Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Ιαν 2013


H οντισιόν του αρχηγού της ελληνικής «αριστεράς» κ. Τσίπρα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το ΔΝΤ

Του Bill Van Auken
WSWS
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Ενώ η Ελλάδα βυθίζεται ολοένα στην κρίση, ο Αλέξης Τσίπρας, αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης ΣΥΡΙΖΑ (Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς), επισκέφθηκε τις ΗΠΑ την περασμένη εβδομάδα, προκειμένου να παραστεί σε συναντήσεις κεκλεισμένων των θυρών με αξιωματούχους του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του ΔΝΤ και να κάνει διάφορες δημόσιες εμφανίσεις.

Και ενώ η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά κατέφευγε σε μεθόδους αστυνομικού κράτους για να σπάσει την απεργία των εργαζομένων του μετρό της Αθήνας, ο Αλέξης Τσίπρας επωφελήθηκε από την ευκαιρία που του προσέφερε το ταξίδι του για να δηλώσει σε αξιωματούχους των ΗΠΑ και του ΔΝΤ ότι δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν σε περίπτωση που θα αναλάβει την εξουσία.

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και το κόμμα που ηγείται της σημερινής κυβέρνησης συνασπισμού στην Ελλάδα, η Νέα Δημοκρατία, έχουν σχεδόν τα ίδια ποσοστά. Έχοντας αποσπάσει το 27 % των ψήφων στις τελευταίες εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ ανακηρύχθηκε στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και δεδομένου ότι διογκώνεται η λαϊκή οργή για τα αλλεπάλληλα μέτρα λιτότητας και τους δραματικούς δείκτες ανεργίας, υπάρχει μια ισχυρή πιθανότητα να αναδειχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές.

Ο κ. Τσίπρας εκμεταλλεύθηκε κατάλληλα την περιοδεία του στις ΗΠΑ, προκειμένου να διαβεβαιώσει το πολιτικό κατεστημένο των ΗΠΑ ότι, σε περίπτωση που γίνει πραγματικότητα αυτή η εικασία, θα μπορούν να είναι ήσυχοι ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ θα υπηρετήσουν το σύστημα ως πυλώνες της καπιταλιστικής σταθερότητας, και θα πράξουν ό,τι είναι δυνατό προκειμένου να καταστείλουν τους επαναστατικούς αγώνες της ελληνικής εργατικής τάξης. 

 «Ελπίζω να σας έπεισα ότι δεν είμαι τόσο επικίνδυνος όσο κάποιοι ισχυρίζονται», δήλωσε ο κ. Τσίπρας, χαμογελώντας με νόημα στο ακροατήριο που ήρθε να τον ακούσει στην ειδική εκδήλωση που οργάνωσε το think tank του Ιδρύματος Brookings στην Ουάσιγκτον.

Την Τετάρτη, 23/01, ο κ. Τσίπρας είχε συνομιλίες στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ με τον Αμερικανό υφυπουργό Εξωτερικών, Eric Rubin, ο οποίος είναι επίσης υπεύθυνος για θέματα που αφορούν στην Ελλάδα, την Τουρκία, την Κύπρο και τον Καύκασο, καθώς και με τον Christopher Smart, ειδικό γραμματέα του αμερικανικού Υπουργείου Οικονομικών για θέματα που αφορούν στην Ευρώπη και την Ευρασία.

Την επομένη, 24/01, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ πραγματοποίησε επίσκεψη στα κεντρικά γραφεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, όπου συναντήθηκε με τον υπ’ αριθμό 2 αξιωματούχο του και αντιπρόεδρο του Δ.Σ. του ΔΝΤ, David Lipton.

Μετά τις επαφές που είχε ο κ. Τσίπρας με τους δύο αξιωματούχους του Ταμείου, το ΔΝΤ εξέδωσε μια λακωνική ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία ο κ. Lipton και ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ «είχαν μια εποικοδομητική και ειλικρινή συζήτηση για τις οικονομικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ελλάδα».

Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν έχει ακόμη προβεί σε κάποια δήλωση σχετικά με τις επαφές που είχε με αξιωματούχους του ο κ. Τσίπρας.

Από την πλευρά του, ο ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξε ότι, ενώ υπήρξαν «συμφωνίες και διαφωνίες», από την συνάντηση στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ προέκυψε η «κοινή εκτίμηση» ότι η συνεχιζόμενη λιτότητα δεν αποτελεί λύση στο πρόβλημα της οικονομικής κρίσης με το οποίο είναι αντιμέτωπη η Ελλάδα. Στην δήλωση του ΣΥΡΙΖΑ υπογραμμίζεται ότι ο κ. Τσίπρας διαβεβαίωσε τους Αμερικανούς αξιωματούχους ότι κατά την άποψή του η Ελλάδα είναι σε θέση να παιξει «σημαντικό ρόλο» στην διασφάλιση της διεθνούς σταθερότητας και θα ακολουθήσει μια εξωτερική πολιτική η οποία «θα βασίζεται στην επιμονή και την συνέπεια». Σε άλλα σημεία της ανακοίνωσης αναφέρεται ότι ο κ. Τσίπρας επιβεβαίωσε τις δεσμεύσεις τις οποίες διατηρεί η Ελλάδα προς το ΝΑΤΟ.

Ο κ. Τσίπρας μίλησε σε αρκετές εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια της περιοδείας του στις ΗΠΑ. Η πιο σημαντική ομιλία του έγινε την Τρίτη, 22/01, στην Ουάσιγκτον, στο Ίδρυμα Brookings, και απευθύνονταν σαφώς προς το αμερικανικό πολιτικό κατεστημένο. (Το πρωτότυπο και πλήρες κείμενο της ομιλίας του μπορείτε να το διαβάσετε εδώ).


«Υπάρχει πράγματι κάποιος λόγος για τον οποίο πρέπει να φοβάται κανείς την αριστερά στην Ελλάδα σήμερα»; αναρωτήθηκε ο κ. Τσίπρας στην μέση περίπου της ομιλίας του. «Άκουσα τον προηγούμενο ομιλητή να λέει ότι εκπροσωπώ τη ριζοσπαστική αριστερά [μεταφράζοντας στα Αγγλικά το όνομα του κόμματός του]. (...) Αλλά με ποιον τρόπο είμαστε στ' αλήθεια ριζοσπαστικοί; Όσοι επιδίδονται σε κινδυνολογίες θα σας πουν ότι, όταν το κόμμα μας θα αναλάβει την εξουσία, θα σχίσει τις συμφωνίες μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ, θα βγάλει την χώρα μας από την Ευρωζώνη, θα διακόψει όλες τις σχέσεις που διατηρεί μέχρι σήμερα η Ελλάδα με τον πολιτισμένο κόσμο της Δύσης, και στη συνέχεια θα μετατρέψει την Ελλάδα σε μια χώρα τύπου Βόρειας Κορέας».

Διαβεβαίωσε δε το ακροατήριό του ότι στόχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι «να διασώσει την χώρα και να εξασφαλίσει την παραμονή της στην Ευρωζώνη».

Η κυρίως πρότασή του, στην οποία αναφέρθηκε επανειλημμένα κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ήταν το λεγόμενο "κούρεμα" για τους δανειστές της Ελλάδας σε κρατικό επίπεδο, κυρίως την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και χώρες της Ευρωζώνης, κάτι ανάλογο με την άφεση χρέους που δόθηκε σε τράπεζες και ιδιώτες δανειστές τον Οκτώβριο του 2011, αποτέλεσμα της οποίας ήταν να μειωθεί κατά το ήμισυ το ποσό που ορίστηκε ως τόκος επί του ελληνικού χρέους.

Ο κ. Τσίπρας κατέστησε σαφές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία πρόθεση να αποποιηθεί του χρέους της Ελλάδας ή να σχίσει το μνημόνιο το οποίο συνυπέγραψε η Ελλάδα με την λεγόμενη «Τρόικα» (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), και βάσει του οποίου επιβάλλονται τα μέτρα λιτότητας, αλλά απλώς θέλει να επαναδιαπραγματευθεί τους όρους του.

Σε κάποια στιγμή, ρωτήθηκε ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ από κάποιον στο ακροατήριο γιατί θα πρέπει να αναμένει ο ελληνικός λαός από αυτόν κάτι διαφορετικό από αυτό που του έδωσε τελικά ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, «ο οποίος», όπως είπε ο ερωτών, «ήταν αρχικά αντίθετος με το μνημόνιο και τώρα το υποστηρίζει».


«Έχουμε συνηθίσει να ακούμε τους πολιτικούς να λένε άλλα πριν εκλεγούν και άλλα από τη στιγμή που αναλαμβάνουν την εξουσία», απάντησε ο κ. Τσίπρας. «Όπως βλέπετε, εμείς λέμε μόνο πράγματα που πιστεύουμε και θα προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε. Δεν λέμε τίποτε το εξωπραγματικό».

Στην πραγματικότητα, ο ΣΥΡΙΖΑ απέσπασε το 27 % των ψήφων στις εκλογές του 2012, με βάση την υπόσχεσή του ότι θα απέσυρε όλα τα μέτρα που είχαν επιβληθεί από τις πρόσφατες κυβερνήσεις και ότι θα καταργούσε το μνημόνιο. Ωστόσο, όπως κατέστησε σαφές ο ίδιος ο κ. Τσίπρας στην Ουάσιγκτον, δεν έχει καμμία πρόθεση να κάνει κάτι τέτοιο. Η αντιμνημονιακή φρασεολογία του έχει ως στόχο απλώς να κατευνάσει την οργή των Ελλήνων εργαζομένων, διοχετεύοντάς την προς περισσότερο «αβλαβείς» διαύλους.

Από την πλευρά του αμερικανικού πολιτικού κατεστημένου της Ουάσιγκτον, υπήρξε, μέχρι ενός σημείου, αποδοχή των προτάσεων του κ. Τσίπρα, οι οποίες ερμηνεύθηκαν ως μια περαιτέρω στροφή του ΣΥΡΙΖΑ προς τα δεξιά.

Κατά την άποψη του Domenico Lombardi, παλιού μέλους του Ιδρύματος Brookings και πρώην αντιπροσώπου της Ιταλίας στο ΔΝΤ, 


...«η περιοδεία αυτή αποτελεί ένδειξη της συνεχούς εξέλιξης του πολιτικού προφίλ του κ. Τσίπρα κατά τρόπο που πλησιάζει περισσότερο το προφίλ ενός σοσιαλδημοκράτη». 

Σύμφωνα με σχετικό άρθρο της Wall Street Journal, ο Lombardi υπογράμμισε επίσης ότι 

...«η αμερικανική περιοδεία του Τσίπρα σηματοδοτεί την στροφή του ΣΥΡΙΖΑ προς μια πιο ισορροπημένη και πολιτικά ώριμη θέση, που θα μπορούσε ενδεχομένως να εξασφαλίσει ευρύτερη στήριξη στην Ελλάδα και είναι αναμφίβολα πιο «εύπεπτη» στο εξωτερικό».

Σε άρθρο το οποίο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος Brookings αναφέρεται επίσης: 

«Σε μια χώρα όπου οι αριστεροί έχουν κατά παράδοση εμπρηστικές τάσεις, είναι επιρρεπείς στη βία και υιοθετούν επιθετικά αντιαμερικανική στάση, ο κ. Τσίπρας έδωσε την εντύπωση ενός πρόσχαρου, ευγενικού, ρεαλιστή πολιτικού, πρόθυμου να ακούσει τις απόψεις των Αμερικανών (...) ενώ μίλησε με συμπάθεια για τις εκκλήσεις του Προέδρου Ομπάμα για κοινωνική δικαιοσύνη κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην εκδήλωση της ανάληψης των καθηκόντων του ως νέου Προέδρου».

Πράγματι, στην ομιλία του στις 22/01, ο κ. Τσίπρας εξήρε τις πολιτικές της κυβέρνησης Obama και του Δ.Σ. της Federal Reserve, ενώ μίλησε με θετικά σχόλια για τις κοινωνικές συνθήκες στις ΗΠΑ.


«Ένα από τα πράγματα που παρατηρώ αυτές τις δύο τελευταίες μέρες που βρίσκομαι στις Ηνωμένες Πολιτείες», είπε μεταξύ άλλων ο κ. Τσίπρας, «είναι ότι η Αμερική είναι μια χώρα που δεν βρίσκεται σε κατάσταση κατάθλιψης, όπως η Ελλάδα. Δεν έχω δει πουθενά κλειστά καταστήματα. Δεν έχω δει πουθενά λυπημένα πρόσωπα. Δεν έχω δει πουθενά κανένα σημάδι απελπισίας. Η Αμερική κατάφερε να κρατηθεί μακριά από την δυστυχία παρά την κρίση του 2008».

Στην ομιλία του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης το βράδυ της Πέμπτης, 24/01, ο κ. Τσίπρας υιοθέτησε ένα ελαφρώς πιο «αριστερό» προφίλ, στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει την υποστήριξη του κοινού του, υπενθυμίζοντας την τάση ανάπτυξης των φασιστικών δυνάμεων στην Ελλάδα με επικεφαλής το ακροδεξιό κόμμα της Χρυσής Αυγής.

Στην ίδια ομιλία κάλεσε το κοινό του να συμπορευθεί με τις προσπάθειες του ΣΥΡΙΖΑ στην αναζήτηση τρόπων «να στηριχθεί η δημοκρατία, η οποία απειλείται από τον φασισμό και τον νεοναζισμό».

Η πολιτική πραγματικότητα, ωστόσο, βρίσκεται κάπου αλλού και προδίδεται από την διγλωσσία ψευδοαριστερών κομμάτων, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος καταγγέλλει την λιτότητα στα λόγια, ενώ στην πράξη υποστηρίζει την καπιταλιστική σταθερότητα και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και είναι ακριβώς αυτή η διγλωσσία που έχει τροφοδοτήσει την ανάπτυξη της Χρυσής Αυγής, επιτρέποντας στους φασίστες να αυτοπαρουσιάζονται ως μαχητικοί πολέμιοι της ΕΕ, των τραπεζιτών και του πολιτικού κατεστημένου, του οποίου ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί αναπόσπαστο μέρος.



Τι είπε στον πρώην διοικητή της ΕΥΠ

Έξαλλος αποχώρησε ο Ηλίας Κασιδιάρης από την προανακριτική επιτροπή. 
Ο λόγος μια αναφορά του πρώην διοικητή της ΕΥΠ κ.Μπίκα, ο οποίος στην κατάθεση του για την λίστα Λακγάρντ, ανέφερε κάποια... περίεργα πράγματα. 

Ο Κασιδιάρης απάντησε λέγοντας "έκανες την ΕΥΠ παραμάγαζο της CIA" κατηγορώντας ευθέως τον τέως διοικητή...

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

Ποιοι είναι αυτοί που μιλούν για «νομιμότητα»;
Ποιοι είναι αυτοί οι «Ταρτούφοι» που όχι μόνο τα τρία τελευταία χρόνια, αλλά για δεκαετίες, αναγνωρίζουν τάχα μου το «δίκιο» των κοινωνικών ομάδων που διαμαρτύρονται, που απεργούν, που εξεγείρονται, αλλά την ίδια ακριβώς στιγμή ζητούν την πάταξη των «παρανόμων» (χτες των εργαζόμενων στο Μετρό, σήμερα των αγροτών, προχτές των
χαλυβουργών), γιατί, όπως λένε, «διασαλεύουν το νόμο»;
Ποιοι, τελικά, είναι αυτοί που κρύβονται πίσω από τη μάσκα του «οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται» και «οι δικαστικές αποφάσεις πρέπει να τηρούνται»;

Ας δούμε:
Υπάρχει νόμος – το ίδιο τους το Σύνταγμα – που λέει ότι οι διεθνείς συμβάσεις της χώρας πρέπει να επικυρώνονται στη Βουλή με αυξημένη πλειοψηφία. Αλλά είναι αυτοί, τα υποδείγματα της νομιμότητας, που επειδή έτσι τους συνέφερε εκείνη τη στιγμή πέρασαν το πρώτο Μνημόνιο καταστρατηγώντας τη συνταγματική διάταξη που υπαγορεύει αυξημένη πλειοψηφία 180 ψήφων για διεθνείς συμβάσεις της χώρας, επιλέγοντας τον βολικό γι’ αυτούς δρόμο της απλής πλειοψηφίας των 151 ψήφων.
Υπάρχει νόμος – το ίδιο τους το Σύνταγμα – που λέει πως εκλέγονται κυβερνήσεις και πρωθυπουργοί σε αυτή τη χώρα. Αλλά κάποια στιγμή και επειδή έτσι τους συνέφερε εκείνη τη στιγμή, μας έβαλαν διορισμένο πρωθυπουργό έναν τραπεζίτη.
Υπάρχει νόμος που υπαγορεύει στις κυβερνήσεις τη χρηματοδότηση των Ασφαλιστικών Ταμείων. Όχι μόνο δεν εφαρμόζεται, όχι μόνο ληστεύονται τα Ταμεία, αλλά αυτοί που τα ληστεύουν έρχονται από πάνω και κόβουν και τις συντάξεις μιλώντας για τα «φτωχά» Ταμεία που οι ίδιοι φτωχοποίησαν.
Υπάρχει νόμος που υπαγορεύει στις κυβερνήσεις καταβολή των χρεών τους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Όχι μόνο δεν εφαρμόζεται, αλλά αυτοί που δεν τον εφαρμόζουν έρχονται κι από πάνω, με άλλο νόμο, να επιβάλουν αυξήσεις στους φόρους κατά των δημοτών με πρόσχημα ότι τα ταμεία των δήμων πέφτουν έξω. Αλλά πέφτουν έξω γιατί, πολύ απλά, είναι αυτά τα υποδείγματα «νομιμότητας» που δεν καταβάλλουν τις υποχρεώσεις του κράτους προς τους ΟΤΑ.
Υπάρχει νόμος που απαγορεύει τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή δισεκατομμυρίων των μεγαλόσχημων βιομηχάνων, εφοπλιστών, εργοδοτών. Όχι μόνο δεν εφαρμόζονται, αλλά οι… νομιμόφρονες της «λίστας Λαγκάρντ» κάνουν και χαριστικές ρυθμίσεις στους μεγαλομπαταξήδες, την ώρα που με άλλο νόμο απειλούν με κατάσχεση το χρεοκοπημένο λαό για χρέη άνω των 300 ευρώ…
Υπάρχουν δικαστικές αποφάσεις (ντάνες) κατά των καταχρηστικών όρων των τραπεζών εις βάρος των πολιτών. Οχι μόνο δεν εφαρμόζονται, αλλά οι κήνσορες της νομιμότητας, αυτοί που αφήνουν το λαό στο έλεος των τραπεζιτών, έχουν ενισχύσει τους τραπεζίτες με πάνω από 200 δισ. ευρώ τα τρία τελευταία χρόνια.
Υπήρξε δικαστική απόφαση που έλεγε «στοπ» στην είσπραξη χαρατσιών από τη ΔΕΗ. Οχι μόνο δεν εφαρμόστηκε, αλλά βγήκε και ο Στουρνάρας για να δηλώσει ότι τη γράφει στα παλιά του τα παπούτσια.
Υπάρχει νόμος -το ίδιο τους το Σύνταγμα, ο «πρώτος νόμος του κράτους»- που λέει ότι η εργασία είναι δικαίωμα για όλους. Οχι μόνο δεν εφαρμόζεται, αλλά οι ταγοί της νομιμότητας το δικαίωμα στη δουλειά το έχουν αντικαταστήσει με το «δικαίωμα» στην ανεργία.
Υπάρχει νόμος -το ίδιο τους το Σύνταγμα- που, στα χαρτιά, υπεραμύνεται της δημόσιας και δωρεάν Υγείας, της δημόσιας και δωρεάν Παιδείας, της εθνικής κυριαρχίας. Οχι μόνο δεν εφαρμόζεται, αλλά στην πράξη όλες αυτές οι «πρόνοιες» είναι για το θεαθήναι, στο πλαίσιο ενός νόμου που η ίδια εκείνη τάξη που διά των κομμάτων της τον ψήφισε, τον χρειάζεται μόνο ως «κουρελόχαρτο».

Οι ίδιοι, βέβαια, που είδαμε ποια είναι η σχέση τους με τη νομιμότητα, με τη δική τους την αστική νομιμότητα, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να γίνονται μανιασμένοι εκπρόσωποι του νόμου και της επί …τάξης, όταν πρόκειται να επιβάλουν το νόμο της βαρβαρότητας σε όποιον αντιστέκεται.
Παίρνουν, λοιπόν, τη ρομφαία του νόμου και με ύφος στρατοδίκη λένε σε όποιον διαμαρτύρεται:
Αδικο το μνημόνιο – αλλά νόμος!
Αδικο μέτρο το κόψιμο μισθών – αλλά νόμος!
Αδικο μέτρο το κόψιμο συντάξεων – αλλά νόμος!
Αδικο το χαράτσι και οι αυξήσεις στη ΔΕΗ – αλλά νόμος!
Αδικες οι απολύσεις εργαζομένων – αλλά νόμος!
Αδικες και λεόντειες οι συμβάσεις για τα διόδια – αλλά νόμος!
Αδικο το φορολογικό – αλλά νόμος!
Αδικο το «ενιαίο μισθολόγιο – φτωχολόγιο» – αλλά νόμος!
Αδικο το αμοκ φόρων επί των φτωχόσπιτων – αλλά νόμος!
Αδικος ο φόρος στο πετρέλαιο θέρμανσης – αλλά νόμος!
Αδικος ο κόσμος – αλλά νόμιμος!

Συμπέρασμα πρώτο:
Οι νόμοι τους όχι μόνο είναι ταξικοί, αλλά ταξική είναι και η εφαρμογή (ή η μη εφαρμογή) τους.
Συμπέρασμα δεύτερο:
Δεν υπάρχει εκμεταλλευτική – ταξική κοινωνία, στην οποία οι «από πάνω» να μην αναφωνούν κραδαίνοντας το μαστίγιο στους «από κάτω»: «Dura lex sed lex» («σκληρός νόμος αλλά νόμος»)!
«Καλός νόμος ή κακός νόμος, αδιάφορο. Είναι νόμος!», μας λένε αυτοί που όποτε θυμούνται τους νόμους, το κάνουν για να μας πουν, τελικά, το εξής πολύ απλό:
Μη μιλάτε, μην αντιδράτε και κυρίως μην αντιστρατεύεστε «την ευνομίαν και την τάξιν» καθ’ ότι για τα πάντα μπορούμε να εφαρμόσουμε εναντίον σας εκείνον το νόμο που μας βολεύει!
Αυτή είναι η «λογική» τους περί «νομιμότητας». Η οποία δεν καθορίζεται, φυσικά, από τους νόμους του κράτους, αλλά από κάτι πολύ ανώτερο: Από το κράτος του νόμου! Που σημαίνει ότι το κράτος τους είναι που ψηφίζει, που εφαρμόζει και που ερμηνεύει τους νόμους όπως εκείνο αποφασίζει. Και αποφασίζει όπως συμφέρει εκείνους που ελέγχουν το κράτος.

Είναι πρόδηλο, επομένως, ότι τα κηρύγματά τους περί «νομιμότητας» χάσκουν την ταξική τους αγριότητα, υποκρισία και χρεοκοπία.
Οταν μιλούν περί του «νόμου και της τάξης», εννοούν την καταστολή, την αυθαιρεσία, την τρομοκράτηση, τον εκφοβισμό, ως μεθοδολογία για την επιβολή -με ισχύ «νόμου»- των συμφερόντων της τάξης τους πάνω στην κοινωνία.
Αλλά, απέναντι σε αυτήν τη «νομιμότητα», δεν υπάρχει
τίποτα πιο νόμιμο,
τίποτα πιο δημοκρατικό,
τίποτα πιο «καθαγιασμένο»
από τη μαζική, οργανωμένη, δημοκρατική και πλειοψηφική εκ μέρους των λαϊκών στρωμάτων ανυπακοή, απειθαρχία, απόρριψη, άρνηση και ανατροπή της πολιτικής τους και των νόμων τους.
Συμφωνεί μέχρι και ο Μοντεσκιέ -ο δικός «τους» αστός Μοντεσκιέ- που το έγραψε περίφημα:
«Δεν υπάρχει σκληρότερη τυραννία από εκείνη που διενεργείται κάτω από τη σκιά των νόμων και τα προσχήματα της Δικαιοσύνης», έλεγε…

  • Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, αλλά οι καταθέσεις... μειώθηκαν κατά 7,6 δισ. ευρώ μέσα στο 2012

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ 

Εκνευριστική έχει καταντήσει πλέον αυτή η ιστορία με τους αλλεπάλληλους ανά μήνα κυβερνητικούς πανηγυρισμούς για τη διαβόητη «επιστροφή των καταθέσεων» στις ελληνικές τράπεζες. Αντιλαμβανόμαστε την πολιτική σκοπιμότητα της καλλιέργειας τεχνητού κλίματος αισιοδοξίας μήπως... στραβωθεί κανένας αφελής και καταθέσει τα λεφτά του στην τράπεζα, αλλά δεν είναι ανάγκη να χειρίζεται τόσο προκλητικά το θέμα η κυβέρνηση σαν να απευθύνεται σε ηλιθίους. Κανένας λόγος αλαλαγμών δεν υπάρχει.

Το πολύ πολύ ένας στεναγμός ανακούφισης και «δυστυχούς παρηγορίας» που η μείωση -ναι, η μείωση!- των καταθέσεων κατά τη διάρκεια του 2012 δεν ήταν τόσο μεγάλη όσο κατά τη διάρκεια του 2010 και του 2011! Τίποτα περισσότερο! Ας δούμε καλύτερα τους αριθμούς βάσει των στοιχείων της Τράπεζας της Ελλάδος. Την 1η Ιανουαρίου του 2012 το σύνολο των καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες ανερχόταν στα 168,96 δισεκατομμύρια ευρώ. Στις 31 Δεκεμβρίου 2012 οι καταθέσεις είχαν πέσει στα 161,36 δισ. ευρώ. Μια απλή αφαίρεση μας δείχνει ότι μέσα στο 2012 οι καταθέσεις μειώθηκαν κατά 7,6 δισεκατομμύρια ευρώ.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα 7,6 δισ. είναι πολύ μικρότερα από τα 40,6 δισεκατομμύρια ευρώ που είχαν μειωθεί οι καταθέσεις κατά το 2011 και τα 27,9 δισ. ευρώ που είχαν φύγει από τις τραπεζικές καταθέσεις μέσα στο 2010. Στα τέλη του 2009 δηλαδή οι καταθέσεις ήταν 237,53 δισ. ευρώ και στα τέλη του 2010 είχαν πέσει στα 209,6 δισεκατομμύρια. Αυτά σημαίνουν ότι οι καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες έχουν μειωθεί κατά 76,2 δισεκατομμύρια ευρώ (ποσοστό περίπου 32%) σε σχέση με τα τέλη του 2009. Μέσα σε τρία μόλις χρόνια χάθηκε το ένα τρίτο των καταθέσεων.

Αυτό συνιστά οικονομική καταστροφή για τις τράπεζες. Ο λόγος είναι πως αυτές δεν μπορούν με την ίδια ταχύτητα να περιορίσουν τα δάνεια που έχουν χορηγήσει σε τράπεζες και ιδιώτες, όσο και αν «στραγγαλίσουν» τη χορήγηση νέων δανείων. Οι αριθμοί που αφορούν αυτή την πτυχή είναι αποκαλυπτικοί.

Το 2009, το σύνολο των δανείων προς επιχειρήσεις και νοικοκυριά που είχαν χορηγήσει οι ελληνικές τράπεζες ανερχόταν σε 249,68 δισ. ευρώ - ήταν δηλαδή κατά 12,2 δισ. ευρώ περισσότερα από τις καταθέσεις, οι οποίες υπενθυμίζουμε ότι ανέρχονταν σε 237,53 δισ. Στα τέλη του 2012 η κατάσταση για τις τράπεζες είχε επιδεινωθεί δραματικά. Παρόλο που μέσα στη «μαύρη τριετία» του Μνημονίου περιόρισαν κατά 22 δισεκατομμύρια τις χορηγήσεις δανείων και τις έριξαν στα 227,7 δισ. ευρώ, το ποσό αυτό είναι κατά... 66,3 δισεκατομμύρια μεγαλύτερο από εκείνο των καταθέσεων, που έπεσαν -παρά τους πανηγυρισμούς της κυβέρνησης- στα 161,4 δισ. ευρώ.

Υπερπενταπλασιάστηκε (!) δηλαδή σε απόλυτους αριθμούς το ποσό της απόκλισης ανάμεσα στις χορηγήσεις δανείων εκ μέρους των τραπεζών και τις καταθέσεις σε αυτές. Αυτό δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό για την πραγματική οικονομία, γιατί σημαίνει ότι όσες καταθέσεις και αν τυχόν επιστρέψουν στις τράπεζες, οι τράπεζες θα κρατούν το μέγιστο τμήμα των καταθέσεων αυτών για τον εαυτό τους, προκειμένου να μειώσουν τους κινδύνους για την ίδια τους την ύπαρξη.

Σε απλά ελληνικά αυτό σημαίνει ότι αποκλείεται στο ορατό μέλλον οι ελληνικές τράπεζες να μπορούν να χορηγήσουν τα δάνεια που περιμένουν σαν μάννα εξ ουρανού οι επιχειρήσεις και ο κοσμάκης! Θα τα περιμένουν επί ματαίω! Οπως είναι ευνόητο, η ανωτέρω εξήγηση της συμπεριφοράς των τραπεζών καμιά παρηγοριά δεν αποτελεί για τους επιχειρηματίες και τα νοικοκυριά, που έχουν στερηθεί αυτή την τριετία δανειακή ρευστότητα ύψους 22 δισεκατομμυρίων. Ρευστότητα ύψους 12 δισ. ευρώ έχουν χάσει οι επιχειρήσεις και άλλα 10 δισεκατομμύρια τα νοικοκυριά.

Στο υπάρχον περιβάλλον της δραματικής συρρίκνωσης των εισοδημάτων όλου του πληθυσμού και της καταβαράθρωσης του τζίρου πολλών επιχειρήσεων, η δανειακή ασφυξία από τις τράπεζες έχει τραγικά αποτελέσματα για την ελληνική οικονομία, αλλά και την ελληνική κοινωνία γενικότερα. Οι καταθέσεις των νοικοκυριών όλο και λιγότερο μπορούν να χρηματοδοτήσουν τη δανειοδότηση των επιχειρήσεων.

Το 2009 «περίσσευαν» 77,3 δισ. ευρώ αφού τα νοικοκυριά είχαν καταθέσεις 196,9 δισεκατομμυρίων και δάνεια 119,6 δισ. Το 2012 το ποσό αυτό είχε συρρικνωθεί δραστικότατα: 135 δισ. καταθέσεις νοικοκυριών μείον 106,6 δισ. δάνεια μας κάνει μόλις 28,4 δισεκατομμύρια - σχεδόν το ένα τρίτο! Με άλλα λόγια, η λεηλασία των εισοδημάτων του λαού μας γκρέμισε και τη δυνατότητα τραπεζικού δανεισμού των επιχειρήσεων!
Είναι γνωστό πως η Ρόδος έχεις στοχοποιηθεί από την Άγκυρα και τις μυστικές της υπηρεσίες, οι οποίες με την βοήθεια (τεχνογνωσία επί του θέματος) του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, προσπαθούν να δημιουργήσουν τουρκική μειονότητα τόσο στην Ρόδο όσο και στην Κω. Μάλιστα, προ καιρού είχαμε αναφερθεί στους τραμπουκισμούς στελέχους της ΜΙΤ εις βάρος του νόμιμου ιμάμη του τεμένους της Ρόδου, ενώ έχουμε καταγράψει σειρά επισκέψεων τουρκοφρόνων πρακτοριδίων της Θράκης στα Δωδεκάνησα.

Αυτά είναι αναμενόμενα, αφού η Άγκυρα έχει βάλει στο «μάτι» και αμφισβητεί ευθέως σειρά κατοικημένων νησίδων του νοτιοανατολικού Αιγαίου (κυρίως λόγω του πλούσιου σε ορυκτά υποθαλάσσιου χώρου). Όμως, αποτέλεσε –πραγματικά- έκπληξη το ότι πέρα από τις υφιστάμενες προσπάθειες εκτουρκισμού των ελάχιστων Ελλήνων μουσουλμάνων (στα νησιά Κω και Ρόδου), θα υπήρχαν και προσπάθειες εκτουρκισμού νεαρών Ελλήνων χριστιανών, μέσα από σχολικά εκπαιδευτικά προγράμματα!!!

Συγκεκριμένα, από πληροφορίες που είχαμε από την Ρόδο, οι γονείς των μαθητών του Βενετόκλειου Γυμνασίου της Ρόδου είναι ιδιαίτερα εξοργισμένοι, επειδή –για λόγους που δεν τους έχουν γνωστοποιηθεί- το σχολείο ακολουθεί μία ιδιότυπη εκπαιδευτική μέθοδο. Έτσι, και προφανώς στα πλαίσια της γνωριμίας των νεαρών μαθητών με τον πολυπολιτισμό και δη τον ισλαμισμό, γίνονται εκπαιδευτικού τύπου εκπαιδευτικές επισκέψεις από ομάδες χριστιανών μαθητών στο Ιμπραήμ τζαμί και αντίστοιχα μουσουλμάνοι μαθητές επισκέπτονται εκκλησίες και χριστιανικά μνημεία. Υπάρχει, όμως, μία μικρή αλλά πολύ σημαντική διαφορά, αφού ενώ για τους μουσουλμάνους μαθητές αυτού του είδους η εκπαιδευτική δραστηριότητα είναι προαιρετική, οι χριστιανοί μαθητές υποχρεώνονται στην «παρακολούθηση» του εκπαιδευτικού αυτού προγράμματος.

Μαθαίνουμε πως οι γονείς είναι εξοργισμένοι με την διεύθυνση του Βενετόκλειου Γυμνασίου και μερικοί εξ αυτών σκέφτονται να αποτανθούν στην Δικαιοσύνη για απόπειρα εξισλαμισμού των παιδιών τους…!!! Φυσικά, δεν γνωρίζουμε εάν υπάρχει σχετικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα του υπουργείου Παιδείας που να επιβάλλει στους χριστιανούς την παρακολούθηση τέτοιων εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων και να αφήνει ελεύθερους τους μουσουλμάνους μαθητές να επιλέξουν αν θα ακολουθήσουν αυτού του τύπου τις εκπαιδευτικές ενασχολήσεις… Γεγονός, όμως, είναι πως δεν μπορεί κανείς να επιβάλει με διαφορετικά μέτρα και σταθμά (άραγε με ποια κριτήρια και ποιος αποφασίζει σε τέτοιες περιπτώσεις), παραβιάζοντας τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα (θρησκευτικά πιστεύω) των μαθητών.


  • Υπάρχει κανείς αρμόδιος να μας απαντήσει στο τι συμβαίνει;
  • Υπάρχει κανείς υπεύθυνος που θα αναλάβει την ευθύνη του εκπαιδευτικού προγράμματος εξισλαμισμού των νέων χριστιανών της Ρόδου;
  • Υπάρχει κανείς, τέλος πάντων, που θα εξηγήσει γιατί εφαρμόζεται αυτή η πολιτική στα ευαίσθητα Δωδεκάνησα, τη στιγμή που όλοι γνωρίζουμε τις στοχεύσεις της Άγκυρας;
  • Τέλος, υπάρχει κανείς από το υπουργείο Παιδείας, το υπουργείο Εσωτερικών ή το υπουργείο Εξωτερικών, που να δηλώσει την παραίτησή του;
  • Είναι δυνατόν να επιχειρείται εκτουρκισμός της Ρόδου από Ελληνικά εκπαιδευτικά προγράμματα και κανείς να μην συγκινείται;

Κωνσταντίνος
Η διεθνής πολιτική αποτελεί ένα πεδίο ανταγωνισμού, συνεργασίας και σύγκρουσης, ευκαιριών. Στις κρίσεις αντιπαρατίθενται η αποφασιστικότητα δύο ή περισσότερων πλευρών. Ως κρίση ορίζεται «μία σημαντική μεταβολή σε ποσοτικό, ποιοτικό ή σε επίπεδο έντασης των αλληλεπιδράσεων μεταξύ κρατών». Ουσιαστικά συνιστά μία νέα εισροή δεδομένων στο πλαίσιο διμερών ή πολυμερών σχέσεων. Το 1996 η χώρα αντιμετώπισε τον Τουρκικό αναθεωρητισμό, αποπειράθηκε αποσπασματικά να τον αντιμετωπίσει αλλά η ηγεσία της λύγισε. Ελληνικό έδαφος κατέστη γκρίζα ζώνη με αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό της χώρας. Το σκελετό αυτό αποκρύπτει επιμελώς στο περίφημο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Οι προσεγγίσεις για την κατάληξη της κρίσης διαφέρουν. Οι υπέρμαχοι της λογικής της ειρήνης με κάθε θυσία θεωρούν ότι το κέρδος ήταν η μη σύγκρουση με την Τουρκία, η αποφυγή του πολέμου. Η αντίθετη άποψη θεωρεί ότι η Ελλάδα υπέστη μία σημαντική πολιτικο-στρατιωτική και διπλωματική ήττα.


Η ψύχραιμη, ρεαλιστική και σκληρή άποψη ενός διεθνολόγου – μη πολιτικού δεν μπορεί παρά να θεωρεί την κρίση των Ιμίων ως μια εθνική ήττα για μία σειρά από μη αμφισβητήσιμους λόγους.

Πρώτον, η Ελλάδα εξήλθε της κρίσης έχοντας καταγράψει απώλεια κυριαρχίας επί εθνικού εδάφους. Εκτοτε, στη διεθνή βιβλιογραφία τα Ίμια αναφέρονται ως «αμφισβητούμενη περιοχή» (disputed area).

Δεύτερον, η χώρα επλήγη σε επίπεδο διεθνούς κύρους, αφού η ηγεσία της κατέδειξε εμφανή αδυναμία να διαχειριστεί την κρίση με τρόπο που να προστατεύσει στοιχειωδώς ζωτικά εθνικά συμφέροντα. Λίγους μήνες μετά την κρίση ως μεταπτυχιακός φοιτητής στη Βρετανία στο Τμήμα Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών του Λάνκαστερ δέχθηκα μία λογική όσο και καυστική παρατήρηση από έναν καθηγητή μου. Μου θύμισε ότι μόνο η ήττα σε μία πολεμική σύγκρουση δικαιολογεί απώλεια εθνικού εδάφους. Ότι η Βρετανία υπερασπίστηκε επιτυχώς κυριαρχικά της δικαιώματα στα μακρινά Φώκλαντ διεξάγοντας έναν πόλεμο. «Προφανώς για να μην πολεμήσετε για τα Ίμια δεν είχατε δίκιο» μου υπογράμμισε. Για έναν Βρετανό, θιασώτη του εθνικού συμφέροντος, που δεν φοβάται να ψελλίσει τις λέξεις πατρίδα και πατριωτισμό, από φόβο μήπως τον χαρακτηρίσουν ακροδεξιό, έναν Βρετανό που εννοιολογικά αντιλαμβάνεται το διεθνές περιβάλλον με όρους εθνικού συμφέροντος, η διαχείριση της κρίσης συνιστούσε μία ελληνική τραγωδία.

Τρίτον, η χώρα απώλεσε τρία άξια παλικάρια της – Έκτορας Γιαλοψός Χριστόφορος Καραθανάσης Παναγιώτης Βλαχάκος – τους οποίους η ηγεσία της χώρας αρνήθηκε αρχικά να τιμήσει ως ήρωες, αφού ο συμβολισμός της απώλειας τους έφερνε δυσάρεστες μνήμες. Μάλιστα έγινε απόπειρα σπίλωσης της μνήμης των δύο και απόδοσης της πτώσης του ελικοπτέρου σε vertigo που έπαθαν οι δύο πιλότοι. Η γραμμή άμυνας των Κ. Σημίτη και Θ. Πάγκαλου θεμελιώθηκε στην καταδίκη των επικριτών τους ως ακραίων εθνικιστών. Η επιχειρηματολογία τους ήταν έωλη και εγκαινίασε μία εθνική αντιπαράθεση μεταξύ της «λογικής» και της «ακρότητας». Σημειολογικά αποτελούσε τη Λυδία Λίθο του φοβικού συνδρόμου που διακατέχει έκτοτε τις ηγεσίες της χώρας, της εξωτερίκευσης του ερασιτεχνισμού στη διαχείριση εθνικών θεμάτων, της πεισματικής άρνησης της αριστεράς να αναγνωρίσει την εθνο-κεντρική χωροταξία του διεθνούς γίγνεσθαι και τον ανούσιο όσο και επικίνδυνο μαξιμαλισμό της ακροδεξιάς.

Τέταρτον, η ελληνική ηγεσία παραβίασε έναν κανόνα που διδάσκεται σε όλα τα τμήματα στρατηγικών σπουδών ανά τον κόσμο. Ότι η πολιτική ηγεσία δεν επιρρίπτει τις ευθύνες μίας εθνικής αποτυχίας στη στρατιωτική ηγεσία. Ακόμα και σε περίπτωση επιχειρησιακής αδυναμίας προστατεύει το κύρος των Ενόπλων Δυνάμεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Τουρκική ηγεσία μετά την κρίση δήλωσε εμφατικά ότι «οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις δεν θα μπορούσαν να εξέλθουν ηττημένες ηθικά από την κρίση». Αν οι ισχυρισμοί περί αδυναμίας ή απροθυμίας των στρατιωτικών να εκτελέσουν εντολές της πολιτικής ηγεσίας ευσταθούν, τότε η στρατιωτική ηγεσία της χώρας θα έπρεπε να είχε οδηγηθεί στη στρατιωτική δικαιοσύνη.

Πέμπτον, οι κρίσεις προσέφεραν στην Τουρκία δυσανάλογα από τα προσδοκώμενα οφέλη. Το Νοέμβριο του 2002 ο στρατηγός Εβρέν είχε δηλώσει στο CNN Turk: Το ’74 πήραμε πιο πολλά εδάφη απ’ ό,τι σχεδιάζαμε! (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 21/11/2002). Όλα αυτά συντελούνται από την έλλειψη αυτοπεποίθησης της ελληνικής πλευράς, το φόβο ανάληψης ρίσκου, εγγενές ποιοτικό χαρακτηριστικό οιασδήποτε δράσης.

Η προίκα των Ιμίων είναι η εθνική μας ηττοπάθεια, η κατάρρευση σε συνθήκες πολιτικο-στρατιωτικής πίεσης, ο ερασιτεχνισμός, η ανούσια ομφαλοσκόπηση, η αποποίηση ευθυνών, πράξη πολιτικά άνανδρη και συνταγματικά ανήθικη. Οι μικροί ηγέτες προκαλούν μεγάλες απώλειες, οι μεγάλοι μικρές ή μεγάλες νίκες. Ας τους θυμόμαστε και τους δύο.

Γιώργος Βοσκόπουλος
επ. Καθηγητής – Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Με αμείωτους ρυθμούς συνεχίζεται η επέλαση των γαλλικών δυνάμεων στο βόρειο Μάλι, καθώς κατά τις πρωινές ώρες της Τετάρτης γάλλοι στρατιώτες έθεσαν υπό τον έλεγχό τους το αεροδρόμιο της πόλης Κιντάλ, τελευταίου μεγάλου οικισμού που παραμένει στα χέρια των ισλαμιστών ανταρτών, έπειτα από την απελευθέρωση των πόλεων Γκαό και Τιμπουκτού τις προηγούμενες ημέρες.

Κατάληψη της Κιντάλ από τα γαλλικά και μαλιανά τακτικά στρατεύματα θα σημάνει ουσιαστικά το τέλος της γαλλικής στρατιωτικής επέμβασης στο Μάλι, καθώς συνεχίζεται η εισροή των αφρικανικών ειρηνευτικών δυνάμεων στη χώρα.

Καθήκον της αφρικανικής δύναμης θα είναι να «ξεριζώσει» τους ισλαμιστές μαχητές που έχουν καταφύγει στην έρημο της Σαχάρας και τις ορεινές περιοχές κοντά στα σύνορα με την Αλγερία. Φόβος πολλών αναλυτών είναι ότι οι αντάρτες θα εξαπολύσουν έναν ανορθόδοξο πόλεμο κατά του τακτικού στρατού και της κυβέρνησης.

Παράλληλα, πρέπει να σημειωθεί πως η άφιξη των γάλλων στρατιωτών στην Κιντάλ τους φέρνει σε επαφή με τους αυτονομιστές αντάρτες της φυλής Τουαρέγκ που επιχειρούν στην περιοχή. Η κατάληψη του βόρειου Μάλι από τους ισλαμιστές ήταν η απροσδόκητη κατάληξη του ένοπλου αγώνα που κήρυξαν οι Τουαρέγκ στις αρχές του 2012, έπειτα από ένα στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε την κυβέρνηση της χώρας.

Οι ίδιοι οι Τουαρέγκ δηλώνουν πλέον πρόθυμοι να συνεργαστούν με τους Γάλλους και να πολεμήσουν κατά των ισλαμιστών, ωστόσο δεν έχουν αποκηρύξει την επιθυμία τους να ανεξαρτητοποιηθούν από το Μάλι.

Ο πρόεδρος της Ισλανδίας Ολαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο η χώρα του ξέφυγε από τις δαγκάνες του ΔΝΤ και ξεκαθάρισε για μία ακόμη φορά πως οι τράπεζες θα πρέπει να πτωχεύουν αν δεν λειτουργούν σωστά και όχι να σώζονται από τους λαούς.

Αρχικά στην τοποθέτησή του, ο πρόεδρος της Ισλανδίας, φρόντισε να πλέξει το εγκώμιο της πολιτικής της χώρας του η οποία έκανε... το αντίθετο από όσα προτείνει το ΔΝΤ και κατάφερε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να πετύχει την ανάκαμψη της οικονομίας της: 

«Πιστεύω ότι εκπλήσσει τον περισσότερο κόσμο το ότι πριν τέσσερα χρόνια κάναμε κάτι που φαινόταν λάθος, να αφήσουμε το οικονομικό σύστημα να καταρρεύσει. Τώρα είμαστε πάλι σε ανάκαμψη, οικονομική ανάκαμψη, πολύ μικρή ανεργία και πιστεύω ο κύριος λόγος είναι ότι σωστά αντιληφθήκαμε ότι ήταν επίσης βασικά κοινωνική και πολιτική κρίση, αλλά πάνω απ' όλα δεν ακολουθήσαμε τα... παραδοσιακά επικρατούμε να "ορθά δόγματα" του Δυτικού κόσμου τα τελευταία τριάντα χρόνια. Εισαγάγαμε νομισματικούς ελέγχους, αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν, παρείχαμε υποστήριξη στους φτωχούς, δεν εφαρμόσαμε μέτρα λιτότητας στον βαθμό που βλέπετε εδώ στην Ευρώπη και το τελικό αποτέλεσμα μετά από τέσσερα χρόνια είναι ότι οι Ισλανδοί απολαμβάνουν πρόοδο και ανάκαμψη πολύ διαφορετική από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες που υπέφεραν από την οικονομική κρίση».
Όσο για την θέση του κυρίου Γκρίμσον για τις τράπεζες και την σωτηρία τους; Αυτή είναι σαφέστατη:
«Πολλές φορές ρωτάω τους συνομιλητές μου γιατί θεωρούν τις τράπεζες σαν τις Άγιες Εκκλησίες της μοντέρνας οικονομίας; Γιατί οι ιδιωτικές μας τράπεζες σαν την Aliance και οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών να μην αφήνονται να χρεοκοπήσουν αν έχουν ενεργήσει με ανεύθυνο τρόπο; Η θεωρία ότι πρέπει να διασώζουμε τις τράπεζες, είναι μια θεωρία που θέλει τους τραπεζίτες από τη μία να απολαμβάνουν την επιτυχία της διάσωσής τους και από την άλλη να αφήνουμε τον απλό κόσμο να καταστρέφεται δια μέσω φορολογίας και λιτότητας. Ο κόσμος στις σύγχρονες δημοκρατίες δεν πρόκειται να το δεχθεί για πολύ».
Το βίντεο της συνέντευξης του Ισλανδού προέδρου:





Μπορεί να χαθεί μια χώρα από ένα μαθηματικό λάθος στον υπολογισμό ενός πολλαπλασιαστή; (όπως ισχυρίζεται στην έκθεσή του ο κ. Ολιβιέ Μπλανσάρ του ΔΝΤ) - όχι, εκτός κι αν βρισκόμαστε 
στο τελευταίο στάδιο ενός προχωρημένου πυρηνικού πολέμου και ο σμηνίας υπηρεσίας έχει μπλέξει τις συντεταγμένες της τελευταίας συστοιχίας πυραύλων με τα «μπούτια της Μαρίας» που τραγουδούσε ως εκπαιδευόμενος στα καψώνια.

Αλλά κι αν ο πολλαπλασιαστής συνελήφθη λανθασμένος, γιατί δεν διορθώνεται, αλλά αντιθέτως το όποιο ΔΝΤ και ΣΙΑ επιμένουν στην εφαρμογή της θανατηφόρας συνταγής;

Διότι η Ελλάδα υφίσταται πόλεμο. Και τον χάνει. Διότι το Μνημόνιο είναι σύστημα πυρηνικών πυραύλων στα σωθικά της και η κυβέρνηση πυροδοτεί τις συστοιχίες τη μία μετά την άλλη.

Ομως, ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή, ώστε ύστερα να τα πάρουμε απ’ την ανάποδη και να βρεθούμε στο σημείο βρασμού όσων μας συμβαίνουν σήμερα.

Από το 1973-74, όταν μειράκιο ακόμα η αφεντιά μου στην πολιτική και στα άπαντα πάντα έσκαγε απ’ το αυγό, στους καφενέδες της επικράτειας συζητούσαμε, φερ’ ειπείν για τα γεωργικά τα ίδια που συζητάμε και σήμερα, τη διαφορά των τιμών απ’ το χωράφι στο ράφι, τη δυσπραγία των γεωργών, την υποβάθμισή τους στο αξιακό σύστημα της κοινωνίας, τον αποδεκατισμό τους.

Για τα νοσοκομεία το ίδιο. Συζητούσαμε για τα ράντζα, την παραμέληση, για το «αν δεν έχεις λεφτά, πέθανες», για τα φακελάκια (εκ παραλλήλου με τον ηρωισμό γιατρών και νοσηλευτών) και για όλες τις αρές και τις κατάρες όσων στη συνέχεια αποτέλεσαν το Εθνικό Σύστημα Υγείας, τις αρετές του και την παθολογία του.

Για τα σχολεία τα ίδια. Η ίδια συζήτηση για την παραπαιδεία, το εξεταστικό σύστημα, τις παθογένειες  του Λυκείου, τα εκπαιδευτικά προγράμματα, τη σχέση των καθηγητών με τη δουλειά τους, τον κομματισμό, τις συνεχείς μεταρρυθμίσεις κι άλλα πολλά.

Πώς γίνεται όμως, για να περιοριστούμε σε τρεις μόνον τομείς, καθώς τα ίδια συμβαίνουν και εις όλους τους άλλους, πως γίνεται επί σαράντα χρόνια μια χώρα να βαδίζει συνεχώς, επιστρέφοντας διαρκώς στην αρχή της διαδρομής της - αν ορίσουμε ως μια τέτοια αρχή τη Μεταπολίτευση;

Μήπως τα σαράντα χρόνια που μεσολάβησαν δεν ήταν γεμάτα γεγονότα και φάσεις; Στον γεωργικό τομέα, ας πούμε, δεν υπήρξαν οι επιδοτήσεις, οι πελατειακές σχέσεις, οι ντιρεκτίβες της Ενωσης για το ξεπάτωμα καλλιεργειών; δεν υπήρξαν οι συνεταιρισμοί που οδηγήθηκαν στη χρεωκοπία, η αστυφιλία; Υπήρξαν αυτά κι άλλα πολλά· και όλα αυτά, είτε συμβαδίζοντας είτε αντίθετα μεταξύ τους, οδήγησαν πίσω στο 1974, στην ίδια κατάσταση, στην ίδια συζήτηση, στα ίδια ζητούμενα.

Το ίδιο έγινε και με την υγεία, την παιδεία, την ασφάλιση - γιατί;

Επί σαράντα χρόνια δεν υπήρξε πρόοδος; Δεν υπήρξε η «αλλαγή» του Ανδρέα, ο «εκσυγχρονισμός» του κ. Σημίτη, η «επανίδρυση του κράτους» απ’ τον κ. Καραμανλή; Δεν εισήχθη ο νεοφιλελευθερισμός, δεν άνθισε η οικονομία της ελεύθερης αγοράς, δεν ασκήθηκε η πολιτική κατευνασμού (έως εξευτελισμού) απέναντι στους Τούρκους; δεν προσδεθήκαμε στο άρμα της Ενωσης δεν υπήρξαμε Αμερικανόδουλοι - τους Αμερικανούς δεν ευχαριστήσαμε για τη δημιουργία των γκρίζων ζωνών;

Γιατί λοιπόν γυρίζουμε πίσω στο 1974; Δεν υπήρξε η δημιουργική λογιστική, το Χρηματιστήριο, οι Ολυμπιακοί Αγώνες, δεν μας αφαίμαξαν με τις μίζες, δεν μας αποβλάκωσε η Διαπλοκή με την προπαγάνδα; Και πάνω απ’ όλα, αυτοί που μας έφεραν έως εδώ δεν είναι οι ίδιοι που μας κυβέρνησαν συστηματικώς επί σαράντα συναπτά έτη; Ο δικομματικός μας μονοκομματισμός δεν είναι που σαράντα χρόνια τώρα μας φλόμωσε στα ψέματα, ώστε σήμερα για να πούμε μιαν αλήθεια να λέμε τα ίδια που λέγαμε και το 1974;

Πώς γίνεται να βαλτώσει μια χώρα σαράντα χρόνια μέσα στην ψευδαίσθηση ότι κινείται, ενώ ταριχεύεται; (ο ιστορικός του μέλλοντος θα ανθυπομειδιά σαν αρχαϊκός κούρος).

Και γιατί η χώρα να επιστρέψει στο 1974;

Διότι πρέπει να επιστρέψει ή μάλλον να φθάσει στο πουθενά.

Και αυτή ακριβώς είναι η πολιτική που ασκείται σήμερα, από την Τρόικα πλέον, τουλάχιστον απ’ όταν ο Γιωργάκης της άνοιξε την Κερκόπορτα κι ύστερα.

Η Ελλάδα κυβερνάται σαν να είχε χάσει πόλεμο.

Γιατί;

Διότι πρέπει να χάσει αυτόν τον πόλεμο.

Γιατί;

Διότι στη θέση της χώρας η Δύση χρειάζεται χώρο.

Και προς τούτο η Δύση μας «διασώζει». Μόνον που στη γλώσσα και τη στρατηγική της Δύσης «διάσωση» σημαίνει «επίθεση» - όπως στη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ και πλήθος άλλων χωρών, σημαίνει «κατοχή», όπως αυτό που γίνεται τώρα στην Ελλάδα.

Ολοκληρωτική καταστροφή σε επίπεδο κοινωνίας, συνθηκών εργασίας, εν γένει οικονομίας, βιοτικού επιπέδου, εθνικού αυτεξούσιου, υποδομών και άμυνας υφίσταται μόνον χώρα που έχει χάσει πόλεμο.

Δεν είναι θέμα λοιπόν ενός «χαλασμένου» ή ακόμα και πειραγμένου πολλαπλασιαστή στα σχέδια του ΔΝΤ, ούτε μιας «λανθασμένης συνταγής» ούτε ενός εσμού ηλίθιων και δογματικών που επιμένουν να την εφαρμόζουν.

Είναι μια οργανωμένη πολιτική που με μια σειρά επιχειρήσεων στρατιωτικού τρόπου (κι όχι απαραιτήτως τύπου, αν δεν χρειασθεί) διέτρωσε και δήωσε τη χώρα σε όλους τους τομείς, ώσπου, πειραματόζωο πια, να την ξαπλώσει σε μια Προκρούστειο κλίνη  για πειράματα που αφορούν σε όλην την Ευρώπη.

Προϋπόθεση αυτής της πολιτικής ήταν και είναι να κάτσει ο Ελληνικός λαός σούζα. Προς τούτο και επί μακρόν,  πλην της προπαγάνδας, επιστρατεύτηκαν η πολιτισμική απαξίωση, ο απογαλακτισμός των Ελλήνων από τη λαϊκή και εθνική τους παράδοση, η ψευδής ευμάρεια μέσω του πιστωτικού συστήματος, η κρατικοποίηση του συνδικαλισμού, η ιδιωτικοποίηση του κράτους, ο εκμαυλισμός των πολιτών με τα ρουσφέτια, η μετατροπή των πολιτών σε κομματικούς πελάτες και, πάνω απ’ όλα, η υπονόμευση της εθνικής αξιοπρέπειας, ιδιοπροσωπίας και προσωπικής παρρησίας με τη διασπορά θεωριών για την ασυνέχεια του ελληνικού έθνους, την πολιτική εξαφάνιση της εργατικής τάξης κι άλλα που έδιναν στην Ιστορία το «τέλος της».

Κι έτσι βρεθήκαμε  εδώ.

Λάφυρα και σφαχτάρια, σε μια Ελλάδα Ειδική Οικονομική Ζώνη για μας, Ζωτικό Χώρο για τους Γερμανούς, Γη της Επαγγελίας για τους καπιταλιστές και γέφυρα στρατηγικής για τους Αμερικανούς.

Finis Graeciae; χάθηκε η Ελλάδα; αν δεν παραδεχθούμε την ήττα μας, όχι!

Finis coronat opus, το τέλος στεφανώνει το έργο, αν αντιδράσουμε, αν οργανώσουμε το συνανήκειν των Ελλήνων σε άλλη ταξική βάση, αν αντί να φεύγουν μετανάστες οι νέοι μας  επιστήμονες πάρουν το πάνω χέρι στην κοινωνία, όπως παλιά οι δάσκαλοι ή οι γιατροί, αν κατισχύσει η εργασία των τόκων, αν ξαναμπεί στο κέντρο της πολιτικής ο άνθρωπος, αν το επιχειρείν γίνει και κοινωφελές, αν τα κόμματα και όχι μόνον η εκτελεστική εξουσία λογοδοτούν θεσμισμένα στον λαό, τότε, όχι εν μία νυκτί, αλλά μέρα μεσημέρι ο λαός, το έθνος και η χώρα θα ξαναγίνουν των ανθρώπων κι όχι των θηρίων.

Τι είναι, αλήθεια, η κυρία Λαγκάρντ; μια τρίχα απ’ τα μαλλιά μιας εργάτριας  που ανασταίνει, ας πούμε, δύο παιδιά με την Ελλάδα προίκα τους κι όχι κατάρα τους.

Και τι είναι στο κάτω-κάτω η Ελλάδα αν δεν είναι η μάνα, οι μύθοι της και ποίηση όλων μας - ουκ επ’ άρτω ζήσεται άνθρωπος, θέλει ήρωες και αγίους για να μη ξηρανθεί το μέσα του. Κι ας μην μπορεί να τους μοιάσει - αρκεί να τους έχει...


Του Στάθη από enikos, μοντάζ Γρέκι
Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

Όταν άρχισε αυτή η περιπέτεια, έγραφα διάφορα αισιόδοξα και αφελή πράγματα. Δεν είχε και καμία σχέση η κατάσταση με ό,τι συμβαίνει σήμερα. Το πρώτο μνημόνιο επέβαλε μια μείωση συντάξεων και μισθών στο Δημόσιο 10-15%, τον ιδιωτικό τομέα ακόμα δεν τον άγγιζε, μιλούσαμε για αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας και ιδιωτικοποιήσεις, για άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, για ταξί και κρουαζιέρες. Κι όμως η Αθήνα είχε παραλύσει, οι συγκοινωνίες δεν λειτουργούσαν μήνες, 3 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Μας φαίνεται σήμερα απίστευτο ότι η Μαρφίν κάηκε Άνοιξη του 2010.

Εγώ έγραφα ότι αυτή η χώρα πρέπει να υποδέχεται τουρίστες όλο το χρόνο, ότι πρέπει να οργανωθούν εβδομάδες Μόδας, μήνες shopping. Ήμουν επηρεασμένος, η Κωνσταντινούπολη είχε οργανώσει τον πρώτο τέτοιο Μήνα με τζίρο 4 δις. Τον διαφήμιζε με το σλόγκαν «Ένα μήνα όλα ανοιχτά 24 ώρες». Ο δεύτερος, τον επόμενο χρόνο, έφτασε τα 8 δις.

Προσγειώθηκα από ένα γράμμα αναγνώστριας. Καλοπροαίρετα, φαινόταν, αλλά απογοητευμένη, έγραφε: Τελικά, και η ATHENS VOICE ένα lifestyle έντυπο είναι. Εδώ έχουμε μνημόνιο και συ γράφεις για ταξιδάκια και ρουχαλάκια. Η αναγνώστριά μας δεν υποψιαζόταν καν ότι μέχρι τώρα από «ταξιδάκια και ρουχαλάκια» ζούσε. Ότι όλη η χώρα απ’ αυτό ζούσε. Τόσες 10ετίες πελατειακού κράτους έχουν κάνει την κοινωνία μας να αγνοεί τις στοιχειώδεις λειτουργίες, αυτές που ξέρει ενστικτωδώς και ένας 16χρονος στο Οχάιο. Δεν ξέρουμε τι είναι η δουλειά, τι είναι παραγωγή, τι είναι έργο, πώς αμείβεται και από ποιον. Η δουλειά είναι κάτι δυσάρεστο συνήθως, που αναγκαστικά πρέπει να το κάνουμε, όσο το δυνατόν λιγότερο και ει δυνατόν στο Δημόσιο. Να διεκδικήσουμε «δικαιώματα», να αποκτήσουμε «κεκτημένα» και να βγούμε στη σύνταξη στα 42 με εθελούσια ή ως μητέρες ανήλικου τέκνου.

Ποιος μας τα «χρωστάει» όλα αυτά; Οι άλλοι, οι «κακοί», το κράτος, οι κυβερνήσεις. Το αντιπροσωπευτικότερο παράδειγμα αυτής της μαζικής εξωπραγματικής αντίληψης του κόσμου ήταν τα πανό που στόλιζαν κάθε πανεπιστημιακό μας ίδρυμα: Όχι στη σύνδεση της γνώσης με την παραγωγή. Κι αμέσως, από κάτω, "Δικαίωμα δουλειάς για όλους". Ποιος τη δίνει αυτή τη δουλειά; Το κράτος. Τι δουλειά θα κάνουμε, ποιος την αγοράζει και πόσο, δεν μας απασχόλησε ποτέ.

Δεν χρειαζόταν να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις ότι αν μια οικονομία βασίζεται στην κατανάλωση, μια κατανάλωση χρηματοδοτούμενη από δανεικά που το Δημόσιο δανείζεται ασύστολα για να τη συντηρήσει, όταν κοπούν απότομα τα δανεικά αυτή η οικονομία θα πάθει ξαφνικό έμφραγμα. Και δεν κόπηκαν κι απότομα, 4 χρόνια και ακόμα καλύπτουν τα ελλείμματα. Είχαμε δημιουργήσει μια παράλογη φούσκα.

Είχαμε τον υψηλότερο δείκτη κατανάλωσης στην ευρωζώνη και ψωνίζαμε μόνοι μας. Καμαρώναμε ότι η Ερμού είναι από τους ακριβότερους δρόμους στον πλανήτη κι εγώ απορούσα, έγραφα, στη Μάντισον ψωνίζει όλη η υφήλιος, στην Ερμού ψωνίζει το Κουκάκι και η Καλλιθέα. Είχαμε φτιάξει έναν τουρισμό του ενάμιση μήνα, απευθυνόταν στους Έλληνες γιατί αυτοί είχαν λεφτά, δανεικά λεφτά. Περιφρονούσαμε τους ξένους που παίρνουν «μια χωριάτικη». Ακόμη και η φούσκα των ακινήτων ήταν χειρότερη και από της Ισπανίας, απευθυνόταν στους Έλληνες, μέσα σε μια δεκαετία οκταπλασιάστηκαν οι τιμές και αγοράζαμε ο ένας από τον άλλον.

Η μόνη περίπτωση να αποφύγουμε το σίγουρο σοκ, τη δραματική ύφεση, ήταν, μέχρι να αποκτήσουμε εξαγωγές, να μεγαλώσουμε τις εξαγωγές αυτού που ήδη είχαμε. Μας κατηγορούν για café-society, έλεγα, ότι είμαστε η κοινωνία του φραπέ και της κατανάλωσης. Ας κάνουμε τα ελαττώματά μας πλεονεκτήματα. Ας καλέσουμε όλο τον κόσμο εδώ, έχουμε ένα εμπορικό κέντρο που έχουν μόνο 3-4 μεγαλουπόλεις του πλανήτη, έχουμε καλό καιρό 8 μήνες. Ας κάνουμε την Αθήνα παγκόσμιο προορισμό, όπως το προγραμματίζαμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες και γι’ αυτό αναλάβαμε τέτοιες επενδύσεις. Δεν είναι δυνατόν να έχει το Μουσείο της Μπαρτσελόνα περισσότερους επισκέπτες από το Μουσείο της Ακρόπολης. Είναι αδύνατον.

Είχα βρεθεί στη Νέα Υόρκη τα Χριστούγεννα του 2001. Δυο μήνες μετά τους Δίδυμους Πύργους, ακόμα υπήρχε σκόνη στην ατμόσφαιρα. Θρηνούσαν 3.000 νεκρούς, είχε ισοπεδωθεί ένα τεράστιο οικοδομικό τετράγωνο και σε όλη την πόλη, από το αεροδρόμιο μέχρι τα ταξί, τους τοίχους, τα μαγαζιά, την τηλεόραση, υπήρχε ένα σύνθημα: Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, η Νέα Υόρκη είναι ανοιχτή για τις γιορτές. Γιατί ήξεραν ότι έπρεπε να σφίξουν τα δόντια και να ξαναχτίσουν τη ζωή τους. Εμείς δεν είχαμε 3.000 νεκρούς, δεν είχαμε πόλεμο.

Μας κόψανε τα δανεικά. Κι έπρεπε απλώς να βάλουμε το κεφάλι μας να δουλέψει. Να ανοίξουμε τις πόρτες, να στολίσουμε την Αθήνα, να κάνουμε τις πόλεις μας προορισμό για 6 για 8 μήνες, να κάνουμε την Αθήνα citybrake, να υποδεχτούμε τα κρουαζιερόπλοια, να οργανώσουμε γιορτές και bazaar και βδομάδες εκπτώσεων, να έχουμε τα μαγαζιά μέρα νύχτα ανοιχτά. Ένας από τους πιο ελκυστικούς ταξιδιωτικούς προορισμούς του κόσμου, με δεδομένη την εσωτερική υποτίμηση, θα γινόταν ακόμα πιο ελκυστικός.

Συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Μια μελέτη δύο ξένων οικονομολόγων που κυκλοφόρησε αυτή τη βδομάδα, λέει: «Οι ελληνικές εξαγωγές τουρισμού είναι χαμηλότερες από το 2008. Αυτό υποδηλώνει ότι υποδομές υπήρχαν. Κάτι άλλο πρέπει να συγκρατεί την ανάκαμψη του τουρισμού στην προηγούμενη κορυφή του».

Αυτό το κάτι άλλο είμαστε εμείς. Ο τρόπος που διαχειριστήκαμε την κρίση. Φοβισμένα, χωρίς δυναμισμό, αυτοκτονικά. Δεν φταίνε τα μνημόνια που κατέρρευσε ο κρατικός μηχανισμός και δεν μπορεί να μαζέψει τους φόρους, να βρει τις μαϊμού συντάξεις. Δεν φταίνε τα μνημόνια που η αδιανόητη ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού οδήγησε τους πολίτες να φυγαδεύσουν τις καταθέσεις τους έξω από ανασφάλεια. Δεν μας φταίει κανείς που κάψαμε την Αθήνα, ερημώσαμε το ιστορικό κέντρο, εξοντώσαμε την εμπορική ζωή, διώξαμε τον τουρισμό. Καμία άλλη χώρα που αντιμετώπισε προβλήματα δεν διαλύθηκε, η Ιρλανδία ήδη ξεπέρασε την ύφεση.

Κάποτε, όπως σε όλο τον κόσμο, όταν βγήκε ο καινούργιος Χάρι Πότερ, στον Παπασωτηρίου στο κέντρο επιχείρησαν να κάνουν ένα χάπενινγκ, να εμφανίσουν το βιβλίο τα μεσάνυχτα. Κάποιοι επιτέθηκαν στις βιτρίνες με αυγά, γιατί «παρέβαινε το ωράριο». Μετά τόσα χρόνια και αφού έχουμε δει όλα αυτά που έχουν συμβεί, συζητάμε ακόμα αν θα είναι 2 ή 6 Κυριακές ανοιχτά τα μαγαζιά.

Δεν είναι τυχαίο, φοβάμαι, πως τώρα που τελείωσε αυτή η χαμένη τριετία και η κοινωνία είναι πιο ώριμη να αντιδράσει, ξαναρχίζει πάλι το γνωστό παιχνίδι. Ξαναπαίζουμε το 2010. Το πολιτικό σύστημα στήνει νέες αποπροσανατολιστικές συγκρούσεις για τον αριθμό των μελών της προανακριτικής, 13 ή 15, για τις κάλπες, αν θα ’ναι 2, 4 ή 7. Οι συγκοινωνίες πάλι είναι ακίνητες, ο εμπορικός κόσμος δηλώνει ότι αυτό θα είναι η χαριστική βολή. Βόμβες σε εμπορικά κέντρα, ταξιδιωτικές οδηγίες για να αποφεύγουν οι τουρίστες την Αθήνα. Στα τηλεοπτικά παράθυρα οι μεν κατηγορούν τους άλλους για «κλέφτες» και οι δε για «αλληλέγγυους της τρομοκρατίας». Η ίδια αυτοκαταστροφική ατμόσφαιρα σκεπάζει πάλι βαριά την πόλη, όπως το νέφος από τα καμένα ξύλα με τις μπογιές και τα καρκινογόνα βερνίκια.

Δεν θα ’ναι εύκολο. Αυτή η χώρα έχει χάσει τη ζωντάνια της. Ξέρει μόνο αυτό το παιχνίδι, της ακινησίας. Βίαιης, θορυβώδους, αλλά ακινησίας. Και δεν φαίνεται ακόμα κανείς που να μπορεί να αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού.


Πηγή: Athens Voice
Γράφει ο Δευκαλίων 

Η στήλη πάρα πολλές φορές είχε επισημάνει το αδιέξοδο της μνημονιακής πολιτικής στο πρόβλημα της εξυγίανσης και εξορθολογισμού του Ελληνικού Τραπεζικού Συστήματος.
Σε παρά πολλά άρθρα (πιο πρόσφατα αυτά στις 12 Δεκεμβρίου 2012 Ακόμα δεν άρχισε η εφαρμογή του νέου Μνημονίου και έχασαν 10 δισεκατομμύρια ευρώ και στις 17 Δεκεμβρίου 2012 Τα αδιέξοδα τώρα αρχίζουν) είχαν επισημανθεί και αναλυθεί τα πλείστα όσα προβλήματα είχαν δημιουργηθεί από την προβληματική, ακόμα και για τις τράπεζες, μνημονιακή πολιτική.

 
Τι ακριβώς λέγαμε σε όλα αυτά τα άρθρα;
Το Ελληνικό Οικονομικό πρόβλημα ήταν επί της ουσίας ένα πρόβλημα που είχε δημιουργήσει το κυρίαρχο εγχώριο πολιτικοοικονομικό πλαίσιο μετά την επανάσταση του 1821. Ακόμα πιο απλά. Οι 30 ισχυρότερες οικονομικά Ελληνικές οικογένειες, οι οποίες μετά την απελευθέρωση κυβέρνησαν την χώρα είτε απ’ ευθείας, είτε μέσω εκπροσώπων,  είναι αποκλειστικά υπεύθυνες για το σημερινό χάλι της χώρας. Και είναι αποκλειστικά υπεύθυνες γιατί δεν φρόντισαν να επιβάλουν και να εφαρμόσουν κανόνες στην πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. Αποτέλεσμα μια στρεβλή οικονομική ανάπτυξη μέσα σε ένα δυσλειτουργικό και αναχρονιστικό κράτος. Μοχλός για την παρέμβαση του προβληματικού οικονομικού πλαισίου στο σαθρό πολιτικό σύστημα ήταν από τις πρώτες ημέρες λειτουργίας του Ελληνικού Κράτους το λειψό τραπεζικό σύστημα. Αυτός ήταν ο Ελληνικός Καπιταλισμός.

 
Ήταν μοιραίο, όταν ο διεθνής καπιταλισμός μπήκε σε μία δομική συστημική κρίση, να συμπαρασύρει στο διάβα του πρώτα απ’ όλα τα πιο προβληματικά παιδιά του. Ήτοι μεταξύ άλλων και τον Ελληνικό Καπιταλισμό. Οι Ελληνικές Τράπεζες που είχαν επεκταθεί στην Ανατολική Ευρώπη ήταν από τις πρώτες που κατέρρευσαν. Όμως κανείς θεσμικός παράγων δεν προείδε, δεν έλεγξε και δεν επέβλεψε αυτήν την κατάρρευση. Αντίθετα το πολιτικό σύστημα έσπευσε να καλύψει αυτήν την κατάρρευση παίρνοντας πάνω του το κόστος. Έτσι η Ελληνική Τραπεζική Κρίση μετατράπηκε σε Ελληνική Δημοσιονομική Κρίση και μοιραία το τραπεζικό κραχ μεταφέρθηκε στις πλάτες του Ελληνικού Λαού. Ως εκείνο το σημείο, δηλαδή την υπαγωγή της χώρας στο μνημόνιο, παρά πολύ πρόχειρα και επιγραμματικά αυτή είναι μία αρκετά συνεπής περιγραφή. Απ’ εκείνο το σημείο και πέρα όμως τι έγινε;

 
Δόθηκαν ποσά, κανείς δεν ξέρει πόσα ακριβώς, χωρίς να έχουν ακόμα επιστραφεί, αλλά με κατ’ εκτίμηση υπολογισμούς περίπου 230 δις ευρώ για να σωθούν οι Ελληνικές Τράπεζες οι οποίες είχαν ελάχιστες καταθέσεις περίπου 150 δις ευρώ. Πρόσφατα βάσει του 3ου μνημονίου δόθηκαν επί πλέον και άλλα 23,8 δις ευρώ. Καπιταλιστικά, οικονομικά, πολιτικά και ηθικά απολύτως τρελό! Και γίνεται ακόμα πιο τρελό αν σκεφθεί κανείς ότι το Αμερικάνικο Δημόσιο έδωσε και έχει πάρει ήδη πίσω 240 δις ευρώ για να διασώσει τραπεζικούς κολοσσούς όπως το Citigroup  τη JP Morgan, τη Goldman Sachs κ.λπ. 

 
Πρόσφατα και βάσει του 3ου Μνημονίου έγινε μία προσπάθεια όλα αυτά τα στρεβλά και παράλογα να περάσουν στο χρονοντούλαπο της οικονομικής ιστορίας του τόπου. Βάσει των στοιχείων της έκθεσης της Black Rock (την οποία κανένας αντιπολιτευτικός παράγοντας δεν διάβασε), αποφασίσθηκε να γίνει συγκεκριμένου ύψους επανακεφαλαιοποίηση των Ελληνικών Τραπεζών με μνημονιακά χρήματα. Εφ’ όσον οι ιδιώτες μέτοχοι κατάφερναν να συγκεντρώσουν και να καταβάλουν το 10% της απαιτούμενης αύξησης, τότε οι τράπεζες θα παρέμεναν ιδιωτικές, διαφορετικά θα περνούσαν σε κρατικό έλεγχο.

 
Η στήλη ευνόητα διαφωνούσε πολιτικά, ηθικά και οικονομικά με όλο αυτό τον μνημονιακό προγραμματισμό, αλλά ποιος από την μνημονιακή κυβέρνηση Σαμαρά ακούει ηθική και ορθολογισμό. Όλα για όλα, για να σωθούν οι τραπεζίτες ήταν και παραμένει το σύνθημα και αυτής της κυβέρνησης όπως και της προηγούμενης του Γιώργου Παπανδρέου. 

 
Όλα δε αυτά έπρεπε να τελειώσουν έως τα τέλη Απριλίου 2013. Τι έχουμε μέχρι εδώ. Το μνημονιακό σύστημα επιβάλει μέσω του 3ου Μνημονίου τα πιο στυγνά και ανηλεή μέτρα στις πλάτες του Ελληνικού Λαού προκειμένου να επανακεφαλαιοποιηθούν και να εξυγιανθούν οι Ελληνικές τράπεζες.

 
Ο χθεσινός Δευκαλίων έκανε μία πανελλήνια αποκάλυψη. Ότι η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μετατίθεται χρονικά για το φθινόπωρο και βλέπουμε. Όλοι ξαφνιάστηκαν. Όμως η σημερινή ειδησεογραφία φιλοξενεί δηλώσεις επιφανών Ελλήνων τραπεζιτών που ζητούν επίσημα και δημόσια μετάθεση του χρόνου επανακεφαλαιοποίησης. Πλήρης επιβεβαίωση της στήλης. Τέλος, αμφιβάλει κανείς ότι το αίτημα των τραπεζιτών θα ικανοποιηθεί. Μάλλον ΟΧΙ.

 
Απλά, εμείς θα προσθέσουμε για όσους ακόμα πιστεύουν ότι η μνημονιακή πολιτική και προγραμματισμός θα επιτύχουν τους στόχους τους, ότι τυχόν υιοθέτηση του αιτήματος των τραπεζιτών φέρνει την αποτυχία των μνημονίων ακόμα πιο κοντά.
Φίλτατοι μνημονιακοί χαρείτε ακόμα όσο μπορείτε με τις «επιτυχίες» του μνημονίου γιατί σε λίγο θα κλαίει η μάνα και του παιδιού δεν θα δίνει! 
Δήμευση ακινήτων...

Από την αρχή της φοροεισπρακτικής μνημονιακής λαίλαπας υπήρξαν πολλοί αναλυτές, οι οποίοι εκτίμησαν ότι στόχος των δάνειων δυνάμεων δεν είναι η «δημοσιονομική προσαρμογή» της «προβληματικής» Ελλάδας. Ο όρος τούτος ήταν ένα πρόσχημα για να καλυφθεί η παλιά, δοκιμασμένη και διαχρονικά δημοφιλής πρακτική των δυτικών (του πλιάτσικου), που εφαρμόστηκε ιδανικά στην Αλωση της Πόλης από τους Φράγκους το 1204. Τώρα οι εποχές έχουν αλλάξει και οι χειρότερες προθέσεις πρέπει να επενδύονται με εύηχες λέξεις για να μην προκληθούν δυσάρεστοι -μη πολιτικά ορθοί- συνειρμοί. Ωστόσο, το πλιάτσικο παραμένει πλιάτσικο, η ληστεία είναι ληστεία και η δήμευση περιουσιών συνιστά δήμευση - όπως και να την αποκαλέσεις.

Οι πληροφορίες για τον ενιαίο φόρο ακινήτων, ο οποίος αναμένεται να ανακοινωθεί τις ερχόμενες ημέρες, είναι εξαιρετικά δυσάρεστες. Οι σκέψεις για κατάργηση του αφορολόγητου ορίου, αύξηση αντικειμενικών αξιών, ουσιαστική μονιμοποίηση του χαρατσιού που επινόησε ο Β. Βενιζέλος, φορολόγηση αγροτεμαχίων και τα λοιπά σχεδιάσματα τρόικας και κυβέρνησης προκαλούν ρίγη ανατριχίλας στους Ελληνες, που αγωνίστηκαν δεκαετίες ολόκληρες για να εξασφαλίσουν το δικαίωμα στη στέγη.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι δανειστές θέλουν να αποσπάσουν από τους Ελληνες τα πάντα! Από την αξία της εργατοώρας τους και τις αποταμιεύσεις, έως τα ακίνητα και τον ορυκτό πλούτο της χώρας. Η «αλληλεγγύη» τους σταματά εκεί που ξεκινούν οι υπογραφές της ντόπιας πολιτικής τάξης σε κείμενα με επαχθείς όρους. Ούτως ή άλλως, η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν έχει πράξει στο ελάχιστο το καθήκον της απέναντι στο έθνος που γέννησε τη λέξη «Ευρώπη». Οι «εταίροι» μας δεν έχουν αναγνωρίσει καν τα ανατολικά σύνορά μας, αποφεύγοντας να πάρουν θέση στο θέμα των Ιμίων και, στην πραγματικότητα, τηρούν πολιτική... ίσων αποστάσεων στο μακεδονικό ζήτημα.

Το μόνο που τους ενδιαφέρει ειλικρινά είναι να βάλουν στο χέρι το υστέρημα του λαού μας. Η συμπεριφορά τους δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα από την εποχή των σταυροφοριών. Καλό είναι να το γνωρίζουμε και να δράσουμε αναλόγως.