Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Μαρ 2013

Πολλές είναι οι απόψεις που έχουν διατυπωθεί σχετικά με τα κίνητρα της Γερμανίας πίσω από τα σκληρά μέτρα που έχει επιβάλει στην Ελλάδα. Άλλες τα αποδίδουν στην προτεσταντική ηθική, άλλες σε υφέρποντα ναζιστικά γονίδια, άλλες στο σύνδρομο της Βαϊμάρης, άλλες σε εγγενή τιμωρητική διάθεση, που συνάδει με την αρχέγονη εικόνα της Frau Blücher και της νταρντάνας γερμανίδας γκουβερνάντας, και πάει λέγοντας. 

 Τίποτα όμως απ’ αυτά δεν πλησιάζει την αλήθεια που είναι απλή και άλλη: Το πρόβλημα των Γερμανών δεν είναι ηθικό, αλλά γονιδιακό. Και παρά τον άμεσο συνειρμό για κάποιο λανθάνον γονίδιο που αναπαράγει τον φασισμό από τη μια γενιά στην άλλη, το χαλασμένο γερμανικό γονίδιο, δεν είναι αυτό, αλλά το «γονίδιο της χαράς», εξακριβωμένο από τα καλύτερα εργαστήρια βιοτεχνολογίας και από τους πλέον διεισδυτικούς ψυχολόγους.

Τι άλλωστε να φταίει που οι Γερμανοί στην πλειοψηφία τους αδυνατούν να γευτούν ακόμα και τις ελάχιστες χαρές της ζωής, όταν και η ανεργία μειώνεται και η οικονομία τους πλέει με φουσκωμένα τα πανιά; 

Θα μου πείτε ότι στενοχωριούνται και τύπτονται που βλέπουν τους καημένους τους Έλληνες και τους Ισπανούς και τους Πορτογάλους και τους Ιρλανδούς να ταλαιπωρούνται, με τους ίδιους να επωφελούνται από την ταλαιπωρία τους. 
 Αποκλείεται, αποφαίνονται οι ειδικοί. Το πρόβλημα είναι πιο βαθύ και μόνιμο. Οι Γερμανοί έχουν πλέον χάσει οριστικώς και αμετακλήτως την ικανότητα να χαίρονται. Τι να τα κάνεις τα πλούτη και τα καλά όταν δεν μπορείς να τα χαρείς; Και τα πράγματα είναι ιδιαιτέρως σοβαρά. Κοινωνικές μετρήσεις δείχνουν ότι το πρόβλημα αυτό αντιμετωπίζει ένα αξιοσέβαστο 46%, ενώ ανάμεσα στους νέους το ποσοστό σκαρφαλώνει στο 55%. 

 Τίποτε πλέον δεν μπορεί να κάνει την εξουθενωμένη γερμανική καρδιά να σκιρτήσει από χαρά. Κάθεται εκεί και μαραζώνει, μένοντας αδιάφορη ακόμα και σ’ ένα πλούσιο δείπνο σε καλό εστιατόριο, ακόμα και στις διακοπές σε εξωτικούς προορισμούς, ακόμα και μπροστά σ’ ένα βαρέλι μπύρα. Αλλά μένει το σεξ, θα μού πείτε. Μπα, ούτε και σ’ αυτό, λένε οι μετρήσεις. Ήταν που ήταν χάλια ήδη από παλιά, μπήκε στη μέση και το μεταλλαγμένο γονίδιο και η ερωτική ζωή των Γερμανών έπιασε πάτο. 

«Καταραμένο γονίδιο», φέρονται ν’ αναφωνούν απελπισμένοι. «Πάει, τέλειωσε πια η ζωή για μας. Ξεχάσαμε τι σημαίνει να είσαι ευτυχισμένος».
Πώς εξηγείται λοιπόν αυτή η κατάρρευση της ικανότητας των Γερμανών να ευτυχούν; Το στρες της δουλειάς, είναι η πιο κοινή απάντηση. Μπορεί να έχουν ακόμα δουλειά, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα έχουν και αύριο. Μπορεί να έχουν ακόμα δουλειά, αλλά αυτό δεν λογίζεται σαν δουλειά, αν πρόκειται να δουλεύουν ολημερίς κι ολονυχτίς. Πιο πολύ σε δουλεία φέρνει. Κι ιδού τ’ αποτελέσματα.

Οι έρευνες όμως έδειξαν ότι οι Γερμανοί δεν μπορούν να γευτούν τη χαρά, παρά μονάχα αν προηγουμένως την έχουν κερδίσει, αν δηλαδή έχουν κάνει κάτι δυσάρεστο και επίπονο, που η χαρά που ακολουθεί να έρχεται σαν δώρο για το επίτευγμά τους. Έτσι, λοιπόν εξηγείται και η συμπεριφορά που επιδεικνύουν προς τους πάσχοντες λαούς. Κρίνοντας από τη δική τους νοοτροπία, τα μέτρα και οι απαιτήσεις προς εμάς, μόνο ένα σκοπό μπορεί να έχουν: να μας κάνουν, δηλαδή, να χαρούμε, στο βαθμό που θα έχουμε επιτύχει να ικανοποιήσουμε τους στόχους. Βάζοντας τα πράγματα στη σωστή τους βάση, η αντίληψη ότι οι Γερμανοί θέλουν να μας τιμωρήσουν είναι εντελώς ανιστόρητη και λανθασμένη. Τη μέθη της νίκης θέλουν να μάς κάνουν να αισθανθούμε. Και ως προς αυτό μάλλον θα έπρεπε να τους ευχαριστούμε. Αλλά εμείς είμαστε άλλος λαός και δεν καταλαβαίνουνε από τέτοιες περίπλοκες διαδρομές των συναισθημάτων.

Γι αυτό και μας ζηλεύουν! Μπορεί εμείς να το ψιθυρίζουμε αυτάρεσκα μεταξύ μας, αλλά οι μετρήσεις είναι αμείλικτες και το φωνάζουν. Οι Γερμανοί όντως μας ζηλεύουν. Είναι κι αυτό μέρος της κουλτούρας τους. Έτσι λένε οι ειδικοί. Ζηλεύουν τους χαλαρούς και ευτυχισμένους ανθρώπους. Ζηλεύουν τους λαούς που περνάνε καλύτερα από τους ίδιους, αν και με λιγότερα, ζηλεύουν τους ανέμελους λαούς, που φρόντισαν και κράτησαν ανέπαφα στο χρόνο τα καλά τους γονίδια. 

Αν το καλοσκεφτείς, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, ο Φούχτελ, ο Ράιχενμπαχ, και οι λοιποί, ούτε τον ήλιο μας θέλουν, ούτε τα οικόπεδά μας, ούτε τα λεφτά μας. Αυτοί οι άνθρωποι τα γονίδιά μας θέλουν μόνο και τίποτε άλλο.
Κι εδώ ακριβώς έχουμε ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί…

Υ.Γ. Δείτε σχετικά στο SPIEGEL

Πηγή  CYNICAL


Στις 7 Απριλίου 2004, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσος Παπαδόπουλος απευθύνει διάγγελμα προς τον Ελληνικό Κυπριακό λαό, εν όψει του δημοψηφίσματος που διενεργείται στη Μεγαλόνησο για το σχέδιο Ανάν, στις 24 Απριλίου 2004: «…Συνεκτιμώντας όλα τα δεδομένα με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα αλλά και με πλήρη συναίσθηση της ιστορικότητας των στιγμών και το βάρος της ευθύνης που μου αναλογεί και μου έχετε αναθέσει, λυπούμαι ειλικρινά, γιατί δεν μπορώ να αποδεχτώ και να υπογράψω το σχέδιο Ανάν, όπως, τελικά διαμορφώθηκε. Παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο δεν θα παραδώσω κοινότητα χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνων… Ελληνικέ Κυπριακέ λαέ, στη ζυγαριά του ναι και του όχι, πολύ βαρύτερες και πολύ πιο επαχθείς θα είναι οι συνέπειες του ναι. Σε καλώ να απορρίψεις το σχέδιο Ανάν. Σε καλώ να πεις στις 24 του Απρίλη ένα δυνατό ΟΧΙ. Σε καλώ να υπερασπιστείς το δίκιο και με αξιοπρέπεια για την ιστορία σου. Καλή Ανάσταση σε όλους».


Ο Ελληνοκυπριακός λαός στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004 καταψήφισε με ποσοστό 76% το Σχέδιο Ανάν λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη το περιεχόμενο του διαγγέλματος του Μεγάλου του ηγέτη. Έτσι, συμπορεύτηκε με τον πατριώτη Πρόεδρό του, Τάσο Παπαδόπουλο, αρνούμενος να συμβιβαστεί με το φιλότουρκο σχέδιο Ανάν και αποκήρυξε τους εσωτερικούς υποστηρικτές του, όπως ήταν ο Νίκος Αναστασιάδης, Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, όπου τότε, σε έκτακτο Παγκύπριο Συνέδριο, το κόμμα του αποφάσισε με ποσοστό 77,6% την υπερψήφιση του σχεδίου Ανάν.

Μετά από εννέα χρόνια, δηλαδή στις 24 Φεβρουαρίου 2013 διεξήχθησαν οι προεδρικές εκλογές στην Κύπρο και ο Ελληνοκυπριακός λαός εξέλεξε Πρόεδρό του τον Νίκο Αναστασιάδη. Δηλαδή, εκείνον τον “πολιτικό εφιάλτη” που μανιωδώς το 2004 υπερασπιζόταν το εθνοπροδοτικό, για τον Ελληνισμό, σχέδιο Ανάν. Απεδείχθη, λοιπόν, για άλλη μια φορά, πως ο απανταχού Ελληνισμός έχει πολύ κοντή μνήμη και πολύ γρήγορα ξεχνά όλους εκείνους που αποδεδειγμένα επιβουλεύονται το κακό της πατρίδας και απλόχερα τους δίνει συγχωροχάρτι. Αναιτιολόγητα, έδειξε για άλλη μια φορά την επιπολαιότητά του και παρασύρθηκε από τις προεκλογικές υποσχέσεις του Αναστασιάδη, ο οποίος επικαλούμενος τους ισχυρούς δεσμούς με τους “Ευρωπαίους συμμάχους”, υποσχόταν πως σε σύντομο χρονικό διάστημα θα σώσει την Κύπρο από την οικονομική κατάρρευση και θα δημιουργήσει την οικονομική ανάταση στον τόπο και τον λαό.

Ωστόσο, πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, λίγες μέρες μετά την εκλογή του, οι δήθεν ισχυροί δεσμοί με τους Ευρωπαίους συμμάχους, απεδείχθησαν φρούδες ελπίδες για την ευημερία της Κύπρου και του λαού της και ξαφνικά πριν το τριήμερο αργίας (16-18/3/2013), ανακοινώθηκε από την Ευρωζώνη η ληστρική απόφαση περί της φορολόγησης όλων των καταθέσεων στις τράπεζες της Κύπρου. Αυτή ήταν μια απόφαση διεθνών απατεώνων και κλεφτών, οι οποίοι φέρνουν ψευδεπίγραφους δημόσιους τίτλους προκειμένου να καθαγιάζεται η παλιανθρωπιά τους. Αυτή η απόφαση, ήταν μια τεραστίων διαστάσεων παλιανθρωπιά, από τη στιγμή που έβαλαν τα βρωμόχερά τους στις τσέπες των καταθετών και τους ξάφρισαν τα χρήματα. Στις τράπεζες οι καταθέτες εναποθέτουν τις οικονομίες τους για μεγαλύτερη ασφάλεια και στην προκειμένη περίπτωση η Κύπρος του Αναστασιάδη απεδείχθη ξέφραγο αμπέλι, ενώ οι ευυπόληπτοι Ευρωπαίοι φίλοι του απεδείχθησαν απατεώνες ολκής. Ο Κυπριακός λαός, δεν προβληματίστηκε και δεν παραδειγματίστηκε από τους λωποδύτες της ευρωζώνης, φίλους και της τρικομματικής κυβέρνησης της Ελλάδος, οι οποίοι επί τρία χρόνια λεηλατούν τους μισθούς, τις συντάξεις, τα ασφαλιστικά ταμεία, τις περιουσίες των Ελλήνων και διαμελίζουν την πατρίδα τους. Ένας από αυτούς τους αγύρτες, πρωτομάστορας των σχεδίων αρπαγής του ορυκτού πλούτου της Ελλάδος και της Κύπρου, ανυπολόγιστης αξίας, ο πολύς Γερμανός Υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, άδειασε τον «φίλο του» Αναστασιάδη, δηλώνοντας: «η απόφαση για κούρεμα σε καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ ανήκε στην κυπριακή κυβέρνηση, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το Βερολίνο ήθελε να τηρηθεί η εγγύηση τραπεζικών καταθέσεων σε ασφαλισμένες καταθέσεις μικρών αποταμιευτών». Ενώπιων αυτής της πολιτικής αγυρτείας της Γερμανικής κυβέρνησης, ο χαμηλοϋψής Αναστασιάδης, φοβισμένος και τρεμάμενος δήλωσε μέσω του διαγγέλματός του στον Κυπριακό λαό: «αποδέχτηκα τη συμφωνία καθώς απειλήθηκε με κατάρρευση το τραπεζικό σύστημα». Αλλά πόσες και πόσες φορές, εμείς οι Ελλαδίτες δεν έχουμε ακούσει αυτό το κακόγουστο παραμύθι εξαπάτησης των πολιτών από τους Παπανδρέου, Παπαδήμο, Σαμαρά, Βενιζέλο και Κουβέλη; Πόσες φορές δεν έχουμε κατατρομοκρατηθεί από τις βαθυστόχαστες ερμηνείες πτωχεύσεως της Ελλάδος μέσω της αποχώρησής μας από την ΕΕ και το ευρώ;

Έτσι, αποδεικνύεται για άλλη μια φορά πως οι κυβερνήσεις Ελλάδος και Κύπρου δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα των χωρών τους, αλλά είναι φερέφωνα και πειθήνια όργανα της νεοναζιστικής πολιτικής της Μέρκελ και της Γερμανίας, σε μια προσπάθεια ποδηγέτησης όλου του Ευρωπαϊκού νότου. Πολύ σύντομα θα επιφέρουν τελειωτικά θανατηφόρα κτυπήματα και στις υπόλοιπες χώρες, όπως η Ισπανία, η Ιταλία, η Πορτογαλία και η Γαλλία. Τότε θα ολοκληρωθούν τα νεοναζιστικά σχέδιά τους, σχέδια που δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν στους δυο παγκόσμιους πόλεμους, που οι ίδιοι προκάλεσαν. Ο επεκτατισμός των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων ήταν πάντα στο DNT τους και δεν τους ενδιαφέρει εάν για άλλη μια φορά θα δημιουργήσουν εκατόμβη θυμάτων. Η θηριωδία τους δεν είχε και δεν έχει όρια. Μες την ψυχή τους είναι βαθειά χαραγμένο το: Deutschland über alles.

Βέβαια, απαίτηση δική μας θα ήταν οι κυβερνήσεις Σαμαρά και Αναστασιάδη να διαχειρίζονταν την εξωτερική πολιτική επ΄ ωφελεία του Ελληνοκυπριακού Έθνους. Όμως, μετά και τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις είναι δυνατόν να πιστεύουμε πως αυτές οι κυβερνήσεις εισπράττουν αυτό το αποτέλεσμα ένεκα της ανικανότητάς τους, ανεπάρκειάς τους, αφέλειάς τους ή λόγω παραπλάνησης από τους Μερκελικούς;

Πως είναι δυνατόν, όμως, να συμβαίνει αυτό, αφού αμέσως μετά την εκλογή του, ο κ. Αναστασιάδης επισκέφτηκε την Αθήνα προκειμένου να έχει σειρά επαφών με την πολιτειακή και πολιτική ηγεσία της χώρας.
Στη συνάντησή του με τον κ. Σαμαρά τι ακριβώς συζήτησαν εν όψει και του Eurogroup που ακολουθούσε; Δεν γνώριζαν ή δεν εκτιμούσαν πως θα αποφασιζόταν από την Ευρωζώνη, η ακραία έως εχθρική ενέργεια της φορολόγησης όλων των καταθέσεων των τραπεζών της Κύπρου; Προσωπικά αδυνατώ να το πιστέψω και νομίζω πως πολύ σύντομα θα αποδειχτεί και η νέα προδοσία κατά του Έθνους, όπως ακριβώς έχει ήδη αποδειχτεί η Εσχάτη προδοσία υπαγωγής της Ελλάδος στα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις. Αυτή η νέα προδοσία θα αποδεικνυόταν, αρκεί και μόνο να δινόταν στη δημοσιότητα η εκροή καταθέσεων από τις Κυπριακές τράπεζες την τελευταία εβδομάδα πριν την απόφαση του Eurogroup. Τότε, πιστεύω θα διαπιστώναμε σημαντικές μεταφορές χρημάτων προς άλλους φορολογικούς παραδείσους.

Συνεπώς, για την ιστορία και μόνο: Ο Ιούδας, εισπράττοντας τα τριάκοντα αργύρια της προδοσίας του Χριστού, είχε το θάρρος και κρεμάστηκε μπροστά στις ενοχές του. Στην πατρίδα μας, αυτοί που πρόδωσαν το λαό και το Έθνος θα βρουν τη δύναμη της αυτοτιμωρίας, με την ελπίδα της ψυχικής κάθαρσης;



Η στάση των Κυπρίων πολιτικών αποκαλύπτει την ενδοτική στάση των δικών μας πολιτικών, που επί 3 χρόνια δέχονται εντελώς αδιαμαρτύρητα τις αποφάσεις των Γερμανών τραπεζιτών και, απλώς, τις υπογράφουν. Οι Κύπριοι, παρότι βρίσκονται εν όψει πλήρους κατάρρευσης του τραπεζικού τους τομέα -ουσιαστικά, δηλαδή, εν όψει γενικευμένης οικονομικής καταστροφής- αρνούνται να υπογράψουν αδιαμαρτύρητα τις ληστρικές αποφάσεις των Ευρωπαίων και απορρίπτουν τα τελεσίγραφα.

Από τις εξελίξεις αυτές γίνεται αντιληπτό πόσο εγκληματική για τα ελληνικά συμφέροντα ήταν η στάση των κυβερνήσεων Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά, οι οποίες όχι διαπραγμάτευση δεν έκαναν για τα μνημόνια, αλλά δεν τολμούν ούτε καν να ρυθμίσουν τις ληξιπρόθεσμες οφειλές των ιδιωτών προς το κράτος!

Ο εξευτελισμός της ελληνικής πολιτικής τάξης είναι πλήρης, μετά την κρίση στην Κύπρο. Ένας πραγματικά θλιβερός υπουργός των Οικονομικών, πήγε στο Eurogoup χωρίς να βγάλει άχνα για τη λεηλασία και, επιστρέφοντας, το μόνο που βρήκε να πει είναι πως τις αποφάσεις θα τις πάρουν οι Κύπριοι, κοινώς τους αφήνουμε στην τύχη τους. Αυτό σημαίνει, φυσικά, ότι έπαψε πια να υφίσταται οποιαδήποτε κοινή στρατηγική Ελλάδας και Κύπρου, που ήταν πάγια πολιτική όλων των ελληνικών κυβερνήσεων και η Ελλάδα εμφανίζεται, πλέον, ως καθαρό προτεκτοράτο της Γερμανίας.

Δυστυχώς, αυτή είναι η μαύρη αλήθεια. Οι Κύπριοι μπορεί να δεχθούν τελικώς το σχέδιο, αλλά θα έχουν καταφέρει αφενός να το αλλάξουν ουσιωδώς και αφετέρου θα έχουν διασώσει την πολιτική τους τιμή, που είναι θέμα απείρως σοβαρότερο από τα οικονομικά θέματα. Αυτό που πάντα έχει το πρωτείο είναι η δυνατότητα που έχεις να υπάρχεις ως ελεύθερο κράτος και έρχεται σε δεύτερη μοίρα το ζήτημα της οικονομίας. Διότι εάν δεν έχεις τη δυνατότητα να αποφασίζεις, εάν εκχωρήσεις αυτό σου το δικαίωμα, τότε ποιος ο λόγος να υπάρχει ελεύθερη Ελλάδα, γιατί να μην υπαχθούμε σε άλλες πολιτικές οντότητες, στη Γερμανία ή την Τουρκία, ως επαρχία τους;

Η απόφαση του Eurogroup ήταν αποκαλυπτική των προθέσεων και της φύσης της γερμανικής Ευρώπης: θέλουν να κερδίσουν γεωστρατηγικές θέσεις στην περιοχή, ανταγωνιζόμενοι τους Ρώσους στον τομέα του ορυκτού πλούτου. Το επιχείρημα ότι οι κυπριακές καταθέσεις είναι βρώμικες, είναι τόσο γελοίο που προφανώς απευθύνεται στο γερμανικό εκλογικό σώμα. Η Γερμανία της Ζίμενς και της Στάζι είναι η τελευταία χώρα που μπορεί να μιλάει για βρώμικο χρήμα. Επομένως, η αλήθεια είναι άλλη: η διακοπή των φιλικών σχέσεων Κύπρου- Ρωσίας.

Η αντίσταση των Κυπρίων, όμως, μάλλον δεν ήταν αναμενόμενη και μάλλον ξάφνιασε δυσάρεστα τους συχνά χοντροκομμένους διπλωματικά Γερμανούς, οι οποίοι δεν φαίνεται να έχουν απομακρυνθεί και πολύ από την πολιτική της ισχύος που παραδοσιακά χρησιμοποιούν -από τον Μπίσμαρκ μέχρι τον Χίτλερ- και που πάντα τους οδηγεί σε μεγάλες ήττες. Μια χούφτα Κυπρίων κατάφερε, μέσα σε δύο 24ωρα, να αποκαλύψει ότι κανένα θέμα δεν τίθεται με τρόπο οριστικό και τα διλήμματα είναι πάντα για να κοιμίζουν τους λαούς: όλα εξαρτώνται από τη διαπραγματευτική σου ικανότητα και την ενδοτικότητά σου.

Η Ελλάδα, που όφειλε εξαρχής να αρνηθεί με τρόπο απόλυτο τις μειώσεις μισθών και συντάξεων και τις απολύσεις, διότι θα οδηγούσαν σε ύφεση και καταστροφή, έρχεται τώρα έντρομη να διαπιστώσει πως παρότι ήταν το καλό παιδί, εν τούτοις καταστράφηκε. Πως οι πολιτικοί της, παρότι ήταν οι καρπαζο-εισπράκτορες του Σόιμπλε, τώρα θα χάσουν και την εξουσία από όποιον απλώς δηλώσει πως θα πει όχι στις γερμανικές ανοησίες και θα υπενθυμίσει πως η Ελλάδα είναι μια ελεύθερη χώρα.

Ο Απόστολος Διαμαντής είναι συγγραφέας και πανεπιστημιακός

Οι Ρώσοι αφού διαπίστωσαν πως η κυβέρνηση Αναστασιάδη παίζει με τα δικά τους λεφτά, αποφάσισαν και πήγαν στην Κύπρο από το Σάββατο προσφέροντας τρεις επιλογές στην κυβέρνηση Αναστασιάδη:

Η πρώτη επιλογή ήταν οι βαλίτσες με το χρήμα, για να κινήσουν την κρατική μηχανή, αφού είναι γνωστή η τάση των πολιτικών να παίρνουν δωράκια για να μπορούν να κάνουν δεξιώσεις και άλλα σχετικά...
Η δεύτερη επιλογή ήταν οι δικηγόροι, για να τους θυμίσουν πως θα πληρώσουν σε προσωπικό επίπεδο και θα μείνουν στην ψάθα κυριολεκτικά, αλλά και για να κάνουν κάποια deals σε περίπτωση που ο Αναστασιάδης ήθελε να δώσει κάποια Τράπεζα στους Ρώσους ή κάποιο οικόπεδο ως υποθήκη για άμεση αποπληρωμή ολόκληρου του χρέους της Κύπρου.
Η τρίτη επιλογή ήταν οι μπράβοι, για να στείλουν το μήνυμα πως κάποιος, κάπου, κάποτε, σήμερα, αύριο ή μεθαύριο θα φροντίσει να απαλλάξει τον Κυπριακό Ελληνισμό από τους ολίγιστους πολιτικούς του. Εξάλλου, είναι γνωστό πως όποιος (ανά τον κόσμο) τα βάζει με την ρωσική μαφία, το μόνο στο οποίο μπορεί να ελπίζει είναι να μετακομίσει σε άλλο πλανήτη...

Τρεις πολύ καλές, πλουσιοπάροχες -για την περίσταση- επιλογές, αν και θα μπορούσαν οι Ρώσοι να θέσουν μόνο είναι μόνο μία: "Καθίστε καλά, γιατί δεν θα βρίσκουν ούτε την στάχτη σας..."

Τελικά χωρίς να μπορούμε να γνωρίζουμε κατά πόσο αυτές οι επιλογές επηρέασαν τους Κύπριους πολιτικούς, στην σχετική ψηφοφορία βγήκαν 36 όχι και 19 λευκοί ψήφοι για την "πρόταση" της Μέρκελ, για να ταράξουν την ισχύ της Γερμανίας (το να μιλάμε για ευρωζώνη είναι περιττό), να τοποθετήσουν πολύ γερά στο παιχνίδι την Μόσχα και να αναδιατάξουν πολλές σχέσεις και δυνάμεις στην ευρύτερη περιοχή. Το "δύσκολο" μέρος για την Κύπρο αυτή τη στιγμή είναι το να δεχθεί την άμεση ρωσική βοήθεια, ό,που αυτή χρειαστεί, και κυρίως σε επίπεδο βασικών αναγκών επιβίωσης της χώρας. Εάν ο Πούτιν κινηθεί άμεσα (με διαβήματα προς Τουρκία και άλλους πρόθυμους που θα ήθελαν να κινηθούν κατά της Κύπρου, αλλά και με μετακίνηση ρωσικών στρατιωτικών μονάδων), τότε η Γερμανία θα πληρώσει την υπεροψία της απέναντι στην Μόσχα, την οποία όχι μόνο υποτίμησε, αλλά θέλησε και να την πλήξει σε πολλά επίπεδα ταυτόχρονα.

Η Κύπρος μίλησε, έδωσε μία Ελληνική (και απολύτως λογική) απάντηση και αυτομάτως πέρασε στην Αθήνα και στον Αντώνη Σαμαρά την ευθύνη μίας πάρα πολύ σοβαρής απόφασης: θα σταθεί (έμπρακτα) η Ελλάδα στο πλευρό της Κύπρου ή θα την εγκαταλείψει; 


ΥΓ: Τελευταία είδηση και είναι διασταυρωμένη. Η Ρωσία βάζει το θέμα της ναυτικής βάσης στην Κύπρο μέσα στην προτεινόμενη λύση, ΣΕ ΑΝΩΤΑΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ.
Η εξέλιξη αυτή προκαλεί την οργή του Βερολίνου που μιλά για “επικίνδυνη κατάσταση για την Κύπρο”.

ΥΓ2: Σημειώνουμε επίσης, την γενναία στάση του αρχιεπισκόπου Κύπρου, ο οποίος δήλωσε χαρακτηριστικά: "Δεν θα μας στραγγαλίσουν, είμαστε αποφασισμένοι για όλα". Και φαίνεται πως αυτή η στάση συνέτεινε τα μέγιστα στην πολιτική απόφαση του "ΟΧΙ". Άραγε, γιατί και ο αρχιεπίσκοπος Ελλάδας δεν έκανε τέτοιες δηλώσεις; Γιατί προτίμησε να παρευρίσκεται σε υπουργικά συμβούλια και να δίνει άλλοθι στους "εφιάλτες" της Ελλάδας; Ποιές ευθύνες του αναλογούν (προσωπικά και μόνο προσωπικά) για τις δυστυχείς επιλογές του που στέρησαν την Ελλάδα από μία σημαντική για την αξιοπρέπεια, την ανεξαρτησία και την υπερηφάνεια της χώρας απόφαση;
Γράφει ο Γιάννης Βαρουφάκης

Το Eurogroup, με την πρόσφατη απόφασή του για την Κύπρο, απεδείχθη άλλη μια φορά όχι μόνο ανίκανο να δημιουργήσει αναχώματα στο διάβα της ευρωζωνικής Κρίσης, αλλά και ιδιαίτερα αποτελεσματικό στο να υπηρετεί τις αγριότερες των διαθέσεών της.

Η ιδέα και μόνο ότι σκέφτηκαν να διαφυλάξουν τη σταθερότητα στην Ιταλία ή την Ισπανία, παραβιάζοντας σε μια άλλη ελλειμματική χώρα της Ευρωζώνης το συμβόλαιο κράτους-καταθετών (για δημόσια διασφάλιση των καταθέσεων έως τις 100 χιλιάδες ευρώ, ένα όριο που εισήχθη για να αποφευχθούν οι επιδρομές πανικόβλητων καταθετών στις τράπεζες) αποτελεί ύβρη απέναντι στον κοινό νου. Ακόμα κι αν την τελευταία στιγμή πάρουν πίσω την αρχική τους απόφαση, να κατασχέσουν μέρος ακόμα και των μικρών καταθέσεων, η ζημιά έχει γίνει. Καθώς η απόφαση αυτή θα «κυνηγά» την Ευρώπη και τους ηγέτες της για καιρό πολύ, αξίζει η ανατομία της.

1. Τι επιλογές είχαν;

Η Κρίση της Ευρωζώνης αφορά ζεύγη κρατών και των τραπεζικών τους συστημάτων που, μετά από το Κραχ του 2008, στερούμενα μιας Κεντρικής Τράπεζας στον ρόλο της «οπισθοφυλακής» άρχισαν (ως ζεύγη) να πτωχεύουν το ένα μετά το άλλο. Αρχής γενομένης από την Ελλάδα, η Κύπρος είναι το πέμπτο ζεύγος κράτους-τραπεζών που καταρρέει επισήμως. Σε δύο από αυτές τις περιπτώσεις τα κράτη «έπεσαν» πρώτα, συμπαρασύροντας τις τράπεζες, ενώ στις τρεις άλλες περιπτώσεις (Ιρλανδία, Ισπανία και Κύπρος) οι τράπεζες «φούνταραν» και παρέσυραν τα κράτη στον βυθό της πτώχευσης. Εν τέλει, δεν έχει μεγάλη σημασία ποιο από τα δύο μέρη του ζεύγους γλίστρισε πρώτο (το κράτος ή οι τράπεζες). Σημασία έχει ότι όταν είτε ένα κράτος είτε ένα εθνικό τραπεζικό σύστημα καταρρεύσει (εντός της Ευρωζώνης), τότε και τα δύο μέρη του ζεύγους κατευθύνονται, με μαθηματική ακρίβεια, στον βυθό.

Τη στιγμή της κατάρρευσης ενός τέτοιου ζεύγους, ανεξάρτητα από τα αίτιά της, το Eurogroup, είχε και έχει πέντε εναλλακτικές:

(1) Να μεταφερθούν οι ζημίες (κράτους-τραπεζών) εξ ολοκλήρου στους φορολογούμενους των πλεονασματικών χωρών μέσα από μία διαδικασία εξόντωσης των φορολογούμενων (και ιδίως των μικρομεσαίων) των πτωχευμένων χωρών οι οποίοι φορτώνονται επισήμως τεράστια δάνεια τα οποία η κοινωνική τους οικονομία (ιδίως υπό καθεστώς ακραίας λιτότητας) δεν θα μπορέσει να αποπληρώσει ποτέ (με αποτέλεσμα τη μόνιμη ύφεση και τη διόγκωση του ποσοστού χρέους).
(2) Να μεταφερθούν οι ζημίες (κράτους-τραπεζών) εξ ολοκλήρου στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα υπό όρους εξόντωσης των φορολογούμενων (και ιδίως των μικρομεσαίων) των πτωχευμένων χωρών οι οποίοι φορτώνονται επισήμως τεράστια δάνεια τα οποία η κοινωνική τους οικονομία δεν θα μπορέσει να αποπληρώσει ποτέ (με αποτέλεσμα τη μόνιμη ύφεση).
(3) Να κουρευθούν οι πιστωτές των κρατών και/ή των τραπεζών που πτώχευσαν.
(4) Να κουρευθούν οι τραπεζικές καταθέσεις.
(5) Μια συνολική λύση που δεν αφορά μόνο το συγκεκριμένο ζεύγος αλλά που χτυπάει την Κρίση στη ρίζα της σε όλα τα κράτη-μέλη ταυτόχρονα (π.χ. με έναν τέτοιο τρόπο)

Στην περίπτωση Ελλάδας και Πορτογαλίας, η ΕΕ επέλεξε την πρώτη εναλλακτική. Στην περίπτωση της Ιρλανδίας και της Ισπανίας, επιλέχθηκε ένας συνδυασμός των εναλλακτικών (1) και (2) ενώ η Ιταλία, προς το παρόν, βρίσκεται εγκλωβισμένη αποκλειστικά στην εναλλακτική (2). Η εναλλακτική (3) χρησιμοποιήθηκε για την Ελλάδα μετά από δύο χρόνια άρνησης ότι απαιτείται κι όταν ήταν πολύ αργά καθώς η επιλεγμένη εναλλακτική (1) είχε ήδη μειώσει τόσο πολύ το ΑΕΠ και την δυναμική της χώρας που το κούρεμα (το PSI) ήταν, τελικά, ιδιαίτερα αρνητική εξέλιξη (καθώς έγινε αφού ένα τεράστιο μέρος των χρεών είχε ήδη μεταφερθεί στις πλάτες των βόρειων φορολογούμενων και της ΕΚΤ). Τώρα, στην περίπτωση της Κύπρου, ήρθε φαίνεται η ώρα να δοκιμάσουν την εναλλακτική (4) ή όπως έγραψαν οι Financial Times (Alphaville) «Μια ανόητη ιδέα της οποίας ήρθε η ώρα». Την μόνη εναλλακτική που δεν δοκιμάζουν είναι η μόνη που θα απέδιδε: την εναλλακτική (5), δηλαδή την συνολική λύση που παύει να προσποιείται ότι η κάθε χώρα είναι ιδιαίτερη περίπτωση – αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Ας μελετήσουμε τώρα τι ακριβώς αποφάσισαν για την Κύπρο.

2. Το κούρεμα καταθέσεων: η ηθική διάσταση

Ο λόγος που στην περίπτωση της Κύπρου δεν εφαρμόστηκε ο γνωστός συνδυασμός των εναλλακτικών (1) και (2) είναι διττός: Πρώτον, οι Γερμανοί ψηφοφόροι, τελικά, κατανόησαν αυτό που οι ηγέτες τους τους έκρυβαν για τρία χρόνια – δηλαδή, ότι τα δάνεια προς τις χώρες μας δεν ήταν μια πράξη αλληλεγγύης προς τους χειμαζόμενους λαούς της Περιφέρειας, αλλά μια κυνική προσπάθεια να μεταφερθούν ζημίες από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του Βορρά στις πλάτες των βορείων φορολογούμενων. Έτσι, η εναλλακτική (1) έχασε έδαφος στην περίπτωση της Κύπρου. Δεύτερον, το SPD επέλεξε ως κεντρική αντιπολιτευτική του πολιτική, την εναντίωσή του στη διάσωση τραπεζών είτε μέσω της ΕΚΤ είτε μέσω του ESM. Πάει, λοιπόν, και η εναλλακτική (2), καθώς η κα Μέρκελ δεν είναι διατεθειμένη να προσφέρει στην αντιπολίτευση πεδίο λαμπρής δόξας. Όσο για την εναλλακτική (3), αυτή την απέρριψαν εκ προοιμίου, σκεπτόμενοι ότι ένα κούρεμα κρατικών ομολόγων (το τρίτο μετά το PSI και την «επαναγορά» ελληνικού δημόσιου χρέους του περασμένου Δεκεμβρίου) θα ήταν ό,τι χειρότερο σε μια εποχή που οι αγορές ομολόγων (και τα spreads της Ιταλίας) έχουν ησυχάσει. Έτσι, λοιπόν, κατέληξαν στην εναλλακτική (4).

Πολλοί ίσως ξαφνιαστείτε που θα πω ότι συμφωνώ με την αρχή του κουρέματος των καταθέσων για τις κυπριακές τράπεζες, όσο επίπονο και να είναι, εφόσον: (α) αφορά τράπεζες που πτώχευσαν από βλακεία τους, και (β) δεν καταστρατηγεί το συμβόλαιο πολίτη-κράτους για την εξασφάλιση των καταθέσεων κάτω των 100 χιλιάδων ευρώ. Για να το πω απλά, σε καμία χώρα του κόσμου το κράτος δεν ασφαλίζει όλες τις καταθέσεις, ανεξάρτητα από το ύψος τους. Στις χώρες της Ευρωζώνης, μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, για να μην τρέξουν όλοι στις τράπεζες να σηκώσουν τις καταθέσεις τους, τα περισσότερα κράτη-μέλη (της Κύπρου συμπεριλαμβανομένης) αύξησαν τα ποσά καταθέσεων που εγγυώνται στις 100 χιλιάδες ευρώ. Αυτό ήταν το συμβόλαιο κράτους-πολίτη. Η λογική της μερικής ασφάλισης (που ξεκίνησε το 1932 από την κυβέρνηση Roousevelt στις ΗΠΑ) είναι απλή: Το κράτος ασφαλίζει ένα ποσό που καλύπτει τις καταθέσεις της πλειοψηφίας των πολιτών του, αλλά αφήνει ένα μέρος ανασφάλιστο ώστε οι μεγαλοκαταθέτες να «ελέγχουν» τους ιδιώτες τραπεζίτες για να μην τζογάρουν ανενόχλητοι οι τελευταίοι με τα χρήματα άλλων και τις πλάτες των φορολογούμενων.

Στην περίπτωση της Κύπρου, οι τράπεζες πτώχευσαν λόγω εγκληματικά ανόητων επιχειρηματικών κινήσεων (π.χ. έδωσαν δάνεια 8 φορές το ΑΕΠ της χώρας). Σε μια πραγματικά ελεύθερη οικονομία, θα έπρεπε να κλείσουν, το κράτος να κατασχέσει ό,τι περιουσιακό στοιχείο έχουν, και να αποζημιωθούν οι καταθέτες (από το κράτος) για ποσά έως και 100 χιλιάδες ανά λογαριασμό ή ανά αποταμιευτή. Αυτό ήταν το συμβόλαιο μεταξύ κράτους και πολίτη.

Βέβαια η κυβέρνηση κρίνει, ορθώς, ότι το κλείσιμο των τραπεζών θα ήταν καταστροφικό και, αντί να δανειστεί όλο το ποσό (τα 17 δισ.) που θα χρειαζόταν για να μη χάσει κανείς καταθέτης ούτε ένα ευρώ, θα απαιτήσει από τους καταθέτες ένα μέρος των χρημάτων. Αυτό θα ήταν καθόλα θεμιτό αν το κράτος τηρούσε στο ακέραιο το συμβόλαιό του με τον πολίτη-καταθέτη: δηλαδή, κανείς Κύπριος πολίτης (ή πολίτης της Ε.Ε.) με καταθέσεις έως 100 χιλιάδες, να μη χάσει ούτε ένα ευρώ. Από εκεί και πέρα, πάνω από τις 100 χιλιάδες, το κυπριακό Δημόσιο δεν έχει καμία υποχρέωση να υποχρεώσει τον Κύπριο μικρομεσαίο φορολογούμενο να χρεωθεί αβάστακτα ποσά για να αποζημιώσει (α) όσους καταθέτες έχουν καταθέσεις πάνω από 100 χιλιάδες ή (β) καταθέτες χωρών εκτός Ε.Ε. που δεν έχουν κανένα ασφαλιστικό συμβόλαιο με το κυπριακό κράτος.

Από ηθικής και νομικής λοιπόν πλευράς, η κυβέρνηση Αναστασιάδη είχε κάθε δικαίωμα να κουρέψει τις καταθέσεις άνω των 100 χιλιάδων ευρώ. Κατ’ εμέ, είχε μάλιστα υποχρέωση να το πράξει καθώς η εναλλακτική θα ήταν να «φεσώσει» τους πιο αδύναμους πολίτες με ακόμα 5 ή 6 δισ. δανείων τα οποία, αφού οι καταθέσεις των πλουσίων (ιδίως ξένων) έφευγαν για Γερμανία ή Cayman Islands μεριά, ο κυπριακός λαός δεν θα μπορούσε να ξεπληρώσει ποτέ. Όσο για το επιχείρημα ότι οι καταθέσεις είναι ιερές, ανεξάρτητα ύψους, θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω: Γιατί είναι πιο ιερές οι καταθέσεις των 3 και 5 εκατομμυρίων από τα φάρμακα του καρκινοπαθή ή τα επιδόματα ανεργίας του νέου άνεργου που θα κουρευθούν, ώστε να εκταμιευτούν ψείγματα αυτών των 3 και 5 εκατομμυρίων υπέρ κάποιων κυρίων που έβαλαν τα χρήματά τους σε ανόητες τράπεζες, χωρίς να έχουν κάποια ασφάλιση είτε κρατική ούτε ιδιωτική;

Όχι, φίλες και φίλοι. Δεν θα προσθέσω τη φωνή μου σε όσους καταδικάζουν την ιδέα του κουρέματος των καταθέσεων ανεξάρτητα ύψους και εντοπιότητας του καταθέτη. Αυτό που καταδικάζω είναι η επίσημη ανακοίνωση αθέτισης του συμβολαίου κράτους-καταθετών, σύμφωνα με το οποίο η κυπριακή κυβέρνηση εγγυήθηκε στους πολίτες της (και τους πολίτες των χωρών της ΕΕ) ότι καταθέσεις κάτω των 100 χιλιάδων δεν θα αγγιχθούν. Το τραγικό σφάλμα του κ. Αναστασιάδη δεν ήταν το κούρεμα των καταθέσεων, γενικά και αόριστα. Το σφάλμα του ήταν ότι δεν εξαίρεσε, εξ αρχής και πλήρως, τις καταθέσεις κάτω των 100 χιλιάδων – τουλάχιστον στη συμφωνία που ανακοινώθηκε αρχικά. Μακάρι, τελικά, να αλλάξει αυτή η κατανομή βαρών και να εξαιρεθούν από το χαράτσι οι χαμηλές καταθέσεις. Ακόμα και τότε, όμως, το ερώτημα τίθεται: Πώς τους ήρθε να ανακοινώσουν από κοινού και με όλα τα μέρη σύμφωνα (ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ, Γερμανία, Λευκωσία, Αθήνα) ότι μέρος των καταθέσεων θα κατασχεθούν, ανεξαρτήτως του ύψους τους;

3. Γιατί δεν σεβάστηκαν την εγγύηση καταθέσεων έως 100 χιλιάδες ευρώ;

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Κύπρου απάντησε στο ερώτημα αυτό λέγοντας ότι οι άνω των 100 χιλιάδων ευρώ καταθέσεων απλά δεν αρκούσαν για να μαζευτούν τα απαιτούμενα 5,8 δισ. Δεν ήταν όμως έτσι τα πράγματα και το ήξεραν αυτό, τόσο οι Κύπριοι ηγέτες, όσο και η ΕΕ. Δύο αναλυτές της Barclays, ο Antonio G. Pascual και ο Laurent Fransolet, ανέλυσαν τα στοιχεία των κυπριακών τραπεζών και αναφέρουν τα εξής: Οι συνολικές καταθέσεις στις κυπριακές τράπεζες ανέρχονται στα 37,6 δισ. Από αυτά, το 55% των καταθέσεων βρίσκεται σε λογαριασμούς με ποσά άνω των 100 χιλιάδων ευρώ και ανήκει, ως επί το πλείστον, σε κατοίκους χωρών εκτός Ε.Ε. Όπερ μεθερμηνευόμενο, η συντριπτική πλειοψηφία των καταθέσεων Κυπρίων πολιτών βρίσκεται κάτω από το όριο των 100 χιλιάδων ευρώ. Ας δούμε τώρα την κατανομή των βαρών του νέου «φόρου» μεταξύ καταθετών με καταθέσεις κάτω των 100 χιλιάδων ευρώ και των μεγαλοκαταθετών σε τρία σενάρια: (Α) Την ανακοινωθείσα απόφαση σύμφωνα με την οποία τα ποσοστά κατάσχεσης καταθέσεων είναι 6,75% για καταθέσεις κάτω των 100 χιλιάδων ευρώ και 9,9% για καταθέσεις άνω των 100 χιλιάδων ευρώ, (Β) μια εναλλακτική, πιο προοδευτική κατανομή 3,5% και 12,5% αντίστοιχα, και (Γ) τη λύση της μηδενικής φορολόγισης καταθέσεων κάτω των 100 χιλιάδων ευρώ:

(Α) 6,75% και 9,9%: 2,08 δισ. χαράτσι στους μικροκαταθέτες και 3,72 δισ. στους μεγαλοκαταθέτες
(Β) 3,5% και 12,5%: 1,1 δισ. χαράτσι στους μικροκαταθέτες και 4,7 δισ. στους μεγαλοκαταθέτες (Γ) 0% και 15,5%: Μηδενικό χαράτσι στους μικροκαταθέτες και 5,8 δισ. στους μεγαλοκαταθέτες


Το σενάριο Γ καταδεικνύει ότι με έναν φόρο 15,5% στις καταθέσεις άνω των 100 χιλιάδων (που θα έπληττε πολίτες χωρών εκτός Ε.Ε., στους οποίους το κυπριακό κράτος δεν έχει καμία απολύτως ηθική ή νομική υποχρέωση, όσο αφορά την ασφάλεια των καταθέσεών τους), η Κύπρος θα είχε εξοικονομήσει τα 5,8 δισ. που χρειαζόταν χωρίς να διαρρήξει τις σχέσεις εμπιστοσύνης με τον λαό της και με τους υπόλοιπους λαούς της Ε.Ε. Γιατί, λοιπόν, δεν το επέλεξαν εξαρχής;

Είναι προφανές ότι με το σενάριο (Α) που ανακοινώθηκε ως η κοινή Ευρωπαϊκή πολιτική, τα χαράματα του Σαββάτου, καταθέτες (στη μεγάλη τους πλειοψηφία, πολίτες της Ε.Ε.) στους οποίους το κυπριακό κράτος είχε υποσχεθεί ότι δεν θα χάσουν δεκάρα από μια τραπεζική κρίση, θα υποστούν τεράστιο κόστος. Ακόμα και το σενάριο (Β), που το περιορίζει, καταστρατηγεί την αξιοπιστία του κράτους και καταρρακώνει το ηθικό του πολίτη της Ε.Ε. (όχι μόνο του Κύπριου) ο οποίος βλέπει το κράτος να σχίζει ένα νομικά και ηθικά ισχυρό συμβόλαιο που είχε μαζί του. Θα μου πείτε: Τότε, γιατί δεν θα πήγαιναν το κράτος στα δικαστήρια οι καταθέτες;

Δεν έχω αμφοβολία ότι θα το έκαναν αν η Ε.Ε. και η κυπριακή κυβέρνηση επέμενε στη «φορολόγηση» όλων των καταθέσεων. Και άριστα θα έπρατταν. Για αυτό το λόγο, η κυπριακή κυβέρνηση παρουσίασε το χαράτσι ως φόρο και όχι ως κατάσχεση καταθέσεων. Ο κ. Αναστασιάδης, όταν ρωτήθηκε γιατί δεν επέλεξε το σενάριο (Γ), επιχειρηματολόγησε ότι αν το ποσοστό «φόρου» ξεπεράσει το 10%, θα είναι δύσκολο να παρουσιαστεί ως φόρος στα δικαστήρια όπου θα προσφύγουν πολίτες! Δυστυχώς, αυτή του η απάντηση έκρυβε δύο ατοπήματα: Πρώτον, ότι επέλεξε έναν ευφημισμό (βαφτίζοντας «φόρο» το κούρεμα-κατάσχεση) που στόχο έχει την καταστρατήγηση του συμβολαίου κράτους-πολίτη. Δεύτερον, επειδή, στην ουσία, δεν ήθελε να κουρέψει τους Ρώσους καταθέτες με 15,5%, παρά το γεγονός ότι αυτό θα του επέτρεπε να τηρήσει το συμβόλαιο τιμής με τους πολίτες της χώρας του και της Ε.Ε., γενικότερα. Και γιατί αυτό; Επειδή, λέει, κάτι τέτοιο θα διακινδύνευε την εθνική στρατηγική μετατροπής της Κύπρου σε... Ελβετία της Μέσης Ανατολής. Λες και αυτό το όνειρο δεν έχει γίνει σκόνη, ήδη!

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, φημολογείται ότι η κυπριακή κυβέρνηση, κατόπιν εορτής, διαπραγματεύεται με την Ε.Ε., την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, την αλλαγή της αρχικής απόφασης, ώστε να εξαιρεθούν τελικά οι καταθέσεις κάτω των 100 χιλιάδων – να ενεργοποιηθεί το σενάριο Γ, δηλαδή. Μακάρι. Το ερώτημα, όμως, εξακολουθεί να τίθεται: Τώρα το σκέφτηκαν; Τέτοια επιπολαιότητα, τόσο από τη Λευκωσία, όσο και από την Ε.Ε.;

Συμπέρασμα

Σε αυτή τη συνολικά θλιβερή ιστορία, υπάρχει κάτι που είναι θετικό: Ότι η Κύπρος απέφυγε την αποκλειστική χρήση της εναλλακτικής (1) – η οποία χαντάκωσε την Ελλάδα ελέω του δίδυμου των κυρίων Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου. Είναι σημαντικό, δηλαδή, ότι ο Κύπριος φορολογούμενος δεν σήκωσε όλο το φορτίο των 17 δισ. που απαιτούνταν για να μη γονατίσει το κράτος και το τραπεζικό σύστημα. Δυστυχώς, δεν σεβάστηκαν το συμβόλαιο με τους καταθέτες, όσον αφορά τις πρώτες 100 χιλιάδες που το κράτος είχε δεσμευτεί απέναντι στον Ευρωπαίο πολίτη (και τον Κύπριο, βέβαια) να διασφαλίσει. Ήταν μέγα ατόπημα της νέας κυπριακής κυβέρνησης, που ξεκίνησε με αυτογκόλ, ακόμα κι αν, τελικά, συγκλονισμένοι από την αντίδραση των πολιτών, κάνουν το σωστό εξαιρώντας από το χαράτσι τις καταθέσεις κάτω των 100 χιλιάδων. Όσο για την Ε.Ε., τι να πει κανείς; Σε μια περίοδο όπου οι λαοί έχουν αρχίσει να την κοιτούν με όλο και αυξανόμενη εχθρότητα, ανακοίνωσε μια απόφαση που απέδειξε την περιφρόνηση των ηγετών της στο μόνο ίσως συμβόλαιο κρατικής εξουσίας με τους πολίτες που όλοι θεωρούσαν ιερό.
Πέραν, όμως, από τη δόμηση του κουρέματος των κυπριακών καταθέσεων και ανεξάρτητα του αν, τελικά, θα εξαιρεθούν ή όχι οι μικροκαταθέτες από το χαράτσι, το νέο κυπριακό δράμα μας επιβεβαιώνει ότι η Κρίση του ευρώ καλά κρατεί. Και είναι λογικό. Ο μόνος θεσμός που ιδρύσαμε στην Ευρώπη για να δαμάσει την Κρίση, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) αποσταθεροποιεί την Ευρωζώνη μόνο και μόνο με την ύπαρξή του. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι το χαράτσι στις κυπριακές καταθέσεις ονομάστηκε «επιβαλόμενος φόρος σταθερότητας» (stability levy). Λες και οι Ευρωπαίοι ηγέτες μας, χρησιμοποιούν τη λέξη «σταθερότητα» κάθε φορά που παίρνουν μια αποσταθεροποιητική απόφαση ή δημιουργούν ένα νέο εργαλείο που, ακούσια, ενισχύει την αποσταθεροποίηση της νομισματικής μας ένωσης.

(1) Μην ξεχνάμε ότι και στην Ελλάδα, που δεν κουρεύτηκαν άμεσα οι καταθέσεις τον Μάιο του 2010 με το Μνημόνιο Νο. 1, η βαθιά ύφεση που έφερε η τεράστια μνημονιακή συμφωνία κούρεψε ντε φάκτο τις καταθέσεις καθώς η πλειοψηφία, αντιμέτωπη με νέους φόρους και λιγότερα εισοδήματα, αναγκάστηκε να στραφεί στις αποταμιεύσεις για να ζήσει και να καταβάλει τα νέα χαράτσια. Στην Κύπρο η Ε.Ε., εν τη σοφία της, έβαλε το χέρι στις αποταμιεύσεις των μικρομεσαίων άμεσα και χωρίς να περιμένει τη λιτότητα να τις «κατασχέσει» εκ μέρους της!




Όπως όλα δείχνουν οι Κύπριοι λένε ένα ηχηρό ΟΧΙ στο κούρεμα των καταθέσεων. Ένα ΟΧΙ που εκθέτει ανεπανόρθωτα τoυς εγχώριους Νενέκους οι οποίοι, 3 χρόνια τώρα, ψηφίζουν σκληρά Μνημονιακά. Για μια ακόμη φορά μετά το ΟΧΙ του Τάσου Παπαδόπουλου οι Κύπριοι απαντούν με γενναιότητα στις απειλές των “συμμάχων”.

Τώρα για την κυπριακή κυβέρνηση υπάρχουν δύο τουλάχιστο εναλλακτικές λύσεις:
Η να πέσουν στην αγκαλιά της Τρόικας και ενός Μνημονίου, ή να ζητήσουν καταφύγιο στον Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος 4 μέρες τώρα δεν βγαίνει στα τηλέφωνα του Αναστασιάδη!

Ας δούμε τα δεδομένα και τις συνέπειές τους στην Ελλάδα. Σε περίπτωση που η Κύπρος προσφύγει στη Τρόικα και στο Μνημόνιο, θα αναγκασθεί πολύ σύντομα να πετσοκόψεικατά 50% μισθούς και συντάξεις και επίσης να ασελγήσει στα Ταμεία Πρόνοιας. Κρίνοντας από το πως αντμετωπίζουν οι Τροικανοί την Ελλάδα, οι Κύπριοι πολύ σύντομα θα διαπίστωναν ότι στόχος της Τρόικας είναι να πάνε οι μισθοί στα 200 ευρώ και τα όποια κοιτάσματα να πέσουν στα χέρια των Ευρωπαίων.

Η άλλη λύση είναι το να χτυπήσουν την πόρτα του Πούτιν μια και στις κυπριακές τράπεζες υπάρχουν παρακαρισμένα 18δις ρωσικά κεφάλαια που επιλύουν αυτόματα το οικονομικό πρόβλημα της Κύπρου, εάν υπάρξει μια σωστή συμφωνία ανάμεσα στους Ρώσους ολιγάρχες (ανάμεσα στους οποίους και πολλοί αντίπαλοι του Πούτιν), την κυπριακήκυβέρνηση και τον Ρώσο Πρόεδρο.

Στην περίπτωση που η Κύπρος επιλέξει την αγκαλιά της Ρωσίας κάτι τέτοιο θα επηρεάσει άμεσα και τις εξελίξεις στην Ελλάδα και κυρίως το μέτωπο των αποκρατικοποιήσεων, όπως για παράδειγμα εκείνη της ΔΕΠΑ.

Έτσι έχουν τα πράγματα και σ΄αυτό που θέλουμε να σταθούμε είναι στην σημασία της ύπαρξης σπουδαίων ηγετών στο τιμόνι των χωρών τους στις κρίσιμες ιστορικά συγκυρίες.



Οι Ευρωπαίοι ηγέτες είναι βέβαιο ότι γνωρίζουν πως παίρνουν μεγάλο ρίσκο με την Κύπρο. Ο κίνδυνος είναι προφανής. Από τη στιγμή που όποιος έχει χρήματα σε κυπριακές τράπεζες κινδυνεύει να υποχρεωθεί να πληρώσει τίμημα, οι νευρικοί καταθέτες στην υπόλοιπη Ευρώπη εντοπίζουν ότι δημιουργείται ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Αντί να κινδυνεύουν έστω και λίγο με ανεπιθύμητο οικονομικό «κούρεμα» στο μέλλον, οι πελάτες των τραπεζών στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία ή στην Ιταλία ίσως επιλέξουν να αποσύρουν τα χρήματά τους από τώρα. Αν αρχίσει να συμβαίνει αυτό, η κρίση του ευρώ θα ξαναχτυπήσει - με μεγάλη ένταση.

Οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από το κυπριακό σχέδιο ελπίζουν ότι οι κινδυνοι μετάδοσης είναι μικροί. Σκέφτονται ότι οι ισπανικές τράπεζες γιατρεύονται πλέον και πως η Ελλάδα έχει ξεφύγει από το χείλος της αβύσσου. Δεν υπάρχει λόγος οι καταθέτες να αντλήσουν μαθήματα από την ιδιαίτερη περίπτωση της Κύπρου, οι τράπεζες της οποίας είναι γεμάτες ρωσικό χρήμα.

Μπορεί να είναι έτσι. Όμως οι Ευρωπαίοι ηγέτες που κάνουν αυτούς τους υπολογισμούς έχουν σφάλει και στο παρελθόν. Στη σύνοδο στο Ντοβίλ τον Σεπτέμβριο του 2010, είχαν ανακοινώσει ότι οι κάτοχοι κρατικών ομολόγων σε χώρες υπό διάσωση θα έχαναν μερικά από τα λεφτά τους. Το αποτέλεσμα ήταν να χειροτερέψει σοβαρά η κρίση στην ευρωζώνη και οι επενδυτές να αρχίσουν να ζητούν υψηλότερα επιτόκια για να δανείσουν σε ριψοκίνδυνες χώρες, όπως η Ιταλία ή η Ισπανία.

Γιατί λοιπόν -μετά τις τόσο επίπονες προσπάθειες να συνέλθει η ευρωζώνη- παίζουν αυτό το τόσο επικίνδυνο στοίχημα οι Ευρωπαίοι ηγέτες στην Κύπρο; Η απάντηση είναι ότι έχουν και αυτοί ξεμείνει από αξιοπιστία - από πολιτική αξιοπιστία.

Αυτή η έλλειψη αξιοπιστίας έχει διαφορετικές μορφές στη βόρεια και στη νότια Ευρώπη. Για τους ηγέτες κρατών όπως η Γερμανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία, υπήρχε μια αίσθηση ότι οι ψηφοφόροι και τα κοινοβούλιά τους απλώς δεν θα ενέκριναν μία ακόμη διάσωση, εκτός αν συνοδευόταν από βαριές ποινές.

Η Κύπρος είναι μια μικρή χώρα και τα χρήματα που χρειάζεται για να σταθεί στα πόδια της είναι σχετικά λίγα - «μόνο» 17 δισ. ευρώ. Το πρόβλημα είναι ότι η Κύπρος είναι επίσης ένα ιδιαίτερα λαμπρό παράδειγμα της θεμελιώδους έλλειψης εμπιστοσύνης μεταξύ των βόρειων και των νότιων Ευρωπαίων. Από τότε που ξέσπασε η κρίση, τα γερμανικά μίντια είναι γεμάτα με ιστορίες διαφθοράς στον νότο. Οι Γερμανοί ψηφοφόροι ενθαρρύνονται να πιστεύουν ότι τα χρήματα που βγάζουν με τον ιδρώτα τους πηγαίνουν στη διάσωση κρατών βαθιά διεφθαρμένων.

Η Κύπρος είναι ιδιαίτερα μεγάλο πρόβλημα γιατί οι τράπεζές της έχουν τη γνωστή φήμη ότι αποτελούν καταφύγιο για το ρωσικό βρόμικο χρήμα. Τα ποσά που περνούν «μετ’ επιστροφής» μέσω Κύπρου -καθώς προέρχονται από τη Ρωσία και επιστρέφουν εκεί- δείχνουν ότι το κυπριακό τραπεζικό πλυντήριο έχει δουλέψει σαν τρελό. Το να στοχευθούν οι καταθέτες με πάνω από 100.000 ευρώ σε καταθέσεις ακούγεται καλός τρόπος για να πληγεί το παράνομο ρωσικό χρήμα. Η χαοτική κι επικίνδυνη απόφαση να φορολογηθούν και οι μικροί καταθέτες δείχνει ότι δεν υπάρχει καμία συμπάθεια - ούτε καν για τον... μικρούλη της νοτίου Ευρώπης.

Θεωρητικά, η Γερμανίδα καγκελάριος Angela Merkel και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες θα είχαν πει στους ψηφοφόρους τους να το καταπιούν και θα είχαν διασώσει την Κύπρο χωρίς να συζητούν την τιμή, γιατί αλλιώς κινδυνεύουν να προκαλέσουν μαζική τραπεζική έξοδο στην Ευρώπη, που εν τέλει θα φτάσει και στην πατρίδα τους. Αλλά η πιθανότερη αντίδραση θα ήταν περισσότερη οργή και αντίδραση από τους ψηφοφόρους.

Οι ηγέτες της Κύπρου είχαν επίσης πολύ λίγη πολιτική αξιοπιστία πια στην υπόλοιπη Ευρώπη. Πολλοί ηγέτες της Ε.Ε. έτρεφαν μεγάλες επιφυλάξεις για την ένταξη της Κύπρου το 2004 χωρίς συμφωνία ειρήνευσης για την επανένωση της νήσου. Όμως η Ελλάδα απείλησε με βέτο στο σύνολο της διεύρυνση της Ε.Ε. -μπλοκάροντας την Πολωνία, την Τσεχία και τις υπόλοιπες χώρες- αν δεν γίνει δεκτή η Κύπρος. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες υποχώρησαν απρόθυμα σε αυτόν τον εκβιασμό. Όμως, το όλο επεισόδιο άφησε μια πικρή γεύση, ειδικά όταν οι Κύπριοι απέρριψαν το ειρηνευτικό σχέδιο Ανάν. Έτσι, όταν η Κύπρος βρέθηκε μπλεγμένη, δεν βρήκε μεγάλη συμπάθεια.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα ωστόσο παραμένει το χάσμα εμπιστοσύνης και πολιτικής ανάμεσα στη βόρεια και τη νότια Ευρώπη. Πριν από την κρίση, όταν όλα ήταν καλά, θεωρείτο πολιτικά εσφαλμένο, ακόμη και ξενοφοβικό, να λες ότι τα στάνταρ ακεραιότητας στον δημόσιο βίο εμφανίζουν μεγάλες διακυμάνσεις μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και ότι αυτό είναι πρόβλημα για έναν οργανισμό που δουλεύει για μια όλο και πιο στενή ένωση.

Σήμερα όμως είναι εμφανές ότι αυτή η απουσία σύγκλισης στις απόψεις περί αξιοπιστίας και πολιτικής είναι εξίσου, τουλάχιστον, σημαντική με την απουσία οικονομικής σύγκλισης. Είναι επίσης αλήθεια ότι οι Γερμανοί, οι Ολλανδοί και οι Σκανδιναβοί έχουν κι αυτοί προβλήματα με διαφθορά στον δημόσιο βίο και ότι είναι πολύ άδικο να χαρακτηρίζεται όλη η νότια Ευρώπη διεφθαρμένη και τεμπέλα.

Ωστόσο είναι γεγονός ότι η φοροδιαφυγή ακμάζει σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία. Και αυτό πάντα δυσκόλευε τους βόρειους ψηφοφόρους να πειστούν να διασώσουν τον νότο.

Ακόμη και οι καθημερινές παρατηρήσεις επιβεβαιώνουν ότι οι συμπεριφορές απέναντι στο δημόσιο χρήμα παρουσιάζουν τεράστιες αποκλίσεις. Πριν από δύο χρόνια είχα προσκληθεί σε συνάντηση όλων των Ολλανδών προξένων ανά τον κόσμο. Το γεύμα αποτελείτο από μια συμπαθητική ποικιλία με σάντουιτς και κράκερς, για τσιμπολόγημα στα όρθια. Υποπτεύομαι ότι, ακόμη κι όταν τα οικονομικά της Ιταλίας ή της Ελλάδας ήταν σε χειρότερη κατάσταση οι διπλωμάτες τους έτρωγαν καλύτερα.

Το λέω αυτό χαριτολογώντας. Ωστόσο, δείχνει μια πολιτισμική διαφορά, η οποία εξηγεί γιατί οι βόρειοι Ευρωπαίοι λένε πλέον basta όσον αφορά τις κυπριακές τράπεζες.

Αν δεν δημιουργήσει η Ευρώπη μια πραγματική σύγκλιση στα στάνταρ του δημόσιου βίου, τότε το συνακόλουθο χάσμα εμπιστοσύνης εν τέλει θα διαλύσει πρώτα το ευρώ και μετά την ίδια την Ε.Ε.

Θέλετε κούρεμα καταθέσεων ή μείωση μισθών και συντάξεων;
Αυτό θα είναι το νέο ψευτοδίλημμα της ληστοσυμμορίας Σαμαρά. Σύντομα θα το δούμε να παίζει στα δελτία ειδήσεων των δοσιλογικών ΜΜΕ, προκειμένου να διασωθεί το πρόγραμμα οικονομικής γενοκτονίας που εφαρμόζει η Τρόικα στην Ελλάδα.


Η τυπική τους δικαιολογία; «Υπάρχει απόκλιση από τους στόχους της δημοσιονομικής προσαρμογής». «Είναι λυπηρό αλλά αναγκαίο για να συνεχίσει η χώρα μας την ευρωπαϊκή της πορεία», κλπ, κλπ.

Τα 170 δισεκατομμύρια ευρώ των ελληνικών τραπεζικών καταθέσεων είναι ο επόμενος στόχος του οικονομικού blitzkrieg των Τροϊκανών. Αλλά τώρα δεν υπάρχουν δικαιολογίες του τύπου «με κορόιδεψαν», «δεν ήξερα», «αιφνιδιάστηκα». Τώρα το έγκλημα εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας, στην Κύπρο.

Από εδώ και πέρα τα κρατικά ελλείμματα στις χώρες της ευρωζώνης θα χρηματοδοτούνται με ληστείες τραπεζικών καταθέσεων. Ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, ένα σαββατοκύριακο, ένας υπουργός οικονομικών της ευρωζώνης θα ανακοινώνει την δήμευση τραπεζικών καταθέσεων.

Δεν υπάρχει πια καμία εγγύηση τραπεζικών καταθέσεων σε ευρώ. Καμία απολύτως. Σε όλη την ευρωζώνη.

Τώρα αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το καθολικό περιουσιολόγιο, η ηλεκτρονική φοροκάρτα συνδεδεμένη με τραπεζικό λογαριασμό, η κατάργηση του τραπεζικού απορρήτου, και οι διατάξεις περί «ξεπλύματος μαύρου χρήματος» έναν στόχο είχαν εξ αρχής: την καταγραφή των τραπεζικών καταθέσεων ώστε να προετοιμαστεί η μαζική ληστεία τους.

Αποσύρετε σήμερα τα χρήματά σας από τις «Ελληνικές» τράπεζες. Αύριο θα είναι αργά. Έχετε ευθύνες έναντι των παιδιών σας και της Πατρίδος.

Μην συμμετάσχετε στο καθολικό περιουσιολόγιο. Μην δίνετε οικονομικά στοιχεία στο κατοχικό καθεστώς. Μην του γνωστοποιείτε τα περιουσιακά σας στοιχεία. Θα σας ληστέψει.

Θα είστε συνυπεύθυνοι αν επιτρέψετε να ληστέψουν τις τραπεζικές σας καταθέσεις.

Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

«Μωραίνει δούλον του ο Θεός ων βούλεται απωλέσαι». Αυτό συνέβη στο Γιουρογκρούπ την περασμένη Παρασκευή με την τραγική απόφασή τους να κουρευτούν οι καταθέσεις στις κυπριακές Τράπεζες. Το ερώτημα βέβαια είναι ποιοι μωραίνονται, οι Ευρωπαίοι οι οποίοι σε κάθε τους βήμα και με κάθε τους απόφαση προχωρούν σταθερά στη διάλυση της Ευρωζώνης. Ο Κύπριος Πρόεδρος από την άλλη, ο οποίος δέχτηκε, έστω και εκβιαστικά, ένα μέτρο το οποίο οδηγεί αναπόφευκτα στην οικονομική καταστροφή της Κύπρου. Ο κ.Αναστασιάδης, με το που άκουσε την πρόταση, όχι μόνο θα έπρεπε να την απορρίψει επί τόπου, αλλά θα έπρεπε να επισημάνει αμέσως σε όλους, να μην ακουστεί έξω από την αίθουσα, διότι θα καταρρεύσει αμέσως η όποια αξιοπιστία έχει απομείνει στο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Αλήθεια κανείς δεν αντιλήφθηκε τον καταστροφικό χαρακτήρα μιας τέτοιας απόφασης; Ασχέτως αν εφαρμοστεί ή όχι, η ζημιά έχει επέλθει. Ποιος θα αφήσει τα χρήματά του στην Κύπρο υπό την Δαμόκλεια Σπάθη να του κουρευτούν ανά πάσα στιγμή; Οι Τράπεζες θα αδειάσουν στην κυριολεξία με επακόλουθο την οικονομική καταστροφή. Τη στιγμή κατά την οποία όλοι κόπτονται για την ανάγκη στήριξης του Τραπεζικού συστήματος, ως μοχλού της οικονομικής σταθερότητας και ανάπτυξης και θεωρούν αναγκαία την επανακεφαλαιοποίησής τους, έρχεται το Γιουρογκρούπ να τινάξει στον αέρα τις Τράπεζες της Κύπρου. Οι δε ηγέτες του Γιουρογκρούπ οι οποίοι συναποφάσισαν ομόφωνα, κανείς από τις αδύναμες οικονομικά χώρες δεν υποψιάστηκε ότι θα έρθει και η σειρά τους; Εκτός και αν ο στόχος ήταν να πληγούν συγκεκριμένοι μεγαλοκαταθέτες, οπότε, σε κάθε περίπτωση, θα έπρεπε να διανοηθούν άλλες ενέργειες μη δημιουργίας γενικότερων βλαπτικών παρενεργειών.

Την διάλυση της Ευρωζώνης επιδιώκει πράγματι η Γερμανία και οι δορυφόροι της; Δεν αντιλαμβάνονται ότι η αποδυνάμωση της μισής Ευρωζώνης θα διαλύσει την ίδια την Ευρωζώνη αργά ή γρήγορα, καθώς και την απομείωση των γερμανικών εξαγωγών; Αν πράγματι δεν το αντιλαμβάνονται, θα πρέπει να τους το εξηγήσουμε, να τους το αναλύσουμε και να τους πείσουμε ότι τα οικονομικά προβλήματα των αδύναμων κρατών-μελών της Ευρωζώνης, δεν επιλύονται με τέτοια εξουθενωτικά, αν όχι θανατηφόρα, μέτρα. Αυτή η τραγική και απόλυτα λανθασμένη απόφαση, ας επενεργήσει ως αφύπνιση για τη χάραξη μιας σώφρονας στρατηγικής για το μέλλον της Ευρωζώνης.

Αν θέλουμε την ύπαρξη της Ευρωζώνης, όπως έχουμε επισημάνει από αυτά εδώ τα σημειώματα. Θα πρέπει η Ευρωζώνη να ενοποιηθεί οικονομικά και πολιτικά, το συντομότερο δυνατό. Μόνο μια ενιαία κεντρική ισορροπημένη οικονομική πολιτική και με απόλυτη συνεργασία και ειλικρινή συνεννόηση όλων των κρατών-μελών, η Ευρωζώνη θα επιλύσει τα προβλήματά της και θα δυναμώσει οικονομικά.

Όσο και αν οι ¨αγορές» έχουν στόχο την διάλυση της Ευρωζώνης, έτσι ώστε να μπορούν να ελέγχουν την οικονομία του κάθε κράτους-μέλους χωριστά, οι διεθνείς οικονομικές συγκυρίες, η ανάπτυξη της Κίνας, ακολουθούμενη από την Ινδία, την Βραζιλία κ.ά., επιβάλλεται να δημιουργήσουμε μια εξίσου ισχυρή Ευρωζώνη, για να αντιμετωπίσουμε τον διεθνή ανταγωνισμό σε ισότιμο κατά το δυνατό επίπεδο. Αν αυτό γίνει νοητό και αντιληπτό από την κ.Μέρκελ, θα πρέπει να σπεύσει τώρα και αμέσως να αλλάξει τακτική και να προτείνει την ουσιαστική ενοποίηση, με τις κατάλληλες αποφάσεις και ανάλογες ενέργειες, με όποιο οικονομικό κόστος το οποίο θα είναι πρόσκαιρο, με απόλυτη την έννοια της αλληλεγγύης και τελείως απροκατάληπτα του ποιος και πόσο φταίει, του ποιος και πόσο θα υποστεί θυσίες κ.τ.τ. Ας επικρατήσει ο κεντρικός στρατηγικός στόχος, ο οποίος πρέπει να είναι η επιβίωση της Ευρωζώνης σε πρώτο στάδιο και η ισχυροποίησή της στη συνέχεια. Όταν αυτό επιτευχθεί, ΟΛΟΙ θα είναι ικανοποιημένοι.

Αν παρ’ ελπίδα τη Γερμανία κυρίως, δεν την ενδιαφέρει η Ευρωζώνη και η ισχυροποίησή της, αν δεν αντιλαμβάνεται ότι είναι και για το δικό της συμφέρον, τότε οφείλει να το δηλώσει ευθαρσώς και σύντομα, ώστε να μη ταλαιπωρούμε και εξαθλιώνουμε τους πολίτες μας με μάταιες θυσίες. Ας διαλύσουμε το μαγαζί μια ώρα αρχύτερα και ο καθένας ας πορευτεί με τις δικές του δυνάμεις και προοπτικές. Ας μετατραπεί η Ε.Ε. σε Ε.Ο.Κ., ώστε τουλάχιστον να είμαστε ειλικρινείς.

Οι δραματικές εξελίξεις στην Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να αποτελέσουν αφορμή για σκέψη και για δράση, πρέπει να ωθήσουν σε ενεργοποίηση και σε κίνηση λαού και αριστεράς. Ολόκληρης της κοινωνίας...

Το σοκ και δέος, η αμηχανία και το πάγωμα δεν πρέπει να επιτρέψουν να περάσει αυτή η εξέλιξη παγιώνοντας ένα νέο πιο αρνητικό τοπίο. 
Στην ουσία έχουμε την κήρυξη μιας μισο-χρεοκοπίας στην πιο μικρή, ευάλωτη χώρα της ευρωζώνης! Είναι άμεσα αναγκαίο να βγουν κάποια πρώτα συμπεράσματα και να τροφοδοτηθεί η πολιτική συνθηματολογία και δράση:

1. Η απόφαση του Eurogroup δείχνει την μοναδική στάση που μπορεί να έχει η ιμπεριαλιστική Ε.Ε. απέναντι σε μια μικρή χώρα σαν την Κύπρο. Μετράνε ζημιές και κέρδη και αποφασίζουν με ωμότητα και υποτίμηση απέναντι σε ένα κυρίαρχο κράτος και οι περίφημες έννοιες της αλληλεγγύης και της κοινής ευρωπαϊκής οικογένειας πάνε περίπατο. Η Ε.Ε ωμά εκβίασε και ανάγκασε τον πρόεδρο της Κύπρου να υποταχτεί σε μια πολιτική και οικονομική λύση που φυλακίζει την Κύπρο σε γοργή και άτακτη παράδοση στα ευρωτροϊκανά αρπαχτικά. Ο ωμός εκβιασμός του κράτους ομολογείται από τον πρόεδρο της Κύπρου και πρέπει να πείσει και τους τελευταίους δύσπιστους. Η Ε.Ε. είναι ένας μηχανισμός επικυριαρχίας των ισχυρών στους ανίσχυρους, χρεοκοπίας οικονομικής και κοινωνικής των φτωχών κρατών που την αποτελούν, άγριας λεηλασίας του παραγόμενου πλούτου, με μια «εννιαία αγορά», την ευρωζώνη, που έχει γίνει αρένα ανοιχτή για πλιάτσικο.

2. Η απόφαση του Eurogroup είναι όντως μια πρωτοφανής απόφαση για όσους ακόμη ονειρεύονται την χώρα τους σε «μια άλλη ΕΕ». Ας ξυπνήσουν λοιπόν από τον λήθαργο που έχουν περιέλθει έστω και τώρα. Η απόφαση του Eurogroup είναι μέσα στη λογική των πραγμάτων και δείχνει τον πυρήνα και την λογική της συγκρότησης της Ε.Ε. και της ευρωζώνης αλλά σκιαγραφεί και το άμεσο μέλλον τους. Μια Ένωση για τα συμφέροντα των τραπεζιτών κόντρα στα συμφέροντα των λαών – και σήμερα ειδικά των λαών του Νότου!.

3. Η απόφαση του Eurogroup σημαίνει στην ουσία κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου με θύματα τους καταθέτες. Ακόμα και όταν αρθεί ο περιορισμός στην ανάληψη μετρητών από τα ΑΤΜ, ποιος γνωρίζει την εξέλιξη του τραπεζικού συστήματος; Ποια η εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα; Και παραπέρα πως θα εκληφθεί αυτή η «ωμότητα» από τις άλλες χώρες και λαούς του Νότου που βρίσκονται στην επικίνδυνη ζώνη; Δηλαδή την Ελλάδα, την Ιταλία, την Πορτογαλία, τα PIIGS; Τι θα γίνει τις επόμενες μέρες και βδομάδες όσον αφορά τις καταθέσεις στις χώρες αυτές και ποια τα σχέδια της Γερμανίας και των άλλων χωρών του «σκληρού ευρώ»;Ένα ανεξέλεγκτο ντόμινο είναι μέσα στην λογική των πραγμάτων και ο μόνος που φαίνεται προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο είναι ο πυρήνας του «σκληρού ευρώ».

4. Η εξέλιξη της κρίσης στην Κύπρο είναι χρήσιμη για πολλαπλά συμπεράσματα. Η κυβέρνηση του ΑΚΕΛ έβαλε την χώρα στο ευρώ. Η Κύπρος δεν είδε καμία θετική εξέλιξη στο Κυπριακό ζήτημα από την ένταξη της, όπως διαφημίζονταν αρχικά. Η ίδια κυβέρνηση έβαλε την Κύπρο αργότερα και στο μνημόνιο. Με μια οικονομία ανοιχτή στις αγορές και στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, με μια οικονομία της αγοράς- φορολογικό παράδεισο, με πίστη ότι οι κάθε λογής προστάτες δεν θα την εγκαταλείψουν. Τα παθήματα του σχεδίου Ανάν, δεν έγιναν μαθήματα στο πεδίο της οικονομίας και της κοινωνίας και της αντιμετώπισης της κρίσης. Όμως αυτή η πίστη εξαντλήθηκε όταν η Κυπριακή ηγεσία αντιμετώπισε, αρχικά τον Ρώσικο παράγοντα, αργότερα τον Ευρωπαϊκό. Συναινετική διαπραγμάτευση του Δαβίδ με τον Γολιάθ δεν μπορεί να υπάρξει, μόνο η πίστη στο ότι ο Δαβίδ μπορεί να αντιμετωπίσει τον Γολιάθ μπορεί να φέρει θετική διέξοδο.

5. Τα διδάγματα αυτά είναι χρήσιμα για την Ελλάδα. Όχι αύριο, αλλά τώρα! Για να αποκρούσουμε τα νεοφιλελεύθερα δόγματα του πολιτικού συστήματος για μια Ελλάδα ξεπουλημένη και ξέφραγο αμπέλι μήπως και έρθει η ανάπτυξη. Για να προετοιμαστούμε γρήγορα στις γρήγορες εξελίξεις που έρχονται στον χώρο της ευρωζώνης. Από την Κύπρο μέχρι την Ιταλία! Η επανίδρυση της Ε.Ε. αποδεικνύεται όνειρο θερινής νυκτός, η ελπίδα για επαναδιαπραγμάτευση στις ιμπεριαλιστικές δανειακές συμβάσεις, αφοπλίζει την λαϊκή συνείδηση και αφήνει τον κόσμο να τρέφεται με χίμαιρες. Το αντιμνημονιακό τόξο οφείλει να ξεκαθαρίσει: Θα γίνει νεομνημονιακό, αν δεν εξασφαλίσει – που είναι δεδομένο ότι δεν θα την εξασφαλίσει - την συναίνεση τους ισχυρών; Αν όχι, να σταματήσει τους τακτικισμούς και τα επικίνδυνα παιχνίδια για την χώρα και τον λαό. Και να σπάσει η σιωπή τώρα για την Ε.Ε. και το ευρώ, λέγοντας ξεκάθαρα την αλήθεια στον λαό!

6. Οι εξελίξεις στην Κύπρο πρέπει να δώσουν ώθηση στην δυναμική και τους στόχους του λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα. Να ενωθούν οι λαοί του Νότου απέναντι στο ευρωτροϊκανό ζουρλομανδύα που μας έχουν φορέσει. Κοινός αγώνας των λαών του Ευρωπαϊκού Νότου ενάντια στις νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις τους, στην Ε.Ε και το Γερμανικό imperium. Να φύγει τώρα η Ελλάδα από την ευρωζώνη και την Ε.Ε.. Να συγκρουστεί με το σύνολο των ευρωπαϊκών συνθηκών που την οδηγούν, χωρίς σχέδιο και προσανατολισμό, στην ουσιαστική και τυπική χρεοκοπία με πρωτοβουλία και προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων των δανειστών! 
 
Να φύγει η κυβέρνηση Σαμαρά, μια κυβέρνηση που, εκτός των άλλων, συμφώνησε στον σφαγιασμό των Κυπρίων για τα συμφέροντα των τραπεζιτών και του γκρουπ του «σκληρού ευρώ».




Ακολουθεί μεθόδους Β’ Παγκοσμίου Πολέμου για να γονατίσει Ελλάδα και Κύπρο

Η υπόθεση του ”κουρέματος” των καταθέσεων στην Κύπρο, ανάγκασε και τους πλέον δύσπιστους να αντιληφθούν ότι ο υπ’ αριθμόν 1 κίνδυνος για την Ευρώπη αλλά και για την παγκόσμια οικονομία είναι η Γερμανία.

Για πρώτη φορά είδαμε να επιβάλλεται κούρεμα καταθέσεων, να αμφισβητείται το ιερό δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας και της περιουσίας, επιλογή που υπαγορεύθηκε από το Βερολίνο. Μεθόδευση ανάλογης έμπνευσης με τα κατοχικά δάνεια που επέβαλαν οι Γερμανοί στις κατακτημένες χώρες στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αν όχι ίδια.

Η Κύπρος πρέπει να γονατίσει, γιατί διαθέτει κοιτάσματα, ενεργειακό πλούτο και ξεχωριστή γεωπολιτική θέση. Το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα.
Οι δύο αυτές χώρες, εξασφαλίζουν αυτό που λείπει από την Γερμανία, την ενεργειακή αυτάρκεια.
Αυτό που συνέβη στην Κύπρο αποτελεί και ένα μήνυμα για όλο τον ευρωπαϊκό νότο.

Η Ιταλία, η Ισπανία και η Γαλλία αν δεν συμμορφωθούν με τις γερμανικές υποδείξεις είναι βέβαιο ότι θα ”χτυπηθούν” ανελέητα από το Βερολίνο. Μέσα από το κούρεμα των τραπεζικών καταθέσεων στην Κύπρο, η Γερμανία περνάει ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς τους λαούς αυτών των χωρών, ότι τίποτα δεν πρέπει να θεωρούν δεδομένο, ότι δεν πρέπει να αισθάνονται ασφαλείς ούτε οι ίδιοι ούτε η κινητή και ακίνητη περιουσία τους.

Οι Γερμανοί προσπαθούν να αναδιπλωθούν, ”πετώντας” τώρα το μπαλάκι στην Κύπρο και αφού κατάφεραν να προκαλέσουν καίριο πλήγμα στην εμπιστοσύνη των πολιτών του ευρωπαϊκού νότου απέναντι στο τραπεζικό σύστημα.

Κανείς όμως δεν ξεχνάει ότι ο κ. Σόιμπλε ήταν αυτός που στο Εurogroup την Παρασκευή το βράδυ, πρότεινε ”κούρεμα” καταθέσεων που έφτανε μέχρι το 40%, εκτοξεύοντας μάλιστα και απειλές, πρωτοφανείς σε ένταση μεταξύ εταίρων και σε αυτό το επίπεδο.

Τη σκυτάλη πήρε ο κ.Άσμουσεν ο οποίος όταν ο Κύπριος Υπουργός Οικονομικών κ.Σαρρής, κυριολεκτικά πανικόβλητος, προσπάθησε να διατυπώσει ενστάσεις, προέβη στην ακόλουθη πρωτοφανή κίνηση που δείχνει πολλά για το που έχει οδηγηθεί η Ευρώπη.
Σήκωσε το τηλέφωνο και απευθυνόμενος στον Πρόεδρο της ΕΚΤ κ. Ντράγκι, σα να απευθυνόταν σε υπάλληλό του, του ζήτησε να προετοιμαστεί η ΕΚΤ για τη χρεοκοπία των δύο κυπριακών τραπεζών.

Εκβιασμός με όρους καμόρας, βγαλμένος μέσα από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας που παραπέμπουν στη Γερμανία της πιο μαύρης περιόδου.
Μήνυμα που δείχνει ποιος είναι το αφεντικό.
Μήνυμα που δείχνει ότι ούτε θεσμοί λειτουργούν πλέον στην Ε.Ε. ούτε η δημοκρατία. Δεν υπάρχουν ούτε εταίροι, ούτε αλληλεγγύη.

Ουσιαστικά οι Γερμανοί με τους δορυφόρους τους, την Ολλανδία και τη Φινλανδία, και έχοντας να αντιμετωπίσουν αδύναμες και έντρομες ηγεσίες στην υπόλοιπη Ευρώπη, καταλύουν τα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ιδέας.
Χτίζουν τη Γερμανική Ευρώπη με χώρες προτεκτοράτα και κυβερνήσεις-ανδρείκελα τις οποίες οι ίδιοι θα επιβάλλουν εκβιάζοντας και εξαθλιώνοντας τους λαούς.
Αρκεί να θυμηθεί κανείς τις παρεμβάσεις τους στις Ιταλικές και στις Ελληνικές εκλογές.

Οι μοναδικοί που αντιστέκονται είναι οι Βρετανοί ενώ οίκτο, πραγματικά, προκαλεί η στάση της Γαλλίας.
Η Γαλλία του Ντε Γκώλ, του Πομπιντού και του Μιττεράν αποτελεί παρελθόν μπροστά σε αυτή την καρικατούρα-ηγέτη, όπως είναι ο Φ.Ολάντ που δίνει διαπιστευτήρια νομιμοφροσύνης στο Βερολίνο.
Η κατάσταση δεν απέχει πολύ από το να οδηγηθούμε σε ακραίες καταστάσεις αφού η Γερμανία φαντασιώνεται τον εαυτό της ως υπερδύναμη, δίπλα στις ΗΠΑ, στη Ρωσία και στην Κίνα.

Το ερώτημα είναι ένα και απαιτεί απάντηση: Ποιος θα σταματήσει τη Γερμανία;

Πηγή: newsbomb.gr