Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Μαΐ 2013


Η λαθρομετανάστευση και το «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο πρέπει να τεθούν στην κρίση του Ελληνικού λαού. Και αυτό απαιτείται να γίνει σήμερα, πέρα από τις όποιες ιδεοληψίες των γνωστών «αριστεριζόντων» (και καταγεγραμμένου ανθελληνικού μένους πολιτικών κομμάτων και των εξαπτερύγων τους) περιφερόμενων εντός και εκτός του Ελληνικού Κοινοβουλίου και πέρα από εξωτερικές παρεμβάσεις που γίνονται με την πρόφαση του «Ευρωπαϊκού Δικαίου».

Ό,ποιος τολμά να επικαλείται πως είναι δημοκράτης, οφείλει να αναθέσει στον Ελληνικό λαό την απόφαση για τα δύο αυτά, μείζονος εθνικής σπουδαιότητας ζητήματα, που άπτονται της εσωτερικής ασφάλειας, αλλά και των βασικών αρχών ισονομίας και ισοπολιτείας μεταξύ των κατοίκων της χώρας, ενώ –ιδιαίτερα με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο- απαιτείται να προστατευθεί από τον ίδιο τον Έλληνα (και όχι εισαγόμενο) πολίτη το δικαίωμα της ελευθερίας και ανεμπόδιστης σκέψης και έκφρασης μέσω του γραπτού ή προφορικού λόγου.

Η ευθύνη για νομοθετήματα και αποφάσεις οι οποίες δύνανται να επηρεάσουν ή και να αλλοιώσουν σε άγνωστο βαθμό την κοινωνική σύνθεση, τον πολιτισμό της χώρας, ανήκει αποκλειστικά στους ίδιους τους πολίτες και όχι σε πολιτικούς που εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα, που έχουν «πέσει στα τέσσερα» και με συνοπτικές διαδικασίες αποδομούν την οικονομία, την κοινωνία και εκθέτουν ανεπανόρθωτα την εθνική άμυνα και ασφάλεια της χώρας και των πολιτών της. Ιδιαίτερα, μάλιστα, όταν αποδεδειγμένα με αποφάσεις του παρελθόντος είναι οι ίδιοι άνθρωποι (πολιτικά όντα ή υποκείμενα) που με την παρουσία τους ή την σιωπή τους ζημίωσαν πολυεπίπεδα κατ' επανάληψη την Ελλάδα...

Δεν πρέπει να γίνει –και δεν θα γίνει- δεκτή καμία απόφαση, ιδιαίτερα για τα δύο αυτά θέματα, η οποία δεν θα αποτελεί έκφραση των γηγενών κατοίκων της Ελλάδας. Είναι σαφές πως επί χρόνια σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε ένα σχέδιο «αλλαγής του πληθυσμού», ένα σχέδιο που ευνόησε συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα οικονομικών παραγόντων (εγχωρίων και μη) που δραστηριοποιούνται στην χώρα. Είναι επίσης σαφές πως καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να αποφασίζει ερήμην και εις βάρος του λαού και να εκτελεί αποφάσεις οι οποίες έχουν μηδενική απόσταση από τον χαρακτηρισμό «εθνική προδοσία».

Δεν είναι δυνατόν εκείνοι οι οποίοι σε βάθος χρόνου, μέσα από εκτρωματικά νομοθετήματα, μέσα από τις πολιτικές τους αποφάσεις, μέσα από ενέργειες ή παραλείψεις, μέσα από την αποδοχή και υπογραφή συμφωνιών που εξέθεσαν ανεπανόρθωτα το σύνολο των συμφερόντων και των δικαιωμάτων της χώρας, να συνεχίζουν να λοιδωρούν την κοινή λογική, να μειώνουν ή να αποδέχονται την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, να συμμετέχουν και να εργάζονται με κάθε τρόπο και μέσο για την εξαθλίωση της Ελληνικής κοινωνίας, να προτάσσουν επιχειρήματα τα οποία έχουν έμπρακτα απολύτως καταπέσει τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες της Ευρώπης και να επιμένουν στην πλήρη αλλοίωση των εθνικών χαρακτηριστικών και όλων των εκείνων των εννοιών που ορίζουν την ύπαρξη και την λειτουργία μίας (έστω και τυπικά λειτουργούσας) δημοκρατίας.

Μόνο ο Έλληνας πολίτης μπορεί να αναλάβει την ευθύνη να αποφασίσει και να δώσει την εντολή προς το πολιτικό (ευελπιστούμε παρά τις όποιες αντίθετες ενδείξεις πως δεν είναι πωλητικό) προσωπικό της χώρας κι αυτό με τη σειρά του να εκτελέσει τις απαραίτητες – κατάλληλες εντολές διαχείρισης που του έχουν δοθεί στα δύο φλέγοντα αυτά θέματα.
Δεν είναι υποχρέωση, αλλά χρέος και ευθύνων όλων των Ελλήνων πολιτών να αποφασίσουν οι ίδιοι για την χώρα τους, αντί άλλων που μέχρι σήμερα λάμβαναν αποφάσεις σε γραφεία με κλειστές πόρτες με γνωστούς και άγνωστους συνομιλητές.

Σε περίπτωση που δεν γίνει σεβαστό το Σύνταγμα (όσο από αυτό απέμεινε), το οποίο προτάσσει την ασφάλεια των πολιτών της χώρας, την λειτουργία των θεσμών με βάση τις βασικές αρχές ισονομίας και ισοπολιτείας, την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων και κυριαρχικών δικαιωμάτων, τότε όλοι όσοι θα προσπαθήσουν να νομιμοποιήσουν την ανισότητα, να θέσουν τα θεμέλια εξισλαμισμού της χώρας και να ξεκινήσουν την απόλυτη αποδόμηση κάθε έννοιας του Ελληνικού κράτους, θα πρέπει να γνωρίζουν πως στο μέλλον δεν πρόκειται να προστατευθούν από καμία παραγραφή και πως δεν πρόκειται να αντιμετωπιστούν ως Έλληνες πολίτες αλλά ως πράκτορες ξένων χωρών που λειτούργησαν κατά της Ελλάδας και του Ελληνισμού. 

Και αυτό δεν είναι απλή ανακοίνωση, αλλά υπόσχεση από κάθε Έλληνα πολίτη, τον οποίο σήμερα μία ελληνόφωνη κυβέρνηση επιχειρεί να τον περιθωριοποιήσει και να τον απομακρύνει από την μέγιστη ευθύνη του ως πολίτη, την ευθύνη προάσπισης όλων των αυτονόητων που ορίζονται μέσα από την (έστω και κάκιστη) δημοκρατία, ενώ επί της ουσίας αποτολμάται ευθέως ένα πολιτικό πραξικόπημα που έχει ως απώτερο σκοπό την μετατροπή μερικών εκατομμυρίων λαθρομεταναστών σε πιστούς πραιτωριανούς υποστηρικτές του.

Μόνο ένα δημοψήφισμα μπορεί να προσφέρει λύση. Τίποτε και κανείς άλλος, δεν μπορεί να αφαιρέσει το δικαίωμα και την υποχρέωση -και του ελάχιστου πολίτη της χώρας- στην αυτοπροστασία του, από πολιτικές και πολιτικούς που λειτουργούν υπό καθεστώς πλήρους αδιαφάνειας και χωρίς να μπορούν να αιτιολογήσουν ούτε κατ’ ελάχιστο τις πολιτικές τους ενέργειες και σκοπιμότητες… 

Ο αγώνας που σήμερα καλείται να δοθεί από το σύνολο των Ελλήνων γηγενών πολιτών, δεν αφορά την διαβίωση, αλλά την επιβίωση (κυριολεκτικά). Κι αυτό, επειδήαι έχει αποδειχθεί με όλα όσα μέχρι σήμερα έχουν συμβεί- πως το πολιτικό προσωπικό απεργάζεται την μείωση των δικαιωμάτων των πολιτών και την μετατροπή τους σε χωρίς δικαιώματα χειραγωγούμενη άβουλη μάζα, η οποία "απαιτείται" να αντικατασταθεί τάχιστα και με συνοπτικές διαδικασίες...

Δημοψήφισμα, λοιπόν. Ήρθε η ώρα να αποφασίσουμε εμείς για εμάς.  
Δημοψήφισμα, για να δώσουμε τέλος στα σχέδια των "σωτήρων" μας.
Δημοψήφισμα, επειδή είναι ο μονόδρομος της Δημοκρατίας, απέναντι στα αδιέξοδα της κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας και στους ιδεοληπτικούς διασώστες και προωθημένους "ηγέτες"..

Η αναδημοσίευση ενυπόγραφων άρθρων και μεταφράσεων του ιστολογίου επιτρέπεται μόνο με έγγραφη ενεργή αναφορά στο ιστολόγιο.
Ύμνος εις την Οργή

Η μεγαλύτερη οργή κρύβεται στην σιωπή. 
Κάθεται σε μία πολυθρόνα έχοντας κλείσει τις βαριές κουρτίνες αφήνοντας έξω το καλοκαίρι. 
Σηκώνεται κάθε πρωί και καθώς χτενίζει με βία τα μαλλιά της βλέπει στην βούρτσα τις λευκές τρίχες, απόδειξη ότι χρόνο πολύ ακόμα δεν έχει να ορθωθεί ως πρέπει. 
Φτιάχνει καφέ χτυπώντας καλά το καφεκούτι υπολογίζοντας την αυριανή δόση και ανάβει τσιγάρο κοιτώντας τον απέναντι τοίχο που πάνω του χιλιάδες φορές έχει οργανώσει την Τελευταία της Έξοδο. 
Διαβάζει εφημερίδες σφίγγοντας κάθε φορά το στόμα στις φασιστικές δηλώσεις των καταδικαστών της και κλείνει την χούφτα της σε γροθιά κάθε φορά που βλέπει σε φωτογραφίες τα γελαστά γλοιώδη πρόσωπα των δημίων της.
Βγαίνει στον δρόμο με τα προπέρσινα ρούχα της και σκύβει το κεφάλι κάθε φορά που βλέπει το είδωλό της στο τζάμι των βιτρινών μην αντέχοντας να αντικρίζει αυτή την κατάντια να περπατά σαν να μην συμβαίνει τίποτε. 
Αποφεύγει τους δρόμους που μπορεί να δει παλιούς γνωστούς αναγκάζοντάς την να τους πει κάτι αισιόδοξο για ό,τι συμβαίνει, αλλά και να τους ομολογήσει τι έχει βαθιά κρυμμένο μέσα της . 
Επιστρέφει στο σπίτι κόβοντας μία ντομάτα με τόση λύσσα που την πολτοποιεί, βγάζοντας ένα γραμμάριο από Αυτό που κουβαλά, πάνω στο γεύμα της .
Τα βράδια ανοίγει τα παράθυρα παρακαλώντας να έχει φεγγάρι και στριφογυρνά σαν δαιμονισμένη σε ένα σπίτι ξυπόλυτη κάνοντας ακόμα ένα δικαστήριο με τον εαυτό της. 
Κατήγορος, κατηγορούμενος, πρόεδρος και ένορκοι μόνο αυτή. Μία οργή στο πιο σκληρό δικαστήριο του κόσμου. 
Και την ώρα της καταδικαστικής ετυμηγορίας βαδίζει προς την ντουλάπα ξετρυπώνοντας το κρυμμένο σκουριασμένο κουτί . Μάρτυρες υπεράσπισης μια διμοιρία ανδρείες αναμνήσεις. 
Και καθώς απλώνει φωτογραφίες στο τραπέζι της κουζίνας και παρατάσσει πρόσωπα και σκέψεις άλλων εποχών γραμμένες πάνω σε μικρά χαρτάκια- τότε που σιωπή δεν γνώριζε τι θα πει- θυμάται ποια είναι. 
Είναι αυτή που από ιερά κόκαλα γεννήθηκε και κάθε μέρα μέσα στην σιωπή της δεν αγανακτεί αλλά περιμένει. 
Βασανιστικά και αργά αναμένει την ημέρα που τα σκοτεινά θα γεμίσουν φως καθώς θα τραβήξει τις κουρτίνες και το σπαθί της θα κατέβει από την φινετσάτη βιτρίνα του σαλονιού και θα ξαναμπεί στο χέρι της. 

Πηγή SimpleMan
Του Γιάννη Τριάντη 

Πρόχειρο, τιμωρητικό, αναποτελεσματικό και εν τέλει ολέθριο, το ελληνικό Μνημόνιο θα υπενθυμίζει εσαεί τον θανατηφόρο κυνισμό των «μεγάλων» και τη συστημικού τύπου εθελόδουλη στάση -παροιμιώδη ανικανότητα και αδυναμία στην ήπια εκδοχή- των ηγετών που δέχθηκαν να επιβληθεί στις «μικρές» χώρες τους η...
δυναστική αυτή συνθήκη.

Ωστόσο, ο στοιχειώδης πραγματισμός εισκομίζει ένα απαιτητικό ερώτημα: Θα μπορούσε η χώρα να ζει αμέριμνη στην αγκαλιά των μύθων περί ισχυρής οικονομίας, που δήθεν καταλύθηκε εν μια νυκτί από την κυβέρνηση Καραμανλή, κατά την κακοήθη και ανόητη προπαγάνδα; Θα μπορούσε να συνεχίσει με ατέρμονα δανεισμό και με κράτος ερειπίωνα; Κατηγορηματική και πανθομολογούμενη η απάντηση. Ασφαλώς όχι... Οι δομικές αδυναμίες της οικονομίας (ανταγωνιστικότητα, συνεχής αύξηση των εισαγωγών κ.λπ.) σε συνδυασμό με τα κραυγαλέα παθογενή στη λειτουργία του κράτους είχαν καταστήσει αναγκαία και άμεση μια δραστική παρέμβαση.

Ηελληνική κοινωνία έχει αποδείξει προσαρμοστικότητα σε δύσκολες συνθήκες. Επομένως, ένα Πρόγραμμα δραστικών αλλά σταδιακών αλλαγών και όχι βιαίων, τιμωρητικών επιλογών, ένα Πρόγραμμα με χρονοδιάγραμμα προσαρμοστικής λιτότητας και όχι οικονομικού εκμηδενισμού, ένα Πρόγραμμα μελετημένης, αναπόφευκτης ύφεσης μικρής διάρκειας με αναπτυξιακό σχεδιασμό, το οποίο δεν θα προκαλούσε σύγχυση και κρημνιστικούς κραδασμούς (φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό κ.τ.λ.), τέλος, ένα Πρόγραμμα για την ανακαίνιση του πάσχοντος κρατικού μηχανισμού στο σύνολό του, με συγκεκριμένο Σχέδιο και όχι με συκοφαντική επέλαση εναντίον της ιδέας του κράτους και των δημοσίων υπαλλήλων, και, βέβαια, την παράδοση της κρατικής περιουσίας στους ιδιώτες, ναι, ένα τέτοιο πρόγραμμα -πες το και Μνημόνιο- θα μπορούσε να προκριθεί, να γίνει αποδεκτό και να αποδειχθεί σωτήριο.

Ομως η βασική ιδέα που πρυτάνευσε στο μυαλό ξένων εντολέων και ημετέρων διεκπεραιωτών ήταν το λυσιτελές και αποτελεσματικόν της βίαιης ανατροπής. Πίστευαν ότι η δραματοποίηση της κατάστασης με ηθελημένη καθυστέρηση στην κατάθεση λύσεων και η προβολή τραγικού αδιεξόδου, με παράλληλη ενοχοποίηση της κοινωνίας μέσω θηριώδους προπαγάνδας, θα δημιουργούσαν τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να τιθασευτούν οι λαϊκές αντιδράσεις και να εδραιωθεί το νέο μνημονιακό καθεστώς.

Ως ένα βαθμό το πέτυχαν. Αλλά η χώρα διαλύθηκε... Η αιφνιδιασμένη κοινωνία αντέδρασε αρχικώς με σφοδρότητα, αποδοκίμασε τα μεγάλα κόμματα, επιδότησε ανατρεπτική δυναμική, αλλά τελικά υποτάχθηκε στη μοίρα τών εν απογνώσει. Η αρχική αποφασιστικότης μετεβλήθη σταδιακά σε αμηχανία, σε αυτοπροστατευτική αναζήτηση ατομικών λύσεων και, τελικώς, σε καταθλιπτικού τύπου αδράνεια, η οποία συντηρείται από την πανίσχυρη προπαγάνδα με φωτοβολίδες αισιοδοξίας και βιταμίνες εγκαρδίωσης. Οι καθεστωτικοί μηχανισμοί το ξέρουν καλά: η εξαθλίωση, όταν δεν οδηγεί στο ανέλεγκτον των ανατρεπτικών εξεγέρσεων, σιτίζει υπόρρητα το επιβιωτικό μη χείρον. Μπροστά στο εφιαλτικό τίποτε, καλά είναι και τα ψιχία του γλίσχρου μεροκάματου, έστω και αν το μόνο που εγγυώνται είναι καθεστώς πτωχευμένων δεκαετιών, με τη ζωή της πλειονότητας στο όριο της επιβίωσης.

Εστω και αν διαψευστεί μερικώς η κασσανδρική αυτή πρόβλεψη -με τους δείκτες βραχυπρόθεσμα να θριαμβεύουν και την κοινωνία περιστασιακά να αναπνέει- το μέλλον προβλέπεται δυσοίωνο, ακόμη και μετά την τυπική λήξη του Μνημονίου, τον Μάιο του 2014. Η μόνη δυνατότης για την Ελλάδα εντοπίζεται στην εγκατάλειψη της ασκούμενης πολιτικής από την Ενωση, γεγονός που θα επιτρέψει τη δυνατότητα σοβαρής αναδιαπραγμάτευσης και νέου προσανατολισμού. Εδώ καιροφυλακτεί ένας δίδυμος κίνδυνος: αν συνεχιστεί η διακυβέρνηση της χώρας από τις σημερινές καθεστωτικές δυνάμεις -δήθεν δικαιωμένες από την ανατροπή της ενωσιακής πολιτικής- και επομένως δεν αναθεωρηθούν ορισμένες καταστροφικές επιλογές τής σήμερον (παράδοση της δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες), τότε τα ωφελήματα θα είναι ελάχιστα για τη χώρα μας. Αυτός είναι ο πρώτος κίνδυνος...

Αν, τώρα, επικρατήσουν οι αντιμνημονιακές δυνάμεις με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ, ο κίνδυνος εντοπίζεται στα εξής δύο πεδία: πρώτον, στην ενδεχόμενη απουσία συγκροτημένου και μακρόπνοου αναπτυξιακού Σχεδίου και, δεύτερον, στην εγκατάλειψη ουσιαστικής ανακαίνισης του προβληματικού κράτους, με την ταυτόχρονη αναπαραγωγή κλασικών παθογενειών. Αυτές αφορούν στη συμπεριφορά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, τη συνδικαλιστική νοοτροπία, το κομματικό κράτος, την ιδιότυπη πολιτική ορθότητα της Αριστεράς, το δογματισμό της στο Μεταναστευτικό και στα «εθνικά θέματα» και σε πλείστα όσα συναφή.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δώσει εγκαίρως δείγματα δημιουργικού ρεαλισμού και νέας, οξυγονωμένης νοοτροπίας, θα δυσκολευτεί να κατακτήσει την εξουσία. Και αν αυτό καταστεί δυνατό, δεν θα δυνηθεί να μακροημερεύσει. Η άσκηση της εξουσίας, ιδία στη ριζοσπαστική της εκδοχή, δεν είναι παίξε-γέλασε ούτε ανάπτυξη βολικών αξιωμάτων και βολονταριστικής υπεραιμίας...
Πολυμέτωπη επίθεση κατά της κυβέρνησης αλλά και του «ιδιότυπου καθεστώτος της μιντιοκρατίας», που έχει οδηγήσει σε μία «θεσμική συρρίκνωση της δημοκρατίας», πραγματοποίησε την Δευτέρα ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, στο πλαίσιο ομιλίας που εκφώνησε με θέμα τις προτάσεις της Κουμουνδούρου για ένα «πλαίσιο ριζοσπαστικών αλλαγών στην ενημέρωση».

Όπως σημείωσε ο κ. Τσίπρας, μολονότι το «μνημόνιο απαξίωσε θεσμούς, τσάκισε δικαιώματα, μετέτρεψε το Σύνταγμα σε κενό γράμμα [και] υποβάθμισε το κοινοβούλιο», θα ήταν «λάθος» να ισχυριστούμε ότι ήταν το ίδιο που «κατέλυσε τη δημοκρατία στη χώρα».

Αντίθετα, σύμφωνα με τον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, η δημοκρατία «είχε παραχωρήσει τη λειτουργία της σε ένα ιδιότυπο καθεστώς μιντιοκρατίας», με συνέπεια η «βαρβαρότητα» να υλοποιηθεί «δια της παρουσίασής της στο λαό από τα μίντια είτε ως ευλογία, είτε ως μονόδρομη επιλογή σωτηρίας».

Ενώ «η Ελλάδα «ζει το success story του μνημονίου», «το 60% των ανέργων. Τα συσσίτια, τα λουκέτα, η φτώχεια, οι αυτοκτονίες» αποτελούν «μικρές λεπτομέρειες», συνέχισε δηκτικά ο κ. Τσίπρας, επισημαίνοντας πως αυτά τα στοιχεία εμφανίζονται μονάχα στα «έγκυρα διεθνή μέσα».

«Μέχρι λίγες μέρες πριν τις κρίσιμες εκλογές, η αντικειμενική ενημέρωση πλημμύριζε τις οθόνες με τις σκηνές βιβλικής καταστροφής που θα έρθουν αν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ και στεναχωρηθούν οι αγαπημένοι μας εταίροι», συμπλήρωσε ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ίσως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για όλους μας να σκεφτούμε και να συνειδητοποιήσουμε κάτι πολύ σημαντικό, το οποίο όμως περνά εντελώς απαρατήρητο μέχρι τώρα και το σύστημα δεν το θίγει καθόλου, ούτε αφήνει να γίνει η παραμικρή κουβέντα επ’ αυτού.

Εξηγούμαστε:
Σχεδόν όλα πλέον κινούνται ψηφιακά μέσα από το διαδίκτυο και η τάση αυτή συνεχώς αυξάνεται, η δε σχετική τεχνολογία βελτιώνεται αλματωδώς.

Τα χρήματα σε ποσότητες τρισεκατομμυρίων κινούνται με αστρονομική ταχύτητα από ήπειρο σε ήπειρο με ένα κλικ από έναν υπολογιστή. Η δημιουργία του ίδιου του χρήματος γίνεται ψηφιακά από τις ιδιωτικές τράπεζες, την ώρα της σύναψης του δανείου, με αντίστοιχη ψηφιακή εγγραφή. Τραπεζικές συναλλαγές γίνονται ψηφιακά μέσα από το διαδίκτυο. Εμπορικές συναλλαγές γίνονται μέσω email και με ένα κλικ. Πληρωμές λογαριασμών κ.λ.π. γίνονται ψηφιακά μέσα από το διαδίκτυο.

Σύντομα στην Ελλάδα πολλές συναλλαγές πάνω από 300 ευρώ θα γίνονται όχι με χρήμα αλλά ψηφιακά μέσα από τα κεντρικά κομπιούτερ των τραπεζών και θα τις βλέπει άμεσα η εφορία. Ήδη έβαλαν όλους τους Έλληνες πολίτες ακόμα και τις γριούλες στα χωριά να κάνουν φορολογικές δηλώσεις μέσα από τους υπολογιστές.

Γιατί λοιπόν θα πρέπει η δημοκρατία, όπου θα έπρεπε να αποφασίζουν όλοι οι πολίτες (αλλά τώρα δεν αποφασίζουν) να αποκλείει να αποφασίζουν με ένα κλικ με τη βοήθεια της ψηφιακής τεχνολογίας; Γιατί θα πρέπει να υπάρχει ο απαρχαιωμένος τρόπος της κάλπης; τόσο για εκλογή προσώπων όσο και για τα δημοψηφίσματα, τα οποία στην Ελλάδα τουλάχιστον είναι “απαγορευμένα”;

Γιατί θα πρέπει να ξέρουν καλύτερα 300 αντιπρόσωποι ό,τι αφορά τη ζωή μας από εμάς τους ίδιους;

Ολόκληρο το σύστημα σιωπά για τις δυνατότητες της ψηφιακής τεχνολογίας στον τομέα της δημοκρατίας. Ενώ χρησιμοποιεί την ψηφιακή τεχνολογία για να μας ελέγχει όλους με το μάτι του «Μεγάλου Αδελφού», εντούτοις σιωπά επιδεικτικά και δεν ασχολείται καθόλου με τη δυνατότητα ανάπτυξης ψηφιακής πλατφόρμας Άμεσης Δημοκρατίας και νομίζουμε ότι ο λόγος είναι εμφανής και στον πλέον αφελή.

Μήπως ήρθε η ώρα όμως να ασχοληθούμε εμείς με την Άμεση Ψηφιακή Δημοκρατία, παρακάμπτοντας και απονομιμοποιώντας το σύστημα;

Πέτρος Χασάπης

Της Ζέζας Ζήκου

Εστω και αργά –ίσως, όμως, πολύ αργά πια για εμάς–, το κατάλαβαν επιτέλους όλοι: τρία χρόνια τώρα, η Ευρώπη τρώει διαρκώς τις σάρκες της κυρίως εξαιτίας της πολιτικής της Γερμανίας. Το κατάλαβε (;) και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο αρχιτέκτονας αυτής ολέθριας πολιτικής. Εμειναν ξαφνικά… εμβρόντητοι όσοι διάβασαν το σχέδιο του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών για χορήγηση εγγυημένων δανείων από την κρατική επενδυτική τράπεζα KfW σε αντίστοιχα τραπεζικά ιδρύματα των χωρών που αντιμετωπίζουν οικονομική κρίση, προκειμένου να τα διοχετεύσουν σε επιχειρήσεις, το οποίο αποκάλυψε το περιοδικό Der Spiegel. Αμέσως, όμως, μετά, στην εκδήλωση του Ιδρύματος Κόνραντ Αντενάουερ, δήλωσε πως τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν πρέπει να έχουν την ψευδαίσθηση (!) ότι μπορούν να μεταβιβάσουν την ευθύνη για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι τράπεζές τους στον ευρωπαϊκό μηχανισμό διάσωσης (ΕΜΣ)!

Βεβαίως, ο Σόιμπλε σε χθεσινή ομιλία του δεν παρέλειψε να εξάρει, εξάλλου, την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ισπανία διότι σημείωσαν «σημαντική» πρόοδο στη διαδικασία της προώθησης διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και διευθέτησης των προβλημάτων τους όσον αφορά τα ελλείμματα και τα χρέη τους.

Αλλά δεν χρειάζεται να πει κανείς τίποτε... Αρκεί η αντίδραση των Σοσιαλδημοκρατών, που απέρριψαν τα σχέδια του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε: «Η ιδέα έρχεται πολύ καθυστερημένα και, εκτός αυτού, ένα συνολικό δάνειο αποτελεί το λάθος εργαλείο», δήλωσε ο υπεύθυνος του κόμματος για θέματα προϋπολογισμού Κάρστεν Σνάιντερ, ο οποίος επισήμανε ότι τα προηγούμενα τρία χρόνια η γερμανική κυβέρνηση απαιτούσε αποκλειστικά δημοσιονομική εξυγίανση, ενώ αμφισβητεί κατά πόσον η αναπτυξιακή πολιτική έχει έως τώρα κάποιον ρόλο στη στρατηγική του Βερολίνου. «Η αυξανόμενη πλέον στην Ισπανία και σε άλλες χώρες ανεργία των νέων και ο αντιγερμανισμός ήταν, όμως, προβλέψιμα από την αρχή», τόνισε και προειδοποίησε ότι λόγω της απουσίας μηχανισμού ελέγχου της αντίστοιχης επενδυτικής τράπεζας της Ισπανίας, η ευθύνη θα μεταβιβαστεί στη συνέχεια στον Γερμανό φορολογούμενο.

Για «τα πρώτα δείγματα αναγνώρισης ότι η κρίση δεν μπορεί να επιλυθεί με τη συνέχιση της λιτότητας μέχρι θανάτου» από μέρους της Αγκελας Μέρκελ και του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έκανε λόγο η ειδική σε θέματα προϋπολογισμού από το κόμμα «Η Αριστερά», Γκεζίνε Λετς. Η ίδια, ωστόσο, τάχθηκε υπέρ ενός ευρωπαϊκού επενδυτικού προγράμματος, σημειώνοντας ότι ένα πρόγραμμα μονοψήφιου αριθμού δισεκατομμυρίων ευρώ δύσκολα θα αποδεικνυόταν επαρκές.

Πάντως, εγώ θα επισημάνω πως σίγουρα οι Γερμανοί αυτό που δεν θα έπρεπε να είχαν κάνει, είναι το να φτιάχνουν εξώφυλλα με τις σημαίες χωρών της Ευρώπης ως φέρετρα του ευρώ ή να λένε ολόκληρους λαούς «απατεώνες». Τα όψιμα αυτά δάκρυα, αν δεν είναι κροκοδείλια, είναι τουλάχιστον προϊόν καταστροφικής ανοησίας... Σε κάθε περίπτωση, η Γερμανία κέρδισε πολλά από όλα αυτά: είναι πια μετρημένο και με νούμερα, οι ίδιοι το έχουν μετρήσει. Δεν είναι, όμως, μόνον οι μετρήσεις και τα δημοσιεύματα πανικού για το μέλλον της Ευρώπης που ξαφνικά πληθαίνουν, ανακαλύπτοντας την πυρίτιδα που κυριολεκτικώς έχει βάλει η γερμανική πολιτική στα θεμέλιά της. Είναι και πολλά άλλα.

Τέλος, σε αυτά που μας αφορούν, ιδιαίτερα σημαντική είναι η ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή ο βουλευτής της Ν.Δ. Πρ. Παυλόπουλος για τα «οκτακόσια πενήντα βουλεύματα για τις πολεμικές αποζημιώσεις που παραμένουν στα «αζήτητα»! Οκτακόσια πενήντα βουλεύματα που περιέχουν δικαστικά στοιχεία για τις πολεμικές αποζημιώσεις από τις καταστροφές των στρατευμάτων κατοχής παραμένουν στα «αζήτητα» του Εφετείου Αθηνών, ενώ είναι άγνωστο αν τα αρμόδια υπουργεία Οικονομικών και Εξωτερικών, που χειρίζονται το όλο θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων, γνωρίζουν την ύπαρξή τους και πολύ περισσότερο το περιεχόμενό τους.

Πρόκειται για μία ακόμη διάσταση στο θέμα των γερμανικών οφειλών προς τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας. Το θέμα φέρνει στο φως ο βουλευτής της Ν.Δ. Πρ. Παυλόπουλος με ερώτησή του προς τον υπουργό Δικαιοσύνης Αντ. Ρουπακιώτη και ζητεί αντίγραφα των δικογραφιών αυτών να περιέλθουν στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, το οποίο έχει επιληφθεί της όλης υπόθεσης μετά και τα σχετικά στοιχεία που συγκέντρωσε και του παρέδωσε το υπουργείο Οικονομικών.

Αξίζει να επισημανθεί πως μετά τη διάλυση του Ελληνικού Εθνικού Γραφείου Εγκλημάτων Πολέμου, οι σχετικές δικογραφίες και τα παραπεμπτικά βουλεύματα παραδόθηκαν, για τα περαιτέρω, στο Εφετείο Αθηνών, όπου φυλάσσονται έως σήμερα τα πρωτότυπά τους.
Γράφει ο Ησαΐας Κωνσταντινίδης

Είναι σαφές ότι η Ελλάδα αμέσως μετά τις δίδυμες εκλογές του Μαΐου-Ιουνίου 2012 πέρασε σε μια Νέα Εποχή. Ύστερα από μία μάλλον παρατεταμμένη περίοδο αναταραχής και λαϊκής διαμαρτυρίας, το διάστημα 2010-2012, με ογκώδεις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και το κίνημα των «Αγανακτισμένων», η χώρα πέρασε σε μία κατάσταση φαινομενικής ηρεμίας. Σε μία μακάβρια «γαλήνη», η οποία όμως προοιωνίζει πολλά και άσχημα για το μέλλον αυτού εδώ του τόπου... Στο παρόν θα προσπαθήσουμε εν τάχει να εξηγήσουμε το γιατί.

Καταρχάς, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η τελευταία μεγάλη συγκέντρωση κατά των «μέτρων» που εξοντώνουν τον λαό και το έθνος μας πραγματοποιήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου του 2012, επί κυβέρνησης ακόμη Λουκά Παπαδήμου. Πέραν αυτού, το απόλυτο Τίποτα. Η εξουσία κατόρθωσε να εκτονώσει πλήρως την κατάσταση με την άμεση προκήρυξη εθνικών εκλογών, οι οποίες όντως έγιναν στις 6 Μαΐου του 2012. Την ημέρα εκείνη κατέρρευσε στην Ελλάδα πλήρως ο άλλοτε παντοδύναμος δικομματισμός, με τους ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να παίρνουν (μαζί) με το ζόρι λίγο πάνω από το 30% των ψήφων! Όμως το σύστημα κατάφερε, παρά το «στραπάτσο» του της 6ης Μαΐου, να εκτονώσει έτι περαιτέρω την κατάσταση που γινόταν γι’ αυτό επικίνδυνη, προκηρύσσοντας άμεσα εκλογές για τις 17 Ιουνίου 2012.

Καθ’ όλη την προεκλογική εκείνη περίοδο επικράτησε πόλωση, που θύμιζε τα παλιά. Ένα σημαντικό μέρος του ελληνικού λαού έπεσε στην παγίδα (ειδικά όσοι ψήφισαν τότε τη ΝΔ) και έτσι η Κυριακή των εκλογών εκείνων ήταν μία «βουβή Κυριακή». Τότε κρίθηκε και το μέλλον του ελληνικού λαού. Ακολούθησε ο σχηματισμός της τρικομματικής «κυβέρνησης» υπό τον Αντώνη Σαμαρά και η εφαρμογή του τελικού σταδίου διάλυσης της χώρας από τους πολιτικάντηδες, πριν από το επόμενο μοιραίο για τον ελληνισμό βήμα. Σήμερα ο Σαμαράς και η παρέα του βλάπτουν ανεπανόρθωτα τους Έλληνες και ξεπουλούν ανενόχλητοι τη χώρα. Αντίσταση απέναντί τους: Μηδέν. Όλα κρίθηκαν (δυστυχώς) στις εκλογές του περσινού Ιουνίου...

Η εξουσία εξακολουθεί και σήμερα ακόμη να ναρκώνει τον ελληνικό λαό. Αποκοιμίζοντάς τον με την απατηλή υπόσχεση ότι οι θυσίες θα έχουν αντίκρισμα, αφού αργά ή γρήγορα θα έρθει (δήθεν) η «ανάπτυξη». Πώς όμως θα έρθει η πολυπόθητη «ανάπτυξη» σε μια χώρα χωρίς καμία απολύτως παραγωγή, αυτό δεν μας το εξηγούν οι «κυβερνώντες»... Όμως δεν έχει και τόση σημασία πια αυτό το πράγμα. Γεγονός είναι ότι ο σχεδιασμός τους πήγε πολύ καλά. Ίσως μάλιστα και καλύτερα από ό,τι αρχικά πίστευαν.

Οι Έλληνες βυθίστηκαν σε έναν απίστευτο λήθαργο, βρίσκονται σε κωματώδη, θα λέγαμε, κατάσταση. Ακόμα και τη σατανική φάτσα του αλήτη του Σόιμπλε εξαφάνισαν από παντού, μην τυχόν και ξυπνήσουν καμιά ναρκωμένη συνείδηση! Σε μακάριο ύπνο λοιπόν βρίσκεται ο ελληνισμός. Και έρχεται τώρα η απίστευτη «εγχείρηση»: το ξαφνικό χειρουργικό χτύπημα-σοκ που θα καταστρέψει ένα έθνος χιλιετιών!... Τότε και μόνο θα ξυπνήσουν οι Έλληνες. Αλλά θα ξυπνήσουν μέσα σ’ έναν άνευ προηγουμένου εφιάλτη.
Για ξεκάθαρη υπονόμευση των προσπαθειών της ειρηνευτικής διάσκεψης για τη Συρία έκανε λόγο η Μόσχα, μετά την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να άρει το εμπάργκο όπλων προς τους ισλαμιστές αντάρτες, που μάχονται κατά του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ.

«Η απόφαση αυτή πλήττει άμεσα τις πιθανότητες για μια ειρηνευτική διάσκεψη», δήλωσε ο υφυπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Ριαμπκόφ. «Αποφασίστηκε άρση του εμπάργκο παρά τις δηλώσεις από την πλευρά της ΕΕ υπέρ μιας λύσης, η οποία θα βασίζεται στη διακήρυξη της Γενεύης (του Ιουνίου του 2012) και παρά τη συμφωνία για την ανάγκη να οργανωθεί μια διεθνής διάσκεψη για τη Συρία», τόνισε.

Η απόφαση ανοίγει το δρόμο στη Βρετανία και τη Γαλλία να προμηθεύσουν με όπλα τους ακραίους ισλαμιστές, οι οποίοι ευθύνονται για επανειλημμένες κτηνωδίες κατά αμάχων, στρατιωτών και Χριστιανών στη Συρία. Προς το παρόν πάντως, οι 27 συμφώνησαν να μην παραδώσουν «σε αυτή τη φάση» όπλα στους αντάρτες.

Από τη μεριά τους, οι Σύροι αντάρτες κάλεσαν την Ευρωπαϊκή Ένωση να μην μείνει στα λόγια, τονίζοντας ότι ήδη η άρση του εμπάργκο έχει καθυστερήσει πολύ. Αξίζει να σημειωθεί ότι το τελευταίο διάστημα, οι αντάρτες χάνουν έδαφος από το συριακό στρατό, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον έλεγχο της στρατηγικής σημασίας πόλης Κουσέιρ. Μάλιστα, εκπρόσωπος της ανώτερης στρατιωτικής διοίκησης του Ελεύθερου Συριακού Στρατού ζήτησε συγκεκριμένα από την ΕΕ «αντιαεροπορικές συστοιχίες και αντιαρματικούς πυραύλους».

Η ΕΕ δεν διστάζει να δείξει την ευθεία υποστήριξή της στους ισλαμιστές, οι φρικαλεότητες των οποίων έχουν σοκάρει τη διεθνή κοινή γνώμη, παρά το γεγονός ότι η απόφαση για άρση του εμπάργκο έρχεται σε αντίθεση με την ίδια την πολιτική της Ένωσης, όπως παρατήρησε ο Ρώσος υφυπουργός. «Πρόκειται για μια τακτική δυο μέτρων και δυο σταθμών» σχολίασε χαρακτηριστικά ο Ριαμπκόφ.

Αν σκεφτεί κανείς ότι η ΕΕ τιμήθηκε με το τελευταίο βραβείο Νόμπελ Ειρήνης και τώρα στην ουσία επιβραβεύει ισλαμιστές που βεβηλώνουν νεκρούς, δαγκώνοντας τις καρδιές τους όπως στο πρόσφατο περιστατικό, βλέπει ότι η υποκρισία περισσεύει.


Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ικανούς παραγωγούς και εφαρμοστές υγιών ιδεών.
Υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν στις ικανότητές τους αλλά τις υπερεκτιμούν.
Υπάρχουν πολλοί που μπορούν να βοηθήσουν αλλά δεν πιστεύουν στον εαυτό τους ή στον άνθρωπο της διπλανής πόρτας.
Υπάρχουν πολλοί που θέλουν (να έχουν οι άλλοι) πειθαρχία.
Το "ποιός" προκύπτει από το "τί".
  • Θα υπάρξουν αρκετοί που θα διαφωνήσουν με το "τί" γιατί de facto δεν περιλαμβάνονται στο "ποιός". Δεν πειράζει.
  • Θα υπάρξουν αρκετοί που θα προσπαθήσουν να απαξιώσουν το "τί" μέσω του "ποιός". Δεν πειράζει.
  • Θα υπάρξουν αρκετοί που θα φοβηθούν με την ωμότητα της ειλικρίνειας του "τί" και την απλότητα του "ποιός". Δεν πειράζει.
Οι υγιείς δυνάμεις του έθνους πλέον γνωρίζουν. Έχουν επιλογή. Μπορούν.
Δεν υπάρχουν πλέον δικαιολογίες. Υπάρχει λύση.
Το Ίδρυμα Κοινωνικής Μηχανικής και Ανάπτυξης (ΙΚΟΙΜΑ) είναι δεξαμενή σκέψης (think tank) μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα με σκοπό την παραγωγή ιδεών, μελετών, ολοκληρωμένων στρατηγικών, διαπραγματευτικών θέσεων, τακτικών εξειδικεύσεων και προτάσεων επίλυσης διαφορών σε όλο το φάσμα της διαχείρισης εξέλιξης ως δεξαμενή σκέψης κοινωνικής μηχανικής.

To ΙΚΟΙΜΑ - του οποίου ο πρόεδρος, Σπυρίδων Τσάλλας ξεκαθαρίζει πως δεν έχει οιαδήποτε σχέση με κομματικό φορέα - εξέδωσε το κείμενο που ακολουθεί με σκοπό να καταδείξει ότι δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στα κοινοβουλευτικά κόμματα και να τονίσει ότι είναι επιτακτική η ανάγκη δημιουργίας κάτι νέου.

Η Διακήρυξη
"Οι Έλληνες βιώνουμε μια προσπάθεια μετατροπής του έθνους-κράτους σε ανίσχυρο κράτος-έθνος. Η στρέβλωση της ιστορίας και η εσωτερική πολιτισμική αλλοτρίωση του πληθυσμού οδηγεί στο δίλημμα "υποταγή στη Δύση ή στον Νεο-οθωμανισμό". Οι θιασώτες της εθνο-ισοπεδωτικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης βασίζονται στην υπόθεση πως η Ελλάδα αποτελεί κράτος-μόρφωμα της μετα-οθωμανικής περιόδου το οποίο ούτε θα μπορούσε να έχει επιβιώσει χωρίς τη στήριξη του δυτικο-Ευρωπαϊκού άξονα (Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία) ούτε θα έπρεπε να έχει αφεθεί σε αυτοδιαχείριση διότι δεν είναι ικανό να το πράξει αποτελεσματικά.

Μολονότι αυτή η θεώρηση επικοινωνείται ως αντίθετη της Ανατολικής επιλογής (Οθωμανικό Σαρίκι ή Παπική Τιάρα), βάσει της οποίας είναι ασύμφορη η παραμονή της Ελλάδας εκτός μιας Νεο-οθωμανικής Συνομοσπονδίας, στην πράξη ταυτίζονται ως προς το αποτέλεσμα. Η ΚαλβινοΠροτεσταντική "ηθική για όλους εκτός από τον ισχυρό" είναι ισοπεδωτική, ακριβώς όπως η ΝεοΙσλαμιστική. Για την Ελλάδα και την Κύπρο συγκεκριμένα, η πληθυσμιακά δομική στρατηγική σχέση Γερμανίας-Τουρκίας δεν μπορεί να ανατραπεί από άλλες μεταβλητές και, ντετερμινιστικά, εξισώνει τις δύο επιλογές στην εξής μία: εθνομηδενισμός.

Το ψυχροπολεμικό δίλλημα «ελευθερία ή κομμουνισμός» που οδήγησε στη Συμφωνία της Γιάλτας εξακολουθεί να ισχύει με μια νέα μετάλλαξη: η τότε κομμουνιστική επιλογή ταυτίζεται πλέον λειτουργικά με την ένταξη σε διαδικαστικό σύστημα Γερμανικής φιλοσοφίας, ήτοι πλήρως ελεγχόμενο με μεθόδους επιχειρησιακού σχεδιασμού και ελέγχου.

Το τμήμα των δυνάμεων το οποίο, σε παγκόσμια κλίμακα, επιθυμεί τέτοιου είδους διαχείριση πληθυσμών, στηρίζει την επιβολή προγραμμάτων μετατροπής οικονομιών εθνών-κρατών σε ατροφικά και, ως εκ τούτου, αναγκαστικώς εξαρτημένα από έναν πόλο. Ακόμα και όσοι υιοθετούν την ακριβώς αντίθετη προσέγγιση, ήτοι τη μόχλευση της δημιουργικότητας μέσω οικονομικών κινήτρων, εξυπηρετούνται βραχυπρόθεσμα από τη μείωση της αντίστασης μετατροπής πληθυσμών ούτως ώστε να υπάρξουν σε διαφορετικό οικονομικό υπόδειγμα. Η προκύπτουσα στρατηγική αύξηση της ανισότητας με λειτουργική και, κατόπιν, θεσμική κατοχύρωσή της εφαρμόζεται έμπρακτα σε καθεστώτα κατ'επίφαση δημοκρατικά ή ξεκάθαρα απολυταρχικά.

Ο φεουδαρχισμός, ο κομμουνισμός, ο σοσιαλισμός, ο φασισμός, ο νεοφιλελευθερισμός ως στρέβλωση του καπιταλισμού, και η παγκοσμιοποίηση παράγουν, όπως αποδείχθηκε ιστορικά η εφαρμογή των θεωρητικών προσεγγίσεων, ψευδοδημοκρατικά καθεστώτα επιβολής τεχνητής ανισότητας. Η Ελλάδα μάχεται, από ιδρύσεως του επαναστατικού κράτους, να ορθοποδήσει δημοκρατικά. Αρχικώς η Αγγλία και μετά η Γερμανία, εξυπηρετώντας εθνικά τους συμφέροντα, μερήμνησαν ούτως ώστε κάτι τέτοιο να μην είναι απολύτως εφικτό. Είτε μέσω δανεισμού είτε μέσω εταιρικών και άλλων οικονομικών εξαρτήσεων, η Ελλάδα δεν μπόρεσε να χτίσει υγιείς δημοκρατικούς θεσμούς. Το πρόσφατο όραμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν εξ'αρχής στρεβλό αλλά έδιδε την ψευδαίσθηση στους συμμετέχοντες της ικανότητας καθ'οδόν τροποίησής του εκ των έσω.

Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ένας ιστορικά ρηχός πληθυσμός-εταιρία της Αγγλίας κατάφερε να υιοθετήσει Ελληνικές αρχές και να δομήσει μια παγκόσμια υπερδύναμη, οι ιστορικά πλούσιες χώρες της Ευρώπης θεωρητικά ήταν ικανές να πετύχουν ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Μολαταύτα, οι πληγείσες από τον Γερμανικό μεγαλοϊδεατισμό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ευρωπαϊκές χώρες αποδείχθηκαν εξαιρετικά πιο πρόθυμες να παραμερίσουν τις οδυνηρές μνήμες τους με σκοπό την εξυπηρέτηση του κοινού οράματος από τη χώρα που τις προκάλεσε.

Η Γερμανία παρέμεινε πιστή στο θεμελιώδες δόγμα της εθνικής οικονομίας του List και χρησιμοποίησε την Ε.Ε. ως μέσο επίτευξης των προ-Β' Π.Π. στόχων της με οικονομικές, χρηματοοικονομικές και νομικές πολεμικές μεθόδους αντί των στρατιωτικών. Ως αντίπαλο δέος στις ατροφικές οικονομίες χρησιμοποιεί τα δόγματα λειτουργίας ιδιώτη κατά Smith και κοσμοπολίτη κατά Say, μακράν πιο επικίνδυνα για σχετικώς μικρά μεγέθη εθνικών οικονομιών. Με αυτή την ιδεολογική βάση, η δημοκρατική επιλογή της κατά Αριστοτέλη μείωσης της ανισότητας δεν προβλέπεται.

Αντιθέτως, ο μονόδρομος είναι η κατά Madison μείωση της δημοκρατίας. Το αποτέλεσμα για τον Ελληνισμό δεν είναι εθνικά βιώσιμο, συνεπώς δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Ακόμα και σε ατομικό επίπεδο, η αφαίρεση θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων ξεπερνά το επίπεδο βιώσιμης μακροχρόνιας ισορροπίας. Τυχόν προσπάθειες διατήρησης δομής δικτύου εθνών-κρατών με δικαίωμα στην ανά έθνος-κράτος εφαρμογή του δόγματος List, αναγκαία προϋπόθεση για την αποδοχή συμμετοχής της Ελλάδας σε αυτό το δίκτυο, είναι καταδικασμένες να αποτύχουν, αφενός διότι η θεσμική εξέλιξη σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχει προχωρήσει πολύ προς το ομόσπονδο αμάγαλμα για να ανατραπεί, και αφετέρου διότι δεν αποτελεί στρατηγική επιλογή της Γερμανίας και των χωρών που ασπάζονται το ίδιο με αυτή όραμα. Κυρίως αυτή η προσέγγιση απορρίπτεται διότι είναι θεμελιωδώς αντίθετη με συστατικά στοιχεία του Ελληνισμού. Η μείωση της δημοκρατίας και της ελευθερίας δεν προβλέπονται στο Ελληνικό εθνοκεντρικό πλαίσιο, όπως αυτό έχει διαμορφωθεί ιστορικά.

Μια γενιά εκπαίδευσης σε ηθικά, πνευματικά, οικονομικά και κοινωνικά διαβρωτική λειτουργία εκτός του Ελληνοκεντρικού πλαισίου και μισή χτίζοντας ανυπέρβλητες οικονομικές ανισότητες εντός Ελλάδας και μεταξύ Ελλάδας και Ε.Ε. αποδείχθηκαν επαρκείς για να καταστεί ο πληθυσμός της Ελλάδας τόσο εθνικά αδύναμος όσο να τυγχάνει εθνικά αποπροσανατολιστικής επικοινωνιακής διαχείρισης και να αποδέχεται έξωθεν εθνομηδενιστικές λύσεις.

Κατανοεί το λάθος αλλά αδυνατεί να το αποχωριστεί. Δεν έχει την ικανότητα να επιβάλλει την παραγωγή εθνικά βιώσιμης λύσης, ούτε σε επίπεδο γενικού πληθυσμού ούτε σε επίπεδο οικονομικής, πνευματικής και επιστημονικής ελίτ. Περιορίζεται σε διαπιστώσεις, απαξιώνει οτιδήποτε ασυνήθιστο, ενθουσιάζεται εύκολα αλλά σπεύδει να καταδικάσει σε αποτυχία με σκοπό να προβεί σε ιατροδικαστικής υφής πορισματολογία. Αντίστοιχα, το πολιτικό προσωπικό είναι χαμηλής στάθμης και ανίκανο να στηρίξει οτιδήποτε πλέον της μετατροπής του Ελληνικού έθνους-κράτους σε κράτος-έθνος της Γερμανικής Ομοσπονδίας της Ενωμένης Ευρώπης. Ως εκ τούτου, η εθνική αναγκαιότητα δημιουργίας της Ένωσης ως πολιτικού φορέα προκύπτει από ιστορική ευθύνη.

Το όραμα της Ένωσης είναι η βελτιστοποίηση της διαγεννεακής ευημερίας των Ελλήνων, η μεταλαμπάδευση της Ελληνικής παιδείας και η διάχυση του Ελληνικού πολιτισμού.
  • Η μετατροπή της Ελλάδας σε υγιές έθνος-κράτος και η δημιουργία μηχανισμού παραγωγής στοχοθετικού πλαισίου για τον Οικουμενικό Ελληνισμό αποτελούν τα κύρια πρίσματα λήψης πολιτικών αποφάσεων.
  • Στοιχειώδες δομικό συστατικό ορίζεται ο Όμοιος Πολίτης. Οι αξίες της Ένωσης ταυτίζονται με τις ιστορικά αποδεκτώς ως κοινές αξίες του Ελληνισμού από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Ο σκοπός της Ένωσης είναι η ανάληψη της ευθύνης διακυβέρνησης της χώρας με κάθε νόμιμο μέσο.
  • Δεν συμπράττουμε καθ'οιονδήποτε τρόπο στη συνέχιση της υφιστάμενης πορείας.
  • Δεν συμμετέχουμε σε οριακές αλλαγές.
  • Δεν δημιουργούμε αίσθημα επαναφοράς σε ασφαλείς ψευδαισθήσεις.
  • Δεν μετατρεπόμαστε σε μέρος του πολιτικού προσωπικού της Μεταπολίτευσης. Ο προσδιορισμός και η διασφάλιση των εθνικών στρατηγικών στόχων, συμπεριλαμβανομένων της ποσότητας και της ποιότητας του πληθυσμού, των μηχανισμών δομικής βελτίωσης της ποιότητας της δημοκρατίας και των μηχανισμών παραγωγής σχεδιασμού και στρατηγικής διαχείρισης των υποθέσεων άμυνας και ασφάλειας, διπλωματίας και οικονομίας, τίθενται σε μηδενική βάση και λαμβάνουν πρώτη προτεραιότητα υλοποίησης με υπερκομματική αξιοκρατία.

Στο υφιστάμενο περιβάλλον πλήρους θεσμικής ανεπάρκειας είναι ανέφικτη η εφαρμογή υγιών πολιτικών, διότι είτε μετατρέπονται σε όργανα εξυπηρέτησης κομματικών ή άλλων σκοπιμοτήτων είτε ακυρώνονται στην περίπτωση που δεν σέβονται τον φαύλο τρόπο λειτουργίας των κρατικών μηχανισμών. Πριν από την εφαρμογή πολιτικών πρέπει να τεθούν οι σωστές, υπερκομματικές βάσεις οι οποίες θα επιτρέψουν την απρόσκοπτη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος όχι ως μέσο διαιώνισης αντιπαραγωγικής νοοτροπίας και παράπλευρης εξυπηρέτησης συμφερόντων, αλλά ως μέσο εξυπηρέτησης των εθνικών στόχων.

Η στρατηγική της Ένωσης έχει 3 συνισταμένες:
1. Εθνική ανεξαρτησία με διεθνείς συνεργασίες και χωρίς της εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας σε πτυχές ζωτικής εθνικής σημασίας.
  • Είμαστε η γεννήτωρ χώρα του δυτικού πολιτισμού. Εκμεταλλευόμαστε το ιστορικό γεγονός ότι η Δύση είναι πνευματικό παιδί του Ελληνικού πολιτισμού και του αέναου φωτός που εκπέμπει ανά τους αιώνες.
  • Επανεξετάζουμε, βάσει του εθνικού συμφέροντος και μόνο, τη θέση μας στους Διεθνείς Οργανισμούς στους οποίους μετέχουμε και προωθούμε εντατικά και μεθοδικά θα συμφέροντα της χώρας μας μέσω αυτών που θα επιλέξουμε να είμαστε μέλος.
  • Συνάπτουμε νέες συμμαχίες και ανανεώνουμε υφιστάμενες με βάση την εθνική ωφέλεια και την εξυπηρέτηση των εθνικών μας συμφερόντων, χωρίς φοβίες, προκαταλήψεις ή ενοχικά σύνδρομα.
  • Απορρίπτουμε την έξωθεν επιβολή όρων διαβίωσης προτεκτοράτου ή αποικίας ή αποτυχημένου κράτους στους Έλληνες και την παραγωγή δικαίου από εξωχώρια κέντρα χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση από τον Ελληνικό λαό και το Σύνταγμα.
  • Δεν δεχόμαστε την μετατροπή της χώρας σε χώρο ή υποτελές ομόσπονδο κράτος, ούτε του Έθνους των Ελλήνων σε πληθυσμό κάποιου υπερσυνόλου.
2. Οικονομική ευμάρεια με βάση την εγχώρια παραγωγή ελέγχοντας τα χρηματοοικονομικά μέσα διαχείρισης της καταναλωτικής δύναμης ως εργαλείο εξυπηρέτησης του σκοπού και όχι ως αυτοσκοπού.
  • Διαπραγματευόμαστε την υλοποίηση συνολικού προγράμματος διαχείρισης βιώσιμου χρέους με σκοπό την αποπληρωμή του χρέους χωρίς τη χρήση έωλων μακροοικονομικών υποθέσεων αυτοεκπληρούμενων προφητειών.
  • Εργαζόμαστε πάνω στη δημιουργία απλού και δίκαιου φορολογικού συστήματος, με αναλογικότητα στη συμμετοχή των βαρών, και σαφείς κανόνες που θα διαρκούν σε βάθος χρόνου.
  • Διαμορφώνουμε τις προϋποθέσεις για καθιέρωση επενδυτικού κλίματος φιλικού προς θεσμικές, μακρόπνοες και σταθερές επενδύσεις.
  • Επιλέγουμε νομισματικό μέσο βάσει του εθνικού ρόλου στις δυναμικά εξελισσόμενες γεωστρατηγικές ισορροπίες.
  • Δρούμε με μόνο γνώμονα το εθνικό συμφέρον και των συνεργειών που μπορούμε βάσει αυτού να δημιουργήσουμε.
  • Θέτουμε τις προϋποθέσεις για την αύξηση της προσόδου της υγιούς επιχειρηματικότητας στα πλαίσια εθνικού οικονομικού δόγματος κατά List.
  • Προκαλούμε την κατά Schumpeter δημιουργική καταστροφή της άνευ επαρκούς εθνικής προστιθέμενης αξίας διαμεσολάβησης σε οικονομία και κράτος.
  • Εκμεταλλευόμαστε αμφίδρομα τους κατά Say πολλαπλασιαστές γενικής ισορροπίας του Οικουμενικού Ελληνισμού.
3. Κοινωνική ευημερία με βάση τη δικαιοσύνη.
  • Αναδιαμορφώνουμε πλήρως το σύστημα παραγωγής και υλοποίησης δικαίου ούτως ώστε, με τις οδηγίες ανεξάρτητης και αδέκαστης δικαστικής εξουσίας, να χαρτογραφηθεί με σαφήνεια και πληρότητα το σύνολο του κανονιστικού και νομικού πλαισίου που διέπει τη λειτουργία της χώρας και των θεσμών της, να εξαλειφθεί η πολυνομία, να απλοποιηθούν οι διαδικασίες απονομής της δικαιοσύνης και να εμπεδωθεί κοινό αίσθημα ασφάλειας δικαίου και αμεσότητας εφαρμογής του.
  • Λαμβάνουμε μεριμνά για την κοινωνική αυτενέργεια τάξεως και ηθικής στα πλαίσια του σεβασμού των δικαιωμάτων του ανθρώπου και επιχειρούμε να εμπεδώσουμε αυτές τις αρχές και αξίες μέσα από την ριζική μεταβολή της εκπαιδευτικής διαδικασίας προς ένα ελληνοκεντρικό σύστημα παραγωγής υπεύθυνων πολιτών, όχι ιδιωτών.
  • Δημιουργούμε συνθήκες προστασίας των αδυνάτων αξιοποιώντας μια διευρυμένη έννοια της κατά Rawls κοινωνικής δικαιοσύνης.
Οι διαδικασίες υλοποίησης της στρατηγικής της Ένωσης είναι οι εξής:

1. Διεξαγωγή δημοψηφισμάτων για πολιτειακή και διοικητική αλλαγή.
  • Καθιστούμε κεντρικό θέμα στην πολιτική μας ατζέντα την δημιουργία Νέου Καταστατικού Χάρτη για τη χώρα.
  • Προετοιμάζουμε σχέδια δημοψηφισμάτων για τις αναγκαίες αλλαγές του πολιτεύματος και της κρατικής δομής.
2. Γεωπολιτική διαπραγμάτευση για τη διασφάλιση της υλοποίησης των Ελληνικών επιλογών.
  • Δημιουργούμε και διαπραγματευόμαστε εναλλακτικά στις υφιστάμενες στρατηγικές επιλογές και σχέδια με σκοπό την αύξηση του κόστους ευκαιρίας ως βάση διαπραγμάτευσης και την μετάβαση σε νέα γεωπολιτικά δεδομένα.
3. Δημιουργία Ελληνικού στρατηγικού σχεδίου για όλες τις πτυχές της εξέλιξης του έθνους ως κύριο εργαλείο ανάπτυξης.
  • Ελληνικός Στρατηγικός Σχεδιασμός©
4. Εκ του μηδενός ανασχεδιασμός του συνόλου του Δημοσίου Τομέα.
  • Θέτουμε τις βάσεις για την εφαρμογή πλήρους επιχειρησιακού σχεδίου μηχανικής διαδικασιών Δημόσιας Διοίκησης.
  • Επενδύουμε στην αξιοποίηση των στελεχών της Δημόσιας Διοίκησης και τη δια βίου κατάρτιση και επιμόρφωση τους
5. Δημιουργία και αξιοποίηση δικτύου του Οικουμενικού Ελληνισμού.
  • Επενδύουμε στην αρχή "Ο Έλληνας μέσα σου©" με σκοπό τον εντοπισμό και την ενεργοποίηση των Ελληνικών χαρακτηριστικών κάθε Έλληνα της αλλοδαπής και των υιοθετημένων Ελληνικών χαρακτηριστικών σε κάθε λαό.
  • Δημιουργούμε οργανωμένο και ενεργό δίκτυο εξυπηρέτησης των συμφερόντων του Οικουμενικού Ελληνισμού, του οποίου προτείνουμε τη θεσμική ένταξη ως συμβουλευτικό όργανο του Ελληνικού κράτους.
  • Δίνουμε προτεραιότητα στους Ελληνικής καταγωγής επενδυτές σε κάθε ευκαιρία εντός Ελλάδος και υποστηρίζουμε ενεργά την εξωστρέφειά τους.
  • Δημιουργούμε συνέργειες για τους Ελληνικής καταγωγής πολίτες του κόσμου για κάθε δραστηριότητα που μπορεί να αυξήσει τη δύναμη επιρροής τους και ενθαρρύνουμε την διαρκή και ουσιαστική επαφή τους με την μητέρα-πατρίδα και τα πολιτιστικά και θρησκευτικά κέντρα της ανά τον κόσμο.


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος 

Γελοιότητα θλίψη αλλά και μεγάλη αγανάκτηση προκαλεί η κυρία Ρεπούση και Σια που εξακολουθούν το ανιστόρητο έργο τους να αμφισβητούν αποδεδειγμένε ιστορικά γεγονότα όπως οι γενοκτονίες των χριστιανών της Ανατολής, την ίδια στιγμή που στην ίδια την Τουρκία συνεχώς πολλαπλασιάζονται οι φωνές που παραδέχονται και αναγνωρίζουν τα ιστορικά εγκλήματα της χώρας τους που παραμένουν ατιμώρητα και χωρίς ιστορική δικαίωση.

Και ερχόμαστε στις 16 Νοεμβρίου του 2008, όταν σημειώνετε πραγματικά μια νέα επανάσταση στο ιστορικό κατεστημένο της Τουρκίας. Για πρώτη φορά Τούρκος καθηγητής της ιστορίας παραδέχεται ότι στην διάρκεια της μικρασιατικής καταστροφής περίπου 200.000 Ρωμιοί έχασαν την ζωή τους από τα τουρκικά στρατεύματα. Συγκεκριμένα ο καθηγητής της ιστορίας, Ονούρ Γιλντιρίμ, σε μια σημαντικότατη συνέντευξη που έδωσε στην τουρκική εφημερίδα, Σαμπάχ, για πρώτη φορά παραδέχεται σε επίσημο πλαίσιο ότι έγινε μια μορφή γενοκτονίας σε βάρος των Ρωμιών της Ανατολίας την περίοδο του 1922.

Ο Τούρκος καθηγητής, που έχει σπουδάσει και έχει ζήσει επί πολλά χρόνια στις ΗΠΑ, ανέφερε στις ερωτήσεις που του έκανε ο δημοσιογράφος της Σαμπάχ, πως πράγματι την περίοδο εκείνη οι Ρωμιοί της Μικράς Ασίας έζησαν ένα μεγάλο δράμα καθώς ξεσπιτώθηκαν και πολλοί από αυτούς έχασαν την ζωή τους. Βέβαια ο Τούρκος καθηγητής υπολόγισε τους φονευθέντας σε 200.000, ένα μικρό νούμερο που φυσικά δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα της μεγάλης γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, της Θράκης και του Πόντου, ήταν όμως μια πρωτοφανής ομολογία Τούρκου επιστήμονα της ιστορίας για πρώτη φορά στα τουρκικά χρονικά και για τον λόγο αυτό αποκτούσε μεγάλη ιστορική αλλά και πολιτική αξία.

Στην ίδια ιστορική συνέντευξη ο Ονούρ Γιλντιρίμ υπαινίχτηκε για εθνοκάθαρση που έγινε στην Μικρά Ασία και που φυσικά την πλήρωσαν με βαρύ φόρο αίματος οι χριστιανοί, ενώ στην ουσία παραδέχτηκε πως η ανταλλαγή των πληθυσμών έφερε το τελειωτικό χτύπημα και προκάλεσε τον θάνατο σε πολλές χιλιάδες χριστιανών της Μικράς Ασίας καθώς εγκατέλειπαν την από αιώνων εστίες τους. Θα πρέπει να καλέσουμε αυτόν τον Τούρκο ιστορικός να παραδώσει κάποια μαθήματα ιστορικής αλήθειας στην ανιστόρητο «ιστορικό» κυρία Ρεπούση.

Θα πρέπει επίσης να ξέρει η κυρία ανιστόρητος «ιστορικός», ότι στις 24 Απριλίου του 2012 για πρώτη φορά, (και συνεχίζεται κάθε χρόνο), στα τουρκικά χρονικά στην κεντρική πλατεία της Κωνσταντινούπολης, στο ιστορικό Ταξίμ, έγινε καθιστική συγκέντρωση πολλών Τούρκων διανοουμένων ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών καθώς και απλών Τούρκων πολιτών αναγνωρίζοντας και τιμώντας την επέτειο της μεγάλης αρμένικης γενοκτονίας. Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε πρωτοφανές για την τουρκική επικαιρότητα και βέβαια προκάλεσε πολλές αντιδράσεις αλλά έδειξε πως για πρώτη φορά ένα τεράστιο ιστορικό ταμπού της σύγχρονης Τουρκίας κυνηγημένο από τις τύψεις των μεγάλων εγκλημάτων του, άρχισε να ραγίζει κάτω από το βάρος της αναγκαιότητας της αναγνώρισης της ιστορικής αλήθειας.


Ο λαός αδυνατεί να διαμαρτυρηθεί και να εξεγερθεί, επειδή δεν μπορεί να «ταυτοποιήσει» την εξουσία – οπότε χάνει τη συνείδηση του εαυτού του, αποδέχεται την αγελαία συμπεριφορά, δεν αναπτύσσει πρωτοβουλίες, απέχει και παύει να εξελίσσεται (upd)
Διδασκόμαστε να τηρούμε εκείνους τους άγραφους νόμους, οι οποίοι αντλούν το κύρος τους μόνο από την καθολική συναίσθηση του δικαίου. Είμαστε ελεύθεροι να ζούμε όπως ακριβώς επιθυμούμε, αλλά πάντοτε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τον οποιοδήποτε κίνδυνο” (Περικλής).   

Οι δυτικές κοινωνίες του 18ου και 19ου αιώνα ήταν αντιμέτωπες τόσο με λογικές, όσο και με παράλογες «εξουσίες», οι οποίες είχαν όμως ένα κοινό γνώρισμα: επρόκειτο για ανοιχτές εξουσίες, όπου όλοι γνώριζαν ποιος διατάζει και ποιος απαγορεύει - ο πατέρας, ό δάσκαλος, το αφεντικό, ο βασιλιάς, ο αξιωματικός, ο Θεός, ο νόμος, η ηθική συνείδηση κοκ.

Οι επιταγές ή οι απαγορεύσεις αυτές μπορεί να ήταν λογικές ή όχι, αυστηρές ή «χλιαρές» - ενώ είχε τη δυνατότητα κανείς να υπακούσει ή να μην υπακούσει. Εν τούτοις, γνώριζαν όλοι ότι υπάρχει μία εξουσία, ποια είναι αυτή η εξουσία, τι επιθυμεί, καθώς επίσης τι αποτελέσματα θα είχε η συμμόρφωση με τις εντολές της ή η ανυπακοή.  

Σε αντίθεση με τότε, η σημερινή εξουσία είναι μία ανώνυμη εξουσία, όλο και πιο αόρατη, όλο και πιο απομακρυσμένη από το άτομο. Κατά παράδοξο δε τρόπο, όλοι συμμορφώνονται με τις επιταγές της – όπως θα έκαναν οι άνθρωποι, σε μία πολύ έντονα απολυταρχική κοινωνία.

Στην πραγματικότητα τώρα, κανένας δεν αποτελεί την εξουσία – αφού η εξουσία είναι «συνώνυμη» πλέον με τις οικονομικές ανάγκες, με το κέρδος, με τις αγορές, με τους δανειστές, με την κοινή λογική, με την κοινή γνώμη, καθώς επίσης με όλα όσα πράττει κανείς, σκέφτεται και αισθάνεται. Οι νόμοι δε αυτής της ανώνυμης εξουσίας είναι το ίδιο αόρατοι, όπως και οι νόμοι της αγοράς – παράλληλα, ακριβώς το ίδιο απρόσβλητοι.

Ποιος μπορεί λοιπόν να προσβάλλει το αόρατο; Ποιος μπορεί να εξεγερθεί κατά του κανενός; Ποιος είναι ο αληθινός εχθρός, για να αντιδράσει συλλογικά και να προστατεύσει τα δικαιώματα του ο λαός;     

Κατ’ επέκταση, η αδυναμία που νοιώθουν οι σημερινοί πολίτες των περισσοτέρων δυτικών κρατών, σε σχέση με το πώς θα μπορούσαν να αντιδράσουν σε αυτά που τους επιβάλλονται, παρά τη θέληση τους, από κάποια αόρατη εξουσία, η οποία λειτουργεί όλο και πιο μακριά από τους ίδιους, «φορτώνοντας» τους με τις δικές της ενοχές, δεν είναι σε καμία περίπτωση ακατανόητη.

Στο παράδειγμα της Ελλάδας, παρά το ότι τα νοικοκυριά λεηλατούνται, η δημόσια περιουσία εκποιείται, μεγάλα μέρη του πληθυσμού εξαθλιώνονται και το κοινωνικό κράτος καταρρέει, χωρίς να μειώνεται το δημόσιο χρέος ή να φαίνονται στον ορίζοντα κάποιες ελπιδοφόρες προοπτικές για το μέλλον, ακόμη και οι αρχικές αντιδράσεις αποτελούν πλέον παρελθόν – γεγονός που τεκμηριώνει την ανικανότητα της κοινωνίας να λειτουργήσει πλέον ορθολογικά, μη έχοντας τη δυνατότητα να συγκεκριμενοποιήσει τον «εχθρό».

Την ίδια στιγμή, το βασικότερο όπλο εξουδετέρωσης της υγιούς λαϊκής αντίδρασης δεν είναι άλλο από το ότι, «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» – ενώ οι Πολίτες δεν είναι καν σε θέση να καταλάβουν ότι, είναι αδύνατον το ίδιο το πρόβλημα να αποτελεί τη λύση: ότι δηλαδή, αυτό που τους παρουσιάζεται ως λύση, είναι το  πρόβλημα.              

Περαιτέρω, όταν υπήρχε η ανοιχτή εξουσία, υπήρχε σύγκρουση και εξέγερση – κατά της παράλογης εξουσίας, το πρόσωπο της οποίας ήταν όμως γνωστό. Στη σύγκρουση αυτή, κατά τη διάρκεια της πάλης δηλαδή με την παράλογη εξουσία, αναπτυσσόταν η συνείδηση της ύπαρξης, του εγώ. Ένοιωθε την ατομικότητα του κανείς επειδή αμφέβαλλε, διαμαρτυρόταν, εξεγειρόταν – ακόμη και αν υποτασσόταν λοιπόν, αισθανόταν την ήττα, είχε επίγνωση της κατάστασης του.

Όταν όμως η εξουσία είναι ανώνυμη, αόρατη, ασαφής και απομακρυσμένη όπως, για παράδειγμα, το ΔΝΤ, η Τρόικα, οι Βρυξέλλες, οι αγορές κοκ., τόσο το άτομο, όσο και η κοινωνία δεν έχουν επίγνωση της υποταγής τους ή της ήττας τους – οπότε δεν εξεγείρονται και δεν αντιδρούν. Αντίθετα, αναζητούν «δικαιολογίες» για την κατάσταση τους, εφευρίσκοντας «θεωρίες συνωμοσίας της ελίτ», «δόγματα του σοκ» και διάφορα άλλα, τα οποία απλά διευκολύνουν την «αφομοίωση» - την καλύτερη «πέψη» δηλαδή της αδυναμίας τους.

Ειδικότερα, η στρατηγική «σοκ και δέος» εφαρμόζεται σε συμβατικούς πολέμους – όπως στο Ιράκ πρόσφατα, με τη μαζική επίθεση σε «χρόνο μηδέν» των αμερικανικών πολεμικών δυνάμεων, ταυτόχρονα με την «τρομοκρατία της εικόνας»: με τις καταστροφές δηλαδή, τις οποίες μετέδιδαν σκόπιμα οι ιρακινές τηλεοράσεις.

Στους σημερινούς οικονομικούς πολέμους όμως, η τακτική αυτή δεν είναι αντίστοιχα εφαρμόσιμη, αφού μεσολαβεί πάντοτε αρκετός χρόνος υγιούς αντίδρασης (έχουν περάσει ήδη τρία χρόνια στην Ελλάδα) - αρκεί φυσικά οι Πολίτες να αποφασίσουν οι ίδιοι να εξεγερθούν, «με αρετή και τόλμη». Πόσο μάλλον όταν δεν είναι υποχρεωμένοι να πάρουν τα όπλα για να αμυνθούν αλλά, απλά και μόνο, να απέχουν συλλογικά από τους χώρους εργασίας τους, να σταματήσουν ίσως τις τραπεζικές συναλλαγές τους κοκ.           

Συνεχίζοντας, ο μηχανισμός με τον οποίο ασκείται η ανώνυμη εξουσία, είναι ο κομφορμισμός – η προσαρμογή δηλαδή ενός ατόμου στις απαιτήσεις και στους τύπους συμπεριφοράς της ομάδας, στην οποία ανήκει. Αναλυτικότερα, ο άνθρωπος έχει πεισθεί πως οφείλει να κάνει ότι κάνει ο καθένας, να συμμορφώνεται με το σύνολο, να μην είναι διαφορετικός και να μην ξεχωρίζει.

Επομένως, πρέπει να είναι πρόθυμος και να επιθυμεί να αλλάξει, ανάλογα με τις αλλαγές που επιβάλλονται – ενώ δεν πρέπει να αναρωτιέται κατά πόσο έχει δίκιο ή άδικο, αλλά κατά πόσο είναι προσαρμοσμένος με το σύνολο και δεν είναι ιδιόρρυθμος, διαφορετικός. Το μόνο πράγμα που παραμένει μόνιμα μέσα του, είναι η προθυμία αλλαγής και η «ηθική της αγέλης».

Σε τελική ανάλυση λοιπόν, το άτομο λειτουργεί με τον εξής λογικό παραλογισμό: “Κανένας δεν έχει εξουσία επάνω μου, εκτός από την αγέλη, από το κοπάδι καλύτερα του οποίου αποτελώ μέλος - αλλά και στο οποίο είμαι απόλυτα υποταγμένος”.

Η συγκεκριμένη «λογική» δεν αφορά μόνο τους κυβερνωμένους, αλλά και τους κυβερνώντες – οι οποίοι επίσης υποτάσσονται στο κοπάδι των μελών των κομμάτων τους, των εκλογέων, των αγορών κοκ., «αγόμενοι και φερόμενοι» από μία αόρατη εξουσία, χωρίς καμία αμιγώς δική τους πρωτοβουλία.   

Στα πλαίσια αυτά, ο λαός αδυνατεί να διαμαρτυρηθεί και να εξεγερθεί δυναμικά, ατομικά ή συλλογικά, αφού δεν μπορεί να «ταυτοποιήσει» την εξουσία – οπότε χάνει τη συνείδηση του εαυτού του, αποδέχεται την αγελαία συμπεριφορά και παύει να εξελίσσεται ψυχικά ή διανοητικά.

Εδώ οφείλεται, σε κάποιο βαθμό βέβαια, η ανευθυνότητα και ο «παιδισμός» της πλειοψηφίας των σύγχρονων ανθρώπων - οι οποίοι είναι πλέον άβουλα «υποζύγια» των αγορών. Επίσης, η κοινωνική απομόνωση και η αδιαφορία για τα κοινά, όπως και το συνεχώς χαμηλότερο επίπεδο των βουλευτών σε όλες τις δυτικές χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ευρωκοινοβουλίου – αφού κανένας υγιώς σκεπτόμενος άνθρωπος δεν θα αποδεχόταν να μετατραπεί σε «ετερόφωτο πιόνι», πόσο μάλλον να ευθύνεται για μία εξουσία που δεν ασκεί.    

Στο παράδειγμα τώρα της Ελλάδας, όπου επικρατεί η σιωπή των αμνών και οι Πολίτες δεν εξεγείρονται κατά της κυβέρνησης τους (παρά το ότι υπεξαίρεσε την ψήφο τους με προεκλογικές υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν ποτέ, ενώ δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους, τους επιβάλλει δυσβάστακτα μέτρα, δεν τολμάει να αντισταθεί στους εισβολείς, διατηρεί ανέπαφο τον επαίσχυντο νόμο της «ασυλίας» των διεφθαρμένων πολιτικών κοκ.), η αιτία είναι επίσης το ότι, η πραγματική εξουσία είναι αόρατη – αφού όποιο άλλο κόμμα κυβερνήσει, οι Πολίτες είναι πεπεισμένοι πως δεν πρόκειται να υπάρξει καμία ουσιαστική αλλαγή. 

Ακόμη δε και αυτοί που αναζητούν απεγνωσμένα έναν νέο, «επαναστάτη» ηγέτη, έχουμε την εντύπωση ότι, δεν πιστεύουν πως μπορεί να υπάρξουν πραγματικές αλλαγές – επομένως, ότι δεν είναι καθόλου πρόθυμοι να τον συνοδεύσουν, στην «επικίνδυνη διαδρομή», την οποία υποχρεωτικά θα έπρεπε αυτός ο νέος ηγέτης να ακολουθήσει.

Αυτό που μάλλον επιζητούν είναι να φορτώσουν τις ευθύνες της δικής τους ήττας σε κάποιον άλλο – τον οποίο αργότερα, αφού θα αποτύχει «εκ των πραγμάτων», μη έχοντας την απαιτούμενη δική τους «συνδρομή», θα οδηγήσουν πιθανότατα στο «ικρίωμα».

Ολοκληρώνοντας, οφείλουμε ίσως να συμπληρώσουμε ότι, βιώνουμε αναμφίβολα μία «κατ’ επίφαση» δημοκρατία – αφού οι αποφάσεις λαμβάνονται πλέον ερήμην μας, ενώ χρησιμοποιούμαστε για να πληρώνουμε συνεχώς νέους φόρους, για τους οποίους εισπράττουμε όλο και λιγότερα ανταλλάγματα (κοινωνικές παροχές). Πρόκειται ουσιαστικά για μία «οικονομική δικτατορία», σε μεγάλο βαθμό αντίστοιχη με τον οικονομικό πόλεμο – με τις διαφορές τους να είναι ανάλογες.

Για παράδειγμα, όπως ο σημερινός οικονομικός πόλεμος δεν σκοτώνει με σφαίρες τους ανθρώπους, αλλά τους οδηγεί στην ανεργία, στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στο «λιμό» και στην αυτοκτονία, έτσι και η οικονομική δικτατορία δεν χρησιμοποιεί τα συμβατικά βασανιστήρια, για να επιβάλλει τους κανόνες της - αλλά την τρομοκρατία των ΜΜΕ, την παραδειγματική τιμωρία, τη σταύρωση δηλαδή σε κοινή θέα, το δημόσιο εξευτελισμό κοκ.          

ΕΠΙΛΟΓΟΣ          

Όλα τα παραπάνω, τα οποία βασίζονται σε ένα κείμενο του E.Fromm, αποτελούν ίσως το μεγαλύτερο μειονέκτημα της Ευρωζώνης – πόσο μάλλον της Ευρώπης, εάν ενωθεί πολιτικά. Στην περίπτωση αυτή, ακόμη και η τυπική εξουσία θα ήταν πιο μακριά από τους ανθρώπους – με πολύ πιο οδυνηρά επακόλουθα για την εξέλιξη τους, για την ελευθερία και βέβαια για τη Δημοκρατία, έτσι όπως αυτά διαπιστώνονται στις Η.Π.Α.

Πολύ περισσότερο επειδή γνωρίζουμε επί πλέον ότι, όσο πιο μακριά είναι το υποκείμενο από το αντικείμενο, τόσο λιγότερο ηθικές είναι οι πράξεις του. Για παράδειγμα, αδιαφορούμε για τις άθλιες εργασιακές συνθήκες στην Ασία, με βάση τις οποίες αγοράζουμε πάμφθηνα τα ρούχα μας - αφού δεν ερχόμαστε σε καμία επαφή με τους ανθρώπους εκεί.

Επομένως οι πολιτικοί κίνδυνοι, στην περίπτωση που ολόκληρη η Ευρώπη θα κυβερνιόταν από τις Βρυξέλες, θα ήταν εξαιρετικά μεγάλοι – ενώ οι πράξεις των «ιθυνόντων» πολύ λιγότερο ηθικές. Παράλληλα, η διάχυση της εξουσίας τόσο στα εθνικά, όσο και στα υπερεθνικά κοινοβούλια, θα μείωνε κατά πολύ την όποια υπευθυνότητα τους – κάτι που ήδη διαπιστώνεται.  

Αρκεί να σημειώσουμε ότι, οι εκτελέσεις ανθρώπων σε περιόδους πολέμων γίνονται πάντοτε από μία ομάδα στρατιωτών και ποτέ από έναν, έτσι ώστε να μην νοιώθει κανείς ότι έχει ο ίδιος την ευθύνη, για να κατανοήσουμε πόσο πιο εύκολη θα ήταν η «εκτέλεση» των λαών κατ’ εντολή ίσως των αγορών, από μία «συλλογική κυβέρνηση» - η οποία, εκτός των άλλων, θα ήταν σε απόσταση ασφαλείας.         

Από οικονομικής πλευράς όμως, καθώς επίσης από γεωπολιτικής, κυρίως λόγω της παγκοσμιοποίησης, η αμυντική ένωση της Ευρώπης θεωρείται σχεδόν απαραίτητη. Εν τούτοις, θα πρέπει προηγουμένως να βρεθεί ένα σύστημα, το οποίο να εξασφαλίζει πράγματι στο λαό τις πολιτικές του ελευθερίες – οι οποίες οφείλουν να είναι ουσιαστικές και όχι τυπικές. Μία Ευρώπη των Πολιτών της, στην οποία όλοι θα συμμετέχουν ισότιμα, χωρίς ηγετικές βλέψεις, θα ήταν σίγουρα η λύση πολλών προβλημάτων – φυσικά όχι όλων.     

Ανεξάρτητα τώρα από την επίτευξη ή μη των παραπάνω, εάν οι Πολίτες των επί μέρους κρατών δεν αποφασίσουν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους, όχι για να την παραδώσουν σε μία άλλη ανώνυμη εξουσία ή σε κάποιον «προικισμένο» ηγέτη, αλλά για να τη διαχειριστούν μόνοι τους (άμεση δημοκρατία), τα όνειρά τους για ένα καλύτερο μέλλον τόσο των ίδιων, όσο και των παιδιών τους, θα παραμείνουν «όνειρα θερινής νυκτός» - όσο οδυνηρό και αν ακούγεται κάτι τέτοιο.

Παράλληλα, ο «παιδισμός» των Πολιτών, στον οποίο έχουμε αναφερθεί, καθιστά την πάμπλουτη Δύση εξαιρετικά ευάλωτη στις «επιθέσεις» άλλων, πολύ πιο φτωχών πολιτισμών, κυρίως δε αυτών που διέπονται από «πολιτικές θρησκείες» -  με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να χάσει η δύση κάποια στιγμή στο μέλλον την πρωτοκαθεδρία της στον πλανήτη, καταρρέοντας «ανατριχιαστικά».


Υστερόγραφο: Οι φυγόκεντρες δυνάμεις, οι οποίες αναπτύσσονται πλέον ραγδαία εντός της νομισματικής ένωσης είναι τεράστιες – ενώ οι «σπασμωδικές», προεκλογικές κινήσεις της καγκελαρίου, με βάση τις οποίες «αναθεωρεί» τις θέσεις της για την πολιτική λιτότητας, όταν παράλληλα προετοιμάζει το «Σχέδιο Β», είναι μάλλον «πυροτέχνημα».

Πολύ περισσότερο, όταν αναφέρει η Γερμανία ότι, θα ενισχύσει τις ελλειμματικές χώρες μέσω της κρατικής της τράπεζας επενδύσεων (Kfw), διαθέτοντας το ποσόν του 1 δις € - ένα κυριολεκτικά αμελητέο ποσόν, εάν το συγκρίνει κανείς με τα 150 δις € που διέθετε κάθε χρόνο, επί δέκα ολόκληρα έτη, μόνο για την αναδιάρθρωση της Α. Γερμανίας.

Περαιτέρω, με την αξιολόγηση της Ολλανδίας να έχει τεθεί ήδη υπό αμφισβήτηση (ανάλυση μας), όπως επίσης της Γαλλίας, με την Ισπανία να υποφέρει κάτω από το βάρος των τραπεζικών της προβλημάτων (επισφάλειες άνω των 200 δις €), με την Ιταλία να αναζητάει διέξοδο δανεισμού μέσω της πώλησης του χρυσού της και με την Αυστρία σε συνεχώς δυσκολότερη θέση (επισφαλή δάνεια των τραπεζών της στην Ανατολική Ευρώπη), η βιωσιμότητα του ευρώ δεν είναι πια αυτονόητη – πόσο μάλλον με την τραπεζική βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια του ευρωσυστήματος.    

Στα πλαίσια αυτά, η ελεγχόμενη επιστροφή όλων των χωρών μαζί στην αφετηρία (ανάλυση), οφείλει να γίνει αντικείμενο πολύ σοβαρών συζητήσεων – με την τελευταία ευκαιρία για το κοινό νόμισμα να είναι η επίλυση της κρίσης μέσω της ΕΚΤ (ανάλυση), σε συνδυασμό με τη ριζική καταπολέμηση των ευρωπαϊκών ασυμμετριών. Επίσης, με την αντιμετώπιση των προβλημάτων για τη Δημοκρατία, τα οποία θα προέκυπταν από μία ενδεχόμενη πολιτική ένωση της Ευρώπης (χωρίς την οποία είναι αδύνατη η μακροπρόθεσμη επιβίωση της).

Ολοκληρώνοντας, «γρίφο» αποτελούν οι κινήσεις της Τράπεζας της Ελλάδας, η οποία αυξάνει τις αγορές χρυσού (πηγή) - με πιθανό στόχο, όπως αναφέρεται, τη δημιουργία «συναλλαγματικών αποθεμάτων», για την περίπτωση της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Αν και δεν είναι η μοναδική τράπεζα, η οποία κινείται ανάλογα, οφείλει σίγουρα να μας προβληματίσει.