλισμού προσφύγων και μεταναστών.

Το μεγαλύτερο από όλα τα προβλήματα; Ότι η Ελλάδα δεν προβλέπεται, στο ορατό μέλλον, να ανακτήσει τη δυνατότητα αποφάσεων και πιθανότατα θα παραμείνει δέσμια εξελίξεων που θα παράγονται έξω από αυτήν. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος…

Πηγή "Άρδην"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έχει αρχίσει να γίνεται κοινή διαπίστωση - αποδοχή πως αυτή η "ενωμένη Ευρώπη" καταρρέει και διαλύεται, αφού δεν διαθέτει καμία απολύτως πολιτική και αρκείται στην λογιστική διαχείριση κρατών και ανθρώπων.

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος 

Πολλά έχουν γραφτεί για διάφορα σχέδια που λειτουργούν για να επιβάλουν τη "νέα τάξη" και όλως τυχαίως επιβεβαιώνονται. Πολλά περισσότερα έχουν λεχθεί από "ειδικούς επιστήμονες", πολιτικούς και διάφορους "βραβευμένους" για την αναγκαιότητα - μονόδρομο που πρέπει να ακολουθηθεί για να... εγκαθιδρυθεί ένα παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης που θα εξαλείψει ανταγωνισμούς και θα αποτρέψει πολέμους (ή θα κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τα συστήματα αυταρχικότερα...). Παρ' όλα αυτά τα γεγονότα επιβεβαιώνουν πως επίκειται η διάλυση της ηθελημένα βλακώδους και καταστροφικής για τους λαούς της, αυτής της ΕΕ.

Μία ομιλία σταθμός που έδωσε ο Maurice Allais (βραβείο Νόμπελ στην Οικονομία) στην Ουνέσκο στις 10 Απριλίου 1990, κατέγραψε τα επερχόμενα με ψυχρή λογική. Και όμως, κανείς από τους "αρμόδιους", τους "ηγέτες" της εποχής ή τους πολιτικούς "αστέρες" του μέλλοντος δεν φαίνεται να έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον για το περιεχόμενο και την ουσία αυτής της ομιλίας. Μίας ομιλίας που κατεδείκνυε τον δρόμο της καταστροφής που είχε ήδη πάρει η ανθρωπότητα.
Αυτή την ομιλία παραθέτουμε για προβληματισμό, σε όσους έχουν την ειλικρινή διάθεση να αναγνώσουν τα λάθη και να διδαχθούν μέσα από αυτά, εάν επιθυμούν πραγματικά να "κοιτάξουν" στο μέλλον και να διορθώσουν -έστω και τώρα- την καταστροφική πορεία που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο χάος και τον όλεθρο.

"Αλλά αν και έχω γίνει όλο και πιο πεπεισμένος όλα αυτά τα χρόνια για την τεράστια υπεροχή μιας οικονομικά φιλελεύθερης και ανθρωπιστικής κοινωνίας, έχω μια άλλη εξίσου ισχυρή πεποίθηση ότι σήμερα η κοινωνίας μας είναι υπό απειλή, κυρίως λόγω της άγνοιας των θεμελιωδών αρχών του τι συνεπάγεται του η δημιουργία μιας φιλελεύθερης και ανθρωπιστικής κοινωνίας.

Στην πραγματικότητα, το να ζούμε μαζί συνεπάγεται για το σύνολο της κοινωνίας μια βαθιά συναίνεση για το τι είναι απαραίτητο. Εάν η συναίνεση αυτή δεν υπάρχει, η δημιουργία μιας ανθρωπιστικής κοινωνίας φαίνεται να είναι σε κίνδυνο.

Σε τελική ανάλυση, η οικονομική οργάνωση της ζωής σε μια κοινωνία θέτει πέντε βασικά ερωτήματα.
Πώς μπορούμε να εγγυηθούμε την αποτελεσματικότητα της οικονομίας και ταυτόχρονα μια διανομή εισοδήματος που θα είναι κοινώς αποδεκτή;
  • Πώς μπορούμε να εγγυηθούμε για τον καθένα συνθήκες που είναι ευνοϊκές για την ανεμπόδιστη ανάπτυξη των προσωπικοτήτων μας και να προσφέρουμε σε κάθε επίπεδο, την αποτελεσματική προώθηση των πλέον ικανών, ανεξάρτητα από την προέλευσή τους;
  • Πώς θα κάνουμε τις αλλαγές που σχετίζονται με τη λειτουργία της οικονομίας κοινωνικά και ανθρώπινα αποδεκτές;
  • Πώς προστατεύουμε την οικονομία από όλες τις εξωτερικές διαταραχές όποιες και αν είναι;
  • Πώς ορίζουμε ένα θεσμικό πλαίσιο που είναι πραγματικά κατάλληλο τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο για την επίτευξη των στόχων αυτών;
Η δημιουργία μιας ανθρωπιστικής κοινωνίας αμφισβητείται σοβαρά εάν η λειτουργία της οικονομίας δημιουργεί πάρα πολλά αδικαιολόγητα κέρδη και προκαλεί ανεργία.
  • Εάν η κοινωνική πρόοδος είναι ανεπαρκής και αν δυσμενείς συνθήκες αντιτίθενται στην ανάπτυξη της ατομικότητας,
  • Όταν το οικονομικό περιβάλλον είναι πολύ ασταθές,
  • Και, τέλος, αν το θεσμικό πλαίσιο της οικονομίας είναι ακατάλληλο.
Μεγάλο ερώτημα σήμερα είναι φυσικά η τεράστια ανεργία (περίπου έξι εκατομμύρια άνθρωποι στη Γαλλία, αν συμπεριλάβουμε εκείνους, που σε αυξανόμενους αριθμούς, επωφελούνται του βασικού κοινωνικού εισοδήματος).
  • Αυτή η μαζική υποαπασχόληση διαστρεβλώνει πλήρως την κατανομή των εισοδημάτων και μειώνει σημαντικά την κοινωνική εξέλιξη και την κοινωνική πρόοδο.
  • Δημιουργεί απαράδεκτη ανασφάλεια, όχι μόνο για εκείνους που δεν έχουν κανονική απασχόληση, αλλά και για εκατομμύρια άλλους των οποίων οι θέσεις εργασίας απειλούνται επικίνδυνα.
  • Ζημιώνει σταδιακά τον κοινωνικό ιστό.
Αυτή η κατάσταση είναι οικονομικά, κοινωνικά και ηθικά απαράδεκτη από όλες τις απόψεις.
Αυτή η ανεργία είναι η αιτία της ανάπτυξης της επιθετικής, βίας και της στασιαστικής εγκληματικότητας παντού και το κράτος δεν φαίνεται πλέον ικανό να εγγυηθεί την ασφάλεια, είτε υλικών αγαθών ή των ανθρώπων, μια από τις σημαντικές υποχρεώσεις του.

Η εξωκοινοτική επίσης μετανάστευση υπονομεύει τα κύρια θεμέλια της κοινωνικής συνοχής, μια σημαντική προϋπόθεση για την αποτελεσματική και απλή λειτουργία της οικονομίας της αγοράς.
Ως σύνολο, η κατάσταση αυτή δημιουργεί βαθιά δυσαρέσκεια παντού και δημιουργεί όλες τις προϋποθέσεις που κάποια στιγμή στο μέλλον, θα θέσει σε σοβαρό κίνδυνο τη δημόσια τάξη και την ίδια την επιβίωση της κοινωνίας μας.

Η κατάσταση σήμερα στη Γαλλία είναι σίγουρα πιο σοβαρή από ό, τι το 1968, όταν η ανεργία, η οποία τότε ήταν λιγότερη από 600.000, ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, αλλά η δημόσια τάξη, ωστόσο, σχεδόν κατέρρευσε.

Η ανεργία είναι ένα πολύ σύνθετο φαινόμενο και έχει πολλές διαφορετικές αιτίες, οι οποίες όταν αναλυθούν μπορούν να ταξινομηθούν ως επί το πλείστον σε πέντε θεμελιώδεις παράγοντες:
  1. Χρόνια ανεργία που προκαλείται σε εθνικό επίπεδο, ανεξάρτητα από το εξωτερικό εμπόριο, με τις διαδικασίες της κοινωνικής προστασίας
  2. Ανεργία που προκαλείται από την παγκόσμια ελεύθερη ανταλλαγή και ένα διεθνές νομισματικό σύστημα, το οποίο δημιουργεί ανισορροπία
  3. Ανεργία που προκαλείται από εισερχόμενη εξωκοινοτική μετανάστευση
  4. Τεχνολογική ανεργία
  5. Συγκυριακή ανεργία.
Στην πραγματικότητα, η κύρια αιτία της ανεργίας σήμερα είναι η παγκόσμια απελευθέρωση του εμπορίου σε έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από σημαντικές διαφορές σε πραγματικούς μισθούς.
Αυτές οι ανεπιθύμητες ενέργειες επιδεινώνονται από το σύστημα των κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών, την πλήρη απορρύθμιση των κινήσεων κεφαλαίου, και το "νομισματικό ντάμπινγκ" από πολλές χώρες με την υποτίμηση των νομισμάτων τους.
Αυτή η ανεργία, φυσικά, κατέστη δυνατό να αναπτυχθεί, μόνον εξαιτίας της ύπαρξης χαμηλών μισθών και της έλλειψης ευελιξίας στην αγορά εργασίας.

Οι επιπτώσεις των ελεύθερων ανταλλαγών της παγκοσμιοποίησης δεν περιορίζονται μόνο σε μια μαζική αύξηση της ανεργίας.
Σημαίνουν επίσης μια αύξηση των ανισοτήτων, μια προοδευτική καταστροφή του βιομηχανικού ιστού και μια σημαντική επιβράδυνση στην αύξηση του βιοτικού επιπέδου.

Όλοι οι οικονομικοί παράγοντες που υπονομεύουν σήμερα την επιβίωση της κοινωνίας μας είναι αποτέλεσμα των λανθασμένων πολιτικών, που ακολουθήθηκαν για είκοσι πέντε χρόνια μέσα σε ένα ακατάλληλο θεσμικό πλαίσιο από όλες τις διαδοχικές κυβερνήσεις όλων των κομμάτων.

Η εμπορική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει σταδιακά παρεκκλίνει προς μια πολιτική παγκοσμιοποίησης ελεύθερων συναλλαγών, σε αντίθεση με την ίδια την ιδέα της συγκρότησης μιας πραγματικής Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
Όσον αφορά τις σημαντικές διαφορές των πραγματικών μισθών σε διαφορετικές χώρες, η πολιτική της παγκοσμιοποίησης, σε συνδυασμό με το σύστημα των κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών και με την πλήρη απελευθέρωση των κινήσεων κεφαλαίων, μπορεί μόνο να προκαλέσει αστάθεια και ανεργία παντού.

Η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία γίνεται όλο και περισσότερο παγκοσμιοποιημένη, έχει ίσως συμβάλει στιγμιαία για την ανάπτυξη ορισμένων χωρών, αλλά έχει προκαλέσει την εξαγωγή των εργασιών μας και την εισαγωγή της υποαπασχόλησης.
Η κίνηση αυτή έχει ενισχυθεί από την αυξανόμενη επιρροή όλων εκείνων που έχουν να κερδίσουν από την παράλογη παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, και των ισχυρών μέσων μαζικής ενημέρωσης που ελέγχουν.
Στην πραγματικότητα, η ολική απελευθέρωση των ανταλλαγών και της κίνησης κεφαλαίων, είναι μόνον δυνατή ή επιθυμητή μόνο εντός πλαισίου περιφερειακών οικονομικών ομάδων χωρών που συνδέονται οικονομικά και πολιτικά, με συγκρίσιμη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, που ταυτόχρονα εξασφαλίζει μια αγορά αρκετά μεγάλη που να επιτρέπει να αναπτυχθεί αποτελεσματικά και εποικοδομητικά ο ανταγωνισμός

Κάθε περιφερειακή οικονομική ομάδων χωρών, πρέπει να είναι σε θέση να δημιουργήσει, μέσα σε ένα κατάλληλο θεσμικό, πολιτικό και ηθικό πλαίσιο, με εύλογη προστασία από το εξωτερικό. Η προστασία αυτή πρέπει να έχει δύο στόχους:
  1. Να αποφεύγονται οι αδικαιολόγητες στρεβλώσεις του ανταγωνισμού και οι αρνητικές επιπτώσεις των εξωτερικών διαταραχών.
  2. Να κάνει τις ανεπιθύμητες ειδικότητες αδύνατες - ειδικότητες που προκαλούν άσκοπα ανισορροπία και ανεργία, μια κατάσταση που αντιτίθεται πλήρως στην εγκαθίδρυση μιας κατάστασης μέγιστης απόδοσης σε παγκόσμια κλίμακα και τη διανομή διεθνώς του εισοδήματος, που είναι κοινώς αποδεκτή μέσα σε ένα φιλελεύθερο και ανθρωπιστικό πλαίσιο.
Από τη στιγμή που αψηφούνται οι αρχές αυτές, μια παράλογη και άναρχη παγκοσμιοποίηση γίνεται μια καταστροφική μάστιγα όπου κι αν συμβαίνει.

Σωστά διατυπωμένες, οι θεωρίες της μέγιστης αποτελεσματικότητας και συγκρίσιμου κόστους, αποτελούν αναντικατάστατα μέσα για δράση, αλλά, αν είναι παρανοημένες και κακώς εφαρμοζόμενες, μπορεί να οδηγήσουν σε καταστροφή.
Σύμφωνα με την υπάρχουσα παραδοχή, η ανεργία στις δυτικές οικονομίες είναι ουσιαστικά το αποτέλεσμα,
  • των πραγματικών μισθών που είναι πάρα πολύ υψηλοί και ανεπαρκώς ευέλικτοι,
  • της ταχύτητας της τεχνολογικής προόδου στον τομέα των πληροφοριών
  • και στον τομέα των μεταφορών, καθώς και εξ' αιτίας μια νομισματικής πολιτικής που κρίνεται αδικαιολόγητα περιοριστική.
Για όλους τους κύριους διεθνείς οργανισμούς, η ανεργία στις αναπτυγμένες χώρες οφείλεται στην αδυναμία τους να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες, οι οποίες αναπόφευκτα τους επιβάλλονται από την παγκοσμιοποίηση.
Η προσαρμογή αυτή απαιτεί μείωση του κόστους των μισθών και ιδιαίτερα των μισθών των λιγότερα ειδικευμένων.

Σύμφωνα με όλους αυτούς τους οργανισμούς, ελεύθερη ανταλλαγή συνδέεται με τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την αύξηση του βιοτικού επιπέδου.
Ο ανταγωνισμός από χώρες όπου οι μισθοί είναι χαμηλοί, δεν θεωρείται ως αιτία της αυξανόμενης ανεργίας και το μέλλον όλων των χωρών εξαρτάται από τη διεθνή ανάπτυξη του γενικευμένου ελεύθερου εμπορίου.

Στην πραγματικότητα, αυτοί οι ισχυρισμοί έχουν συνεχώς και σταθερά διαψευσθεί τόσον από την οικονομική ανάλυση όσον και από τα δεδομένα της παρατήρησης.
Η πραγματικότητα είναι ότι η παγκοσμιοποίηση είναι η κύρια αιτία της μαζικής ανεργίας και των ανισοτήτων που εξακολουθούν να αναπτύσσονται στις περισσότερες χώρες.

Όλες οι στρατηγικές για την οικοδόμηση της Ευρώπης και όλων των διεθνών οικονομικών συνθηκών, όπως η Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου, του 1947, και το Δεκέμβριο του 1960 η σύμβαση σχετικά με τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, αντικρούονται από μια πρόταση που διδάσκεται σε όλα τα αμερικανικά πανεπιστήμια και αργότερα σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου και γίνεται χωρίς διερεύνηση αποδεκτή:
«Η ελεύθερη και αυθόρμητη λειτουργία της αγοράς οδηγεί σε βέλτιστη κατανομή των πόρων".
Αυτή είναι η βάση όλων δογμάτων ελεύθερων ανταλλαγών, των οποίων η τυφλή εφαρμογή σε παγκόσμια κλίμακα έχει προκαλέσει ανεπιφύλακτα χάος και τη δυστυχία όλων των ειδών σε όλο τον κόσμο.

Ωστόσο, αυτή η πρόταση, η οποία έχει γίνει χωρίς ερωτήματα αποδεκτή, είναι εντελώς λάθος και απλώς δείχνει την πλήρη άγνοια αυτών που την δίδαξαν, ως μια καθιερωμένη θεμελιώδη και οριστική κτήση της οικονομικής επιστήμης.
Η πρόταση αυτή στηρίζεται κυρίως στο συνδυασμό δύο εντελώς διαφορετικών εννοιών:
  • Της έννοιας της μέγιστης αποτελεσματικότητας της οικονομίας 
  • και της έννοιας της βέλτιστης κατανομής του εισοδήματος.
Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει μόνο μία κατάσταση μέγιστης απόδοσης, αλλά αμέτρητες τέτοιες καταστάσεις.

Η οικονομική θεωρία μας επιτρέπει να ορίσουμε, χωρίς αμφιβολία, τους όρους της μέγιστης απόδοσης.
Δηλαδή μια κατάσταση στο μεταίχμιο μεταξύ των δυνατών καταστάσεων και των μη δυνατών καταστάσεων.
Ωστόσο, από μόνη της, δεν μας επιτρέπει σε καμία περίπτωση να καθορίζουμε, μεταξύ όλων των καταστάσεων της μέγιστης απόδοσης, τη μία που θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι είναι η προτιμότερη.

Η επιλογή αυτή μπορεί να γίνει μόνο σύμφωνα με ηθικές και πολιτικές θεωρήσεις που έχουν σχέση με την κατανομή των εισοδημάτων και την οργάνωση της κοινωνίας.
Επιπλέον, δεν είναι καν αποδεδειγμένο ότι μια αρχική δεδομένη κατάσταση ελεύθερης λειτουργίας των αγορών μπορεί να οδηγήσει τον κόσμο σε μια κατάσταση μέγιστης απόδοσης.

Ποτέ στο παρελθόν θεωρητικά λάθη προκάλεσαν τόσες πολλές αρνητικές συνέπειες.
Αντιμέτωποι με την παρούσα εξέλιξη της μαζικής ανεργίας και με έλλειψη οποιασδήποτε δικαιολογημένης διάγνωσης, τα λεγόμενα διαρθωτικά μέτρα συνεχίζουν να χειροτερεύουν την κατάσταση:
Για παράδειγμα, λέγεται ότι είναι αρκετό μόνο να μειωθεί ο χρόνος εργασίας για την καταπολέμηση της ανεργίας.
Αλλά εκτός από το γεγονός ότι οι άνδρες δεν μπορούν τέλεια να αλληλοϋποκαθίστούνται, μια λύση όπως αυτή αγνοεί πλήρως το αναμφισβήτητο γεγονός ότι πάρα πολλές, συχνά πολύ επείγουσες ανάγκες, απαιτείται να μένουν ανικανοποίητες.
Η λύση γι αυτό δεν είναι απλά να εργάζονται λιγότερο.
Η μείωση του χρόνου εργασίας σε κάθε περίπτωση συνεπάγεται μείωση εισοδήματος, η οποία θα πρέπει να αντισταθμίζεται στο κράτος από πόρους που θα προέρχονται από αύξηση των φόρων.

Εξακολουθεί να υποστηρίζεται πως στα διογκωμένα πραγματικά επιτόκια οφείλεται η οικονομική κρίση και η μαζική ανεργία που βιώνουμε.
Αλλά στην πραγματικότητα οι σημαντικές μειώσεις τα τελευταία χρόνια των πραγματικών επιτοκίων δεν έχουν οδηγήσει σε σημαντική ανάκαμψη.
Στην πραγματικότητα, είτε πρόκειται για ανεργία λόγω της παγκοσμιοποίησης ελεύθερων συναλλαγών είτε για ανεργία που οφείλεται στην εισερχόμενη στην ΕΕ μετανάστευση, η κατάσταση δεν μπορεί να διορθωθεί με μέτρα πληθωρισμού.
Το να πολεμούν παραδείγματος χάριν τις επιπτώσεις των ελεύθερων ανταλλαγών της παγκοσμιοποίησης με τη νομισματική επέκταση είναι καθαρή ψευδαίσθηση και είναι το αποτέλεσμα μιας βαθιάς άγνοιας των πραγματικών αιτιών της σημερινής κατάστασης.

Λένε, αν θέλουμε να απαλλαγούμε από την ανεργία, απλά πρέπει να μειώσουμε τους μισθούς.
Αλλά κανείς δεν μας λέει πόσο πρέπει να είναι η μείωση αυτή, ή αν θα ήταν πραγματικά εφικτό να γίνει αυτό χωρίς να διακυβεύεται η κοινωνική ειρήνη, ή ποιες πολλές επιπτώσεις της θα υπάρξουν στη παραγωγική διαδικασία.

Ακόμα συνεχίζει να υποστηρίζεται και να συντηρείται η άποψη, ότι η Κίνα, μια χώρα χαμηλόμισθων εργαζομένων, πρόκειται να εξειδικεύεται σε δραστηριότητες χαμηλής προστιθέμενης αξίας, ενώ οι ανεπτυγμένες χώρες, όπως η Γαλλία, πρόκειται να εξειδικεύονται όλο και περισσότερο στην υψηλή τεχνολογία.
Όμως, αυτό σημαίνει πλήρη υποτίμηση των δυνατοτήτων εργασίας και της ευφυΐας του κινεζικού λαού.
Που θα αγνοηθούν εντελώς. Αν συνεχίσουμε να ανεχόμαστε αυτούς τους παραλογισμούς, οδεύουμε προς την καταστροφή.

Πώς μπορούμε να εξηγήσουμε τέτοιες συμπεριφορές;

Στην πραγματικότητα και ουσιαστικά, με ότι μπορεί να εξηγηθεί από την επικράτηση και την αδιάκοπη επανάληψη «αποδεκτών αλήθειων», γνωστών ταμπού και εσφαλμένων προκαταλήψεων, που έγιναν αναμφισβήτητα αποδεκτά, των οποίων οι «δυσμενείς επιπτώσεις» έχουν πολλαπλασιαστεί και δημιουργηθεί όλα αυτά τα χρόνια.

Κανείς δεν θέλει να αποδεχθεί αυτό το στοιχείο.
Εάν όλες οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια έχουν αποτύχει, Οφείλεται στο ότι έχουμε συνεχώς αρνηθεί να αντιμετωπίσουμε τη ρίζα του προβλήματος.
Που οφείλεται στην υπερβολική απελευθέρωση ανταλλαγών και στη συνολική απορρύθμιση της κίνησης κεφαλαίων.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε μια νέα παγκόσμια τάξη για την ολική απελευθέρωση της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων, των κεφαλαίων, ακόμη και των ανθρώπων.
Πιστεύεται ότι η ελεύθερη λειτουργία όλων των αγορών θα οδηγούσε αυτόματα στην ευημερία για κάθε χώρα σε έναν κόσμο απελευθερωμένο από οικονομικά σύνορα.
Στην πραγματικότητα, η νέα τάξη πραγμάτων, η οποία προτείνεται σε μας, στερείται οποιουδήποτε πραγματικού ρυθμιστικού συστήματος, Στην ουσία είναι, το laissez-fairism.

Η εξέλιξη αυτή συνδέεται με την ανάπτυξη των πολυεθνικών εταιρειών, κάθε μία με εκατοντάδες θυγατρικές, απαλλαγμένες από κάθε έλεγχο, και επιδεινώνεται πολύ συχνά μέσα στην ανάπτυξη του άγριου και ανήθικου καπιταλισμού.
Στο όνομα του λεγόμενου φιλελευθερισμού και με την αύξηση των απελευθερώσεων, ένα είδος παγκοσμιοποίημένου laissez-fairist χάους έχει δημιουργηθεί.

Και αυτό σημαίνει ότι έχουμε ξεχάσει ότι η οικονομία της αγοράς δεν είναι απλώς ένα μέσο και ότι δεν μπορεί να διαχωριστεί από το θεσμικό, πολιτικό και ηθικό της πλαίσιο.
Η οικονομία της αγοράς μπορεί να είναι αποτελεσματική μόνον εάν αποτελεί μέρος ενός κατάλληλου θεσμικού, πολιτικού και ηθικού πλαισίου, και μια φιλελεύθερη κοινωνία δεν είναι και δεν μπορεί να είναι μια αναρχική κοινωνία.

Συχνά μας λένε ότι οι ηθικές προϋποθέσεις είναι ασυμβίβαστες με την αναζήτηση για μέγιστη οικονομική απόδοση. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια.
Στην πραγματικότητα, ο βασικός στόχος κάθε φιλελεύθερης και ανθρωπιστικής κοινωνίας είναι να επιτρέπει στους ανθρώπους να ζουν μαζί σε συνθήκες που διασφαλίζουν τον αμοιβαίο σεβασμό και συνθήκες διαβίωσης που είναι τόσον καλές όσο είναι δυνατόν να είναι.
Δεν υπάρχει τίποτα εδώ που να είναι ασυμβίβαστο με την έρευνα της οικονομικής μέγιστης αποδοτικότητας.

Ο φιλελευθερισμός δεν πρέπει να περιορίζεται στην οικονομική laissez-fairism. Είναι πάνω απ' όλα ένα πολιτικό δόγμα και η οικονομία είναι μόνο ένα μέσο για να επιτρέψει στο πολιτικό αυτό δόγμα να εφαρμοστεί αποδοτικά. Αρχικά, στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε αντίφαση μεταξύ των προσδοκιών του σοσιαλισμού και εκείνων του φιλελευθερισμού.
Η σημερινή σύγχυση του φιλελευθερισμού και του laissez-fairism αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους κινδύνους της εποχής μας.

Η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας είναι σίγουρα πολύ επικερδής για κάποιες προνομιούχες ομάδες.
Αλλά τα συμφέροντα αυτών των ομάδων δεν μπορεί να ταυτιστούν με αυτά του συνόλου της ανθρωπότητας.
Βιαστική και άναρχη παγκοσμιοποίηση μπορεί να προκαλέσει μόνο ανεργία, αδικία, διαταραχή και αστάθεια παντού, και στο τέλος, αναπόφευκτα θα είναι ένα μειονέκτημα για το σύνολο της ανθρωπότητας.
Δεν είναι αναπόφευκτη, απαραίτητη ή επιθυμητή.
Θα ήταν νοητή μόνον, αν είχε προηγηθεί στην παγκόσμια πολιτική ενότητα, συγκρίσιμη ανάπτυξη των διαφόρων οικονομιών και η δημιουργία ενός κατάλληλου παγκόσμιου θεσμικού και ηθικού πλαισίου, συνθήκες που προφανώς δεν υπάρχουν και δεν απαντώνται σήμερα.

Για δύο δεκαετίες, ένα νέο δόγμα έχει σταδιακά επιβληθεί, το δόγμα της παγκόσμιας ελεύθερης ανταλλαγής, πράγμα που συνεπάγεται την εξαφάνιση όλων των εμποδίων στην ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, των υπηρεσιών και των κεφαλαίων.
Σύμφωνα με το δόγμα αυτό, η εξάλειψη όλων των εμποδίων στις κινήσεις αυτές ήταν αναγκαία και ικανή συνθήκη για τη βέλτιστη κατανομή των πόρων σε παγκόσμια κλίμακα. Όλες οι χώρες, και όλες οι κοινωνικές ομάδες σε κάθε χώρα θα έβλεπαν μια βελτίωση της κατάστασής τους.

Για όλες τις αναπτυσσόμενες χώρες, το πλήρες άνοιγμα τους με τον έξω κόσμο ήταν μια απαραίτητη προϋπόθεση για την πρόοδο και απόδειξη γι 'αυτό, λεγόταν, ήταν η εξαιρετικά ταχεία πρόοδος των αναδυόμενων χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας.

Για τις αναπτυγμένες χώρες, η κατάργηση όλων των δασμολογικών και άλλων φραγμών θεωρήθηκε ως προϋπόθεση για την ανάπτυξη, όπως φάνηκε από την αναμφισβήτητη επιτυχία των τεράτων της Ανατολικής Ασίας, και επανελήφθη και πάλι, ότι η Δύση θα πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμά τους, προκειμένου να βιώσει πρωτοφανή ανάπτυξη και πλήρη απασχόληση.
Ειδικότερα, η Ρωσία και οι πρώην κομμουνιστικές χώρες της Ανατολής, Ασιατικές χώρες, και πάνω απ' όλα την Κίνα, ήταν κύριες περιοχές ανάπτυξης, προσφέροντας τις Δυτικές πρωτοφανείς ευκαιρίες για ανάπτυξη και πλούτη.
Αυτό ουσιαστικά ήταν το δόγμα που επιβλήθηκε σταδιακά σε όλο τον κόσμο και θεωρήθηκε ότι είναι η αρχή μιας νέας χρυσής εποχής στην αυγή του 21ου αιώνα.
Αυτό το δόγμα έγινε το αδιαμφισβήτητο θρήσκευμα όλων των μεγάλων διεθνών οργανισμών κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες.
Όλες αυτές οι πεποιθήσεις τελείωσαν και σαρώθηκαν από τη σοβαρή κρίση που αναπτύχθηκε από το 1997 στη Νοτιοανατολική Ασία, στη συνέχεια στη Λατινική Αμερική,
Και, τέλος, στη Ρωσία το 1998, εμπλέκοντας τραπεζικά ιδρύματα και τα αμερικανικά και ευρωπαϊκά χρηματιστήρια το Σεπτέμβριο του 1998.

Δυο σημαντικοί παράγοντες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε αυτήν την παγκόσμια κρίση, η έκταση της οποίας είχε να ιδωθεί από την κρίση του 1929:
  • Η πιθανή αστάθεια του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού και νομισματικού συστήματος και της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, τόσο σε νομισματικό όσον και σε και πραγματικό επίπεδο. Και ότι είναι να γίνει θα γίνει.
  • Η παγκόσμια οικονομία, η οποία στερείται οποιουδήποτε πραγματικού κανονιστικού συστήματος και που είχε αναπτυχθεί μέσα σε ένα άναρχο πλαίσιο, θα μπορούσε να οδηγήσει, αργά ή γρήγορα, σε μεγαλύτερες δυσκολίες.
Το νέο δόγμα κατέρρευσε, όπως αναμενόταν να καταρρεύσει. Τα πραγματικά περιστατικά υπερνίκησαν τελικά τα δογματικά ξόρκια.

Η κυρίαρχη σήμερα εχθρότητα ενάντια σε όλες τις μορφές προστατευτισμού στηρίζεται στην εσφαλμένη ερμηνεία των βασικών αιτίων της Μεγάλης Ύφεσης.
Στην πραγματικότητα, η αιτία της Μεγάλης Ύφεσης του 1929-1934, η οποία από τις Ηνωμένες Πολιτείες ξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο, ήταν καθαρά νομισματική και προήλθε από τη δομή και τις υπερβολές του πιστωτικού μηχανισμού.
Ο αλυσιδωτός προστατευτισμός στη δεκαετία του 1930 ήταν μόνο ένα αποτέλεσμα και όχι η αιτία της Μεγάλης Ύφεσης.
Ήταν απλώς μια προσπάθεια εκ μέρους των εθνικών οικονομιών σε όλο τον κόσμο για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από τις αποσταθεροποιητικές συνέπειες της Μεγάλης Ύφεσης.

Οι επίμονοι αντίπαλοι σε κάθε προστατευτισμό, όποιος μπορεί να είναι, διαπράττουν ένα δεύτερο σφάλμα:
Δεν βλέπουν ότι η οικονομία της αγοράς μπορεί να λειτουργήσει ορθά μόνο μέσα σε ένα θεσμικό, πολιτικό και ηθικό πλαίσιο που μπορεί να εξασφαλίσει τη σταθερότητα και τη ρύθμιση της.

Καθώς η παγκόσμια οικονομία δεν έχει σήμερα κανένα πραγματικό Ρυθμιστικό σύστημα, αναπτύσσεται μέσα σε ένα άναρχο πλαίσιο, και δεν λαμβάνει υπόψη οποιοδήποτε εξωτερικό κόστος που δημιουργεί, το τυχαίο άνοιγμα των εθνικών αγορών σε διεθνείς οικονομίες ή περιφερειακές ενώσεις.
Όχι μόνον δεν στηρίζεται σε καμιά πραγματική επιβεβαίωση, αλλά μπορεί να οδηγήσει μόνο σε μεγάλα, ακόμα και ανυπέρβλητα προβλήματα.

Τα πραγματικά θεμέλια του προστατευτισμού, η μεγάλη επιβεβαίωση του και η αναγκαιότητα του, έγκεινται στην ουσιαστική προστασία έναντι διαταραχών και δυσκολιών που προκαλούνται από την έλλειψη οποιουδήποτε ρυθμιστικού συστήματος σε παγκόσμια κλίμακα.
Στην πραγματικότητα, η πραγματική επιλογή δεν είναι μεταξύ της έλλειψης προστασίας και του προστατευτισμού που απομονώνει εντελώς οποιαδήποτε εθνική οικονομία από το εξωτερικό.
Είναι η αναζήτηση για ένα σύστημα που να μπορεί να επιτρέψει σε κάθε περιφερειακή οικονομία να επωφεληθεί από τον αποτελεσματικό ανταγωνισμό και τα πλεονεκτήματα των πολλαπλών ανταλλαγών με τον έξω κόσμο, ένα σύστημα όμως που επίσης να μπορεί να προστατεύσει ενάντια σε όλες τις διαταραχές και δυσλειτουργίες που χαρακτηρίζουν σήμερα κάθε μέρα την παγκόσμια οικονομία.

Αναμφισβήτητα, η πολιτική της παγκοσμιοποίησης των ελεύθερων ανταλλαγών που έχει καθιερωθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι από μακράν η κυριότερη αιτία της μαζικής υποαπασχόλησης που βιώνουμε σήμερα.
Για να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα, ο ευρωπαϊκός κλάδος κατασκευών θα έπρεπε να βασίζεται στην κοινοτική προτίμηση, που είναι μια πραγματική προϋπόθεση για την ανάπτυξη, την απασχόληση και την ευημερία.
Η αρχή αυτή στην πραγματικότητα ισχύει καθολικά για όλες τις χώρες ή ομάδες χωρών.
Για κάθε περιφερειακή οικονομία, ένας λογικός στόχος θα ήταν ότι, με τα κατάλληλα μέτρα και για κάθε προϊόν ή ομάδα προϊόντων, ένα ελάχιστο ποσοστό της κατανάλωσης της κοινωνίας εξασφαλίζεται από την τοπική παραγωγή,

Με αποκλεισμό μετεγκατάστασης όλων των βιομηχανιών. Το μέσο ποσοστό θα μπορούσε να είναι περίπου 80%.
Αυτό, εν όψει της παρούσας κατάστασης, είναι ένα μέτρο που είναι ουσιαστικά φιλελεύθερο και θα επιτρέψει την αποτελεσματική λειτουργία κάθε οικονομίας χώρας θωρακισμένης από εξωτερικές διαταραχές, ενώ συγχρόνως εξασφαλίζονται εκτεταμένοι και ωφέλιμοι δεσμοί με άλλες χώρες.
Αυτή είναι μια σημαντική προϋπόθεση για την ανάπτυξη στις ανεπτυγμένες χώρες, αλλά είναι πάνω απ' όλα μια σημαντική προϋπόθεση για την ανάπτυξη στις υπανάπτυκτες χώρες.

Το τυχαίο άνοιγμα της ευρωπαϊκής οικονομίας σε παγκόσμιο πλαίσιο, το οποίο είναι θεμελιωδώς ασταθές, διαστρεβλωμένο από τις σημαντικές διαφορές των μισθών, από το σύστημα των κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών και από την απουσία κάθε κοινωνικής και ηθικής μέριμνας, είναι η κύρια αιτία της σοβαρής κρίσης που συνεχίζει να επιδεινώνεται.
Τα πραγματικά περιστατικά, όπως και η θεωρία, μας δείχνουν, ότι αν συνεχιστεί να υπάρχει η πολιτική παγκοσμιοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τότε η ΕΕ είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

Η σημερινή κρίση είναι πάνω από όλα μια κρίση νοημοσύνης. Η σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να διαρκέσει. Είναι ανώφελο να διορθωθούν μόνο οι επιπτώσεις:
Είναι τα αίτια που πρέπει να αντιμετωπιστούν.

Χωρίς αμφιβολία, το κύριο ζήτημα σήμερα είναι η ανεργία η οποία, εδώ και χρόνια, έχει αυξηθεί πάνω από ένα αποδεκτό και ανεκτό επίπεδο. Τα κύρια αίτια της οποίας παραμένουν περισσότερο ή λιγότερο εθελοντικά κρυμμένα, ή άγνωστα.
Αυτό αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε κοινωνική έκρηξη και θα μπορούσε να απειλήσει ακόμα και την ίδια την επιβίωση της κοινωνίας μας.
Σε τελική ανάλυση, μέσα σε ένα πλαίσιο μιας φιλελεύθερης και ανθρωπιστικής κοινωνίας, είναι ο άνθρωπος και όχι το κράτος που αποτελεί τον τελικό στόχο και είναι το βασικό μέλημα.
Η επιδίωξη αυτή πρέπει να προηγηθεί πριν από οτιδήποτε άλλο.
Μια φιλελεύθερη και ανθρωπιστική κοινωνία δεν μπορεί να ταυτιστεί με μια laxist, laissez-fairist, κατεστραμμένη, χειραγωγούμενη ή "τυφλή" κοινωνία.

Όσον αφορά την οικοδόμηση της Ευρώπης σήμερα, δεν γίνεται σήμερα σύμφωνα με τις ιδέες του φιλελευθερισμού και του ανθρωπισμού για ικανοποίηση των αναγκών των πολιτών.
Όπως οι ίδιοι τις βλέπουν σύμφωνα με τη δική τους κλίμακα αξιών, με «τις υποτιθέμενες ανάγκες τους" να επιλέγονται από τους άλλους, πολιτικούς, τεχνοκράτες ή οικονομικούς ηγέτες, όσο ισχυροί και αν είναι.
Στην πραγματικότητα, η οικονομία της παγκοσμιοποίησης, που μας την παρουσιάζουν ως πανάκεια, έχει μόνο ένα στόχο: «χρήμα».

Έχει μόνο μία λατρεία: «χρήμα».
Χωρίς να λαμβάνει υπόψη ηθικές, σίγουρα θα καταστρέψει τον εαυτόν της.

Η ιστορία μας έχει δώσει πάρα πολλά παραδείγματα κοινωνιών που έχουν καταρρεύσει, επειδή δεν μπορούσαν να συλλάβουν ή να δημιουργήσουν τις συνθήκες για την επιβίωσή τους.
Η διαφθορά του σοσιαλισμού υπήρξε η αιτία της κατάρρευσης των κοινωνιών στην Ανατολή.
Αλλά η διαφθορά laissez-fairist του λεγόμενου φιλελευθερισμού μας οδηγεί στην κατάρρευση της κοινωνίας μας".


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Κουντουρά τοποθέτησε στον ΕΟΤ 
την "ύποπτη" εξ απορρήτων της!

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος 

Μία καταγγελία για "ιδιόρρυθμη πρόσληψη" - τοποθέτηση στον ΕΟΤ έφθασε στο "γραμματικιβώτιό" μας, παραθέτοντας στοιχεία και πληροφορίες που δεν μπορούμε να επιβεβαιώσουμε, ούτε, φυσικά, να διαψεύσουμε. Η καταγγελία αφορά την κυρία Κουντουρά (των ΑΝ.ΕΛ) και την παραθέτουμε αυτούσια, αναμένοντας έγγραφη διάψευση με παράθεση των ανάλογων στοιχείων.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τα καταγγελόμενα, το σερί των διορισμών φίλων και ημετέρων της κυβέρνησης σε καίριες θέσεις του δημόσιου βίου και των οργανισμών του συνεχίζει ακατάπαυστα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Στο φως της δημοσιότητας έρχεται μια "νέα περίπτωση Καρανίκα", με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά πηγάζει από το ...φιλικό περιβάλλον των ΑΝΕΛ και όχι του ΣΥΡΙΖΑ και έχει περισσότερη οσμή ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ και ύποπτων οικονομικών δοσοληψιών.

Σύμφωνα με δημοσίευση σε σχετικο ΦΕΚ, η αναπληρώτρια υπουργός Τουρισμού, Έλενα Κουντουρά προσέλαβε τον περασμένο Σεπτέμβριο στη θέση της επικεφαλής του Πολιτικού της γραφείου και εν συνεχέια (!) στη θέση της αντιπροέδρου του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ) την φίλη και μυστικοσύμβουλο της, Αγγελική Χονδροματίδου.

Όπως είναι γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ του εν λόγω υπουργείου, οι δύο γυναίκες διατηρούν φιλική σχέση πολλών ετών και ουσιαστικά η Χονδροματίδου είναι η "εξ απορρήτων" της Κουντουρά. Η Αγγελική Χονδροματίδου, επικοινωνιολόγος στο επάγγελμα, που διατηρεί και δική της διαφημιστική εταιρεία ονόματι Cellworks, διορίστηκε διευθύντρια του Πολιτικού Γραφείου της Κουντουρά, αν και έχει πτυχίο Λυκείου και όχι ΑΕΙ!

Η Χονδροματίδου είναι γνωστή στον ευρύτερο πολιτικό βίο, ως πρώην σύζυγος του Μιχ. Χρυσοχοΐδη. Εμπλέκεται σε σωρεία περίεργων υποθέσεων κατά το παρελθόν, ενώ φήμες την φέρουν ακόμα και σήμερα να λειτουργεί με αδιαφανή τρόπο παρεμβαίνοντας στο έργο υπηρεσιακών παραγόντων προκειμένου να εξυπηρετήσει δικά της συμφέροντα που σχετίζονται με το το εγχώριο τουριστικό προϊόν.

Κατά το πρόσφατο παρελθόν, το όνομα της έχει εμπλακεί σε σκάνδαλο ΜΚΟ, καθώς είχε δημιουργήσει πριν από μερικά χρόνια μαζί με την ηθοποιό Ζέτα Δούκα και διάφορους άλλους την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία "ΑΝΑΣΑ" που αυτοπροσδιορίζεται ως "ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΑΤΟΜΩΝ ΠΟΥ ΠΑΣΧΟΥΝ ΑΠΟ ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ", ήτοι από ανορεξία.

Η εν λόγω ΜΚΟ έχει ενταχθεί από το 2012 σε πρόγραμμα ΕΣΠΑ 2007-2013 και έλαβε το ποσό των 550.000 ευρώ (!!!) για τη κοινοτική δράση με αντικείμενο "ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΔΡΑΣΕΩΝ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ-ΕΡΕΥΝΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΠΡΟΣΛΗΨΗΣ ΤΡΟΦΗΣ" με κωδικό MIS 381383. Ποιες δράσεις έγιναν από την "ΑΝΑΣΑ", μένει να μας πει η κα Χονδροματίδου...

Τέλος, ένα ακόμα ύποπτο σημείο που σηκώνει διερεύνηση είναι κατά πόσο η Αγγελική Χονδροματίδου που όπως δηλώνει στο προσωπικό της blog είναι μέτοχος της εταιρείας Ell Goods (Ολοκληρωμένες Υπηρεσίες branding, promotion και export services) αξιοποιεί τη σημερινή της θέση στον ΕΟΤ για να προωθήσει τα συμφέροντα της εταιρείας της. Η Ell Goods όπως λέει στο site της (http://www.ellgoods.gr/) παρέχει στον Έλληνα Παραγωγό Ολοκληρωμένες και Αξιόπιστες Υπηρεσίες Εξαγωγών, από το Α ως το Ω, κυρίως στο χώρο των τροφίμων και διαθέτει στο χαρτοφυλάκιό της ένα Δίκτυο Αξιόπιστων Διεθνών Αγοραστών...

Τα ερωτήματα επομένως πολλά για τα κριτήρια αξιοσύνης της συγκεκριμένης πρόσληψης που φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή της Έλενας Κουντουρά...
Και αυτά τα ερωτήματα μένει να απαντηθούν, για να μην μετατραπούν από σκιές σε κηλίδες και σε σκάνδαλα ολκής με υποψία περιφερόμενου πακτωλού χρημάτων...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Μετά την πρωτοποριακή ιδέα του υπουργού Εθνικής Άμυνας και προέδρου των ΑΝΘΕΛ, να κυκλοφορεί κάθε μέρα με στολή παραλλαγής, ο δρόμος και για τους υπόλοιπους υπουργούς της δεύτερης φοράς σκ@τά αριστερής κυβέρνησης, άνοιξε.

Ζούμε πιά μόνο για την μέρα που θα δούμε τον υπουργό Παιδείας να πηγαίνει στο υπουργείο ντυμένος μαθήτρια με ποδίτσα, άσπρο γιακαδάκι και σοσονάκια και τον Τραμπουκολάκη του υπουργείου Υγείας ντυμένο με την στολή και το καπελάκι της νοσοκόμας.

Επίσης, γιατί όχι...
Τον Τρύφωνα  ντυμένο κουμπαρά...
Τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη ντυμένο Μπαλούρδο...
Τον αρμόδιο Μιζάλα για την μεταναστευτική πολιτική με ρούχα μετανάστη...
Την Έλενα του τουρισμού με στολή Αμαλίας...
Τον υπουργό Μεταφορών να πηγαίνει στο γραφείο με νταλίκα...
Τον Αγροτικής Ανάπτυξης με τρακτέρ...
Τον Σταύρο του Αθλητισμού με αθλητική φανέλα και σορτσάκι...
Τον Εργασίας κ. Κατρουλή με εργατική φόρμα και μαντηλάκι στο τσεπάκι...
Και τον Επικρατείας κ. Πάπα ντυμένο Γκαίμπελς.
Ακόμη, ο ίδιος ο πρωθυπουργός θα μπορεί να κυκλοφορεί κι επίσημα πιά με την στολή της οικιακής βοηθού, της δουλίτσας τής Ευρωπαϊκής ''Ένωσης''.


Η γελοιότητα δεν πρέπει να έχει ούτε σύνορα, ούτε όρια.
Και στην σημερινή κυβέρνηση δεν έχει.
Όχι μόνον απ' τα καραγκιοζιλίκια του υπουργού Εθνικής Άμυνας, αλλά και από της λογής-λογής δηλώσεις, αρμόδιων και αναρμόδιων υπουργών, γραμματέων και παρατρεχάμενων...
Από τις εξαγγελίες που με την ίδια ευκολία που ανακοινώνονται, με την ίδια διαψεύδονται...
Από το ψέμα που πέφτει σαν χαλάζι...
Από το θράσος και την ξετσιπωσιά...
Από την κουτοπονηριά, την ανικανότητα, την δουλοπρέπεια προς την τρόϊκα-''θεσμούς''...
Από την απύθμενη βλακεία.

Όμως...
Αυτοί μας αξίζουν...
Αυτούς ψηφίσαμε...
Αυτούς έχουμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Μέσω της συνεργασίας μας με τοπικές δυνάμεις, ανακτήσαμε το 40% των εδαφών που ήλεγχε το Ισλαμικό Κράτος πριν από έναν χρόνο στο Ιράκ και το 10% των εδαφών που ήλεγχε στη Συρία, εξοντώσαμε ηγετικά στελέχη του, καταστρέψαμε στρατιωτικό εξοπλισμό, και όλα αυτά ασκώντας ταυτόχρονα πίεση σε καίριες θέσεις του και απομονώνοντας τις βάσεις του στη Μοσούλη και στη Ράκα. Αυτές οι δύσκολες νίκες πλήττουν όχι μόνο τις μάχιμες δυνάμεις του ISIS αλλά διαβρώνουν και το αφήγημα που συνέθεσε με βάση τις επιτυχίες του και το οποίο παραμένει το πιο αποδοτικό μέσο στρατολόγησης που διαθέτει».

Αυτά δήλωσε πρόσφατα ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν, κάνοντας λόγο για σημαντικές επιτυχίες στη μάχη κατά της οργάνωσης και επισημαίνοντας ταυτόχρονα πως το ισλαμικό «χαλιφάτο» αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα λειψανδρίας.

Προσδιόρισε επίσης πως πλέον εφαρμόζεται μια «ολοκληρωμένη στρατηγική» κατά του ISIS, κύρια σημεία της οποίας είναι η εκπαίδευση και ο εξοπλισμός των τοπικών συμμάχων της διεθνούς συμμαχίας, ο περιορισμός της ροής ξένων μαχητών προς το Ιράκ και τη Συρία αλλά και η δραστική μείωση των εσόδων της οργάνωσης μέσω του βομβαρδισμού των πετρελαιοπηγών που εξακολουθούν να τελούν υπό τον έλεγχό της.

Επιδιώκοντας να διατηρήσουν ακμαίο το ηθικό των μαχητών και των υποστηρικτών τους, οι προπαγανδιστές του ISIS έσπευσαν να χαιρετίσουν την υποτιθέμενη εξάπλωση της ακτίνας δράσης της οργάνωσης τόσο σε περιοχές της Μέσης Ανατολής όσο και της Αφρικής και της νοτιοανατολικής Ασίας μέσω των ενεργειών τρομοκρατικών δικτύων που έχουν δηλώσει πίστη και υποταγή στον «χαλίφη» Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, τον επικεφαλής του Ισλαμικού Κράτους.

Αποτελεί, όμως, γεγονός πως τους τελευταίούς μήνες οι τζιχαντιστές εκδιώχτηκαν από τις πόλεις Τικρίτ και Ραμάντι στο Ιράκ ενώ πρόσφατα έχασαν και τον έλεγχο της Παλμύρας στη Συρία.

Ανησυχία, ωστόσο, στη διεθνή κοινότητα προκαλούν δηλώσεις αφγανών αξιωματούχων οι οποίοι προειδοποιούν για τον κίνδυνο επανάκαμψης της Αλ Κάιντα και των Ταλιμπάν. «Είναι παρά πολύ δραστήριοι», επισήμανε μιλώντας στο CNN o Μασόμ Στανικζάι, υπουργός Άμυνας του Αφγανιστάν. «Εργάζονται ήσυχα και αναδιοργανώνονται και προετοιμάζονται για μεγαλύτερες επιθέσεις. Εργάζονται πίσω από άλλα τρομοκρατικά δίκτυα, προσφέροντας τη στήριξη και την εμπειρία τους», πρόσθεσε, τονίζοντας επίσης πως το τελευταίο διάστημα αυξήθηκε σημαντικά ο αριθμός των τζιχανιστών στη χώρα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


H επικίνδυνη ένταση στο Αιγαίο, η Ρωσία και η Τουρκία

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η Ρωσία είναι μια πολύ ισχυρή χώρα, πολύ ισχυρότερη της Τουρκίας. ‘Οταν η ‘Αγκυρα κατέρριψε το ρωσικό αεροσκάφος προ μηνών, η Ρωσία δεν απήντησε καταρρίποντας τουρκικό αεροσκάφος.

Είναι άραγε “κότα” ο Πούτιν; Προφανώς όχι. Δεν κατέρριψε κανένα τουρκικό αεροσκάφος, αν και προφανώς μπορούσε. Επέφερε όμως πολύ σοβαρά, ίσως συντριπτικά πολλαπλά πλήγματα στον Ερντογάν.

Οι συμμετρικές απαντήσεις δεν είναι συνήθως οι πιο έξυπνες. Αν η Αθήνα χρειάζεται να απαντήσει στις διαρκείς τουρκικές προκλήσεις πάνω από το Αιγαίο, μπορεί να το κάνει με πάρα πολλούς τρόπους, πολύ ασφαλέστερους για την Ελλάδα και πιο οδυνηρούς για την Τουρκία, από μια ευθεία στρατιωτική απάντηση εκεί που περιμένει η ‘Αγκυρα και όποιες διεθνείς δυνάμεις, για πολύ γενικότερους και πολύ σοβαρότερους λόγους, επιδιώκουν ίσως ένα θερμό επεισόδιο τώρα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο στο μέτρο που, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, οι παραβιάσεις της ελληνικής κυριαρχίας δεν συνοδεύονται από άλλες ενδείξεις προετοιμασίας μείζονος επιθετικής επιχείρησης εναντίον ελληνικού εδάφους.

Η σημερινή συγκυρία προσφέρει εξάλλου ένα σχεδόν “ατομικό όπλο” στην Ελλάδα για να αποτρέψει περαιτέρω τουρκικές προκλήσεις, χωρίς να πάει σε θερμή σύγκρουση με την Τουρκία η οποία, στην παρούσα πολύπλευρη απειλή για την ίδια την υπόσταση της χώρας, θα μπορούσε να έχει απρόβλεπτες, εξαιρετικά δυσμενείς συνέπειες.

Το καθεστώς Ερντογάν αντιμετωπίζει την αναζωπύρωση της σύγκρουσης με τους Κούρδους στο έδαφός του, που απειλεί την ίδια τη σταθερότητα του τουρκικού κράτους και της κυβέρνησης, ενώ λέγεται ότι διαφορες διεθνείς δυνάμεις υποστηρίζουν πλέον και με όπλα τους Κούρδους αυτονομιστές.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο κ. Πρωθυπουργός χρειάζεται να πάρει τηλέφωνο τον κ. Ερντογάν και να του εξηγήσει πειστικά δύο πράγματα. Πρώτον, ότι ένα θερμό επεισόδιο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας θα βλάψει και τις δύο χώρες. Δεύτερο, ότι η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να απαντήσει εκεί ακριβώς που πονάει την Τουρκία. Και να το κάνει αν χρειαστεί.

Το δεύτερο που θα έπρεπε να κάνει θα ήταν να ειδοποιήσει άμεσα, προληπτικά τις πρωτεύουσες όσων δυνάμεων τυχόν εμπλέκονται στα παρασκήνια της εξελισσόμενης έντασης ότι θα βλάψουν τα συμφέροντά τους.

Να κλείσουμε (προς το παρόν) υπενθυμίζοντας ότι, από την αρχή της μνημονιακής λαίλαπας, έχει διαπιστωθεί η ύπαρξη δυνάμεων που θα ήθελαν ενδεχομένως μια ελληνοτουρκική σύγκρουση. Μια ελληνοτουρκική διένεξη μπορεί να συνδέεται με πολύ ευρύτερα σχέδια, όπως είναι αυτό της διάλυσης της ΕΕ – και του τι θα τη διαδεχθεί- ή της ανακοπής του ρωσικού παράγοντα. (Γιατί αίφνης ένα ινστιτούτο όπως το αμερικανικό Heritage χαρακτηρίζει πολύ επιθυμητή την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη;) Χώρια τους νεοσυντηρητικούς που έχουν κάθε λόγο να δημιουργήσουν χάος στην περιοχή για να τορπιλίσουν την αμερικανο-ρωσική συνεννόηση (παρ’ ολίγον να ξεσπάσει ήδη πόλεμος Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν).

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ιπποκράτη Δασκαλάκη

Συνεχόμενες οι προκλητικές τουρκικές υπερπτήσεις των τελευταίων ημερών και μάλιστα με ανησυχητική, σχεδόν καθημερινή, υπέρπτηση υπεράνω κατοικημένων ελληνικών νησιών.

Ένας ακόμη πονοκέφαλος για την ανερμάτιστη ελληνική κυβέρνηση που καλείται να αντιμετωπίσει δύο προβλήματα -το οικονομικό και το μεταναστευτικό-στη γιγάντωση των οποίων συνέβαλε τα μέγιστα (χωρίς να εξαιρέσουμε τις ευθύνες των προηγουμένων ετών, ειδικά για το πρώτο πρόβλημα). Αναβαθμισμένη η προκλητικότητα της Άγκυρας, καθόσον τις παραβάσεις του Ελληνικού εναερίου χώρου σταδιακά αντικατέστησαν παραβιάσεις που εξελίχθησαν σε υπερπτήσεις και μάλιστα πάνω από κατοικημένα νησιά.

Το φαινόμενο όμως δεν είναι σημερινό, οι παραβάσεις και παραβιάσεις αποτελούν μακροχρόνια στοχευμένη τουρκική τακτική αμφισβήτησης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Ακόμη και οι υπερπτήσεις (ας μη ξεχνάμε τις υπερπτήσεις πάνω από το Αγαθονήσι το 2008-9) αποτελούν ένα μέσο προβολής των τουρκικών αξιώσεων αλλά και ψυχολογικών επιχειρήσεων σε βάρος μας.

Φυσικά, η σταθερή συνέχιση της παραπάνω τουρκικής προκλητικότητας δεν αποτελεί στοιχείο καθησυχασμού. Ούτε όμως η προσπάθεια διασύνδεσης της αύξησης των προκλήσεων με τρέχοντα εσωτερικά ή διεθνή γεγονότα οδηγεί σε ασφαλή συμπεράσματα καθόσον μάλλον εκτρέπει την προσοχή μας από την πάγια τουρκική αναθεωρητική και επεκτατική πολιτική.

Η σημερινή ένταση της τουρκικής προκλητικότητας δεν αποτελεί συνέπεια της τουρκικής αμηχανίας στη Μέση Ανατολή, ούτε εσωτερικό αντιπερισπασμό στον κουρδικό εφιάλτη, ούτε σχετίζεται άμεσα με τις μεταναστευτικές ροές. Αποτελεί μέρος ενός συγκεκριμένου σχεδίου για την απόκτηση του ελέγχου του μεγαλύτερου δυνατού μέρους του Αιγαίου, η εφαρμογή του οποίου άρχισε σταδιακά από τη δεκαετία του 1960.

Πίσω από τις τουρκικές προκλήσεις δεν κρύβονται ούτε οι «κακοί» Τούρκοι στρατηγοί, ούτε οι «πονηροί» πολιτικοί που επιθυμούν την εκτροπή της προσοχής της τουρκικής κοινωνίας σε έναν εχθρικό και απειλητικό γείτονα. Αυτές οι απλουστεύσεις είναι επικίνδυνες καθόσον εμποδίζουν να διακρίνουμε τους πραγματικούς και μακροχρόνιους στόχους της τουρκικής πολιτικής και κατά συνέπεια αδυνατούμε να χαράξουμε αποτελεσματική στρατηγική αντιμετώπισης της.

Η Τουρκία αποτελεί ένα ιδιόρρυθμο έθνος που προέκυψε μέσα από το βίαιο μετασχηματισμό μιας αυτοκρατορίας. Συνεκτικός κρίκος της νέας κοινωνίας υπήρξε και η επιτυχημένη προσπάθεια απόκτησης μιας εθνικής ταυτότητος. Η ταχεία δημογραφική άνοδος, αργά αλλά σταθερά, συνοδεύθηκε από μια αντίστοιχη οικονομική άνοδο, η οποία πλαισιωμένη ταυτόχρονα και από την αναγκαία για την επιβίωση του καθεστώτος πολιτική, δημιούργησε στα λαϊκά στρώματα μια ευρεία συνείδηση εθνικής δύναμης και ανάγκης επανακατάκτησης των «απολεσθέντων» κυριαρχικών δικαιωμάτων. Η αναθεωρητική πολιτική που προέκυψε μέσα από όλες αυτές τις διαδικασίες κινείται προς όλες τις κατευθύνσεις βάση προσχεδιασμένων στοχεύσεων, με συνέχεια και συνέπεια. Οπωσδήποτε εμφανίζονται αλλαγές στην τακτική στόχευση, η στρατηγική όμως παραμένει αναλλοίωτη και χωρίς ενδείξεις τροποποίησης στο ορατό μέλλον. Ιδιαίτερα σήμερα που η αναθεωρητική πολιτική της Άγκυρας απέκτησε και το αναγκαίο θρησκευτικό-ιδεολογικό υπόβαθρο με την απαραίτητη ισχύ, οι επιδιώξεις γίνονται μεγαλύτερες και οι κίνδυνοι εντονότεροι.

Υπάρχει όμως τρόπος αντίδρασης; Φυσικά και πάντοτε υπάρχουν δυνατότητες ρεαλιστικής αντιμετώπισης της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής. Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν εμείς είμαστε διατιθέμεθα να αναλάβουμε το κόστος της αντιπαράθεσης. Για να λάβουμε όμως μια ανάλογη απόφαση πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε τους κινδύνους και εν συνεχεία να προχωρήσουμε στα λήψη των αναγκαίων διορθωτικών μέτρων. Προφανώς δεν μιλάω για σπασμωδικές αντιδράσεις που πιθανόν να εξυπηρετούν τους σχεδιασμούς των αντιπάλων.

Σήμερα, το πρόβλημα των υπερπτήσεων δεν λύνεται με ενέργειες ανάλογες των τουρκικών χειρισμών έναντι του ρωσικού Su-25 στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας. Παρόμοιες ενέργειες έπρεπε να έχουν λάβει χώρα από τη δεκαετία του 1970-1980. Σήμερα δυστυχώς κουβαλάμε την κληρονομία μιας άτολμης και κατευναστικής πολιτικής δεκαετιών. Δεν είναι εύκολο να πείσουμε τη διεθνή κοινή γνώμη για τις επεκτατικές προθέσεις αυτού με τον οποίο μοιραζόμαστε «κουμπαριές», «ζεμπεκιές» και «μοιρασιά λουλουδιών». Έχουμε άραγε αναλογιστεί πόσες φορές τα τελευταία χρόνια καταδείξαμε στα διεθνή όργανα, με αδιάσειστα επιχειρήματα (τα οποία διαθέτουμε σε μεγάλο βαθμό) τις προκλητικές και μη συμβατές με το διεθνές και κοινοτικό δίκαιο ενέργειες της Άγκυρας. Έχουμε αναλογιστεί την προστιθέμενη αξία των «ανόητων» δηλώσεων πολιτικών ταγών μας για τις σχέσεις μας με τη γείτονα σε επίσημα και ανεπίσημα forums. Ερασιτεχνισμοί, πρόχειρες αποφάσεις, έλλειψη αποφασιστικότητος, πολιτικοί τυχοδιωκτισμοί εναλλασσόμενοι με λεονταρισμούς και συνοδευόμενοι από mea culpa ευθύνονται για το γεγονός ότι εχθροί και φίλοι αδυνατούν να μας «πάρουν στα σοβαρά»!. Ακόμη, αρκετές πολιτικές αποφάσεις και επιλογές μας σε θέματα οικονομίας και αμυντικής προπαρασκευής είναι «αυτοκτονικές» καθόσον οδηγούν αναπόφευκτα στο μαρασμό των ενόπλων δυνάμεων και αποδυνάμωση της αποτρεπτικής ισχύος.

Δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στην παρούσα κυβέρνηση, αλλά σε μια ολόκληρη γενιά πολιτικών, που ουδεμία σχέση είχαν με οποιαδήποτε παραγωγική εργασία, γαλουχήθηκαν σε κοσμοπολίτικα περιβάλλοντα και ασπάστηκαν διεθνιστικές προσεγγίσεις, δυστυχώς μακράν της πραγματικότητος. Άνθρωποι οι οποίοι, ίσως με αγαθές προθέσεις, πίστεψαν σε ουτοπίες όπως στην παγκόσμια επικράτηση του διεθνούς δικαίου ή στην πρόθυμη εμπλοκή τρίτων και αλληλέγγυων για την υπεράσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Ας ελπίσουμε όμως ότι αντικρίζοντας σήμερα στις τηλεοράσεις ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων, από τις πλατείες των Βρυξελλών μέχρι πίσω από τους φράκτες των Βαλκανίων, να αντιληφθούν τη σημασία της στρατιωτικής ισχύος αλλά και των «πετυχημένων» συμμαχιών.

Δυστυχώς όμως η στρατιωτική ισχύς είναι στενά συνδεδεμένη με την οικονομία και στο τομέα αυτό δεν φαίνεται καμία ελπίδα. Όχι γιατί δεν υπάρχει λύση, αλλά λόγω νοοτροπίας, πείσματος, ιδεοληψιών, απογοήτευσης, εξάντλησης αποθεμάτων, δικαιολογημένης κόπωσης. Ίσως είναι άδικο να κατηγορούμε μόνο τους πολιτικούς μας, όλοι μαζί εθελοτυφλούντες αρνούμαστε να διακρίνουμε τους πολλαπλούς κινδύνους που κρύβονται πίσω από την επερχόμενη πτώχευση.

Σήμερα διάγουμε μια περίοδο αξιακής και πολιτικοοικονομικής (δευτερευόντως) κρίσεως και οριακής ισορροπίας στο χείλος πολλών αβύσσων. Οι πολιτικοί μας αρνούνται να το κατανοήσουν και συνεχίζουν τις πολιτικές ανούσιες κονταρομαχίες σε μια λογική «business as usual», ελπίζοντας ότι τελικά θα κατακρημνιστούν μόνο οι αντίπαλοι τους ενώ οι ίδιοι θα επιβιώσουν χάρη στη θεία πρόνοια για να συνεχίσουν το «σωτήριο» έργο τους. Δυστυχώς η άβυσσος θα μας καταβροχθίσει άπαντες.

Ενίοτε βέβαια η άβυσσος είναι σωτήρια και εξαγνιστική, είναι όμως άδικο γιατί συμπαρασύρει ενόχους και αθώους, γεννημένους και αγέννητους και δεν το αξίζουμε. Ίσως όμως τελικά κανείς μας δεν είναι τελείως «αθώος»…

* Ο κ. Ιπποκράτης Δασκαλάκης είναι Υποστράτηγος (εα), Πτυχιούχος του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου και κάτοχος Μεταπτυχιακού στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Είναι Μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ) και Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ). Διαλέκτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου