Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Ιουν 2017


Κρίνοντας από την εφιαλτική σιωπή που επικρατεί σε μία κοινωνία που κανένας δεν διαμαρτύρεται, δεν διαδηλώνει και δεν σκέφτεται να αντιδράσει, αρνούμενος συλλογικά να αποδεχθεί τα μέτρα στραγγαλισμού που επιβάλλουν τα συνεχή μνημόνια, συμπεραίνει κανείς πως οι Έλληνες έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα - αδυνατώντας να συνειδητοποιήσουν πως η συμμορία που εισέβαλλε στην πατρίδα τους, θέλει αφενός μεν να την λεηλατήσει, αφετέρου να διεξάγει το μεγαλύτερο πείραμα όλων των εποχών:
την πλήρη υποδούλωση και εξαθλίωση μίας χώρας, με τη βοήθεια μίας κατ’ επίφαση αριστερής κυβέρνησης - μίας νέου τύπου αριστερής δικτατορίας.

Ένας αναγνώστης μας τώρα ανέφερε πολύ σωστά ότι, είναι πολύ εύκολο να γράφει κανείς «βαρύγδουπα» κείμενα στο διαδίκτυο, κατηγορώντας τους συμπολίτες του για έλλειψη θάρρους, για δουλική υποταγή στους διεθνείς τοκογλύφους (δεν οφείλουμε στα άλλα κράτη επειδή εμείς το επιλέξαμε, αλλά λόγω του ότι μας επιβλήθηκε με στόχο τη διάσωση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών), για αδιαφορία απέναντι στα παιδιά και την πατρίδα τους ή για οτιδήποτε άλλο.

Εν τούτοις πιστεύουμε πως ο καθένας μας έχει κάποιες δυνατότητες, ενώ του λείπουν άλλες - με κριτήριο το παράδειγμα του εθνικού μας ποιητή, ο οποίος δεν είχε την ικανότητα να πολεμήσει τους κατακτητές, όπως οι τότε επαναστάτες. Δυστυχώς λοιπόν, οι δικές μας περιορίζονται στη ρεαλιστική περιγραφή της κατάστασης που βιώνουμε, καθώς επίσης στην αναζήτηση ρεαλιστικών λύσεων - με την ελπίδα πως θα ακολουθήσουν οι ενέργειες που είναι απαραίτητες για να μην αφελληνιστεί η πατρίδα μας.

Σε κάθε περίπτωση, έχουμε την άποψη πως αφού δεν μας εγκρίνεται η διαγραφή του χρέους, θα πρέπει να πάρουμε ριζικές αποφάσεις που θα εξασφαλίζουν την ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας - είτε να χρηματοδοτήσουμε μόνοι μας το δημόσιο χρέος, είτε να χρεοκοπήσουμε, αναλαμβάνοντας όλο το κόστος. Άλλωστε στη ζωή δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα - ενώ οι όποιες καθυστερήσεις στη λήψη αποφάσεων, είναι πάντοτε πανάκριβες.

Ασφαλώς δε, πρέπει να κοιτάζει κανείς την αλήθεια κατάματα, κρίνοντας από τις υφιστάμενες εμπειρίες του - τις οποίες όλοι έχουμε, μετά από εφτά χρόνια μνημονίων, με διαρκώς οδυνηρότερα αποτελέσματα για την πατρίδα μας. Στις δημοκρατίες πάντως δεν επιβάλλονται τέτοια μέτρα, όχι επειδή διαθέτουν ικανούς ηγέτες, αλλά λόγω του ότι οι Πολίτες τους είναι συνειδητοί και αντιδρούν.

Το να συνεχίζουμε όμως το ίδιο πείραμα (όπου τοποθετείται ένας βάτραχος σε χλιαρό νερό, ανεβάζει σταδιακά ο θύτης του τη θερμοκρασία, προσέχοντας να τη συνηθίσει, έως ότου ο βάτραχος καίγεται, χωρίς καν να το καταλάβει), περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα κάθε φορά, είναι ο ορισμός της ηλιθιότητας κατά τον Αϊνστάιν – κάτι που δεν ταιριάζει σε έναν λαό, με 4.000 χρόνια πολιτισμό και ιστορία.

Βασίλης Βιλιάρδος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Όλα μπορεί να τα συγχωρήσει κανείς σε έναν άνθρωπο, αλλά σε καμία περίπτωση την αδιαφορία για τις επόμενες γενιές και για την πατρίδα του – την οποία οφείλει να κληροδοτεί λίγο πιο αξιοπρεπή εάν όχι πλουσιότερη, από αυτήν που ο ίδιος κληρονόμησε.

Όταν μία χώρα είναι χρεοκοπημένη, βυθισμένη σε συνεχή μνημόνια εξαθλίωσης, με το ένα πόδι εκτός της ΕΕ (=έλεγχος κεφαλαίων), με το άλλο εκτός της Ευρωζώνης (=μη συμμετοχή στο πρόγραμμα της ΕΚΤ), χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον της, με ένα εκφυλισμένο και ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα, καθώς επίσης με ολόκληρη την κοινωνία της σε ιδιωτεία (=μη συμμετοχή στο δημόσιο βίο, πλήρης αδιαφορία για τα κοινά), τι μπορεί να περιμένει κανείς;

Ασφαλώς ελάχιστα πράγματα, εάν όχι τίποτα απολύτως – αφού ακόμη και αν είχε μία θεϊκή κυβέρνηση, ικανή να διαπραγματευθεί αποτελεσματικά με τη Γερμανία, πώς θα το έκανε όταν επικρατεί πλήρης ησυχία στη χώρα; Το γεγονός αυτό δεν μεταφράζεται αλήθεια ως αποδοχή της κοινωνίας στα μέτρα που της επιβάλλονται, επειδή θεωρεί πως είναι πράγματι ένοχη η ίδια για την χρεοκοπία του κράτους;

Λογικά λοιπόν μία τόσο αποχαυνωμένη κοινωνία, η οποία δεν διαμαρτύρεται καν και δεν έχει καθόλου τη διάθεση να πλημμυρίσει τους δρόμους, έστω την πλατεία Συντάγματος μαζί με τους «Παραιτηθείτε!», είναι συμβιβασμένη με τη μοίρα της. Πόσο μάλλον όταν τα μέλη της είτε εγκαταλείπουν μαζικά τη χώρα, είτε προσπαθούν να επιβιώσουν ατομικιστικά με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο, αδυνατώντας να λειτουργήσουν συλλογικά ακόμη και στην άκρη του γκρεμού.

Τι μπορεί να προσφέρει κανείς σε μία τέτοια κοινωνία; Γνώση; Ελπίδα; Προοπτικές; Χώρο για να εκτονωθεί; Κατηγορίες εναντίον της Τρόικας που την κατέστρεψε; Ύβρεις κατά του συμπλεγματικού δόκτορα Σόιμπλε που συνεχίζει να την προσβάλλει δημόσια, να την εξευτελίζει, να τη λοιδορεί και να αντιμετωπίζει την κυβέρνηση της με τέτοια απαξίωση που δεν θα ανεχόταν ούτε ο τελευταίος άνθρωπος στον πλανήτη;

Ή μήπως να ενοχοποιεί αποκλειστικά και μόνο το ευρώ διασπείροντας ψευδαισθήσεις; Για παράδειγμα την επιστροφή της χώρας στο εθνικό της νόμισμα αρνούμενη τα χρέη της και μη υφιστάμενη τις συνέπειες, παρά το ότι είναι μεν απεχθή όπως όλα τα χρέη στον κόσμο, αλλά επαχθή σίγουρα όχι; Να αναφέρεται ίσως στην ευρηματική λύση τις «σεισάχθειας», όσον αφορά το ιδιωτικό χρέος, παρά το ότι δεν υπάρχει κανένα προηγούμενο με εξαίρεση την Αρχαία Ελλάδα; Και ο ηθικός κίνδυνος, το ετεροβαρές ρίσκο; Οι άλλες χώρες που επίσης χρωστούν; Αδιάφορο;

Οφείλει να τονίζει εναλλακτικά τον ηρωισμό της ελληνικής φυλής, ισχυριζόμενος πως θα αναστηθεί κάποια στιγμή από τη στάχτη, όπως ο Φοίνικας; Εκείνο το ευγενές μυθικό πουλί που συνδέθηκε με την ανθρώπινη δύναμη και τη θέληση για αναγέννηση, μέσα από τις δυσκολίες και τα εμπόδια; Δεν θα ήταν υπερβολικό, εάν όχι ανόητο;

Ακόμη και αν δεν ήταν, πώς να το κάνει όταν η «φυλή» επιτρέπει σε όλα εκείνα τα μέλη της που τεκμηριωμένα την πρόδωσαν, παραδίδοντας κυριολεκτικά τα κλειδιά στον εχθρό, να κυκλοφορούν ελεύθερα; Πολύ χειρότερα, να έχουν το απύθμενο θράσος να σχολιάζουν δημόσια, να δικαιολογούν την ενδοτική συμπεριφορά τους και να προτείνουν λύσεις;

Να πει ίσως την αλήθεια μήπως ξυπνήσει επιτέλους το πλήθος, σύμφωνα με την οποία τα μνημόνια παράγουν μαζικά ανέργους, φτώχεια, οδύνη και εξαθλιωμένους υποψηφίους για τις φυλακές; Πως ο κατήφορος θα συνεχιστεί με οποιαδήποτε κατοχική κυβέρνηση διορίσει η καγκελάριος, έως ότου δεν θα έχει απομείνει πια τίποτα από την ιδιωτική και δημόσια περιουσία των Ελλήνων; Ότι θα αποχαιρετίσουν για πάντα τους κάποτε αξιοπρεπείς μισθούς και τις συντάξεις, μετατρεπόμενοι σε μίζερους ζητιάνους στο διηνεκές; Στη ντροπή της Ευρώπης που δεν θα χάνει καμία ευκαιρία να τους εξευτελίζει όσο περισσότερο μπορεί;

Να τους επιστήσει την προσοχή στο ότι εάν δεν αντιδράσουν τόσο το δημόσιο, όσο και το ιδιωτικό χρέος θα αυξάνονται, όταν την ίδια στιγμή θα πουλιούνται τα πάντα σε τιμές περιπτέρου και τα σπίτια τους θα κατάσχονται ηλεκτρονικά; Γιατί να το κάνει, όταν είναι σίγουρος πως θα συνεχίσουν τον ύπνο του δικαίου όχι επειδή είναι παράλογοι ή σχιζοφρενείς, αλλά λόγω του ότι είναι φυσιολογικό οι δειλοί άνθρωποι να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους για να μην χρειασθεί να αγωνισθούν;

Να τους υπενθυμίσει πως η φτώχεια δεν «νομιμοποιεί» τη ζητιανιά; Ότι είναι καλύτερα να ζητάει ένας φτωχός και άνεργος δουλειά, παρά δανεικά, με τα οποία παραμένει όχι μόνο άνεργος και φτωχός στο διηνεκές, αλλά χρεωμένος και δούλος; Πως η επαιτεία, στην περίπτωση των κρατών, οδηγεί στη διαχρονική σκλαβιά τους, στην απώλεια της εθνικής τους κυριαρχίας, καθώς επίσης στην «κηδεμονία» τους από τους δανειστές;

Να αναφέρει ξανά πως όταν το χρέος μίας χώρας δεν είναι βιώσιμο, τότε δεν εκλιπαρεί γονατιστά για τη μείωση του, πόσο μάλλον όταν δεν έχει κανένα διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια της; Ότι απλά χρεοκοπεί, παύει δηλαδή να εξυπηρετεί τα δάνεια τηςόπως η Ρωσία το 1998, χωρίς να επιτρέπει τη λεηλασία της από κανέναν;

Τι νόημα θα είχε όταν απευθύνεται σε ανθρώπους που αδιαφορούν για τα παιδιά τους, με κριτήριο το ότι ανέχονται να τους φορτώσουν τα λάθη και τα χρέη τους, για να μη χάσουν τη βολή τους; Απολύτως κανένα, αφού όλα μπορεί να τα συγχωρήσει κανείς σε έναν άνθρωπο, αλλά σε καμία περίπτωση την αδιαφορία για τις επόμενες γενιές και για την πατρίδα του – την οποία οφείλει να κληροδοτεί λίγο πιο αξιοπρεπή από αυτήν που ο ίδιος κληρονόμησε.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η επίσκεψη του πρωθυπουργού της Τουρκίας Μπιναλί Γιλντιρίμ στην Αθήνα και οι διπλωματικές επαφές με τις ενδιαφερόμενες τρίτες χώρες δεν επιτρέπουν άξια λόγου αισιοδοξία κατά τη διάσκεψη της Γενεύης για το Κυπριακό, ούτε, γενικότερα, για συνθήκες ηρεμίας στο Αιγαίο και τη ΝΑ Μεσόγειο.

Ο κ. Γιλντιρίμ, όπως και ο πρόεδρος Ρ. Τ. Ερντογάν, δεν δείχνουν πραγματική βούληση διμερούς συζήτησης του συστήματος εγγυήσεων και των πτυχών ασφάλειας, ώστε ν’ ανοίξει ο δρόμος προς λύση.

Η λεγόμενη «Γενεύη 2» στις 28 Ιουνίου, ως συνέχεια της διάσκεψης του Ιανουαρίου, εγκαινιάζει ένα κρίσιμο καλοκαίρι, καθώς δύο εβδομάδες αργότερα θα αρχίσουν από τη γαλλική TOTAL οι έρευνες εντοπισμού εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ. Τα δύο θέματα, ασφαλώς, δεν συνδέονται και θα ήταν τραγικό λάθος η συζήτησή τους σαν «πακέτο», όπως επιδιώκει η Αγκυρα με διπλωματικά μέσα και απειλές ναυτικού αποκλεισμού της περιοχής.

Τέτοια ιστορική γκάφα σύνδεσης των δύο θεμάτων δεν θα μπορούσε να κάνει ούτε ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, ο οποίος πάντοτε ξεκινά κάθε νέο κύκλο διαπραγμάτευσης από χειρότερη θέση, λόγω προηγούμενων δικών του λαθών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, τον Σεπτέμβριο του 2013, η προσδοκία απόδοσης Αμμοχώστου - Βαροσίων μέχρι που η Αγκυρα απάντησε ότι «τα διαμάντια του στέμματος παραχωρούνται στην κατάληξη και όχι στην έναρξη διαλόγου». Ακολούθησαν, τον Μάιο του 2014, οι ελπίδες από τη μεσολάβηση του τότε αντιπροέδρου των ΗΠΑ Τζ. Μπάιντεν και τον Δεκέμβριο του 2015 προσδοκίες από το ταξίδι του τότε υπουργού Εξωτερικών Τζ. Κέρι στην περιοχή. Μέχρι που φτάσαμε στο δίμηνο Νοεμβρίου - Δεκεμβρίου 2016 με την πρωτοφανή δημόσια παγίδευση της Αθήνας, από τον κ. Αναστασιάδη, στη διαδικασία της «Γενεύης 1».

Αν και κανείς δεν παραγνωρίζει το επιχείρημα αρκετών ξένων κυβερνήσεων ότι απαιτείται ακόμα μία προσπάθεια μέχρι την έναρξη της προεκλογικής περιόδου για την ανάδειξη νέου Προέδρου της Κύπρου τον Φεβρουάριο του 2018, το πραγματικό ερώτημα είναι τι έχει αλλάξει ώστε να επικρατεί τις τελευταίες ημέρες αισιοδοξία στην Αθήνα και τη Λευκωσία. Οι «παραδοσιακοί» ξένοι παίκτες στο Κυπριακό -οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο- όχι μόνο δεν αναμένουν σημαντικά βήματα, αλλά, σύμφωνα με διπλωμάτες τους, έχουν προβληματισμό για την όποια αξία της «Γενεύης 2».
Μοναδικό καινούργιο στοιχείο είναι οι διαρροές από το Μέγαρο Μαξίμου και πολιτικούς αρχηγούς της αντιπολίτευσης περί ξαφνικής προόδου με πρωτοβουλία της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ και σύνδεση της λύσης με τις σχέσεις Ε.Ε. - Τουρκίας.

Ωστόσο, αυτό το γερμανικό σκεπτικό μόνο καινούργιο δεν είναι! Η Γερμανίδα καγκελάριος είχε δώσει, για πρώτη φορά, υποσχέσεις προς τον Κύπριο Πρόεδρο τον Μάιο του 2014, μέσω της σύνδεσης των συνομιλιών με την αξιοποίηση του φυσικού αερίου. Ο δεύτερος γύρος υποσχέσεων, τον Νοέμβριο του 2015, εξαρτούσε την πρόοδο από την επιτάχυνση των ενταξιακών συνομιλιών Τουρκίας - Ε.Ε. Τώρα αρχίζει τρίτος γύρος υποσχεσιολογίας και ετεροβαρών δεσμεύσεων με περίεργη μείξη πέντε στοιχείων: α) των διαπραγματεύσεων στη «Γενεύη 2», β) της υιοθέτησης απόφασης του Συμβουλίου της Ε.Ε. για την έναρξη διαπραγματεύσεων αναβάθμισης της τελωνειακής ένωσης Ευρώπης - Τουρκίας, γ) της υιοθέτησης «οδικού χάρτη» επαφών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με την Αγκυρα ως τα τέλη του 2017, δ) του «ξεπαγώματος» ορισμένων διαπραγματευτικών κεφαλαίων των ενταξιακών συνομιλιών και ε) των ερευνών υδρογονανθράκων.

Είναι απορίας άξιο πώς και γιατί ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αφήνει -έστω ανεπίσημα- ανοιχτή την πιθανότητα προόδου μέσω του «πακέτου Μέρκελ». Θεωρητικά, υφίσταται μεν το θετικό στοιχείο των μέτρων συγκράτησης της Αγκυρας κοντά στην Ε.Ε. (αφού μια ευρωπαϊκή Τουρκία είναι πάντα προς το συμφέρον της Ελλάδας), αλλά στην πράξη αναμειγνύονται τόσο πολλά και κρίσιμα στοιχεία, που -και πάλι- θα οδηγήσουν σε έναρξη των επόμενων συνομιλιών από χειρότερη βάση. Είναι άλλωστε αμφίβολο αν η Αγκυρα θα έκανε μια ιστορική υποχώρηση με αντάλλαγμα «διαδικαστικές» παραχωρήσεις στην Ε.Ε.

Aλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη.
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Βασίλη Γεώργα

Κύμα επενδύσεων προβλέπει ο Αλέξης Τσίπρας, οριστική άρση των capital controls ο Δημήτρης Τζανακόπουλος, έξοδο στις αγορές χωρίς το δεκανίκι της ποσοτικής χαλάρωσης ο Δημήτρης Παπαδημητρίου. Ας μη ρωτάμε πότε ή αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να συμβούν όλα αυτά. Αρκεί που μας προσκαλούν να ζήσουμε όλοι μαζί την εικονική πραγματικότητα της ανάπτυξης.

Η ελπίδα είναι πολύ θετικό πράγμα για την οικονομία μετά από κάθε αξιολόγηση και ειδικά με την τελευταία που φόρτωσε τη χώρα με πρωτογενή πλεονάσματα στο διηνεκές και πρόσθετα μέτρα 5,5 δισ. ευρώ. Φτιάχνει κλίμα, λαδώνει λίγο τα σκουριασμένα γρανάζια της μηχανής, τονώνει το πεσμένο ηθικό. Όλοι την έχουμε ανάγκη γιατί τα δύσκολα είναι μπροστά. Μόνο που με την ελπίδα δεν χορταίνει κανείς ούτε ανοίγουν δουλειές. Το πρόβλημα είναι ότι για άλλη μια φορά οι εξαγγελίες και οι δηλώσεις είναι πρωθύστερες των πράξεων και αν συνεχίσουμε έτσι, με πολύ θεωρία και ελάχιστη άσκηση, σύντομα θα ξαναψάχνουμε ενόχους να φορτώσουμε την ευθύνη.

Η κυβέρνηση αυτή έχει εξαγγείλει πολλές φορές ότι θα φέρει ανάπτυξη και επενδύσεις. Αλλά μέχρι τώρα είτε τις απωθεί ή τις κρατάει στην κατάψυξη. Τα δύο χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ δεν διαφέρουν καθόλου από τα προηγούμενα της βαθιάς κρίσης. Το ποσοστό των επενδύσεων στο ΑΕΠ είναι κολλημένο στα χαμηλότερα επίπεδα της Ιστορίας (11%). Το ερώτημα είναι πόσο θα διαφέρουν τα επόμενα εφόσον πράγματι η κυβέρνηση εξαντλήσει την τετραετία. Ούτε με δύο – τρεις «εμβληματικές» ιδιωτικοποιήσεις μπορεί, όπως ισχυρίζονται μερικοί, να αλλάξει ουσιαστικά η εικόνα. Η κυβέρνηση το ξέρει καλά αυτό αλλά θέλει ταυτόχρονα να έχει τάχα την πολυτέλεια της επιλογής. Δρα σαν να έχει πάρει εξουσιοδότηση από την κοινωνία να κρατά την οικονομία στάσιμη έως ότου εκπληρωθούν οι προϋποθέσεις της «δίκαιης ανάπτυξης».

Και τα capital controls υπό το καθεστώς των οποίων η οικονομία συμπληρώνει δύο ολόκληρα χρόνια ευρισκόμενη ουσιαστικά σε διπλό νόμισμα, όλο αίρονται, και όλο εδώ είναι. Ποιον να πρωτοθυμηθούμε; Την Λ. Κατσέλη, τον Γ. Σταθάκη, τον Γ. Δραγασάκη, τον Ευκλείδη Τσακαλώτο; Η μισή κυβέρνηση έχει εξαγγείλει την κατάργησή τους. Το να δηλώνει ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης, και μάλιστα σε ακροατήριο υποψιασμένων (σ.σ : σε συνέδριο εξαγωγέων μίλησε) ότι θα «αρθούν σύντομα», δεν είναι απλώς αυταπάτη. Αγγίζει τα όρια της εξαπάτησης γιατί το λέει ενώ στην κυβέρνηση γνωρίζουν καλύτερα από όλους ότι πλήρης άρση των κεφαλαιακών περιορισμών δεν πρόκειται να συμβεί αν δεν επιστρέψουν στις τράπεζες τουλάχιστον 20 δισ. ευρώ από τις καταθέσεις και δεν αποπληρωθεί το μεγαλύτερο μέρος από τα 44 δισ. ευρώ του ELA. Με τις καλύτερες προϋποθέσεις αυτό θέλει τουλάχιστον ακόμη ένα ή και δύο χρόνια.

Στις αγορές σύμφωνα με τον κυβερνητικό σχεδιασμό, έπρεπε να είχαμε ήδη βγει δοκιμαστικά από την Άνοιξη. Τώρα συζητάμε αν θα το επιχειρήσουμε μετά τις γερμανικές εκλογές ή το 2018, με την ψυχή στο στόμα.

Αυτό με την ψυχή στο στόμα να το κρατήσουμε για θα το βρούμε μπροστά μας. Ανεξάρτητα αν γίνουν μια – δυο «δοκιμαστικές» εκδόσεις για να σχηματιστεί η «καμπύλη επιτοκίων», θα συνειδητοποιήσουμε σε μερικούς μήνες, ότι για να βγούμε στις αγορές πρέπει πρώτα να μπούμε σε μνημόνιο με εξαιρετικά μεγαλύτερη ταχύτητα από ό,τι κάναμε μέχρι σήμερα.

Είναι πλέον προφανές σε όλους ότι με τον χρόνο που ξοδεύτηκε στις διαπραγματεύσεις και την καθήλωση της οικονομίας σε μηδενικούς ρυθμούς ανάπτυξης, το τρένο της «αυτόνομης» δανειοδότησης χάθηκε. Οι επόμενοι 14 μήνες δεν επαρκούν για να μας εμπιστευτούν 100% οι αγορές.

Ο δρόμος μπορεί να ανοίξει μόνο με ένα 4ο προληπτικό πρόγραμμα χρηματοδότησης που στην καλύτερη περίπτωση θα έχει τη μορφή της «πιστοληπτικής γραμμής στήριξης» μετά τον Αύγουστο του 2018 και για τα επόμενα δύο χρόνια τουλάχιστον.

Είτε μιλάμε για το «Προληπτική Πιστωτική γραμμή υπό όρους» (PCCL) είτε για τη «Πιστωτική γραμμή με ενισχυμένους όρους» (ECCL) αναφερόμαστε σε ένα διετές νέο «μνημόνιο light» που θα έχει πρόσθετες και πολύ συγκεκριμένες δεσμεύσεις και επιτήρηση έναντι της δυνατότητας παροχής «έκτακτου» δανείου από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας.

Η προετοιμασία της κοινής γνώμης έχει ήδη ξεκινήσει καθώς σχετικές αναφορές εμπεριέχονται τόσο στην απόφαση του Eurogroup της 1ης Ιουνίου όσο και στην τελευταία έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Το ερώτημα είναι αν η σημερινή κυβέρνηση θα καταφέρει στους λίγους μήνες που έχει μπροστά της να αποφύγει ένα «κανονικό» 4ο πρόγραμμα χρηματοδότησης, αλλά και αν θα αντέξει πολιτικά να διαπραγματευτεί εκείνη τους όρους ενός έστω και «ελαφρύτερου» μνημονίου υπό τη μορφή της πιστοληπτικής γραμμής.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γελοιογραφία Πάνου Μαραγκού
 
Πολυμελής επιτροπή του International Hellenic Association, ενός μη κυβερνητικού, μη κερδοσκοπικού οργανισμού με έδρα το Delaware των Ηνωμένων Πολιτειών, με 3.500 μέλη κυρίως Καθηγητές Πανεπιστημίου αλλά και άλλες πνευματικές προσωπικότητες από ολόκληρο τον κόσμο, εν όψει της εσπευσμένης, νέας διάσκεψης για το Κυπριακό στην Γενεύη στις 28 Ιουνίου 2017, απηύθυνε ένα σημαντικό μήνυμα με την μορφή ανοικτής επιστολής, προς τον Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών και την πολιτική ηγεσία Ελλάδος, Κύπρου, Ε.Ε., Αμερικής, Κίνας, Βρετανίας και Ρωσίας με κοινοποίηση σε όλα τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καθώς και σε όσες χώρες – μέλη της ΕΕ δεν αναφέρονται παραπάνω. Το πλήρες κείμενο, μαζί με τις υπογραφές που το συνοδεύουν, αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ τόσο στα Αγγλικά όσο και στα Ελληνικά.

Παράλληλα, ένα άλλο κείμενο στην Ελληνική γλώσσα απεστάλη στους κ.κ. Νίκο Αναστασιάδη - Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο - Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Αλέξη Τσίπρα - Πρωθυπουργό της Ελλάδος, Νίκο Κοτζιά - Υπουργό Εξωτερικών της Ελληνικής Δημοκρατίας, Πάνο Καμμένο - Πρόεδρο των ΑΝΕΛ, Κυριάκο Μητσοτάκη - Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, Αρχηγούς πολιτικών κομμάτων Κύπρου και Ελλάδος, Όλα τα μέλη της Βουλής των Ελλήνων και των Κυπρίων, την Ηγεσία της Εκκλησίας της Κύπρου, την Ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Όλους τους Κύπριους Ευρωβουλευτές, Όλους τους Έλληνες Ευρωβουλευτές, Όλον τον Κυπριακό και Ελληνικό λαό, το οποίο έχει ως εξής: 

Οι απανταχού Έλληνες βρίσκονται για δεύτερη φορά αντιμέτωποι με την ίδια ζοφερή προοπτική διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και τις μη αναστρέψιμες και καταστροφικές επιπτώσεις που αυτή θα έχει στο σύνολο του Ακριτικού Ελληνισμού, από την Κύπρο και τα Δωδεκάνησα μέχρι την Θράκη. Η ίδια καταστροφική πορεία επιχειρήθηκε με την προηγούμενη διάσκεψη της 12ης Ιανουαρίου όπου τα χειρότερα αποσοβήθηκαν κυρίως λόγω του αχαλίνωτου επεκτατισμού της Τουρκίας σε συνδυασμό με την μεγαλομανία του Πρόεδρου της κ. Tayyip Erdogan και του ενεργούμενού του στα κατεχόμενα Μουσταφά Ακκιντζί, οι οποίοι δεν θέλησαν να προσφέρουν ούτε καν ένα υποτυπώδες φύλλο συκής στους συνομιλητές τους για να διευκολύνουν τις υποχωρήσεις τους. Ο δεύτερος βασικός παράγοντας αποτροπής ήταν η σθεναρή στάση του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών κ. Νίκου Κοτζιά. Ο κ. Κοτζιάς, εκπροσωπώντας το σύνολο του Ελληνισμού, έθεσε επίμονα το θέμα της κατάργησης του αποικιακού καθεστώτος εγγυήσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας και την εξαρχής αποχώρηση του συνόλου του Τουρκικού στρατού κατοχής.

Δυστυχώς, με πρωτοβουλία του καταφανέστατα Τουρκόφιλου διαμεσολαβητή των Ηνωμένων Εθνών Espen Barth Eide και με την ακατανόητη ανυπομονησία του προέδρου της Κύπρου κ. Νίκου Αναστασιάδη, το θέμα της σύγκλησης "Πενταμερούς Διάσκεψης" για το Κυπριακό επανήλθε με τους ίδιους και ίσως χειρότερους όρους για την 28η Ιουνίου στη Γενεύη.

Η Πενταμερής Διάσκεψη συγκαλείται και πάλι με την ίδια απαράδεκτη σύνθεση τριών κρατών: Βρετανία, Τουρκία, Ελλάδα και δύο Προσώπων ως ηγετών της Ελληνοκυπριακής και Τουρκοκυπριακής κοινότητας κκ. Αναστασιάδη και Ακκιντζί. Απουσιάζει καταφανώς η Κυπριακή Δημοκρατία, το κύρος της οποίας έχει ήδη πληγεί με την αποτυχημένη διάσκεψη της 12ης Ιανουαρίου, και η οποία θα θεωρείται πλήρως εκλιπούσα από την επομένη της όποιας συμφωνίας στις 28 Ιουνίου.

Όμως, ο χειρότερος κίνδυνος που ελλοχεύει από μια τέτοια ενδεχόμενη «λύση» τουρκικών προδιαγραφών είναι η πραξικοπηματική παράκαμψη της θέλησης του συνόλου του Κυπριακού Λαού. Τα αποτελέσματα της συνδιάσκεψης υπάρχει κίνδυνος να επιβληθούν με τη μορφή συμφωνίας μεταξύ των συμμετεχόντων μερών, συμφωνία που ακόμα και με τη μορφή μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης θα είναι εφαρμοστέα από την επόμενη κιόλας ημέρα των υπογραφών και η οποία

α) θα κινείται προς την κατεύθυνση της κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την αντικατάστασή της από ένα μόρφωμα τύπου Βοσνίας και

β) θα επιφέρει την διάλυση του μόνου αμυντικού μέσου της Κύπρου, της "Εθνικής Φρουράς".

Η εκ των υστέρων διεξαγωγή δημοψηφίσματος σε μία εκλιπούσα πλέον Κυπριακή Δημοκρατία και αφού θα έχουν ήδη πέσει οι υπογραφές δεν θα έχει πλέον κανένα πρακτικό αντίκρισμα. Στη διεθνή πρακτική τα δημοψηφίσματα προηγούνται των υπογραφών και όχι το αντίστροφο. Προδήλως παράνομα επιχειρείται η παράκαμψη της θέλησης του Κυπριακού Λαού με την επιβολή μιας λύσης με τα ίδια, ίσως και χειρότερα χαρακτηριστικά από το σχέδιο Annan, το οποίο έχει ήδη απορρίψει με ένα συντριπτικό ποσοστό 76%.

Αξιότιμε κ. Πρόεδρε της Κύπρου, έχετε σταδιακά εγκαταλείψει χάριν ενός προσχηματικού διαλόγου το σύνολο των απαράβατων όρων που έθεσε το Εθνικό Συμβούλιο της Κύπρου. Με την συμμετοχή σας στην πρώτη διάσκεψη της 12ης Ιανουαρίου ως ηγέτης της Ελληνοκυπριακής κοινότητας και χωρίς επίσημη πρόσκληση της Κυπριακής Δημοκρατίας, πλήξατε ανεπανόρθωτα το διεθνές της κύρος.

Η θητεία σας λήγει σε μόλις 6 μήνες και παρόλα αυτά θέλετε να καθορίσετε το μέλλον των Ελληνοκυπρίων και του Ελληνισμού ολόκληρου στο διηνεκές. Με την συμμετοχή σας στην επερχόμενη συνδιάσκεψη προτίθεστε να παρακάμψετε τη θέληση του Κυπριακού Λαού, συνυπογράφοντας μια λύση-συνθήκη με τα ίδια χαρακτηριστικά με το σχέδιο Annan.

Κύριε Πρόεδρε, ήσασταν και παραμένετε θιασώτης λύσης τύπου Annan, την οποία όμως ο Κυπριακός Λαός απέρριψε με πλειοψηφία 76%. Δεν νομιμοποιείστε κ. Πρόεδρε να προκαλέσετε την εξαφάνιση της Κυπριακής Δημοκρατίας και να οδηγήσετε το σύνολο του Ελληνισμού σε περιπέτειες.

Στηρίζουμε τις πατριωτικές θέσεις που έχει εκφράσει πρόσφατα ο Έλληνας υπουργός εξωτερικών κ. Ν. Κοτζιάς για κατάργηση του αποικιακού καθεστώτος και αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και τον καλούμε να παραμείνει ακλόνητος στις θέσεις αυτές, χωρίς προσχηματικές, "μεταβατικές φόρμουλες" για τις οποίες του ασκούνται πιέσεις από ορισμένους κύκλους.

Απαιτούμε την αντικατάσταση του κ. Eide από την θέση του διαπραγματευτή του ΟΗΕ για το Κυπριακό, με άλλον πιο αντικειμενικό και ουδέτερο. Ο κ. Eide έχει πολλαπλώς ασκήσει την επιρροή του ώστε να αναγκάσει την Ελληνοκυπριακή πλευρά στην αποδοχή των Τουρκικών θέσεων, ακόμη και αυτών που είναι καταφανώς άδικες, παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και είναι ενίοτε παράλογες. Έφτασε να προωθεί την Τουρκική απαίτηση να έχουν οι Τούρκοι πολίτες όλα τα δικαιώματα ελεύθερης, άνευ ορίων εγκατάστασης των Ευρωπαίων πολιτών στην υπό διαμόρφωση (συν) ομόσπονδη Κύπρο, με την αιτιολογία ότι αυτά τα έχουν οι ¨Έλληνες πολίτες λόγω συμμετοχής τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Είναι κρίσιμα απαραίτητη υιοθέτηση από το σύνολο του Ελληνισμού βραχυπρόθεσμων, μεσοπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων στόχων για την αλλαγή πορείας στο Εθνικό θέμα της Κύπρου.

Βραχυπρόθεσμος, άμεσος και επείγων στόχος είναι η αποτροπή της επερχόμενης τουρκικών προδιαγραφών διευθέτησης του θέματος στην Γενεύη στις 28 Ιουνίου, που οδηγεί στην κατάργηση - εξαφάνιση της Κυπριακής Δημοκρατίας, συνοδευόμενη από τον αφοπλισμό της με ταυτόχρονη παραμονή των Τουρκικών στρατευμάτων κατοχής και διατήρηση αποικιακών συνθηκών εγγυήσεων. Άμεσα ο Πρόεδρος της Κύπρου πρέπει να απαιτήσει την ισότιμη συμμετοχή στην συνδιάσκεψη της Κυπριακής Δημοκρατίας με επίσημη πρόσκληση. Ταυτόχρονα, σε συνεργασία με την Ελληνική Κυβέρνηση να καταστρώσουν ενιαίο σχέδιο δράσης που να προβλέπει κατ' ελάχιστο τους ακόλουθους στόχους:

1. Διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως έχει μέχρι την διεξαγωγή δημοψηφίσματος και εφαρμογής του εξαγόμενου αποτελέσματος. Το δημοψήφισμα να έχει αποφασιστική αρμοδιότητα για την αποδοχή ή απόρριψη της προτεινόμενης λύσης. Πρόβλεψη για την προτεινόμενη λύση να τεθεί σε εφαρμογή αποκλειστικά μετά την θετική αποδοχή της από τις Κοινότητες της Κύπρου.

2. Για την αποδοχή της όποιας λύσης να τεθεί ως απαράβατος όρος η κατάργηση των αποικιακών συνθηκών εγγυήσεων και πλήρης αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων.

3. Το κράτος της Κύπρου που θα προκύψει να έχει όλα τα χαρακτηριστικά Κυρίαρχου Κράτους, όπως αυτά προβλέπονται από τις διεθνείς συμβάσεις και τον ΟΗΕ. Ιδιαίτερα αυτό περιλαμβάνει το δικαίωμα της άμυνας και της άσκησης Εθνικής Κυριαρχίας.

4. Η λύση που θα προκύψει να είναι Δημοκρατική και πλήρως σύμφωνη με το Ευρωπαϊκό κεκτημένο. Προφανώς, να προβλέπει ίσα δικαιώματα και ίσες υποχρεώσεις για όλους τους πολίτες ανεξαιρέτως.

Είναι βέβαια αναμενόμενο ότι αν τεθούν οι ανωτέρω δίκαιοι στόχοι και υποστηριχθούν σθεναρά, η επερχόμενη συνδιάσκεψη θα ναυαγήσει, διότι αυτοί που την σχεδίασαν έχουν άλλους σκοπούς και ίσως να έχουν εξασφαλίσει διαβεβαιώσεις αποδοχής τους από ορισμένους "ηγέτες" των ενδιαφερομένων μερών. Σε κάθε περίπτωση όμως ο κάθε αμερόληπτος κριτής θα αναγνωρίσει το δίκαιο και εύλογο των Ελληνικών θέσεων. Το επιχείρημα των χαμένων ευκαιριών και της χειρότερης μελλοντικής λύσης είναι παντελώς έωλο, απλά γιατί η επερχόμενη λύση αποτελεί την τελειωτική καταστροφή και προβλέπει με ακρίβεια την εξαφάνιση του Ελληνισμού από την Κύπρο.

Οι μεσοπρόθεσμοι στόχοι αφορούν ακριβώς την επιδίωξη εγκαθίδρυσης διεθνών συμμαχιών που θα διασφαλίσουν το πλαίσιο εντός του οποίου θα επιδιωχθούν αξιόπιστα οι ανωτέρω βραχυπρόθεσμοι στόχοι στο πλαίσιο της οποιασδήποτε επόμενης διεθνούς συνδιάσκεψης. Ο αντίλογος, ότι ίσως να μην υπάρξει επόμενη συνδιάσκεψη είναι απλά κοντόφθαλμος, λόγω της επιθυμίας των διεθνών παραγόντων για έλεγχο των υδρογονανθράκων της Κύπρου. Αυτός ο λόγος είναι που κινητοποιεί και τώρα αυτόν τον διεθνή αναβρασμό για την επείγουσα επίλυση του Κυπριακού. Υπάρχουν όμως και άλλες ενδιαφερόμενες δυνάμεις οι οποίες πρέπει να εμπλακούν με δική μας πρωτοβουλία, ακριβώς για να γείρει η πλάστιγγα υπέρ μας.

Εκτός από τους ανωτέρω βραχυπρόθεσμους στόχους, οι οποίοι πρέπει να εμπεδωθούν στο σύνολο τους, βασική επιδίωξη πρέπει να είναι η αλλαγή του πλαισίου και ειδικά της σύστασης της όποιας μελλοντικής συνδιάσκεψης, με συμμετοχή άλλων δυνάμεων. Δεδομένου ότι τόσο η Κυπριακή Δημοκρατία, όσο και ο μελλοντικός διάδοχος της είναι και θα είναι μέλη της Ευρωπαϊκής ¨Ένωσης, πρέπει να επιδιωχθεί το αντίστοιχο πλαίσιο.

Συνοψίζοντας:

1. Εμπέδωση και ισχυροποίηση όλων των 4 βραχυπρόθεσμων στόχων.

2. Εγκαθίδρυση Ευρωπαϊκού πλαισίου λύσης, με πλήρη και ισότιμη συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην συνδιάσκεψη.

Όσον αφορά τους μακροπρόθεσμους στόχους μας, καλούμε τις κυβερνήσεις Κύπρου και Ελλάδας και τον απανταχού Ελληνισμό σε μια Πανεθνική Συστράτευση με στόχο την άρση των τετελεσμένων της εισβολής και της μεθοδευμένης τουρκοποίησης των κατεχομένων της Κύπρου στα χρόνια που ακολούθησαν. Προ πάντων όμως συστράτευση για την αποφυγή της μεθοδευόμενης τουρκοποίησης ολόκληρης της Κύπρου. Η στρατηγική αυτή αποσκοπεί στη εξασφάλιση των δημοκρατικών ελευθεριών στην Κύπρο για όλους τους πολίτες της, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, αλλά και στη διασφάλιση των γενικότερων συμφερόντων του Ελληνισμού• επί πλέον, θωρακίζει την Ευρώπη, αφού Ελλάδα και Κύπρος αποτελούν το ανατολικότερο και πλέον απειλούμενο σύνορο της. Επιδιώκουμε λοιπόν κυρίως:

1. Επαναφορά στην τροχιά λύσης του θέματος της Κύπρου στην κατεύθυνση του ενός, ενιαίου, κυρίαρχου Ευρωπαϊκού κράτους. Αυτό σημαίνει ότι στοχεύουμε σε ένα Κράτος απόλυτα εναρμονισμένο με το Ευρωπαϊκό δίκαιο και σε πλήρη συμμόρφωση με το Ευρωπαϊκό κεκτημένο.

2. Διακοπή της πορείας εξεύρεσης λύσης του Κυπριακού στην κατεύθυνση της "Δι-κοινοτικής, Δι-ζωνικής ομοσπονδίας» και επιδίωξη επίτευξης του στόχου-1, "ενός, ενιαίου, κυρίαρχου και πλήρως Ευρωπαϊκού κράτους". Η κατεύθυνση της "Δι-κοινοτικής, Δι-ζωνικής ομοσπονδίας", εξυπηρετεί τα Βρετανικά και Τούρκικα συμφέροντα και όχι αυτά των κατοίκων της Κύπρου. Επιβλήθηκε στην Ελληνο-Κυπριακή ηγεσία όπως και τόσα άλλα και αποτελεί την πηγή όλης της κακοδαιμονίας.

3. Αποχώρηση του συνόλου των Εποίκων ως αποτέλεσμα εγκλήματος πολέμου, που καταδικάζεται από το διεθνές δίκαιο (άρθρο 49 της συνθήκης της Γενεύης, 1949) και σχετικά ψηφίσματα του ΟΗΕ ως μέθοδος Εθνοκάθαρσης.

Βασικό μας επιχείρημα, ότι είναι αδιανόητο η Ευρωπαϊκή Ένωση να απαιτεί από τα υπό ένταξη Κράτη την πλήρη συμμόρφωση με τις Ευρωπαϊκές αρχές πριν την είσοδο τους και παράλληλα να αποδέχεται αποκλίσεις αποικιακού τύπου για ένα ισότιμο Κράτος μέλος της, την Κύπρο.

Αξιότιμοι Ηγέτες του Ελληνισμού σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων και αποτρέψτε την καταστροφική πορεία εξαφάνισης της Κυπριακής Δημοκρατίας με την συνεπαγόμενη εμπλοκή του Ακριτικού Ελληνισμού σε περιπέτειες με απρόβλεπτα αποτελέσματα.

Αξιότιμε Πρόεδρε της Κυπριακής Δημοκρατίας, με ευθύνη των προκατόχων σας, αλλά με μέγιστη δική σας υπαιτιότητα διολισθήσατε σε καταστροφικές θέσεις για τον Ελληνισμό της Κύπρου και το Ελληνικό ¨Έθνος στο σύνολο του. Δείξτε τον πατριωτισμό σας παραμερίζοντας τις προσωπικές σας φιλοδοξίες και παραχωρήστε την σκυτάλη σε άλλους, λιγότερο δεσμευμένους ή τουλάχιστον επιβεβαιώστε πρώτα την εμπιστοσύνη του Λαού στις επιλογές σας.

Καλούμε λοιπόν το σύνολο της Πολιτικής και Πνευματικής Ηγεσίας του Ελληνισμού και ιδιαίτερα κάθε Έλληνα απανταχού της Γής να συστρατευθεί σε ένα κοινό στόχο που να διασφαλίζει την επιβίωση και την Ελευθερία του Έθνους.

Όλες οι υπογραφές που συνοδεύουν το κείμενο υπάρχουν εδώ.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ναι, υπάρχει πολιτική λύση για την πατρίδα, αλλά που να την πω; Σε ποιον; Στον λαό μας που δεν σηκώνει κεφάλι και περιμένει σαν ραγιάς τη μοίρα του ή στη γελοιότερη των κυβερνήσεων των “πεών…” που τολμούν ακόμα οι αλητήριοι να βρίσκονται σ’ αυτή τη χώρα;

Αδέλφια κουράστηκα!
Πού είναι τα Μ.Μ.Ε της Ελλάδος να αποκαλύψουν τις προδοσίες των πολιτικών μας και γιατί δεν τους καταγγέλλουν ως προδότες!

Πού είναι ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΜΑΣ και τα εκατομμύρια των δύστυχων συμπατριωτών μας, αυτών που διαμαρτύρονται πως τους έκλεψαν τη ζωή και κάθε ελπίδα.

Πού είναι οι πένητες πλέον συνταξιούχοι μας, οι άνεργοι και οι “εργαζόμενοι” παρίες των 200 και 500 ευρώ, πού είναι οι γονείς των 500.000 νέων μας που έφυγαν από τη χώρα και τέλος πού είναι τα εκατομμύρια όλων αυτών των Ελλήνων που τους κλέβουν τις περιουσίες και τα σπίτια τους και τους πετούν στον δρόμο!!!!!!

Κουράστηκα πλέον να εξηγώ τους λόγους γιατί ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος και ότι τελικά αναφερόμαστε σε έναν ήδη διαπιστευμένο προδότη και σε έναν δεύτερο που βρίσκεται εν αναμονή της παραλαβής του “πτυχίου” του!!!

Αυτοί δεν είναι πολιτικοί, μόνο ως κωμικοί και δοσίλογοι θα μπορούσαν να φτιάξουν καριέρα! Είναι μοναδικοί στο να παίξουν συμπρωταγωνιστές στην επόμενη ομώνυμη ταινία “ο ηλίθιος και πανηλίθιος” διεκδικώντας ακόμα και Όσκαρ ή τον ρόλο του Αρτέμη Μάτσα του κουκουλοφόρου προδότη των Γερμανών!!!

Και σε σχέση με τον δεύτερο, ας μην ανησυχήσει κανένας εκ των δικών του ότι δεν θα παραλάβει το πτυχίο του, γιατί πέρασε ήδη τις εξετάσεις, ΜΗΝ ΨΗΦΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΝΑ ΓΛΙΤΩΣΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΤΟΥΣ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΤΟΥΣ!!!!!!!!
ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ!
Επιπλέον δείτε τι είπε και σε ποιους, είναι απίστευτο!!!
Επισκεπτόμενος τους δύσμοιρους σεισμόπληκτους της Λέσβου και έχοντας πίσω του ακριβώς το πλάνο των ολοκληρωτικά γκρεμισμένων κατοικιών τους, είπε προς τους ιδιοκτήτες τους με ύφος 100 Καρδιναλίων ότι, “θα φροντίσει ως Ν.Δ. να τους μεταθέσει κατά μια διετία την πληρωμή του Ένφια”!
Συγγνώμη, είναι καλά ο άνθρωπος, είχε κοιτάξει πίσω του; Ήταν εκεί ή σε κάποιο άλλο νησί; Το ότι έφυγε όρθιος μη δαρμένος ή μπουγελωμένος, αυτό οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ότι οι άνθρωποι τελούσαν υπό καθεστώς πανικού, γιατί αυτή η κοροϊδία δεν αντέχεται!

Τι τους είπε ο πανηλίθιος;
Ότι θα τους μεταφέρει το Ένφια των σπιτιών τους, αυτών που έπαψαν πλέον να ‘χουν;
Φίλοι μου και μη και εσείς που βρίσκεστε απέναντι μου, ουαί κι αλίμονο για όλους μας αν αυτός ο Γερμανόφιλος και υποτακτικός τους, αυτό το πράμα, μας κυβερνήσει κάποτε, ο Θεός να μας λυπηθεί!!!

Ωστόσο, πέρα από αυτούς τους δυο δοσίλογους και πανηλίθιους κωμικοτραγικούς “πολιτικούς” μας, όλα αυτά τα εκατομμύρια των Ελλήνων των ως άνω αδικημένων κοινωνικών τάξεων πού είναι; Ξέρουμε για 500.000 νέους μας ότι έφυγαν, τα υπόλοιπα 10.000.000 πού βρίσκονται, άλλαξαν χώρα; Κι αν όχι, έστω και κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες εξ’ αυτών που χρειάζονται να βγουν στους δρόμους, πού είναι;

Πατριώτες, η χώρα δεν σώζεται με θαύματα, ούτε με το να καθόμαστε στις πολυθρόνες μας να περιμένουμε να μας σώσουν οι άλλοι και να μην κάνουμε καν ένα κλικάρισμα να στηρίξουμε τον αγώνα κάποιων ελάχιστων που απέμειναν να αγωνίζονται να βοηθήσουν τη χώρα τους και τον λαό. Στο τέλος θα τα παρατήσουν και αυτοί!
Και τότε τι; Πώς θα φτιάξουν τα πράγματα σ’ αυτόν τον δόλιο τόπο;

Αναθεωρήστε λοιπόν τις θέσεις σας και βάλτε πλάτη έστω κλικάροντας κι από την πολυθρόνα σας, δίνοντας δύναμη σ’ αυτούς που θέλουν και μπορούν να αγωνιστούν για σας και την πατρίδα, γιατί στο τέλος δυστυχώς θα πάψουν να ενδιαφέρονται κι αυτοί για τα κοινά και όλα θα τελειώσουν σ’ αυτόν τον έρμο τόπο, για μας, τα παιδιά μας και τις επόμενες γενιές!

Αναρωτηθείτε αν είναι αυτό που θέλετε και πράξτε κατά συνείδηση!!!

Β. Αναγνώστου
Συγγραφέας- αρθρογράφος
Πηγή "Μανιφέστο"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για τον υπουργό Αμυνας, μπορεί να είναι ένα από τα «ατυχήματα» που αλλάζουν τα δεδομένα. Γεγονός είναι ότι οι αντοχές στον ΣΥΡΙΖΑ είναι οριακές όπως και η ιδιότυπη πολιτική «ομηρία» της κυβέρνησης από τους ΑΝΕΛ

Γράφει ο Άγγελος Κωβαίος

Η δοκιμασία στην οποία έχει υποβάλλει τον ΣΥΡΙΖΑ ο Πάνος Καμμένος τις τελευταίες εβδομάδες είναι μία από τις παραμέτρους που θα διαμορφώσουν τις συνθήκες στην νέα πολιτική περίοδο.

Με την κυβέρνηση να έχει καταγράψει άλλη μία άτακτη υποχώρηση -υπό διαφορετικές προϋποθέσεις ο κ. Καμμένος θα αναφωνούσε: «στα τέσσερα!»… – το ιδιότυπο χιούμορ του υπουργού Αμυνας με τις σέξι γραβάτες δεν έκανε κανέναν να γελάσει.

Μετά ήλθαν οι αποκαλύψεις για τις επικοινωνίες με τον ισοβίτη Ευθύμιο Γαννουσάκη και τις καταγγελίες για σκευωρία με στόχο τον Βαγγέλη Μαρινάκη, και όλοι πάγωσαν.

Στο Μέγαρο Μαξίμου λένε κάτι σαν «δεν έγινε και τίποτε, προς τι η αναστάτωση;», όμως δεν το βλέπουν έτσι όλοι.

Η συνεργασία με τον Καμμένο ενόχλησε πολλούς στον ΣΥΡΙΖΑ εξ αρχής, όμως η κατάληψη της εξουσίας και η παραμονή σε αυτήν τους έκανε να κάνουν πως δεν βλέπουν, δεν ακούν…

Επί της ουσίας ο Αλέξης Τσίπρας είναι εδώ και 30 μήνες πολιτικός όμηρος του Πάνου Καμμένου. Το ερώτημα είναι αν αυτή η ομηρία θα είναι παντοτινή.

Μετά και τα τελευταία που αποκαλύφθηκαν για τον υπουργό Αμυνας, τα οποία -σημειωτέον- δεν διαψεύστηκαν αλλά απλώς επιχειρήθηκε να δικαιολογηθούν, πολλοί στον ΣΥΡΙΖΑ άρχισαν να αισθάνονται άβολα.

Κουρουμπλής, Ξυδάκης, Φίλης, Βέττας, Μιχελογιαννάκης κ.ά., με διαφορετικές διαβαθμίσεις και από διαφορετικές σκοπιές είτε πήραν αποστάσεις από τον υπουργό Αμυνας, είτε τον επέκριναν, είτε δήλωσαν ότι δεν είναι και απαραίτητη η συνεργασία με αυτοσκοπό την παραμονή στην κυβέρνηση.

Το να σπάσει ο ιδιότυπος αυτός αριστεροδεξιός συνασπισμός από την μία στιγμή στην άλλη δεν είναι το πιθανότερο ενδεχόμενο στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Ομως στην πολιτική υπάρχουν ατυχήματα και αυτά, ως γνωστόν, δεν μπορεί κανείς να τα προβλέψει.

Το βάθος της υπόθεσης με την επικοινωνία Καμμένου – Γιαννουσάκη είναι αυτήν την στιγμή άγνωστο, όπως και το ποια θα είναι η εξέλιξη μετά και την έρευνα που διεξάγεται.

Πραγματικότητα είναι πως οι πολιτικοί δεσμοί μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ μοιάζουν πλέον πολύ αδύναμοι. Το αν θα διαρραγούν ή όχι εξαρτάται από πολλές παραμέτρους, ενδεχομένως και νομικές.

Πάντως, κατά μία εκδοχή ο κ. Τσίπρας πιστεύει ότι υπάρχουν «μαξιλάρια». Αλλωστε ο Βασίλης Λεβέντης ήταν ο μόνος που βγήκε από το Μέγαρο Μαξίμου με θετική διάθεση προς τον Πρωθυπουργό, μετά τις συναντήσεις που είχε ο κ. Τσίπρας με τους πολιτικούς αρχηγούς….

Πιθανή μία αλλαγή κυβερνητικού εταίρου; Ισως όχι, αλλά εκεί θα παίξουν ρόλο άλλα πράγματα. Για παράδειγμα: θα προτιμούσε ο Λεβέντης να πάει σε εκλογές και να εξαφανιστεί ή να στηρίξει μία κυβέρνηση για όσο διάστημα αυτή αντέξει;

Υποθετικά σενάρια. Προς το παρόν.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

Τα ευχολόγια, οι μεγάλες κουβέντες και οι λεκτικές τσαχπινιές μπορεί να είναι «καλοδεχούμενες» από κάποια εσωτερικά ακροατήρια αλλά φαίνεται ότι κανείς σύμβουλος του κυρίου Πρωθυπουργού δεν τον έπεισε ότι αυτό συνιστά καταστροφική πρακτική στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής και ιδιαίτερα σε αυτά που αφορούν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Αναμφίβολα όταν φιλοξενείς έστω και «υποχρεωτικά» τον Πρωθυπουργό της γειτονικής σου χώρας θα πρέπει να ακολουθείς όλους τους κανόνες της διπλωματικής αβροφροσύνης. Παρενθετικά να επισημάνουμε ότι η επίσκεψη εργασίας Yildirim στην Αθήνα ήταν διπλωματικά αναγκαστική πριν πραγματοποιήσει το «ιδιωτικό» του ταξίδι στη Θράκη (ακριβέστερα show) με την ευκαιρία του Ιφτάρ λόγω Ραμαζανίου στο χωρίο Λύκειο όπως μας είχε πληροφορήσει και ο Νίκος Μελέτης με άρθρο «Τι γυρεύει ο Yildirim σε Αθήνα και Θράκη»(ΚΛΙΚ) στο liberal! Αν και το Γραφείο του Τούρκου Πρωθυπουργού στη δική του ανακοίνωση μίλησε για πρόσκληση και εδώ γεννάται ένα ερώτημα. Άλλο λοιπόν η διπλωματική αβροφροσύνη και άλλο κάποιες ατυχείς δηλώσεις και «αδόκιμες σιωπές» που δημιουργούν οπωσδήποτε προηγούμενο και ανοίγουν ακόμα περισσότερο την όρεξη της τουρκικής προκλητικότητας.

«Οι δυο χώρες πέρασαν δύσκολες στιγμές τελευταία, αλλά καμία από τις δύο δεν επιχείρησε να επωφεληθεί». Και βέβαια η Ελλάδα δεν επιχειρεί να επωφεληθεί ούτε όταν η Τουρκία γίνεται «άνω-κάτω» μετά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα και τον εσωτερικό διχασμό που προκάλεσε το τουρκικό δημοψήφισμα περί «σουλτανοποίησης» αλλά ούτε και με τα επικίνδυνα αδιέξοδα με την άμεση εμπλοκή της στη συριακή κρίση. Ίσως ο κ. Τσίπρας να μην είχε ακούσει τι ήταν το εξοντωτικό «Βαρλίκ Βεργκισί» που γονάτισε και την Ελληνική Μειονότητα απέναντι σε μία κατεχόμενη Ελλάδα το 1942. Ίσως πάλι να μην του είπαν τι ήταν και πότε έγιναν «τα Σεπτεμβριανά» το 1955. Ίσως ξέχασε την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο με την ανώμαλη κατάσταση στην Ελλάδα αλλά και το πώς στήθηκε η κρίση των Ιμίων! Από πού προκύπτει όμως ότι η Τουρκία δεν επιχειρεί να εκμεταλλευθεί την οικονομική (συστημική θα έλεγα εγώ) κρίση που μαστίζει εδώ και μία οκταετία την πατρίδα μας! Θεωρούμε δηλαδή κανονικότητα τη συνέχιση και την ποιοτική αναβάθμιση της τουρκικής επιθετικότητας; Την επιστολή στον ΟΗΕ όπου αρνείται την ύπαρξη Ελληνικής υφαλοκρηπίδας…τις δεκάδες παραβιάσεις σε καθημερινή βάση, τις παραβιάσεις των Ελληνικών χωρικών υδάτων, τον αποκλεισμό νησιών μας, τα πυρά εντός των ΕΧΥ, τις υπερπτήσεις… και τόσα άλλα! Αυτά δεν συνιστούν εκμετάλλευση από την Τουρκική πλευρά; Ή μήπως θα πρέπει και να ευχαριστήσουμε την Άγκυρα που δεν προκαλεί θερμό επεισόδιο. Εκτιμώ ότι ο κ. Τσίπρας με αυτή την εντελώς ανεύθυνη δήλωση δέχεται έμμεσα ως ανύπαρκτό τον τουρκικό αναθεωρητισμό και ηγεμονισμό!

«Η θετική ατζέντα πρέπει να βασιστεί στις σχέσεις καλής γειτονίας και σεβασμού χωρίς εκατέρωθεν ενέργειες που την υπονομεύουν». Ο παμπόνηρος Ανατολίτης κ. Yildirim και οπωσδήποτε σκεπτόμενος θετικά ως «Μηχανικός» συνάδελφος … του κ. Τσίπρα έπιασε την ευκαιρία και ασκώντας «δημόσια διπλωματία» ανέφερε ψευδώς με υπεροπτικό ύφος ότι «Λάβαμε υπόψη μας το θέμα των παραβάσεων και παραβιάσεων που γίνονται εκατέρωθεν. Το θέμα είναι να μην κορυφώνεται η ένταση». Η σιωπή του αποσβολωμένου Έλληνα Πρωθυπουργού εξέθεσε την Ελλάδα καθόσον αφού δεν το αρνήθηκε δημόσια αποδέχθηκε έμμεσα ότι… ότι παραβάσεις και παραβιάσεις γίνονται εκατέρωθεν! Με ότι αυτό σημαίνει μελλοντικά.

«Στην Ελλάδα όπως ασφαλώς και στην Τουρκία υπάρχει απόλυτη διάκριση ανάμεσα στη δικαστική και την εκτελεστική εξουσία. Η Δικαιοσύνη είναι απολύτως αυτόνομη και ανεξάρτητη, τις αποφάσεις της τις σεβόμαστε είτε διαφωνούμε είτε συμφωνούμε. Η δικαιοσύνη έχει αποφασίσει ως προς τα θέματα της έκδοσης των 8 αν και υπάρχει και το θέμα της έφεσης». Είναι αδιανόητο για τον Πρωθυπουργό μία κυρίαρχης χώρας να μην λέει τα πράγματα με το όνομα τους και να εξισώνει τα ζητήματα διάκρισης εξουσιών στη χώρα μας με αυτά της… σημερινής Τουρκίας στην οποία πάνω από 1800 μη αρεστοί στην Κυβέρνηση δικαστές και εισαγγελείς έχουν απολυθεί από τον Ιούλιο 2016 και όλα τα μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι προσωπική επιλογή του Erdogan. Εκτός και αν έχουμε… «αυτοφιλανδοποιηθεί» οπότε δεν πρέπει να λέμε και να κάνουμε κάτι που «θα στενοχωρεί» την Άγκυρα! Γνωστή βέβαια η ευκολία του κ. Τσίπρα στο να λέει «διάφορα» ανεύθυνα για να ξεφεύγει. Ήταν όμως ατόπημα να προσπαθήσει να δείξει ότι το θέμα της έκδοσης των 8 δεν έχει λήξει αγνοώντας το γεγονός ότι υπάρχουν αμετάκλητες αποφάσεις από το Ανώτατο μας Δικαστήριο. Και εδώ ο Τούρκος Πρωθυπουργός δεν έχασε την ευκαιρία να πει πάλι με θράσος «Οι πραξικοπηματίες, παρότι σεβόμαστε τις αποφάσεις της δικαιοσύνης, πιστεύουμε ότι δεν θα κάνουν πραξικόπημα των ελληνοτουρκικών σχέσεων». Όπως με πληροφόρησε ο συνεργάτης μας για τα θέματα Τουρκίας Χρήστος Μηνάγιας, η ορθή μετάφραση του «derbe vurmasin» είναι «θέλουμε οι πραξικοπηματίες να μην πλήξουν τις σχέσεις μας» που χωρίς αμφιβολία είναι και έμμεση απειλή.

Ο κ. Τσίπρας όμως όταν παίρνει φόρα δεν σταματάει! «Η Αθήνα στηρίζει σταθερά την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, όχι μόνο γιατί θεωρούμε ότι θα συμβάλει στην επίλυση των προβλημάτων που μας απασχολούν, αλλά και επειδή μπορεί να αποτελέσει τη βάση για περαιτέρω συνεργασία στην περιφερειακή ανάπτυξη και στην αντιμετώπιση των προκλήσεων. Θα συνεχίσουμε να αποτελούμε μια πολύ στενή σύμμαχο της Τουρκίας στο ευρωπαϊκό πλαίσιο και θα στηρίζουμε σθεναρά τη φιλελευθεροποίηση των θεωρήσεων και την παροχή κονδυλίων της Ευρώπης για τα οποία υπάρχουν δεσμεύσεις από την ΕΕ για το θέμα των 3 εκατ. προσφύγων». Ουδεμία έστω και μικρή επιφύλαξη, ουδεμία αναφορά στις αποφάσεις των Ευρωπαϊκών οργάνων για τις προϋποθέσεις που θέτουν σήμερα για να συνεχισθούν οι διαπραγματεύσεις με την Τουρκία, καμία αναφορά στην απαίτησή μας να σταματήσει την προκλητική της συμπεριφορά, τις παράνομες μεθόδους και τις απειλές πολέμου (casus belli) προς την χώρα μας και φυσικά ουδεμία αναφορά στον τρόπο που εκμεταλλεύεται το «Προσφυγικό-Μεταναστευτικό» πρόβλημα η Άγκυρα έστω και με τον επιβαλλόμενο διπλωματικό τρόπο. Για τις δηλώσεις «περί ανοικτών ζητημάτων στο Αιγαίο», δεν θα επισημάνω κάτι παραπάνω εκτός από το ότι απλά ενισχύει τις προβαλλόμενες διεθνώς μονομερείς απαιτήσεις των Τούρκων που υλοποιούν την αναθεωρητική τους πολιτική.

Τι πιο ωραίο και λογικό από το να έχεις καλές σχέσεις με τον γείτονα σου! Η ειρήνη είναι το υπέρτατο αγαθό της ανθρωπότητας και οι σχέσεις καλής γειτονίας είναι αυτές που την διασφαλίζουν. Οι σχέσεις μας με την Τουρκία πρέπει να δομούνται επάνω στον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, στην ασφάλεια, στην εμπιστοσύνη και στην αξιοπρέπεια των λαών. Η γενεσιουργός όμως αιτία της πολυπλοκότητας και των εντάσεων από τις οποίες διέπονται οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν είναι άλλη από την άσκηση της μακρόχρονης τουρκικής αναθεωρητικής σε διμερές και ηγεμονικής σε περιφερειακό επίπεδο πολιτικής. Για το λόγο αυτό απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στο τι λέμε και στο τι κάνουμε.

Για να είμαστε όμως δίκαιοι πρέπει να επισημανθεί ότι μία επιεικώς ανεπαρκής κυβέρνηση γίνεται ακόμα πιο ανεπαρκής από την αποδεδειγμένη έλλειψη μακροχρόνιας στρατηγικής για την υλοποίηση εθνικών αντικειμενικών σκοπών και της προώθησης των εθνικών μας συμφερόντων. Έτσι φθάσαμε στο σημείο ο Πρωθυπουργός να πράττει κατά το πώς… νομίζει εκείνη την στιγμή και σκόπιμο θα ήταν ο ΥΠΕΞ κ. Νίκος Κοτζιάς να του υπενθυμίσει αυτό που τόνιζε στους φοιτητές του «προκειμένου να προωθήσει μία χώρα τα εθνικά της συμφέροντα οφείλει πρώτα απ’ όλα να έχει μία μακροχρόνια στρατηγική διασφάλισης τους σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον και αυτά τα ζητήματα δεν επιλύονται με τακτισμούς»

Αντί επιλόγου και για να προλάβω όσους θα αναρωτηθούν «μα καλά να μην συζητάμε… να μην τα βρούμε… να έχουμε συνεχή ένταση με την Τουρκία;» θα ήθελα να τονίσω ότι ο σεβασμός των αρχών του Διεθνούς Δικαίου, η εγκατάλειψη από μέρους της Τουρκίας της αναθεωρητικής της πολιτικής αλλά και η προβολή αξιόπιστης ικανότητας προστασίας των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων με όλα τα διαθέσιμα εθνικά και λοιπά διεθνή μέσα, είναι οι παράγοντες οι οποίοι εμπεδώνουν το κλίμα καλής γειτονίας και μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα αναμένουμε να συνομιλεί ο κάθε Έλληνας Πρωθυπουργός με την Άγκυρα, χωρίς φοβικά σύνδρομα αλλά ούτε και με ανόητους λεονταρισμούς!

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Ιουν 2017


Η απόφαση από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στο οποίο προσέφυγε μουσουλμάνα Θρακιώτισσα, ανοίγει ξανά τη συζήτηση για τη σαρία

Είναι πανεύκολο, προκειμένου να αποδείξουν κάποιοι την «προοδευτικότητά» τους, να υποστηρίζουν καταστάσεις χωρίς να σκέπτονται τις επιπτώσεις.

Με αφορμή αναμενόμενη απόφαση από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στο οποίο προσέφυγε μουσουλμάνα Θρακιώτισσα, πρέπει να ξαναπούμε ορισμένα πράγματα, τα οποία αγνοούν οι νουνεχείς.

Οι αδελφές του θανόντος συζύγου της Θρακιώτισσας, διεκδικούν δικαστικώς μέρος της περιουσίας, την οποία ο θανών κατέλειπε με διαθήκη στην χήρα. Η υπόθεση κατέληξε στον Άρειο Πάγο, ο οποίος απεφάνθη ότι πρέπει να ξαναδικάσει το Εφετείο, με νέα σύνθεση, την υπόθεση, όπου είχε δικαιώσει την χήρα, με το αεροπαγίτικο σκεπτικό ότι εφόσον ο θανών είχε τελέσει και θρησκευτικό γάμο, ίσως δεν ισχύει η διαθήκη. Η χήρα προσέφυγε στο ΕΔΔΑ.

Υπάρχει επομένως κάποιο πρόβλημα ερμηνείας με το τι ισχύει σ’ αυτές τις περιπτώσεις, το οποίο καλείται να λύσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Είναι γενικώς αποδεκτό ότι η σαρία είναι ένας αναχρονιστικός θεσμός δικαιοπραξίας, όπου ο ιερός μουσουλμανικός νόμος στην Ελλάδα έχει ισχύ σε ορισμένες περιπτώσεις οικογενειακού και κληρονομικού δικαίου, μόνον όμως εάν προσφύγουν στον νόμιμο Μουφτή και τα δυο αντίδικα μέρη. Επομένως, είναι παραπλανητικά, ελπίζω όχι σκοπίμως, τα γραφέντα -για δημιουργία εντυπώσεων- ότι η σαρία στην Ελλάδα προβλέπει μεταξύ άλλων, την πολυγαμία και το διαζύγιο με αποπομπή μόνον της γυναίκας από τον άνδρα και πλήττει κυρίως τις γυναίκες, καθώς και άλλα παρόμοια.

Εν πρώτοις, θα έπρεπε οι κατήγοροι της σαρίας στην Ελλάδα, να αναλογιστούν, γιατί οι Τούρκοι επιμόνως τόσο πολύ, εδώ και πολλά χρόνια, ζητούν την κατάργησή της. Θέλουν να εκσυγχρονίσουν την χώρα μας; Έχουμε άλλα τέτοια δείγματα προσφοράς βοήθειας; Επομένως, το εξαγόμενο συμπέρασμα είναι ότι η κατάργηση της σαρίας ωφελεί τους Τούρκους, οι οποίοι το απαιτούν.

Γιατί τους ωφελεί; Διότι, με την ισχύ της σαρίας στην Ελλάδα, οι -νόμιμοι- Μουφτήδες έχουν και δικαστική εξουσία, άρα θεωρούνται και δικαστικοί υπάλληλοι, επομένως πρέπει να διορίζονται από το ελληνικό κράτος. Αυτός είναι και ο λόγος που το κράτος, παρά τις εναλλαγές των κυβερνήσεων εδώ και δεκαετίες, αποδέχεται τον αναχρονιστικό θεσμό της σαρίας (σήμερα βρέθηκαν οι «έξυπνοι» να τον καταγγείλουν).

Και τι θα συμβεί αν παύσει να ισχύει η σαρία και παύσουν να διορίζονται οι Μουφτήδες; Θα συμβεί αυτό που επίσης επιμόνως ζητεί η Τουρκία (όχι φυσικά προς όφελος των ελληνικών συμφερόντων) να εκλέγονται. Σήμερα, εκτός από τους δυο νόμιμους Μουφτήδες, υπάρχουν και δύο παράνομοι που «εκλέχθηκαν» από το τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής. (Όχι μόνον δεν συλλαμβάνονται για αντιποίηση αρχής, αλλά έμμεσα νομιμοποιούνται όχι μόνον από τους Έλληνες πολιτικούς που επιδιώκουν την εύνοιά τους προς άγρα ψήφων, αλλά φωτογραφήθηκαν και με τον Πατριάρχη, σε συνέδριο στην Τουρκία)!

Το τουρκικό Προξενείο, και με τους δυο παράνομους Μουφτήδες ελέγχει την οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή της Θράκης (τώρα δε επεκτείνεται και στην Καβάλα, δεν την επισκέφθηκε τυχαία ο Νταβούτογλου). Μάλιστα, διεξάγουν και παρανόμους εράνους αποστέλλοντας χρήματα σε πάσχοντες μουσουλμάνους, μέσω της τουρκικής κυβέρνησης. Ούτε γι’ αυτήν την εμφανέστατη παρανομία τους, κινήθηκε η δικαιοσύνη.

Μόλις λοιπόν παύσει η σαρία και θα εκλέγονται οι Μουφτήδες, θα είναι και οι διαχειριστές της βακουφικής περιουσίας. Αυτό είναι το «ψητό» (τα άλλα είναι το κόκαλο, εξίσου νόστιμο όμως). Σήμερα, την βακουφική περιουσία διαχειρίζονται οι 30 περίπου Ιμάμηδες, διοριζόμενοι από τους νόμιμους Μουφτήδες. Αν εκλέγονται οι Μουφτήδες, η βακουφική περιουσία των 30 τεμενών θα είναι στα χέρια του τουρκικού Προξενείου, άφθονο ελληνικό χρήμα για ανθελληνική προπαγάνδα.

Αυτή είναι εν ολίγοις η χρησιμότητα της σαρίας στην Ελλάδα.

Υπάρχουν πολλοί έξυπνοι και προοδευτικοί στην Ελλάδα, που γνωρίζουν ότι είναι αναχρονιστικός θεσμός και δεν ταιριάζει σε σύγχρονο κράτος. Αλλά σε αντίθεση με τους άλλους «έξυπνους» και «προοδευτικούς», γνωρίζουν επίσης και τι ωφελεί και τι βλάπτει τον ελληνικό λαό, τι ωφελεί και τι βλάπτει την τουρκική κυβέρνηση. Και με βάση αυτήν τη γνώση, πρέπει να γίνονται οι προτάσεις.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κρατήθηκε καιρό, είναι αλήθεια, για να αποκαλύψει τι θέλει να κάνει στην Ευρώπη η Ανγκελα Μέρκελ. Αφού... ξεφορτώθηκε τη Βρετανία από τα πόδια της και θεωρώντας (όπως και στο παρελθόν) τη Γαλλία του χεριού της, η Γερμανίδα καγκελάριος ανακοίνωσε τα σχέδιά της για ένα Δ' Ράιχ που θα ελέγχει την Ευρώπη! Ό,τι δηλαδή δεν κατάφερε το Βερολίνο σε δύο παγκόσμιους πολέμους, ετοιμάζεται να το κάνει πράξη τώρα η Μέρκελ, επιβεβαιώνοντας όσους κατηγορούν τους Γερμανούς ότι τελικά δεν αλλάζουν.

Το σχέδιο βρισκόταν καιρό σε εξέλιξη, με την καταδίκη των χωρών του Νότου σε Μνημόνια και σε σκληρές δημοσιονομικές πολιτικές που έκαναν τους Γερμανούς πλουσιότερους και τους κατοίκους των χωρών που δεν ανήκουν στο γερμανικό μπλοκ φτωχότερους.

Η Γερμανίδα καγκελάριος απλώς ανακοίνωσε την επόμενη μέρα, που είναι για το Βερολίνο μία: να ορίσει υπουργό Οικονομικών σε ολόκληρη την Ευρώπη, που θα είναι και αυτός «μαριονέτα» του Βερολίνου, εάν δεν επιλεγεί ο... καταλληλότερος Β. Σόιμπλε, που φαίνεται ότι δεν χωράει πλέον στο κοστούμι ενός απλού υπουργού Οικονομικών και ονειρεύεται μεγαλεία!

Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε η καγκελάριος, «η ευρωπαϊκή συνοχή μεταξύ των μελών της ευρωζώνης είναι ελλειμματική» και αυτό που φαντάζεται για την αντιμετώπιση της συγκεκριμένης κατάστασης είναι «μια οικονομική κυβέρνηση», η οποία θα είναι επιφορτισμένη με τη μελέτη των καλύτερων μεθόδων για την προώθηση της απασχόλησης στην ευρωζώνη. Η Μέρκελ έγινε στη συνέχεια ακόμη πιο συγκεκριμένη, λέγοντας πως επίσης μπορούμε «φυσικά να σκεφτούμε την ιδέα ενός κοινού υπουργού Οικονομικών, εάν πληρούνται οι βασικές προϋποθέσεις».

Αυτό στην πράξη θα σημάνει το τέλος της Ευρώπης όπως τη γνωρίζαμε και την απόλυτη κυριαρχία της Γερμανίας, μια και αυτή θα έχει στα χέρια της το Ταμείο και τους προϋπολογισμούς των χωρών. Και από την ώρα που θα μεταφερθεί η οικονομική πολιτική των χωρών στο Βερολίνο, οι εθνικές κυβερνήσεις απλώς θα είναι σαν τους ανθύπατους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που θα εκτελούν τις εντολές της κεντρικής εξουσίας, η καρδιά της οποίας θα χτυπά στο Βερολίνο.
Εκεί ακριβώς που ήταν και η έδρα του Γ' Ράιχ...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το επικίνδυνο πόκερ του ισλαμιστή Ταγίπ Ερντογάν

Γράφει ο Γιώργος Σκαφίδας

Θα μπορούσε η Τουρκία να γίνει το επόμενο Κατάρ; Να βρεθεί, δηλαδή, ξαφνικά κι αυτή απομονωμένη διεθνώς ως παρίας όπως η Ντόχα; Το ενδεχόμενο συζητιέται πλέον έντονα ένθεν κακείθεν των τουρκικών συνόρων.

Η πικρή αλήθεια είναι άλλωστε πως όσα προσάπτουν οι «έξω» στο Κατάρ ως κατηγορίες (ότι δηλαδή στηρίζει ομάδες τζιχαντιστών και εξτρεμιστικές οργανώσεις όπως είναι η Μουσουλμανική Αδελφότητα), θα μπορούσαν να τα προσάψουν και στην Τουρκία, μια Τουρκία που διακρίνεται πια για την αναξιοπιστία και τη ροπή της στις… αλλαγές στρατοπέδου.

Η κρίση με το Κατάρ έμελλε να αναδείξει τις τουρκικές αντιφάσεις αλλά και τα επικίνδυνα παιχνίδια που παίζει η Άγκυρα στην πυριτιδαποθήκη της Μέσης Ανατολής. Αφού πρώτα διέρρηξε τις σχέσεις του με το Ισραήλ (μετά το 2010) και την Αίγυπτο (μετά το 2013), ο Ερντογάν αναζήτησε στηρίγματα πρώτα στη Σαουδική Αραβία (έως και τους πρώτους μήνες του 2017) και έπειτα στο Ιράν (από το αποτυχημένο τουρκικό πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016 και μετά), χωρίς ωστόσο να καταφέρει στην πορεία να πείσει κανέναν για τις «αγνές» του προθέσεις.

Σήμερα, στον απόηχο της κρίσης με το Κατάρ, ο Ερντογάν βρίσκεται εγκλωβισμένος μεταξύ Σαουδικής Αραβίας (ΗΠΑ) και Ιράν (Ρωσίας). Το ρήγμα στις σχέσεις του με τη Σαουδική Αραβία δείχνει μάλιστα να βαθαίνει λόγω Κατάρ, χωρίς ωστόσο να διαμορφώνεται παράλληλα κάποιο αντίβαρο ουσιαστικής σύγκλισης στις σχέσεις του με την Τεχεράνη.

Οι πρώτοι Τούρκοι στρατιώτες έχουν φτάσει ήδη στη Ντόχα, μετά το πράσινο φως που έλαβαν κατά τρόπο εξπρές την περασμένη εβδομάδα από την τουρκική εθνοσυνέλευση. Επισήμως, ο ρόλος τους θα είναι να εκπαιδεύσουν τις εγχώριες δυνάμεις, πράγμα που ξεκίνησαν να κάνουν από την Κυριακή στη στρατιωτική βάση Ταρίκ Μπιν Ζιγιάντ. Ανεπισήμως πλην σαφώς ωστόσο, το μήνυμα που στέλνει η Τουρκία προς τους γείτονες είναι ότι προτίθεται να υπερασπιστεί στρατιωτικά το Κατάρ ενάντια σε εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς.

Το καθεστώς Ερντογάν θέλει να αυτοπροβάλλεται ως εκείνος ο πολύτιμος διαμεσολαβητής που θα αποκαταστήσει την «ειρήνη μεταξύ των αδελφών» στη Μέση Ανατολή. Στην πράξη ωστόσο, εκείνο που κάνει δεν είναι να διαμεσολαβεί αλλά να παίρνει θέση και μάλιστα κατά τρόπο άγαρμπο (μακριά από λογικές ήπιας ισχύος και διπλωματίας), εν προκειμένω ενάντια στην Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα (που να σημειωθεί ότι έχουν μεγαλύτερους οικονομικούς δεσμούς με την Τουρκία από ό,τι το Κατάρ), τις ΗΠΑ κ.α..

Το στενό περιβάλλον Ερντογάν «πυροβολεί» τις τελευταίες ημέρες βάζοντας στο στόχαστρο το Ριάντ. Ο επιφανής κληρικός Νουρεντίν Γιλντίζ δήλωσε ότι η Τουρκία «έχει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα με τη Σαουδική Ααραβία από ό,τι με το Ισραήλ». Ο πάντα γραφικός προεδρικός σύμβουλος Γιγίτ Μπουλούτ διακήρυξε ότι «η Σαουδική Αραβία χρειάζεται μια Αραβική Άνοιξη για να ξυπνήσει ενάντια στην οικογένεια των φυλάρχων που την εξουσιάζει».

Η φιλοκυβερνητική εφημερίδα Yeni Safak έσπευσε να δημοσιεύσει συνέντευξη με τον γενικό γραμματέα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας της Αιγύπτου, Μαχμούντ Χουσεϊν. Ο ίδιος ο Ερντογάν δήλωσε στην πορτογαλική τηλεόραση ότι ο Ουαχαμπισμός (το επίσημο θρησκευτικό δόγμα στη σουνιτική Σαουδική Αραβία) είναι έξω από το Ισλάμ. Κάποιοι σπεύδουν, μάλιστα, να θυμηθούν ότι ο Αμντουλάχ μπιν Σαούντ, μακρινός πρόγονος του σημερινού βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας, είχε αποκεφαλιστεί δημοσίως ως εχθρός από τους Οθωμανούς στην Κων/πολη στις αρχές του 19ου αιώνα.

Παράλληλα, οι Τούρκοι συνεχίζουν να στηρίζουν δυναμικά το Κατάρ στην κόντρα του με το Ριάντ και τα Εμιράτα. Επισπεύδουν τα σχέδια για την πλήρη ανάπτυξη έως και 3.000 στρατιωτών στην τουρκική βάση στο Κατάρ (την πρώτη τουρκική στρατιωτική βάση στον Περσικό Κόλπο), απορρίπτουν τις κατηγορίες της διεθνούς κοινότητας κατά του Κατάρ ως «αβάσιμες», στέλνουν στη χώρα 5.000 τόνους τροφίμων ως ανθρωπιστική βοήθεια ενάντια στο εμπάργκο των υπολοίπων κ.α..

Όσο για τους Σαουδάραβες, αυτοί ανταποδίδουν τα πυρά απορρίπτοντας ανοιχτά ως «ανεπιθύμητη» και «περιττή» την πρόταση του Ερντογάν για δημιουργία τουρκικής στρατιωτικής βάσης εντός των συνόρων του σαουδαραβικού βασιλείου. Κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου στο Ριάντ, οι Αρχές έθεσαν υπό προσωρινή κράτηση δύο δημοσιογράφους του τουρκικού κρατικού δικτύου TRT. Λέγεται μάλιστα ότι χρειάστηκε να παρέμβει ο ίδιος ο Τσαβούσογλου για την απελευθέρωσή τους.

Καθώς η κόντρα της με το Ριάντ εντείνεται, η Τουρκία αναζητάει αντίβαρα στήριξης στο σιιτικό Ιράν, στο μεγαλύτερο δηλαδή εχθρό της σουνιτικής Σαουδικής Αραβίας (αλλά και του Ντόναλντ Τραμπ καθώς και του Ισραήλ) στην περιοχή. Οι σχέσεις Άγκυρας-Τεχεράνης άρχισαν να θερμαίνονται μετά τον Ιούλιο του 2016 και το τουρκικό πραξικόπημα, όταν οι Ιρανοί έσπευσαν να στηρίξουν τον Ερντογάν. Όταν μάλιστα ξέσπασε η κρίση με το Κατάρ προ εβδομάδων, ο Ιρανός ΥΠΕΞ Μ. Τζ. Ζαρίφ πραγματοποίησε αμέσως επίσκεψη στην Άγκυρα.

Ακόμη και απέναντι στην Τεχεράνη ωστόσο, ο Ερντογάν δείχνει αναξιόπιστος. Μέχρι και το Φεβρουάριο του 2017 άλλωστε, εκείνος στήριζε δημοσίως τους σουνίτες του Κόλπου ενάντια στον «περσικό επεκτατικό εθνικισμό», όπως χαρακτηριστικά έλεγε από το Ριάντ προκαλώντας τότε ενόχληση στην Τεχεράνη. Αλλά και πίσω στις αρχές του 2016, όταν η Σαουδική Αραβία είχε προχωρήσει στην εκτέλεση του κληρικού Νιμρ αλ Νιμρ προκαλώντας την έντονη αντίδραση του Ιράν, ο Ερντογάν είχε τότε στηρίξει δημοσίως τους Σαουδάραβες. Το μεγαλύτερο αγκάθι, ωστόσο, μεταξύ Άγκυρας και Τεχεράνης εξακολουθεί να εντοπίζεται στο μέτωπο της Συρίας και ακούει στο όνομα Μπασάρ αλ Άσαντ. Θα φτάσει στο σημείο ο Ερντογάν να αποδεχθεί τον Άσαντ για να ικανοποιήσει Ρώσους και Ιρανούς; Μένει να φανεί.

Με δεδομένα πάντως όσα έχουν προηγηθεί, ο Ερντογάν δείχνει πια να έχει απολέσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας απέναντι στους γείτονες και τη διεθνή κοινότητα. Η πιο αξιόπιστη σχέση του τα τελευταία χρόνια, από την Αραβική Άνοιξη του 2011 και μετά, έδειχνε να είναι εκείνη με το πλούσιο σε φυσικό αέριο Κατάρ. Ακόμη και εκεί ωστόσο, ο Τούρκος πρόεδρος ενδέχεται να τα βρει σκούρα. Κι αυτό διότι εάν το Κατάρ υποκύψει τελικώς, όπως αναμένεται, στις πιέσεις της Σαουδικής Αραβίας, των Εμιράτων και των ΗΠΑ, εκείνος που θα μείνει πίσω εκτεθειμένος δεν θα είναι άλλος από τον ίδιο τον Ερντογάν.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Κωνσταντίνου Θ. Λαμπρόπουλου

Η εμπλοκή της Κίνας στην έως τώρα πορεία του πολέμου στην Συρία, παρέμενε σχετικά περιορισμένη, συγκρινόμενη με την αντίστοιχη της Ρωσίας, των ΗΠΑ και περιφερειακών δυνάμεων, όπως του Ιράν. Εντούτοις, η διαρκώς αυξανόμενη παρουσία χιλιάδων τζιχαντιστών στο μέτωπο της Συρίας, προερχόμενων από τις τάξεις των Ουιγούρων και η μεγάλη πιθανότητα χτυπήματος εναντίον Κινέζων πολιτών και εναντίον στόχων κινεζικού ενδιαφέροντος και συμφερόντων, δύναται να μεταβάλλει άρδην, την κινεζική μετριοπαθή στάση και να οδηγήσει το Πεκίνο στην ανάληψη ακόμη και στρατιωτικής δράσης.

Πρέπει να επισημανθεί η στρατηγική αντίληψη που διέπει τους Κινέζους διαμορφωτές αποφάσεων, αναφορικά με το μέτωπο κατά της τζιχαντιστικής τρομοκρατίας σε περιφερειακό επίπεδο. Η Κίνα υιοθετεί την άποψη πως η Συρία πρέπει να αντιμετωπίζεται ως περίπτωση άμεσα συνδεδεμένη με το Αφγανιστάν, σε ότι αφορά στον κίνδυνο της ριζοσπαστικής ισλαμιστικής τρομοκρατίας, καθώς περιλαμβάνει τις ίδιες τρομοκρατικές ομάδες με παρόμοια επιχειρησιακά σχέδια[1].

Επιπρόσθετα η εξάλειψη της τζιχαντιστικής απειλής στην Συρία όπως και στο Αφγανιστάν χαρακτηρίζεται ως στρατηγική προτεραιότητα του Πεκίνου, καθώς αφενός οι δύο χώρες αποτελούν πολύτιμα κομμάτια του γιγαντιαίου πρότζεκτ «One Belt, One Road” και η συνεχιζόμενη αστάθεια ή η πιθανή τοπική επικράτηση Σαλαφιστικών Οργανώσεων, άρρηκτα συνδεδεμένων με το αποσχιστικό κίνημα των Ουιγούρων, θα κλόνιζαν την κινεζική εθνική στρατηγική ασφάλειας, που τοποθετεί την κινεζική επαρχία Xinjiang –όπου η παρουσία των Ουιγούρων είναι σημαντική και πολυπληθής- ως την κορωνίδα της υψηλής στρατηγικής του νέου Δρόμου του Μεταξιού.

Ως εκ τούτου, όπως και στο Αφγανιστάν, η Κίνα ήδη ενισχύει το προφίλ της ως μερικός προμηθευτής ασφάλειας «partial security provider» στη Συρία, παρέχοντας διοικητική υποστήριξη, ειδικό εκπαιδευτικό προσωπικό και αναβαθμισμένες επιχειρησιακές δυνατότητες, στις δυνάμεις που μάχονται τους φανατικούς τζιχαντιστές, στις τάξεις των οποίων πολεμούν χιλιάδες Ουιγούροι.

Η κινεζική εμπλοκή περιπλέκεται ,καθώς οι τζιχαντιστικές ομάδες, όπως η πρώην Αλ Νούσρα και κυρίως το Ισλαμικό Κόμμα του Τουρκιστάν (Turkistan Islamic Party) –στο οποίο περιλαμβάνονται οι Ουιγούροι μαχητές και ευθύνεται για την επίθεση της κινεζικής πρεσβείας στο Κιργυστάν (Krgystan)-, εξαιτίας των δεσμών τους με την Ahrar al Sham, απολαμβάνουν της στρατιωτικής βοήθειας των ΗΠΑ, καθώς και της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, στο πλαίσιο της εκδίωξης του Μπασάρ Αλ Άσαντ απ’ τον θώκο της Συρίας.

Η συνεχιζόμενη παροχή προηγμένου στρατιωτικού υλικού δυτικής προέλευσης, σε αυτές τις ομάδες, αναβαθμίζει τις επιχειρησιακές τους δυνατότητες, ως εκ τούτου αποτελεί επιτακτικό μέλημα για το Πεκίνο, η διακοπή τροφοδότησής τους, ενώ η προτεινόμενη, από δυτικούς κύκλους, προστασία τους από τις αεροπορικές επιχειρήσεις των κυβερνητικών δυνάμεων του Άσαντ, καθίσταται κόκκινη γραμμή εκ μέρους της κινεζικής πλευράς και αυξάνει τις πιθανότητες μιας ευρύτερης στρατιωτικής εμπλοκής της Κίνας στην Συρία, για την προστασία των κινεζικών συμφερόντων εντός και εκτός της κινεζικής επικράτειας, κατά το αμερικανικό πρότυπο της «Προκεχωρημένης Άμυνας» (Forward Defence) και της ακόλουθης αμερικανικής εισβολής στο Αφγανιστάν το 2001.

Επιπλέον η σκληρή γραμμή της Κίνας στο ζήτημα της δυτικής υποστήριξης των συγκεκριμένων ομάδων που μάχονται τις κυβερνητικές δυνάμεις του Άσαντ, την φέρνει σε αντιπαράθεση αφενός με τις ΗΠΑ, με τις οποίες το διακύβευμα εκτείνεται ως τον Ειρηνικό, αφετέρου επιδρά καταλυτικά στις διμερείς σχέσεις με την Τουρκία, την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ.

Αν και το σενάριο άμεσης στρατιωτικής εμπλοκής της Κίνας στον πόλεμο της Συρίας φαντάζει το λιγότερο πιθανό, εντούτοις αξίζει να σημειωθεί πως το ιστορικό προηγούμενο καταδεικνύει πως η Κίνα θεωρεί τα ζωτικά της συμφέροντα μη διαπραγματεύσιμα, όπως αποδείχτηκε περίτρανα στον Πόλεμο της Κορέας, όταν το πέρασμα του ποταμού Γιαλού από τις αμερικανικές δυνάμεις απαντήθηκε στρατιωτικά καθώς αποτελούσε κινεζική κόκκινη γραμμή. Η προστασία και η θωράκιση των κινεζικών εμπορικών και οικονομικών συμφερόντων στην Μέση Ανατολή αλλά και την Κεντρική Ασία, αποτελούν για το Πεκίνο την sine qua non συνθήκη για την διαρκή ανάπτυξη του ασιατικού γίγαντα και συνεπώς πρωταρχικό στρατηγικό στόχο.

* Ο Κων/νος Λαμπρόπουλος είναι στρατηγικός αναλυτής, Associate Fellow στο Geneva Centre for Security Policy.
[1] Βλέπε Lin Christina, China’s Interests in Syria and the Middle East, Center for Transatlantic Relations
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Θανάση Χειμωνά

Έχω γράψει δεκάδες κείμενα για τα συριζοτρόλ. Λογικό άλλωστε αφού πρόκειται για μια κατάσταση την οποία έχω βιώσει και βιώνω στο πετσί μου. Δεν είμαι ωστόσο ο μόνος. Το θέμα του διαδικτυακού παρακράτους του κυβερνώντος κόμματος έχει απασχολήσει πολλούς άλλους αρθρογράφους ενώ έχει «παίξει» και σε τηλεοπτικές εκπομπές. Ουσιαστικό αποτέλεσμα πάντως δεν υπάρχει.

Τα συριζοτρόλ συνεχίζουν ανενόχλητα το έργο τους, προπαγανδίζοντας, υβρίζοντας, λασπολογώντας και στοχοποιώντας. Η μοναδική θετική εξέλιξη υπήρξε το ξεσκέπασμα του διαβόητου «Άτακτου» ο οποίος –αν και παρουσιαζόταν με άβαταρ τον Άρη Βελουχιώτη- αποδείχθηκε πως ήταν πρώην χρυσαυγίτης ο οποίος «αξιοποιήθηκε» από τον ΣΥΡΙΖΑ λόγω του δημοφιλούς προφίλ του στο Twitter. Η αποκάλυψη αυτή όμως δεν προήλθε από κάποια δημοσιογραφική έρευνα αλλά από άλλους χρήστες των σόσιαλ μίντια οι οποίοι και κατόρθωσαν να τον ξετρυπώσουν.

Αναρωτιέμαι λοιπόν… Μήπως έχει φτάσει η ώρα να συζητηθεί το θέμα των συριζοτρόλ στην ελληνική βουλή; Η, ακόμα καλύτερα, να δημιουργηθεί μια εξεταστική επιτροπή- έστω και από την επόμενη κυβέρνηση;

Να προσπαθήσουμε να μάθουμε βρε παιδί μου τι είναι αυτοί οι άνθρωποι. Τι καπνό φουμάρουν. Φυσικά, η διαδικτυακή ανωνυμία πρέπει να είναι σεβαστή. Αυτό όμως παύει να ισχύει όταν τελούνται αξιόποινες πράξεις. Και, στα μάτια μου, το να υποδαυλίζεις την βία εναντίον συγκεκριμένων προσώπων μετά από εντολές των κομματικών αφεντικών σου, ναι, αποτελεί αξιόποινη πράξη. Αξίζει δε να σημειωθεί πως ακούγεται ευρέως πως ένας από τους διαχειριστές κορυφαίου τρολολογαριασμού του ΣΥΡΙΖΑ στο Twitter είναι πρωτοκλασάτο στέλεχος την κυβέρνησης.

Πέρα από όλα αυτά όμως, αξιόποινη πράξη είναι και ένας παράνομος διορισμός. Και δεν είναι λίγες οι φορές που διέρρευσαν ΦΕΚ προσλήψεων στο Δημόσιο ατόμων των οποίων το μοναδικό προσόν ήταν το ότι στήριζαν τον Πεφωτισμένο Ηγέτη Αλέξη Τσίπρα.

Ελπίζω το ταπεινό αυτό αρθράκι μου να διαβαστεί από κάποιον βουλευτή. Ή, ακόμα καλύτερα, να καταλήξει στο λάπτοπ κάποιου αρχηγού κόμματος. Νομίζω πως αυτά που θα βγουν στο φως θα έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Toυ Ανδρέα Ζαμπούκα

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ίσως το πιο αμφιλεγόμενο πολιτικό πρόσωπο της Μεταπολίτευσης. Για αρκετούς Έλληνες αποτελεί έναν γρίφο, δεδομένου πως είναι πολύ δύσκολο να διακρίνουν ποια είναι τα εγγενή στοιχεία του χαρακτήρα του. Πρόκειται για έναν «αθώο» νέο που αναγκάστηκε να ανδρωθεί μέσα στον αμοραλισμό του κομματικού σωλήνα; Ή μήπως για έναν κακομαθημένο γόνο ημιαστικής οικογένειας που μετέφερε από το χωριό τον βαλκανικό επαρχιωτισμό του;

Aλλά ας δούμε την πραγματικότητα από ένα άλλο πρίσμα. Αυτό της «ανθρώπινης» προσέγγισης η οποία κυριαρχεί πάντα στις μεσσιανιστικές κοινωνίες σαν τη δική μας. Συναντάς ας πούμε, τον Αλέξη σε μία εκδήλωση, σε έναν δημόσιο χώρο ή βρίσκεσαι μαζί του στο ίδιο τραπέζι. Αποκλείεται να τον αντιπαθήσεις. Αποκλείεται να σου φανεί απόμακρος και αυστηρός. Γιατί έχει όλα τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου που σε κάνει να αισθανθείς άνετα. Είναι κοντός, γελάει συνέχεια, οι κόρες των ματιών του διαστέλλονται εύκολα και το σημαντικότερο, λέει κρύα αστεία. Τόσο κρύα που καταλαβαίνεις αμέσως την διανοητική του προσπάθεια να υπερκεράσει την αμηχανία του…

Όλα αυτά σου δημιουργούν την αίσθηση ότι δεν είναι ανώτερός σου, με αποτέλεσμα να τον αποδέχεσαι αμέσως. Και αυτή ακριβώς η τάση της αποδοχής, είναι που τον κάνει να εμφορείται από αισθήματα μεγαλείου και απερίγραπτης αυτοπεποίθησης. Όμοια με αυτά που έχει ο μικρός τσαχπίνης γιός μιας πολυμελούς οικογένειας της οποίας όλα τα υπόλοιπα μέλη είναι γυναίκες…

Σε κάθε περίπτωση, αυτός είναι ο Αλέξης. Εκτός των άλλων όμως, τυχαίνει να είναι και πρωθυπουργός αυτής της παράξενης χώρας. Στη χθεσινή συνάντησή του με τον Σταύρο Θεοδωράκη- που πριν λίγες μέρες χειρουργήθηκε από όγκο στον προστάτη- σκέφτηκε να αστειευτεί αυθόρμητα, λέγοντάς του το εξής απίστευτο: «Βλέπω ότι έχεις αδυνατίσει. Μην ανησυχείς εδώ θα σε ταΐσουμε»!

Για κάποιους από μας, το υποτιθέμενο αστείο του πρωθυπουργού αποτελεί τεράστια χοντράδα. Το κακό όμως είναι ότι για τους περισσότερους δεν αποτελεί πλέον, τίποτα! Όπως και η γραβάτα με τα πέη του Καμμένου, όπως και του twitt του Νίκου Παππά για την παραίτηση Ταγματάρχη, όπως και οι άναρθρες κραυγές του Πολάκη.

Συνηθίζουμε στο «τέρας», όπως έλεγε κι ο Χατζιδάκης. Συνηθίζουμε, γιατί, σιγά σιγά, νομιμοποιείται μέσω της κακόγουστης «αθωότητας», η σταδιακή εξάπλωση του μιθριδατισμού μας. Όλη αυτή η κουλτούρα του λούμπεν που είχαμε λίγο πολύ, όλοι μας, σε ένα μέρος του εαυτού μας και τείναμε να εξαλείψουμε από ντροπή. Τώρα όμως, μπορούμε να μην ντρεπόμαστε, αφού ο ίδιος ο πρωθυπουργός αντιπροσωπεύει τον επαρχιωτισμό μας.

Αλέξη, «πάχυνες» πολύ και γίνεσαι πλέον επικίνδυνος. Όχι μόνο για την πολιτική σου αλλά κυρίως για την ανεξέλεγκτη νομιμοποίηση της χυδαιότητας στο δημόσιο χώρο. Αυτής της χυδαιότητας που ταυτίζεται πλήρως με την υποτιθέμενη λαϊκότητα των πολλών αλλά στην ουσία, πρόκειται για την πιο σηπτική έκφανση του λαϊκισμού.

Καλός και χρήσιμος ο μιθριδατισμός για τους μέτριους. Θυμίζω μόνο ότι μετά την ήττα του από τον Πομπήιο, ο Μιθριδάτης αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει χρησιμοποιώντας δηλητήριο αλλά απέτυχε. Και τελικά κατέφυγε σε έναν μισθοφόρο του, που τον διέταξε για τον σφάξει με το σπαθί του…

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιάννη Σιδέρη

Ηταν Σάββατο, 21 Μαΐου του 2016. Στη Βουλή ψηφιζόταν το πολυνομοσχέδιο με μέτρα φωτιά («κόκκινα» δάνεια, αυτόματο «κόφτη» περικοπή δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις, πακέτο των έμμεσων φόρων). Προβεβλημένο κυβερνητικό στέλεχος, εκ των άμεσων συνομιλητών του πρωθυπουργού, μου είπε στο καφενείο της Βουλής, σε λίγες μέρες θα δεις ότι το μέλλον έχει συνεργασία και με ΠΑΣΟΚ, ενώ ο Κυριάκος δεν θα γίνει ποτέ πρωθυπουργός.

Σε λίγες μέρες «είδα». Την 1η Ιουλίου κατατέθηκε το νομοσχέδιο για την απλή αναλογική. Ο σχεδιασμός έγινε φανερός. Θα πρόσφεραν στο ΠΑΣΟΚ το δέλεαρ των επιπλέον εδρών, ως εκ τούτου αυτό, μετά χαράς και ασμένως θα ψήφιζε το νόμο. Οψέποτε γίνονταν εκλογές δεν θα εκλεγόταν αυτοδύναμη κυβέρνηση, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, ενδεχομένως και όποιο άλλο κόμμα του μεσαίου χώρου, θα συνέχιζε αμέριμνος να κατέχει την εξουσία.

Υπάρχει μια διαχρονική έλλειψη κατανόησης της τρέχουσας πραγματικότητας και της περιρρέουσας ατμόσφαιράς της, που εντοπίζεται στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Εχουν την ψευδαίσθηση ότι αφού είναι αριστεροί, έχουν πάντα δίκιο (το είπε πρόσφατα και ο υπουργός Υγείας κ. Ξανθός «Η διαφορά μας με τους άλλους δεν είναι πως είμαστε καλύτεροι, αλλά πως είμαστε αριστεροί και άρα δεν θέλουμε τις ανισότητες»). Είναι μεγαλωμένοι με την οίηση της «δρακογενιάς», θεωρούν εαυτούς κληρονόμους ηρωικών εποχών και ηρωικών αγώνων. Όπως το είπε ο Νίκος Φίλης στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, «είμαστε κυβέρνηση ζώντων τε και τεθνεώτων». Φυσικά οι τεθνεώτες, την ιστορία των οποίων οικειοποιούνται, βρέθηκαν στην κόλαση του πυρός, έκαναν τη ζωή τους παρανάλωμα, έζησαν αφόρητες κακουχίες, τη θυσίασαν σε μια ιδέα (ασχέτως αν ήταν βιώσιμη ή ψευδής, δεν αφορά στο παρόν κείμενο).

Ετούτοι, τα μόνα… ηρωικά που έκαναν, ήταν τα εύκολα και δήθεν αγωνιστικά: Κάποιες πορείες, κάποιες καταλήψεις σχολείων στους καιρούς της ΠΑΣΟΚικής υπέρ-ανοχής (όπου ανέτειλε και το άστρο του Αλέξη), ή βγήκαν στο δρόμο με τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, και τα έκαναν - ομού μετ΄ άλλων - «λαμπόγυαλο», όταν ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επέσυρε την Αστυνομία από φόβο μήπως υπάρξει και δεύτερος νεκρός. Έτσι «αγωνίστηκαν» εκ του ασφαλούς, χωρίς κανένα διακύβευμα. Ενίοτε έκαναν και αγωνιστικό τουρισμό, όπως στη Γένοβα, κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, στην οποία βρέθηκε και ο Αλέξης.

Δεν τα παραθέτουμε αυτά με απαξιωτική διάθεση. Αυτά αντιστοιχούσαν στη γενιά τους, αυτά έκαναν. Απαξιωτικό είναι να θεωρούν εαυτούς συνεχιστές εκείνων που χαράμισαν τις ζωές τους.

Με αυτή την κληρονομημένη κομπορρημοσύνη αράδιαζαν υπερφίαλες υποσχέσεις προς πάσα κατεύθυνση (πολλοί τις πίστευαν ακράδαντα, όπως ας πούμε ο πρώτος κυβερνητικός εκπρόσωπος Γαβριήλ Σακελλαρίδης, που πήρε των ομματιών του). Άλλοι, πιο κυνικοί, εισηγήθηκαν στον Αλέξη «τώρα είναι η ευκαιρία που από πάντα περιμέναμε. Ας βγούμε και βλέπουμε». Και αυτοί ακόμη, οι κυνικοί, δεν είχαν πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας.

Όλοι τους ήταν όμηροι του ιδεολογικού τους μυθεύματος ότι ήταν απλώς θέμα πολιτικής απόφασης να εξέλθει η χώρα από το καθεστώς των μνημονίων, να απεγκλωβιστούμε από τη λιτότητα, να ανθίσει η οικονομία υπέρ των φτωχών τάξεων (και εναντίον των μενουμε-ευρώπηδων, που είπε ο Κυρίτσης, καθώς στα μάτια τους αυτοί, όπως και οι «παραιτηθείτε» φαντάζουν ως τα καλοζωισμένα στρώματα της κοινωνίας, με άκρες στον κρατικό κορβανά, που μέσω αυτού απομυζούν το αίμα των λαϊκών τάξεων).

Γνωστά εν ολίγοις τα ανωτέρω, τα αναφέραμε για να σκιαγραφήσουμε το πλαίσιο σκέψης και τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις των στελεχών του κυβερνώντος κόμματος. Εξ αυτών γίνεται κατανοητό γιατί θεωρούσαν ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ένα ευκαιριακό κόμμα - άθυρμα, χωρίς ιστορική πορεία, που απλώς στέκεται ως ανάχωμα και συγκρατεί τις εκμεταλλευόμενες τάξεις από το να εισρεύσουν νικηφόρες στην Αριστερά.

Άλλωστε αυτή ήταν και η άποψη του ΚΚΕ από το οποίο προήλθε ο κ. Τσίπρας και πλείστοι σύμβουλοί του. Το ότι (καλό ή κακό το ΠΑΣΟΚ, δεν αφορά στο κείμενο) μπορεί να ήταν έκφραση ενός ιστορικού ρεύματος, της Κεντροαριστεράς, που ερχόταν με διάφορες κομματικές μορφές, τουλάχιστον από τα τέλη του 19ου αιώνα, το ότι ήταν μία από τις τρεις ιστορικές παρατάξεις της χώρας (οι άλλες δύο: η Δεξιά και η κομμουνιστική Αριστερά), δεν τους αφορούσε. Ήταν και άψητοι οι περισσότεροι, ενώ λόγω ηλικίας δεν είχαν παραστάσεις: Το «βρώμικο '89», και η οδυνηρή έκπληξη που ένιωσαν, όταν το ΠΑΣΟΚ κράτησε, παρότι νόμιζαν ότι θα το διαγουμίσουν, δεν τους δίδαξε.

Αυτή η απαξιωτική στάση περί του «κόμματος –αθύρματος» κυριάρχησε και στην αντιμνημονιακή υστερία του ΣΥΡΙΖΑ. Φουσκωμένοι - και εσωτερικά – από τα ποσοστά που ελάμβαναν, εκτόξευσαν οργή και χολή στους «γερμανοτολιάδες», τους «προδότες», τους «Τσολάκογλου», κλπ. Ουδέποτε κατάλαβαν - ούτε και τώρα έχουν καταλάβει – πόσες πληγές άνοιξαν στον κοινωνικό χώρο που ιδεολογικά φέρεται ως όμορος, και τον οποίο με την απλή αναλογική θέλησαν να δελεάσουν και να τον καταστήσουν υποπόδιο της διατήρησής τους στην εξουσία.

Η Φώφη Γεννηματά, από ιδεολογική κουλτούρα είναι ίσως «των λοιπών προοδευτικών δυνάμεων». Δεν έχουμε πάντως πληροφορίες, άρα δεν μπορούμε να ξέρουμε, εάν θα είχε ενδώσει. Και να το προσπαθούσε όμως, θα έβρισκε έντονες αντιστάσεις εντός του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ, οι οποίες θα πήγαζαν από δύο πλευρές: Η πρώτη ήταν τα κεντρικά στελέχη που είχαν περάσει από θώκους εξουσίας, είχαν εμπειρία κυβερνησιμότητας, θεωρούσαν καταστροφική τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, και αυτοκτονική την πρόσδεση του κόμματος σε αυτόν. Η άλλη πλευρά ήταν τα μεσαία στελέχη και τα μέλη, αυτά που βρίσκονταν μέσα στην κοινωνία, και είχαν υποστεί τις επιθέσεις, τις βρισιές, τους τραμπουκισμούς, τις κατηγορίες, από τα απύλωτα στόματα των τοπικών Συριζαίων. Δεν υπήρχε περίπτωση η Γεννηματά να συναινέσει και να μη δει το κόμμα της να διαλύεται.

Αυτό δεν το είχαν συνυπολογίσει στον ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε επίσης έχουν κατανοήσει ότι η τότε συμπεριφορά τους προς τους Πασόκους (συνάμα με την νυν διακυβέρνησή τους), προσδιορίζει και το μέλλον, στερώντας τους εν δυνάμει συμμάχους.

Ήδη η κ. Γεννηματά και με τις χθεσινές της απαντήσεις κατά τη συνάντηση με τον κ. Τσίπρα, απέκοψε κάθε προοπτική συνεργασίας προ εκλογών. Η ίδια λέει ότι και μετά τις εκλογές δεν θα συγκυβερνούσε μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο λέει και ο Βενιζέλος, ενώ αποτελεί κυρίαρχη πεποίθηση και στο «σώμα» ΠΑΣΟΚ. Το Ποτάμι ακόμη και να μπει στη Βουλή έχει μικρές δυνάμεις για να στηρίξει μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, στην περίπτωση που πάμε σύντομα σε διαδοχικές εκλογές και οι δεύτερες γίνουν με την απλή αναλογική. Το ΚΚΕ δεν το συζητάει, η ΧΑ δεν συζητάται. Μένει ο κ. Λεβέντης, που δεν μπορούν από τώρα να προβλεφθούν οι τότε διαθέσεις του, και ο συγκυβερνήτης Πάνος - αν μπει και αυτός στη Βουλή.

Η πολιτική μοναξιά του κ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ είναι απόλυτη. Το έχει πει η λαϊκή θυμοσοφία: Όπως έστρωσες…

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Ιουν 2017


Το πώς (και αν) θα κουμπώσει το «εποικοδόμημα» του Μνημονίου 4 με τη «βάση» των μέτρων του 2019 - 2020 που ήδη ψήφισαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι η τελευταία διαπραγματευτική αποστολή του Τσίπρα και των «σοφών» του Μαξίμου αλλά και το τελευταίο χαρτί που θα παίξουν για το πολιτικό τους μέλλον

Γράφει ο Αλέκος Παπαναστασίου

«Προσοχή στην πόρτα μη σε βρει καθώς θα βγαίνεις» συνηθίζουν να λένε οι Βρετανοί (don’t let the door hit you οn the way out). Στο Μαξίμου παρότι τα Αγγλικά δεν είναι το φόρτε τους ξέρουν ότι η χορογραφία της εξόδου έχει πολύ μεγάλη σημασία. Για τους ίδιους και το πολιτικό τους μέλλον αλλά εκ των πραγμάτων και για εμάς τους υπόλοιπους. «Η υπόθεσις έχει ψωμί».

Βρισκόμαστε λίγα εικοσιτετράωρα μετά την ολοκλήρωση (της προσομοίωσης) μιας ακόμη Ηρωϊκής Διαπραγμάτευσης, με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά η δραματουργική ένταση «χτίστηκε» μέσω τηλεγραφημάτων του ΑΠΕ τα οποία αντικατέστησαν την «παραδοσιακή» μέθοδο των non papers του Μαξίμου. Τη μια ημέρα η κυβέρνηση απειλούσε μέσω ΑΠΕ τη Μέρκελ ότι θα της δώσει την «καυτή πατάτα» και θα τσουρουφλιστεί και την επόμενη μαθαίναμε ότι ο Τσίπρας τα κανόνισε όλα με νυχτερινά τηλεφωνήματα λίγο πριν το Eurogroup και ότι έβλεπαν «λευκό καπνό».

Η ανάπαυλα που αρχίζει μετά τη συμφωνία της Πέμπτης είναι η κατάλληλη ευκαιρία για να αποφασιστεί αν αυτή η υπογραφή, στο κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης χωρίς χρέος και QE, είναι η τελευταία για αυτήν την κυβέρνηση.

Το πράγμα θέλει σκέψη. Ο Αλέξης Τσίπρας θα γίνει σύντομα ο μακροβιότερος μνημονιακός Πρωθυπουργός (ξεπερνώντας τον Αντώνη Σαμαρά) και είναι βέβαιο ότι θα το σκεφτεί πολύ πριν βάλει και τυπικά την υπογραφή του στο Μνημόνιο 4. Αν το κάνει, εκτός από μακροβιότερος θα είναι και ο μοναδικός Πρωθυπουργός που θα έχει υπογράψει δύο μνημόνια -οι υπόλοιποι έχουν υπογράψει μόλις ένα…

Το πλαίσιο που συζητάμε το επιβεβαίωσε και ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ μπαίνοντας στη συνεδρίαση της Πέμπτης: αρχίζουμε πια να συζητάμε τι θα γίνει μετά τη λήξη του προγράμματος σε ένα χρόνο από σήμερα.

Τι θα γίνει άραγε του χρόνου τον Ιούλιο; Η απάντηση βρίσκεται σε ένα βαθμό στις τυπικές προϋποθέσεις για την ένταξη της Ελλάδας σε ένα μνημόνιο «ήπιας μορφής» ως τα μέσα του 2020. Αυτή η φόρμουλα για την οποία στις Βρυξέλλες μιλούν ατύπως εδώ και καιρό είναι μια εκδοχή της γνωστής μας από το 2014 Προληπτικής Πιστωτικής Γραμμής με Ενισχυμένες Προϋποθέσεις (ECCL). Η διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά, αν η Ελλάδα ενταχθεί σε αυτό το σχήμα, θα είναι για τρία αντί για ένα χρόνο όπως είχε προγραμματιστεί τότε (αλλά δεν συνέβη ποτέ).

Λίγοι θυμούνται πια ότι στις 8 Δεκεμβρίου του 2014 το Eurogroup δρομολογούσε την είσοδο της Ελλάδας σε ένα μονοετές ECCL. Σκοπός ήταν να υποβοηθήσει την Ελλάδα να βγει μέσα σε 12 μήνες από την εποχή των μνημονίων και να συνεχίσει την πορεία της στο χρόνο ως κανονική ευρωπαϊκή χώρα δανειζόμενη από τις αγορές. Η ιστορία γράφτηκε αλλιώς: ακολούθησε η Ηρωική Διαπραγμάτευση Ι που οδήγησε στο Μνημόνιο 3 τον Αύγουστο του 2015.

Το άγνωστο πρόβλημα του 2018 είναι ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να εξασφαλίσει και τις τρεις βασικές προϋποθέσεις που συνέτρεχαν το 2014 για την ένταξη στη γραμμή ECCL: πρόσβαση στις αγορές, βιώσιμο χρέος και τράπεζες πλήρως κεφαλαιοποιημένες. Οι δύο πρώτες δεν συντρέχουν αυτή τη στιγμή.

Συνέτρεχαν το 2014. Εχουμε ξεχάσει πια ότι επί της συγκυβέρνησης των… «τρισκατάρατων» Σαμαροβενιζέλων το σκληρό ΔΝΤ έλεγε ότι το χρέος είναι βιώσιμο (βάσει των δεσμεύσεων των Ευρωπαίων στο Eurogroup του Νοεμβρίου του 2012) και η Ελλάδα είχε βγει δύο φορές στις αγορές.

Το σκηνικό για το 2018 είναι εντελώς διαφορετικό. Ολο και περισσότεροι αναλυτές εκτιμούν ότι η κυβέρνηση πολύ δύσκολα θα εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις για το ECCL. «To ECCL είναι το καλό σενάριο. Αν είναι σίγουρο ότι θα τραβήξεις χρήματα τότε πας σε full μνημόνιο, αυτό είναι αυτή τη στιγμή το πιο πιθανό» εξηγεί ευρωπαίος αξιωματούχος στο Protagon. Επιπλέον, Μνημόνιο λάιτ (ECCL) ή full Μνημόνιο σε κάθε περίπτωση θα συνδεθεί με τα μέτρα της διετίας 2019-2020 συν ορόσημα για τη μεταρρύθμιση του Δημοσίου. Και κάποιος πρέπει να το υπογράψει για να μην βρεθούμε πάλι να αιωρούμαστε στο κενό.

Πλάι στο κύμα, παρέα με τον Αλέκο Φλαμπουράρη ή τον Παύλο Πολάκη, ο Πρωθυπουργός ίσως τρέξει στο μυαλό του το σενάριο της τελευταίας πράξης. Το δίλημμα είναι ξεκάθαρο: Είτε θα προχωρήσει γοργά προς την κανονικότητα για να υπογράψει ένα ακόμη μνημόνιο (λάιτ ή full) με στόχο να παραμείνει στην εξουσία ως τον Σεπτέμβριο του 2019 -το μνημονιακό φινάλε- ή θα επιστρέψει στη ρήξη και θα πάει σε πρόωρες εκλογές για να συσπειρώσει τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ (το αντιμνημονιακό φινάλε). Το τι θα διαλέξει μας αφορά άμεσα αλλά όπως συνέβη και με τα τρία προηγούμενα επεισόδια της Ηρωικής Διαπραγμάτευσης θα χρειαστεί να περάσουν αρκετοί μήνες για να μάθουμε ποια θα είναι η απόφαση του κ. Τσίπρα.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η γλώσσα του περιθωρίου, η γλώσσα της αδιαβάθμητης ανόδου, η γλώσσα των προσωπικών απωθημένων, η γλώσσα της αυτοϊκανοποίησης, έγινε κοινό εκφραστικό εργαλείο για κάποιους που ούτε στα όνειρά τους δεν φαντάστηκαν ότι θα γευτούν εξουσία. Και τώρα την επιβάλλουν στη δημόσια σφαίρα

Γράφει ο Ανδρέας Πετρουλάκης

Oταν ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος αποκαλούσε τους πολιτικούς του αντιπάλους τενεκέδες ξεγάνωτους, φρίτταμε για τον ευτελισμό του δημόσιου λόγου. Hταν η εποχή που η πολιτική μας ζωή διατηρούσε ακέραιο το υπόστρωμα της αστικής αγωγής στο οποίο κινείτο και μικρές παρεκκλίσεις αυτού του είδους ξάφνιαζαν. Τότε οι πολιτικοί έρχονταν στη Βουλή με κοστούμια και γραβάτες και συνομιλούσαν μεταξύ τους με οξύτητα ασφαλώς, αλλά με ευπρέπεια και σεβασμό στον χώρο. Πολιτικοί σαν το μακαρίτη Γιαννόπουλο ήσαν η εξαίρεση ενώ τηλεαστέρες σαν τον κ. Λεβέντη ανήκαν στο μεταμεσονύχτιο περιθώριο. Hταν τα χρόνια πριν από την εισβολή του λούμπεν.

Αν ζούσε σήμερα ο Γιαννόπουλος θα κατατασσόταν άνετα στους κόσμιους την πολιτικής ζωής, όπου ήδη υπάρχει ο κ. Λεβέντης. Και το κακό είναι ότι αυτός ο διαχωρισμός δεν γίνεται καν. Το λούμπεν έχει γίνει κανονικότητα. Σήμερα μπορεί ένα υπουργός να ανεβάζει στον λογαριασμό του γραβάτες με φαλλούς και να θεωρείται αστείο. Να αναδημοσιεύει άλλος υπουργός τη φράση «στ’ αρχίδια μας» για μέχρι τότε συνεργάτη του κρατικό λειτουργό και να είναι λαθάκι. Να επιτίθεται καθημερινά άλλος υπουργός στους πολιτικούς του αντιπάλους με ανορθόγραφα υβριστικά παραληρήματα, ποταμούς μείγματος μίσους και τεστοστερόνης και αυτό να θεωρείται καθημερινότητα.

Oλοι αυτοί είναι υπουργοί ενός ανθρώπου που ασφαλώς τον χαρακτηρίζουν απολύτως. Ενός ανθρώπου που συνομιλεί με ηγέτες του κόσμου σε στάση βαρύμαγκα καφενόβιου, που στέκεται στους εθνικούς ύμνους σαν να περιμένει το τρόλεϊ, που μιλά στη Βουλή σαν πολιτικό κουτσαβάκι. Που κάνει αστεία του είδους «μη διαβάζετε εφημερίδες για να βρείτε την υγειά σας» , «αφού το πρόβλημα των προσφύγων είναι καθολικό, φέραμε τον προκαθήμενο των Καθολικών», και πολλά άλλα, κρύα μεν αλλά απολύτως ενδεικτικά ότι ποτέ δεν απέκτησε συναίσθηση του ρόλου που του ανατέθηκε και των προβλημάτων που διαχειρίζεται.

Ασφαλώς δεν ξεκίνησε το ’15 η επέλαση του λούμπεν. Ήδη από τα πρώτα χρόνια των μνημονίων υπήρχαν δύο κόμματα που υπέθαλπαν κάθε αντικοινωνική και παραβατική συμπεριφορά που λογιζόταν ως κοινωνικός αγώνας.

Τα κινήματα «δεν πληρώνω», οι μούντζες των μαθητών στις παρελάσεις, οι προπηλακισμοί, τα γιαουρτώματα και η βία κατά πολιτικών αντιπάλων, πάντα εβρισκαν μια κουβέντα συμπάθειας και κατανόησης από τους σημερινούς κυβερνήτες. Το λούμπεν είχε βαπτισθεί κοινωνικός αγώνας. Ετσι μετά φάνηκε πολύ φυσιολογικό να είναι Πρόεδρος της Βουλής κάποια που πέρασε τους θεσμούς πριονοκορδέλα χάριν της διαρκούς προσωπικής της προβολής, να είναι υπουργός κάποιος που παρότρυνε να λιντσαριστεί δήμαρχος ή να πέσουν στα τέσσερα οι βουλευτές της αντιπολίτευσης, να είναι σύμβουλος του Πρωθυπουργού ένα «λαϊκό παιδί», φανατικός της Ελένης, που πίστευε ότι η καριέρα είναι χολέρα μέχρι να ξεκινήσει καριέρα στο Μαξίμου.

Ακόμα και αυτή η πρώην βουλευτής που τελευταία έσταξε το δηλητήριό της τη στιγμή της ασθένειας ενός πολιτικού, σε αυτούς χρεώνεται. Ακόμα και ο δημοσιογραφικός υπόκοσμος και τα πληρωμένα τρολ που εμπλούτισαν το δημόσιο διάλογο με το λεξικό του «ψόφα», σε αυτούς οφείλουν την ύπαρξή τους και την ευκαιρία της πολιτισμικής τους συνεισφοράς στον τόπο.

Η γλώσσα του περιθωρίου, η γλώσσα της αδιαβάθμητης ανόδου, η γλώσσα των προσωπικών απωθημένων, η γλώσσα της αυτοϊκανοποίησης, έγινε ξαφνικά κοινό εκφραστικό εργαλείο για πάρα πολλούς ανθρώπους που ούτε στα όνειρά τους δεν φαντάστηκαν ότι θα γευτούν εξουσία, δημόσιο λόγο και ακροατήριο και φυσικά δεν είχαν καμία υποδομή ή προετοιμασία για αυτό. Και έτσι άγουρη, ανεπεξέργαστη και βίαιη εισέβαλε και κατέλαβε τη δημόσια σφαίρα, υπό τη θαλπωρή και νομιμοποίηση από δύο κόμματα που στο μεταξύ, όντας επίσης ανώριμα, κατέλαβαν την εξουσία. Και με δόσεις που ξεπέρασαν τη μέθοδο του μιθριδατισμού το λούμπεν έγινε κυρίαρχο, κανονικό και αναμενόμενο και πολύ δύσκολα πια θα φύγει.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου