Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Ιαν 2012


  • H Ελλάδα πληρώνει το ακριβότερο τίμημα παγκοσμίως!
Χάρη στο πολιτικό προσωπικό και σε μια άθλια ενημέρωση η κρίση που ξέσπασε το 2007 και παρέσυρε πολλές χώρες στην χώρα μας δεν συζητήθηκε σωστά ποτέ.

Χάρη στο πολιτικό προσωπικό και σε μια άθλια ενημέρωση, η Ελλάδα που δεν είχε τοξικές τράπεζες πλήρωσε και συνεχίζει να πληρώνει το ακριβότερο τίμημα στο κόσμο για αυτή την κρίση.

Χάρη στο πολιτικό προσωπικο και σε μια άθλια ενημέρωση πληρώσαμε και πληρώνουμε όλα τα κενά και τις ελλείψεις του ευρώ και όλα αυτά εντελώς μόνοι μας.

Το πολιτικό προσωπικό και οι δυνάμεις της άθλιας ενημέρωσης έκαναν την κρίση στην Ελλάδα κοινωνική και πολιτισμική. Η elite στρεφόμενη κατά την κοινωνίας εξαπέλυσε εσωτερική εθνοκάθαρση. Το τίμημα είναι βαρύ:

  • 20% ύφεση και καταστροφή εκατοντάδων χιλιάδων επιχειρήσεων.
  • Επίσημος διπλασιασμός της Ανεργίας
  • Απολύσεις με απροσδιόριστο ακόμη κοινωνικό και οικονομικό κόστος!
  • Κλείσιμο σχολείων νοσοκομείων με απροσδιόριστο πολιτισμικό και κόστος σε αίμα και σε ανθρώπινες ζωές
  • Από το 2009 μέχρι το 2011 σε όλη την Ελλάδα οι αυτοκτονίες και οι απόπειρες αυτοκτονιών έφτασαν στον αριθμό των 1.727!
  • Κοινωνικός εξανδραποδισμός λόγο χρεών που έγιναν τοξικά για όλους.
  • Τρία εκ Έλληνες στο όριο της φτώχιας και Μετανάστευση!

Αυτό που γίνεται στην χώρα μας είναι τερατώδες.

Κινείται από τις δυνάμεις της Ευρώπης των ρατσών όπου τα PIGS είναι η κατώτερη Ράτσα και οι Έλληνες είναι το πολιτισμικό πρόβλημα όλης της Ευρώπης. Καθοδηγείται στην Ελλάδα από δυνάμεις που δεν ξέρουν τι τους γίνεται.

Αυτό που γίνεται στην Ευρωζώνη παίρνει χαρακτηριστικά εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας και εθνοτιμωρίας όπου ο εγκληματίας δεν είναι ένα πρόσωπο αλλά μια ιδεολογία οικονομικού ρατσισμού. Η χώρα εξολοθρεύεται και διαλύεται με οικονομικά μέσα αφού πρώτα στοχοποιήθηκε ως λάθος Έθνος σε λάθος ένωση.

Και όλο αυτό έγινε στην Ελλάδα που είναι χώρα μέλος του ευρώ. Σε μια Ευρώπη που κανείς άλλος δεν πλήρωσε όσο εμείς και σε ένα κόσμο που όλοι πλέον παραδέχονται φωναχτά ότι το φάρμακο ήταν λάθος.

Χάρη στο πολιτικό προσωπικό και σε μια άθλια ενημέρωση το παγκόσμιο αυτό λάθος δεν δημιουργεί Ελληνική επιχειρηματολογία και αιτήματα παγκόσμια Συνδρομής. Όλα τα παραπάνω είναι επιχειρρήματα.

Η χώρα θα έπρεπε να αναφωνήσει αρκετά. Και αμέσως μετά να κηρυχτεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και σε καθεστώς ανθρωπιστικής κρίσης. Κίνηση που θα άλλαζε όλη την εικόνα μας παγκοσμίως.

Όμως όμηρος του πιο Γερμανόφιλου(;) πολιτικού προσωπικού της συνεχίζει το λάθος με την συνέργεια και μιας άθλιας ενημέρωσης που ανάθεμα και αν ξέρει το συμφέρον της.

Θεέ Βοήθα μας.



Υποβοηθούμενη “αυτοκτονία” δεν είναι όρος που συνηθίζεται για κράτη. Οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι δεν τον χρησιμοποιούμε καθ’ υπερβολήν, ούτε για να “εντυπωσιάσουμε” ή να κινητοποιήσουμε τον ψυχισμό του αναγνώστη. Αλλά γιατί αποτυπώνει κατά κυριολεξία τον μετασχηματισμό όπου, όπως θα δείξουμε, οδηγεί το ελληνικό κράτος η υπερψήφιση της δανειακής σύμβασης.

Για να είναι χρήσιμη η ανάγνωση του παρόντος άρθρου δεν χρειαζόμαστε καθόλου τον ψυχισμό σας, χρειαζόμαστε απελπιστικά τη λογική σας. Απελπιστικά, γιατί ο ελληνικός λαός, περιλαμβανομένων των ελίτ, υπόκειται στο πιο επεξεργασμένο πρόγραμμα στην ιστορία πλύσης εγκεφάλου και χειραγώγησης της σκέψης και των αντιδράσεων, με σκοπό την ατομική και συλλογική καταστροφή μας ως υποκειμένων για τον εαυτό τους. Ακόμη κι αν διαφωνείτε, αναγνωρίζετε, υποθέτουμε, ότι ζούμε σε ατμόσφαιρα βαριάς κατάθλιψης, σύγχυσης προσανατολισμού, έντονης αίσθησης ενοχής και αδυναμίας. Αυτές είναι ιδανικές συνθήκες για να μη μπορούμε να σκεφθούμε και να δράσουμε ορθολογικά. Πόσο μάλλον που οι αντικειμενικές συνθήκες καθιστούν οδυνηρή την ορθολογική σκέψη, αβέβαιη, αμφίβολη ή επικίνδυνη την ορθολογική δράση.

Στις 14.12 η “Βραδυνή” είχε πρωτοσέλιδο τίτλο “ENEXΥΡΑ” με υπότιτλο “Τι πρέπει να προσέξετε για να μην εξαπατηθείτε”. Στηριζόταν σε ανακοίνωση της Γενικής Γραμματείας Καταναλωτή. Δυστυχώς, δεν υπάρχει Γενική Γραμματεία Χρεωμένων Χωρών, να προειδοποιεί τους πολίτες τους για τους κινδύνους από τις υπογραφές που βάζουν οι πολιτικοί τους. Γι’ αυτό έχουμε μισοπέσει στο γκρεμό και μένει λίγο ακόμα να συντριβούμε.

Σας προτείνουμε ένα πείραμα που θα σας εκπλήξει: Κλείστε την τηλεόραση, ξεχάστε όσα σας λένε για το χρέος, σκεφτείτε την Ελλάδα ως επιχείρηση που έχει πρόβλημα με την τράπεζα που τη δάνεισε. Εξετάστε με αυτό το κριτήριο τι κάνει ο διευθυντής της επιχείρησης, ο Πρωθυπουργός. Σκεφθείτε πως θα ενεργούσατε εσείς, τι θα κάνατε, τι θα αποφεύγατε. Είστε ο μέτοχος, ο νόμιμος ιδιοκτήτης της επιχείρησης, κοιμάστε κάτω από τη στέγη της και στη δική σας ζωή κινδυνεύει να πέσει και να την τσακίσει, όσο προστατευμένος κι αν πιστεύετε ότι είστε.

Μιλήσαμε προηγουμένως για “αυτοκτονία” του κράτους. ‘Eχει μεγάλη σημασία να υπογραμμίσουμε ότι αυτό θα συμβεί ακόμα και αν επιτευχθεί η συνέχιση της υπαγωγής του ελληνικού χρέους προς ιδιώτες στο ελληνικό δίκαιο και τα ελληνικά δικαστήρια, μετά την υπό διαπραγμάτευση συμφωνία αναδιάρθρωσης (PSI) και αποτραπεί η υπαγωγή του στο αγγλικό και διεθνή δικαστήρια. Στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο τρόποι αυτοκτονίας και, για να ζήσει ο υποψήφιος αυτόχειρ, το ελληνικό κράτος, πρέπει να αποτραπεί η χρήση αμφοτέρων. Ο ένας είναι το αγγλικό δίκαιο και τα διεθνή δικαστήρια, ο δεύτερος είναι η επικύρωση της δανειακής σύμβασης με αυξημένη πλειοψηφία από τη Βουλή.

Επειδή η επικύρωση αυτή έχει κρισιμότατη σημασία για τα συμφέροντα των Πιστωτών, αυτοί επέβαλαν, δια των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που ελέγχουν σε μεγάλο βαθμό και των ανθρώπων επιρροής τους στο στενό περιβάλλον Σαμαρά και Καρατζαφέρη, την αναβολή των εκλογών που φαίνονταν αναπόφευκτες και τον σχηματισμό τρικομματικής κυβέρνησης, ώστε να βρεθούν οι 180 ψήφοι που χρειάζονται για να αποκτήσουν πρώτη και δεύτερη δανειακή την απαιτούμενη τυπική ισχύ. Το “σενάριο Παπαδήμου” δουλευόταν έντονα τουλάχιστο από το καλοκαίρι, όταν “ιδιώτες” από τις ΗΠΑ έκαναν φύλλο και φτερό ακόμα και τα παιδικά του χρόνια!

Ελληνικό και αγγλικό δίκαιο: η “μικρή διαφορά” ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο

Το πρόβλημα χρέους είναι κατ’ αρχήν μια νομική διαφορά μεταξύ διεθνών μεγατραπεζών και του ελληνικού κράτους. Η τελική έκβαση εξαρτάται ασφαλώς από πολλούς οικονομικούς, πολιτικούς και διεθνείς παράγοντες, η νομική διάσταση που εξετάζουμε εδώ έχει όμως προφανώς πολύ μεγάλη σημασία. Σήμερα, η καθαρά νομική θέση της Ελλάδας στο ζήτημα του χρέους είναι εξαιρετικά ισχυρή, πολύ ισχυρότερη από τη θέση άλλων υπερχρεωμένων χωρών, όπως άλλωστε αναγνωρίζεται διεθνώς, άρθρα των Νιού Γιορκ Τάιμς ή της Wall Street Journal ή μελέτες εγνωσμένου κύρους πανεπιστημίων, όπως του Duke. Γιατί τα ελληνικά ομόλογα διέπονται από το ελληνικό δίκαιο, υπάγονται στις ρυθμίσεις που κυρίαρχα αποφασίζει η Βουλή και, εάν αύριο, η χώρα επιλέξει να υιοθετήσει εκ νέου εθνικό νόμισμα, αποχωρώντας από την ευρωζώνη, ή αν βρουν ένα τρόπο να την εκδιώξουν από την ευρωζώνη, ή διαλυθεί η ευρωζώνη, η Βουλή θα υιοθετήσει νόμο για την εισαγωγή του νέου νομίσματος, με τον οποίο μπορεί να μετατρέψει όλα τα συμβόλαια, περιλαμβανομένων των ομολόγων, που ισχύουν κατά τη στιγμή της δημοσίευσης σε ευρώ σε δραχμές με την ισοτιμία που θα καθορίσει. Προφανώς το χρέος θα πληθωρισθεί στη συνέχεια μαζί με το νόμισμα.

Στο πιο ακραίο, αλλά νομικά δυνατό σενάριο, μπορεί να επικαλεσθεί η Αθήνα κατάσταση έκτακτης ανάγκης και απειλή για τη ζωή του πληθυσμού και την ασφάλεια του κράτους, διακόπτοντας την εξυπηρέτηση του χρέους. Σας υπενθυμίζουμε ότι εξετάζουμε την καθαρή νομική θέση της χώρας, της επιχείρησης, στην αναλογία που σας ζητήσαμε να σκεφτείτε, όχι τις υπόλοιπες παραμέτρους άσκησης πολιτικής. Σημασία για την ανάλυσή μας έχει ότι μπορεί να γίνει νομίμως.

Ευρώ, δραχμή και χρέος

Επειδή μπορεί στο μυαλό του αναγνώστη να υπεισέλθουν παράσιτα από την ανορθολογική ή υποβολιμιαία συζήτηση περί ευρώ ή δραχμής, να ξεκαθαρίσουμε στο σημείο αυτό δύο πράγματα. Πρώτον, το κύριο πρόβλημα της χώρας πλέον είναι η διατήρηση βιώσιμου δημοκρατικού κράτους, ικανού να τρέφει τον πληθυσμό του και να προστατεύει τα σύνορά του. Η παραμονή ή μη στο ευρώ, όσο σημαντική αφ’ εαυτής δεν συνιστά αυτοσκοπό, υποτάσσεται στην πρωταρχική επιδίωξη.

Δεύτερο, να έχεις ένα όπλο δεν σημαίνει ότι το χρησιμοποιείς αναγκαστικά. Τα ατομικά όπλα χρησιμοποιήθηκαν μόνο δύο φορές, η απλή ύπαρξή τους είχε όμως τεράστιες πολιτικές επιπτώσεις. ‘Oπως είναι τα πράγματα σήμερα, η Ελλάδα, αν φύγει από το ευρώ, μπορεί να απειλήσει τους πιστωτές με μεγάλη νόμιμη απομείωση των αξιώσεών τους και των προσδοκιών τους από τη χώρα, και η απειλή είναι δυνατή, και μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε διαπραγμάτευση και σε ρήξη, χωρίς να υλοποιηθεί αναγκαστικά. Αν θελήσουν να διώξουν τώρα την Ελλάδα από το ευρώ, θα αποδεχθούν και τη ζημιά από τη μετατροπή του χρέους τους σε δραχμές. Αύριο, αν όλο το χρέος είναι αναγκαστικά σε ευρώ, τότε θα μπορούν να τη διώξουν χωρίς να κινδυνεύουν οι αξιώσεις τους!

Η Ελλάδα γίνεται “δουλοπάροικος”

Δεν είναι μόνο αυτό το πρόβλημα, γι’ αυτό και υποστηρίζουμε ότι δεν επαρκεί η μη μεταβολή σε αγγλικό δίκαιο. Το πρόβλημα είναι και η ενδεχόμενη επικύρωση της δανειακής, της πρώτης, που δεν έχει επικυρωθεί από τη Βουλή, γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν διέθετε τις απαραίτητες 180 ψήφους και της υπό σύνταξη δεύτερης. Από τη στιγμή που επικυρωθούν με 180 ψήφους οι συμβάσεις αποκτούν διεθνή νομική ισχύ. Σήμερα, η πρώτη δανειακή είναι νομικά ανυπόστατη, γιατί δεν έχει κυρωθεί. Πως θα αλλάξει η νομική θέση της χώρας, αν ψηφιστούν όσα προβλέπει η πρώτη και κατά πάσα πιθανότητα η δεύτερη δανειακή;

Η Ελλάδα παραιτείται δια των συμβάσεων αυτών από την ασυλία εθνικής κυριαρχίας, υποθηκεύει το σύνολο της δημόσιας περιουσίας, τωρινής και μελλοντικής (!), δηλαδή των τραπεζών της αν κρατικοποιηθούν για να αναχρηματοδοτηθούν και των υδρογονανθράκων που θα ανακαλυφθούν ενδεχομένως στην ΑΟΖ. Μέσω του μεσοπρόθεσμου υποχρεούται σε εκποίηση σε τρέχουσες χρηματιστηριακές ή αγοραίες τιμές, που μπορεί να είναι δέκα ή εκατό φορές πιο κάτω από τις πραγματικές. Η Αθήνα δεν μπορεί να δανεισθεί από τρίτους πλην ΕΕ, γιατί δεν θα διαθέτει τίποτα να υποθηκεύσει σε αντάλλαγμα. Δεν μπορεί πρακτικά να διεκδικήσει γερμανικές αποζημιώσεις ή να ζητήσει αναθεώρηση βλαπτικών συμβάσεων που δολίως υπέγραψαν δωροδοκηθέντες πολιτικοί, γιατί ρητά απαγορεύεται ο συμψηφισμός των απαιτήσεών της με τα δάνειά της. Οι δανειακές απαγορεύουν τη μετατροπή του υπολοίπου χρέους προς ιδιώτες, που θα πρέπει να πληρωθεί ακέραιο. Και παραπέμουν ενστάσεις εγκυρότητας στο ευρωπαϊκό δικαστήριο.

Και ένα παιδί ακόμα καταλαβαίνει τι σημαίνουν αυτά. Παρόμοιοι αποικιακοί όροι δεν μπορούν και δεν πρέπει, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες και με όποιες συνέπειες να γίνουν δεκτοί. Ούτε είναι αποδεκτό επιχείρημα το ότι οι πολιτικοί μας δεν μπορούν να πουν όχι. Ας αλλάξουν επάγγελμα. Κληρωτοί καλύτερα θα τα κατάφερναν.

Αλλά προς στιγμήν ας κάνουμε μια παραχώρηση. Ας υποθέσουμε ότι επικυρώνουμε μια τέτοια σύμβαση. Παίρνουμε όμως τουλάχιστο σε αντάλλαγμα έναν έστω οδυνηρό, δύσβατο, αλλά έστω δρόμο σωτηρίας; Να κάνουμε βρε αδερφέ σκάντζα στις αρχές, να υποφέρουμε δέκα και είκοσι χρόνια, να διατηρήσουμε όμως ανοιχτό έναν δρόμο, μια προοπτική για τη χώρα. H απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι.

Οι αρχιτέκτονες της 26.10 υποστηρίζουν ότι θα φτάσουν το χρέος στο 120% του ΑΕΠ το 2020. Οι υπολογισμοί είναι υπεραισιόδοξοι και τελείως αυθαίρετοι, πολύ περισσότερο στο σημερινό περιβάλλον. Οι υπολογισμοί των ίδιων κατά το πρόσφατο παρελθόν διαψεύστηκαν όλοι παταγωδώς. Αλλά, ακόμα κι αν επιτευχθεί, με τη χώρα νάχει διαλυθεί στο μεταξύ, το 120% δεν είναι βιώσιμο, αφού με 120% μπήκαμε στο μνημόνιο! Στην πραγματικότητα απεδείχθη ήδη ότι όλο το πακέτο (Μνημόνιο, Δανειακές κλπ.) δεν είναι φτιαγμένα για να σώσουν την Ελλάδα, γιατί αν ήταν λάθος θα το διόρθωναν διαπιστώνοντας την αποτυχία. Είναι φτιαγμένο για να την καταστρέψει και την μεταβάλει σε εσαεί υποτελή φόρου που δεν θα μπορεί να καταβάλει. Στο τέλος τέλος, είναι δυνατό όσοι γράψανε αυτά που σας είπαμε στη δανειακή σύμβαση γιατί τα γράψανε; Ο σκοπός είναι η λεηλασία της χώρας, που θα διατηρήσει τελικά, μερικά και μόνο, το “κέλυφος” της Ελληνικής Δημοκρατίας, χωρίς κανένα μέσο άσκησης της κυριαρχίας της και άγνωστο εντός ποίων τελικά συνόρων και με ποια εθνική σύνθεση (o Στρως Καν ήταν που πρότεινε στη Βουλή τη μετανάστευση ως λύση στην ανεργία των νέων, την εφήρμοσε μάλιστα και ο ίδιος πηγαίνοντας να ζήσει στο Ισραήλ!).

Το ‘Oχι στην επικύρωση της δανειακής και στο αγγλικό δίκαιο δεν σώζουν την Ελλάδα υποχρεωτικά, την αφήνουν όμως με ακέραια τα νομικά της όπλα είτε στη διαπραγμάτευση που πρέπει να γίνει, είτε στη μάχη της επιβίωσης που τυχόν αναγκαστούμε να δώσουμε.




Η είδηση δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία. Την είχαμε ‘’προφητέψει’’ αμέσως μετά το φορολογικό παραλήρημα του κ. Βενιζέλου, τότε που ξόρκιζε την τρόικα με βιτριολικά μέτρα, προκειμένου να εκβιάσει την απόφαση του Οκτωβρίου. Αποτελεί παράδοξο πώς η τρόικα έφαγε τότε το παραμύθι και αποδέχθηκε τις λάθος προβλέψεις και αποτελεί επίσης παράδοξο πώς οι δικοί μας φωστήρες, αφενός ο μειωμένης όπως αποδεικνύεται ικανότητας κ. Βενιζέλος και ο υπερτιμημένος κ. Παπαδήμος, πίστεψαν ότι θα πετύχαιναν τον στόχο του ελλείμματος.

Αν δε μάθατε τα νέα, θα σας πω μόνο ότι η χώρα μας είναι στη δυσάρεστη θέση, στο τέλος μιας σκληρής προσπάθειας δημοσιονομικής προσαρμογής, που όμοιά της δεν έχει ξαναγίνει ποτέ σε δυτική χώρα, να έχει υποστεί μια συνδυασμένη τριπλή αποτυχία (αύξηση ελλείμματος, μείωση εσόδων, αύξηση δαπανών), που την οδηγεί σε μια κολασμένη παραδοχή:

Με έσοδα μόλις 50 δις καλείται να πληρώσει 17 δις τόκους, που, σε συνδυασμό με αυξημένες δαπάνες, δημιουργούν ένα εκρηκτικό έλλειμμα που ξεπερνάει τα 22 δις και αναζητεί εναγωνίως χρηματοδότη. Αν στα παραπάνω προσθέσετε και τα περίπου 7 δις, που οφείλει το δημόσιο από τότε που ξεκίνησε η εσωτερική παύση πληρωμών, έχετε μπροστά σας το μεγαλύτερο κανόνι της χιλιετίας.

Η πικρή δικαίωση Σαμαρά

Τα παραπάνω εφιαλτικά νούμερα έρχονται καθυστερημένα να δικαιώσουν τις μέχρι υστερίας αντιδράσεις του κ. Σαμαρά στην τότε εφαρμοζόμενη πολιτική. Γιατί οι επιδόσεις της οικονομίας μετά τα πειράματα του ΠΑΣΟΚ, αντί να βελτιώσουν κάποιους δείκτες, απέτυχαν σε όλους. Ακόμα και τα έσοδα που λογικά θα έπρεπε να τσιμπήσουν κάτι μετά την εφαρμογή του τερατώδους χαρατσιού της ΔΕΗ, βαίνουν μειούμενα κατά πολύ μεγάλο ποσοστό.

Σήμερα πιέζεται πάλι ο κ. Σαμαράς να δώσει την έγκρισή του προκειμένου να συνεχιστεί η ίδια ακριβώς πολιτική με ακόμα μεγαλύτερη ένταση. Κάποιοι αδίστακτοι τραπεζίτες, που πλασάρονται στην κοινή γνώμη με το μαγικό μανδύα του ‘’τεχνοκράτη’’, αλληθωρίζουν ξανά προς τις λάθος προβλέψεις.

Το ερώτημα αμείλικτο. Αφού τον Οκτώβριο οι προβλέψεις τους βγήκαν λάθος, γιατί να είναι τώρα σωστές;

Αφού η πολιτική τους απέφερε τα αντίθετα των προσδοκώμενων αποτελέσματα, γιατί θα πετύχει τώρα;

Πολυχρωμία γραμμών

Ακούμε για πολύχρωμες γραμμές. Πράσινες γραμμές, κίτρινες γραμμές και της μόδας τώρα οι κόκκινες γραμμές. Πλειοδοσία σωτήρων και πληθώρα κόκκινων γραμμών. Αρκεί να μη χρεοκοπήσει η χώρα, που δυστυχώς χρεοκόπησε.

Λοιπόν, κόκκινες γραμμές τέρμα. Οι γραμμές μπορεί να είναι μόνο εθνικές. Γιατί η Ελλάδα δεν είναι ούτε οι χρεοκοπημένες της τράπεζες, ούτε τα ορφανά του σοσιαλισμού.

Για όσους η κρίση έχει θολώσει την … κρίση, θυμίζω ότι τη χώρα μας συγκροτεί το σύνολο των Ελλήνων πολιτών. Και η ευημερία των Ελλήνων πολιτών συγκροτεί τις Εθνικές Γραμμές, μαζί με την αξιοπρέπεια της Ελλάδος.

Ο κ. Σαμαράς σε μια αυτονόητη διατύπωση, διεμήνυσε ότι θα συμφωνήσει σε μειώσεις μισθολογικού κόστους, μόνο αν συμφωνήσουν οι κοινωνικοί εταίροι.

Κάθε άλλη απόπειρα θυμίζει άλλες εποχές και άλλες πρακτικές. Δυστυχώς ο κ. Παπαδήμος εμφανίζεται ως ένας λάτρης των πρακτικών αυτών και οδηγεί την Ελλάδα στην απόγνωση.

Ξεπερνώντας τον προβληματισμό των ημερών, αντί να ασχολούμαστε με το Αγγλικό Δίκαιο, τη χρησιμότητα ή όχι του PSI και τη νέα γκάφα της δικαιοσύνης, ίσως θα έπρεπε να δώσουμε μεγαλύτερη βαρύτητα στο θέμα των εκλογών, που γίνεται μείζον.

Γιατί αποδεικνύεται ότι ο μόνος τρόπος να απαλλαγούμε από την πολιτική του ΠΑΣΟΚ, που όλοι πια καταδικάζουν και όλοι βιάζονται να εφαρμόσουν, είναι η ανάδειξη μιας κυβέρνησης που θα είναι σε θέση να πράξει τα αυτονόητα:

Να χαράξει τις Εθνικές Γραμμές και να προτάξει την αξιοπρέπεια του Έλληνα – Ευρωπαίου πολίτη.

Όταν προσπαθώντας να λύσουμε ένα μαθηματικό πρόβλημα καταλήγουμε σε λάθος, είναι ανώφελο να επιμένουμε στην ίδια μέθοδο επίλυσης. Και δυστυχώς στο μαθηματικό πρόβλημα του ελληνικού χρέους, θυσιάζονται άνθρωποι και όχι αριθμοί.

Κακοφωνίξ




Θα μιλήσουμε με εντελώς απλά λόγια, όσο πιο απλά γίνεται, χωρίς κανέναν απολύτως αριθμό. Μέχρι να υπογραφεί το πρώτο μνημόνιο η χώρα μας στεκόταν κάπως στα πόδια της. Μετά το μνημόνιο και τις συνεχείς παρεμβάσεις των ειδημόνων της τρόϊκας, σε συνεργασία με τους κρατικιστές του ΠΑΣΟΚ, η χώρα κατέρρευσε. Μέχρι τότε λοιπόν, κατάφερνε να σταθεί στα πόδια της, τώρα πλέον δεν μπορεί και αυτό είναι κάτι που χρεώνεται αποκλειστικά στο ΠΑΣΟΚ και προσωπικά στον κ. Παπανδρέου, από τον οποίο και θα πρέπει να ζητηθούν ευθύνες για τις επιλογές του. Όχι ότι όλα γίνονταν καλά πριν το μνημόνιο, αλλά τώρα δεν μπορούμε έστω να γυρίσουμε στην ίδια κατάσταση.

Η χώρα μας, πριν το μνημόνιο, χονδρικά παρουσίαζε τα εξής χαρακτηριστικά. Είχε (και φυσικά εξακολουθεί να έχει), έναν τεράστιο, αντιπαραγωγικό και σπάταλο δημόσιο τομέα. Παράλληλα είχε έναν εντελώς συρρικνωμένο και με μικρή παραγωγική ισχύ ιδιωτικό τομέα, η φορολόγηση του οποίου…. δεν έφτανε να καλύψει τον μεγάλο δημόσιο τομέα. Αυτή η διαφορά καλυπτόταν με συνεχή εξωτερικό δανεισμό. Φυσικά και υπήρχε και μεγάλη φοροδιαφυγή, αλλά εάν είχαμε εδώ φορολογικούς συντελεστές Ιρλανδίας, ακόμα και μηδέν φοροδιαφυγή να είχαμε, οι φόροι θα ήταν ακόμα λιγότεροι, λόγω μικρού εθνικού προϊόντος. Επομένως μην μιλάμε τόσο για την φοροδιαφυγή όσο για την υπέρμετρη φορολόγηση. Οι μεγάλοι φορολογικοί συντελεστές, κάλυπταν την αδυναμία πάταξης της φοροδιαφυγής και έτσι ερχόμασταν «μια η άλλη».

Μετά τον αμίμητο «Τιτανικό» και το συνακόλουθο μνημόνιο τι έγινε; Κόπηκε εντελώς η χρηματοδότηση από τα εξωτερικά δάνεια και προκειμένου να συντηρηθεί ο ίδιος δημόσιος τομέας αυξήθηκε περαιτέρω η φορολόγηση και τα χαράτσια σε βάρος του ιδιωτικού τομέα. Ποιο όμως θα ήταν το αναμενόμενο αποτέλεσμα; Μα, αυτό ακριβώς που έχουμε. Περαιτέρω συρρίκνωση του ιδιωτικού τομέα, μεγαλύτερη φυσικά φοροδιαφυγή (αφού αυξήθηκε ονομαστικά και ο όγκος των φόρων) και οικονομική ύφεση.

Με την απόφαση της 26-27 Οκτωβρίου της ΕΕ, εμείς καλούμαστε στο εξής να γίνουμε και πλεονασματικοί από πάνω, αλλά πως; 1) Με μείωση του κράτους, που σημαίνει μεγάλη ανεργία, πτώση της κατανάλωσης και μεγαλύτερη ύφεση; ή 2) με αύξηση ακόμα πιο πολύ της φορολόγησης του ιδιωτικού τομέα, που σημαίνει το απόλυτο πνίξιμο της ιδιωτικής οικονομίας;;

Επομένως τρεις λύσεις υπάρχουν:

Είτε 1) έρχεται μια ξένη δύναμη και μας χαρίζει, όχι μόνο τα χρέη (αυτό μας είναι άχρηστο για την ώρα), αλλά εντελώς νέο χρήμα, είτε 2) ξεπουλάμε την πατρίδα μας και τις ατομικές περιουσίες μας, μέσω της εξοντωτικής φορολογίας και ότι πιάσουμε (αλλά αυτό δεν λύνει κανένα δικό μας πρόβλημα, εκτός από αυτό των δανειστών), είτε 3) γυρίζουμε στο εθνικό μας νόμισμα, ώστε να μπορούμε να έχουμε τουλάχιστον εσωτερική ρευστότητα και να επιβιώσουμε. Το τελευταίο δεν είναι καθόλου εύκολο. Αρχικά θα στερηθούμε πάρα πολλά πράγματα, αλλά τελικά παραμένει πάντα η έσχατη ΛΥΣΗ. Η λέξη λύση όμως, δεν υπάρχει σε καμία άλλη πρόταση από αυτές που προτείνει η τρόϊκα. Όλες οι άλλες προτάσεις είναι μόνο πειραματισμοί με αβέβαιο αποτέλεσμα.

Διαλέξτε…

Τι λέτε; να πάμε και για δεύτερο μνημόνιο και να τα αφήσουμε όλα στο αγγλικό δίκαιο;

Αυτό θέλετε;



Μέσα στον ορυµαγδό της ολικής κατάρρευσης και τον συνακόλουθο ζόφο, καθηµερινά ακούµε το ψευτοδίληµµα «ευρώ η δραχµή», µέ όρους αληθινής τροµοκρατίας. Είναι λοιπόν απολύτως καίριο να διαπιστώσουµε αν πράγµατι επικρέµεται µία απειλή θανάτου πάνω από την Ελλάδα η όχι, ώστε να γνωρίζουµε και τα περιθώρια κινήσεων που διαθέτει η κοινωνία και η πατρίδα µας. Πιστεύω ότι είναι πολύ σηµαντικό να ξεκινήσουµε την συλλογιστική µας προσπαθώντας να δούµε σε πρακτικό επίπεδο, τι σηµαίνει (πάντα µέ τις παρούσες κυβερνήσεις), επιστροφή της χώρας στην δραχµή.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΑΝΕΦΙΚΤΗ

Εκείνο το οποίο δεν λέγεται καθόλου, η λέγεται έµµεσα και σπάνια, από όσους συζητούν αυτό το ενδεχόµενο, είναι ότι την ηµέρα της επιστροφής στο εθνικό µας νόµισµα, η Ελλάδα δεν θα επιστρέψει στην δραχµή, αλλά θα είναι η πρώτη στην σύγχρονη παγκόσµια ιστορία χώρα, που, απλά ...δεν θα έχει νόµισµα! Εννοώ νόµισµα σε υλική µορφή, δηλαδή κέρµατα και χαρτονοµίσµατα. Το να δηµιουργηθεί και να διανεµηθεί σε όλη την επικράτεια ένα νόµισµα σε υλική µορφή, δεν είναι καθόλου απλή διαδικασία. Απαιτεί πολλούς µήνες, σε κανονικές συνθήκες, ίσως πάνω από 24. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι το νόµισµα του νέου Ιράκ ολοκληρώθηκε µέ εξαιρετικά σύντοµες διαδικασίες και παρήχθη ένα άθλιας ποιότητας προϊόν (δηλαδή πολύ εύκολα παραχαράξιµο) σε 12 µήνες, κάτι που αποτελεί παγκόσµιο ρεκόρ. Σε κάθε περίπτωση απαιτείται ένα τεράστιο χρονικό διάστηµα, στο οποίο η χώρα θα κληθεί να ζει χωρίς νόµισµα, δηλαδή να επιβιώνει µέ ανταλλακτική οικονοµία, όπως άλλωστε περιέγραψε και ο Προβόπουλος στη συνέντευξή του στην «Καθηµερινή» της Πρωτοχρονιάς.

Αυτό, καθώς και όλα τα υπόλοιπα που έχουν λεχθεί πολλές φορές, δηλαδή η αδυναµία εισαγωγής, τον πρώτο τουλάχιστον καιρό, βασικών αγαθών (τροφίµων, ενέργειας, φάρµακων κλπ), δεν παραπέµπει σε φτώχεια και αποµείωση του πλούτου των κατοίκων της χώρας, αλλά σε ένα αληθινό ολοκαύτωµα. Μου είναι εντελώς αδύνατο π.χ. να φανταστώ πως µπορούν να επιβιώσουν οι κάτοικοι µίας µεγαλούπολης, όπως η Αθήνα, χωρίς βασικές υποδοµές και αγαθά, αλλά και χωρίς νόµισµα και µάλιστα για πολύ µεγάλο χρονικό διάστηµα. Είναι φανερό ότι σε τέτοιες κτηνώδεις συνθήκες, όπου θα µετράει µόνο η επιβίωση (κάτι σαν ταινίες …Μad Μax!), είναι αδύνατον να µιλάµε για οµαλή και σταθερή πολιτική κατάσταση στη χώρα και τα πολιτικά µορφώµατα που θα προκύψουν είναι αδύνατον να προβλεφθούν και, πιθανότατα, να ελεγχθούν, από οποιονδήποτε.

ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΗ

Ας δούµε τώρα ποιούς, µέ βάση γεωπολιτικές, πολιτικές, αλλά και οικονοµικές συνθήκες, συµφέρει µία τέτοιου είδους …εξαΰλωση της χώρας µας. Πρωτίστως δεν συµφέρει στο Ισραήλ. Δεν συµφέρει δηλαδή στη χώρα των αφεντικών, η οποία για πρώτη φορά έχει αποδεδειγµένα έναν θησαυρό στα χέρια της και ο µόνος χώρος µέσω του οποίου µπορεί να τον διοχετεύσει στην Ευρώπη, να τον αποθησαυρίσει και να τον εκµεταλλευτεί, είναι ο ελλαδικός (κυπριακός και ελληνικός). Εκτός κι αν θέλει να τον πέρασει µέσω ...Χεζµπολάχ, Λιβάνου, Συρίας και Τουρκίας, επίσηµης συνοµιλήτριας – εκτός των άλλων - της µισητής (για τους εβραίους πάντα µιλάµε) Χαµάς, η µέσω …Αιγύπτου και Λιβύης. Αρκεί να δει κανείς τον χάρτη για να καταλάβει ότι απλά δεν υπάρχει άλλος δρόµος. Και, νοµίζω, ότι το µόνο που δεν διαπραγµατεύονται οι κυρίαρχοι του Ισραήλ είναι η περιουσία, το χρήµα τους. Συνακόλουθα, τα αφεντικά, ετοιµάζουν µία νέα κτηνώδη επιδροµή, στο Ιραν αυτή τη φορά, και δυστυχώς και αυτή τη φορά (όπως άλλωστε και σ’εκείνην της Λιβύης), η συνδροµή της Ελλάδας και ο ελλαδικός χώρος είναι ζωτικής σηµασίας για την επιτυχία της βάρβαρης αποστολής. Νοµίζω ότι έχει αναλυθεί πολλές φορές το γιατί, ας µήν επεκταθούµε και σ’ αυτό.

Πάµε στα ευρωπαϊκά. Όσοι µίλησαν σοβαρά για την επιστροφή της Ελλάδας στη δραχµή, ελάχιστα κρύβουν τη βεβαιότητά τους ότι, πιθανότατα, αυτό θα συµβεί αµέσως και σε άλλες χώρες, όπως π.χ. στην Ιταλία. Πόσοι Ιταλοί, π.χ., δεν θα στηθούν την ίδια µέρα στις ουρές για να πάρουν τις καταθέσεις τους; Προσωπικά πιστεύω ότι ακόµα και οι ...κατάκοιτοι Ιταλοί δεν θα λείπουν απ’ αυτές τις ουρές. Και βεβαίως αναµένεται το ντόµινο για το οποίο µίλησαν οι σοβαρότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες. Θα µιλάµε για πιθανότατα άµεση κατάρρευση της ευρωζώνης, µέ πρώτο θύµα την ίδια την Γερµανία, αφού κι αυτή δεν θα έχει νόµισµα (όπως και µείς, άλλωστε) αλλά και για αµιγώς οικονοµικούς λόγους. Δηλαδή θα χάσει άµεσα τη µεγαλύτερη εξαγωγική της αγορά, την Ευρωζώνη. Κατά τη γνώµη µου θα χάσει και την Κίνα, διότι το νέο µάρκο, στην αρχή τουλάχιστον, αυτονόητα θα είναι πολύ πιο υπερτιµηµένο από το ευρώ. Και µάλλον η Γερµανία δεν µπορεί να ζήσει τρώγωντας µηχανές και πατάτες...

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ

Θεωρώ λοιπόν απλώς αδύνατη την επιστροφή της χώρας µας στη δραχµή, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτό θα ήταν µία πιθανότατη καταστροφή και για τους κρατούντες. Που ναι µέν θέλουν µία υποταγµένη, φτωχή, αποµειωµένη χώρα, αλλά σε καµµία περίπτωση δεν θέλουν µία χώρα που µπορεί να τους ξεφύγει από τον έλεγχο, κάτι πολύ πιθανό στις συνθήκες διάλυσης που περιγράψαµε πιο πριν. Πιστεύω λοιπόν ότι το επιχείρηµα της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, θα πρέπει να είναι το φόβητρο που θα κραδαίνει η ελληνική κυβέρνηση στις Βρυξέλλες και θα προκαλεί αληθινό τρόµο στους Ευρωπαίους κρατούντες και όχι που θα το χρησιµοποιεί ως επιχείρηµα κατατροµοκράτησης των πολιτών της. Βέβαια αυτή η δεύτερη χρήση είναι «λογική» και «αναµενόµενη» από την ποιότητα αυτών των κυβερνήσεων και των εγχώριων ελίτ που εκφράζουν...

Συµπερασµατικά, η πρόθεση των αφεντικών είναι µία Ελλάδα απόλυτο προτεκτοράτο. Απόλυτα υποταγµένη, µέ ανθρώπους στα όρια της επιβίωσης. Με µισθούς - επιδόµατα, µέ συντάξεις θανάτου, µέ συστήµατα Υγείας, Πρόνοιας και Παιδείας αφρικανικού τύπου, µέ µία πλούσια ελίτ µαφιόζικου τύπου (βουλγαρικού, κολοµβιανού…), µέ όλο τον πλούτο της χώρας - ανθρώπινο και µή - να ανήκει απόλυτα σ’ αυτούς. Σ’ αυτές τις επιδιώξεις δεν ταιριάζει ένα ολοκαύτωµα, ένας ξαφνικός θάνατος, για τον πολύ απλό λόγο ότι σε µία τέτοια περίπτωση δεν µπορείς να ελέγξεις και να καθορίσεις τις εξελίξεις κατά το δοκούν. Κινδυνεύεις από το πουθενά, να τα χάσεις όλα. Γιαυτό, πιστεύω, η «επιστροφή στη δραχµή» είναι φόβητρο για τον ελληνικό λαό, φόβητρο για να υποταχθεί στις διαθέσεις τους, τόσο σε ζητήµατα κοινωνικής πολιτικής όσο και σε ζητήµατα εθνικής κυριαρχίας. Όσο λοιπόν τους ανεχόµαστε και υποχωρούµε, τόσο το χρησιµοποιούν.

Όπως πάντα στην ιστορία, έτσι και σήµερα η µοίρα του λαού είναι στα χέρια του. Το αν θα δεχτούµε την εξαθλίωση, τον εξευτελισµό, την υποταγή, την µιζέρια, επιτρέποντας στην όποια Κυβέρνηση να µάς απειλεί µέ το όπλο που πρέπει να στρέφει κατά των άλλων, εξαρτάται αποκλειστικά από εµάς. Ιδού η Ρόδος, ιδού και η νέα δανειακή σύµβαση...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΛΕΣΗΣ

Υ.Γ. Αλήθεια, αφού η έξοδος από το ευρώ και η συνακόλουθη επιστροφή στην δεκαετία του 50, όπως οι ίδιοι λένε (η ακόµα και στη…νεολιθική εποχή), είναι ένα πιθανό σενάριο -πάντα σύµφωνα µέ τους ποικίλους κυβερνώντες-, τι µέτρα έχουν πάρει αυτοί οι τελευταίοι για το ενδεχόµενο αυτό; Τι πολιτικές σχεδίασαν αλλά και ποιές πρακτικές ετοιµασίες έχουν κάνει ώστε να µήν διαλυθεί το έθνος; Τι συµµαχίες συνέστησαν; Τι προϊόντα εισήγαγαν; Πως οργανώνουν την διατήρηση της τάξης σε ένα φόντο εξαθλίωσης; Έχουν σχέδιο η το σχέδιό τους είναι απλό και δοκιµασµένο από το παρελθόν; Πετάµε δηλαδή τα κλειδιά, κλείνουµε την πόρτα και µπρός για το ….Κάιρο των καιρών µας; Παρέα µάλιστα µέ τη µυθώδη λεία (400, 500, 600, ποιός ξέρει πόσα δισ….) των τελευταίων 30 χρόνων.




«Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα έχει οδηγήσει ορισμένες οικογένειες σε τέτοια απόγνωση, που αναγκάζονται να αφήσουν ό,τι πολυτιμότερο έχουν, τα παιδιά τους». Με αυτή την σοκαριστική διαπίστωση ξεκινά το άρθρο που δημοσιεύει στην ιστοσελίδα του το BBC.

Το άρθρο συνεχίζει με το να παραθέτει το σημείωμα που άφησε μια Ελληνίδα μάνα σε ένα νηπιαγωγείο ένα πρωί λίγο πριν τα Χριστούγεννα:
«Σήμερα δεν θα περάσω να πάρω την Άννα, μετά το σχολείο, επειδή δεν μπορώ πια να της παρέχω όσα έχει ανάγκη. Σας παρακαλώ να την προσέχετε και να τη φροντίζετε. Λυπάμαι. Η μητέρα της».
Το BBC εστιάζει στο τεράστιο πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί από την αρχή της κρίσης και μέχρι σήμερα, στην Ελλάδα, με τελικούς, τραγικούς αποδέκτες πολλά παιδιά. Αρκετοί γονείς έχουν φτάσει να δηλώνουν ανίκανοι, οικονομικά, να τα θρέψουν και με το σκεπτικό ότι, ίσως κάποιος άλλος μπορεί να τα φροντίσει καλύτερα και περισσότερο από τους ίδιους, αποφασίζουν να τα αφήσουν σε ιδρύματα ή στην εκκλησία και περιλαμβάνει δηλώσεις από τον πατέρα Αντώνιο και το παιδικό χωριό SOS.

O πατέρας Αντώνιος, δηλώνει μόνο μέσα στους τελευταίους δύο μήνες, έξω από το κέντρο νέων, το οποίο και διευθύνει, του έχουν αφήσει τέσσερα παιδιά, ένα εκ των οποίων είναι μόλις μερικών ημερών.

Ένα άλλο ίδρυμα, γράφει το δημοσίευμα, προσέγγισε ζευγάρι διδύμων, τα οποία νοσηλεύονταν στο νοσοκομείο με υποσιτισμό, επειδή και η μητέρα ήταν υποσιτισμένη και δεν είχε αρκετό γάλα να τα θηλάσει, ζητώντας βοήθεια.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι περιπτώσεις αυτές σοκάρουν την ελληνική κοινωνία και ανοίγουν τεράστιες πληγές, μια και πρόκειται για χώρα, στην οποία οι οικογενειακοί δεσμοί είναι ισχυρότατοι... Ή, τουλάχιστον, αυτό ίσχυε... προ κρίσης.

Το συναίσθημα των Ελλήνων, όταν η κουβέντα μπαίνει σε τέτοια «μονοπάτια», είναι σαν να ακούνε ιστορίες από τον Τρίτο Κόσμο... και όχι για την Αθήνα... και λογικό. Συνάμα, δυστυχώς, είναι ανατριχιαστικά αληθινό, καθημερινό, ελληνικό και μια πραγματικότητα που θα αφήσει ανοιχτά τραύματα στη χώρα, για πολλά ακόμα χρόνια.

Μπορείτε να διαβάσετε όλο το άρθρο του BBC εδώ

Κι ενώ αυτά αναφέρονται στο άρθρο του BBC, ένα πραγματικό περιστατικό στους δρόμους της Αθήνας, έρχεται να μας υπενθυμίσει πως όλα αυτά όχι μόνο δεν είναι παραμύθια, όχι μόνο δεν αφορούν άλλους, αλλά δυστυχώς και σύμφωνα με τις πολιτικές - οικονομικές εξελίξεις των δοτών κυβερνώντων, αφορούν και κατευθύνονται προς τον καθέναν από εμάς, αφού αύριο ο οποιοσδήποτε μπορεί να μετατραπεί σε νεόπτωχο, άνεργο και εξαθλιωμένο...

Πώς έχει γίνει έτσι απάνθρωπη μέσα σε λίγα χρόνια αυτή η πόλη...
Στο δρόμο για τη δουλειά το απόγευμα, με σταματάει μια νέα κοπέλα.
Δεν φαινόταν άπορη, ούτε ναρκομανής. Ντυμένη όπως ο περισσότερος κόσμος και δεν έδειχνε να υποφέρει από ασιτία.
Μου είπε με φανερό τρακ ότι χρειάζεται χρήματα επειδή είναι άνεργη εδώ και μήνες, το ίδιο και ο άντρας της, κι έχουν ένα μωρό. "Λίγο γάλα θέλω να αγοράσω", μου είπε.

Την κοίταξα στα μάτια, και ξέρεις πώς είναι όταν καταλαβαίνεις ότι κάποιος ίσως να σου λέει την αλήθεια.
Κάτι στον τρόπο της (ίσως και η διαίσθησή μου) μου είπε ότι η κοπέλα μάλλον δεν μου έλεγε ψέματα.
Δεν είναι λίγοι αυτοί οι νέοι ζητιάνοι που τριγυρνούν εδώ.
Της έδωσα 20 ευρώ.

Βούρκωσε αμέσως, σαν να μη μπορούσε να το πιστέψει. "Είμαι εδώ από το πρωί. Κανείς δεν με βοήθησε".
Βούρκωσα κι εγώ εκείνη τη στιγμή.
Με ρώτησε πού μπορεί να με ξαναβρεί.
"Έτσι για να σου πω ευχαριστώ, να γνωρίσεις και τον άντρα μου και το μωρό".

Της είπα ότι της εύχομαι ό,τι καλύτερο και να μη χάσει τις ελπίδες της.
Μετά κοίταξα το ρολόι μου και μ' έπιασε πανικός.
"Έχω αργήσει για τη δουλειά μου" της είπα.
Με ρώτησε αν μπορώ να της πω πού δουλεύω, να με βρει εκεί κάποια άλλη στιγμή.
Της είπα...

Απόψε, καθώς έκανα να φύγω και είπα καληνύχτα στα παιδιά στο ισόγειο, με φωνάζουν από τη ρεσεψιόν: "Κάτι έχουν αφήσει εδώ για σένα".
Ήταν μια μικρή χάρτινη τσάντα με ένα μπουκάλι κρασί από την Κύπρο και μια κάρτα με ένα σημείωμα από εκείνη και τον άντρα της. Αλλά δεν υπήρχε τηλέφωνο στην κάρτα. Ένιωσα συγκίνηση και λύπη μαζί...
Συγκίνηση, γιατί στην πόλη αυτή είχαμε μάθει μόνο σε "επαγγελματίες" ζητιάνους τόσα χρόνια, μάθαμε να λέμε όλοι "όχι" χωρίς καλά καλά να τους κοιτάμε.
Λύπη, γιατί δεν της έδωσα περισσότερα χρήματα, ενώ είχα λίγα ακόμα.
Και ίσως το κρασί να τους το είχαν φέρει για δώρο και τους το στέρησα.
Και τώρα πού θα τους βρω να επανορθώσω...;

Ο κ. Ρέππας δήλωσε χθες πως δεν θα γίνει καμιά απόλυση στο δημόσιο. Είναι προφανές πως "μυρίζουν" εκλογές. Παρέλειψε βέβαια ο κύριος υπουργός να εξηγήσει ποιος θα συνεχίσει να πληρώνει το λογαριασμό.

Όσες φορές το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει να επιλέξει ανάμεσα στον ιδιωτικό τομέα ή τους «πελάτες» του δημοσίου, πάντα αποφασίζει σε βάρος του πρώτου. Ακόμη, κι αν για κάποιο πρόβλημα τις βασικές ευθύνες φέρει ο δημόσιος τομέας.

Αυτό συμβαίνει γιατί πολιτικό σύστημα και δημόσιος τομέας συντίθενται από το ίδιο DNA και οποιαδήποτε εξυγίανση του δημόσιου τομέα εκλαμβάνεται σαν αυτοκτονία του πελατειακού πολιτικού συστήματος.

Κατά συνέπεια, οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα αποτελούν τον αδύναμο κρίκο της αλυσίδας του προβλήματος της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και γι΄ αυτό βρίσκονται στο στόχαστρο, όχι γιατί είναι υψηλοί αλλά γιατί η αντιμετώπιση άλλων σημαντικότερων παραμέτρων όπως η γραφειοκρατία και διαφθορά, έχει μεγαλύτερο πολιτικό κόστος για αυτούς που αποφασίζουν...

Το κομματικό κράτος των «πελατών» και της διαφθοράς, γι’ άλλη μια φορά αρνείται να αναμετρηθεί με τα πραγματικά προβλήματα, γιατί αυτά απορρέουν από τους ψηφοφόρους «πελάτες» του στο δημόσιο.




  • Είναι απλώς και μόνον μια ακόμα κρίση του καπιταλισμού ή τελικά υπάρχει κάποιο σχέδιο;

Η ούτως ή άλλως παγκοσμιοποιημένη πια οικονομία είναι ένας πολύπλοκος μηχανισμός που με πρώτη ματιά δεν φαίνεται να μπορεί να καθοδηγηθεί και να διευθυνθεί από ένα ενιαίο κέντρο. Από την άλλη υπάρχουν αρκετά στοιχεία για το αντίθετο και που θα έπρεπε να μας βάλουν σε σκέψεις.

Ας δούμε μερικά.

Στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος βρίσκονται λιγώτερες από 200 εταιρείες. Οι 200 αυτές εταιρείες, μέσω ενός δαιδαλώδους δικτύου, ενός πολύ μεγάλου αριθμού εταιριών, ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας οικονομικής λειτουργίας.

Κυρίως ελέγχουν τα “εθνικά” νομίσματα (και την έκδοσή τους άραγε;) με διάφορους τρόπους, καθώς και οτιδήποτε θα μπορούσε να παίξει τον ρόλο χρήματος (χρυσός, διαμάντια, πετρέλαιο).

Εχουμε σχεδόν παγκόσμια εφαρμογή του συστήματος των κλασματικών αποθεματικών και των κεντρικών “κρατικών” (λέμε τώρα) τραπεζών. Τρεις τέτοιες “κρατικές” τράπεζες (FED, ΕΚΤ και Bank of Japan), αντιπροσωπεύουν το 25% του τζίρου των αναπτυγμένων χωρών.

Υπάρχει μια τεράστια λίμνη ανενεργών κεφαλαίων, που το ύψος τους φέρνει ίλιγγο στον κοινό νου, και τα οποία “τοποθετούνται” καθημερινά στις χρηματογορές και στις αγορές παραγώγων (βασικά Λονδίνο) και τα οποία ανήκουν σε έναν πολύ μικρό αριθμό διεθνών επενδυτικών σχημάτων.

Υπάρχουν ήδη, εδώ και καιρό, διεθνείς οργανισμοί που αρχίζουν και μοιάζουν με τα υπουργεία που θα μπορούσε να έχει μία κυβέρνηση παγκόσμιας κλίμακας. Το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και η BIS μοιάζουν με υπουργείο Οικονομικών. Ο ΟΟΣΑ με υπουργείο Οικονομίας . Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου με υπουργείο Εμπορίου. Το NATO μοιάζει με ενιαίο στράτευμα και υπουργείο Αμυνας. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας με υπουργείο Υγείας. Και πάει λέγοντας.

Οι ομάδες των πολιτικών προσώπων που κυβερνούν τις διάφορες χώρες είναι τόσο ολιγοπρόσωπες, παρά τα διάφορα οικονομικά συστήματα (φιλελευθερισμός εδώ, κομμουνισμός αλλού), που μοιάζει από μόνο του ένα ολιγαρχικό πολιτικό σκάνδαλο. Πέρα από αυτό τα πρόσωπα αυτά, και οι γόνοι τους, μορφώνονται στα ίδια παγκόσμια εκπαιδευτικά ιδρύματα. Περνούν ως στελέχη από τους ίδιους και τους ίδιους υπερ-εθνικούς οργανισμούς. Και φυσικά εφαρμόζουν πάντα την ίδια και την ίδια πολιτική, που μόνο προς όφελος των λαών τους δεν είναι. Και πάντα με μια τάση ομογενοποίησης και απάλυνσης των επιμέρους πολιτισμικών διαφορών. Και το κυρυφαίο: όταν σκάνε σκάνδαλα διαφθοράς έχουμε την χαρά να διαπιστώσουμε πως τα πολιτικά πρόσωπα αυτά, ανεξαρτήτως χώρας, έχουν πάντα τους ίδιους και τους ίδιους διαφθορείς.

Από οτι προηγήθηκε αυτής της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και από την κρίση την ίδια και τα μέχρι τώρα αποτελέσματά της, διαπιστώνουμε πως υπάρχει ένα μοτίβο, ένα κοινό θέμα χωρίς παραλλαγές, παγκοσμίως:

  • τάση για ομογενοποίηση στον πολιτισμό και εξαφάνιση των πολιτισμικών διαφορών
  • τάση για ασφυκτικότατο κρατικό οικονομικό και φορολογικό έλεγχο σε κάθε πλευρά της οικονομικής διαδικασίας
  • τάση για αντικατάσταση των μετρητών από ηλεκτρονικές πιστωτικές κάρτες
  • τάση για εξαφάνιση των μεσαίων και μικρών επιχειρήσεων και αντικατάστασή τους με αλυσίδες και οικονομικά μεγαθήρια
  • τάση για εξαφάνιση και της αυτο-απασχόλησης
  • τάση για εξαφάνιση της μικρής ιδιοκτησίας

Ουσιαστικά βλέπουμε μια παγκόσμια τάση για μια εγκαθίδρυση μιας νέας φεουδαρχίας, μιας νέας δουλοπαροικίας. Και για πρώτη φορά βλέπουμε να γίνεται κάτι τέτοιο σε τέτοια μάλιστα κλίμακα χωρίς τις συνήθεις ενδο-καπιταλιστικές ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις. Συγκρούσεις υπάρχουν αλλά δεν φαίνεται να αμφισβητούν τις παραπάνω τάσεις. Ούτε οι τάσεις αυτές φαίνεται να είναι η αιτία των ενδο-καπιταλιστικών συγκρούσεων όταν υπάρχουν.

Εχουμε δηλαδή, το πρωτοφανές φαινόμενο, μιας καπιταλιστικής (και “σοσιαλιστικής” -εδώ γελάμε- αν συμπεριλάβουμε και την Κίνα) ομόνοιας.

Καπιταλιστική ομόνοια. Πραγματικά πρωτοφανές. Στα όρια του γελοίου.

Υπάρχει λοιπόν σχέδιο; Ιδού το ερώτημα...!

Υπάρχει σχέδιο ή είναι μόνο και απλώς ο καπιταλισμός σύντροφε πατριώτη μου;

Αν δεν υπάρχει σχέδιο, οκ είναι απλώς μια καπιταλιστική κρίση, και πάμε παρακάτω. Κάπως θα την αντιμετωπίσουμε…

Αν όμως υπάρχει σχέδιο θα πρέπει να απαντήσουμε

  1. ποιο μπορεί να είναι,
  2. ποιοι μπορεί να είναι εκείνοι που το εκπόνησαν και
  3. τι στόχους μπορεί να έχουν.

Θραξ ο Αναρμόδιος



  • Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

“Ρίκσα”, αν θυμάμαι καλά, το λένε οι Ινδοί. Είναι ένα είδος ανθρωποκίνητου ταξί. Κάθεσαι και ο οδηγός – υποζύγιο, συνήθως χλεμπονιάρης κα ξυπόλητος έχει ζευτεί το καρότσι και τρέχει να πάει τον πελάτη. Δεν είμαι ειδικός στα οικονομικά και πιθανώς οι σκέψεις μου να αγνοούν κάποιες πτυχές των σχετικών ζητημάτων. Κοινό νου όμως νομίζω πως έχω.

Μετά από δύο χρόνια περικοπών μισθών, συντάξεων κι επιδομάτων, γίνεται συζήτηση ότι πρέπει να κατεβεί κι άλλο ο κατώτατος μισθός στον ιδιωτικό τομέα. Είναι λέει έξωθεν απαίτηση.

Ήδη οι άνθρωποι που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα βρίσκονται στα όρια της εξαθλίωσης. Δουλεύουν, αν δουλεύουν, τρεις άνθρωποι σ’ ένα σπίτι και ζήτημα είναι να μαζεύουν όλοι μαζί δυο χιλιάρικα. Συνήθως ούτε αυτά. Τετράωρα, ελαστική εργασία, «απασχολήσιμοι» και πάει λέγοντας. Τώρα και με νέες μειώσεις, οδεύουμε ολοταχώς σε συνθήκες Ινδίας. Αυτό που μένει είναι αρχίσουμε να τραβάμε και καρότσι. Κι άντε ο άλλος να μένει στον Άνω Κορυδαλλό, για πήγαινε τον; Έχει κάτι γειτονιές, όπου αν αγοράσεις αυτοκίνητο, σου δίνουν και μια πέτρα να τη βάζεις μπροστά από τη ρόδα, γιατί λόγω ανωφέρειας δεν αρκεί το χειρόφρενο.

Υποτίθεται ότι η μείωση των μισθών μειώνει το κόστος παραγωγής και συνιστά ένα είδος εσωτερικής υποτίμησης, αν το λέω σωστά. Έτσι, λένε, θα γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί.

Υπάρχει όμως μια «λεπτομέρεια». Η ανταγωνιστικότητα προϋποθέτει κάτι απλό: να έχεις παραγωγική βάση, να παράγεις κάτι.

Η Ινδία των ξυπόλητων κούληδων παράγει αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, τεθωρακισμένα και άλλα πολλά, έχει τσακάλια της πληροφορικής και σχετική βιομηχανά και φυσικά παίζει ρόλο το πάμφθηνο κόστος εργασίας. Και φυσικά εκατομμύρια εκεί ψωμολυσσάνε και κοιμούνται στα πεζοδρόμια με μοναδική περιουσία ένα χαρτόνι. Εκεί ζουν, ζευγαρώνουν, γεννάνε, πεθαίνουν. Στην άκρη του δρόμου.

Στη χώρα του εισαγόμενου φραπόγαλου πόσο πιο «ανταγωνιστικοί» θα γίνουμε αν οι άνθρωποι φτάσουν με τη μερική απασχόληση και την περαιτέρω μείωση μισθών να παίρνουν τετρακόσια ή πεντακόσια ευρώ το μήνα; Σε ποιον κλάδο; Στις υπηρεσίες και το εμπόριο, ίσως, θεωρητικά, με εργαζόμενους που θα έχει μαυρίσει το μάτι τους από την ανέχεια και θα γυαλίζει αλλά σε ποια «παραγωγή»; Ποιος γενναίος θα παίρνει την απόφαση να παντρευτεί και να κάνει παιδιάς

Και βέβαια, το μυαλό μου, που έχει μεσάνυχτα από τις θεωρίες της οικονομίας, καταλαβαίνει πάντως, ότι θα συρρικνωθεί κι άλλο η κατανάλωση, θα στεγνώσει περισσότερο η πιάτσα από ρευστό, θα μειωθούν περαιτέρω τα έσοδα του κράτους από φόρο εισοδήματος, ασφαλιστικές εισφορές και ΦΠΑ. Κυρίως όμως θα πλησιάσουμε κι άλλο, ως κοινωνία, τον πάτο της κοινωνικής και προσωπικής απελπισίας. Με μια κουβέντα, οι άνθρωποι δεν θα μπορούν να ζήσουν με στοιχειώδη αξιοπρέπεια.

Αυτό συνεπάγεται αύξηση της θερμοκρασίας και της ατμοσφαιρικής πίεσης στον κοινωνικό λέβητα. Φέρνουμε ακόμη πιο κοντά το ραντεβού με μια ανεξέλεγκτη έκρηξη. Διότι έχουμε πίσω μας ήδη δύο χρόνια συνεχών περικοπών, αλματώδους αύξηση της ανεργίας και χωρίς φως στον ορίζοντα. Αυτά σε συνδυασμό με τους συνεχείς πολιτικούς εκβιασμούς Παπανδρέου προς τον Λαό, έχουν πάει το ηθικό του κόσμου στα Τάρταρα και ρίχνουν βενζίνη στην φωτιά της κοινωνικής οργής. Οι δε πιο οργισμένοι απ’ όλους θα είναι οι νοικοκυραίοι που βρεθήκανε στο δρόμο. Αυτοί που δεν μπορούν να πληρώσουν το στεγαστικό τους, που σταματούν τα παιδιά τους από τις σπουδές τους, που ταπεινώνονται μπροστά στα μάτια όσων αγαπούν κι εξαρτώνται από αυτούς.

Πόσο πιο κάτω θα ζητήσουμε να πάνε οι άνθρωποι; Πιο πρόβλημα απ’ όσα έχουμε, κι είναι πάμπολλα, θα λυθεί αν σπρώξουμε κι άλλους πολλούς στο περιθώριο, στην ανέχεια και στον τρόμο της επιβίωσης;

Η περίφημη ανάπτυξη θα έρθει με μεγάλες επενδύσεις – φάρους για μικρότερες, με νέες και πρωτοποριακές τεχνολογίες, με την εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου της χώρας και του δαιμόνιου ανθρώπινου δυναμικού της, με την δημιουργία ενός μικρότερου, ισχυρότερου κι ευνομούμενου κράτους. Τελειώνοντας με την «Δημοκρατία των κολλητών». Δεν θα γίνει με την εξαθλίωση των πολιτών.

Η μάχη για την ανάπτυξη κι ενάντια στην ανέχεια είναι πρώτιστο πατριωτικό καθήκον. Αποτελεί κεντρικό στόχο της μεγάλης Κεντροδεξιάς. Οι αγορές δεν «αυτορρυθμίζονται». Το μάθαμε επώδυνα. Οι άνθρωποι δεν ζουν με αριθμούς σε φωτεινούς πίνακες. Οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί σε στατιστικές. Ο κοινωνικός δαρβινισμός δεν είναι κεντροδεξιά πολιτική. Είναι απλώς κακή πολιτική. Δεν είναι ούτε κοινωνικά φιλελεύθερη, ούτε λαϊκή, ούτε πατριωτική. Ούτε αστική πολιτική είναι. Γιατί οι αληθινοί αστοί δεν είναι αδίστακτοι και άρπαγες. Μην τους μπερδεύετε με τους λούμπεν κομπιναδόρους και μιζαδόρους, που περιφέρονται στην γνωστή πλατεία και στις δεξιώσεις με το ποτήρι στο χέρι. Ότι γυαλίζει δεν αξίζει πάντα.

Οι έξωθεν εκβιασμοί υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Υπάρχει όμως ένας βασικός κανόνας. Αν υποκύψεις ξανά και ξανά, τότε θα σου ζητάνε συνεχώς και κάτι άλλο. Ανοίγει η όρεξη. Να πας πιο πίσω, πιο κάτω.

Αν φτάσουμε λοιπόν να τραβάει καρότσι ο κόσμός για ένα κομμάτι ψωμί δεν θα πιάσουμε κανένα στόχο. Πάτο θα πιάσουμε. Και μετά θα μας ζητήσουν να απελευθερώσουμε κι αυτό τον κλάδο μεταφορών, χωρίς γεωγραφικά και πληθυσμιακά κριτήρια. Έτσι, φίλε Μάκη;

Η φτώχεια, αδέρφια, είναι βία. Η ανεργία είναι βία. Σκοτώνουν πιο αργά από τις σφαίρες αλλά σκοτώνουν. Αν όχι κατ’ ανάγκη κορμιά, σίγουρα σκοτώνουν ψυχές.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Δημοκρατία”



  • Το φαινόμενο έχει προηγηθεί και στην Ουκρανία, όπου ξεκάθαρα ακουγόταν σάλπιγγες από τον ουρανό!
Είναι οι μυστηριώδεις ήχοι που ακούστηκαν εχθές σε όλη την Κόστα Ρίκα προάγγελος της λεγόμενης «Αποκάλυψης»; Κάποιοι υποστηρίζουν ακριβώς αυτό, καθώς ο μυστηριώδης ήχος που ακούστηκε σε όλη τη... χώρα στις 00:30 το πρωί προκάλεσαν ανάμικτα συναισθήματα στους κατοίκους.

Ο Ronny Quintero σεισμολόγος δήλωσε για το γεγονός πως πρέπει να εξεταστεί την ώρα που έγινε και στην τοποθεσία ώστε να διευκρινίσει με βεβαιότητα πως ο ήχος δεν οφειλόταν σε κάποια σεισμική δόνηση. Ο ίδιος πρόσθεσε πως εξαρτώμενης της τοποθεσίας είναι εύκολο να αποκλείσει ή όχι την πιθανότητα τεκτονικής διάρρηξης.

Το σεισμολογικό και ηφαιστειακό ινστιτούτο OVSICORI της Κόστα Ρίκα έκανε γνωστό πάντως πως δεν υπήρξε κάποια γεωλογική δραστηριότητα στη χώρα.

Το περίεργο αυτό βουητό το οποίο καταγράφηκε σε βίντεο, μοιάζει με το αντίστοιχο φαινόμενο στην Ουκρανία. Είναι απαραίτητο να σημειωθεί για όσους δουν το βίντεο από την Κόστα Ρίκα και αναρωτηθούν ποιος ακριβώς είναι ο ήχος, πως ούτε άνεμος υπήρχε ούτε η περιοχή που καταγράφηκε ήταν κοντά σε θάλασσα! Για όσους διαθέτουν ακουστικά θα ήταν καλύτερα να τα χρησιμοποιήσουν.

Το βουητό ακούστηκε σε όλη σχεδόν τη χώρα από την Heredia μέχρι το Perez Zeledon.
Το θέμα είναι πρώτη είδηση σε πολλά ΜΜΕ στη χώρα μεταξύ αυτών και η αγγλόφωνη έκδοση Costa Rica News.

Οι σάλπιγγες του Κιέβου 11 Αυγούστου 2011



Τα "κύματα της θάλασσας" στην ορεινή Κόστα Ρίκα



Eίναι αυτές οι μοναδικές περιπτώσεις "ουράνιων ήχων"; Δυστυχώς όχι...! Στο video που ακολουθεί υπάρχουν καταγεγραμμένα περιστατικά μόνο από τη χρονιά που μας πέρασε, το 2011!!!



Πριν από 68 χρόνια, στις 11 Ιανουαρίου του 1944, οι «συμμαχικές» δυνάμεις βομβάρδισαν τον Πειραιά, στην προσπάθειά τους να πλήξουν τα Γερμανικά στρατεύματα.
Το αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθούν πολλές χιλιάδες Ελλήνων, να αναγνωριστούν τα πτώματα μόνο κάποιων εκατοντάδων και ουσιαστικά να ισοπεδωθεί σημαντικό μέρος της πόλης του Πειραιά. Αναφέρθηκε ιστορικά, ως μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές του 2ου παγκοσμίου πολέμου, σε Ευρωπαϊκή πόλη.

Η ενέργεια αυτή χαρακτηρίστηκε ως εγκληματική, αφού άθικτες έμειναν οι γερμανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις και ελάχιστες ήταν οι απώλειες των γερμανών στρατιωτών, κάτω από δέκα.

Η προχειρότητα και η ανευθυνότητα των συμμάχων στο σχεδιασμό της αποστολής, για τη σωτηρία του Πειραιά, κόστισε την ίδια τη ζωή του Πειραιά. Οι Πειραιώτες τελικά σώθηκαν από τους Γερμανούς κατακτητές, γιατί έπαψαν να υπάρχουν…

Αν κάποιος, κάνει συνειρμούς με τη σημερινή κατάσταση της χώρας μας, μόνο δίκιο έχει.

Η Ελλάδα προσμετρά πολλές χιλιάδες απωλειών, εξαιτίας των μνημονιακών βομβαρδισμών, που γίνονται για τη σωτηρία μας και που όμως οδηγούν γοργά και σταθερά στον αφανισμό μας. Στον αφανισμό της μικρομεσαίας τάξης, αυτής που στηρίζει μεταπολεμικά, τον κοινωνικό ιστό της ανάπτυξης.

Οι κοινωνικές υπηρεσίες και επιδόματα κόβονται το ένα μετά το άλλο και όσοι βρίσκονται σε οριακό σημείο κοινωνικής εξυπηρέτησης, οδηγούνται ταχύτατα στον κοινωνικό και φυσικό θάνατο.
Δεν είναι υπερβολή. Η διακοπή βασικών υπηρεσιών και οικονομικών στηριγμάτων στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, όπως συνταξιούχοι των 400 ευρώ, ανάπηροι, άρρωστοι, πολύτεκνες οικογένειες, έχουν ως μονόδρομο την απομόνωση, την απώλεια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και φυσικά την απώλεια της ζωής.

Ως γνωστό, η Ελλάδα πρωταθλήτρια της υπογεννητικότητας, πρωταθλήτρια των τροχαίων ατυχημάτων και της διευρυμένης οικονομικής ανισότητας, έχει ταλέντο να παράγει τεράστιες, αριθμητικά, αδύναμες κοινωνικές ομάδες που πλέον, υπό την παρούσα οικονομική κατάσταση, ζουν στη απόλυτη μιζέρια.

Η κατάσταση της Ελλάδας, γίνεται πια, αντικείμενο σχολιασμού από όλα τα ξένα ΜΜΕ που κάνουν λόγο για την απόλυτη εξαθλίωση, για τη διάλυση του κοινωνικού και οικογενειακού ιστού, για αύξηση των αυτοκτονιών, για εγκατάλειψη παιδιών στα ιδρύματα, για θανάτους αστέγων στους δρόμους, για συσσίτια, για… για…

Φτάνει πια… φτάνει πια με τους μνημονιακούς βομβαρδισμούς των συμμαχικών δυνάμεων.
Δεν είναι αυτή η λύση.
Δεν είναι λύση, η εξαφάνιση του πληθυσμού.
Δεν είναι λύση, το θέριεμα των κοινωνικών ανισοτήτων, αφού αυτοί που φοροδιαφεύγουν, αυτοί που έκλεψαν, αυτοί που θησαύρισαν εις βάρος του κράτους και εις βάρος των συμπολιτών μας, συνεχίζουν να ζουν στην κατάσταση της απόλυτης χλιδής και απόλυτης προστασίας ΚΑΙ φυσικής και οικονομικής.

Η Ελλάδα των εκατομμυρίων λαθρομεταναστών, της ανεξέλεγκτης εγκληματικότητας, της απόλυτης αδιάκριτης φοροεπιδρομής, ΔΕΝ αντέχει άλλες παράπλευρες απώλειες, προκειμένου να διασφαλίζονται τα τοκογλυφικά επιτόκια των «συμμάχων» – αυτό παραδέχθηκε και ο Στρος Καν, πως τιμωρούμαστε με υψηλά επιτόκια γιατί δεν ήμασταν «σωστοί» εταίροι. Κι ενώ τιμωρούμαστε, οι σύμμαχοί μας, κερδοσκοπούν εις βάρος μας.
ΚΑΙ μας εξαθλιώνουν ΚΑΙ αύριο θα μας αγοράσουν με αντίτιμο το «τίποτα»..

Σωστοί εταίροι μπορεί να μην ήμασταν για τα δικά τους μέτρα και σταθμά, ίσως γιατί όσοι μας κυβέρνησαν έδωσαν το δικαίωμα να πιστεύουν έτσι, ΟΜΩΣ σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπουμε πια είμαστε οι «Εταίρες» τους, κατά το αρχαιοελληνικό.

Και μάλιστα βομβαρδισμένες…
Και απλήρωτες…
Και εξαθλιωμένες…

Η εγκατάλειψη της Ελληνικής φυλής στη βορά των οικονομικών συμφερόντων, η απομύζηση των νοικοκυριών, η προμελετημένη απαξίωση του εθνικού κεφαλαίου και στη συνέχεια η αγορά του για ελάχιστο τίμημα –βλέπε ενεργειακά κοιτάσματα- αποτελούν συντεταγμένο και οργανωμένο Εθνικό έγκλημα.

Η εξεταστική για το ποιος οδήγησε τη χώρα στους σύγχρονους μνημονιακούς συμμαχικούς βομβαρδισμούς, έπρεπε να έχει ξεκινήσει ήδη. Ενώ συντελείται αυτή η καταστροφή.
Μήπως και προλάβουμε να σώσουμε κάτι.

Στις 11 Ιανουαρίου του 1944, οι Πειραιώτες, για να σωθούν από τους «συμμάχους», έφυγαν για άλλες πόλεις της Ελλάδας, σήμερα 11 Ιανουαρίου του 2012, που όλες οι πόλεις μας βομβαρδίζονται με «συμμαχική σωτηρία», οι Έλληνες για να σωθούν, πρέπει να φύγουν από την Ελλάδα.



Σύμφωνα με το Economist Intelligence Unit (του Economist), υπάρχουν 40% πιθανότητες να διαλυθεί η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση μέσα στην επόμενη διετία. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, οι επιπτώσεις θα ήταν τρομερές για τα κράτη και τις επιχειρήσεις της ευρωζώνης.

Όμως τι ακριβώς θα συνέβαινε σε μια τέτοια περίπτωση;

Η οικονομική παραγωγή της ευρωζώνης συνολικά, θα μειώνονταν κατά 10%, και ίσως μέχρι και 25%. Αυτό θα ήταν απόρροια της γενικευμένης τραπεζικής κατάρρευσης, αλλά και των πτωχεύσεων του επιχειρηματικού τομέα, κάτι που δεν είδαμε όταν κατέρρευσε η Lehman Brothers το 2008.

Η νομική αβεβαιότητα θα έπληττε τα περισσότερα εμπορικά συμβόλαια μεταξύ κρατών και επιχειρήσεων.

Οι αλυσίδες προμηθειών στην Ευρώπη, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο θα έσπαζαν βίαια (δείτε τι έγινε με την παγκόσμια παραγωγή αυτοκινήτων μετά τον σεισμό του περασμένου Μαρτίου στην Ιαπωνία).

Η βιομηχανική παραγωγή στις χειρότερο πληγείσες χώρες θα συνθλίβονταν.

Τα φορολογικά έσοδα θα έκαναν βουτιά, τα επιχειρηματικά κέρδη θα εξαφανίζονταν εν μία νυκτί, και θα σημειώνονταν εκατομμύρια απολύσεις εργαζομένων.

Τα δημόσια χρέη, που αποτελούν και τον πυρήνα της τρέχουσας κρίσης θα αυξάνονταν κατακόρυφα.

Η ανεργία θα σκαρφάλωνε σε πάνω από 20% σε πολλές χώρες, και ίσως να άγγιζε το 50% σε αυτές που θα υπέφεραν τα χειρότερα.

Θα έπρεπε να εφαρμοστούν έλεγχοι κίνησης κεφαλαίων, για να αποφευχθεί η ακραία υποτίμηση νομισμάτων.

Η ΕΚΤ, αν θα συνέχιζε να υπάρχει, δεν θα είχε άλλη επιλογή από το να τυπώσει χρήμα, έτσι ώστε να συνεχίσει το δημόσιο να πληρώνει μισθούς, και να συνεχίσουν να διατίθενται κάποιες βασικές υπηρεσίες από τα κράτη της ευρωζώνης.

Αν λοιπόν διαλυθεί η ευρωζώνη, όλα τα παραπάνω θα γίνουν, και ίσως θα ξεπεραστούν με τον καιρό, και ίσως η παραγωγή να ανακάμψει, όμως θα χρειαστούν πάρα πολλά χρόνια για να επανέλθει η Ευρώπη στα επίπεδα διαβίωσης που ίσχυαν πριν από την κρίση. Στο τέλος, το κράτος θα παίζει ακόμη μεγαλύτερο ρόλο στην οικονομία, και οι περισσότερες τράπεζες και επιχειρήσεις θα τεθούν υπό τον έλεγχο του δημοσίου.

Τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη θα επέστρεφαν στα εθνικά νομίσματα που είχαν πριν από το 1999. Η αξία αυτών των νομισμάτων είναι δύσκολο να υπολογιστεί μετά από μια διάλυση της ευρωζώνης, ειδικά αν ληφθούν υπόψη οι έλεγχοι του κεφαλαίου, οι πτώσεις τιμών των περιουσιακών στοιχείων, και οι αυξήσεις του κόστους δανεισμού για κάποιες χώρες και οι μειώσεις για άλλες, που θα επέλθουν.

Αν υποτεθεί ότι τα νέα νομίσματα θα ανταλλάσσονται ελεύθερα, θα δούμε υποτιμήσεις και υπερτιμήσεις πέραν της λογικής αξίας τους, μέσα σε μικρό διάστημα. Σε βάθος χρόνου, οι ισοτιμίες θα καθορίζονται από παράγοντες όπως είναι οι δημοσιονομικές ανισορροπίες, οι τάσεις πληθωρισμού, και το μισθολογικό κόστος. Πολλά νομίσματα, είναι λογικό ότι θα σημειώσουν σημαντική υποτίμηση, σε σχέση με την σημερινή τους ισοτιμία έναντι του ευρώ. Ένα νέο ελληνικό νόμισμα θα χάσει τουλάχιστον τα 2/3 της αξίας του. Στις Πορτογαλία και Ισπανία, μάλλον θα δούμε υποτίμηση της τάξης του 40-50%, και 30-40% αντίστοιχα. Στην Ιρλανδία και στην Ιταλία, η υποτίμηση θα είναι περίπου 20-30%.

Σε περίπτωση πλήρους διάλυσης της ευρωζώνης, κάποιες χώρες θα ζήσουν υποτιμήσεις μικρού μεγέθους (0-20%) Οι μόνες χώρες που θα δουν τα νομίσματα τους να αυξάνουν σε αξία θα είναι η Γερμανία, η Ολλανδία, η Φιλανδία, και η Αυστρία. Στην περίπτωση της Γερμανίας, το νόμισμά της μπορεί να πάρει μέχρι και 10-20% επιπλέον αξίας, ίσως και πολύ περισσότερο.

Όσον αφορά στον τραπεζικό τομέα, ελάχιστες θα είναι οι ευρωπαϊκές τράπεζες που θα επιβιώσουν με την σημερινή τους μορφή. Όσο θα πλησιάζει η διάλυση, τόσο θα αυξάνονται οι αποσύρσεις των καταθέσεων, αφού όλοι θα φοβόντουσαν την επερχόμενη υποτίμηση του νέου νομίσματος.

Θα ακολουθούσαν μαζικές χρεοκοπίες, που θα φόρτωναν τις κυβερνήσεις με νέα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη που θα επιτάχυναν τις μερικές αλλά και τις ολικές χρεοκοπίες κρατών.

Αυτή η εξέλιξη θα μεταδίδονταν σε ολόκληρο τον κόσμο, και όλοι όσοι θα είχαν χρέος σε ευρώ στα χέρια τους, θα έσπευδαν να ζητήσουν κρατική βοήθεια, ρίχνοντας τις αξίες των περιουσιακών στοιχείων, και προκαλώντας κρίση σε όλους τους δανειστές, άσχετα με το που βρίσκονται γεωγραφικά και με το αν έχουν άμεσα ανοίγματα απέναντι στο ευρώ.

Κάποια κράτη θα επέλεγαν να πάρουν υπό τον έλεγχό τους τα υποκαταστήματα των τραπεζών που ανήκουν σε όσες έχουν έδρα τις πληγείσες χώρες, προκαλώντας αφαίμαξη κεφαλαίων αλλά και μακροχρόνιες δικαστικές διαμάχες.

Στις χώρες πρώην μέλη της ευρωζώνης, οι συναλλαγματικοί έλεγχοι και οι έλεγχοι κεφαλαίων θα συνοδεύονταν με πάγωμα των αναλήψεων και των καταθέσεων για κάποιο διάστημα.

Τα κρατικοποιημένα τραπεζικά ιδρύματα θα υφίσταντο βαθιές αναδιαρθρώσεις και κάποιες πρώην μεγάλες τράπεζες θα κατακερματίζονταν σε μικρότερα κομμάτια. Οι περισσότερες θα κατέληγαν είτε σε ουδέτερες οντότητες, σχεδιασμένες να ξεφορτωθούν κάποια τοξικά προϊόντα, είτε σε κρατικά ελεγχόμενες και περιοριζόμενες να λειτουργούν στην εσωτερική αγορά.

Ακόμη και οι ασιατικές οικονομίες θα υφίσταντο σοβαρά προβλήματα, σε περίπτωση διάλυσης της ευρωζώνης. Και αυτό εξαιτίας της μεγάλης εξάρτησής τους από τις εξαγωγές.

Η Ινδία, η Ινδονησία, και η Κίνα θα ξεχώριζαν. Η κινεζική οικονομία θα συρρικνώνονταν για ένα τουλάχιστον τρίμηνο , πριν μπορέσει να αντιδράσει η κυβέρνηση.

Κάποιες ασιατικές χώρες, όπως η Κίνα, έχουν την δυνατότητα να αντέξουν σε μείωση της εξωτερικής ζήτησης μέσω νομισματικών και δημοσιονομικών πολιτικών, εφόσον η δημοσιονομική τους κατάσταση είναι καλή.

Αυτό όμως που δεν θα μπορεί να αποφευχθεί θα είναι η ύφεση, και μάλιστα βαθιά. Ευτυχώς για την Ασία, οι τράπεζές της δεν είναι κατά πολύ εξαρτημένες από την εξωτερική χρηματοδότηση, προκειμένου να λειτουργούν. Θα πρέπει όμως να περιορίσουν τους δανεισμούς τους , ανταποκρινόμενες στην αναπόφευκτη πτώση της αξίας των περιουσιακών τους στοιχείων.

Απόδοση: S.A.




Σωστά, κ. εκπρόσωπε. Όταν έχεις εκπαιδευμένους ανίκανους, γιατί να πας στους ανεκπαίδευτους;
Αν τους ρωτήσεις – και κυρίως αν ρωτήσεις τον κυβερνητικό εκπρόσωπο – θα σου πουν πως… όταν σώζεις την Ελλάδα Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο, φυσικό είναι κάτι να σου ξεφύγει.

Έτσι «ξέφυγαν» και οι παιδόφιλοι και οι επιδειξιομανείς και άλλοι διεστραμμένοι, που από τις 8 του περασμένου Νοεμβρίου, την ώρα ακριβώς που ψάχναμε για πρωθυπουργό και λίγο πριν σχηματιστεί η «εθνοσωτήριος» κυβέρνηση, εντάχθηκαν στο γενικό «νόσημα» που έλαβε την ονομασία «σεξουαλικές διαστροφές», θεωρήθηκαν ανάπηροι και επομένως άξιοι να ανταμειφθούν και με το σχετικό επίδομα!

Μιλάμε ότι αυτό ξέφυγε από τους πάνσοφους που απαρτίζουν την προηγούμενη και την σημερινή κυβέρνηση, για τους αναρίθμητους υπουργούς και υφυπουργούς της οποίας ο κ. Καψής υποστηρίζει πως ορθώς παρέμειναν υπό την μορφή γυμνής (από χαρίσματα, βέβαια) στρατιάς, καθώς ήσαν οι άνθρωποι «ενημερωμένοι» για όλα τα θέματα – και επομένως δεν τους ξεφεύγει τίποτε.

Υπό μίαν έννοιαν έχει δίκιο (ο κυβερνητικός εκπρόσωπος).

Όταν έχεις εκπαιδευμένους ανίκανους, γιατί να πας στους ανεκπαίδευτους.

Εκ όνυχος τον λέοντα. Η υπόθεση με τους παιδόφιλους και άλλους… αναπήρους (που παραπέμφθηκε σε… (νέα) Ειδική Επιστημονική Επιτροπή από τον αρμόδιο (λέμε τώρα) υπουργός κ. Κουτρουμάνη, είναι ενδεικτική.

Θαυμάστε τους! Αυτούς μας καλούν σε όλους τους τόνους να στηρίξουμε.

Πρέπει δηλαδή να υποθέσουμε πως αυτοί που δεν μπορούν να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρα και δημοσιεύουν και (επικαιροποιημένους, παρακαλώ) πίνακες αναπηρίας, θα μπορέσουν να φέρουν σε πέρας το PSI, χωρίς να μας ρίξουν στην αγκαλιά των διεστραμμένων δανειστών μας.

Συγγνώμη, αλλά πρέπει να είμαστε πολύ διεστραμμένοι για να πιστέψουμε κάτι τέτοιο.

Και ας σταματήσουν όλοι οι (ένθεν κακείθεν) υποστηρικτές αυτού του απίθανου εσμού, μεταξύ των οποίων και κάποιοι που τους καλάρεσε η υπουργική πολυθρόνα και θεωρούν πως ορθώς (και κυρίως δημοκρατικώς) την κατέχουν.

Κανείς τους δεν θέλει εκλογές. Διότι, όπως μας είπε ο κ. εκπρόσωπος, «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση»!

Αυτό πια είναι πολύ μεγάλη κατάντια. Μεγαλύτερη και από την ίδια την προδοτική πορεία προς την (αναπόφευκτη) καταστροφή.

Δεν έχει, λοιπόν, αυτή η χώρα άλλα εναλλακτική, πλην της διακυβερνήσεώς της από τους πλέον ανίκανους ανθρώπους που έχει γεννήσει ο πλανήτης.

Μέσα στη γενική σύγχυση ξαναχτύπησε και ο Θ. Πάγκαλος. Ο οποίος αποφάσισε να επανέλθει στο προσκήνιο, συμπροεδρεύοντας με έναν σεΐχη σε επιχειρηματικό φόρουμ στο Λαγονήσι.

Αν φορέσει και κελεμπία, θα γίνει πιο πειστικός στους Καταριανούς που κάθε τόσο πάνε κι’ έρχονται.

Ο κ. Πάγκαλος, λοιπόν, μιλώντας σε κινεζική οικονομική εφημερίδα, είπε πως η κυβέρνηση «χαίρει ευρύτατης πολιτικής και κοινωνικής εμπιστοσύνης», προσθέτονται και αυτός πως «δεν έχει κατατεθεί καμία ρεαλιστική εναλλακτική πολιτική πρόταση».

Προφανώς. Με την δικτατορία που έχει επιβληθεί, πώς να κατατεθεί κάποια εναλλακτική πρόταση;

Και να ήταν μόνο αυτό. Ο αντιπρόεδρος είπε πως οι «μικρές σε αριθμό, ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες που έχουν υποβάλει οι κομμουνιστές και άλλα μικρά κόμματα της Αριστεράς έχουν απορριφθεί από την πλειοψηφία των πολιτών».

Υπενθυμίζω πως αυτά τα είπε σε εφημερίδα κομμουνιστικής χώρας.

Αλλά είπαμε: Όταν σώζεις την Ελλάδα Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο, όλο και κάτι θα σου ξεφύγει.

Εδώ την άλλη φορά του κ. Χρυσοχοΐδη του ξέφυγε ότι ο Ομπάμα δεν είναι μουσουλμάνος και τον έστειλε να… κάνει ραμαζάνι!

Μεγάλο θράσος, στ’ αλήθεια.

Και μεγάλη χοντροπετσιά. Ανίκανο να σε ανεβάζουν και ανίκανο να σε κατεβάζουν και να μην ιδρώνει το αυτί σου.

Οι ψυχαναγκαστικές καταστάσεις συνεχίζονται…


Τίποτε δεν φαίνεται να σταματά τη νέα επέλαση τους μισθούς και τις συντάξεις. Άλλη μια οριζόντια επιδρομή, χωρίς διακρίσεις, που δεν θα είναι η τελευταία. Τώρα, μετά τον δημόσιο, σειρά έχει ο ιδιωτικός τομέας. Ύστερα θα ξαναπάμε στον δημόσιο για απολύσεις. Ύστερα πάλι στον ιδιωτικό για μειώσεις – εκεί οι απολύσεις θα επέλθουν ως αποτέλεσμα της ύφεσης, η οποία οφείλεται, μεταξύ άλλων, στη μείωση των μισθών...

Ως εκ τούτου και κατάργηση του κατώτατου μισθού θα έχουμε και κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού θα έχουμε (για όσους ακόμη λαμβάνουν αυτούς τους μισθούς και για όσους έχουν ακόμη μισθό) και μισθολογικό πάγωμα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα θα έχουμε – ανεξαρτήτως του ποιοι σήμερα παριστάνουν τους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς αντάρτες.

Εξ άλλου, ως γνωστόν, στην οικονομική κατοχή δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αν η Βουλή, τα κόμματα και τα συνδικάτα έχουν αντιρρήσεις υπάρχουν και οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. Διακυβέρνηση με διατάγματα και έκτακτες ντιρεκτίβες. Διότι, αδερφέ, η προσαρμογή στις απαιτήσεις της τρόικας – είτε τις διατύπωσε όντως η τρόικα είτε τις επιβάλλει το εγχώριο λαμογιστάν – είναι «η τελευταία ευκαιρία για τη χώρα», όπως λέει και ο πρωθυπουργός μας.

Φυσικά όλα συμβαίνουν για τον γνωστό λόγο: Για να σωθεί η χώρα από τη χρεοκοπία και τη δραχμή. Για να δεχτούν οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ να μας ξαναδανείσουν ώστε να έχουμε να πληρώνουμε τα παλαιά δανεικά που ήταν αδύνατον να πληρώσουμε.

● Και συμβαίνουν επί Παπαδήμου όλα όσα συνέβαιναν επί Παπανδρέου και μας βύθισαν στην ύφεση και την καταστροφή.

● Και επί Βενιζέλου επικρατεί η ίδια λογική που επικρατούσε επί Παπακωνσταντίνου. Η οποία μας βύθισε στην ύφεση και την καταστροφή.

Και πάντα με την ίδια αιτιολογία: Για να σωθεί η χώρα από τη χρεοκοπία και τη δραχμή. Για να δεχτούν οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ να μας ξαναδανείσουν ώστε να έχουμε να πληρώνουμε τα παλαιά δανεικά που ήταν αδύνατον να πληρώσουμε.

Διότι, ξέρετε, αν γυρίσουμε στη δραχμή, όσοι έχουν βγάλει πολλά ευρώ τα προηγούμενα χρόνια, όσοι χρυσώθηκαν παίρνοντας εύκολες δουλειές χάρη στις μίζες που έδιναν οι εταιρείες τους, όσοι τα έβγαλαν εκτός Ελλάδας είναι έτοιμοι να τα φέρουν πίσω στη χώρα μας και να κερδοσκοπήσουν αγρίως αγοράζοντας τα πάντα τζάμπα.

Η επιστροφή της... Siemens;

Αν δεν μας πιστεύετε, το είπε πάλι χθες η Ντόρα Μπακογιάννη με το χαρακτηριστικό της πολιτικό θάρρος. Προφανώς η Ντόρα κάτι θα ξέρει. Δεν μιλάει «στον αέρα» η επιτυχημένη πρώην υπουργός της Ν.Δ. και νυν αρχηγός κόμματος.

Ίσως μάλιστα να έχει αξιόπιστη πληροφόρηση, διότι είναι γνωστό ότι ήταν επί χρόνια κοινωνική της συναναστροφή το αφεντικό της Siemens στην Ελλάδα, της εταιρείας η οποία είχε πληρώσει 100 εκατομμύρια μάρκα σε μίζες, τα οποία δεν βρέθηκε ποτέ ποιοι τα πήραν, εκτός από το ένα εκατομμύριο που ομολόγησε ο Τσουκάτος ότι έδωσε στο ΠΑΣΟΚ (αλλά ούτε εκείνο βρέθηκε στα διπλά βιβλία του κόμματος).

Μάλιστα η κοινωνική συναναστροφή – όχι μόνο της Ντόρας, αλλά και δεκάδων άλλων πολιτικών, όπως έδειξαν τα ημερολόγιά του – είχε βασικό συνεργάτη αυτόν που την κοπάνησε με γεμάτες τσέπες για την Ουρουγουάη επί των ημερών της Ντόρας στο ΥΠΕΞ. Ο αφιλότιμος πέταξε σαν το πουλάκι επειδή κανείς άχρηστος δεν βρέθηκε να δώσει το τηλεγράφημα του πρέσβη στην υπουργό Εξωτερικών για να πράξει εγκαίρως τα δέοντα. Βέβαια ήταν αργία, οπότε μια δικαιολογία, όσο να 'ναι, υπάρχει...

Λέτε λοιπόν να ξαναδούμε τον Χριστοφοράκο και τον Καραβέλα στην Ελλάδα; Λέτε να φέρουν πίσω τις μίζες όσοι πολιτικοί τις πήραν εκείνη την εποχή για να δώσουν τις δουλειές στη Siemens; Γιατί όχι; Ποτέ δεν είναι αργά. Αν η Ελλάδα χρεοκοπήσει, βγει από το ευρώ και γίνει ένα απέραντο κερδοσκοπικό Ελ Ντοράντο, κατά το πρότυπο της Άγριας Δύσης, όλα μπορεί να τα δούμε.

Εξ άλλου η Μέρκελ – αφού ο πρωθυπουργός μας λέει ότι δεν έχουμε «κόκκινες γραμμές» και άλλες τέτοιες αηδίες – μας λέει γλυκά στο αυτί και τις αποζημιώσεις από τη Siemens και τις κατοχικές πολεμικές αποζημιώσεις και τα αναγκαστικά κατοχικά δάνεια να βάλουμε εκεί που ξέρουμε και τις μισοτελειωμένες δουλειές της Siemens να ξεπαγώσουμε και τα όπλα της Γερμανίας να συνεχίσουμε να αγοράζουμε (με το αυξημένο κατά 65% κονδύλι για όπλα στον προϋπολογισμό της συγκυβέρνησης) και να πληρώσουμε μέχρι σέντσι κάθε Γερμανό στον οποίο χρωστάμε.

Αλλιώς δεν θα έρθει ο Ρέσλερ να κάνει νέες επενδύσεις σε Ειδικές Οικονομικές Ζώνες α λα Κίνα και θα μείνουμε όλοι άνεργοι αφού δεν θα υπάρχει ανάπτυξη στη χώρα, όπως μπορούν εγκύρως να σας διαβεβαιώσουν, μεταξύ άλλων, ο Μίχαλος και ο Δασκαλόπουλος.

Μάφια ιταλιάνα

Στη γειτονική μας Ιταλία όμως δεν υπάρχουν τέτοια ζητήματα, παρότι οι γείτονές μας ακολουθούν με ευλάβεια τα βήματά μας: κι αυτοί απαλλάχτηκαν άνευ εκλογής από τον δικό τους αποτυχημένο και άχρηστο («Καλύτερα coglioni παρά τον Μπερλουσκόνι») πρωθυπουργό και είδαν το φως το αληθινό με τον δικό τους επιτυχημένο και αξιόπιστο τραπεζίτη, ενώ έχουν μέχρι και τη δική τους δακρύουσα και ολοφυρόμενη υπουργό επί της ασφάλισης – αυτό θα πει «ούνα φάτσα ούνα ράτσα».

Όμως, όλα κι όλα, οι Ιταλοί έχουν μεγάλες διαφορές από τους Έλληνες. Πρώτον, είναι μια μεγάλη χώρα και η τρίτη οικονομία της Ευρωζώνης. Επιπλέον έπεσαν στα σκατά (με το συμπάθιο κιόλας) μόλις τώρα, κάπου ενάμιση χρόνο αργότερα από εμάς.

Συνεπώς οι μακαρονάδες δεν αντιμετωπίζουν ακόμη το δίλημμα «Ευρώ ή λιρέτα» και έχουν μείνει ακόμη στο αμέσως προηγούμενο: «Σωτηρία της χώρας ή χρεοκοπία». Μέχρι να μας φτάσουν, έχουν ακόμη δρόμο – εκτός αν συμβεί κανένα «ατύχημα».

Επιπλέον οι Ιταλοί έχουν μια ακόμη σημαντική διαφορά, ως πιο οργανωμένη χώρα: Τα λεφτά της δικής τους Μαφίας φαίνεται πως βρίσκονται ακόμη στην Ιταλία. Όχι σαν τους δικούς μας, οι οποίοι, μόλις άρπαζαν τη μονέδα από τα έργα, τις μίζες, τις προμήθειες και το χρηματιστήριο (τα θυμάται ο Παπαδήμος εκείνα τα ωραία «εκσυγχρονιστικά» κλέη της Σοφοκλέους ή μήπως... δεν διάβαζε;), την έβγαζαν εκτός Ελλάδος και τώρα οι τράπεζές μας δεν έχουνε μαντήλι να κλάψουνε.

Όπως μάλιστα μας πληροφόρησε χθες το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, υπήρξε μια πολύ ενδιαφέρουσα ενημέρωση από την κυριότερη ένωση των Ιταλών ιδιοκτητών καταστημάτων, την Confesercenti, η οποία είχε παραγγείλει στην SOS Impresa – «δεξαμενή σκέψης» για συμβουλευτικές υπηρεσίες στις επιχειρήσεις που αντιστέκονται στη Μαφία – μέχρι και ειδική έρευνα για να βγάλει τα συμπεράσματά της.

Κατά την Confesercenti λοιπόν η κρίση στην Ιταλία έχει επιτρέψει στο οργανωμένο έγκλημα μια άνευ προηγουμένου άνθηση και μάλιστα οι «οικογένειες» της Μαφίας – μεταξύ των οποίων η σικελική Κόζα Νόστρα, η ναπολιτάνα Καμόρα, η καλαβρέζικη Ντράνγκετα και το «Ιερό Ηνωμένο Στεφάνι» – έχουν γίνει, λέει, η... «μεγαλύτερη τράπεζα» της χώρας για επενδύσεις, χάρη σε αποθέματα μετρητών που ανέρχονται σε 65 δισεκατομμύρια ευρώ!

Μάλιστα οι δραστηριότητες της μαφίας στο ιταλικό εμπόριο κάνουν ετήσιο τζίρο 140 δισεκατομμυρίων ευρώ, ίσα με τα δύο πέμπτα του ελληνικού χρέους. Από αυτά υπολογίζεται ότι τα κέρδη είναι 100 δισ. ευρώ (αυτό θα πει επενδυτική υπεραπόδοση!), δηλαδή το 7% του ΑΕΠ της Ιταλίας, το ένα τέταρτο περίπου του ελληνικού δημόσιου χρέους και παρά κάτι δίφραγκα το μισό του ξεφτιλισμένου ελληνικού μνημονιακού ΑΕΠ.

Μάλιστα, όπως είπε και ο Μάρκο Βεντούρι, ο πρόεδρος της Confesercenti, «αυτή τη στιγμή της κρίσης, η Mafia SpA είναι ο μοναδικός επιχειρηματικός όμιλος που μπορεί να κάνει επενδύσεις».

Ιταλική... «τρόικα»

Στην Ιταλία, λοιπόν, οι μαφιόζοι φαίνεται ότι δεν μπορούν να περιμένουν την τρόικα και τον Μόντι να αρχίσουν τις παπαριές περί «Ευρώ ή λιρέτας», ούτε καν την ίδια τη λιρέτα για να αγοράσουν τζάμπα την Ιταλία, και αποφάσισαν να κάνουν το... «αυτονόητο» χωρίς νομισματική αλλαγή: να εκμεταλλευτούν την ύφεση και την αδυναμία των ιταλικών επιχειρήσεων να αντεπεξέλθουν στις μειώσεις πωλήσεων.

Ως σωστοί επαγγελματίες, λοιπόν, οι άνθρωποι της μαφίας βάζουν το δικό τους δίλημμα στους Ιταλούς νόμιμους επιχειρηματίες: «Ή σας δανείζουμε ή το κλείνετε το μαγαζί».

Και βεβαίως οι νόμιμοι πλην μπατίρηδες επιχειρηματίες προτιμούν να δανείζονται με τοκογλυφικά επιτόκια για να μην πτωχεύσουν. Κάτι σαν τις χώρες της περιφέρειας του ευρώ και το ελληνικό κράτος δηλαδή, μόνο που στα καθ’ ημάς διαφέρει η απειλή: μας λένε ότι θα γίνουμε «Αλβανία του Χότζα» και «Βόρεια Κορέα».

Επιπλέον μας πουλάνε αγριάδες. Τα επιχειρήματά τους δεν έχουν την ευγένεια και την «ατμόσφαιρα» π.χ. του Μάρλον Μπράντο στον «Νονό» νούμερο ένα: Σου έλεγε: «Θα σου κάνω ένα δώρο που δεν θα μπορείς να αρνηθείς». Και γινόσουνα χαλί να σε πατήσει. Όχι σαν τους τροϊκανούς και τις καμαριέρες τους, που σε κάνουν να νιώθεις Αλβανός, Βορειοκορεάτης και κηπουρός της Ντούβλη πριν ακόμα γίνεις. Είναι ζήτημα στυλ και πολιτισμού.

Ένα αδίκημα το λεπτό!

Σύμφωνα λοιπόν με τον πρόεδρο της Confesercenti, οι «οικογένειες» της Μαφίας επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους από την παραδοσιακή βάση τους στον ιταλικό Νότο προς τον εκβιομηχανισμένο Βορρά της χώρας.

Έτσι ήδη ελέγχουν σχεδόν πλήρως τους τομείς των τυχερών παιγνιδιών (περιλαμβανομένων των νόμιμων), της διάθεσης των τοξικών αποβλήτων, καθώς και μεγάλα τμήματα του οικοδομικού τομέα. Επιπλέον παίζουν και σε τομείς, όπως οι υπηρεσίες υγείας, τα σπορ, οι οδικές μεταφορές, τα καφέ, εστιατόρια και ξενοδοχεία, οι πλανόδιοι πωλητές και οι οικοδομικές εταιρείες.

Για να συμβούν όλα αυτά, κάθε λεπτό η μαφία διαπράττει, έμμεσα ή άμεσα, ένα αδίκημα εις βάρος των δήθεν έντιμων εμπόρων: από την επιβολή υποχρεωτικού δασμού προστασίας μέσω εκβιασμών και απειλών, μέχρι τον αθέμιτο ανταγωνισμό με το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος σε διάφορες επιχειρήσεις. Συνολικά, δηλαδή, 50 αδικήματα την ώρα και 1.300 το εικοσιτετράωρο.

Όπως μάλιστα λέει η πιο ζοφερή διαπίστωση των Ιταλών εμπόρων, η όλο και μεγαλύτερη προσφυγή στην τοκογλυφία οδηγεί συχνά τους απελπισμένους εμπόρους να εγκαταλείπουν τα μαγαζιά τους στα χέρια των νονών, επειδή αδυνατούν να πληρώσουν τα χρέη που συσσωρεύονται λόγω των τεράστιων τόκων...

Υστερόγραφο: Κάθε απόπειρα εξομοίωσης ή παραλληλισμού των όσων συμβαίνουν στην Ιταλία με όσα λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα με τους δανειστές και τους εγχώριους και διεθνείς μαφιόζους, τοκογλύφους, μιζαδόρους, επιτηρητές και λοιπούς ευεργέτες θα πρέπει να εκληφθεί επιεικώς ως πριμοδότηση των συμμοριών της προπαγάνδας υπέρ της δραχμής και να τιμωρηθεί ως έγκλημα κατά της σωτηρίας του έθνους και του λαού.

Επιπλέον κάθε απόπειρα να μετρηθεί πόσα οικονομικά, πολιτικά και θεσμικά αδικήματα διαπράττονται ανά λεπτό στο όνομα της «σωτηρίας της χώρας» θα πρέπει να θεωρηθεί φαιά λαϊκίστικη, σταλινική, εθνικιστική, συμμοριτική – ή ό,τι άλλο θέλετε – προπαγάνδα. Η οποία υποβαθμίζει το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου και δεν τιμά κανέναν...