Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Ιουν 2016


By Dimitris Konstantakopoulos

Fukuyama, an ex-official of the State Department, with very poor intellectual capacities, became world famous in 1990 with his idea that History has ended. Now History is back, in full steam.

One may agree or disagree with Brexit. But he has to admit that here we have to do with a clear anti-estabishment revolt of the British, a revolt with clearly national but also clear class characteristics. Look for instance the pattern of the vote. City voted overwhelmingly to remain in the Union, the popular, de-industrialized and agricultural regions of the country, the “lost of globalization”, very much for Brexit. (As has happened in many cases, during the collapse of the Soviet Union, nationalism was not the only direct reason of the quest for independence of the Republics, antagonisms for power and property were very much the reason, still it was the national idea which offered a ready basis of legitimacy for the break down).

The result represents also an enormous historic defeat for Dr. Scheuble and the whole German leadership, it understands or not (as so many times has happened in German history).

The question is not Britain, the question concerns all Europe

It is not only that Britain is exiting the EU. The Union itself has entered a process of a probable collapse as a structure. This process will leave nothing unaffected. Internal equilibriums in various national states, the European economic order and geopolitics. It is not only the neoliberal (under German co-domination) EU which will probably leave the scene of history. It is all the European “ancien regime” which is prepared to leave. At least the one consecrated with the adoption of the Maastrich Treaty and the triumph of neoliberalism. (Indirectly also with the political choice to go on with NATO enlargement, of which the EU enlargement was the political-economic part).

Let us hope that the collapse of post-national neoliberalism will not lead also to the collapse of the fundamental achievements of European peoples after 1945. From now on we enter a “chaotic” period, in the mathematical sense of the word, with very different positive or negative possibilities.

An unacceptable Union

They will do and say everything to reinterpret, to diminish and to distorde the meaning of the British vote, still the verdict is unequivocal and its significance explosive.

The European Union, at least as it stands now and with the policies and the arrogance it is producing, is simply unacceptable not just by British, but by a clear majority of all European citizens. The Maastricht system, institutional incarnation of neoliberalism (and atlanticism), imposed in Western Europe in the wake, and under the enormous impact of the collapse of “Soviet socialism”, and also of the Mitterrand (and the British Left) defeat and capitulation and of the German reunification, as it was executed, proved to be a socially regressive, economically inefficient, politically oligarchic, antidemocratic structure.

It is collapsing in front of our eyes, as the result of the first wave (2008) of the financial crisis and the way European leaders reacted to it. Its destruction could catalyze a second wave of financial-economic crisis.

The final political blow to the legitimacy of the European Union was inflicted last year, when all the world saw the way Berlin and Brussels crashed Greece, a member of the European Union.

Even if they did not say anything at the time, everybody drew the conclusions about the nature and the character of this Union and of German policy in Europe. It was only a question of time before the political fall-out of this “victory” turns back, hitting those who masterminded it. This is what is happening now.

Greeks were too weak to succeed in their rebellion. British were too strong to accept such a Union. It was History, not the Left or the Right, which put European revolt on the order of the day. European Left proved in 2015 too hesitating, too weak, too unwilling to become the leader of the Revolt till the end. A part of the European Right was there to fill the vacuum, at least at that stage. And it did it.

By voting to leave the European Union, British citizens confirmed, as contradictory as it may seem, that they are deeply Europeans, in their own way of course and following the particular path history and the international position of their country has determined.

By voting the way they voted, British did the same that did, before them, the citizens of Cyprus, of France, of Netherlands, of Ireland, of Greece, every time they had the opportunity. They rejected massively the policies produced and imposed by the elites, both national and European ones (the two more and more indistinguishable), in spite of the enormous terror and propaganda campaigns to do the opposite.

European elites answered to this repeated cry of peoples by saying to them that they don’t understand what they are voting for, by ignoring the direct expression of the popular will and by doing the exact opposite of the policy they were mandated by their electorate to apply, in complete disrespect of the most elementary democratic principles.

The Marie Antoinette syndrome

Maybe European elites thought that, if there is divorce between people and its rulers, they should change people, as once Berdold Brecht put it to the adress of the rather deaf East German rulers of his time.

By doing it time and again, they simply laid the ground for a strong European nation to go one step further than previous revolts, voting clearly for a divorce with Brussels. Though some forces in the British Left have supported this, so it would be inexact to attribute everything to the Right (the opposite happened in Greece where a part of the Right supported the revolt), it did that under the initiative and the domination of Rightist forces, because they were the only available to play this role. This may have and it will have of course a huge impact on the follow-up, but is not changing the fundamentals roots and the character of the revolt. It makes more, not less necessary for the European Left to review and change in a radical way its policy towards both the national and the European questions. If it will not do it, it will simply disappear just as the regime is disappearing.

In Britain, but also everywhere in the continent, the European Union is more and more understood by a majority of the citizens as a system not defending people from, but organizing social regression. (Some of its leaders even say it openly, probably unaware of the political consequences. Barroso for intance said some years ago that everybody knows that future generations will live in worse conditions than in the past! Some advisors of Sarkozy have stated openly their goal to overrun completely the social project incarnated in the historic compromise French communist resistance passed with De Gaulle, in exchange for resigning from the goal of a revolution in France, but also because De Gaulle supported in fact a “social-democratic” and national project for his country).

In the western and in the southern parts of Europe “European integration” as it is realized, it is also more and more understood as a mechanism to take back from people the political freedoms and rights they used to enjoy after the victory over Nazism and Fascism, in 1945 and, as far as it concerns Portugal, Spain and Greece, after the collapse of the dictatorships in 1974. It is not a coincidence the fact that JP Morgan for instance, published, some years ago, a report stating that the huge obstacle to reform which needs to be overcome are the “antifascist constitutions” South European nations acquired after 1974!

It is important to remark at this point that there is from time to time a lot of talk of “federation” in Europe, but no real project of federation. By “federation” they mean, in really Orwellian terms, not any federation of European nations and states. They mean their subordination to the power of the High International Finance (and the US as far as it concerns geopolitical questions). There is no more telling symbol of this subordination, and of the enormous lie hidden behind all federation talk, than the appointment of a Goldman Sachs banker, Mr. Mario Dragui, in the position of the President of the (independent, but only from people and nations) European Central Bank, in fact to the position of an unelected European super Prime Minister.

The revolt of Europeans is developing along national lines for a number of reasons. Most people, especially the most threatened, and in particular the more traditional working class, feel the need, by instinct, before they hear anybody telling them, of state and of nation to protect them. Some people in the Left believe this is reactionary, but they have to explain why is progressive the replacement of national states from the international rule of big Banks (many of them and the most important, they are not even European!)

It is not a coincidence, that those revolts are happening mainly in nations which have, more or less, a strong national tradition. Cypriots have done one of the first anti-colonial revolutions after the 2nd World War, in spite of being a handful of people opposing an Empire. In the administration councils of French multinationals they speak now English, still France remains the country of the Marseillaise and it has a tendency to remember it, every time it feels the need. By the way, the first communist revolution in modern European history, the Paris commune, begun because French bourgeoisie wanted to handle the capital to the Germans. Netherlands is one of the birthplaces of European freedom, the country of Spinoza. Ireland as a country has been defined by the revolt against foreign rule. Greeks have mounted a ferocious resistance against Hitler, when most European nations had compromised with him. They inflicted in 1940-41 the first military defeat in Europe to the Axis and their subsequent resistance has provided to the Soviets and the “General Winter” precious time, while it disturbed seriously Rommel’ s logistics in Africa. (By the way they paid a very heavy price, as they were betrayed or crashed by their Allies after the War. They risk now to suffer the same fate, paying a terrible price for both their revolt and for the unpreparedness and betrayal of their leaders).

Neoliberals have been able to control nearly all the media and political landscape, intellectuals and the public opinion. They were even capable of erasing mush of History from the program of western universities. You can be a graduated economist nowadays, but ignore completely Keynes or Galbraith, a political scientist, without having read one page of Plato or Aristotle, a psychologist ignoring the work of Freud. Even most physicists do not know how Kopernic or Galileo were thinking.

By controlling everything, they fell victim of their success, believing finally blindly their own propaganda. By saying so much time and on so many occasions that “There is no Alternative”, they became finally completely incapable of politically supporting and struggling for their own alternative. Not to speak about understanding what is going on and how people are thinking.

In the environment of prosperity of the ’90s, all that seemed extremely strong and successful. But as both the middle classes and more oppressed social strata felt the pressure of the economic crisis and then of the financial crisis of 2008, the material conditions for neoliberal hegemony begun to collapse and with them the political and ideological foundations of the European Union. Unsatisfied by the pro-globalisation turn of many leftist politicians and parties, the traditional working class has in some cases deserted them moving to the far right, the other anti-establishment pole. The identities neoliberalism tried to suppress for ever, did not disappear, they went “underground”, remaining deeply inside the collective (and nationally organized) subconscious, ready to be waken up when people feel the need to legalize their resistance to a threatening new order.

Political corectness finished by blinding its architects and rehabilitating many of the very same ideas it was persecuting!

Right and Left, destroying and building

European Right seems more fit to the role of finishing the collapsing European Union and destroying the existing European order.

But the real question is not this any more. The real question is what will replace the existing European order and how to avoid the rather unavoidable, in the middle term, collapse of the existing European order will not lead also to the collapse of Europe.

For various reasons, the simple return of Europe to its nation-states, cannot be the solution. And even if British, French and Germans can as a minimum think and try it, nobody else can seriously believe to such a perspective. This is why, the defense of the nation-states and of what remains of democracy in their context is absolutely necessary, but in the same time is impossible without the emergence of a new project, socio-economic and international, able to replace the collapsing neoliberal Order.

If Europeans needed finally the Right to destroy, they will probably need some sort of Left to build. But this should be a much more radical, much more serious, much more dedicated Left, deprived of its illusions about the EU and globalization and its opportunism.

The result of the British referendum illustrates well the hard choices Sanders and Corbyn will be pushed to make, between the radicalism which propelled them to their positions and the conservatism of their parties. To succeed they should find a way to unite the dissent, the reformism of those who still have much to lose and those who have nothing to lose. The conclusions the Podemos leadership in Spain and the leaders of the French and the German Left will draw from the British case may be be also of crucial importance not only for the immediate future of the continent, but for its History.

Konstantakopoulos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η… τευτονική «ένωση» της αέναης λιτότητας δεν προχωρά

Οχι, λοιπόν, οι Βρετανοί δεν είναι τρελοί. Πανηλίθιοι είναι, αντιθέτως, οι νταβατζήδες των αγορών και του Βερολίνου, που πήγαν να τους τρομοκρατήσουν για να επιβάλουν τετελεσμένα, είτε με το καλό είτε με το... στανιό. Σε ποιους; Σ' αυτούς που δεν μάσησαν από απειλές, ερπύστριες και βομβαρδισμούς σε δύο παγκόσμιους πολέμους. Στους απλούς ανώνυμους κατοίκους της υπέροχης αγγλικής υπαίθρου, στους «πραγματικούς ανθρώπους», όπως σωστά είπε ο Φάρατζ.

Οι υπόλοιποι, η ακαδημαϊκή νομενκλατούρα του Ιτον, της Οξφόρδης και του Κέμπριτζ, που ξεροσταλιάζει για κάποια «ευρωεπιδότηση», η ψεύτικη «αριστοκρατία» του Σίτι, οι traders και τα όρνια των hedge funds που φιλοτέχνησαν τις «πέτσινες» δημοσκοπήσεις, μπορούν πλέον να ενώσουν τη θλίψη τους με τα καρακόλια του Βερολίνου: τους «ευρω-στρατονόμους», που ατυχώς ονομάζονται «υπερεθνική ελίτ των Βρυξελλών». Eθνική συνείδηση δεν έχουν, αλλά σε καμία ελίτ δεν ανήκουν. Πρόκειται για μίσθαρνα στελέχη πολύ χαμηλού επιπέδου. Γι' αυτό δεν μπόρεσαν ούτε να πείσουν ούτε να...φοβερίσουν.

Το έργο το είδαμε, άλλωστε, και στα δικά μας, πέρυσι τέτοια εποχή: αποκρουστικά μαντρόσκυλα της Καγκελαρίας, τύπου Τουσκ, Ντάισελμπλουμ και Γιούνκερ, ντυμένα με τον μανδύα του «ευρω-γραφειοκράτη», να κουνούν το δάχτυλο επισείοντας τις συνέπειες ενός «όχι» στο δημοψήφισμα. Σε κακόηχη συγχορδία με τα ντόπια ζόμπι της ευρωλιγουριάς και τους ξεχασμένους βρικόλακες της πολιτικής, που βγήκαν για να μας υποδείξουν το καλό μας.

Ακόμη και οι γκρεμοτσακισμένοι Ελληνες τους αγνόησαν. Μόνο που υπάρχει μια διαφορά: το δικό μας «όχι» των είκοσι μονάδων βρέθηκε ένας Τσίπρας να το βαφτίσει «ναι». Στην Αγγλία δεν παίζουν αυτά. Το Βrexit είναι Brexit, έστω κι αν πέρασε οριακά, έστω κι αν σύσσωμη η Σκοτία το καταψήφισε, έστω κι αν κάποια αστικά κέντρα της υποτιθέμενης διανόησης το αποδοκίμασαν.

Η Βρετανία εγκαταλείπει το μαντρί, λοιπόν, και προσφέρει το πολυπόθητο συστημικό σοκ που είχε τόση ανάγκη μια Ευρώπη- όμηρος του απεχθούς γερμανικού ηγεμονισμού. Οι «ξεροκέφαλοι» Αγγλοι καθαρίζουν πάλι την παρτίδα, βάζοντας «φρένο» στο αναδυόμενο 4ο Ράιχ και στην αντίληψη ότι όλοι πρέπει να δουλεύουν για να πλένουν τα πόδια τους στις θάλασσες του ευρωπαϊκού Νότου οι Γερμανοί συνταξιούχοι.

Αυτή η... τευτονική «ένωση κρατών» της αέναης λιτότητας, των ευρω-πληβείων, της αναγκαστικής πολυπολιτισμικότητας μέσω λαθρομετανάστευσης και του σφιχταγκαλιάσματος με τη νεο-οθωμανική Τουρκία δεν προχωρά. Θα πρέπει σύντομα οι εμπνευστές της να σκεφτούν κάτι άλλο.

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Θανατηφόροι τεχνοκρατικοί ανορθολογισμοί

Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος 

Η είδηση αυτή εάν είναι ακριβής σημαίνει ότι αυτό που ονομάζεται ΕΕ είναι ένα πεδίο όπου άχρωμοι, άοσμοι, πολιτικά ανεξέλεγκτοι και συχνά αισθητικά αποκρουστικοί τεχνοκράτες επιδίδονται στο άθλημα παράλογων και ανορθολογικών πράξεων. Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπιστεί την Βρετανική διπλωματία σε αξιολογική – υποκειμενική βάση. Δεν μιλάμε γι αυτό, όμως. Μιλάμε για πολιτικό και στρατηγικό ορθολογισμό ο οποίος όπως φαίνεται εκμηδενίστηκε στην Ευρώπη, γεγονός που επιβεβαιώνει απόλυτα την θέση ότι το ένστικτο των Βρετανών ψηφοφόρων λειτούργησε ορθότατα.

Πρώτον, ποιος είναι ο οποιοσδήποτε κ. Τουσκ και η διεθνική παρέα του ή οι εναλλασόμενες παρέες του στα παρασκήνια του κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτου κοινοτικού πεδίου να αποκλείει ένα κράτος μέλος από θεσμικές συζητήσεις που το αφορούν ζωτικά;

Δεύτερον, αυτό το κράτος μέλος δεν είναι οποιοδήποτε κράτος-μέλος. Είναι μια από τις τρεις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης και, επιτρέψτε μου να πω μετά βεβαιότητας (κεφ. 4 του «Διπλωματία και Στρατηγική των Μεγάλων Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία») ο κύριος Αρχιτέκτονας της μεταπολεμικής Ευρωπαϊκής και Ευρωατλαντικής συμμαχικής δομής.

Τρίτον και ακόμη πιο εξωφρενικό, ενώ το Η.Β. είναι πλήρες μέλος και το ποια θα είναι η σχέση του με την ΕΕ (ή ακόμη και εάν θα αποχωρήσεις καθότι το δημοψήφισμα δεν είναι νομικά δεσμευτικό) οι τεχνοκράτες της θηριώδους τεχνόσφαιρας των Βρυξελλών… απέβαλαν το Η.Β. Απόλυτη παράκρουση και απόλυτος ανορθολογισμός εκτός και εάν η είδηση είναι λάθος. Φαίνεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι μεθυσμένοι τεχνοκράτες δεν γνωρίζουν ότι το Η.Β. δεν είναι Ελλάδα. Όταν δηλαδή το ημιπαράνομο Eurogroup… απέβαλε τον κ. Βαρουφάκη. Σε ένα κανονικό κράτος-μέλος που γνωρίζει τι σημαίνει να είσαι ισότιμος μέλος της ΕΕ η αποβολή του κ. Βαρουφάκη δεν αφορούσε τον κ. Βαρουφάκη αλλά το κράτος και τις διακρατικές σχέσεις. Το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν αντέδρασε είναι επειδή δεν είναι Η.Β. αλλά η νεο-Ελλάδα η οποία τους δύο τελευταίους αιώνες έμαθε να είναι εξαρτημένη και υποχείριο ξένων (καμιά αμφιβολία; Ερωτώ μήπως και λόγω τσίπουρου λέω καμιά υπερβολή). Για να δούμε τι θα κάνει το Λονδίνο...

Τέταρτον, οι τεχνοκράτες ζούνε στον κόσμο τους. Δεν γνωρίζουν τι έπεται. Τι έπεται με μαθηματική ακρίβεια; Πολλά χρόνια διαπραγματεύσεων όπου στην μια πλευρά θα είναι η πανίσχυρη Βρετανική διπλωματία (οριακός ο ρόλος του οποιουδήποτε Κάμερον ή Φάρατζ) και στην άλλη πλευρά ένα σκορποχώρι. Οι άσπονδοι φίλοι Γερμανία – Γαλλία (πόσες φορές Γάλλοι υπουργοί άμυνας σε στημένες ερωτήσεις αν τα πυρηνικά όπλα τα έχουν και για την Γερμανία απαντούσαν «στοχεύουν όλα τα αζιμούθια»!). Ο νότος επίσης του οποίου οι κοινωνίες βρίσκονται σε καταστολή. Κράτη τα οποία εν πολλοίς κατεξουσιάζονται από εγχώριους πραιτοριανούς τους οποίους οι κοινωνίες παραμονεύουν να γίνουν… Βρετανοί.

Πέμπτο, οι τεχνοκράτες γνωρίζουν από στρατηγική τόσο όσο και η αγρότισσα αείμνηστη γιαγιά μου (η τελευταία από ένστικτο και ιστορική μνήμη ίσως περισσότερο).
α) Στα θεμέλια της Ευρώπης και του κόσμου οι στρατηγικές σεισμικές πλάκες κινούνται επικίνδυνα,
β) οι ΗΠΑ εξάντλησαν τα όρια των καταχρηστικών επεμβάσεων της «νέας τάξης» και αναζητούν και αυτές τις νέες ισορροπίες,
γ) το διεθνές σύστημα είναι ήδη πολυπολικό και νέες μεγάλες δυνάμεις αναζητούν θέση και ρόλο στις περιφέρειες,
δ) το μείζον στρατηγικό ζήτημα των επόμενων δεκαετιών είναι η σχέση Γερμανίας – Ρωσίας,
ε) η Γαλλία κυριολεκτικά τρέμει μέσα στο πετσί της, και πολλά άλλα, για τα οποία η τεχνόσφαιρα είναι πολύ απασχολημένη για να σκεφτεί. Πολύ απασχολημένη γιατί από καιρό αλώθηκε από διεθνικούς δρώντες, τοκογλύφους, κερδοσκόπους και αλητήριους κάθε είδους των χρηματοοικονομικών παρασκηνίων. Αλητήριοι οι οποίοι πέραν του ότι είναι κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτοι είναι και από άποψη γνώσης της διεθνούς πολιτικής ΣΤΟΥΡΝΑΡΙΑ. ΣΤΟΥΡΝΑΡΙΑ, κατά την λαϊκή ρήση, οι οποίο περιστοιχίζονται από άλλα στουρνάρια κάθε είδους. Ιδιώτες, αλήτες των χρηματοοικονομικών παρασκηνίων, αλήτες περιφερόμενοι μεταξύ πανεπιστημίων εκατοστής τάξης πλην συμβατικά πρώτης τάξης, και τα λοιπά.

Γράφοντας τα πιο πάνω με αναγκαστικά σκληρά λόγια –όποιοι ιδιώτες παίζουν με την ζωή των ανθρώπων είναι εν δυνάμει πολιτικοοικονομικά εγκληματικά στοιχεία και απαιτείται να στηλιτεύονται ως τέτοια– κατά νου έχουμε αυτό που και ήδη γράψαμε. Ότι δηλαδή στον επερχόμενο πολυπολιτικό διεθνή κόσμο και στην μπερδεμένη λόγω ΟΝΕ ΕΕ, τεχνοκρατικοί ανορθολογισμοί μπορεί να προκαλέσουν πολλούς θανάτους. Εκατομμυρίων ίσως και πολύ περισσότερων.

Έτσι, ενώ το δημοψήφισμα στο Η.Β. θα μπορούσε να καταστεί ευκαιρία πολιτικοοικονονομικού και στρατηγικού εξορθολογισμού, τυχόν ανεξέλεγκτοι τεχνοκράτες δυνατό να οδηγήσουν την Ευρώπη στα βράχια.

Αν δε και στο Λονδίνο δεν αντιδράσουν με σφοδρότητα κατά τέτοιων ανορθολογισμών, τα βράχια κοντεύουν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Γιώργου Καραμπελιά

Το Brexit αποτέλεσε το αποκορύφωμα μιας περιόδου αλλεπάλληλων πληγμάτων στην παγκοσμιοποίηση, κατεξοχήν σ’ ό,τι αφορά στην Ευρώπη: Η κρίση στην Ιβηρική χερσόνησο που οδηγεί σε δεύτερες εκλογές στην Ισπανία, η παρ’ ολίγον εκλογή ακροδεξιού προέδρου στην Αυστρία, η άνοδος της ακροδεξιάς «Εναλλακτικής για την Γερμανία», της Μαρίν Λεπέν στην Γαλλία, η εκλογή δημάρχων των «Πέντε αστέρων» στη Ρώμη και το Τορίνο, το μεγάλο κοινωνικό κίνημα που συγκλονίζει τη Γαλλία εδώ και τρεις σχεδόν μήνες, γνώρισαν την κορύφωσή τους με την ψήφο των Βρετανών υπέρ του Brexit.

Πρόκειται για ένα ράπισμα σ’ αυτό που αποκαλούμε παγκοσμιοποίηση· ένα ράπισμα που προήλθε από τα λαϊκά στρώματα και τους περιθωριοποιημένους πολίτες της Βρετανίας. Τα στοιχεία είναι αδιάσειστα και αμάχητα: Στα κέντρα των μητροπόλεων, κατεξοχήν του Λονδίνου, αλλά και στο Μάντσεστερ και το Λίβερπουλ, υπερψηφίστηκε η παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση – μάλιστα στο κέντρο του Λονδίνου το «Παραμένω» συγκέντρωσε το 75% των ψήφων και στο ευρύτερο μητροπολιτικό Λονδίνο το 59%. Αντίθετα, στις υποβαθμισμένες περιοχές που πλήττονται από την αποβιομηχανοποίηση και αντιμετωπίζουν πολύ πιο έντονα τον ανταγωνισμό των μεταναστών, το «Αποχωρώ» ξεπέρασε το 60%, συχνά ακόμα και το 70%. Και τα αποτελέσματα θα ήταν ακόμα πιο σαρωτικά εάν οι Σκωτσέζοι και οι Βορειο-ιρλανδοί δεν ψήφιζαν υπέρ της παραμονής στην Ε.Ε. εξαιτίας της αντίθεσής τους με την αγγλική κυριαρχία!

Στην πραγματικότητα δηλαδή, το 60% των ψηφοφόρων της Αγγλίας και της Ουαλίας ψήφισε μαζικά υπέρ της εξόδου, όταν μάλιστα ληφθεί υπόψη και το υψηλό σχετικά ποσοστό της εκλογικής συμμετοχής. Δηλαδή, οι Άγγλοι πολίτες των λαϊκών στρωμάτων απάντησαν με τον τρόπο τους στην παγκοσμιοποίηση που είχε εγκαινιαστεί πάνω στις πλάτες τους από την Μάργκαρετ Θάτσερ.

Η διχοτόμηση ανάμεσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο Λονδίνο όπου ήδη ο πληθυσμός αγγλικής καταγωγής αποτελεί μειοψηφία και τη «βαθειά Αγγλία» της περιφέρειας, αγγίζει πλέον τα όρια της κοινωνικής έκρηξης. Επιβεβαιώθηκε και εδώ, αυτό που είχε διαπιστωθεί πρόσφατα και στις Περιφερειακές Εκλογές της Γαλλίας. Στο Παρίσι, το Εθνικό Μέτωπο έφτασε μόλις το 14% των ψήφων, ενώ στις πιο υποβαθμισμένες περιφέρειες πλησίασε το 40%! Δηλαδή, οι μητροπολιτικές περιοχές, –όπως έχουν καταδείξει και όλες οι σύγχρονες κοινωνιολογικές μελέτες– συγκεντρώνουν την αστική τάξη, τα ανώτερα μεσαία στρώματα και τους μετανάστες, που αποτελούν το υπηρετικό και βοηθητικό προσωπικό τους, ενώ η εγχώρια εργατική τάξη και τα κατώτερα μικροιδιοκτητικά στρώματα εξορίζονται κυριολεκτικώς από τις μητροπόλεις –γι’ αυτό εξάλλου θα αρκούσε το δυσθεώρητο ύψος των ενοικίων.

Αυτό λοιπόν συνέβη και στο Λονδίνο. Εξ ου και η συνεύρεση των ολιγαρχών της παγκοσμιοποίησης, του Κάμερον, του Σόρος, και του Γκέλντοφ, με το Εργατικό Κόμμα και τους οπαδούς των «ανοικτών συνόρων» για τους μετανάστες. Πρόσφατα στη Γερμανία, η Ένωση Γερμανών Βιομηχάνων, η κα Μέρκελ και οι… Πράσινοι υπήρξαν οι πλέον διαπρύσιοι υποστηρικτές της εισόδου εκατομμυρίων μεταναστών και προσφύγων, ως απάντηση στις ελλείψεις εργατικού δυναμικού της Γερμανίας. Πράγματι το μεταναστευτικό ζήτημα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο βρετανικό δημοψήφισμα. Η σαρωτική εκλογή του Σαδίκ Καν ως δημάρχου του Λονδίνου, οδήγησε ως μπούμερανγκ στην… επικράτηση του Brexit, διότι έπεισε τους Άγγλους πολίτες της περιφέρειας ότι έχουν απολέσει την εθνική τους κυριαρχία, μια και η πρωτεύουσά τους κυβερνάται από έναν πακιστανικής καταγωγής μουσουλμάνο. Όταν μάλιστα το στρατόπεδο της παραμονής στην Ε.Ε. χρησιμοποίησε τον ίδιο άνθρωπο ως ηγετική μορφή της εκστρατείας υπέρ της παραμονής, απέναντι στο Μπόρις Τζόνσον και τον Νάιτζελ Φάρατζ!

Και όντως, για τα λαϊκά στρώματα δεν ισχύει μια επιλεκτική αντιμετώπιση της παγκοσμιοποίησης, τέτοια που προτείνουν και προωθούν βλακωδώς και ατελέσφορα οι περισσότερες αριστερές πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης και προφανώς και της Μ. Βρετανίας. Διότι δεν είναι δυνατόν να αντιστρατεύεσαι την παγκοσμιοποίηση σε ό,τι αφορά την απελευθέρωση των αγορών, την κατάργηση κάθε προστασίας, την αποδυνάμωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων κ.λπ. και ταυτόχρονα να την υπερασπίζεσαι σ’ ό,τι αφορά στο άνοιγμα των συνόρων και της αγοράς εργασίας, τις ξένες μεταναστευτικές ροές, που επιτείνουν την ανεργία, την μαύρη δουλειά, και την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Και μάλιστα, να εγκαταλείπεις τα λαϊκά στρώματα των μισθωτών και των μικρομεσαίων στα χέρια της ακροδεξιάς που στη Γαλλία με το Εθνικό Μέτωπο ή στην Αγγλία με τον Φάρατζ έχουν μεταβληθεί από κοινωνιολογική άποψη στα κατεξοχήν «λαϊκά» κόμματα των χωρών τους. Αυτό λοιπόν που ηττήθηκε είναι η παγκοσμιοποίηση και ο κοσμοπολιτισμός, τόσο της νεοφιλελεύθερης δεξιάς όσο και της πολιτισμικά φιλελεύθερης αριστεράς που είναι υπεύθυνοι για την άνοδο των κοινωνικών ανισοτήτων και την αποσύνθεση του κοινωνικού κράτους. Γι’ αυτό, και καθόλου παράδοξα εν τέλει, Κάμερον και Κόρμπιν βρίσκονταν στο ίδιο στρατόπεδο.

Αν όμως πρόκειται για μια ηχηρή ήττα της παγκοσμιοποίησης και του πολυπολιτισμού, εκείνοι που την βιώνουν και θα την βιώσουν περισσότερο οδυνηρά στο γεωπολιτικό επίπεδο και στους σχεδιασμούς τους, είναι η Γερμανία και οι ΗΠΑ ταυτόχρονα.

Η ήττα του Σόϊμπλε

Ως προς τη Γερμανία νομίζω ότι είναι προφανές. Και μάλιστα, πρόκειται για ένα διπλό χαστούκι στην πολιτική της. Πρώτο και κύριο, διότι απεδείχθη πως η επιβολή μιας γερμανόπνευστης παγκοσμιοποιτικής λιτότητας πάνω στο σύνολο της Ε.Ε., επιταχύνει και κορυφώνει τις φυγόκεντρες τάσεις. Οι Άγγλοι, δεν είναι διατεθειμένοι μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους να ανεχθούν την υποταγή τους στο dictat του Σόιμπλε.

Παράλληλα, η γερμανική πολιτική, τη στιγμή που έσπρωχνε τη Μ. Βρετανία στην έξοδο, έχανε ταυτόχρονα και τον κυριότερο σύμμαχό της στο εσωτερικό της Ε.Ε., όσο παράδοξο και αντιφατικό και αν φαίνεται αυτό. Διότι, η Αγγλία του Κάμερον, ήταν ο κύριος υποστηρικτής των πολιτικών του Σόιμπλε στην ΕΕ, πράγμα που είχε διαπιστωθεί και στην περίπτωση της Ελλάδας, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της κρίσης, όταν η Βρετανία πρωτοστατούσε σε ανθελληνισμό.

Και προφανώς η απώλεια της «Μ. Βρετανίας του Κάμερον» από τη «Γερμανία της Μέρκελ», δεν θα οδηγήσει, όπως φαντάζονται μερικοί, σε μια περισσότερο γερμανική Ευρώπη, αλλά θα παροξύνει αντίθετα τις αντιθέσεις με τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, αν μάλιστα και οι Ποδέμος βρεθούν μεθαύριο στην κυβέρνηση. Διότι, η απειλή ενός Frexit, (δηλαδή της εξόδου της Γαλλίας) ή μιας αντίστοιχης κίνησης της Ιταλίας, θα υποχρεώσει τις ελίτ αυτών των χωρών σε αναδίπλωση ως προς τις πολιτικές λιτότητας, και σε αναπόφευκτη σύγκρουση με τη Γερμανία. Το Brexit δεν θα ενισχύσει σε καμία περίπτωση την συνοχή της Ευρώπης, αλλά αντίθετα θα την αποδυναμώσει δραματικά και η Γερμανία υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν θα μπορεί να αποδεχθεί να συνεχίσει αμέριμνη μια πολιτική που θα επιδεινώσει την αποσύνθεση της Ευρώπης υπό την ηγεσία της διότι αυτή θα χρεωθεί αποκλειστικά στην ίδια και θα υποβαθμίσει το διεθνές της κύρος.

Ήττα του ευρωατλαντισμού

Ο δεύτερος μεγάλος ηττημένος του Brexit, εκτός από το Σίτυ του Λονδίνου και τον Σόιμπλε, είναι προφανώς οι ΗΠΑ και η ευρωπαϊκή στρατηγική τους. Οι ΗΠΑ, τα τελευταία χρόνια, είχαν αναπτύξει με σχετική επιτυχία μία στρατηγική αποδυνάμωσης της Ευρώπης ως ανεξάρτητης γεωπολιτικής οντότητας, μέσω της διαιώνισης της ελληνικής κρίσης, την οποία υποδαυλίζει συστηματικά το ΔΝΤ, και προπαντός μέσω της αποκοπής της Ευρώπης από τη μόνη πιθανή στρατηγική της εταίρο τη Ρωσία. Τωόντι, η Ευρώπη σε συνεργασία με τη Ρωσία δεν θα είχε πλέον ανάγκη την προστασία των ΗΠΑ, θα ήταν αυτοδύναμη στο πεδίο των πρώτων υλών, του στρατηγικού βάθους και των αμυντικών δυνατοτήτων. Γι’ αυτό, από το 1945 και μετά, η αμερικανική πολιτική επιδιώκει προνομιακά την αποκοπή της Ρωσίας από την υπόλοιπη Ευρώπη.

Μέσα από την ουκρανική κρίση, και ό,τι επακολούθησε, φάνηκε να πετυχαίνει τους στόχους της και να ορθώνει ένα νέο «παραπέτασμα» –αυτή τη φορά με δική τους ευθύνη αποκλειστικά–, ανάμεσα στην Ευρώπη και τη Ρωσία. Αυτός ο στρατηγικός αποκλεισμός της Ρωσίας από την ευρωπαϊκή γεωμετρία, ενισχύει εκ του αντιθέτου, το σενάριο της δημιουργίας ενός κοινού ευρωατλαντικού πόλου, το οποίο προωθεί μετ’ επιτάσεως η αμερικανική πολιτική. Και σε μια τέτοια στρατηγική το βασικό όπλο των ΗΠΑ στο εσωτερικό της Ευρώπης, ήταν η παρουσία μιας Μ. Βρετανίας, άρρηκτα δεμένης οικονομικά, πολιτικά και πολιτισμικά με την υπερατλαντική… θυγατέρα της.

Οι ΗΠΑ με δούρειο ίππο τη Βρετανία προσπαθούν να ολοκληρώσουν στο οικονομικοπολιτικό πεδίο αυτό που είχαν επιτύχει στο στρατιωτικοπολιτικό με το ΝΑΤΟ μετά το 1945. Εάν η Ευρώπη πάρει τον δρόμο της Ατλαντικής Οικονομικής Ένωσης, τότε θα μπορεί να οικοδομηθεί ένα λίγο πολύ ενιαίο δυτικό σύστημα, ικανό να αντιμετωπίσει την Κίνα και τη Ρωσία. Έτσι εξάλλου η Ρωσία θα αναγκαστεί να στραφεί προς τα ανατολικά –προς την Κίνα και το Ιράν–, εγκαταλείποντας την ευρωπαϊκή της ταυτότητα και φιλοδοξίες.

Κατά συνέπεια, το Brexit αποτελεί ένα καίριο πλήγμα στην αμερικανική στρατηγική, όχι μόνον γιατί και οι δύο αγγλοσαξωνικές χώρες θα βρεθούν εκτός οικονομικών δεσμών με την Ε.Ε., αλλά και διότι θα ενισχύσει τον πειρασμό για μια νέα ευρωπαϊκή γεωμετρία με κάποιας μορφής προσέγγιση με τη Ρωσία. Οι ΗΠΑ και η κα Μέρκελ, στην αμέσως προηγούμενη περίοδο προσπαθούσαν, στο αναγκαίο άνοιγμα προς ανατολάς της Ευρώπης, να υποκαταστήσουν την Ρωσία με την Τουρκία. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τον χάρτη για να πειστεί. Οι Αγγλοσάξωνες, ακολουθούσαν, εδώ και πολλούς αιώνες, εκτός από ελάχιστες στιγμές, την ίδια στρατηγική: Αποκλεισμός της Ρωσίας, προσέγγιση με την οθωμανική Τουρκία. Σήμερα όμως, αυτή η προσέγγιση μοιάζει πιο δύσκολη. Διότι η Τουρκία τείνει να ταυτιστεί με μια ανερχόμενη οικονομική και πολιτική δύναμη, δηλαδή την μουσουλμανική Ανατολή και επομένως η προσέγγιση με τη Ρωσία, χωρίς μάλιστα το αγγλικό «μπουλντόκ» θα εμφανίζεται πολύ πιο φυσιολογική και εφικτή…

Δεν θα μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι

Τέλος, δεν μπορούμε παρά να σημειώσουμε, –έστω και επιγραμματικά σε αυτή την πρώτη αποτίμηση– τις επιπτώσεις του Brexit για την Ελλάδα και την Κύπρο. Κατ’ αρχάς, και σ’ ένα πρώτο επίπεδο, αυτή η εξέλιξη δίνει κουράγιο στους Έλληνες που διαπιστώνουν πως τίποτε δεν είναι αδύνατο, αρκεί να αποτελεί λαϊκή βούληση και να στηρίζεται σε πραγματικές δυνατότητες. Οι καταπτοημένοι πολίτες του «προτεκτοράτου» του Νότου –και δεν περιμέναμε τον Ιγκλέσιας να μας το πει– διαπιστώνουν έμπρακτα πως ο Σόϊμπλε και οι εκβιασμοί του δεν είναι πάντοτε νικηφόροι. Και το Brexit προσφέρει, άμεσα τουλάχιστον, κάπως περισσότερες δυνατότητες αυτονομίας, μια και οι Γερμανοί δεν θα μπορούν να εκβιάσουν στον ίδιο βαθμό την Ελλάδα, τη στιγμή που στην ΕΕ θα εξελίσσονται οι διαδικασίες για την έξοδο της Βρετανίας. Επί πλέον ανοίγει μεγαλύτερες δυνατότητες για προσέγγιση με τη Ρωσία, ζωτικής σημασίας εξέλιξη για μας.

Παρότι κάθε αποσταθεροποίηση αποτελεί κίνδυνο για χώρες που όπως εμείς εξαρτιόμαστε υπερβολικά από τις γεωπολιτικές εξελίξεις, οι κίνδυνοι είναι μάλλον μετρήσιμοι και ελέγξιμοι· εξάλλου η αποδόμηση της «γερμανικής Ευρώπης» δεν είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί χωρίς να υπάρξουν και κάποιες αναταράξεις.

Ας μην παίρνουμε λοιπόν υπερβολικά υπόψη τους λυγμούς όσων κλαυθμηρίζουν πως η έξοδος της Μ. Βρετανίας θα είναι καταστροφή για μας. Οπωσδήποτε θα υπάρχουν και κάποιες άμεσες αρνητικές συνέπειες. Αλλά οι θετικές ίσως είναι περισσότερες. Και αν υπάρχουν προβλήματα στην παρουσία των Ελλήνων εφοπλιστών στο Σίτυ του Λονδίνου, θα είναι ίσως ευκαιρία για κάποιους από αυτούς να υποχρεωθούν να μετεγκατασταθούν στον Πειραιά! Ή για την αυξημένη δυσκολία των Ελληνοκυπρίων να μετακινούνται στο Λονδίνο θα μπορούσε να ενισχυθεί η παρουσία τους και η μετακίνησή τους… στην Αθήνα.

Τέλος σε σχέση με το Κυπριακό, είναι προφανές πως μεσοπρόθεσμα, τουλάχιστον, θα μειωθούν οι δυνατότητες εκβιασμού των Εγγλέζων για την αποδοχή ενός νέου σχεδίου Ανάν στο εσωτερικό της ΕΕ, ενώ η μείωση των οικονομικών σχέσεων Βρετανίας-Κύπρου και η αποδυνάμωση του «βρετανικού λόμπι» στο εσωτερικό των κυπριακών ελίτ, μάλλον θετικές συνέπειες θα έχει για την ανεξαρτησία της Κύπρου.

Εν κατακλείδι

Η παγκοσμιοποίηση και οι μηχανισμοί της έχουν εισέλθει σε κρίση, κατ’ αρχάς στην Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως (αρκεί να δούμε το φαινόμενο Τραμπ στις ΗΠΑ). Αυτό το κύμα που ξεκίνησε με τον Ρήγκαν και τη Θάτσερ σε ΗΠΑ και Μ. Βρετανία, και ανέσκαψε ολόκληρο τον πλανήτη, πλησιάζει στην εξάντλησή του. Οι ίδιοι οι λαοί των δυτικών χωρών, που σε μια πρώτη περίοδο διέκειντο ευνοϊκά στην παγκοσμιοποίηση, διότι τους προσέφερε φθηνότερα προϊόντα, ευκολίες μετακίνησης, και πολιτισμικό κοσμοπολιτισμό (από τις διακοπές στην Ταϊλάνδη, μέχρι τα παγοδρόμια στην… Ντόχα), σήμερα, αρχίζουν να εισπράττουν την αρνητική όψη του νομίσματος:

Α. Τα φθηνά καταναλωτικά προϊόντα, οδήγησαν σε ηγεμονία της Κίνας στην παγκόσμια οικονομία, και σε αξεπέραστη κρίση σ’ όλες τις δυτικές οικονομίες – που πιθανότατα θα γνωρίσει μια νέα έξαρση μετά το Brexit.

Β. Παρατηρήθηκε μια δραματική επιδείνωση των κοινωνικών ανισοτήτων στην καρδιά των μητροπόλεων. Έτσι, επί παραδείγματι, στις ΗΠΑ το πραγματικό εισόδημα των μισθωτών μειώνεται διαρκώς από τη δεκαετία του 1970 μέχρι σήμερα, ενώ οι κοινωνικές ανισότητες στο σύνολο της Δύσης, όπως καταδεικνύονται και από το βιβλίο του Τομά Πικετί, Το Κεφάλαιο στον 21ο αιώνα, έχουν επιστρέψει στα επίπεδα των αρχών του 20ού αιώνα.

Γ. Τέλος, όπως φαίνεται καθαρά στην Ελλάδα, αλλά και στην Ισπανία, την Ιταλία και την Γαλλία, η κρίση αγγίζει πλέον και τα μεσαία στρώματα, αφαιρώντας την πλειοψηφία από τα φιλο-παγκοσμιοποιητικά κόμματα. Γι’ αυτό, και μπαίνουμε σε μία περίοδο γενικευμένης κρίσης του παλαιού πολιτικού συστήματος και την ανάδειξη νέων πολιτικών σχηματισμών, είτε προς τα δεξιά, στις χώρες του Βορρά είτε προς τα αριστερά –στις χώρες του Νότου– που έρχονται να αμφισβητήσουν την τάξη της παγκοσμιοποίησης. Το Brexit υπήρξε ακριβώς αποτέλεσμα αυτών των διαδικασιών και ταυτόχρονα παράγοντας μεγέθυνσής τους.

Στο εξής, η κρίση της παγκοσμιοποίησης θα προσλάβει ευρύτερες διαστάσεις, και μια όντως Ενωμένη Ευρώπη, θα μπορέσει να υπάρξει μόνο εάν πραγματοποιηθεί μια στροφή προς την αυτοδυναμία και τον σεβασμό όλων των χωρών, καθώς και προς την ολοκλήρωσή της, δηλαδή προς μια Ευρώπη «από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια». Μόνο αυτή θα της διασφαλίσει ισοτιμία στο εσωτερικό και αυτοδυναμία στο εξωτερικό.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες δείχνουν κάθε μέρα όλο και περισσότερο πως τις μόνες υπερεθνικές ενώσεις που θα μπορούσαν να αποδεχτούν είναι εκείνες που θα σέβονταν το δικαίωμά τους να παίζουν αποφασιστικό ρόλο στις αποφάσεις. Αντίθετα, η Ευρώπη των δύο τελευταίων δεκαετιών, και εσχάτως η «γερμανική Ευρώπη», προσπαθούν δια της βίας να υποτάξουν τους ευρωπαϊκούς λαούς κάτω από τη φτέρνα των τραπεζών και του πολυεθνικού κεφαλαίου, κάτι που σήμερα όχι μόνον δεν είναι επιθυμητό και ανεκτό από τους λαούς, αλλά ούτε καν είναι εφικτό.

Αυτό που καταδεικνύει το Brexit –ως ο έσχατος κρίκος της αλυσίδας που περιγράψαμε και σίγουρα θα ακολουθήσουν και άλλοι–, είναι πως οι ευρωπαϊκοί λαοί, όπως δεν ανέχθηκαν τα πάντσερ του Χίτλερ δεν είναι διατεθειμένοι να κυκλοφορούν όλοι με… Φολκς Βάγκεν.

Πηγή "Άρδην"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


H γερμανική κυβέρνηση θα επιδιώξει μετά το Brexit μια «συμφωνία συνδέσεως» με τη Μ. Βρετανία ώστε να αποτρέψει τους μιμητές, όπως αποκαλύπτει εσωτερικό έγγραφο του υπουργείου Οικονομικών.

Ήδη τις περασμένες μέρες οι σύμβουλοι του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είχαν συντάξει ένα σχέδιο για την περίπτωση εξόδου της Μ. Βρετανίας από την Ε.Ε. με τον τίτλο «Η γερμανική στρατηγική σχετικά με το Brexit». Το κείμενο αυτό το οποίο περιήλθε στα χέρια της οικονομικής εφημερίδας Ηandelsblatt και της Welt σκιαγραφεί το πως θα δράσει η γερμανική κυβέρνηση κατά τις διαπραγματεύσεις εξόδου της Μ. Βρετανίας. Πρόκειται για ένα σχέδιο ανάγκης, το οποίο ανασύρθηκε τώρα από το συρτάρι.

Κατόπιν συμφωνίας με την Ε.Ε. θα προσφερθούν στη Μ. Βρετανία «εποικοδομητικές διαπραγματεύσεις εξόδου», αν και οι συνεργάτες του Β. Σόιμπλε αναμένουν ότι θα είναι «δύσκολες». Η διετής μεταβατική περίοδος είναι αρκετό διάστημα ώστε να γίνει η διαδικασία συντεταγμένα. «Αυτό δίνει το χρόνο και δημιουργεί τη βάση για τις διαπραγματεύσεις», όπως αναφέρεται. «Μετά θα επιδιωχθεί ένα καθεστώς συμφωνίας συνδέσεως με το Ηνωμένο Βασίλειο». Η Μεγάλη Βρετανία θα γίνει δηλαδή ένας «συνδεδεμένος εταίρος».

Δεν υπάρχει πάντως η πρόθεση να ικανοποιηθεί το Λονδίνο πάρα πολύ. Σύμφωνα με το σχέδιο δεν θα επιτραπεί «κανένας αυτοματισμός» προκειμένου να έχει η Μ. Βρετανία «πρόσβαση στην ενιαία / εσωτερική αγορά της Ε.Ε.». Εάν μπορούσε να απολαμβάνει στο μέλλον εκτεταμένα πλεονεκτήματα χωρίς να είναι μέλος της Ε.Ε. αυτό θα μπορούσε να βρει μιμητές κατά τους συντάκτες του. Η Ε.Ε. θα πρέπει «να αποφύγει σε μελλοντική νέα ρύθμιση των σχέσεων να δώσει τις λάθος εντυπώσεις», όπως τονίζεται. «Τάσεις μιμητισμού» φοβάται η γερμανική κυβέρνηση στη Γαλλία, την Αυστρία, τη Φινλανδία, την Ολλανδία και την Ουγγαρία. «Η έκταση του φαινομένου αυτού και οι κλιμακωτές συνέπειές του θα εξαρτηθούν κατά κύριο λόγο από τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπισθεί η Μ. Βρετανία». Με άλλα λόγια ελεύθερες επιλογές σε σχέση με την ενιαία αγορά δεν είναι δυνατόν να επιτραπούν στο Λονδίνο.

Επίσης, όπως προκύπτει από το έγγραφο αυτό, η καγκελάριος Μέρκελ και ο υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε φοβούνται ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Γαλλία και η Ιταλία θα μπορούσαν «να αξιοποιήσουν την ανάγκη της στιγμής για περαιτέρω κοινοτικοποίηση», ένα ενδεχόμενο το οποίο θα πρέπει να αντιμετωπισθεί «προληπτικά». Συγκεκριμένα, οι συντάκτες του θεωρούν πιθανόν ότι θα δυναμώσουν οι φωνές που θα ζητούν την κοινή ευθύνη στην ευρωζώνη, λ.χ. για κοινό προϋπολογισμό ή ευρωπαϊκή εγγύηση καταθέσεων στις τράπεζες.

Αυτό όμως θα προκαλούσε ακόμα μεγαλύτερη αντίδραση στις χώρες του ευρωπαϊκού βορρά που χορηγούν βοήθεια στις χώρες του νότου. Στο γερμανικό υπουργείο Οικονομικών θεωρούν ότι οι φωνές για κοινοτικοποίηση (των χρεών) θα ενδυνάμωνε τις ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις σε άλλες χώρες και βέβαια πέραν αυτών και στην ίδια τη Γερμανία.

Σύμφωνα πάντα με το μυστικό σχέδιο Σόιμπλε το Βερολίνο είναι διατεθειμένο να συμφωνήσει στην εμβάθυνση της ευρωζώνης εφόσον γίνει αλλαγή των ευρωπαϊκών συνθηκών ώστε να ενισχυθεί ο έλεγχος της δημοσιονομικής και οικονομικής πολιτικής των χωρών της. Οι συντάκτες του εγγράφου ζητούν να είναι δυνατόν να απορρίπτονται μελλοντικά προϋπολογισμοί οι οποίοι δεν συνάδουν με τους κανόνες των ελλειμμάτων. Μετά το Brexit όμως το Βερολίνο δεν αναμένει σε καμιά περίπτωση ότι «θα υπάρξει μεγάλη συναίνεση για περαιτέρω βήματα εμβάθυνσης».

Πηγή ΑΠΕ - ΜΠΕ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου