Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Ιαν 2012


Ολόκληρο το κρατικοδίαιτο καθεστώς και κυρίως, καθεστωτικά ΜΜΕ και ενεργούμενα πολιτικά υποχείρια, μας τρομοκρατούν με καταστροφολογίες, με δραχμές, με πείνα κ.λ.π. προκειμένου να μας παραπλανήσουν, να μας μετατρέψουν σε μάζα – αγέλη, εύκολα χειραγωγούμενη από τα ΜΜΕ τους και κυρίως να μας αποσπάσουν την προσοχή από το πιο ουσιώδες ζήτημα. Ότι δηλαδή εξακολουθούν να διαχειρίζονται την καταστροφή μας, αυτοί ακριβώς που μας κατέστρεψαν. Βιάζονται όλοι να ξαποστείλουν τον Παπανδρέου για να ξορκίσουν το κακό, αλλά είναι όλοι συνυπεύθυνοι, όλα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όλα τα κόμματα, ολόκληρο το σάπιο πολιτικό σύστημα.

Προσπαθούν λοιπόν, να μας πανικοβάλλουν, για να μας αφαιρέσουν εύκολα τις περιουσίες μας. Θεσμοθετούν και επίσημα τη δήμευση των ατομικών μας περιουσιών με νόμο που θα επιτρέπει την μεταβίβαση στο δημόσιο των ακινήτων μας (σας είχαμε προειδοποιήσει ότι θα το κάνουν), εξ αιτίας της αδυναμίας…. εξόφλησης των αντισυνταγματικών φόρων και χαρατσιών που μας επιβάλουν, προκειμένου προφανώς να στεγάσουν στα ακίνητά μας λαθρομετανάστες ή να τα πωλήσουν στα αρπακτικά για λίγα ευρώ. Θεσμοθετούν ως τεκμήριο εισοδημάτων τις καταθέσεις των επαγγελματιών, κάτι που θα οδηγήσει στο να αδειάσουν εντελώς οι τράπεζες από ρευστό και το ξέρουν. Τώρα αρχίζει η χρονιά του δράκου.

Εμείς όμως δεν πρέπει να πανικοβληθούμε και να καταφύγουμε στην πρακτική του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Αυτό θα μας μετατρέψει σε πανικόβλητη αγέλη και σε εύκολα θύματα. Αυτό ακριβώς θέλει το καθεστώς. Θα πρέπει να μείνουμε ενωμένοι και σταθερά προσηλωμένοι σε ένα στόχο. Στα αίτια που προκάλεσαν το κακό και στην παραδειγματική τιμωρία των ενόχων. Και πάνω απ’ όλα θα πρέπει να βρούμε τους τρόπους για να εξαλείψουμε αυτά ακριβώς τα αίτια. Αυτή είναι τώρα η δουλειά μας, αυτό πρέπει να κάνουμε.

Είναι, αυτό ακριβώς που τρομοκρατεί τους τρομοκράτες και είναι αυτό ακριβώς που δεν θέλουν να ψάξουμε και να αλλάξουμε.

Όμως, μια απλή απόφαση χρειάζεται και όλα θα αλλάξουν αμέσως.



  • Δηλώσεις σοκ Χριστόφια! "Ελλάδα και Τουρκία, μητέρες πατρίδες"
Εξομοιώνει την Ελλάδα και την Τουρκία ως «μητέρες πατρίδες» της Κύπρου, ο Πρόεδρος της Κύπρου Δ. Χριστόφιας, μιλώντας στη Χουριέτ και στο CNN Turk!

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Ν.Μελέτη ο κ. Χριστόφιας δήλωσε ότι «η Κύπρος δεν ανήκει ούτε στην Ελλάδα ούτε και στην Τουρκία. Οι μητέρες πατρίδες να μας αφήσουν ήσυχους και να συμβάλουν στη λύση»!

“Στο πλαίσιο της γνωστής ιδεολογικής οπτικής με την οποία αντιμετωπίζει την ιστορική πορεία της Κύπρου ο κ. Χριστόφιας δεν περιορίσθηκε μόνο στην προσβλητική αυτή για την Ελλάδα αναφορά”,γράφει ο Ν.Μελέτης αλλά συνέκρινε και εξομοίωσε την εθνικοαπελευθερωτική οργάνωση της ΕΟΚΑ με την τρομοκρατική και διχοτομική δράση της παράνομης οργάνωσης ΤΜΤ, που είχε ιδρύσει το τούρκικο παρακράτος και ο Ρ. Ντενκτάς. «Στην Ιστορία της Κύπρου, τόσο η ΕΟΚΑ όσο και η Τουρκική Οργάνωση Αντίστασης δεν πρόσφεραν στις δύο κοινότητες παρά μόνο τον φανατισμό», ανέφερε χαρακτηριστικά!



Πρώτη φορά στην ιστορία της Τουρκίας, έναςεισαγγελέας δικαστηρίου ζήτησε τη σύλληψη ενός πρώην Αρχηγού των ΕΔ! Ο εισαγγελέας της Κωνσταντινούπολης ζήτησε τη σύλληψη του πρώην Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου στρατηγού Ιλκέρ Μπασμπούγ!

Πρώτη φορά στην ιστορία της Τουρκίας, έναςεισαγγελέας δικαστηρίου ζήτησε τη σύλληψη ενός πρώην Αρχηγού των ΕΔ! Ο εισαγγελέας της Κωνσταντινούπολης ζήτησε τη σύλληψη του πρώην Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου στρατηγού Ιλκέρ Μπασμπούγ!

Ο εισαγγελέας άσκησε δίωξη κατά του Μπασμπούγ με τη κατηγορία για απόπειρα ανατροπής της τουρκικής κυβέρνησης.

Ο πρώην Αρχηγός έφτασε στο δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης και κατέθεσε ως ύποπτος για επτά ώρες.

Η υπόθεση αφορούσε στη δημιουργία ισοτσελίδων που έκαναν αρνητική προπαγάνδα εναντίον της κυβέρνησης Ερντογάν, αλλά και μειονοτήτων που ζουν στην Τουρκία.


Γιατί τα κράτη πληρώνουν 600 φορές μεγαλύτερα επιτόκια από τις τράπεζες;

Γράφουν οι Michel Rocard και Pierre Larrouturou

Αυτοί οι αριθμοί είναι απίστευτοι. Η Αμερικανική Κεντρική Τράπεζα δάνεισε μυστικά στις προβληματικές τράπεζες το ποσό των 1.200 δισ. δολαρίων στο απίστευτα χαμηλό επιτόκιο του 0,01%.

Γνωρίζαμε ήδη ότι στο τέλος του 2008, ο Τζορτζ Μπους και ο Χένρι Πόλσον είχαν βάλει στο τραπέζι 700 δισεκατομμύρια δολάρια (540 δισ. ευρώ) για να σώσουν τις αμερικανικές τράπεζες. Ένα τεράστιο ποσό.

Ωστόσο, ένας Αμερικανός δικαστής αποφάνθηκε πρόσφατα υπέρ των δημοσιογράφων της Bloomberg που ζητούσαν να είναι διαφανής η Κεντρική τους Τράπεζα σχετικά με τη βοήθεια που η ίδια προσέφερε στο τραπεζικό σύστημα.

Μετά την εξέταση 20.000 σελίδων διαφόρων εγγράφων, η Bloomberg απέδειξε ότι η Federal Reserve δάνεισε κρυφά σε προβληματικές τράπεζες το ποσό των 1.200 δισεκατομμυρίων με το απίστευτα χαμηλό επιτόκιο του 0,01%.

Εν τω μεταξύ, σε πολλές χώρες, οι άνθρωποι υποφέρουν από τα σχέδια λιτότητας που επιβάλλονται από τις κυβερνήσεις στις οποίες οι χρηματοοικονομικές αγορές δεν δέχονται να δανείσουν μερικά δισεκατομμύρια με επιτόκια κάτω του 6, 7 ή 9%!

Πνιγμένες από τέτοια επιτόκια, οι κυβερνήσεις «αναγκάζονται» να μπλοκάρουν τις συντάξεις, τα οικογενειακά επιδόματα ή τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και να μειώσουν τις επενδύσεις, με συνέπεια την αύξηση της ανεργίας που θα μας βυθίσει σύντομα σε πολύ σοβαρή ύφεση.

Είναι άραγε φυσιολογικό να μπορούν οι ιδιωτικές τράπεζες να δανείζονται με επιτόκιο 0,01% σε περίοδο κρίσης, όταν κατά κανόνα δανείζονται με επιτόκιο 1% από τις κεντρικές τράπεζες, ενώ στην ίδια κρίση ορισμένα κράτη υποχρεώνονται να πληρώσουν επιτόκια 600 ή 800 φορές μεγαλύτερα;

«Το να επιτρέπεις να κυβερνά το οργανωμένο χρήμα είναι εξίσου επικίνδυνο με το να κυβερνάει το οργανωμένο έγκλημα», είχε δηλώσει ο Ρούσβελτ και είχε δίκιο. Βιώνουμε μια κρίση του απελευθερωμένου καπιταλισμού που μπορεί να είναι αυτοκτονία για τον πολιτισμό μας.

Όπως έγραψαν ο Edgar Morin και ο Stephane Hessel στο βιβλίο «Ο Δρόμος της Ελπίδας (Fayard, 2011)», οι κοινωνίες μας πρέπει να επιλέξουν: την μεταμόρφωση ή τον θάνατο;
Θα περιμένουμε μέχρι να είναι πολύ αργά για να ανοίξουμε τα μάτια μας;

Θα περιμένουμε μέχρι να είναι πολύ αργά για να κατανοήσουμε την σοβαρότητα της κρίσης και να επιλέξουμε όλοι μαζί την μεταμόρφωση πριν να καταρρεύσουν οι κοινωνίες μας;

Δεν έχουμε εδώ την δυνατότητα να αναπτύξουμε τις δέκα ή δεκαπέντε συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις που θα επέτρεπαν αυτόν τον μετασχηματισμό.

Εμείς απλά θέλουμε να αποδείξουμε ότι είναι δυνατό να διαφωνήσουμε με τον Paul Krugman όταν λέει ότι η Ευρώπη υποχωρεί σε ένα «σπιράλ του θανάτου» . Πώς να δώσουμε οξυγόνο στα δημόσια οικονομικά μας;

Πώς να ενεργήσουμε χωρίς τροποποίηση των Συνθηκών, που θα απαιτήσει μήνες εργασίας και θα καταστεί αδύνατη εάν η Ευρώπη γίνεται όλο και πιο μισητή από τους λαούς;

Η Άνγκελα Μέρκελ έχει δίκιο όταν λέει ότι τίποτα δεν θα πρέπει να ενθαρρύνει τις κυβερνήσεις να συνεχίσουν τη φυγή προς τα εμπρός. Αλλά τα περισσότερα από τα ποσά που δανείζονται τα κράτη μας στις χρηματοπιστωτικές αγορές είναι για παλαιά χρέη.

Το 2012, η ​​Γαλλία πρέπει να δανειστεί 400 δισ.: 100 δισ. που αντιστοιχούν στο έλλειμμα του προϋπολογισμού (που θα ήταν σχεδόν μηδενικό, αν ακυρώναμε τις μειώσεις των φόρων που χορηγούνται για δέκα χρόνια) και 300 δισ. που αντιστοιχούν σε παλιά χρέη που λήγουν οι προθεσμίες τους και τα οποία δεν είμαστε σε θέση να πληρώσουμε αν δεν δανειστούμε το ίδιο ακριβώς ποσό λίγες ώρες πριν από την αποπληρωμή.

Το να απαιτήσεις τεράστια επιτόκια για τα χρέη που συσσωρεύτηκαν εδώ και πέντε ή δέκα χρόνια, δεν βοηθά να γίνουν οι κυβερνήσεις πιο υπεύθυνες άλλα να στραγγαλιστεί η οικονομία μας προς όφελος αποκλειστικά και μόνο ορισμένων ιδιωτικών τραπεζών.

Με το πρόσχημα ότι υπάρχει κίνδυνος, αυξάνουν τα επιτόκια δανεισμού, ενώ ξέρουν ότι δεν υπάρχει κανένας πραγματικός κίνδυνος, αφού το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) υπάρχει για να εξασφαλιστεί η φερεγγυότητα των δανειοληπτών Κρατών...

Πρέπει να τελειώσουμε με τα δυο μέτρα και δύο σταθμά! Εμπνεόμενοι από την τακτική της Αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας, προτείνουμε το «παλαιό χρέος» των κρατών μας να αναχρηματοδοτηθεί με επιτόκια κοντά στο 0%.

Δεν υπάρχει καμία ανάγκη να τροποποιηθούν οι Συνθήκες της ΕΕ για την υλοποίηση αυτής της ιδέας:

Ναι μεν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) δεν επιτρέπεται να δανείζει τα κράτη μέλη, μπορεί όμως να δανείζει χωρίς όριο τους δημόσιους πιστωτικούς οργανισμούς (άρθρο 21.3 του ευρωπαϊκού συστήματος των κεντρικών τραπεζών) και τους διεθνείς οργανισμούς (άρθρο 23 του ίδιου καταστατικού).

Επιτρέπεται να δανείσει με 0,01% την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕΠ) ή το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων που με την σειρά τους μπορούν να χορηγήσουν δάνεια με 0,02% στα κράτη που οδηγούνται σε χρεοκοπία προκειμένου να εξοφλήσουν τα παλαιά χρέη τους.

Τίποτα δεν μας εμποδίζει να δημιουργήσουμε τέτοιες χρηματοδοτήσεις, αρχής γενομένης τον Ιανουάριο! Να προσθέσουμε: ο προϋπολογισμός της Ιταλίας παρουσιάζει πρωτογενές πλεόνασμα.

Συνεπώς, θα ήταν σε ισορροπία, αν η Ιταλία δεν έπρεπε να πληρώσει τα όλο και υψηλότερα χρηματοοικονομικά έξοδα. Πρέπει να αφήσουμε την Ιταλία να διολισθήσει σε ύφεση και πολιτική κρίση; ή πρέπει να δεχθούμε να τερματισθούν οι κερδοσκοπίες των ιδιωτικών τραπεζών; Η απάντηση είναι προφανής για όποιον θέλει να δράσει για το κοινό καλό.

Η ΕΚΤ οφείλει με βάση τις ρήτρες της ΕΕ να διασφαλίσει την σταθερότητα των τιμών. Πώς είναι δυνατόν να μην αντιδράσει όταν ορισμένες χώρες βλέπουν την τιμή των ομολόγων τους να διπλασιάζεται ακόμα και να τριπλασιάζεται μέσα σε λίγους μήνες;

Η ΕΚΤ πρέπει επίσης να διασφαλίσει την σταθερότητα των οικονομιών μας. Πώς μπορεί να παραμείνει αδρανής όταν το ύψος του χρέους απειλεί να μας οδηγήσει σε ύφεση «πιο σοβαρή από εκείνη του 1930» , σύμφωνα με τον διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας;

Τίποτε δεν εμποδίζει την ΕΚΤ να ενεργήσει με δύναμη για να μειωθεί το χρέος. Όχι μόνο δεν απαγορεύεται να πράξει, αλλά τα πάντα την ωθούν να το πράξει. Εάν η ΕΚΤ είναι πιστή στις Συνθήκες, θα πρέπει να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να μειώσει τα δημόσια χρέη.

Το 1989, μετά την πτώση του Τείχους, χρειάστηκε μόνο ένας μήνας στους Χέλμουτ Κολ, Φρανσουά Μιτεράν και άλλους αρχηγούς κρατών για να αποφασίσουν τη δημιουργία του ενιαίου νομίσματος. Μετά από τέσσερα χρόνια κρίσης, τι περιμένουν οι ηγέτες μας για να δώσουν οξυγόνο στα δημόσια οικονομικά μας;

Θα μπορούσε να εφαρμοστεί άμεσα ο μηχανισμός που προτείνουμε, τόσο για να μειωθεί το κόστος για το παλαιό χρέος όσο και για να χρηματοδοτηθούν νέες επενδύσεις, που έχουν θεμελιώδη σημασία για το μέλλον μας, όπως ένα ευρωπαϊκό σχέδιο εξοικονόμησης ενέργειας.

Εκείνοι που ζητούν τη διαπραγμάτευση μιας νέας ευρωπαϊκής συνθήκης έχουν δίκαιο: με τις χώρες που το επιθυμούν, πρέπει να οικοδομήσουμε μια πολιτική Ευρώπη, ικανή να αντισταθεί στην παγκοσμιοποίηση, μια πραγματικά δημοκρατική Ευρώπη, όπως το πρότειναν ήδη ο Wolfgang Schäuble και ο Karl Lamers το 1994 ή ο Joschka Fischer το 2000. Πρέπει να υπάρξει μια συνθήκη για την κοινωνική σύγκλιση και μια αληθινή οικονομική διακυβέρνηση.

Όλα αυτά είναι ζωτικής σημασίας. Ωστόσο, καμία νέα συνθήκη δεν θα μπορεί να υιοθετηθεί εάν η ήπειρός μας βυθίζεται σε ένα «σπιράλ θανάτου» και αν οι πολίτες φτάσουν να μισήσουν ό, τι έρχεται από τις Βρυξέλλες.

Το επείγον είναι να σταλεί προς τους λαούς ένα πολύ σαφές μήνυμα: η Ευρώπη δεν βρίσκεται στα χέρια των οικονομικών λόμπι. Βρίσκεται στην υπηρεσία των πολιτών.

* Michel Rocard, πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας,
* Pierre Larrouturou Οικονομολόγος

Ο Michel Rocard είναι επίσης πρόεδρος της επιτροπής επιστημονικού προσανατολισμού Terra Nova (Νέα Γη) από το 2008.
Ο Pierre Larrouturou είναι επίσης συγγραφέας του «Για να αποφθεχθεί το ύστατο κραχ»

Καταστρέφουν την ύστατη άμυνα της κοινωνίας, την γεωργία

Σε αυτή την τόσο καθοριστική για την οικονομική επιβίωση της χώρας και των πολιτών της περίοδο, θα ανέμενε –ή έστω θα ήλπιζε– κανείς οι Υπουργοί, τόσο της παρούσας όσο και της προηγούμενης Κυβέρνησης, να ασχολούνται πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά με την επίλυση προβλημάτων που ταλαιπωρούν τους πολίτες, συναισθανόμενοι την απελπισία στην οποία όλοι έχουν περιέλθει. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για προβλήματα τα οποία δεν έχουν οικονομικό κόστος!

Το δυστύχημα είναι ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: Στην πράξη αποδεικνύεται ότι οι «κορυφαίοι» της κυβέρνησης ενδιαφέρονται μόνο για την πολιτική τους επιβίωση, που περνάει –κατά τη λανθασμένη άποψή τους– από τον… υπέρ πάντων αγώνα για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ! Έτσι, αναλώνονται σε δηλώσεις, σε κομματικές συσκέψεις, σε ομαδοποιήσεις και σε κάθε ενέργεια που στόχο έχει να διασφαλίσει την ύπαρξή τους στο ΠΑΣΟΚ της μετά Γεώργιο Παπανδρέου εποχής. Φαίνεται ότι αυτός είναι ο μόνος καημός τους. Όσο για τα προβλήματα των πολιτών… πού καιρός;

Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά. Σήμερα θα αναφέρω μόνο ένα, που αφορά τον αγροτικό κόσμο: Το Σεπτέμβριο του 2010, η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ψήφισε νόμο για την αλλαγή του τρόπου ασφάλισης της γεωργικής παραγωγής, ο οποίος προέβλεπε τη σύσταση στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Διεύθυνσης Διαχείρισης Κρίσεων και Κινδύνων, η οποία θα είχε τις αρμοδιότητες για την καταβολή κρατικών οικονομικών ενισχύσεων (ΠΣΕΑ) που ανήκαν στον ΕΛΓΑ. Από την αρχή του 2011 θα ίσχυε νέος, σύγχρονος Κανονισμός Κρατικών Οικονομικών Ενισχύσεων (ΠΣΕΑ).

Σήμερα, ένα χρόνο μετά, ούτε Διεύθυνση Διαχείρισης Κρίσεων και Κινδύνων υφίσταται, ούτε Κανονισμός. Ο ΕΛΓΑ λειτουργεί σε θεσμικό κενό, με αποτέλεσμα η πληρωμή παλαιότερων ζημιών να καθυστερεί αδικαιολόγητα. Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν έχει ακόμη υποβληθεί στην Ε.Ε. ο φάκελος για τις ζημιές του 2010 στα βαμβάκια!

Φυσικό αποτέλεσμα αυτής της απαράδεκτης κωλυσιεργίας είναι οι αγρότες να βρίσκονται σε απόγνωση.

Και αυτό, επαναλαμβάνω, είναι ένα μόνο τρανταχτό παράδειγμα της αδιαφορίας με την οποία αντιμετωπίζεται από τους «αρμόδιους» υπουργούς μια μεγάλη και δοκιμαζόμενη μερίδα του ελληνικού λαού. Σκέπτομαι, μάλιστα, να επανέρχομαι τακτικά με ανάλογα παραδείγματα, για να δείξω ότι, ακόμη και σήμερα, κάποιοι συμπεριφέρονται σαν να μην έχουν καταλάβει την τραγική πραγματικότητα.

Θα μου πείτε, αυτό μας έλειπε, να αφήσουν τα σημαντικά, όπως τις δηλώσεις Χρυσοχοϊδη, ο οποίος μόλις… κατέβηκε στη Γη από άλλο πλανήτη, ή τη στήριξη προς το Γεώργιο Παπανδρέου από τους Καχριμάκη και Καστανίδη ή το άρθρο του «προεδρικού αδελφού» Νίκου, και να ασχοληθούν με τους αγρότες. Αν είναι δυνατόν!…


Τριάντα επτά χρόνια δεν είναι ούτε λίγα, ούτε πολλά. Εξαρτάται, βέβαια, πώς το βλέπεις. Δεν θεωρείται μεγάλος ένας άνθρωπος 37 ετών. Ένα κόμμα, όμως; Εξαρτάται από το πώς έχει καταντήσει και από το τι προσφέρει… Μπορεί, π.χ. ένα αυτοκίνητο του 1974 να τσουλάει μια χαρά. Προσφέρει, όμως αυτά, που χρειάζεσαι την σήμερον ημέραν;

Όταν ιδρύθηκε το ΠΑΣΟΚ, οι γονείς μου δεν είχαν καν γνωριστεί. Λογικό κι επόμενο, λοιπόν, να το θεωρώ προϊστορική περίοδο. Ξέρω, όμως, ότι ήταν μια ανάσα στην καταταλαιπωρημένη μεταδικτατορική και δεξιοκρατούμενη Ελλάδα. Και δεν το λέω βάσει των απόψεων, που έχω σχηματίσει από τις ενδοοικογενειακές συζητήσεις για τους εξόριστους και βασανισμένους συγγενείς μου. Το λέω από τις μαρτυρίες ακραιφνών δεξιών, που απηυδισμένοι από την υπεροπτική μακροχρόνια διακυβέρνηση της Δεξιάς (που παρέλαβε ομαλά την σκυτάλη της εξουσίας από τη Δικτατορία), ψήφισαν ΠΑΣΟΚ το 1981, επειδή “Οι Δεξιοί έπρεπε να φύγουν”.

Όταν, λοιπόν, κάτι γίνεται καρκίνωμα και δεν έχει να...προσφέρει τίποτα, πρέπει να φεύγει από τη μέση.

Το ΠΑΣΟΚ όταν ήρθε στην εξουσία έφερε ένα σωρό προοδευτικές αλλαγές στην επαρχιώτικη Ελλαδίτσα των αρχών του ’80 – από την κατάργηση της προίκας και της χειροδικίας στα σχολεία μέχρι τη θέσπιση του πολιτικού γάμου και την υποστήριξη του – καλώς εννοούμενου – συνδικαλισμού. Σίγουρα οι περισσότεροι κάτι έχουν να θυμηθούν από αυτές τις θεσμικές αλλαγές και όποιος πει ότι δε θυμάται θα λέει ψέματα και το ξέρει.

Από τα μπουντρούμια στα μπουζούκια

Όταν όμως, η“γλύκα της εξουσίας” άρχισε να… παραγλυκαίνει τους πρώην αγωνιστές του ΠΑΣΟΚ, στους οποίους προστέθηκαν διάφοροι παρατρεχάμενοι τύπου “Γκρούεζα”, και συνειδητοποίησαν πόσο ωραίο είναι να ξημεροβραδιάζεσαι σε φιέστες και μπουζούκια και ακριβά ξενοδοχεία και ταξίδια – με λίγα λόγια όταν κατάλαβαν πόσο ωραίο είναι να είσαι η εξουσία αντί να είσαι στην παρανομία – άρχισε να χαλάει το πράγμα. Και αντί να διορθώσουν τα καφριλίκια της Δεξιάς, άρχισαν να κάνουν (περίπου) τα ίδια.

Φυσικά, θα μου πείτε πως είναι αναμενόμενο η εξουσία να διαφθείρει τον καθένα. Σύμφωνοι! Όταν όμως ένα κόμμα, ένας οργανισμός ή ένα σπίτι θέλει να λειτουργεί σωστά, έχει καθήκον να εντοπίζει τα “μαύρα πρόβατα” και να τα βάζει στη θέση του ή να τα διώχνει από το μαντρί, προτού παρασυρθούν και τα άσπρα πρόβατα. Αν, όμως, ο τσέλιγκας δεν το κάνει αυτό, αποθρασύνονται και τα υπόλοιπα πρόβατα και τα τσοπανόσκυλα και γενικά η τάξη πάει περίπατο!

Σε γενικές γραμμές, αυτή την εντύπωση μου έχει δώσει το ΠΑΣΟΚ, από την αρχή μέχρι σήμερα.

Και κάποια στιγμή ήρθες εσύ, Γιώργο, με όλη την καλή διάθεση και το κέφι και τις ιδέες από το εξωτερικό για να αλλάξεις το Ελλαδιστάν. Και ήρθες να αναλάβεις εξουσία παραλαμβάνοντας καμένη γη από τον υπέρτατο Μπούλη, που διέλυσε ό,τι τελευταίο είχε μείνει όρθιο. Ήρθες, όμως, πάνω σε μια οικονομική κρίση για να πάρεις τα γέρικα πράσινα πρόβατα και να τα βάλεις να δουλέψουν. Με μερικές εξαιρέσεις, τα πρόβατα ήταν αδύνατο να δουλέψουν – αφενός γιατί δεν ήξεραν (ή είχαν ξεχάσει) τι θα πει δουλειά κι αφετέρου επειδή ακόμη κι όσα ήθελαν να δουλέψουν, δεν τα άφηναν τα άλλα πρόβατα και τα τσοπανόσκυλα. Για να μην αναφέρω ότι μερικά από τα πρόβατά σου ήταν ήδη από προηγούμενες θητείες βουτηγμένα στο βούρκο μέχρι το λαιμό. Ήταν λοιπόν δυνατόν να πάει καλά το εγχείρημά σου;

Και από την ημέρα που παραιτήθηκες, γίνονται καθημερινά συζητήσεις για το πότε θα ξεκουμπιστείς από την προεδρική καρέκλα για να κάτσει κάποιος άλλος για να προεδρεύσει σε αυτό το πτώμα, που λέγεται ΠΑΣΟΚ. Ειλικρινά, δε μπορώ να καταλάβω πώς ανέχεσαι αυτή την κατάσταση. Εγώ, προσωπικά, ντρέπομαι για λογαριασμό σου. Πώς δέχεσαι ο κάθε αγράμματος μπουρτζόβλαχος, που το παίζει παράγοντας, να ανοίγει το στόμα του και να εκφέρει άποψη για το πότε θα φύγεις από την προεδρία του κόμματός σου; Στην οποία, εξελέγης! Αυτό, όμως, φαίνεται ότι είναι το πρόβλημά σου. Η υπερβολική ανοχή σου απέναντι στα κάθε λογής μαυροπράσινα πρόβατα και, ίσως η ανασφάλειά σου. Φαντάζεσαι ένα μαντρί, όπου ο τσοπάνης ρωτάει τα πρόβατα και σκυλιά τι θέλουν να κάνουν και να τα αφήνει να το κάνουν; Ε, αυτό έκανες εσύ γι’ αυτό έφτασες σήμερα εδώ.

Αν θες να μη μείνεις στην ιστορία ως ο αποτυχημένος “Γιωργάκης”, που έχασε δύο εκλογές και έγινε πρωθυπουργός μόνο για μια κουτσουρεμένη θητεία… Αν θες να μη σε “κυνηγάει” η ατάκα του ανθρώπου, που πρόδωσε τον παππού σου,“Δεν κάνει το παιδί”… Αν θες να βοηθήσεις ώστε να δημιουργήσεις τις συνθήκες για να ανοίξει ο δρόμος στις πραγματικές προοδευτικές δυνάμεις (όχι τύπου Τσίπρα και μαλακίες) να κάνουν κάτι καλό απαλλαγμένες από την σκιά του ΠΑΣΟΚ όπως ήταν, όπως είναι και όπως θα έπρεπε να είναι…

Διάλυσέ το, το τιμημένο!

Αν θες να αποχωρήσεις με το κεφάλι ψηλά και να εξαφανίσεις (κατά το δυνατόν) αυτό το βρωμερό καρκίνωμα που είναι σήμερα το ΠΑΣΟΚ (με τους Άκηδες, τους Λαλιώτηδες και τους ομοίους τους), διάλυσέ το! Μην αφήσεις να παρακμάζει άλλο αυτό, που έφτιαξε ο πατέρας σου με αγώνες (και κατάφερε να βλάψει με διάφορα που έκανε, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Μην αποχωρήσεις απλώς αθόρυβα και ενοχικά, όπως διαβάζω ότι θα κάνεις, όσο γράφω αυτές τις γραμμές.

Ευχαρίστησε όλους όσοι υποστήριξαν όλα αυτά τα χρόνια το Κίνημα και αποχαιρέτησέ το. Γιατί είναι καλύτερα να προλάβεις να το κάνεις εσύ αντί να το κάνουμε εμείς.
Καληνύχτα, Γιώργο…

To είδαμε εδώ



Μαυροζαχαράκης Εμμανουήλ
Κοινωνιολόγος –Πολιτικός Επιστήμονας


Οι αδυναμίες της οικονομίας της αγοράς.
Ένα βιβλίο του Heiner Flassbeck»

Η πρωτόγονη αρχή της αμαρτίας

Η κρίση κατά ένα μέρος αποτέλεσε ευκαιρία, να εντοπίσουμε και να εκθέσουμε στον δημόσιο διάλογο τις παθογένειες του παγκόσμιου καπιταλισμού, την παντοδυναμία των αγορών, την αδυναμία των κρατών και κατ΄επέκταση των υπερεθνικών θεσμών.

Πολύ περισσότερο ωστόσο αναδείχτηκε η ατέλεια της οικονομικής επιστήμης, να προβλέψει και να διαχειριστεί την κρίση.

Εντούτοις υπάρχουν ενίοτε οικονομολόγοι-άγνωστοι στην χώρα μας - που όχι μόνο πρόβλεψαν τις εξελίξεις, αλλά προειδοποίησαν ότι ο σημερινός τρόπος διαχείρισης της κρίσης είναι εξίσου εσφαλμένος όσο και επικίνδυνος.

Ένας εξ αυτών των οικονομολόγων είναι ο Γερμανός Heiner Flassbeck ο οποίος στο βιβλίο του « Η οικονομία της αγοράς του 21 Αιώνα» (Die Markwirtschaft des 21. Jahrhunderts, Westend Verlag Frankfurt/Main 2010) που δημοσιεύτηκε το 2010 είχε προειδοποιήσει ότι υπάρχει μόνο μια στοχευμένη λύση για την κρίση : « Σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο χρειάζεται η κατάργηση της διαφοράς των επιτοκίων που ισχύουν για τις διάφορες χώρες της ΕΕ μέσα από την έκδοση ενός κοινού ομολόγου που θα υποστηρίζεται από όλες τις χώρες της Ευρώπης και επίσης πρέπει να αποφευχθεί η εφαρμογή μιας εξαντλητικής και αντιπαραγωγικής λιτότητας στις προβληματικές χώρες που είναι ελλειμματικές διότι αυτό θα τις οδηγήσει σε βαθιά ύφεση από την οποία μετά δύσκολα θα εξέλθουν».

Αυτά γράφτηκαν από τον Flassbeck πολύ πριν αρχίσουν οι πολιτικές των μνημονίων και της σκληρής λιτότητας οι οποίες ακόμα και με τις ομολογίες των δημιουργών τους έχουν αποτύχει παταγωδώς, και αντί να οδηγήσουν την Ευρώπη στην έξοδο από το σκοτεινό τούνελ την βύθισαν σε βαθύ σκοτάδι.

Παράλληλα ο Flassbeck πρότεινε αυστηρά μέτρα κατά των κερδοσκόπων.

Αν θέλουμε έγραφε «μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα να σώσουμε το ευρώ και μαζί με αυτό όλο το ευρωπαϊκό εγχείρημα θα πρέπει να επαναφέρουμε την ανταγωνιστικότητα των χωρών με υψηλό εξωτερικό χρέος και να εξομαλύνουμε τις ανισορροπίες του εξωτερικού εμπορίου. Αυτό μπορεί να γίνει εντός της ΟΝΕ μόνο εάν αντιστραφούν οι πολιτικές μείωσης του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος.

Η Γερμανία χρειάζεται μεγαλύτερη αύξηση του κόστους εργασίας της ανά μονάδα προϊόντος σε σχέση με τους αδύναμους εταίρους της στην ΟΝΕ στην Νότια Ευρώπη που βρίσκονται κάτω του μέσου όρου. Αυτό θα ενισχύσει την ζήτηση εντός της ευρωπαϊκής αγοράς και θα τονώσει την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Αυτό είναι το συμπέρασμα στο βιβλίο του Flassbeck .

Εάν αναγνώσουμε την προτεινόμενη λύση αυτή, με φόντο τις εφαρμοζόμενες πολιτικές της γερμανικής κυβέρνησης, τότε αναδεικνύεται πόσο εθνοκεντρική και στενόμυαλη είναι η πολιτική της Γερμανίας και πόσο ισχυρές είναι οι οικονομικές παρωπίδες που διακατέχουν την πολιτική ελίτ της.

Με το επιχείρημα ότι δεν πρέπει η Ευρώπη να επιτρέψει την επέκταση του κινδύνου σε όλη την κοινότητα, η Γερμανία απέρριψε την έκδοση ενός κοινού ευρωομολόγου σε αντίθεση με τον Πρόεδρο της Επιτροπής Jose Manuel Barroso, και τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου Jean-Claude Juncker.

Αντ 'αυτού, η Μέρκελ ζητάει από τότε επίμονα κυρώσεις για όσους παραβιάζουν τους προϋπολογισμούς τους, «περιπλανώμενοι» μέσα σε αμαρτωλά ελλείμματα.

Όπως γράφει ο Flassbeck, η πολιτική αυτή της Μέρκελ βασίζεται σε μια - «πρωτόγονη αρχή βάση της οποίας όποιος είναι στο χρέος, έχει διαπράξει μια βαθιά αμαρτία».

Ο συγγραφέας αποκαλεί την αρχή αυτή ως πρωτόγονη, γιατί βασίζεται σε μια μικροοικονομική λογική για να εξηγήσει τις συνολικές εξελίξεις και τις μακροοικονομικές τάσεις. Ένα έθνος που έχει κολλήσει στην παγίδα του χρέους δεν μπορεί κατά τον Flassbeck έτσι απλά να σφίξει το ζωνάρι για να βγει από το αδιέξοδο , διότι ανταγωνίζεται με τους πιστωτές του. Ως εκ τούτου πρέπει να επιτρέψει, μεταξύ άλλων, ο δανειστής στον οφειλέτη να επανέλθει σε χλωρό κλαδί.

Οι ανισορροπίες του εξωτερικού εμπορίου και το μεσογειακό ευρώ

“Το θεμελιώδες σφάλμα στο οποίο στηρίζεται το χρέος είναι ανισορροπίες του εξωτερικού εμπορίου και όχι, όπως υποστηρίζει η Γερμανία, η ανισορροπία των δημοσίων οικονομικών” γράφει ο Flassbeck.

Κατά τον συγγραφέα δίδεται στο πρόβλημα του δημόσιου χρέους, αισθητά μεγαλύτερη προσοχή από ό, τι έπρεπε.

Το πολύ πιο σημαντικό πρόβλημα είναι αυτό του ισοζυγίου εξωτερικών πληρωμών και οι ανισορροπίες στον διεθνή ανταγωνισμό.

Όπως και να το κάνουμε ισχυρίζεται ο οικονομολόγος, από το λόγο του δημόσιου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ, από την εξέλιξη των ελλειμμάτων και από τις διαφορές επιτοκίων στις κεφαλαιαγορές θα μπορούσαμε να αντλήσουμε πολύτιμα συμπεράσματα για τα προβλήματα σταθερότητας στο πλαίσιο της ΟΝΕ.

Η δραστική μείωση των δαπανών και η πολιτική εξαθλίωσης του πληθυσμού που απαιτείται από τις χώρες της Νότιας Ευρώπης, επιδεινώνουν μόνο την ύφεση και αδειάζουν τα δημόσια ταμεία.

Η Γερμανική κυβέρνηση κατά τον Flascbeck παραβιάζει έτσι το ποιο απλό οικονομικό αξίωμα.
«Αν ο δανειστής Γερμανία, υπονομεύει συστηματικά την ικανότητα αποπληρωμής του χρέους των οφειλετών του στην Νότια Ευρώπη, υποσκάπτοντας την σχετική ανταγωνιστικότητα τους σε μόνιμη βάση, τότε θα πρέπει να ζήσει με το γεγονός, ότι θα κάθεται πάνω στα επισφαλή δάνεια που έχει παραχωρήσει και θα χρειαστεί μια αναβολή της αποπληρωμής του χρέους, μια περικοπή των επιτοκίων ή ένα μερικό σβήσιμο του χρέους, εάν δεν θέλει να διακινδυνεύσει μια συνολική απώλεια των οικονομικών απαιτήσεων του". Όπερ και συνέβη με την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου. Η πρόβλεψη του Flassbeck επαληθεύεται , απομένει η τελική υλοποίηση της. Απλά οι Γερμανοί φρόντισαν να καθυστερήσουν την διαδικασία όσο μπορούσαν για να μετατοπίσουν ένα μεγάλο μέρος των ελληνικών ομολόγων προς την ΕΚΤ .
Η Γερμανία κατά τον στοχαστή είναι παγιδευμένη στην ιδεολογία, ότι αποκλειστικά οι χαμηλοί μισθοί και η λιτότητα θα παράγουν περισσότερη απασχόληση και ανάπτυξη.
Για όσο διάστημα οι Γερμανοί διαθέτουν μόνο αυτή την οπτική εξόδου από το τούνελ ο Flassbeck βλέπει ως μόνη διέξοδο από την κρίση του ευρώ, οι Νοτιοευρωπαίοι, συμπεριλαμβανομένων των Γάλλων, να φτιάξουν μια δική τους νομισματική ένωση με ένα "Μεσογειακό Ευρώ ".

Αν το Μεσογειακό ευρώ υποτιμηθεί 30 % -40% σε σχέση με το ευρώ της βόρειας Ευρώπης, τότε το χάσμα ανταγωνιστικότητας θα μπορούσε να κλείσει.

Η Γερμανία με την εμμονή της προς τον - αποπληθωρισμό θα έμενε μόνη της με την «μεγάλη ανταγωνιστικότητά» της.

Η αποδόμηση της κυρίαρχης οικονομικής σκέψης

Το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου του Heiner Flassbeck, είναι εξίσου επίκαιρο όσο και συναρπαστικό, για όσους ενδιαφέρονται για τις βασικές αρχές της οικονομικής.

Είναι εντυπωσιακό με πόσο σαφή και πειστικά επιχειρήματα απορρίπτει ο εργαζόμενος στη Γενεύη, διευθυντής της UNCTAD (Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη), τις πεποιθήσεις της κυρίαρχης οικονομικής θεωρίας.

Το τρέχον οικονομικό σύστημα κατά την άποψη του έχει αποτύχει, επειδή δεν συγκροτείται πλέον από έναν συνδυασμό ανεξάρτητης πολιτικής, οπτικών της επιχειρηματικότητας και συμφερόντων των εργαζομένων , αλλά επιδιώκει εκ προοιμίου να αποδυναμώσει τους εργαζόμενους και να ενισχύσει τις επιχειρήσεις.

Η Οικονομία της αγοράς ωστόσο δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αυστηρούς κανόνες και χωρίς αυστηρό διαιτητή.

Επιπλέον, το κράτος πρέπει να ρυθμίσει ολόκληρο το σύστημα μακροοικονομικά.
Έτσι, ένα μεγάλο ελάττωμα από την γέννηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ότι δόθηκε στην Κεντρική Τράπεζα μόνο το έργο της νομισματικής σταθερότητας και καμία υπευθυνότητα για την απασχόληση.

Με αυτό το σφάλμα, η ιδεολογία των ευέλικτων αγορών εργασίας και η ιδεολογία, ότι ο ρυθμός πληθωρισμού είναι ανεξάρτητος από τη νομισματική ουδετερότητα στις αγορές εργασίας, μπόρεσαν να διατηρηθούν και να μακροημερεύσουν.

Αν δεν είχαν ακολουθηθεί αυτά τα δόγματα, θα είχε ενδεχομένως αποφευχθεί η μεγάλη κρίση της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης, στην ρίζα της οποίας βρίσκεται το γερμανικό μισθολογικό ντάμπινγκ.

Ο Flassbeck βάλει έντονα κατά του «ένστικτου της αγέλης» που διακατέχει τις χρηματιστικές αγορές και επικρίνει έντονα το γεγονός ότι στις χρηματοπιστωτικές αγορές δεν δημιουργούνται πραγματικές αξίες αλλά αντίθετα, βάλλεται η πραγματική οικονομία σοβαρά.

Από ένα καζίνο ισχυρίζεται ο συγγραφέας δεν θα μπορούσαν να βγουν περισσότερα χρήματα από αυτά που μπήκαν. Εκεί υπάρχει στην καλύτερη περίπτωση ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος.

Ο Flassbeck το εξηγεί μέσα από το παράδειγμα των αγορών πρώτων υλών που δεν κατευθύνονται από την προσφορά και τη ζήτηση, αλλά από την κερδοσκοπία.

"Το κοπάδι κερδίζει, όσο τρέχει." Το σύστημα κινήτρων στις χρηματοπιστωτικές αγορές λειτουργεί ακριβώς αντίθετα, σε σχέση με την κανονική αγορά, όπου ο επενδυτής μπορεί να κερδίσει μόνο εάν ο ίδιος διακρίνεται από τις μάζες .

Το "οικονομικό θαύμα" της δεκαετίας του '50 και του '60 προέκυψε επειδή ήταν εγγυημένη η συμμετοχή των ανθρώπων στην κοινωνικά παραγόμενη αύξηση των αξιών. Με την ιδεολογία του λεγόμενου ανταγωνισμού των «εδαφικών οικονομιών» αναπτύχθηκε η στασιμότητα της αγοραστικής δύναμης και της ανάπτυξης.

Συνέβη λοιπόν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που η νεοκλασική θεωρία υποστηρίζει: με την υστέρηση των πραγματικών μισθών έναντι της παραγωγικότητας , μειώθηκε η απασχόληση συστηματικά αντί να αυξηθεί. Η μόνη «επιτυχία» ήταν η μεγάλη άνθηση των εξαγωγών και αυτή όμως με την σειρά της ήταν η αιτία της κρίσης του ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος.

Σε αντίθεση με αυτά που πιστεύουν 98 % των οικονομολόγων, η οικονομία θα πρέπει να φροντίσει τα προϊόντα που παράγονται με μια συνεχώς βελτιωμένη τεχνολογία να βρουν και αγοραστές και αυτό γίνεται μόνο εάν οι πραγματικοί μισθοί ακολουθούν την παραγωγικότητα.

Εάν επιπρόσθετα απορριφτεί η σκληρή πολιτική λιτότητας τότε, θα μπορούσε να είναι υποφερτή μια οικονομία της αγοράς κατά τον 21ο Αιώνα.

"Το σύνολο της οικονομικής πολιτικής τα τελευταία 30 χρόνια, οι μεταρρυθμίσεις της αγοράς εργασίας, η προσπάθεια να βελτιωθεί η θέση της Γερμανίας, υπάκουαν σε μια επιχειρηματική λογική , χωρίς καμία κοινωνική προοπτική".

Πίσω από την αντίσταση κατά του κατώτατου μισθού υποθάλπεται η "εξαιρετικά πρωτόγονη» ιδέα μιας αγοράς εργασίας που δουλεύει με το σύνθημα: «όποιος παίρνει πάρα πολλά, πρέπει να απολυθεί και όποιος παίρνει λίγα φεύγει».

Επειδή σήμερα κανείς δεν ξέρει πόσο αξίζει στην κάθε περίπτωση η εργασία, η «πληρωμή σύμφωνα με την παραγωγικότητα» είναι στην πραγματικότητα μια μυθοπλασία των οικονομολόγων σε μια κοινωνία που στηρίζεται στην κατανομή της εργασίας.

Η πιο σημαντική αρχή της οικονομίας της αγοράς κατά την άποψη του Flassbeck είναι: Η μάζα των ανθρώπων πρέπει να συμμετέχει πλήρως στην αύξηση της αξίας επειδή είναι αναγκαίοι όχι μόνο ως παραγωγοί αγαθών, αλλά και ως καταναλωτές, αν θέλουμε η οικονομία να λειτουργεί με επιτυχία σε μακροπρόθεσμη βάση. Το θαύμα του μεταπολεμικού Γερμανικού θαύματος ήταν η ανάπτυξη των μισθών.

Η αποτυχία της επικρατούσας πολιτικής οικονομίας φαίνεται πολύ ξεκάθαρα στο παράδειγμα του Ευρώ. Η εξέλιξη των τιμών της Γερμανίας έχει μείνει πολύ πίσω σε σχέση με την υπόλοιπη ζώνη του ευρώ. Λόγω των διαφορών πληθωρισμού μεταξύ των κρατών μελών και τις αποκλίνουσες τιμές προσφοράς, τα μερίδια αγοράς έχουν μεταβληθεί, ιδιαίτερα υπέρ της Γερμανίας. Αυτό συμβαίνει επειδή ο λόγος των ονομαστικών μισθών με την παραγωγικότητα (το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος), κατά κύριο λόγο καθορίζουν τις τιμές των αγαθών που διαμορφώνονται υπό συνθήκες αποτελεσματικού ανταγωνισμού.

Ένας άλλος βασικός παράγοντας για την ανάπτυξη της παραγωγής είναι η χρησιμοποίηση και το πεδίο εφαρμογής του μετοχικού κεφαλαίου.

Η νομισματική πολιτική εντούτοις επηρεάζει μόνο έμμεσα την εξέλιξη των τιμών, ενισχύοντας ή φρενάροντας τις επενδύσεις μέσω των επιτοκίων ).

«Αν έλεγε κανείς στους συμμετέχοντες της ΟΝΕ το 1999 ότι κεντρική προϋπόθεση για τη βιωσιμότητα κάθε νομισματικής ένωσης, είναι κάθε χώρα μέλος της να εξασφαλίσει τη συμμόρφωση στον κανόνα μισθολογικό κανόνα (πληθωρισμός συν αύξηση της παραγωγικότητας) θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί τα υπόλοιπα κριτήρια του Μάαστριχτ και οι μοιραίες εμπορικές ανισορροπίες »(σ. 76).

Προκειμένου να τεκμηριώσει τη θεωρία του για τη εμπορικές ανισορροπίες, ο Flassbeck ανατρέχει στην επικρατούσα θεωρία του ελεύθερου εμπορίου.

Το θεώρημα του Ρικάρντο για τα «συγκριτικά πλεονεκτήματα», πάνω στο οποίο βασίζεται ακόμα η επικρατούσα θεωρία, κατά τον Flassbeck, είναι σήμερα «μη ρεαλιστικό».
Διότι αυτή η θεώρηση δεν λαμβάνει υπόψη για παράδειγμα, ότι υφίσταται ένα ντάμπινγκ μισθών, ούτε το γεγονός ότι οι συναλλαγματικές ισοτιμίες έχουν μετατραπεί σε άθυρμα των κερδοσκόπων.

Πάνω απ 'όλα όμως δεν λαμβάνεται υπόψη, ότι μέσα από μεγάλες άμεσες επενδύσεις μετατοπίζεται η υψηλή παραγωγικότητα των ανεπτυγμένων χωρών προς τις χώρες με χαμηλότερους μισθούς.

Κατά αυτό τον τρόπο δεν δημιουργούνται «συγκριτικά πλεονεκτήματα», αλλά μονοπωλιακά κέρδη.

Αντί να συζητάμε μια μη ρεαλιστική θεωρία του ελεύθερου εμπορίου, είναι καλύτερα να ανοίξουμε μια συζήτηση για ένα λογικό σύστημα συναλλαγματικών ισοτιμιών και για το ντάμπινγκ μισθών μεμονωμένων χωρών, μέσω των οποίων ορισμένες χώρες αποκτούν ένα αθέμιτο πλεονέκτημα. Το εμπόριο όμως δεν είναι μονόδρομος. «Όποιος πάντοτε κερδίζει, στο τέλος θα χάσει» (σ. 88)

Τα όρια της ανάπτυξης

Ασφαλώς ο Flassbeck γνωρίζει και την συζήτηση σχετικά με «τα όρια της ανάπτυξης» ή την θεωρία του κορεσμού.

Η κυρίαρχη και ποσοτικά προσδιορισμένη έννοια της ανάπτυξης διακατέχεται από την ιδεολογία της λεγόμενης «πρυτανείας του καταναλωτή», με βάση την οποία το κράτος και οι επιχειρήσεις δέχονται απλά τις προσταγές των απλών καταναλωτών.

Εάν υπήρχε ωστόσο η «κυριαρχία του καταναλωτή» αυτό θα συνεπαγόταν, ότι η οικονομία θα υπηρετούσε το λαό και όχι το αντίστροφο.

Αλλά η οικονομία δεν είναι ένα πεδίο ελεύθερο από σχέσεις εξουσίας.

Οι καταναλωτές δεν είναι σε θέση να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά είναι μάλλον μέρος ενός συστήματος που δεν συγκροτήθηκε κατά κύριο λόγο για να εκπληρώσει τις επιθυμίες τους.
Το σύστημα απαιτείται να ανασκευαστεί, έτσι ώστε να ανταποκρίνεται στις επιθυμίες του λαού . Η οικονομία της αγοράς από μόνη της δεν πρόκειται να το κάνει (σ. 90).

Μόνο αν αναλύσουμε με συνέπεια την οικονομία ως έναν χώρο που δεν υπάρχει ούτε κυριαρχία των καταναλωτών ούτε η συμφωνία μικροοικονομικών και μακροοικονομικών στόχων και αποτελεσμάτων, θα μπορέσουμε να σχεδιάσουμε μια ρεαλιστική εικόνα της οικονομίας.

Μόνο σε αυτή τη βάση, μπορεί να γίνει στοχευμένη και παρεμβατική οικονομική πολιτική ώστε να προσαρμοστεί το σύστημα, «στις καλώς εννοούμενες επιθυμίες του λαού και στα φυσικά του όρια (σ. 91).

Αυτή είναι η πρόκληση για τον 21ο Αιώνα.

Η κατασκευασμένη σύγκρουση μεταξύ οικονομίας και οικολογίας είναι μια φαινομενική σύγκρουση.

Δεν υπάρχει ορισμός εκείνων των εμπορευμάτων των οποίων η παραγωγή είναι αναγκαίο να συμπεριληφθεί η μη στην ανάπτυξη. «Ανάπτυξη είναι αυτό που ζητάει η κοινωνία» (σελ. 92).
Το κράτος πρέπει να ενεργεί ως πρωτοπόρος επιχείρηση της περιβαλλοντικής προστασίας. Με μια πολιτική περικοπών των μισθών, ωστόσο το κράτος παραδίδεται στις παλιές αγορές αντί , αντί να δημιουργεί νέες και πιο οικολογικές.

Και η ελληνική κρίση

Κατά τον Flassbeck σήμερα, μιλάμε μόνο για την κρίση χρέους. Δεν μπορούμε όμως να αποφύγουμε, μια απλή αλήθεια: «το χρέος του ενός, είναι πάντα κέρδος κάποιου άλλου» (σ. 103).

Εάν ωστόσο πάρα πολλά κράτη είναι στο χρέος και προσπαθούν ταυτόχρονα να το μειώσουν, τότε δημιουργείται σοβαρή συστημική κρίση.

Μόνο οι μαζικές μειώσεις επιτοκίων από τις νομισματικές τράπεζες και ακόμη υψηλότερος δανεισμός του κράτους, μπορούν να σταθεροποιήσουν μια οικονομία που χάνει με αυτό τον τρόπο την ισορροπία.

Έτσι κατά την άποψη του Flassbeck η κρίση του χρέους στην Ελλάδα, δεν έχει να κάνει τίποτα με μια πτώχευση, αλλά ενισχύεται με τον πανικό των «αγορών», από τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης.

Η ελληνική κρίση ωστόσο ήταν κανονικά μια ευκαιρία, να λάβουν οι αγορές ένα ισχυρό και αυστηρό ράπισμα, ώστε να μην ξανατολμήσουν να βγούνε από την άμυνα» (σελ. 104).
Εάν από την αρχή η Ευρωζώνη αντιδρούσε με ένα κοινό ομόλογο θα είχε θέσει τέλος στην κερδοσκοπία, και δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτό το σημείο.

Για να γίνει αυτό δεν χρειαζόταν όλο το οικοδόμημα των τραπεζών. Το τραπεζικό σύστημα« δεν είναι τίποτα περισσότερο από μεσίτης πιστώσεων για λογαριασμό του κράτους.

Γιατί σε τελική ανάλυση με πρωτοβουλία της κεντρικής τράπεζας παρέχεται ρευστότητα, η οποία στην συνέχεια διοχετεύεται σε δανειολήπτες.

Σε βάθος χρόνου δεν είναι πλέον ανεκτό οι τράπεζες να συνεχίσουν να δέχονται φτηνό χρήμα από τα κράτη μέσω της κεντρικής τράπεζας-ΕΚΤ και να αγοράζουν κρατικά ομόλογα τα οποία αποδίδουν πολύ υψηλότερα επιτόκια (σελ. 190).

Το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν αγοράζει άμεσα κρατικά ομόλογα αλλά μόνον έμμεσα, μέσω της αναχρηματοδότησης των τραπεζών ,οφείλεται στην ιδεολογία ότι μόνο χάρη στην σοφία της «αγοράς» αποτρέπονται τα κράτη από την σπατάλη χρήματος
Όταν, όμως, οι δρώντες στη χρηματοπιστωτική αγορά, χάρη στην απελευθέρωση της, οδηγούν ένα ολόκληρο νομισματικό σύστημα σε κατάρρευση και την παγκόσμια οικονομία στο χείλος της καταστροφής, αυτό δεν φαίνεται να ενοχλεί ιδιαίτερα τους νεοφιλελεύθερους.
Στις χρηματοπιστωτικές αγορές, τα πράγματα έχουν ξεφύγει εντελώς από κάθε έλεγχο.
Η Οικονομία της αγοράς θα πρέπει τελικά να τεθεί υπό τον έλεγχο της Δημοκρατίας.
Ακριβώς επειδή οι χρηματοπιστωτικές αγορές μετά τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του '30 τέθηκαν υπό καθεστώς αυστηρής ρύθμισης δημιουργήθηκε το συνακόλουθο οικονομικό θαύμα.

Ζωτική προϋπόθεση είναι το σταμάτημα της κερδοσκοπίας σε νομίσματα.

Οι Συναλλαγματικές ισοτιμίες μεταξύ των νομισμάτων έχουν μαζί με τα επιτόκια την πιο σημαντικά αξία για μια ανοικτή οικονομία.

Αυτές κινούν όλο το φάσμα των τιμών εξωτερικού εμπορίου. Για όσο καιρό δεν επιλύεται το νομισματικό πρόβλημα δεν πρόκειται να επιλυθεί κανένα άλλο πρόβλημα.

Το νομισματικό σύστημα πρέπει να καταστεί εμπορικά ουδέτερο, δηλαδή η ονομαστική συναλλαγματική ισοτιμία θα πρέπει να ακολουθεί την διαφορά πληθωρισμού των χωρών. Με αυτό τον τρόπο η πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία παραμένει σταθερή.

Πυρήνας του προβλήματος στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος, είναι ότι μια χώρα για δεκαετίες επιδιώκει την συγκράτηση των μισθών, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα για ανατίμηση ή υποτίμηση.

"Όποιος έχει μια καθαρές και απλές διαγνώσεις έχει συνήθως και καθαρές και απλές θεραπείες» (σ. 177) γράφει ο Flassbeck.

Ορισμένα ερωτηματικά

Ο συγγραφέας επιχειρεί να δείξει –πολλές φορές με υπερβολικό ζήλο- ότι η κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη σχολή σκέψης είναι παράλογη.

Στην προσπάθεια του αυτή ωστόσο, διατυπώνει ορισμένες διαγνώσεις που είναι λίγο πολύ απλουστευτικές όπως και οι προτάσεις θεραπείας.

Η εμπειρία ασφαλώς δικαιώνει τον Flassbeck, όταν επισημαίνει ότι το ντάμπινγκ των μισθών στη Γερμανία είναι βασική αιτία των οικονομικών ανισορροπιών.

Μήπως όμως θα έπρεπε να αναφερθεί και το φορολογικό ντάμπινγκ;

Μήπως για την κρίση του χρέους στην Ελλάδα, υπάρχουν και άλλα προβλήματα, εκτός από την οικονομική ανισορροπία;

Η διαφθορά για παράδειγμα την οποία καλλιέργησαν με ζήλο γερμανικές εταιρείες όπως οι Siemens.

Είναι μόνο το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, το οποίο καθορίζει την ανταγωνιστικότητα μιας οικονομίας σε βάθος χρόνου;

Μήπως δεν πρέπει να σκεφτόμαστε πάρα πολύ σε κατηγορίες των «γεωγραφικού ανταγωνισμού» στο παιχνίδι των αγορών αλλά σε μικροοικονομικές κατηγορίες σε συνάρτηση με το γεγονός ότι μεμονωμένες εταιρείες ανταγωνίζονται για τα προϊόντα τους μεταξύ τους;

Τίθεται επίσης το ζήτημα του ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος που ανακύπτει , αν ένα κράτος δραστηριοποιείται περισσότερο στην εκπαίδευση, την επιστήμη και την καινοτομία και κατά συνέπεια έχει ως αποτέλεσμα μια προωθημένη παραγωγικότητα.

Εάν το πάρουμε αντίστροφα, εάν δηλαδή μακροπρόθεσμα ένα κράτος εισπράττει υψηλούς φόρους για να προφέρει υψηλά κοινωνικά και περιβαλλοντικά πρότυπα, σε αντίθεση με άλλα κράτη που παραμελούν αυτές τις επενδύσεις, τίθεται το ερώτημα ένα δημιουργούνται μεταθέσεις ανταγωνιστικότητας, θετικές ή αρνητικές;
Αυτά είναι ερωτήματα στα οποία θα μπορούσε να δώσει ο Heiner Flassbeck σίγουρα λογικές, ή τουλάχιστον εύλογες απαντήσεις.

Ίσως σε ένα επόμενο βιβλίο.

Σε κάθε περίπτωση είναι απόλυτα εύληπτος ο θυμός που διακατέχει τον Flassbeck απέναντι στις κυρίαρχες ιδεολογίες και απέναντι στην εξαθλίωση της οικονομικής επιστήμης.

Εξ ου ο συγγραφέας καταφέρεται εκ προοιμίου κατά των σύγχρονων οικονομολόγων που τους θεωρεί ανίδεους και αλλοτριωμένους από μια στενόμυαλη επιχειρηματική λογική.






Αχός βαρύς ακούγεται πολλά ντουφέκια πέφτουν… Πόλεμος γίνεται στο ΠΑΣΟΚ, για το πότε θα φύγει ο Γιώργος. Μαλώνουν και φωνασκούν οι δελφίνοι (αλλά και οι δελφίνες), που ψάχνουν να βρούνε μία σανίδα (πολιτικής αλλά στην ουσία νομικής) σωτηρίας, απειλούν θεούς και δαίμονες (δηλαδή την οικογένεια του Giorgo) και σχηματίζουν φατρίες που ετοιμάζονται να κονταροχτυπηθούν…!

Ε, και; Νοιάζεται κανείς για το τι κάνουν οι μελλοντικοί ισοβίτες; Μόνο τα ΜΜΕ, που έχουν αναλάβει τον άχαρο ρόλο της προπαγάνδας αποπροσανατολισμού. Και για όσους δεν κατάλαβαν, ο καυγάς του Ψυχάρη εντάσσεται μέσα στα πλαίσια των γενικότερων ξεκαθαρισμάτων, αλλά και του αποπροσανατολισμού. Ήδη συζητάνε για το πώς θα μας ξεπουλήσουν, σε ποιο δίκαιο θα μας συμπεριλάβουν, για το τι είδους μπανανία – αποικιοκρατία θα καταλήξουμε…

Μαλώνει το ΠΑΣΟΚ και σείεται η χώρα! Είμαστε σοβαροί;

Όπως γράφει κι ένας διαδικτυακός φίλος:

Όλος ο θόρυβος που γίνεται για την διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ έχει τόση βαρύτητα, όση θα είχε αν ζητούσαν από τους διαδηλωτές να διαλέξουν από ποιόν συγκεκριμένο άνδρα των Μ.Α.Τ. θέλουν να ξηλοκοπηθούν...και ταυτόχρονα είναι σαν να στήνουν κάλπες σε μια διμοιρία των Μ.Α.Τ. για να ψηφίσουν καινούργιο επί κεφαλής!!! Διότι αυτή είναι η αναλογία σε ποσοστά της επιρροής στο λαό, του φασιστικού αυτού κόμματος των δωσίλογων.

Είναι ζήτημα σε πραγματικά ποσοστά να ξεπερνάει το 3% του Ελληνικού λαού το φρικαλέο νεοεποχίτικο μόρφωμα, ποσοστό που διατηρεί χάρη στα λαμόγια που εξέθρεψε, τους εγκάθετους και ένα αστείο πλέον ποσοστό αφελών που δεν ξυπνάνε ούτε με κανόνια ή αρνούνται λόγω χαρακτήρα να δούν την αλήθεια.

Άρα μην μας πρήζετε κατοχικά σαμπουάν μυαλών (ΜΜΕ) με την διαδοχή του ήδη διαλυμενου αποκόμματος, κανείς δεν ενδιαφέρεται κι εγώ ήδη ξόδεψα πολύ χρόνο να αναφέρομαι σε ανύπαρκτους. Θα μας ξανααπασχολήσουν κι αυτοί κι εσείς, στην δίκη και καταδίκη των δωσιλόγων...

Κοπελιές συμμαζευτείτε και αρχίστε να ετοιμάζετε απολογίες. Αργά ή γρήγορα θα βρεθείτε σε κάποια έδρανα που θα μοιάζουν με πυρωμένα καρφιά. Όσο για τους καυγάδες σας, προσέξτε τα καλσόν… Το ότι μαλώνετε εσείς που μέχρι χθες συμφωνούσατε σε όλα για την εξαθλίωση της χώρας, αποτελεί ένα απλό παράδειγμα πόσο ηλίθιος σαν πολίτης έχει γίνει ο Έλληνας.

Και μέσα σε όλα πετάγεται και η Ντόρα (η γνωστή ντε) και δηλώνει πως μετά το PSI δεν πρόκειται να υπάρξει άλλη διαπραγμάτευση με την τρόικα!!! Σιγά κοπελιά, αλλά όταν τα λες να τα λες ολόκληρα: Δεν θα υπάρχει πλέον τίποτε άλλο να διαπραγματευθείτε με την τρόικα, αφού θα τα έχετε δώσει όλα. Τα δικά μας φυσικά, γιατί τα δικά σας τα τριγυρνάτε σε τράπεζες του εξωτερικού, για να χαθούν σιγά-σιγά και να μην βρεθούν ποτέ…

Άντε γιατί, μας τα κάνατε… τσουρέκια "σύντροφοι"!


ΥΓ1: Μία υπενθύμιση προς τους πολιτικούς: Να ξέρετε πως θα σας δικάσουν πολίτες. Ναι, αυτοί που εσείς αποφασίσατε να καταστρέψετε τις ζωές τους. Και, φυσικά, γνωρίζετε πολύ καλά πως θα δικαστείτε με την ίδια «ευαισθησία» που εσείς κυβερνούσατε.

ΥΓ2: Πρόταση προς την επόμενη κυβέρνηση: Να χτιστεί μία υπόγεια φυλακή η οποία θα ονομαστεί "Παπανδρέου" και θα φιλοξενεί πολιτικούς που παρέβησαν ή καταπάτησαν το Σύνταγμα της χώρας...



Η Ελλάδα θα μπορούσε να μην εισέλθει καθόλου στη μνημονιακή παγίδα, στην οποία εισήλθε από το Μάιο του 2010, καταστρέφοντας και λεηλατώντας τη χώρα.

Σε πείσμα όλων όσων, ακόμα και τώρα, διατείνονται δογματικά ότι η χώρα τότε δεν είχε άλλη επιλογή, σήμερα επιβεβαιώνεται περίτρανα ότι η Ελλάδα είχε πολλές, χίλιες φορές προτιμότερες εναλλακτικές επιλογές.

Και αυτό επιβεβαιώνεται όχι απλώς από τις ρεαλιστικές και επιχειρηματολογημένες θέσεις κάποιων δυνάμεων της Αριστεράς αλλά και από έγκυρους νομικούς κύκλους, οι οποίοι, μάλλον, μπορούν να θεωρηθούν ότι κατέχουν περίοπτη θέση στο παγκόσμιο νομικό κατεστημένο με εξειδίκευση στα θέματα του χρέους.

Συγκεκριμένα, η Ελλάδα είχε από την πρώτη στιγμή τη δυνατότητα να διαγράψει νομίμως το σύνολο, σχεδόν, του χρέους της με νομοθετικές ρυθμίσεις στην ελληνική Βουλή.
Αυτή τη διάσταση αναδεικνύουν σε μελέτη τους (μπορείτε να τη διαβάσετε πατώντας εδώ) o Μίτου Γκουλάτι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ντιουκ (Duke), ειδικός στο χρηματοοικονομικό δίκαιο και ο Λέο Μπουχάϊτ, που θεωρείται από τους κορυφαίους νομικούς διεθνώς για θέματα αναδιάρθρωσης του κρατικού χρέους.

Ο Μ. Γκουλάτι έχει γράψει δύο μελέτες μαζί με το Λ. Μπουχάϊτ που θεωρείται από τους κορυφαίους νομικούς διεθνώς για θέματα αναδιάρθρωσης του κρατικού χρέους. Ο Λ. Μπουχάϊτ εργάζεται για τη δικηγορική εταιρεία Cleary Gottlieb Steen & Hamilton LLP, την οποία προσέλαβε τον περασμένο Αύγουστο το ελληνικό δημόσιο ως σύμβουλο για το PSI.

Στην ως άνω μελέτη τους οι Γκουλάτι – Μπουχάϊτ υποστηρίζουν με ακλόνητα νομικά επιχειρήματα ότι η ελληνική Βουλή μπορεί όποτε κρίνει αναγκαίο να αλλάξει τους όρους που έχουν εκδοθεί ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, που υπάγονται στο ελληνικό δίκαιο.

Την ως άνω επιχειρηματολογία επιβεβαιώνει, μάλιστα, και τρίτη μελέτη των Γκουλάτι -Ζετελμέγιερ (στέλεχος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανοικοδόμησης και Ανάπτυξης), η οποία δημοσιεύτηκε πριν λίγες μέρες.

Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική Βουλή με νομοθετικές ρυθμίσεις μπορεί να μειώσει μονομερώς το επιτόκιο αυτών των ομολόγων ή και να αυξήσει την περίοδο αποπληρωμής τους. Μπορεί ακόμα η ελληνική Βουλή με ανάλογες ρυθμίσεις να μειώσει όσο κρίνει το ποσό του κεφαλαίου των ομολόγων που θα αποπληρωθεί ή και να διαγράψει αυτό το κεφάλαιο ολοσχερώς και να μην πληρώσει καθόλου τους ομολογιούχους πιστωτές.

Επειδή το 90% και πάνω του δημοσίου χρέους, πριν εισέλθουμε στο μνημόνιο, βρισκόταν σε ομόλογα που διέποντο από το ελληνικό δίκαιο, η ελληνική κυβέρνηση μπορούσε να διαγράψει μονομερώς και νομίμως μέχρι το σύνολο του κεφαλαίου αυτών των ομολόγων ή να απειλήσει πραγματικά με μια τέτοια ρύθμιση προκειμένου να διαπραγματευτεί τη συναινετική διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους.

Αντ' αυτού, όπως είναι γνωστό, η κυβέρνηση προχώρησε, έναντι της δανειοδότησης από την τρόικα, στην υπογραφή των κατάπτυστων μνημονίων αλλά και στην ένταξη των νέων τροϊκανών δανείων (που χρησιμοποιούνται για πληρωμή τόκων και αποπληρωμή παλαιών ομολόγων) στο αγγλικό αντί στο ελληνικό δίκαιο, απεμπολώντας τα πλεονεκτήματα του τελευταίου.

Και τώρα, όμως, το 90% του χρέους σε ομόλογα που κατέχουν οι ιδιώτες (όχι, δηλαδή, η τρόικα) αλλά και η ΕΚΤ, το οποίο αντιπροσωπεύει το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του δημοσίου χρέους, υπάγεται στο ελληνικό δίκαιο.

Επομένως, και τώρα η κυβέρνηση αντί να παζαρεύει ένα περιορισμένο και εντελώς ανεπαρκές "κούρεμα" (PSI+) με επαχθέστατους όρους και την μεταφορά των νέων ομολόγων που θα προκύψουν μετά την ανταλλαγή στο αγγλικό δίκαιο, θα έπρεπε να κινηθεί πολύ διαφορετικά.

Συγκεκριμένα, η κυβέρνηση θα μπορούσε να προχωρήσει άμεσα στη νόμιμη διαγραφή, μέσω της Βουλής, του ομολογιακού χρέους σε ιδιώτες, που βρίσκεται πάνω από 90% στο ελληνικό δίκαιο, πράγμα που θα συνιστούσε μια πραγματική ανάσα για τη χώρα.

Φυσικά, μια τέτοια κίνηση θα προκαλούσε πιστωτικό γεγονός πράγμα που θα ενεργοποιούσε τα CDSγια να αποπληρωθούν οι πιστωτές ομολογιούχοι, αν και σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα έπαυαν να έχουν απώλειες.

Βεβαίως, ένα πιστωτικό επεισόδιο σε βάρος της χώρας δεν είναι ότι καλύτερο.

Αυτή η εξέλιξη, όμως, είναι χίλιες φορές προτιμότερη και οι συνέπειές της, αν και όχι εύκολες, απολύτως αντιμετωπίσιμες, σε σχέση με το ανεπαρκέστατο "κούρεμα" της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου (PSI+),-αν και αυτό ευδοκιμήσει-, και τους επαχθέστατους όρους που το συνοδεύουν και κυρίως με τη συνέχιση της μνημονιακής λεηλασίας!

Να, γιατί επιμέναμε από την πρώτη στιγμή στη χρήση του όπλου της στάσης πληρωμών επί του χρέους, με βάση το οποίο μια προοδευτική κυβέρνηση μπορεί να προχωρήσει νομίμως στην ολοσχερή διαγραφή, τουλάχιστον, του μέρους εκείνου του χρέους που υπάγεται στο ελληνικό δίκαιο.





Γράφει ο Παν. Γ. Γεωργόπουλος
Ταξίαρχος Πολεμικής Αεροπορίας ε.α.


Μπήκαμε αισίως στο 2012, για μας, τους πολίτες της Ελλάδας, δεν αλλάζουν και πολλά πράγματα, η προηγούμενη κυβέρνηση, αποφάσισε και η εγκάθετη συνεχίζει την ίδια πολιτική, εμείς φταίμε για την παρούσα οικονομική κατάσταση της χώρας. Όχι όμως όλοι, στο απυρόβλητο μένουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι μεγαλοεργολάβοι, οι φοροκλέπτες, οι απατεώνες, αυτοί έχουν ασυλία, είναι οι ορθοστάτες αυτού του «διεφθαρμένου και αναξιόπιστου κράτους», όπως είχε «διαφημίσει» την Ελλάδα στο εξωτερικό, ο πρώην πρωθυπουργός. Εμείς λοιπόν φταίμε και πρέπει να τιμωρηθούμε.

Οι ποινές για την τιμωρία μας;

α. Έχεις σπίτι, για το οποίο έχεις πάρει δάνειο, ή στο άφησαν κληρονομιά οι γονείς σου; θα πληρώνεις αντί για ενοίκιο, φόρους για πάντα, αλλιώς θα σου κόψουν το ρεύμα, το νερό, και αν δε πληρώσεις θα στο πάρουν τελικά. Και αν είσαι άστεγος και πεινασμένος, μη φοβάσαι δικαιούσαι μια κουβέρτα και ο πρωθυπουργός θα τρώει μαζί σου μια φορά το χρόνο, (και θα αισθάνεται ιδιαίτερα ευτυχής, Παπαδήμος)

β. Έχεις αυτοκίνητο; κακώς, θα το πληρώνεις για πάντα (ακόμα και αν έχει μηδενική αξία μεταπώλησης), αυξάνονται τα τέλη κυκλοφορίας κάθε χρόνο και αν είχες την ατυχία να αγοράσεις μεταχειρισμένο αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού την πάτησες, η εισφορά είναι η ίδια, τα τεκμήρια διαβίωσης (καινούργιο φρούτο) τα ίδια, ανεξάρτητα αν η αγορά του αυτοκινήτου είναι 10.000 ή 100.000 ευρώ .

γ. Έχεις δουλειά; δεν είναι σωστό, θα απολυθείς, θα τεθείς σε εργασιακή εφεδρεία, θα μειωθεί ο μισθός σου στα όρια της εξαθλίωσης, δε τους νοιάζει πως θα περνάς.

δ. Είσαι συνταξιούχος; η σύνταξη για την οποία έχεις υποστεί κρατήσεις, θα καταβαραθρωθεί, να πας στα συσσίτια της Εκκλησίας, αν είσαι όμως κάτω των 55 δυστυχία σου, περίμενε το εκτελεστικό απόσπασμα.

ε. Συνεπής φορολογούμενος; Θα πληρώνεις φόρο αλληλεγγύης και για τους μεγαλοοφειλέτες, τους φοροδιαφεύγοντες, που τους καλύπτει το κράτος. Παράδειγμα η PROTON BANK και αυτοί που έχουν μεταφέρει τις καταθέσεις τους στην Ελβετία. Θα πληρώνεις συνέχεια και αν δεν πληρώσεις, δε πειράζει, σε περιμένει η «στενή». Τελικά θα μας πει κάποιος που πάει ο φόρος αλληλεγγύης;

στ. Είσαι άρρωστος, ηλικιωμένος; Δε σου αναγνωρίζω περίθαλψη, δε σου χορηγώ φάρμακα, δε θα έχεις γιατρό, για να μας αδειάσεις τη γωνιά μια ώρα αρχύτερα.

ζ. Είσαι δημόσιος υπάλληλος; Φταις για την κατάντια του έθνους, ταλαιπωρείς τα υπόλοιπα 10.000.000 έλληνες, αφού οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι 1.000.000 και ακαμάτες, σύμφωνα με τον πρώην και νυν Υπουργό Υγείας (τελικά τους μέτρησε κανένας;).

η. Είσαι ταξιτζής, φαρμακοποιός, ιδιωτικός υπάλληλος, φορτηγατζής κλπ, φταις για την χρεωκοπία του Κράτους, πρέπει να γεμίσει ο τόπος φαρμακεία, φορτηγά, ταξί και να κλείσουν όλα τα μαγαζιά και οι επιχειρήσεις, για να ξελασπώσει το Κράτος.

θ. Έχεις παιδιά στο σχολείο; Κρίμα. Τέλος τα βιβλία. Θα πληρώνεις γι’ αυτά, την θέρμανση του Σχολείου για όλα.

ι. Είσαι στρατιωτικός, αστυνομικός (εκτός των ΜΑΤ που είναι «υπερπαραγωγικοί»), πυροσβέστης, λιμενικός; είσαι αντιπαραγωγικός, σύμφωνα με δηλώσεις του πρώην και νυν Αντιπροέδρου Β΄.

ια. Είσαι πολύτεκνος; Θα πληρώνεις περισσότερους φόρους, μειώνεται και το αφορολόγητο, για να καταλάβεις το λάθος σου. Ποιος να σκεφτεί το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος, έχουμε τους λαθρομετανάστες θα μας το λύσουν αυτοί.

Ιβ. Είσαι άνεργος; Κακό του κεφαλιού σου. Έτσι και αλλιώς τους φόρους δεν τους γλυτώνεις.

ιγ. Είσαι Έλληνας πολίτης σου απαγορεύω τις συγκεντρώσεις, η καλύτερα έλα και τα θα τα πούμε ένα χεράκι, αν είσαι όμως λαθρομετανάστης έχεις το δικαίωμα να κάνεις ότι θέλεις (ακόμα και να κυνηγάς με παλέτες και πέτρες τα ΜΑΤ).

ιδ. Μένεις σε παραμεθόρια περιοχή; Δε θα έχεις καράβι να ταξιδεύεις, σχολεία, ρεύμα, νερό και θα πηγαίνεις να ψωνίζεις σε άλλες χώρες.

ιε. Ζεις; Ακόμα να πεθάνεις;

Μας έχουν στοχοποιήσει, εμείς φταίμε, όχι οι κυβερνώντες (πριν και τώρα), είναι ανεύθυνοι, δε γνωρίζουν τίποτα, ότι έκαναν (λάθη επί λαθών), το έκαναν για το καλό μας. Και αφού μας εξαθλιώσουν, μας λένε ότι θα πρέπει να βοηθήσουμε και τη ΔΕΗ να μη χρεοκοπήσει, αυξάνοντας τα τιμολόγια κατά 10% (πάλι εμείς).

Τι έγινε τώρα με την κυβέρνηση Παπαδήμου; Απλά απενοχοποιούνται τα συμμετέχοντα κόμματα, η μόνη ανακοίνωση π.χ. που έβγαλε η Νέα Δημοκρατία για τα νέα τεκμήρια είναι, ότι εμείς δεν ψηφίσαμε αυτά τα νέα μέτρα το ΠΑΣΟΚ τα ψήφισε, τελικά σε για ποιο λόγο συμμετέχει σ’ αυτήν την κυβέρνηση; Ποιος θα μιλήσει για το ξεπούλημα των τεσσάρων AIRBUS; Έτσι τελικά θα ξεπουληθεί η δημόσια περιουσία;

Θα μάθουμε τελικά μετά από 8 χρόνια, από αυτούς τους αχρείους, που μας έπεισαν ότι οι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν το παν για την Ελλάδα, θα της έδιναν ώθηση στον τουρισμό, ένα νέο ξεκίνημα, κλπ, πόσο στοίχισαν και ποιοι έφαγαν με χρυσά κουτάλια; Τελικά το μόνο που μας έμεινε, είναι οι επιγραφές που οδηγούν στους καταρρέοντες αθλητικούς χώρους.

Ο Πρόεδρος της ΔΟΕ Ζακ Ρογκ σε συνέντευξη του στην «Καθημερινή» είπε ότι «ένα ποσοστό 2% με 3% του εξωτερικού χρέους της Ελλάδας οφείλεται στο κόστος των Ολυμπιακών αγώνων, θα μπορούσαν να έχουν γίνει με πολύ μικρότερο κόστος». Κανονικό πάρτι δηλαδή, δεν είδα όμως να συγκινείται κανένας, ποιος να μιλήσει και τι να πει.
Ως πότε θα πληρώνει ο λαός τις αβλεψίες και την ανικανότητα των κυβερνήσεων; Πότε θα μπουν οι κλέφτες φυλακή;

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας άφαντος. Αλλά όχι, εμφανίστηκε αφού γύρισε από τη Γερμανία όπου πήγε να δει την οικογένεια του, (μετανάστης στην Ελλάδα είναι;). Και έκανε βαρυσήμαντες δηλώσεις! «Γίνεται πόλεμος στον Παπαδήμο. είπε Το βλέπω στις εφημερίδες με σχόλια που θα μπορούσαν να μη γίνονται αφού όλοι δηλώνουμε και ζητάμε τα πολλά χρήματα από την Ευρώπη!» (απαγορεύεται η κριτική) και εμφανίστηκε αισιόδοξος!, για την πορεία της χώρας λέγοντας, ότι τα οικονομικά στοιχεία που έχει υπόψη του, δείχνουν ότι είναι καλύτερες οι συνθήκες για την αντιμετώπιση της κρίσης (αν είχα και εγώ το μισθό του τα ίδια θα έλεγα). Άξιος λοιπόν ο μισθός του.
Βέβαια συνεχίζεται και η τρομοκρατία με την επιστροφή στη δραχμή. Τι λένε οι τρομοκράτες;

«Θα γυρίσουμε 20 χρόνια πίσω αν βγούμε από το ευρώ!» είπε ο πρόεδρος της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών και της Εθνικής Τράπεζας, Β. Ράπανος.
«Θα μας έφερνε 50 χρόνια πίσω το ενδεχόμενο επιστροφής της χώρας στη δραχμή» τόνισε ο γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ Γ. Στουρνάρας. «Θα είναι καταστροφή. Η κρίση χρέους θα γίνει συναλλαγματική κρίση. Η Ελλάδα θα σταματήσει να λειτουργεί».
«Δραχμή σημαίνει επιστροφή στο ’50» (60 χρόνια πίσω) Γ. Προβόπουλος Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και προειδοποιεί για σοβαρές ελλείψεις σε βασικά είδη και υποτίμηση έως 70%.

Τελικά εσείς που ορίζετε τις τύχες μας είστε ανίκανοι, ηλίθιοι, εκτελείτε κάποια αποστολή; ή μας περνάτε για βλάκες; Δεν μπορείτε να συνεννοηθείτε, ούτε για το πως θα μας τρομάξετε, είκοσι, πενήντα, ή εξήντα χρόνια κύριοι; Συνεννοηθείτε τελικά, για το πόσο και για να σας βοηθήσω ο κόσμος θα τρομάξει πιο πολύ αν του πείτε εκατό χρόνια. Αυτό να μας πείτε. Μπορείτε να μας πείτε τουλάχιστον με το ευρώ πόσα χρόνια θα γυρίσουμε πίσω να δούμε τη διαφορά; Τι μας περιμένει άραγε μ’ εσάς που έχουμε μπλέξει.

Οι κυβερνήσεις με τον τρόπο που συμπεριφέρονται, βγάζουν μίσος στους πολίτες. Ενοχοποιούν πάντα τους ίδιους και τους ίδιους. Αφού όλοι παραδέχονται ότι τα μέτρα που εφάρμοσαν μέχρι σήμερα δεν απέδωσαν γιατί τα συνεχίζουν; Μετά από τόσους φόρους και τόσα μέτρα που έπληξαν τους πολίτες, ο Αν. Υπουργός οικονομικών Φ. Σαχινίδης δήλωσε στη Βουλή. Αδυναμία να εκτιμήσει το ύψος στο οποίο θα διαμορφωθεί το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης για το 2011 και είναι ακόμα στη θέση του και μείς τον ακούμε.

Τελικά ας το πάρουμε απόφαση, μας κυβερνούν εγκάθετοι, ψεύτες, απατεώνες και υποτελείς, που έχουν βάλει σκοπό την τελική απαξίωση της Ελλάδας και την εξαθλίωση των Ελλήνων, για να μας ξεπουλήσουν σε εξευτελιστικές τιμές στους δανειστές μας. Και εμείς τους ανεχόμαστε.



  • Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ
Καταρχήν εύχομαι υγεία και δύναμη σε όλους τους Συνέλληνες, σε όλους όσους ακόμα χτυπάει η καρδιά τους ελληνικά. Διότι τελικά για να επιβιώσει κάποιος σε αυτή την χώρα πρέπει να έχει ατσάλινα νεύρα. Αυτά τα Χριστούγεννα ήσαν ομολογουμένως τα πιό μίζερα που έχει βιώσει ο Ελληνισμός από την μεταπολίτευση. Η αγορά δεν «τραβάει» κόσμο, οι καταστηματάρχες απελπίζονται, ο καταναλωτής αρκείται στα απαραίτητα, οι ζητιάνοι αυξάνονται, τα μαγαζιά με τις επιγραφές «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ» πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο.
Κι εμείς; Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως αηδίασα.

Αηδίασα με την τηλεόραση που ο κάθε δημοσιογραφίσκος, ανάλογα με τις εντολές του εκδότη του, έχει ξεπουλήσει την συνείδηση του και παριστάνει τον αναλυτή προπαγανδίζοντας ότι θα μας σώσουν οι κυβερνώντες! Όσοι ακολουθούν αντίθετη ρότα-αντιμνημονιακή- ενώ αρχικώς έπιναν νερό στο όνομα του ΓΑΠ, έδω και μισό πλέον χρόνο προσπαθούν να λυτρωθούν στα μάτια του κόσμου ως αντίθετοι στο μνημόνιο, αλλά από την άλλη εμπιστεύονται τον νέο πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο! Κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι θα μας σώσει ή ο ένας ή ο άλλος ή όλοι μαζί. Όποιος τολμήσει να μιλάει για εκλογές θεωρείται συνομωσιολόγος! Απαγορεύται ο λαός να αποφασίζει και να σκέφτεται. Απλώς θα αποδέχεται τις όποιες αποφάσεις και θα πει κι ένα τραγούδι.

Αηδίασα με όλη αυτή την τηλεοπτική προπαγάνδα που προξενεί τρομοκρατία και αβεβαιότητα στις ψυχές μας σχετικά με το μέλλον της πατρίδας μας, αν θα παραμείνουμε στο ευρώ, αν θα πτωχεύσουμε, αν θα πάρουμε κι άλλα μέτρα για το καλό μας, τι θα γίνει με τις καταθέσεις, με τα δάνεια κτλ.

Αηδίασα με όλους αυτούς του κοινοβουλευτικούς από τα συνολικά 8 κόμματα της Βουλής -ναι καλά διαβάζετε- διότι η ΔΗΣΥ, η ΔΗ.ΑΡ, το Άρμα Πολιτών αποτελούν και αυτά μέρος του πολιτικού συστήματος και βρίσκονται εντός Βουλής, που προσπαθούν να μας πείσουν ο καθένας ξεχωριστά ότι είναι ο καταλληλότερος για να μας βγάλει από την κρίση και όλοι προσπαθούν για το καλό μας και απαιτούν να τους εμπιστευτούμε στις επόμενες εκλογές-όποτε γίνουν.

Αηδίασα που αυτές τις άγιες μέρες έπρεπε να παρακολουθήσω άλλο ένα «σκάνδαλο», υπαρκτό ή μη δεν θα το σχολιάσω, για να αποδειχτεί περίτρανα ότι ο θεσμός της Δικαιοσύνης έχει ξεπεράσει τον εξευτελισμό των πολιτικάντηδων αλλά δεν υπήρξε όυτε ο στοιχειώδης σεβασμός στο χριστιανικό αίσθημα για να γίνει ό,τι είναι να γίνει μετά τα Χριστούγεννα.

Αηδίασα γενικώς με όλες αυτές τις ειδήσεις που ψυχοπλακώνουν τον Έλληνα σχετικά με το μέλλον του Ασφαλιστικού μας συστήματος, του συστήματος Υγείας, της Παιδείας και της ίδιας μας της φυλής, μιάς και οι νέοι μέχρι την ηλικία των 30 σκέφτονται να μεταναστεύσουν ακόμα και στον Βόρειο Πόλο προκειμένου να βρουν μία δουλειά και να ζήσουν με αξιοπρέπεια.

Όμως όλα αυτά είναι το κερασάκι στην τούρτα. Κι αυτό διότι, προσωπικά, αυτό το αίσθημα της αηδίας, με κατέχει πολλά χρόνια.

Σιχάθηκα να βλέπω, να ακούω και να με υποχρεώνουν να υιοθετώ στο υποσυνείδητο μου την προπαγάνδα περί «πολυπολιτισμού», την προπαγάνδα περί θυμάτων του «Πολυτεχνείου», την προπαγάνδα περί του «Ολοκαυτώματος», την προβολή της τουρκικής «σαπουνόπερας», την προπαγάνδα της «ελληνοτουρκικής φιλίας», την προπαγάνδα προβολής της ομοφυλοφιλίας σαν κάτι το φυσιολογικό!

Σιχάθηκα όλους αυτούς που προπαγανδίζουν συνεχώς περί «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», όταν ο γηγενής ελληνικός πληθυσμός το μόνο που έχει είναι μόνο υποχρεώσεις αλλά κανένα δικαίωμα! Ούτε καν να διαμαρτυρηθεί. Αν τολμήσει κάποιος να πει έστω και μία λέξη, θα αρχίσουν τα παπαγαλάκια το γνωστό νταβαντούρι: «ακροδεξιός», «φασίστας», «αντισημίτης», «ρατσιστής», «αντικομμουνιστής» κ.ο.κ.

Σιχάθηκα όλους αυτούς που υποστηρίζουν πως οι Σκοπιανοί έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν τον όρο «Μακεδονία», και μοναδικό τους πρόβλημα είναι το πρόθεμα.

Σιχάθηκα όλους αυτούς που υποστηρίζουν τους «Τσάμηδες» και τα δήθεν δικαιώματα τους στην Ήπειρο. Σιχάθηκα να διαβάζω για τις πράξεις των τούρκων πρακτορίσκων στη Θράκη και μην απελαύνεται ούτε ένας από αυτούς του μαφιόζους που έχουν δημιουργήσει ένα «κράτος εν κράτει».

Σιχάθηκα να ακούω ότι η ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ εξαρτάται από τις ορέξεις και τις επιθυμίες των Τούρκων και σιχάθηκα όλους αυτούς που δεν τόλμησαν να κάνουν το κάτι παραπάνω. Πως είναι δυνατόν οι Κύπριοι που έχουν ενά πληθυσμό 800 χιλ. και το νησί τους είναι ημικατεχόμενο να αρνούνται να αποδεχτούν το σχέδιο Ανάν, να αρνούνται συνεργασία με το ΔΝΤ και να επωφελούνται με ρωσικό δάνειο, να ανακηρύσσουν την ΑΟΖ τους, και επιπλέον να εκμεταλλεύονται τον υποθαλάσσιο πλούτο τους;!

Σιχάθηκα να ακούω και να διαβάζω για τον υπαρκτό ορυκτό πλούτο της πατρίδας μου και να μην βλέπω ούτε στάλα πετρελαίου.

Σιχάθηκα να βλέπω και να ακούω τους «εργατοπατέρες» να τα βρίσκουν με τους βιομηχάνους, ή αν δεν τα βρουν να κάνουν μία πορεία μέχρι την Βουλή, να έρχονται μερικοί αναρχικοί, να πέφτουν μερικά δακρυγόνα και αυτό ήταν.

Σιχάθηκα να βλέπω και να παρατηρώ μία άνευ προηγουμένου υποκρισία ολόκληρου του πολιτικού συστήματος. Δεν είναι δυνατόν κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ να ισχυρίζεται ότι ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα της «εργατικής τάξης» και να έχει συνυπογράψει στην υιοθέτηση της Συνθήκης του Μαάστριχτ, μίας συνθήκης όπου σαφέστατα και με την βούλα ευνοούνται συμφέροντα των τραπεζών και καταλύεται η δυναμική του κράτους.

Και δεν είναι δυνατόν ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ να απαιτούν κατάργηση των συνόρων και νομιμοποίηση των λαθρομεταναστών με άμεσο αποτέλεσμα την νομιμοποίηση του δουλεμπορίου και εν συνεχεία του παραεμπορίου και του λαθρεμπορίου, με αποτέλεσμα να πλήττονται και να κλείνουν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και να τους πιάνει ο πόνος για την «εργατική τάξη».

Δεν είναι δυνατόν να τους πιάνει ο πόνος για τους ανέργους όταν πλέον υπάρχει εκμετάλλευση απο το «κεφάλαιο» εις βάρος των λαθρο-ελλήνων, έτσι ώστε να προτιμώνται οι αλλοδαποί λόγω χαμηλού εργατικού κόστους ή αν προτιμώνται οι Έλληνες να δέχονται να πληρώνονται με πολύ λιγότερα και μάλιστα χωρίς ένσημα!

Σιχάθηκα να βλέπω «κωλοτούμπες» από πατριδοκάπηλους που νομίζουν ότι επειδή εμφανίζονται σε καθημερινή εκπομπή με την ελληνική σημαία δίπλα τους νομίζουν ότι θα πρέπει να τους θεωρούμε πατριώτες. Που νομίζουν ότι επειδή μάζεψαν υπογραφές για την ανάγκη δηοψηφίσματος για την αλλάγη του κώδικα ιθαγένειας κάτι έκαναν. Που θέλουν να μας πείσουν ότι η πατρίδα μας έχει ανάγκη το εθνοκτόνο ΔΝΤ! Και αυτοί οι πατριδοκάπηλοι σκοπίμως ετεροπροσδιορίζονται από τους αριστεριστές ως «ακροδεξιοί», ώστε λόγω αντανακλαστικών και ενστικτώδους αντίδρασης να ψηφίζει ο πατριωτικός χώρος «κωλοτούμπες» έτσι ώστε το πολιτικό σύστημα να παραμένει αναλλοίωτο, με μόνη διαφορά την μεταβολή ποσοστών.

Σιχάθηκα να ανέχομαι τα ψέμματα των κυβερνώντων πολιτικάντηδων! Τα ψέματα τους όπως «Λεφτά υπάρχουν», «μαζί τα φάγαμε», «το πιστόλι στο τραπέζι», «Τιτανικός», «αντιπαραγωγικοί στρατιωτικοί», «αμόρφωτοι οι επαναστάτες του 1821», «είμαστε διεφθαρμένοι και τεμπέληδες» κ.ο.κ.

Σιχάθηκα να διαπιστώνω την αυτοδιάψευση τους και τις βλακώδεις και ανιστόρητες αναφορές τους σε ότι σχεδόν ισχυρίζονται.

Σιχάθηκα να ακούω τα ψέματα της αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Με υπερψήφιση του νέου μνημονίου νομιμοποιούνται όλες οι προηγούμενες υπογραφές του ΓΑΠ, διότι αφού συνυπογράφουν αυτόν τον επαίσχυντο προϋπολογισμό, τότε αυτομάτως συμφωνούν και με όλα τα μέτρα που μας οδήγησαν μέχρι εδώ που φτάσαμε!! Διότι το «νέο μνημόνιο» αποτελεί συνέχεια της πολιτικής ΓΑΠ έναντι της οποίας η ΝΔ υποτίθεται ότι διαφωνούσε.

Αηδιάζω όταν ακούω ότι «λεφτά υπάρχουν» για τζαμί στον Ελαιώνα, για λαθρο-επιδόματα, για 232 νεοδιοριζόμενα κομματόσκυλα που εργάζονται στην Βουλή, για επιχορηγήσεις κομμάτων και δάνεια προς αυτά από τις τράπεζες για τα επόμενα 6 χρόνια, για τις ανθελληνικές ΜΚΟ, για τις ανάγκες του κάθε πολιτικάντη-για το κινητό του μέχρι το κωλόχαρτό του-, για «κονδύλια» εκατομμυρίων ευρώ του Υπ. Εξωτερικών που δεν ξέρουμε που πάνε, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΕΦΤΑ για σχολεία και νοσοκομεία, για επιδόματα στρατιωτικών και ευπαθών ομάδων, για τους συμβασιούχους που είναι μέχρι και ενάμισι χρόνο απλήρωτοι και υποτίθεται ότι έχουν την υποστήριξη της Αριστεράς, η οποία όμως δεν αντέδρασε όταν διορίστηκαν τα 232 κομματόσκυλα της Βουλής, διότι ενδεχομένως ήθελε να διορίσει και τα δικά της παιδιά αντί να εξοικονομηθούν λεφτά για αυτούς που έχουν πραγματικές ανάγκες.Το πολύ πολύ αυτή η κάλπικη Αριστερά να πληρώνει για τα πανό που αναρτώνται στον Παρθενώνα.

Αηδιάζω όταν ακούω για «γερμανικές αποζημίωσεις» και οι εδώ πολιτικάντηδες το παίζουν «Γερμανοί».

Αηδιάζω με την σκόπιμη προπαγάνδα εις βάρος της Ιστορίας μας από τα βοθροκάναλα και τις φυλλάδες και με την πολυετή προσπάθεια επιβολής αυτής της άθλιας προπαγάνδας στα σχολεία.

Η αηδία που αισθάνομαι δυστυχώς δεν τελειώνει εδώ.

Αηδίασα βλέποντας μόνο 5 λέπτα τηλεόραση την ημέρα.Ακριβώς!Ούτε για 5 λέπτα δεν αντέχει κάποιος να δει σήμερα ούτε μία απλή ταινία.

Βλέπω το ένα κανάλι, μιλάει για τους άστεγους που σ’ αυτούς υποτίθεται συμπαραστέκεται ο τραπεζίτης πρωθυπουργός μας, βλέπω το άλλο κανάλι μιλάει για Εβραίους και το «Ολοκαύτωμα» τους, βλέπω άλλο κανάλι και να και η τουρκική σαπουνόπερα, άλλο κανάλι και βλέπω συμμετέχοντες πολιτικάντηδες και δημοσιογραφίσκους να κανουν αναλύσεις επί αναλύσεων για το που πάμε, πως φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, ποιός ευθύνεται, τι κάνουμε, κτλ, βλέπω άλλο κανάλι με ελληνική σαπουνόπερα να προβάλλει τις «πολυπολιτισμικές» αξίες, και μάλιστα οι «μετανάστες» να είναι θύματα των Ελλήνων! Αξίες τις οποίες πρέπει να αποδεχτούμε για να μας μην μας χαρακτηρίσουν ως «ρατσιστές»!

Άλλο κανάλι προβάλλει τις αξίες των ομοφυλοφίλων, τις οποίες πρέπει να αποδεχτούμε για να μας μην μας χαρακτηρίσουν πάλι ως «ρατσιστές»!Αυτή την φορά σε κοινωνικό επίπεδο.

Σε άλλο κανάλι βλέπω άλλη μία μορφή προπαγάνδας σχετικά με την καταγωγή του ανθρώπου και ποιό ήταν το σημείο από το οποίο πρωτοξεκίνησε -υποτίθεται από την Αφρική, ενώ γίνεται λόγος και για ευρήματα στην Γαλλία-, αλλά ούτε μία αναφορά στα ευρήματα του Άρη Πουλιανού στον Ελλαδικό χώρο που όχι μόνο αποδεικνύουν την αυτοχθονία μας και την αρχαιότητα μας ως λαός, αλλά και το γεγονός ότι από τον Ελλαδικό χώρο ξεκίνησε ο ανθρώπινος πολιτισμός και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα η θεωρία περί Ινδοευρωπαϊκής φυλής.

Πραγματικά, αν αντιλαμβανόταν κάποιος το μέγεθος και την συχνότητα της εκάστοτε προπαγάνδας θα είχε κυριολεκτικά τρελαθεί.

Αναρωτιόμουν αν θα μπορούσε ποτέ να αλλάξει όλη αυτή η τραγική κατάσταση. Αν ναι, ποιές είναι οι προϋποθέσεις για να αλλάξει αυτή η κατάσταση και πόση χρονική διάρκεια απαιτείται για αυτή την αλλάγη.

Δεν αντέχω να δω τηλεόραση για 5 λέπτα και κάποιοι αντέχουν να βλέπουν και να ανέχονται ένα άθλιο πολιτικό σύστημα με την προπαγάνδα του εδώ και 37 χρόνια!!
Αν δεν αηδιάζει κάποιος, τουλάχιστον δεν τρελαίνεται;



  • Γράφει ο Γιώργος Σταφυλάς
Και να που φτάσαμε λοιπόν στο σωτήριον έτος 2012. Σε ένα χρόνο από τώρα θα ξέρουμε τι πραγματικά θα γίνει το 2012.

Όλο το θέμα με το 2012 ξεκίνησε με την ανακάλυψη του ημερολογίου των Μάγιας. Οι Μάγιας, ένας μυστηριώδης λαός της κεντρικής Αμερικής, πάντα γοήτευαν τους ερευνητές. Οι Μάγιας υπήρξαν ένας λαός που δημιούργησε μερικά από τα πιο εντυπωσιακά μνημεία. Οι πυραμίδες του Γιουκατάν, η Τσιτσέν -Ιτζά, η ιερή πόλη των Μάγιας οι χαμένες πόλεις θαμμένες μέσα στην ζούγκλα, πάντα γοήτευαν τους ερευνητές.

Οι Μάγιας είχαν εμμονή με τον χρόνο. Ο χρόνος ρύθμιζε τα πάντα στην ζωή τους. Είχαν τρία ημερολόγια ένα καθημερινό ένα θρησκευτικό και ένα τρίτο το οποίο αφορούσε μακρές ιστορικές περιόδους. Οι γνώσεις των Μάγιας γύρω από την αστρονομία είναι εντυπωσιακές και αποτελεί ακόμα ένα άλυτο μυστήριο το πως ένας λαός που δεν γνώριζε τον τροχό και δεν είχε αναπτύξει ακόμα την γραφή (χρησιμοποιούσαν ιερογλυφικά) μπορεί να έχει τόσο ακριβή ημερολόγια και φυσικά να οικοδομεί τέτοια εντυπωσιακά χτίσματα.

Το ημερολόγιο γύρω από το οποίο έχει γίνει ο θόρυβος είναι το τρίτο. Το τρίτο ημερολόγιο των Μάγιας ήταν ένα ημερολόγιο μακράς περιόδου και το χρησιμοποιούσαν για να προβλέπουν την ιστορική εξέλιξη. Η βασική ιδέα των Μάγιας είναι ότι κάποια γεγονότα επαναλαμβάνονται μέσα στο ρεύμα του χρόνου αενάως. Σύμφωνα με το ημερολόγιο τους, ο κόσμος ή τουλάχιστον αυτή η εποχή ξεκίνησε στις 11-8-3114. Τότε ξεκινάει και το ημερολόγιο των Μάγιας. Για τους Μάγιας ένας χρόνος ήταν ένα τούν, είκοσι χρόνια κάνανε ένα κατούν και είκοσι κατούν δηλαδή περίπου τετρακόσια χρόνια κάνανε έναν Μπακτούν.

Ολόκληρο το ημερολόγιο αποτελείται από δεκατρία Μπακτούν η 5.125 έτη. Σύμφωνα με το ημερολόγιο των Μάγιας το δέκατο τρίτο Μπακτούν τελειώνει στις 21 12 2012. Τότε κλείνει ο κύκλος των 5.125 ετών και σύμφωνα με την κοσμοθεωρία των Μάγιας το σύμπαν αλλάζει επίπεδο ενέργειας και αλλάζει εποχή.

Τι θα συμβεί λοιπόν με το δεκατοτρίτο Μπακτούν;
Τι θα φέρει η 21 12 2012;

Υπάρχουν πολλές θεωρίες γύρω από το θέμα του 2012.

Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ έστησε μια ολόκληρη βιομηχανία γύρω από το 2012.
Κάποιοι εκεί στο Χόλυγουντ μυρίστηκαν χρήμα και εμπορεύτηκαν τον φόβο του ανθρώπου για το άγνωστο και την ανάγκη του να γνωρίζει το τι μέλλει να συμβεί και έστησαν μια ολόκληρη βιομηχανία γύρω απ αυτό το θέμα. Ταινίες, βιβλία, αμφίβολου προελεύσεως ντοκιμαντέρ κλπ.

Οι νεοταξίτες χρησιμοποιούν και το 2012 σαν αφορμή για κοινωνική μηχανική. Καλλιεργούν εντέχνως και σκοπίμως τον φόβο, ότι κάτι πολύ μεγάλο θα συμβεί (κάτι που μόνο μια παγκόσμια κυβέρνηση θα μπορεί να αντιμετωπίσει) ώστε να επιβάλουν τελικά την παγκόσμια κυβέρνηση -δικτατορία τους πάνω στην φοβισμένη ανθρωπότητα. Έχουν στήσει πολύ καλά το σκηνικό της μετάβασης σε μια ''ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ''.

Όλες οι ΝΕW AGE οργανώσεις ευαγγελίζονται εδώ και τρεις τουλάχιστον δεκαετίες ότι μπαίνουμε σε μια "ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ", την εποχή του υδροχόου, που θα ανατρέψει την παραδοσιακή τάξη του κόσμου για να έρθει μια "ΝΕΑ ΤΑΞΗ".
Ευαγγελίζονται επίσης ότι οι παραδοσιακές θρησκείες θα καταρρεύσουν υπό το βάρος των νέων ανακαλύψεων και μια "ΝΕΑ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ" θα έρθει.

Όλα αυτά δένουν άριστα με το σκηνικό τρόμου που καλλιεργείται σχετικά με το 2012. Έτσι ο κουρασμένος άνθρωπος θα είναι έτοιμος να δεχτεί ως αναπόφευκτο και μοιραίο ότι η ΝΕΑ ΤΑΞΗ του πλασάρει.

Πέρα λοιπόν από τις ευθυγραμμίσεις των πλανητών, τους μετεωρίτες τον πλανήτη Νιμπίρου και τους θεούς που έρχονται ας δούμε τι πραγματικά σκοπεύουν να κάνουν οι νεοταξίτες...

1.Μια παγκόσμια σύραξη.
Όπως έχουμε πει σε προηγούμενο άρθρο όλα είναι έτοιμα για επέμβαση στο ΙΡΑΝ και η Ρωσία με την Κίνα αναμένεται να απαντήσουν στην αδηφαγία των νεοταξιτών. Πρόσφατα απειλές που προέρχονταν από το Ρωσικό Υπουργείο Άμυνας, έκαναν λόγο ακόμα και για πυρηνική απάντηση της Ρωσίας... Η Ρωσία αυτή την στιγμή κατεβάζει στόλο στην Μεσόγειο μετά από πάρα πολλά χρόνια και το Ιράν ξεκινάει ασκήσεις στα στενά του Ορμούζ.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα προεόρτια του πολέμου στο Ιράν άρχισαν με την ανατίναξη στρατιωτικής βάσης στο έδαφος του Ιράν. Η Ιρανική κυβέρνηση κατηγόρησε ευθέως το Ισραήλ ότι κρύβεται πίσω απ αυτή την ενέργεια...

2. Παγκόσμιο οικονομικό ΚΡΑΧ ανάλογο του 1929-32.
Οι "οίκοι" δρουν ανεξέλεγκτα και πυροβολούν αδιακρίτως. Αυτή την στιγμή στοχεύουν την Ευρωζώνη, αλλά αύριο ποιος ξέρει; Ήδη οι οίκοι έχουν προειδοποιήσει ακόμα και την Κίνα για φούσκα στα ακίνητα...Πρόσφατα, γνωστός τραπεζίτης απόγονος της οικογένειας ROTHCHILD δήλωσε στο δίκτυο Bloomberg πως είναι ανάγκη να πάμε σε ένα παγκόσμιο νόμισμα.
Το σχέδιό τους είναι να οδηγήσουν την παγκόσμια οικονομία σε κατάρρευση και να δεχτούν όλοι έπειτα ως αναπόφευκτο γεγονός ένα παγκόσμιο νόμισμα. Γι αυτό τον σκοπό άλλωστε και συγκεντρώνουν χρυσό από παντού όπως αναφέραμε και σε προηγούμενο άρθρο.

3. Παγκόσμια κυβέρνηση.
Αυτό είναι το ποθούμενο των μυστικών εταιρειών που κυβερνούν τον κόσμο και εδώ και πολλούς αιώνες οργανώνονται γι αυτό. Όλα είναι έτοιμα. Μπορούμε δε να πούμε ότι η πρόβα τζενεράλε για την παγκόσμια κυβέρνηση που ευαγγελιζόταν και ο ΓΑΠ ήταν η σύνοδος της Κοπενχάγης και ο κλιματικός φόρος. Κυβέρνηση χωρίς νόμισμα και χωρίς φόρους δεν υπάρχει.
Δένουν ένα -ένα τα κομμάτια του παζλ...

4. Εμφάνιση μιας ΝΕΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ που θα επιβάλει ''από τα πάνω '' η Παγκόσμια Κυβέρνηση.
Προς αυτό τον σκοπό δημιουργήθηκε το κίνημα του NEW AGE.Οι νεοεποχίτες θέλουν μια νέα θρησκεία που θα είναι ανάμιξη όλων των θρησκειών και θα εξαλείψει τις θρησκευτικές διαφορές μεταξύ των εθνών. Αυτοί οι νεοεποχίτες είναι που κινούν τις διάφορες πανθρησκευτικές συνάξεις και συνπροσευχές που γίνονται τα τελευταία χρόνια. Ακόμα και οι προσευχές που τελούνται σ’ αυτές τις οικουμενικές συνάξεις δεν έχουν καμιά σχέση με τον χριστιανισμό και είναι μάλλον παγανιστικής εμπνεύσεως. Σ αυτές τις συνάξεις που αποτελούν δημιούργημα των νεοεποχιτών συμμετέχει και ο δικός μας πατριάρχης.

5. ΒLUE BEAM PROJEKT
Ήδη έχουν αρχίσει να πληθαίνουν οι φωνές ότι κάτι τρέχει με κάποια εξωγήινα σκάφη που έρχονται με απειλητικές διαθέσεις προς την ΓΗ. Ανεξαρτήτως του αν ευσταθούν αυτές οι ειδήσεις, καθώς και κάποιες περίεργες φωτογραφίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, εμείς γνωρίζουμε την ύπαρξη του συγκεκριμένου προγράμματος καθώς και ότι οι Νεοταξίτες θα παίξουν και αυτό το χαρτί... ίσως στήνοντας μια εικονική επίθεση εξωγήινων να χρησιμοποιήσουν τελικά τους εξωγήινους σαν απειλή που βεβαίως μόνο μια παγκόσμια κυβέρνηση μπορεί να αντιμετωπίσει.

6. Περισσότερη καταστολή και ψαλίδισμα των ατομικών ελευθεριών.
Άφθονη τρομοκρατία με επιθέσεις σαν κι αυτήν που είδαμε πρόσφατα στο Βέλγιο και λίγους μήνες πριν στην Νορβηγία. Αδιάφορο το ποίοι είναι οι δράστες και ποιά τα κίνητρά τους. Το βέβαιο είναι ότι οι νεοταξίτες θα χρησιμοποιήσουν την ''τρομοκρατία'' για να επιβάλουν την δικιά τους δικτατορία με κάμερες, βιομετρικούς ελέγχους και στο τέλος μικροτσίπ και στους ανθρώπους.

7. Πανδημίες.
Όπως έχουμε πει σε προηγούμενο άρθρο οι νεοταξίτες έχουν επιβάλει στην επιστημονική κοινότητα της θεωρίες τους. Βασική τους ιδέα είναι η ανάγκη για μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού. Για την ΝΕΑ ΤΑΞΗ ο άνθρωπος είναι το μικρόβιο του πλανήτη. Θέλουν έναν πληθυσμό γύρω στο 1 δισ. (ίσως και πολύ λιγότερο…!)
Ο βραβευμένος ως επιστήμονας της χρονιάς2006 στις ΗΠΑ, Έρικ Πιάνα δήλωσε σε συνέδριο στο Τέξας ότι με έναν ιό τύπου Έμπολα θα γινόταν μια χαρά η δουλειά... Ακόμα και ο γνωστός σε όλους «φιλανθρωπος» Μπίλ Γκέιτς δήλωσε ότι θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τα εμβόλια για να πετύχουμε σταδιακή μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού...
Οι ιοί και τα εμβόλια θα χρησιμοποιηθούν από τους νεοταξίτες ως μέθοδος για την μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού αλλά και ως μέθοδος για την υπακοή της ανθρωπότητας στην ΝΕΑ ΤΑΞΗ.

Ίσως λοιπόν αυτές οι γιορτές και αυτά τα Χριστούγεννα να ήταν τα τελευταία του ελευθέρου κόσμου. Τα τελευταία πριν η ΝΕΑ ΤΑΞΗ επισκιάσει κάθε πτυχή της ζωής μας. Η μεγάλη επιτυχία των νεοταξιτών μέχρι τώρα είναι πως έχουν καταφέρει να περιθωριοποιήσουν τις φωνές της αντίστασης. Έχουν καταφέρει να κρατούν τον πολύ κόσμο μακριά από την αλήθεια για το τι πραγματικά συμβαίνει γύρω μας.
Έτσι οι άνθρωποι εξακολουθούν και βαδίζουν ανυποψίαστοι...



Ο κ. Παπανδρέου είπε χτες ότι ο κ. Ψυχάρης ζήτησε δάνειο 10 εκατ. ευρώ από την Εθνική κι επειδή ο κ. Ταμβακάκης δεν του το έδωσε, ο κ. Σταύρος ξεκίνησε τον πόλεμο. Πετούσε δημοσιεύματα ο Ψυχάρης και εισέπραττε κοτρώνες ο Γ. Παπανδρέου. Ο κ. Ψυχάρης είπε ότι μπήκε στο Μέγαρο Μαξίμου από την πίσω πόρτα. Μέσα απ’ όλα αυτά ας κρατήσουμε την αισιόδοξη πλευρά της ιστορίας: Υπήρξε κάποιος που τα τελευταία 90 χρόνια αρνήθηκε δάνειο σε μεγαλοεκδότη.

Αν θυμόμαστε καλά, τις ημέρες εκείνες υπήρχε πλήθος επικριτικών δημοσιευμάτων των εφημερίδων του Συγκροτήματος κατά της διοίκησης της Εθνικής. Μήπως επειδή δεν έδωσε το δάνειο; Μπα, δεν συμβαίνουν τέτοια πράγματα σε αυτή την άγια χώρα.

Εμένα, πάντως, δεν μου αρέσει αυτό το γκρίζο κλίμα που έχει επισκιάσει τα πάντα στον Αττικό ουρανό. Θέλω, όπως και κάθε Έλληνας πολίτης, διαφάνεια. Να βγει ένας εισαγγελέας και
να κάνει μία έρευνα και να μας πει περί τίνος ακριβώς πρόκειται. Δηλαδή, αν τα πράγματα είναι έτσι όπως τα λέει ο κ. Πρωθυπουργός ή κάπως αλλιώς. Ή όπως τα λέει ο κ. Ψυχάρης. Διότι ο κ. Ψυχάρης καταγγέλλει την κυβέρνηση ότι δεν του έδωσε δάνειο. Δηλαδή, σαν να λέμε ότι το δάνειο έπρεπε να το πάρει και δεν το πήρε. Σαν να άκουσα, δηλαδή, ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου διαπραγματεύτηκε το δάνειο μιας τράπεζας προς ένα Μέσο Ενημέρωσης για κάτι. Να φωνάξουν, λοιπόν, τους μεν και τους δεν (έδωσαν το δάνειο) και τους άλλους. Για να δούμε ποιος λέει αλήθεια, ποιος λέει μισές αλήθειες και ποιος λέει ψέματα.

Με μία πρώτη έρευνα, πάντως, και δίχως να θέλω να αναπληρώσω τον κ. εισαγγελέα, διαπιστώνω ότι η Εθνική έχει γενικώς κόψει τα δάνεια προς τα Μέσα Ενημέρωσης. Επίσης, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο κ. Ψυχάρης δεν κατήγγειλε τότε εκείνα τα περιστατικά. Και τέλος δεν μπορώ να αντιληφθώ αν επιβεβαιώθηκαν ή διαψεύστηκαν εκείνα τα πρωτοσέλιδα που κατήγγειλαν την διοίκηση της Εθνικής για χιλιάδες άλλα πράγματα πέραν αυτού για το οποίο την καταγγέλλουν σήμερα: Ότι δεν έδωσε δάνειο σε μία υγιή επιχείρηση, όπως ο ΔΟΛ. Ανάλογες, καταγγελίες, νομίζουμε ότι έκανε πρόσφατα και η κυρία Τεγοπούλου. Οπότε, ευκαιρία είναι ο κύριος εισαγγελέας να ασχοληθεί σφαιρικά με το θέμα...

Θα μας πείτε ότι αυτά είναι πταίσματα στον μαγικό κόσμο των media. Θα διαφωνήσουμε. Εμείς εξακολουθούμε και πιστεύουμε ότι όλα αυτά μπορεί να είναι προϊόν παρεξήγησης. Να άκουγαν την ίδια ώρα σε κασέτα κάποια ψαλμωδία με τον Εφραίμ και να παρεξήγησαν έτσι ο ένας τον άλλον.

Προς το παρόν έχουμε ένα και μόνο δεδομένο. Ότι η Εθνική δεν έδωσε δάνειο στον κ. Ψυχάρη και όλως τυχαίως η τράπεζα βομβαρδίστηκε με αρνητικά δημοσιεύματα. Όλα τα υπόλοιπα μπορεί στο μέλλον να διαψευστούν. Ότι ζήτησε ο κ. Ψυχάρης δάνειο. Ότι το κατήγγειλε ο κ. Παπανδρέου. Ότι εξακολουθούμε και αναπνέουμε τον ίδιο αέρα σε αυτή την χώρα. Ειδικά αυτό το τελευταίο μπορεί να διαψευστεί με χαρακτηριστική άνεση. Το κάνουν με στυλ εδώ και δεκαετίες...

Δεν υπάρχει αμφιβολία, κυρίες και κύριοι, ότι ζούμε ιστορικές ημέρες. Από κάθε πλευρά. Μία και μόνο παρατήρηση προς τα εκλεκτά μέλη της Ένωσης Συντακτών: Μην κάνετε θόρυβο, θα τους ξυπνήσετε...

Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά όσο έχουν αυξημένο το αίσθημα της ασφάλειας λόγω της εξουσίας κάνουν κι απίθανες δηλώσεις, από τις οποίες κάτι μπορεί να μάθουμε κι εμείς οι κοινοί θνητοί. Λέει, ας πούμε, ο κ. Ψυχάρης στην δήλωσή του κάτι ωραίο, με το οποίο και επιλέγουμε να κλείσουμε το σημερινό φτωχικό μας σημείωμα:
«Ο υπό αποχώρηση πρόεδρος του ΠαΣοΚ παρακαλείται να δηλώσει υπό ποιες συνθήκες συναντηθήκαμε τελευταία φορά στο Μέγαρο Μαξίμου και γιατί ζητήθηκε να πάμε από την πίσω πόρτα του κτιρίου. Και ποιος ζήτησε κάτι από τον άλλο!».
Μην μας πείτε ότι δεν πρόκειται για μία ιστορική δήλωση; Μάθαμε, επιτέλους, αυτό που υποψιαζόμασταν εδώ και καιρό: Ο πρωθυπουργός βλέπει κόσμο και από την πίσω πόρτα!

Θανάσης Μαυρίδης
από capital μοντάζ Γρέκι



Ένα πολιτικό σύστημα που γκρεμίζεται, μια χώρα που διαλύεται δεν μπορεί παρά στο τέλος να αναδεικνύει τις πιο ασθενείς, τις πιο αποκρουστικές δυσμορφίες της. Αυτό συμβαίνει τώρα με το τέλος μιας ολόκληρης εποχής: της μεταπολίτευσης, η οποία συμπαρασύρει στην κατάρρευσή της όλους τους σαθρούς πυλώνες που τη συγκρατούσαν τα τελευταία αρκετά χρόνια. Ήδη οι παράγοντες που δομούσαν το μεταπολιτευτικό σύστημα εξουσίας, το οποίο αργοπεθαίνει, αλληλοσπαράσσονται σε μια σύγκρουση με άγνωστο για όλους τέλος.

Η χθεσινή σφοδρή σύγκρουση Παπανδρέου - Ψυχάρη, αν και δεν είναι προβλέψιμο τι θα αποκαλύψει – αν αποκαλύψει τελικά κάτι με την απαραίτητη τεκμηρίωση –, ωστόσο έχει κάποιες παραμέτρους άξιες υπενθύμισης:

1. Αυτό το παιχνίδι το έχουμε ξαναδεί το 2007, όταν ο Παπανδρέου πάλι κατήγγειλε εκδοτικά συμφέροντα για απόπειρα ανατροπής του από την προεδρία του ΠΑΣΟΚ και στήριξη του Ευάγγελου Βενιζέλου – ο ΔΟΛ περιλαμβανόταν στα καταγγελλόμενα συμφέροντα.

Όποιος δεν έχει μνήμη χρυσόψαρου μπορεί εύκολα να θυμηθεί το φοβερό πρωτοσέλιδο του «Βήματος» την Τρίτη 18 Σεπτεμβρίου 2007, δυο μέρες μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ στις πρόωρες εκλογές εκείνης της χρονιάς, με τίτλο «Παραιτηθείτε, κύριε Πρόεδρε», με «καπέλο» δημοσκόπηση του Mega, στην οποία εμφάνιζε μεγάλο προβάδισμα Βενιζέλου στην κούρσα για την προεδρία του κόμματος.

2. Παρά ταύτα ο Στ. Ψυχάρης, μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές του 2009, είχε παραχωρήσει στον Γ. Παπανδρέου τον χώρο του κύριου – δικού του! – άρθρου στο κυριακάτικο φύλλο του «Βήματος», προκειμένου ο «Λεφτά υπάρχουν» να σαλπίσει τον αναπότρεπτο εκλογικό θρίαμβό του.

3. Στη συνέχεια, μετά τη θριαμβευτική επικράτηση του ΠΑΣΟΚ, ο ΔΟΛ υπήρξε – και συνεχίζει να είναι – ένας από τους πιο σταθερούς πυλώνες στήριξης της πολιτικής που επέβαλε ο Γ. Παπανδρέου και που συνεχίζει με ακόμη μεγαλύτερη ένταση ο Λ. Παπαδήμος. Ο ίδιος εκδοτικός οργανισμός, μέχρι πολύ πρόσφατα, υπήρξε διαπρύσιος υποστηρικτής του Παπανδρέου.

4. Σήμερα όλα δείχνουν – μέχρι αποδείξεως του εναντίου φυσικά – ότι ο Βενιζέλος, καταγγελθείς από τον Παπανδρέου το 2007 για συμμαχία με τη διαπλοκή, έχει έλθει σε συμφωνία με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ για τη διαδοχή με τη δοκιμασμένη και ουδόλως δημοκρατική μέθοδο του «δαχτυλιδιού». Κάτι σαν τη μεταβίβαση της εξουσίας από τον Κιμ Ιλ Σουνγκ στον απόγονό του.

Πρόκειται για τον ίδιο τρόπο με τον οποίο ο ίδιος αυτός Παπανδρέου είχε παραλάβει, το 2003, το δικό του «δαχτυλίδι» από τον Σημίτη, άλλον σπουδαίο εκλεκτό του εκδοτικού κατεστημένου της χώρας, και μάλιστα υπό τις επευφημίες των ίδιων εκδοτικών συγκροτημάτων τα οποία ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κατήγγειλε τέσσερα χρόνια μετά, το 2007, για την απόπειρα ανατροπής του.

5. Στην ανακοίνωσή του ο Στ. Ψυχάρης κάνει λόγο για μυστική συνάντηση με τον Παπανδρέου στο Μαξίμου, όπου μπήκε από την... πίσω πόρτα, στη διάρκεια της οποίας ο τέως πρωθυπουργός τού ζήτησε κάποια – μη περιγραφόμενη «χάρη».

Κι όμως, μόλις πριν από λίγο καιρό, ένας άλλος μεγάλος επιχειρηματίας (και των ΜΜΕ) είδε πολύ πρόσφατα εκπρόσωπό του να μπαίνει από την κύρια είσοδο στο Μαξίμου και να υπογράφει μάλιστα... «χρυσή» εμπορική συμφωνία με τον εμίρη του Κατάρ, υπό τις ευλογίες του τότε πρωθυπουργού Παπανδρέου.

6. Χθες ο Παπανδρέου κατήγγειλε τον Ψυχάρη ότι τον ανέτρεψε επειδή δεν πήρε δάνειο που ζήτησε από τράπεζα. Απαντώντας μάλιστα... προκαταβολικά για τη δική του στάση προς την τράπεζα, παρότι το ερώτημα δεν είχε τεθεί έως χθες!

7. Ακόμη, στην ίδια απάντησή του, ο Στ. Ψυχάρης καταλογίζει στον Παπανδρέου ότι εμπόδισε την τράπεζα να δανειοδοτήσει τον ΔΟΛ – σαν η τράπεζα να ήταν... τσιφλίκι του τέως πρωθυπουργού ή να τελεί υπό τις πολιτικές εντολές του.

Τελικά η τράπεζα στην απάντησή της «αδειάζει» και τους δύο αντιμαχόμενους, αλλά το να βρεις την αλήθεια σε όλη αυτή την ιστορία είναι σαν να ψάχνεις ψύλλους στα άχυρα.

8. Ακόμη χειρότερα, πάντως, η διαμάχη μεταξύ ενός εκδότη και ενός προέδρου κόμματος για την τύχη ενός τραπεζικού δανείου συμβαίνει την ώρα που:

● Κατά το μεγαλύτερο μέρος τους τα ΜΜΕ είναι καταχρεωμένα στις τράπεζες και αποτελεί ερώτημα το αν μπορούν να εξυπηρετήσουν ή να αναχρηματοδοτήσουν τα δάνειά τους.

● Τα κόμματα, ιδίως τα δύο μεγάλα, είναι επίσης καταχρεωμένα στις τράπεζες και μάλιστα υπάρχει ανοιχτό πολιτικό θέμα για τις σαθρές και αμφισβητούμενες εγγυήσεις με τις οποίες δανείστηκαν υπέρογκα ποσά, με χρονικό ορίζοντα στον οποίο είναι αμφίβολο αν θα εξυπηρετούν τον δανεισμό τους – ή ακόμη και αν θα... υπάρχουν.

9. Οι... αλληλοσπαρασσόμενοι αποτελούν – δημοσίως τουλάχιστον – δύο από τους πιο ισχυρούς πυλώνες στήριξης του νυν πρωθυπουργού Λ. Παπαδήμου. Και οι δύο μάλιστα βλέπουν με καλό μάτι την παράταση της θητείας τής υπό τον τραπεζίτη συγκυβέρνησης.

Μάλιστα βλέπουν θετικά ακόμη και το ενδεχόμενο να είναι αυτός που θα διαχειριστεί την προετοιμασία της συνταγματικής αναθεώρησης, η οποία θα μετατρέψει τον καταστατικό χάρτη της χώρας σε εργαλείο εφαρμογής των απαιτήσεων της διεθνούς τοκογλυφίας και μόνιμης καταδυνάστευσης του ελληνικού λαού.

Αν υποθέσουμε ότι είχαμε – που είναι εκ των πραγμάτων αδύνατον να έχουμε – όλη την καλή διάθεση να δούμε τον νυν πρωθυπουργό ως «τελευταία ευκαιρία» για τη χώρα, ως «σανίδα σωτηρίας», ως κάποιου είδους «λύση», το μόνο συναίσθημα που θα μας γεννούσε η χθεσινή εικόνα θα ήταν οίκτος. Για τις σαθρές βάσεις στήριξης που διαθέτει.

Ως κυνικοί ρεαλιστές λοιπόν καταλήγουμε στην αυτονόητη διαπίστωση: η χθεσινή εικόνα αποτελεί την Ελλάδα που και ο ίδιος ο νυν πρωθυπουργός, από πολύ σημαντικές θέσεις και αξιώματα, συνδιαμόρφωσε.

Άλλωστε ο ίδιος επιχειρεί να παρατείνει τη θητεία του αναλαμβάνοντας να διεκπεραιώσει το πιο επαχθές, το πιο «βρόμικο» μέρος της δύσκολης εργολαβίας: την προετοιμασία για τη θεσμοποίηση μιας Ελλάδας πλήρως κατεστραμμένης, αιχμάλωτης των τοκογλύφων, σε συνθήκες Μεσαίωνα.

Μόνο που και αυτός μοιάζει ήδη πολιτικά πολύ λίγος για να εμπνεύσει εμπιστοσύνη, για να πείσει ότι μπορεί να διαχειριστεί τις εθνικές υποθέσεις προς όφελος της ελληνικής κοινωνίας και της χώρας. Διόλου περίεργο, καθώς ο σκοπός του εξ αρχής... δεν ήταν αυτός. Ούτε αυτών που τον επέβαλαν και τον συντηρούν στην εξουσία για ίδιον όφελος...



Του Bruce Arnold,

The Irish Independent

Αποτελεί κοινή παραδοχή, πως σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς θα πρέπει να είμαστε ενωμένοι. Εννοώ τις χώρες της ευρωζώνης. Οι οποίες παραμένουν σφιχτά δεμένες μεταξύ τους, παρά τα αποτυχημένα μέχρι στιγμής μέτρα για την σωτηρία τους.

Η γενική συναίνεση θέλει η στενή συνεργασία να πρέπει να συνεχιστεί, ενόψει της νέας εξέλιξης, που αφορά στην αλλαγή της ευρωπαϊκής Συνθήκης για μια νέα δημοσιονομική ένωση, που υποτίθεται πως θα ξαναφέρει την εμπιστοσύνη σε όλους. Οι συλλογικοί πόροι της ΕΕ θα αποτελέσουν την μέθοδο για να καταπολεμηθεί το υπερβολικό χρέος και η κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος.

Η νέα συνθήκη όμως, δεν είναι αρκετή για να φέρει πίσω την χαμένη εμπιστοσύνη, ούτε το χαμένο όραμα.

Εδώ και δεκαετίες, σιγά σιγά, η δημοκρατία απογυμνώνεται. Η ΕΕ διοικείται από μια χούντα αυτόκλητων σωτήρων, που εξαρτώνται από την ανεπαρκή χρηματοδότηση της ΕΚΤ, τα λεφτά της οποίας πάνε στις αποτυχημένες τράπεζες, και του ΔΝΤ, που με τη σειρά του δεν δίνει αρκετά στην ευρωζώνη, αφού κρίνει ότι υπάρχουν μεγαλύτερες ανάγκες αλλού.

Η σαθρότητα της δημοκρατίας στην ΕΕ μετριέται από την αδυναμία της πλειονότητας των ευρωβουλευτών, και των τριών μεγάλων παρατάξεων που εκπροσωπούν. Δεν μπορούν να ασκήσουν βέτο στα μαγειρέματα του Herman van Rompuy, ούτε καν να τα τροποποιήσουν.

Το ευρωκοινοβούλιο θα απογοητεύσει τις χώρες που του στέλνουν αντιπροσώπους, και θα αναγκαστεί να περάσει στην άκρη, αμέτοχο, μέχρι να βρεθεί κάποια άλλο δημοκρατικό όργανο για να κάνει την δουλειά του.

Όλες οι χώρες, πλην της Βρετανίας, έχουν συμφωνήσει σε μια πρόταση για μια νέα συνθήκη που θα μας ενώσει ακόμη πιο πολύ, και που θα καταδικάσει την Ιρλανδία σε οικονομική κατάρρευση, που θα ακολουθηθεί από πολιτικό χάος.

Είμαι πολύ προσεκτικός στις διατυπώσεις μου, και θέλω πραγματικά να τρομάξω τον κόσμο. Θέλω να ανοίξω τα μάτια των κυβερνώντων μας.

Σε ένα πρόσφατο άρθρο, σε αυτήν εδώ την εφημερίδα, επισημάνθηκε το μάταιο της νέας προτεινόμενης μορφής της ευρωζώνης, η οποία δεν πρόκειται επ ουδενί να πετύχει, όπως και αν εφαρμοστεί.

Την αποτυχία εγγυάται το γεγονός ότι δεν διαθέτουμε δικό μας νόμισμα, και άρα τη δυνατότητα να επηρεάσουμε την ισοτιμία του, τα επιτόκια, και την ανταγωνιστικότητα μας.

Χωρίς αυτήν την δυνατότητα, είμαστε καταδικασμένοι. Θα μπούμε σε βαθιά ύφεση, μαζί με την υπόλοιπη Ευρώπη, και όλα θα χειροτερέψουν.

Το άρθρο μιλούσε για εσωτερική υποτίμηση. Πρόκειται για μια υποτίμηση χωρίς εκείνους τους ανεξάρτητους μηχανισμούς που επιτρέπουν την υποτίμηση του νομίσματος. Έτσι, ο μοναδικός εναλλακτικός τρόπος υποτίμησης είναι οι απολύσεις, σώζοντας μεν τα ημερομίσθια, αλλά καταδικάζοντας τις επιχειρήσεις στην παραγωγή και πώληση των προϊόντων τους σε μη ανταγωνιστικές τιμές. Στα παραπάνω προστίθενται και οι δραματικές περιστολές των κρατικών δαπανών.

Η τρόικα μας έχει ήδη δέσει χεροπόδαρα, αναγκάζοντας μας να μειώνουμε καθημερινά τις δαπάνες. Κι αυτή η αρνητική πολιτική θα συνεχιστεί επ αόριστον. Και θα την πληρώσουν οι πιο αδύναμοι και οι μη προνομιούχοι. Άρα που είναι η επιστροφή της εμπιστοσύνης, και η ανάκαμψη που κάποιοι έχουν συνδέσει με την νέα πρόταση της ΕΕ για στενότερη δημοσιονομική ένωση;

Η αλήθεια είναι σκληρή. Οι νέες σχεδιαζόμενες προτάσεις θα κάνουν την απόδραση μας από την φτώχια σχεδόν αδύνατη. Αν το κράτος δεν δαπανά, και αν οι φοβισμένοι πολίτες δεν καταναλώνουν, πως θα ανακάμψουμε;

Οι οικονομικές δυνάμεις που καθορίζουν τα πράγματα στη χώρα μας, είναι έτσι σχεδιασμένες ώστε να μην μπορέσουμε να αποκτήσουμε την απαραίτητη ανταγωνιστικότητα.

Η παραμονή μας στο ευρώ, παρά τα οράματα και τις υποσχέσεις, εγγυάται την εξαθλίωση μας. Για παράδειγμα, όλα τα χρήματα που καταφέραμε να κερδίσουμε από τον αυστηρό προϋπολογισμό του περασμένου μήνα, κατέληξαν σε αποπληρωμές επιτοκίων που μας χρεώνουν οι Ευρωπαίοι για τα τραπεζικά ομόλογα. Και αυτή η τρέλα θα συνεχιστεί στο μέλλον. Η διάσωση του ευρώ, με το οποίο είμαστε δεμένοι, αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο στην ανάκαμψη της διεθνούς μας ανταγωνιστικότητας.

Δεν μειώνουμε τα μεροκάματα για να μειωθούν οι τιμές, που θα ήταν λογικό για να επιτευχθεί η ανταγωνιστικότητα, αλλά μειώνουμε τις θέσεις εργασίας. Στην ουσία μειώνεται η παραγωγή, στην οποία βασίζεται η οικονομική ανάπτυξη.

Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις τελευταία, ότι η παραμονή μας στο ευρώ άρχισε να αμφισβητείται μέσα στους κόλπους της κυβέρνησης. Κάποιοι φωστήρες πολιτικοί μας άρχισαν να συνειδητοποιούν πως η πορεία της χώρας την οδηγεί σε πρόσκρουση με παγόβουνο. Και πως το σκάφος μας θα βυθιστεί αύτανδρο.

Δυστυχώς δεν υπάρχει κάποια σκέψη, ή κάποιες διαβουλεύσεις, για το αν θα πρέπει από μόνοι μας, ή παρέα με τα υπόλοιπα κράτη PIIGS, που έχουν τα ίδια με εμάς διλήμματα, να αναθεωρήσουμε την πορεία μας. Απλά περιμένουμε όλοι, να δούμε τι θα μας κάνουν.

Η έναρξη μιας τέτοιας συνεννόησης με τις χώρες PIIGS, θα πρέπει να αποτελεί την βασική μας προτεραιότητα. Αυτή την ώρα, δεν σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας. Στην πραγματικότητα σκεφτόμαστε για τις πλούσιες χώρες της ευρωζώνης, που ετοιμάζονται να μας πάνε μια ακόμη βόλτα, προς τον όλεθρο!

Απόδοση: S.A.