Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Ιουλ 2015

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Αυτό που έγινε σήμερα στην Ελλάδα είναι αφ’ ενός η κατάλυση της δημοκρατίας, καθώς μόλις μια εβδομάδα μετά το δημοψήφισμα και τον θρίαμβο του ΟΧΙ η ελληνική κυβέρνηση παρέδωσε την χώρα στην λεηλασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αφ” εταίρου η αρχή καταλυτικών παγκόσμιων εξελίξεων από την ελίτ που κινεί τα νήματα της καταστροφής από το μαύρο της παρασκήνιο.

Αυτό υποστηρίζει σε ένα νέο μεγάλο άρθρο του ο πρώην αξιωματούχος του αμερικανικού Δημοσίου, Δρ Paul Craig Roberts, ο οποίος προειδοποίησε με δραματικό τόνο ότι «σήμερα είμαστε μάρτυρες τρομακτικών φινάλε των ελίτ », «We Are Now Witnessing The Elites” Terrifying Endgame».

Η αποτυχία της αριστερής κυβέρνησης του Σύριζα στην Ελλάδα να αντιμετωπίσει αυτή την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα έχει σαν συνέπεια να κατασπαράξουν τον εθνικό πλούτο της χώρας, ελληνικά νησιά, λιμάνια, εταιρείες ύδρευσης, αεροδρόμια, ολόκληρη η εθνική μας κληρονομιά, σε τιμές ευκαιρίας. Αυτή η αποτυχία θα σηματοδοτήσει την ραγδαία άνοδο της άκρας δεξιάς σε όλη την Ευρώπη που θα είναι το πιο κύριο ανάχωμα αντίστασης στη νεοταξική επέλαση. Η σκυτάλη περνάει στα δεξιά κόμματα, το Κόμμα Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου, ο Nigel Farage, στην Μαρίν Λε Πεν του Εθνικού Μετώπου στη Γαλλία, και στα άλλα κόμματα που στέκονται εναντία στην εξόντωση των ευρωπαϊκών λαών.

Δεν γνωρίζω αν οι Έλληνες, τονίζει στο άρθρο του ο Δρ Paul Craig Roberts, κατανόησαν τι σημαίνει αυτή η συμφωνία με τη οποία ο πρωθυπουργός τους παρέδωσε την χώρα στην ληστρική Ευρώπη. Πολύ γρήγορα θα καταλάβουν ότι πλέον δεν θα τους επιτρέπεται να ζουν σε μια ανεξάρτητη χώρα, ότι πλέον τους έχουν κάνει την μαύρη αποικία των ξένων τραπεζιτικών ομίλων, ότι η χώρα τους είναι μια υποθήκη σε ένα χρέος που πότε δεν θα μπορεί να εξοφληθεί. Ο έλληνας πρωθυουργός μέσα σε μια εβδομάδα ανέτρεψε την ελληνική ψήφο και παρέδωσε την χώρα στους ξένους λεηλατητές της με αρχή τον κ. Σόιμπλε, που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να βάλει χέρι στον ενεργειακό πλούτο της Ελλάδας.

Αλλά η Ελλάδα είναι μόνο η αρχή. Οι Έλληνες θα εκδιωχτούν από την πατρίδα τους, από μια οικονομία που θα έχει κατέρρευσει, θα κατάρρευσει το συστήμα κοινωνικής πρόνοιας, η ανεργία θα εκτιναχτεί σε δυσθεώρητα ύψη καθώς οι επιβαλλόμενες ιδιωτικοποιήσεις θα προσφέρουν σε ξένα χέρια τις μεγάλες οικονομικές μονάδες της χώρας. Αυτό το ελληνικό παράδειγμα θα ακολουθήσει μια σειρά άλλων χωρών στην Ευρώπη που περιμένουν υπονομευτικά την δική τους καταστροφή.

Το ολοκαύτωμα του 21ου αιώνα έχει αρχίσει με εναρκτήριο λάκτισμα την Ελλάδα και την ελληνική προδοσία από το ελληνικό πολιτικό σύστημα που πρόδωσε με τον πιο αναίσχυντο τρόπο την χώρα και τον ίδιο τον λαό της.

Το παιχνίδι όμως δεν έχει τελειώσει, μόλις τώρα αρχίζει. Η θανατιφόρα συμφωνία σε βάρος της Ελλάδας είναι αδύνατο να γίνει αποδεκτή από τους Έλληνες, όπως υποστηρίζει ο Paul Craig Roberts και το πιο εντυπωσιακό είναι πως ολόκληρη η ανθρωπότητα κρέμεται από την αντίδραση τους στο endgame της μαύρης παγκόσμιας ελίτ.

Από τους Έλληνες έλαχε σήμερα να κρίνεται το μέλλον όλης της ανθρωπότητας.



Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Οι Γερμανοί κοιτάζουν κάθε φορά στον καθρέπτη και ερωτεύονται παράφορα το είδωλό τους. Τόσο, που στο τέλος δεν θα θέλουν να βλέπουν κανέναν άλλον στην Ευρώπη πέρα από τους εαυτούς τους και τους πιστούς τους συμμάχους. Η Ευρώπη της Γερμανίας και του Σόιμπλε δεν έχουν μέλλον. Από την άλλη, η μικρή Ελλάδα έπαιξε σε λάθος γήπεδο. Κτυπήθηκε με τα κτήνη στην αρένα και φυσικά έχασε. Γι' αυτό φέρει τεράστια ευθύνη το δίδυμο Βαρουφάκη – Τσίπρα. Μας οδήγησαν στην σφαγή. Από άγνοια;

Το παιγνίδι ήταν φανερό από την πρώτη στιγμή. Οι Γερμανοί έχουν αποφασίσει να γράψουν από την αρχή τους κανόνες λειτουργίας της Ευρώπης. Ήθελαν μία κρίση, μία αφορμή. Η Ελλάδα του Βαρουφάκη και του Τσίπρα, λοιπόν, έπαιξε τον ρόλο του χρήσιμου ηλιθίου. Γίναμε ο σάκος του μποξ για τον Σόιμπλε και την παρέα του. Ο ελληνικός λαός πληρώνει ήδη τον λογαριασμό αυτής της ανοησίας.

Μας είπαν ότι ήσαν αντίπαλοι με τον Σόιμπλε. Πιάστηκαν κορόιδα και μαζί με αυτούς πέσαμε όλοι στην φάκα. Ο Βαρουφάκης και ο Τσίπρας έπαιξαν από την αρχή το παιγνίδι του Σόιμπλε. Grexit ήθελε ο Σόιμπλε, Grexit σκεπτότανε και ο Βαρουφάκης από την πρώτη στιγμή και κατά δήλωσή του.

Αν υπήρχε κράτος θα είχε ήδη ξεκινήσει έρευνα σε βάθος για να διαπιστωθεί αν και πως ωφελήθηκαν κάποιοι από αυτή την σημαντική πληροφορία. Αν έβγαλαν πολιτικοί στο εξωτερικό τα λεφτά τους και αν πόνταραν με οποιονδήποτε τρόπο στην πτώση του ευρώ. Μιλάμε για το παιγνίδι του αιώνα. Όποιος ήξερε, μπορούσε να κερδίσει απίστευτα λεφτά. Το έκαναν; Κι αν ναι ποιοι; Δεν είμαστε ντετέκτιβς. Γι' αυτό υπάρχουν αρχές. Για να διερευνούν και να αποδεικνύουν κάθε φορά τα όσα μάθαμε στο σχολείο για την γυναίκα του Καίσαρα.

Αυτό είναι το μεγάλο θέμα που αφορά τον ελληνικό λαό και τα ψέματα με τα οποία τον ξεγέλασαν. Του είπαν ότι στόχος τους ήταν να μείνουμε στο ευρώ και από την πρώτη στιγμή το σχέδιό τους ήταν η δραχμή. Για ποιόν λόγο θα οδηγούσαν έναν ολόκληρο λαό στην καρμανιόλα; Τι συμφέροντα εξυπηρετούσαν;

Το άλλο θέμα είναι η γερμανική Ευρώπη. Οι Γερμανοί αισθάνονται αυτή την στιγμή πανίσχυροι. Προσπαθούν να σώσουν τον πλούτο τους και την καλή τους τύχη. Οι μεγάλοι ασθενείς του 2008 έγιναν οι ηγέτες της Ευρώπης του 2015. Δεν θα αντέξουν πολύ! Όχι μόνο διότι οι τακτικές τους δεν είναι συμπαθείς, αλλά κι επειδή ο στρουθοκαμηλισμός δεν υπήρξε πετυχημένη μέθοδος σε κάποιον πόλεμο του παρελθόντος. Η Ευρώπη έχει δομικά προβλήματα. Δεν μπορεί να συγκριθεί με τις ΗΠΑ και δεν κάνει τον κόπο να βρει τον δρόμο προς αυτή την κατεύθυνση. Η Ευρώπη είναι ένα απολίθωμα της αποικιοκρατίας που αναζητά σωσίβιο στο ευρώ. Το κοινό νόμισμα, όμως, δεν μπορεί να κρύψει ούτε την υστέρηση της Ευρώπης σε θέματα καινοτομίας και τεχνολογίας σε σχέση με τις ΗΠΑ, ούτε να γεφυρώσει τις όποιες διαφορές στο εσωτερικό της.

Η Ευρώπη είναι καταδικασμένη να αποτύχει, όσο επιμένει σε εθνικές λύσεις. Η ομάδα Σόιμπλε πιστεύει ότι θα αντιμετωπίσει τις όποιες δυσκολίες με τα διπλά νομίσματα. Μέχρι χτες το λέγαμε ορισμένοι άνθρωποι. Σήμερα το ομολογούν οι ίδιοι. Η διαφορά μας με την κυβέρνηση είναι ότι θεωρούμε ότι η Ελλάδα είναι πολύ μικρή για να σηκώσει το βάρος αυτής της αντιπαράθεσης. Και δυστυχώς είχαμε δίκιο, κρίνοντας από το τρίτο μνημόνιο.

Η επόμενη ημέρα μας βρίσκει με μία κακή συμφωνία στην πλάτη μας. Η κακή αυτή συμφωνία δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Μας δίδει όμως χρόνο. Το ερώτημα είναι πως αξιοποιούμε αυτό τον χρόνο. Διότι μέχρι σήμερα έχουμε πατήσει όλες τις πεπονόφλουδες. Η λύση είναι μόνο μία: Να καλέσει ο Αλέξης Τσίπρας όλες τις παραγωγικές τάξεις της χώρας σε έναν ειλικρινή διάλογο. Είναι ο μόνος δρόμος. Οτιδήποτε άλλο θα μας φέρει πιο κοντά στο τέλος. Είτε λέγεται συμφωνία, είτε ρήξη. Με την ρήξη αυτό θα συμβεί με μεγαλύτερη ταχύτητα.

Θανάσης Μαυρίδης
Πηγή Capital
Επικοινωνία με τον συντάκτη
thanasis.mavridis@capital.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Νέος Τσολάκογλου ο Τσίπρας στον ρόλο του πρωθυπουργού

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Η σημερινή ψηφοφορία στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, το οποίο καλείται να ψηφίσει ένα νέο μνημόνιο, με μέτρα που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη εξαθλίωση του συνόλου σχεδόν των πολιτών της χώρας, στην αποικιοποίησή της και στην πλήρη απώλεια της εθνικής κυριαρχίας της (κινδυνεύουν μέχρι και τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων), πρόκειται να αποτελέσει παγκόσμια πρωτοτυπία, αφού η συγκεκριμένη Βουλή καλείται να ψηφίσει μέτρα τα οποία η κυβέρνηση εξαναγκάστηκε –για την ακρίβεια εκβιάστηκε σύμφωνα με δική της ομολογία- να καταθέσει προς ψήφιση.

Αυτή η ψηφοφορία, όπως ανακοινώθηκε, θα αποτελέσει και την έναρξη της απόλυτης απαξίωσης της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ, αφού πρόκειται να κατατεθούν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με ένα νόμο και με ένα άρθρο και να κατοχυρώσουν ένα νέο, τρίτο, μνημόνιο για την Ελλάδα. Είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός, όταν σαν εκπρόσωπος της αξιωματικής αντιπολίτευσης δήλωνε απερίφραστα ότι «θα καταργήσει όλα τα μνημόνια με ένα νόμο κι ένα άρθρο»! Αν μη τι άλλο, η ζωή είναι πολύ ειρωνική στον Αλέξη Τσίπρα και στην παρέα του, που αποφάσισαν να «σκύψουν» έναν ολόκληρο λαό, επειδή οι ίδιοι έλεγαν ψέματα και εξαπατούσαν τον λαό, προκειμένου να υφαρπάξουν την ψήφο του και να απολαύσουν τις θέσεις εξουσίας.

Το πλέον παράδοξο όμως είναι πως το τρίτο αυτό μνημόνιο αναμένεται να ψηφισθεί από την αντιπολίτευση και να καταψηφισθεί από ένα σημαντικό τμήμα της συμπολίτευσης (του κυβερνώντος κόμματος ΣΥΡΙΖΑ) κι έτσι να περάσει ως νόμος του κράτους, με την κυβέρνηση να αναλαμβάνει την εφαρμογή του έχοντας χάσει την δεδηλωμένη!

Και πως θα τολμήσει, άραγε, ο Αλέξης Τσίπρας να κυβερνήσει, όταν θα εφαρμόζει νόμους με τους οποίους είναι ιδεολογικά αντίθετος; Πώς θα μπορέσει ο Αλέξης Τσίπρας να εμφανίζεται ως πρωθυπουργός, γνωρίζοντας ότι ουσιαστικά θα εκπροσωπεί ένα μνημονιακό μπλοκ (της αντιπολίτευσης) και θα λειτουργεί ως άλλος Παπαδήμος (τοποθετημένος) προκειμένου να μην αναλάβουν την ευθύνη των εφαρμοστικών νόμων οι πολιτικοί του αντίπαλοι; Πώς, άραγε, ο Αλέξης Τσίπρας θα ανεχθεί να είναι το εκτελεστικό όργανο όλων εκείνων που αναθεμάτιζε λίγο καιρό πριν;

Ο Αλέξης Τσίπρας απέτυχε σε όλες τις προγραμματικές - προεκλογικές του δηλώσεις και υποσχέσεις. Και όμως, συνεχίζει να παραμένει στην θέση του, δεν παραιτείται και δημιουργεί πάρα πολλά ερωτήματα για τον ρόλο του. Ερωτήματα που φτάνουν στο σημείο της υπερβολής περί χρηματισμού του...!
Χωρίς κανένα ηθικό έρεισμα, λοιπόν, ο Αλέξης Τσίπρας πρόκειται να μετάσχει ως πρωθυπουργός σε ένα (επόμενο) κυβερνητικό σχήμα, το οποίο θα εξαρτά την ύπαρξή του και θα στηρίζεται –παγκόσμια πρωτοτυπία- στην αντιπολίτευση! Αν μη τι άλλο, ο Αλέξης Τσίπρας μεταβάλλεται σε υπαλληλάκο των τραπεζιτών, των μνημονιακών, του Σόιμπλε και της Μέρκελ, αφού θα είναι εκείνος που θα υπογράφει νόμους κατάπτυστους, οι οποίοι θα διαλύουν τα εθνικά συμφέροντα, θα καταπατούν το Σύνταγμα, θα διαμελίζουν την εθνική κυριαρχία, θα διαμοιράζουν την εθνική περιουσία (η οποία θα επιλέγεται κατά βούληση των «δανειστών») και θα εξανδραποδίζουν τον ελληνικό λαό, οδηγώντας σε αυτοκτονίες, αλλά και σε ένα άγνωστο αριθμό θανάτων εξαιτίας της διάλυσης του συστήματος υγείας…

Ο ορισμός της πολιτικής εκτροπής, λοιπόν, την οποία θα «απολαμβάνει» το Σύνταγμα της χώρας, εξαιτίας μίας συσπείρωσης του πολιτικού συστήματος (του γνωστού διεφθαρμένου) το οποίο δεν έχει κανέναν δισταγμό στην παράδοση της χώρας, αρκεί το ίδιο να εξασφαλίσει την διάσωσή του. Ο δε Αλέξης Τσίπρας, ως νέος Τσολάκογλου, αναλαμβάνει με την υπογραφή του να υλοποιήσει τον απόλυτο εξευτελισμό και διασυρμό της Ελλάδας.

Την ίδια στιγμή, υπάρχει πολύ μεγάλη οργή στους πολίτες. Οργή που όμως παραμένει σιωπηλή. Όπως την σιωπή πριν το ξέσπασμα της καταιγίδας. Ίσως γι αυτό να εμφανίσθηκαν και πάλι τα ΜΑΤ στο Σύνταγμα (για να ρίξουν ξύλο "για πρώτη φορά αριστερά")…
Ο καιρός για εκείνες τις πέτρες έχει πλησιάσει, ενώ κάποιοι στην κυβέρνηση φέρονται να κάνουν και δεύτερες σκέψεις για προστασία του Πολιτεύματος με την βοήθεια του ελληνικού στρατού που θα αναλάβει την εσωτερική ασφάλεια της χώρας (εφαρμογή στρατιωτικού νόμου σε συγκεκριμένες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας…)

ΥΓ: Δική μας πεποίθηση είναι πως εάν κάποιος εκβιαστεί μία φορά και υποκύψει, τότε θα υποκύψει και σε όλους τους άλλους εκβιασμούς... Οπότε, επί της ουσίας, κρίνεται ακατάλληλος, ιδιαίτερα όταν είναι πρωθυπουργός. Και όμως, ο Αλέξης Τσίπρας θα μπορούσε να ανακοινώσει εκλογές και να τα κάνει όλα (και για όλους) %$##@#$&#@


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Θανάση Τζιούμπα 

Άκουσα κι εγώ, μαζί με εκατομμύρια συμπατριώτες μου την χθεσινή (15/7) συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στο προστατευμένο περιβάλλον την κρατικής τηλεόρασης. Κι όσο τον άκουγα η συγκίνηση φούσκωνε μέσα μου και τα δάκρυα γύρευαν διέξοδο.

Επί τέλους να ένα πολιτικός αντάξιος μας. Ένας πολιτικός που αναλαμβάνει την ευθύνη και το κόστος για τις πράξεις και τις παραλείψεις του, κι όχι μόνο τις δικές του αλλά και των υφιστάμενων του, καθαρά και λεβέντικα.

Που είχε την οξυδέρκεια να αντιλαμβάνεται έγκαιρα τι σημαίνει άτακτη αλλαγή νομίσματος για την κοινωνία και την πατρίδα, που κώφευσε στις σωτηριολογίες των ψευτοεπαναστατών, σαν τιμονιέρης που κρατάει καρφί το σκαρί στο αζιμούθιο, μέσα στην άγρια θύελλα.

Που διαπραγματεύτηκε σκληρά με τα θηρία στο πεδίο (που ορθά διέγνωσε ότι δεν θα αλλάξει επειδή το σάρωσε ο επαναστατικός λίβας της ελληνικής αριστεράς), ματαιώνοντας τα διαβολικά σχέδια του γερμανικού ιμπεριαλισμού για grexit και επιτυγχάνοντας μια συμφωνία «αποτροπής» που φέρνει το grexit πιο κοντά από ποτέ: την επόμενη φορά ο Σόιμπλε δεν θα χρειαστεί 17 ώρες αλλά 17΄΄, θα δουλέψει γι’ αυτόν το ανεφάρμοστο μιας συμφωνίας βαριάς, αργοπορημένης και αναντίστοιχης με τις αντοχές της χώρας.

Που ήταν έτοιμος για κάθε ενδεχόμενο, και για πόλεμο ακόμα, αδειάζοντας συστηματικά τα κιβώτια των πυρομαχικών, ώστε ακόμα κι αν χρειαστεί ρήξη, να μην έχει τις προϋποθέσεις να αντέξει μια μέρα.

Που κρατάει την υπόσχεση για την καταβολή μισθών (του δημοσίου) και συντάξεων: η υπόσχεση αφορούσε στην καταβολή κι όχι στην ανάληψη, ας είμαστε δίκαιοι.

Που πληρώνει το κόστος γι’ αυτή την υψικάμινο της ελληνικής οικονομίας που πάγωσε κι ένας θεός ξέρει αν, πως και πότε θα ξαναδουλέψει.

Που είδε το μαγαζί του να καταστρέφεται και το ταμείο του να στεγνώνει γιατί το κράτος (ούτως ή άλλως μπαταχτσής), κατελήφθη από το κίνημα «δεν πληρώνω», γιατί το πλαστικό και το λογιστικό χρήμα βραχυκύκλωσε, γιατί ούτε γάτα δεν περνάει το κατώφλι.

Που τήρησε την δέσμευση για κοινωνική δικαιοσύνη προσθέτοντας στα ερείπια τόσων νοικοκυριών και επιχειρήσεων, αυτά των αλητών τραπεζιτών, των άθλιων ναών της εκμετάλλευσης.

Που στάθηκε στην ουρά των ΑΤΜ μέσα στο λιοπύρι, δίπλα στα παππούδια που επανεντασσόταν κοινωνικά με τις συλλογικές κατάρες. Γιατί το bank run κι ο κοσμάκης που έτρεξε να σηκώσει ότι προλάβαινε, ήταν επίδοση του Άδωνη και του Ντράγκι κι όχι των επιλογών του Αλέξη και της κομπανίας, είναι γνωστά αυτά.

Που ένιωσε μέσα του να εκρήγνυται ο φόβος για την απώλεια των οικονομιών μιας ζωής, ότι για χρόνια έμπαινε στην άκρη για την αρρώστια, τα γεράματα, να βρουν κάτι τα παιδιά, την ίδια στιγμή που κι οι πέτρες βοούσαν για τους τάδε που ξύπναγαν νυχτιάτικα τους διευθυντές των τραπεζών, να ανοίξουν τους υπολογιστές για να τραβήξουν σε ασφαλές σημείο το παραδάκι.

Που απέφυγε να διχάσει την κοινωνία, που έθεσε τα ορθά διλήμματα, που μετήλθε των αυταπόδεικτων επιχειρημάτων, ώστε να επιτίθεται σήμερα δίκαια στους ανεμόμυλους της ρητορικής του ΟΧΙ, ενός ΟΧΙ που μόνο ο ίδιος κατείχε το ερμηνευτικό κλειδί, του δικού του ΟΧΙ.

Αυτός ο περήφανος λεβέντης που υπέφερε με τον λαό, στερήθηκε, φοβήθηκε, ένοιωσε το δάγκωμα της απόγνωσης, για να μας οδηγήσει στην περήφανη νίκη (δεδομένων των περιστάσεων βεβαίως- βεβαίως) των Βρυξελλών, αυτός ο αξιόπιστος με έκανε να βουρκώσω.

Λένε πως οι λαοί διατηρούν ψηλά στην κλίμακα των αξιών χαρακτηριστικά που έχουν απολέσει στην τροχιά της παρακμής τους. Λόγου χάριν το φιλότιμο.

Υ.Γ. Ο πρωθυπουργός, που μας καλούσε να ψηφίσουμε ΟΧΙ, χθες υπεράσπιζε το ΝΑΙ. Η ΑΔΕΔΥ, που μας καλούσε να ψηφίσουμε ΝΑΙ, απεργεί σήμερα ενάντια στο ΝΑΙ. Μου αρέσει τελικά αυτή η χώρα!

Πηγή Άρδην


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ζητείται κίνημα

Του Νικόλα Δημητριάδη

Για να πιάσουμε το νήμα και να εξηγήσουμε το γενικευμένο αδιέξοδο που βιώνει σήμερα η Ελλάδα, μπορούμε ίσως να αρχίσουμε με μία βασική παραδοχή: Το μοντέλο που οικοδομήθηκε σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, το μοντέλο του δήθεν «εκσυγχρονισμού», του παρασιτισμού, του μηδενισμού και του ακραίου ατομισμού έφτασε στο τέλος του, χωρίς να διαφαίνεται στον ορίζοντα κάποιος αντικαταστάτης. Το μοντέλο αυτό έφτασε στα όριά του την περασμένη δεκαετία (εκτεταμένος δανεισμός, εκμετάλλευση μεταναστών κ.λπ.), μέχρι που ο Γιωργάκης επιτάχυνε την οριστική κατάρρευσή του το 2009. Το μοναδικό μοντέλο που υπάρχει «στην πιάτσα» για την αντικατάστασή του είναι αυτό του νεοφιλελευθερισμού, που προωθούν έκτοτε οι «δανειστές», με τις γνωστές συνέπειες. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη οξυδέρκεια για να αντιληφθεί κανείς ότι η μόνη απάντηση στο αδιέξοδο αυτό είναι η οικοδόμηση μιας εναλλακτικής πρότασης, ενός νέου μοντέλου –οικονομικού, κοινωνικού, πολιτισμικού– που να μπορεί να απαντήσει στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα και ο λαός μας.

Δυστυχώς, τα πέντε τελευταία χρόνια, τέτοιες προτάσεις ήταν ιδιαίτερα σπάνιες. Αντιθέτως, είδαμε πολλούς να προσπαθούν να μας πείσουν για τις… ευεργετικές ιδιότητες του νεοφιλελευθερισμού και άλλους τόσους να προσπαθούν να βρουν μια μαγική λύση επιστροφής στον απολεσθέντα παράδεισο της Μεταπολίτευσης. Το «κίνημα των πλατειών» προσπάθησε να αντιμετωπίσει το ζήτημα, θέτοντας μία σειρά από αιτήματα: το αίτημα της άμεσης δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, την παραγωγική ανασυγκρότηση, την υπέρβαση της διαφθοράς και του αμοραλισμού. Σταδιακά, όμως, οι άνθρωποι και οι οργανώσεις που ανέλαβαν να εκφράσουν πολιτικά το κίνημα των πλατειών απομακρύνθηκαν από το πνεύμα αυτό και κατηύθυναν τον δημόσιο διάλογο στην αναζήτηση μιας όποιας άμεσης πολιτικής λύσης. Το πρόβλημα αυτό δεν είναι καινούριο. Ανέκαθεν στη σύγχρονη ιστορία μας, όλες οι κοινωνικές και οικονομικές αντιθέσεις εκφράζονταν αυτόματα στο πολιτικό πεδίο, το οποίο κάλυπτε τα πάντα. Όλα τα προβλήματα περίμεναν τη λύση τους από την εκάστοτε πολιτική εξουσία.

Τα τελευταία χρόνια, λοιπόν, κάθε συζήτηση για την ανάγκη σαρωτικών αλλαγών στην κοινωνία και τη νοοτροπία μας σκόνταφτε πάντα στην ίδια μονότονη οργισμένη απάντηση: «Δεν είναι ώρα τώρα για αυτά, τώρα καιγόμαστε». Πέρασαν, έτσι, πέντε χρόνια με ψεύτικες ελπίδες για θαυματουργές λύσεις που θα μας έβγαζαν άκοπα από το αδιέξοδο. Το αντιμνημονιακό κίνημα μπόρεσε μεν να διώξει το Πασόκ από την εξουσία, αλλά δεν κατάφερε να απαλλαγεί από τις αντιλήψεις και τις νοοτροπίες που μας κληροδότησε η απερχόμενη Μεταπολίτευση. Έτσι, αντί να αναπτυχθεί ένα αυθεντικό αντιστασιακό και απελευθερωτικό κίνημα, είδαμε μία σειρά από φαινόμενα πολιτικής εκμετάλλευσης, χειραγώγησης και ανοιχτής εξαπάτησης.

Ανέκαθεν, σε εποχές κοινωνικής και πολιτισμικής παρακμής εμφανίζονταν δύο χαρακτηριστικοί τύποι ανθρώπων: οι απατεώνες και οι τσαρλατάνοι. Οι πλατείες της αγανάκτησης γνώρισαν και τους δύο αυτούς τύπους. Πολιτικοί απατεώνες –«νέοι» στα χαρτιά, αλλά τμήμα του φθαρμένου παλιού πολιτικού συστήματος– έσπευσαν να εκμεταλλευτούν τη διάχυτη οργή της κοινωνίας, για να χτίσουν (ή να αναζωογονήσουν) την πολιτική τους καριέρα. Οι αντιμνημονιακοί πολιτικοί σχηματισμοί μας έκαναν να πιστέψουμε ότι αρκούσε μια πολιτική αλλαγή για να έρθει το θαύμα. Ότι η κατάσταση μπορεί να αλλάξει από τη μια μέρα στην άλλη, αρκεί να έρθουν στα πράγματα οι «σωστοί άνθρωποι», δηλαδή οι ίδιοι. Ο ναρκισσισμός του ελληνικού πολιτικού και πνευματικού κόσμου βρήκε γόνιμο έδαφος για να αναπτυχθεί. Η κοινωνία σε μεγάλο βαθμό ανέχτηκε αυτή την εξαπάτηση και παρέδωσε στα αντιμνημονιακά κόμματα την εξουσία. Το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο: Η πίστη σε μια γρήγορη «πολιτική» λύση, κατέρρευσε σε λίγους μήνες, μαζί με την οικονομία της χώρας, οδηγώντας αφενός στον αυτοεξευτελισμό των απατεώνων (που έφτασαν να ζητιανεύουν στον Σόιμπλε ένα νέο μνημόνιο, προκειμένου να αποφύγουν τα χειρότερα) και αφετέρου στη νεκρανάσταση των απαξιωμένων μνημονιακών δυνάμεων. Η αποτυχία του αντιμνημονιακού κυβερνητικού εγχειρήματος μπορεί να συνοψιστεί στη χαιρέκακη δήλωση του Αντώνη Σαμαρά μέσα στο κοινοβούλιο: «Με ουάου δε βάφονται αυγά». Δυστυχώς για όλους εμάς, είχε δίκιο…

Δίπλα στους επαγγελματίες απατεώνες εμφανίστηκαν και οι ερασιτέχνες τσαρλατάνοι. Άνθρωποι με μοναδικό προσόν τη… ρητορική δεινότητα και την προσποιητή επιστημοσύνη, γέμισαν τις πλατείες, τα καφενεία και κυρίως το διαδίκτυο, σαν σύγχρονοι Δελαπατρίδες, προσφέροντας νέες παραλλαγές του περίφημου πια «λεφτά υπάρχουν». Από τη θαυματουργή δραχμή μέχρι τα πετρέλαια του Αιγαίου και τις μετοχές της Τράπεζας της Ανατολής, το «λεφτά υπάρχουν» προσφέρθηκε απλόχερα, σε διάφορες εκδοχές, για όλα τα γούστα. Η ελληνική κοινωνία, απελπισμένη και καταπονημένη από τη μνημονιακή διάλυση, υπέκυψε στη γοητεία των σοβαροφανών ασυναρτησιών που κατέκλυσαν το διαδίκτυο και τα νέα «αντιμνημονιακά» Μ.Μ.Ε., που έσπευσαν να δημιουργήσουν διάφοροι επιτήδειοι του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου.

Κάπως έτσι, είδαμε απλούς ανθρώπους, χωρίς γνώσεις στα οικονομικά, να μεταβάλλονται αίφνης σε δεινούς οικονομολόγους. Διάβαζαν τον εκάστοτε οικονομολόγο-ντίβα της ημέρας, αποστήθιζαν τις ατάκες τους και συζητούσαν επί μακρόν στα καφενεία για τα υπέρ και τα κατά της κάθε θεωρίας, θεωρίες που ουσιαστικά δεν γνώριζαν και δεν καταλάβαιναν. Έτσι σχηματίστηκε και το ρεύμα υπέρ της δραχμής, το οποίο, όχι μόνο δεν είχε σχέδιο για μια τέτοια μετάβαση, αλλά δεν μπορούσε καν να φανταστεί πως θα μπορούσε να είναι ένα τέτοιο σχέδιο. Από τις διάφορες θεωρίες που πλασάρανε οι εμπόροι της ελπίδας, κρατούσαμε μόνο την κατακλείδα: «θα τα κάνουμε αυτά και θα σωθούμε». Έτσι, δια της ανάθεσης, μπορούσαμε να ελπίζουμε ότι η κρίση θα ξεπεραστεί χωρίς να αλλάξει ουσιαστικά τίποτε.
Ανάλογη δημοφιλία είχαν και διάφορες γεωπολιτικές ψευδαισθήσεις που κυκλοφόρησαν. «Οι Ευρωπαίοι δεν πρόκειται να μας πετάξουν έξω» καθησυχάζανε πολλοί. «Αν φύγουμε θα διαλυθεί η Ευρώπη» διαβεβαίωναν άλλοι. «Δεν τους αφήνουν οι Αμερικάνοι», λέγανε οι πιο «έξυπνοι», και εμείς τους ακούγαμε, ελπίζοντας ότι αυτές οι αυταπάτες είναι αρκετές για να συνεχίσει να λειτουργεί απρόσκοπτα το «σύστημα Πασόκ». Δύο δεκαετίες δανεικού σημιτικού «εξευρωπαϊσμού», «ρεπούσιας» ιστοριογραφίας και άκρατου καταναλωτισμού άρκεσαν για να πιστέψουμε ότι «είμαστε Ευρωπαίοι» και να αγνοήσουμε σαν τη στρουθοκάμηλο τη γεωγραφική και γεωπολιτική πραγματικότητα της χώρας.

Τέτοιου είδους ψευδαισθήσεις, και πολλές άλλες, καλλιεργήθηκαν τα πέντε τελευταία χρόνια στον αντιμνημονιακό χώρο, είτε από μεγάλα κόμματα, είτε από παραθρησκευτικές εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις, είτε από περιφερόμενους τσαρλατάνους. Και οι ψευδαισθήσεις αυτές βρήκαν ευήκοα ώτα, καθώς δεν ζητούσαν τίποτε ως αντάλλαγμα: ήταν δωρεάν… Ως γνωστόν: «όταν μοιράζεις αέρα δεν κάνεις οικονομία στα κομμάτια». Μια ματιά στους ανθρώπους και τις οργανώσεις που εκπροσωπούν (ή νομίζουν ότι εκπροσωπούν) το οργισμένο και αγανακτισμένο κομμάτι της κοινωνίας είναι αρκετή για να καταλάβουμε την κατάσταση: Κομματάνθρωποι και επαγγελματίες λαοπλάνοι, ρετάλια του παλιού πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου αναβαπτισμένα στην αντιμνημονιακή κολυμβήθρα του Σιλωάμ, μέλη του υποκόσμου και φασιστικές συμμορίες, ξεπεσμένοι «επαναστάτες» και διανοούμενοι της πεντάρας σε αναζήτηση αφελούς ακροατηρίου. Συνέβαλαν όλοι, με τον τρόπο του ο καθένας, στην εκτροπή της λαϊκής οργής και την υπονόμευση κάθε προσπάθειας διαμόρφωσης ενός αυθεντικού αντιστασιακού κινήματος.

Δυστυχώς, πέρασαν πέντε χρόνια μέχρι να αρχίσει δειλά δειλά να επικρατεί η συνειδητοποίηση ότι πρέπει να αλλάξουμε κυριολεκτικά τα πάντα, ότι πρέπει να γίνει μια πραγματική κοινωνική και πολιτισμική επανάσταση που θα σαρώσει όλες τις ψεύτικες ελπίδες και βεβαιότητες που καλλιέργησε η Μεταπολίτευση. Και στο έργο αυτό, η κοινωνία δεν μπορεί δυστυχώς να περιμένει ιδιαίτερη βοήθεια από το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Η παρακμή του πολιτικού προσωπικού της Μεταπολίτευσης, άλλωστε, συμπληρώνεται από την αντίστοιχη παρακμή του πνευματικού και καλλιτεχνικού κόσμου. Πόσα τραγούδια γράφτηκαν και πόσες ταινίες γυρίστηκαν τα τελευταία χρόνια για τη φυγή των νέων επιστημόνων στο εξωτερικό; Πόσα έργα τέχνης απευθύνθηκαν στο συλλογικό «εμείς» αντί του καταναλωτικού «εγώ»; Πόσα βιβλία γράφτηκαν και πόσα συνέδρια οργανώθηκαν για να βρούμε τρόπους μετάβασης από τον παρασιτισμό του τουρισμού και των ευρωπαϊκών κονδυλίων στην ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση και αυτάρκεια; Πόσα διδακτορικά εκπονήθηκαν για τον απεγκλωβισμό της χώρας από τη μέγγενη των δανειστών; Ο κατάλογος είναι μακρύς. Και ο λογαριασμός απογοητευτικός.

Μόνη ελπίδα μας εξακολουθεί να είναι η δημιουργία ενός πραγματικού λαϊκού, δημοκρατικού και πατριωτικού κινήματος. Ενός κινήματος που θα βασίζεται στις ίδιες τις δυνάμεις του λαού μας και όχι στους εκάστοτε απατεώνες και τσαρλατάνους, θα προτάσσει το συλλογικό καλό και όχι την ατομική εξασφάλιση, θα βλέπει τον πατριωτισμό σαν βασικό θεμέλιο κάθε απελευθερωτικού πολιτικού εγχειρήματος και όχι σαν ευκαιριακό επικοινωνιακό εργαλείο για την προσέλκυση ψηφοφόρων. Ενός κινήματος που θα θέσει επιτέλους τις βάσεις για να ξαναστήσουμε τη χώρα μας στα πόδια της και δεν θα αναλώνεται σε «τσάμπα μαγκιές» και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Μετά από πέντε χρόνια αλλεπάλληλων απογοητεύσεων και διαψεύσεων είναι επιτέλους καιρός να απαλλαγούμε από τον κακό μας εαυτό. Έστω και τώρα, έστω και στο «και πέντε».



Πηγή «Ψωροκώσταινα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Toυ Γιώργου Πετράκη 

Τελικά ήταν πραξικόπημα; Ηταν κατάλυση της Δημοκρατίας; Ηταν οι γερμανικές ερπύστριες που ισοπέδωσαν τις ελληνικές γραμμές; ‘Η μήπως πράγματι ο κ. Τσίπρας αποδέχτηκε τη μετατροπή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο την οποία κατήγγειλε ο υπαρχηγός του Podemos;

Θα ήταν βολικές εξηγήσεις… Ομως δεν είναι ακριβώς έτσι. Ο κ. Τσίπρας επέστρεψε φέρνοντας μαζί του μια κάκιστη συμφωνία. Οχι την ολοκλήρωση του Δευτέρου Μνημονίου, ούτε καν την παράτασή του, αλλά ένα ολοκαίνουργιο, ολόδικό του Μνημόνιο. Εφταιξε η σκληρότητα της Γερμανίας, η σατανικότητα του Σόιμπλε, η ανεπαρκής βοήθεια του Ολάντ, οι Σαμαράδες και Βενιζέλοι που δεν είχαν φροντίσει να βγάλουν τη χώρα από το Μνημόνιο πριν εγκατασταθεί στο Μαξίμου;

 Κέρδισε την παρτίδα η Γερμανία που έστειλε το μήνυμα πλέον ότι η κάθε αμφισβήτηση του μοντέλου ανάπτυξης και λειτουργίας της Ευρωζώνης θα μπορεί να οδηγήσει στην αποχώρηση του «ανυπάκουου» από το κοινό νόμισμα;

Ομως και για τη Γερμανία, όπως επισήμανε σωστά στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» ο αρθρογράφος Γεδεών Ράχμαν, ήταν μεγάλος ο συμβιβασμός και η υποχώρηση. Καθώς υποχρεώθηκε να αποδεχθεί ένα τρίτο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας, ενώ ο όρος για τη συγκρότηση της Ευρωζώνης ήταν ακριβώς να μην εξελιχθεί σε αναδιανεμητική Ενωση. Ομως ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να κρύβεται πια. Χθες το πρωί δεν βρήκε το θάρρος να παραδεχθεί την αλήθεια. Να πει ότι έπαιξε κι έχασε, ότι έδεσε τη χώρα σε σκληρά δεσμά. Το Grexit που απέτρεψε, όπως είπε, το επεξεργαζόταν τελικά και ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών του…

Δεν μπορεί να μιλά για «επιτυχίες» σαν να μη διδάχτηκε τίποτα… Εξάλλου, αν είναι αυτές οι επιτυχίες, φαντασθείτε με τι θα μοιάζει η αποτυχία του. Θαρραλέα ας αναγνωρίσει τα λάθη και τις ευθύνες του και να δώσει με κάθε τρόπο τη μάχη για να βγάλει τη χώρα από εκεί που την έχει οδηγήσει, παρέα με τον Βαρουφάκη, τη Ζωή, τον Λαφαζάνη, τον Χουντή, τον Ησυχο, τον Καμμένο, τον Φλαμπουράρη, τον Παππά και όλους τους άλλους που βάραγαν τα νταούλια…

Ας μην αναζητά αιτίες, αφορμές και δικαιολογίες σε ξένους, ντόπιους, συμφέροντα, συνωμοσίες, για να ξεφύγει. Οταν στα χέρια σου είναι η τύχη ενός ολόκληρου λαού δεν υπεκφεύγεις, δεν λιποτακτείς, δεν συνθηκολογείς. Υπάρχει μόνο ο δρόμος της Μάχης. Και της Θυσίας αν χρειασθεί. Για τον άλλο δρόμο δεν χρειάζεται περιγραφή… Η Ελληνική Ιστορία έχει δώσει αρκετές φορές την απάντηση. Σχεδόν πάντα οδυνηρή…

Πηγή
Επικοινωνία με τον συντάκτη
petrakisgeorge@hotmail.com

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Παπαδόπουλου – Τετράδη 

Την επόμενη μέρα από το δημοψήφισμα της χούντας για το Σύνταγμα του Παπαδόπουλου κυκλοφόρησε σε όλη τη χώρα η παρακάτω πολύ πετυχημένη μαντινάδα:
«Για ιδές ίντα πράμα μαγικό όπου είναι το σκοτάδι, να ρίχνεις όχι το πρωί, να βγαίνει ναι το βράδυ»
Φυσικά, δεν μπορεί κανείς να συγκρίνει τη χούντα με την παρούσα κυβέρνηση. Το αντίθετο μάλιστα. Αν στη χούντα είχαμε την απόλυτη επιβολή του νόμου και της τάξης, όπως την αντιλαμβάνονταν οι φασίστες στρατιωτικοί, σήμερα έχουμε την απόλυτη απαξία κάθε νόμου και τάξης, όπως την αντιλαμβάνονται εδώ και πολλά χρόνια οι ανιδεολόγητοι πολιτικοί ή οι πολιτικοί, που νομίζουν ότι η Δημοκρατία είναι συνώνυμο της ασυδοσίας. Αλλά, αυτή είναι μια άλλη συζήτηση.

Επέστρεψα από τη Μόσχα, έχοντας αφήσει πίσω μου μερικά άρθρα, με τα οποία κατέγραφα τι ακριβώς θα συμβεί με το δημοψήφισμα-οπερέτα και πώς η υφαρπαγείσα ΙΕΡΗ ψήφος του ελληνικού λαού θα κακοποιηθεί εκ των πραγμάτων από την πραγματικότητα, που θα κληθεί να αντιμετωπίσει εκ των υστέρων η κυβέρνηση και την οποία την ήξερε και ήταν έτοιμη γι’ αυτήν.

Για να μη μακρηγορώ, ο πρωθυπουργός συμφώνησε με τους «εταίρους» αυτά και χειρότερα από εκείνα που καλούσε τον ελληνικό λαό να αρνηθεί στο δημοψήφισμα! Όπως ακριβώς έγραφα. Κάθε σχόλιο είναι περιττό.

Υπήρχε διέξοδος για τον πρωθυπουργό; Οποία άλλη πόρτα θα ήταν απείρως πιο καταστροφική για τον ελληνικό λαό. Ο πρωθυπουργός μπορεί να είναι άπειρος, χωρίς έμπειρους και εξειδικευμένους συμβούλους, αντιθέτως με πλήθος άχρηστων και θεωρητικών του καφενείου, αλλά προδότης δεν είναι. Αντιθέτως, δείχνει να μαθαίνει πολύ γρήγορα. Στου κασίδη το κεφάλι, ναι. Αλλά, ο κασίδης τον ψήφισε.

Ζούσε στον δικό του κόσμο, όπως και σχεδόν όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αφού με αυτά συγχρωτίζονταν και διαβουλευόταν όλα αυτά τα χρόνια, αλλά πιστεύω ότι το σοκ που υπέστη από τη διάψευση στην πράξη, ότι θα έτρεμαν οι «εταίροι» μια εγκατάλειψη του ευρώ από την Ελλάδα, τον προσγείωσε απότομα και καταλυτικά.

Το τελευταίο δευτερόλεπτο, στην κυριολεξία, κατάλαβε τι διακυβευόταν και απαλλάχτηκε από τον ανεκδιήγητο και υπερτιμημένο Γ. Βαρουφάκη, τον όποιο είχε πιστέψει κατά γράμμα ήδη πριν από τις εκλογές και ακολουθούσε την πολιτική και στρατηγική του.

Αυτό που διακυβευόταν δεν ήταν να πάει η χώρα στη δραχμή. Γιατί η απειλή για δραχμή υπό συνθήκες 2010 και 2011 θα είχε διαπραγματευτική αξία, όπως γράφαμε κάποιοι τότε. Το παραδεχτήκαν άλλωστε εκ των υστέρων και η Μέρκελ και οι Αυστριακοί. Αλλά, οι τότε κυβερνήσεις δεν είχαν ούτε το θάρρος ούτε και την πολιτική βούληση να πάρουν αυτό το δρόμο. Ήταν προδότες; Κατά τη γνώμη μου ήταν άτολμοι, δεξιοί και φοβισμένοι.

Αυτό που διακυβευόταν, λοιπόν, τώρα ήταν να εξαναγκαστεί να πάει η χώρα στη δραχμή, χωρίς να μπορεί να τη διαχειριστεί, επειδή οι 18 είχαν ήδη θωρακιστεί για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Το υποστηρίζαμε κάποιοι ότι συμβαίνει αυτό. Και το φωνάζαμε λοιδορούμενοι από αφελείς και εγκάθετους. Αλλά, κάποιος ανόητος έπειθε τον πρωθυπουργό, ότι οι 18 και το ΔΝΤ ήταν τρομοκρατημένοι! Ναι. Τους είδαμε.

Η δραχμή θα είχε νόημα ως νόμισμα και αν τη διαχειρίζονταν άνθρωποι που ξέρουν από ΕΜΠΡΑΚΤΗ οικονομία και διαχείριση. Και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τέτοιους. Επιβεβαίωση των παραπάνω είναι και η τελευταία δήλωση του Γ Βαρουφάκη (αν δεν έχει κάνει άλλες 20 μέχρι να ανεβάσω το άρθρο), ότι δεν μπορούσαμε να πάμε στη δραχμή γιατί δεν υπήρχε το οικονομικό επιτελείο για να στηρίξει αυτή τη διαδικασία!

Μπλόφαρε, παραδέχτηκε ο τέως υπουργός, χτες, όταν ακολουθούσε αυτή τη σκληρή γραμμή απέναντι στην τρόικα (αν δεν το διαψεύσει ως το βράδυ). Μπλόφαρε ο παίκτης του Θανάση καφενείου, παίζοντας σε τραπέζι πόκας απέναντι στους μεγαλύτερους χαρτοκλέφτες! Νόμισε ο αφελής, ότι γράφοντας βιβλία για την πόκα, γινόταν αυτομάτως και παίκτης της. Οποία ευφυΐα.

Αποτέλεσμα της στρατηγικής (γιατί η πολιτική θέλει γνώση της πράξης και όχι θεωρία) Βαρουφάκη ήταν η διαρκής σκλήρυνση των απαιτούμενων από την τρόικα εδώ και 6 μήνες, μέχρι που έφτασε η Ελλάδα να «διαπραγματεύεται» με την πλάτη στον τοίχο, με έτοιμη την έξοδο από το ευρώ (και θα εξηγήσω το γιατί), με κλειστές τράπεζες στα χέρια της ΕΚΤ, και με όλη την Ευρώπη εναντίον της, εκτός της Γαλλίας (για καθαρά τραπεζικούς λόγους δεδομένου ότι οι γαλλικές τράπεζες είναι εκτεθειμένες πάνω από 50 δις σε ελληνικά χαρτιά).

Παράλληλα Κίνα, Ρωσία, Ιράν, στις οποίες προσέτρεξε η κυβέρνηση, είχαν πολλά καλά λόγια, αλλά μηδέν φράγκα. Ευτυχώς. Γιατί οι μαθητευόμενοι μάγοι του ΣΥΡΙΖΑ δεν ξέρουν ακόμα, ότι οι όροι δανεισμού από τα πιο πάνω κοράκια θα ήταν απείρως χειρότεροι.

Στην διεθνή πολιτική δεν υπάρχουν φίλοι. Υπάρχουν μόνο συμφέροντα. Αυτό το απλό Α, που το ξέρει και ο τελευταίος χαμηλόβαθμος βουλευτής στο τελευταίο κρατικό μόρφωμα του πλανήτη, ήταν και είναι άγνωστο ακόμα σε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ.

Ενθουσιασμός σπέρνεται για την υποστήριξη Μαδούρο, ο οποίος κατέχει έναν πετρελαϊκό πλούτο για να πολιτεύεται (ακόμα περιμένουν στην Καισαριανή το δωρεάν πετρέλαιο θέρμανσης, που θα έστελνε για το χειμώνα πριν τρία χρόνια και που υπόσχονταν οι πολιτευτές του ΣΥΡΙΖΑ) και παρ’ όλα αυτά είναι με τον πληθυσμό του να πένεται και τους πλουτοκράτες να πλουτίζουν.

Ενθουσιασμός για τη στήριξη των Ποντέμος, αλλά αποκρύπτεται ότι οι Ποντέμος είναι ένα ΑΠΟΛΙΤΙΚΟ μόρφωμα, που δεν έχουν καμία μεγάλη πολιτική δύναμη στη χώρα τους, όπως σπέρνεται στην Ελλάδα.

Ενθουσιασμός για την επιστολή του Κάστρο, που κέρδισε την ανεξαρτησία της πατρίδας του με τα όπλα στο δρόμο και όχι με tweets και σελίδες στο facebook, όπως έχουν γαλουχηθεί να επαναστατούν οι περισσότεροι καταναλωτές σ’ αυτή τη χώρα. Είναι έτοιμοι να γίνουν ένοπλοι επαναστάτες; Έχουν γαλουχηθεί γι’ αυτό; Βρίζοντας τον ΕΛΑ και τη 17 Νοέμβρη στη συντριπτική τους πλειονότητα;

Ενθουσιασμός για τους πραγματικά συμπαραστάτες ελεύθερους πολίτες των ευρωπαϊκών χωρών που βγήκαν και διαδήλωσαν υπέρ του ελληνικού λαού, αλλά, πόσο λίγοι και πόσο αδύναμοι να αποτρέψουν αυτή την τραγωδία, που θα ζήσει ο λαός εδώ. Όλα αυτά τα καταγράφω, επειδή στην πολιτική μετράει η πράξη και το πώς πολιτεύεσαι ως κυβέρνηση. Επειδή ο λαός θα πληρώσει.

Από τη θεωρία και τις φαντασιώσεις των κομματικών γραφείων, λοιπόν, περάσαμε στην προσγείωση στην πραγματικότητα, τουλάχιστον από τον πρωθυπουργό και έναν στενό κύκλο γύρω του. Επειδή, όπως δεν θα βαρεθώ να λέω, αγνοήθηκε η υπ’ αριθμόν ένα αριστερή, λενινιστική προϋπόθεση για να κάνεις τη ρήξη και την επανάσταση: Οι αντικειμενικές συνθήκες. Για να μην αναφέρω όλες τις υπόλοιπες για προετοιμασία του λαού και πάει λέγοντας.
(Στεκόμουν τώρα πάλι απέναντι από το μαυσωλείο αυτού του θηρίου για ώρες, του μεγαλύτερου επαναστάτη στην ιστορία της ανθρωπότητας, και σκεφτόμουν πάλι πόσο τραγικό είναι να πολιτεύεσαι επικαλούμενος τον, νομίζοντας ότι είναι τόσο εύκολο όσο να πας να πάρεις ένα κιλό ψωμί από το φούρνο. Να κουβαλάς την ευθύνη του ονόματος της Αριστεράς στην πλάτη σου σαν πολιτικό κόμμα, αλλά και σαν άνθρωπος, είναι βαρύ και υπεύθυνο φορτίο. Και καθημερινό. Επειδή σ’ αυτήν εδώ τη χώρα πολλοί δηλώνουν αριστεροί, αλλά από το πρωί που ξυπνάνε μέχρι το βράδυ που κοιμούνται είναι στην πράξη απλώς φιλοτομαριστές, καιροσκόποι και ακροδεξιοί. Πρέπει να είσαι Συνεπής. Όπως αυτοί της γενιάς, που θυσίασε ζωές και ευημερία για τις ιδέες σ αυτό τον τόπο. Και που, δυστυχώς, δεν αναπαρήγαγε αντίγραφα, αλλά κακέκτυπα. Δεν φταίνε ίσως. Ό,τι έδωσαν σαν πρότυπα είναι ήδη πολύ)

Ακούω διαφόρους που μυξοκλαίνε, ότι έγινε πραξικόπημα κατά της Ελλάδας και ότι η συμπεριφορά των δήθεν εταίρων είναι κακουργηματική σε βάρος μιας χώρας και μιας αριστερής κυβέρνησης. Μωρέ τι μας λες! Κι εμείς που νομίζαμε ότι όλοι αυτοί είναι αγαθοί γίγαντες που θέλουν το καλό του ελληνικού λαού, που δεν τους ενδιαφέρει μόνο το χρήμα, που είναι πάνω από ιδεολογικές διαφορές και που περίμεναν τις ελληνικές κυβερνήσεις με ανοιχτές αγκάλες για να τις δώσουν λεφτά τζάμπα. Πολύ περισσότερο μια αριστερή κυβέρνηση.

Όλοι αυτοί, που μυξοκλαίνε προφανώς δεν ξέρουν ότι στη διεθνή πολιτική το «μαμά με δέρνουν» ούτε περνάει ούτε μπορεί να σε σώσει καμία μαμά. Τα κράτη λειτουργούν και καταλαβαίνουν μόνο από μια γλώσσα: Τη γλώσσα της ισχύος. Επομένως, μόνο χτίζοντας μια τέτοια νοοτροπία πολιτικής και προσωπικότητας μπορείς να σταθείς και να καταλάβεις τι γίνεται γύρω σου και τι πρέπει να κάνεις. 

Το νέο δίλημμα
Η προσγείωση του πρωθυπουργού στην πραγματικότητα δεν φτάνει. Ο λαός νομίζει, ότι η υπογραφή μιας ΚΑΤ’ ΑΡΧΗΝ συμφωνίας λύνει το βασικό πρόβλημα. Κάνουν λάθος. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.

Πρώτον γιατί ακόμα και αν ψηφιστούν τα μέτρα, το ερώτημα είναι ποια κυβέρνηση και ποιοι υπουργοί θα τα υλοποιήσουν. Για να το ξαναφωνάξω: Θα είναι Αριστερά αυτή που θα τα ψηφίσει και θα τα εφαρμόσει;

Επομένως, ο πρωθυπουργός βρίσκεται εκεί που έχουμε πει: Είτε θα παραδώσει την εξουσία σε κυβέρνηση που θα εφαρμόσει τα μέτρα, είτε θα προχωρήσει μετατρέποντας το κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ που θα τον ακολουθήσει σε ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που θα καταλάβει τον χώρο που έχει αφήσει κενό το ΠΑΣΟΚ.

Υποστηρικτές στο λαό έχει και είναι πολλοί. Επειδή, και αυτό μοιάζει οξύμωρο αλλά δεν είναι, οι πιο πολλοί από όσους ψήφισαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, έβγαλαν ανάσα μεγάλης ανακούφισης όταν έμαθαν ότι έγινε συμφωνία με την τρόικα, με οποιοδήποτε τίμημα! Γιατί, άλλο πράγμα είναι να λες στον Σόιμπλε και την παρέα του «άντε και αυτώσου» και άλλο να πιστεύεις ότι θα καλοπεράσεις με τη δραχμή.

Πάρα πολλοί από το λαό που ψήφισε ΟΧΙ πίστεψαν, ότι ο πρωθυπουργός θα πήγαινε σε συμφωνία. Το ήλπιζαν. Και δεν τους πήγαινε το χέρι να πουν ΝΑΙ βλέποντας τις φάτσες όλου του σάπιου παλιού πολιτικού συστήματος και της διεθνούς οικονομικής αριστοκρατίας των τραπεζών να το υποστηρίζουν.

Εκείνοι πάλι που ψήφισαν ΝΑΙ έβγαλαν από μπροστά από τα μάτια τους όλες αυτές τις φάτσες και ψήφισαν ΟΧΙ στην έξοδο της χώρας από το ευρώ. Γιατί πίστευαν ότι ο πρωθυπουργός μπορεί να το έκανε.

Όπως ξανάγραψα, δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι Έλληνες, που υποστηρίζουν ένα ΝΑΙ στα μέτρα. Και αυτοί δεν ανήκουν στις λαϊκές τάξεις, ούτε στη μεσαία, που ανήκει η συντριπτική πλειονότητα. Γι’ αυτήν μιλάμε. Αυτή μας νοιάζει. Ο τεχνητός διχασμός του λαού που έφερε το δημοψήφισμα-παρωδία ήταν άλλη μια επιπολαιότητα της κυβέρνησης. Αλλά, προσγειώθηκαν όλοι ανώμαλα μετά τη συμφωνία. 

Το πολιτικό τοπίο
Μετά από όλα αυτά ποιο είναι το πραγματικό τοπίο;
  1. Με δεδομένο, ότι κάποιοι βουλευτές της συμπολίτευσης δεν θα ψηφίσουν τα μέτρα, αυτά θα περάσουν στη Βουλή με τις ψήφους της αντιπολίτευσης. Αυτό θα σημαίνει ότι η κυβέρνηση στηρίζεται όχι από την πλειοψηφία των βουλευτών των 2 κομμάτων της, αλλά από αλλά κόμματα. Αυτό που υποστηρίζουν μερικοί, ότι έτσι χάνει τη δεδηλωμένη δεν ξέρουν το Σύνταγμα. Η δεδηλωμένη υπάρχει για όσο διάστημα μια κυβέρνηση παίρνει 151 ψήφους μίνιμουμ στη Βουλή.
  2. Μ’ αυτό το δεδομένο, ο πρωθυπουργός μπορεί να θεωρήσει ότι δεν είναι ιδεολογικά λογικό να συνεχίσει να κυβερνά, ουσιαστικά εξαρτώμενος από τη στήριξη κόμματων της αντιπολίτευσης, πράγμα που αποτελεί και μια ουσιαστική πολιτική ΟΜΗΡΙΑ στην άσκηση της παραπέρα πολιτικής του.
  3. Σ’ αυτή την περίπτωση ο πρωθυπουργός έχει 2 δρόμους: Είτε να προχωρήσει σε σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας από κόμματα, είτε να προκηρύξει εκλογές.
  4. Το καταγράφω τελευταίο αλλά είναι κρίσιμο. Ήδη, οι παλιές καλές και βολεμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, που είναι συνυπεύθυνες για την καταστροφή της χώρας μέχρι το 2010, αλλά και μετά, ετοιμάζουν κινητοποιήσεις. Με πρώτους τους λιγότερο θιγμένους από 5 χρόνια κατοχής και λιτότητας. Την ώρα που μετράμε 2.000.000 κατεστραμμένους ανέργους του ιδιωτικού τομέα για να θιγεί το λιγότερο δυνατό η πελατειακή αφρόκρεμα.
Και οι κινητοποιήσεις θα γιγαντωθούν, πολλές από αυτές υποκινούμενες δήθεν κατά του μνημονίου (γιατί πολλές θα είναι και των απελπισμένων που έχουν χάσει σχεδόν τα πάντα ή και τα πάντα, μόνο που αυτοί δεν έχουν ισχυρούς και προνομιούχους συνδικαλιστές), αλλά στην πραγματικότητα για να μη θιγούν αντιλαϊκά κεκτημένα ετών επαγγελματιών και αντιπαραγωγικών υπαλλήλων. Επειδή, πολλά από όσα καλείται να εφαρμόσει η κυβέρνηση δεν χρειαζόταν να τα επιβάλει καμία τρόικα. Αυτό ήταν και είναι προσβολή. Πολλές από τις αλλαγές έπρεπε να έχουν γίνει στην ελληνική κοινωνία και οικονομία εδώ και χρόνια.

Αλλά, κυβερνήσεις και συνδικαλιστές κρατικοδίαιτοι, χέρι χέρι, κατάτρωγαν τα σωθικά και του κρατικού ταμείου και καταδίκαζαν τη χώρα σε μια επιδοματική αντιαναπτυξιακή πολιτική και νοοτροπία.

Είναι άγνωστο λοιπόν αν η κυβέρνηση θα επιζήσει αυτής της λαίλαπας στο δρόμο.

Επομένως, το πολιτικό τοπίο είναι ρευστό και η υπογραφή της ΚΑΤ’ ΑΡΧΗΝ συμφωνίας δεν έχει δώσει λύση, αλλά αντιθέτως έχει ανοίξει το δρόμο για εξελίξεις. 

Εθνική κυριαρχία
Πάμε στο πολιτικό τοπίο σε επίπεδο εθνικής κυριαρχίας:
  1. Η συμφωνία προβλέπει ότι η Βουλή θα ψηφίσει τα συμφωνηθέντα μέχρι την Τετάρτη! Επομένως το κορυφαίο δικαίωμα της κυβέρνησης και του Κοινοβουλίου ενός ανεξάρτητου κράτους να αποφασίζει πότε νομοθετεί και τι ψηφίζει εξαφανίστηκε με μια υπογραφή. Ακριβώς την ίδια που είχε βάλει ο Γιωργάκης στο μνημόνιο του 2010!
  2. Γράφεται κατά κόρον ότι η μεταφορά της περιουσίας του ελληνικού δημόσιου σε ένα ταμείο, που θα αποτελεί υποθήκη ως εγγύηση ότι το ελληνικό κράτος (όχι η κυβέρνηση, όλες οι κυβερνήσεις στο μέλλον) θα πληρώσει τα δάνεια είναι πρωτοφανές και απολύτως υποτακτικό. Όσοι το γράφουν δεν έχουν διαβάσει τα μνημόνια! Η υποθήκευση της περιουσίας του ελληνικού δημόσιου έχει ήδη συμβεί με το πρώτο μνημόνιο. Πρόβλεψη για την οποία είχαμε ξεσηκώσει τον κόσμο κάποιες εφημερίδες τότε. Η υποταγή είναι ήδη 5ετής. Είναι υπογεγραμμένη η υποθήκευση από τον τότε υπουργό οικονομικών! Είναι νόμος του κράτους.
Το γεγονός ότι το ταμείο θα εδρεύει στην Ελλάδα και θα διοικείται από Έλληνες έχει μόνο σημειολογική σημασία. Λίγο είναι αυτό; Καθόλου. Αλλά, για να μιλάμε για την ουσία:
α. Η διοίκηση θα περνάει από τη σύμφωνη γνώμη της τρόικας και
β. Το ταμείο θα λειτουργεί υπό την ΕΠΟΠΤΕΙΑ της τρόικας!
  1. Η κυβέρνηση, κάθε κυβέρνηση, υπό τις παρούσες οικονομικές συνθήκες, δεν μπορεί να ασκήσει πολιτική Άμυνας. Δεν έχει κεφάλαια, όχι μόνο για εκσυγχρονισμό, αλλά ούτε συντήρηση των ήδη υπαρχουσών υποδομών και όπλων.
  2. Χωρίς οικονομική οντότητα και αμυντική ικανότητα είναι ελάχιστες οι δυνάμεις που έχει η χώρα να ασκήσει ΙΣΧΥΡΗ εξωτερική πολιτική. Αυτό είναι επικίνδυνο για μια χώρα σαν την Ελλάδα, με γείτονα την ιμπεριαλιστική και επιθετική Τουρκία, με ανοιχτό το Σκοπιανό και με πυροδοτούμενες τις σχέσεις με την Αλβανία είτε από κυβερνητικές ακρότητες των Τιράνων είτε από την οικονομική και πολιτική παρέμβαση της Τουρκίας γι’ αυτό το σκοπό.
Μια αδύναμη χώρα, που δεν έχει στρατιωτική ή διπλωματική ισχύ, είναι εύκολος στόχος πιέσεων, με μικρή διαπραγματευτική ικανότητα.

Επομένως, είναι υπερεπείγον η κυβέρνηση, όποια κυβέρνηση, να προχωρήσει σε διακυβέρνηση με προσγείωση και σοβαρότητα, στοιχεία που δεν είχε μέχρι σήμερα ούτε η σημερινή ούτε και οι προηγούμενες σε βάθος δεκαετιών. Κυρίως, με πρώτο ζητούμενο το όφελος της πατρίδας και του λαού και τελευταίο την υπεράσπιση κομμάτων, ψηφοφόρων πελατών, προσωπικής τσέπης και ιδεολογικών κολλημάτων.

Όποιος κυβερνάει, αυτά (πρέπει να) έχει για οδηγούς. Αλλιώς κάθεται σπίτι του ή πάει στα έδρανα της πιο εύκολης αντιπολίτευσης. Αν και, η ευθύνη της αντιπολίτευσης είναι κορυφαία στη Δημοκρατία. Γιατί ΚΑΙ με τις επιπολαιότητες των αντιπολιτεύσεων φτάσαμε ως εδώ, εκτός από την ανευθυνότητα των κυβερνήσεων. 

Οικονομικά μέτρα
Πάμε στο Οικονομικό επίπεδο. Όποιος πιστεύει ότι η παρούσα συμφωνία είναι δρακόντεια, προφανώς, δεν έχει διαβάσει τα μνημόνια 2010 και 2012! Επειδή ο λαός προτιμάει την εύκολη λύση της πληροφόρησης από τις ομάδες όπου είναι οπαδός (λέγε με κόμμα) ή τα εύκολα πασαλείμματα από τα δελτία της τηλεόρασης και τα απύθμενα σκουπίδια του ανεξέλεγκτου σε σοβαρότητα διαδικτύου.

Σ’ αυτά τα μνημόνια λοιπόν του 2010 και του 2012 προβλέπονται:
  1. Και οι αλλαγές στο Ασφαλιστικό. Με πρόσθετη πρόβλεψη να εφαρμοστεί η απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας για επιστροφή των κομμένων από τις συντάξεις αλλά… Αλλά, με μέτρα αντιστάθμισης (λέγε με φόροι). Με εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος στα ταμεία ή ισοδύναμα μέτρα.
  2. Και η αποκομματικοποίηση του δημοσίου.
  3. Και η δημιουργία αποδοτικού και όχι ελλειμματικού δημοσίου με αξιολογήσεις και εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου και σύνδεση αμοιβής-απόδοσης.
  4. Και η αλλαγή των συντελεστών του ΦΠΑ
  5. Και η αύξηση των εσόδων του κράτους με διεύρυνση της φορολογικής βάσης (λέγε με αύξηση της φορολογίας μισθωτών και συνταξιούχων και των συνεπών φορολογούμενων από τους επαγγελματίες, αυτοί είναι ο μόνος μεγάλος πλούτος που έμεινε στη χώρα).
  6. Και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, που δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα.
  7. Και η θέσπιση κώδικα πολιτικής δικονομίας για την επιταχυνθεί η δικαστική διαδικασία και το κόστος της.
  8. Και η ιδιωτικοποίηση των Τραπεζών.
  9. Και οι αυτόματες περικοπές δαπανών εάν ξεφύγει το συμφωνημένο πρωτογενές πλεόνασμα.
  10. Και η λειτουργία καταστημάτων τις Κυριακές
  11. Και η πώληση των μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων στα σούπερ μάρκετ.
  12. Και η πώληση του ΑΔΜΗΕ της ΔΕΗ, εκτός αν βρεθούν μέτρα αντικατάστασης (λέγε με αύξηση δικών μας δαπανών).
  13. Και η αλλαγή των συλλογικών διαπραγματεύσεων
  14. Και ο περιορισμός των εργατικών κινητοποιήσεων.
  15. Και η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων.
  16. Και η απουσία πολιτικής παρέμβασης στο διορισμό στελεχών του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και των Τραπεζών.
  17. Και η ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων του ελληνικού δημοσίου (του ελληνικού λαού δηλαδή) μέχρι του ποσού των 50 δις, από τα οποία το 25% θα πάει για την ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών. Δηλαδή, εμείς θα πληρώσουμε τους μετόχους των τραπεζών για να ζήσουν οι τράπεζες.
  18. Και «η κυβέρνηση ΟΦΕΙΛΕΙ να διαβουλεύεται και να συμφωνεί με τους θεσμούς όσον αφορά σε ΟΛΑ τα νομοσχέδια στους σχετικούς τομείς, αρκετό χρόνο πριν από την υποβολή τους σε δημόσια διαβούλευση ή στη Βουλή»!!!
Και νέα βάρη
Φυσικά, υπάρχουν και τα νέα βάρη, που επισώρευσε η καθυστέρηση υπογραφής συμφωνίας, και η αντίστοιχη επιβάρυνση της ελληνικής οικονομίας, με αποκορύφωμα την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος. Τέτοια είναι στη συμφωνία:
  1. Να τροποποιηθούν οι νόμοι για τις προσλήψεις που έγιναν στο δημόσιο.
  2. Να τροποποιηθεί ο νόμος για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις που ψηφίστηκε.
  3. Να τροποποιηθεί ο νόμος για την επαναφορά προνομίων στους συνδικαλιστές.
  4. Να δοθούν νέα δάνεια μεταξύ 82 και 86 δις για 3 χρόνια καθώς και 35 δις για επενδυτική δραστηριότητα και 10-25 δις για αποθεματικό ασφάλειας για τον τραπεζικό τομέα.
  5. Η εξοντωτική φορολογία της μικρής ελληνικής επιχείρησης.
  6. Η αποδυνάμωση του κρατικού έλεγχου στη λειτουργία των τραπεζών.
  7. Η άμεση και όχι χρονοβόρα εφαρμογή των συμφωνηθέντων. Δηλαδή, ένα σοκ για την κοινωνία και την οικονομία…
Αυτά τα …λίγα περιλαμβάνονται στην 7σέλιδη συμφωνία περιληπτικώς. Και όλα αυτά είναι υπό διαπραγμάτευση στις λεπτομέρειες τους, υπό την προϋπόθεση ότι για κάθε μέτρο που δεν θα γίνεται δεκτό θα ζητούνται ισοδύναμα.

Επομένως, ο Γολγοθάς ξεκινά τώρα για τον ελληνικό λαό, σα να είμαστε στο 2010!

Η χώρα είχε το 2010 ένα πρόβλημα ελλείμματος από την εγκληματική πολιτική των ως τότε κυβερνήσεων. Η αφροσύνη του Γιωργάκη και η οικονομική ηλιθιότητα της τρόικας πρόσθεσε σ’ αυτό ένα τεράστιο πρόβλημα χρέους. Και η απειρία του ΣΥΡΙΖΑ, σε συνδυασμό με την παντελή άγνοια του συσχετισμού δυνάμεων και την ασχετοσύνη του οικονομικού του επιτελείου, πρόσθεσαν το χειρότερο: Το τραπεζικό πρόβλημα. Δηλαδή τα λεφτά του λαού.

Τώρα, μια Αριστερά καλείται να διαχειριστεί το χειρότερο μνημόνιο στην παγκόσμια ιστορία. Έχοντας απέναντι το πιο απαίσιο πρόσωπο του προτεσταντικού και αεριτζίδικου τραπεζικού καπιταλισμού. Το ξέραμε ποιοι ήταν απέναντι, δεν το μάθαμε τώρα. Αλλά, κάποιοι πίστευαν ότι θα παίζουν τον ζουρνά και οι αγορές θα χορεύουν!

Το τραγικό είναι ότι θα χορέψει ο λαός στο ζουρνά των αγορών. Και η Αριστερά, όπως δυστυχώς κάποιοι προβλέπαμε και προειδοποιούσαμε, θα απαξιωθεί όπως η Δημοκρατία από τη Νέα Δημοκρατία και ο σοσιαλισμός από το ΠΑΣΟΚ. Ακόμα κι αν εγκαταλείψει αυτή τη διαχείριση και δικαιώσει όσους πόνταραν στην αριστερή παρένθεση. Θα έχει χρεωθεί την επιπολαιότητα με την όποια διεκδίκησε και άσκησε την εξουσία.

Φυσικά, υπάρχει και ο αντίλογος. Προκειμένου να εφαρμόσει με ανάλγητο τρόπο μια άλλη κυβέρνηση αυτό το άθλιο μνημόνιο είναι ίσως προτιμότερο να το εφαρμόσει μια κυβέρνηση της αριστεράς (σοσιαλδημοκρατίας πια) που από τη φύση της έχει και τις ευαισθησίες να απαλαίνει με μέτρα τον πόνο των ασθενέστερων. Αλλά, αυτό δεν μπορεί να γίνει με μια κρατικολαγνεία, που αγνοεί ότι οι 2.000.000 άνεργοι είναι του ιδιωτικού τομέα και ότι οι 700.000 των δημοσίων και δημοτικών υπαλλήλων δεν πρέπει να παραμείνουν απλώς παρόντες στις θέσεις τους. Αλλά, να μετατραπούν ΟΛΟΙ σε εργαζόμενους υπηρέτες του λαού. Όχι το ανάποδο που συμβαίνει ως σήμερα. Με λίγες ηρωικές εξαιρέσεις, πιο μαζικές στα νοσοκομεία και τα σχολεία. Με ποια κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα γίνει, όμως, αυτό;

Κάτι θετικό;
Υπάρχει κάτι θετικό σε όλη αυτή την εξέλιξη, όσο κι αν αυτό ακούγεται περίεργο.

Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε ανατρέψει την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και την άφηνε να κάνει όλη τη «βρώμικη δουλειά», θα κέρδιζε σίγουρα και με μεγάλα ποσοστά τις εκλογές που είχαν προταθεί για φέτος το Φθινόπωρο. Και τότε, με καλύτερα τα οικονομικά στο ταμείο, αλλά με ζωντανές τις υποχρεώσεις αποπληρωμής δανείων μέχρι το 2016 και διατήρησης συγκεκριμένων πλεονασμάτων στον κρατικό προϋπολογισμό και με το ίδιο στελεχιακό δυναμικό και οικονομικό επιτελείο, θα οδηγούσε τη χώρα πάλι στον τοίχο. Με ακόμα χειρότερες επιπτώσεις για το λαό.

Η ώρα της ενηλικίωσης, για πολιτικούς και λαό ήρθε. Όπως πάντα με βίαιο τρόπο. Ας γίνει τουλάχιστον. Όχι όπως προσβλητικά την ξεστόμισε το σαράκι των λαών, η Λαγκάρντ. Αλλά, για το λαό και την πατρίδα.

Όπως λέει και η ελληνική γραμματεία «ουδέν κακόν αμιγές καλού».

Πηγή Άρδην


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 

Όπως σε όλες τις μεγάλες ιστορικές στιγμές, οι απλοί άνθρωποι καταλαβαίνουν τι πραγματικά συμβαίνει πριν οι οικονομολόγοι, πολιτικοί και σχολιαστές είναι σε θέση να αναλύσουν τις συγκεκριμένες λεπτομέρειες ενός γεγονότος.
Ένας ψαράς σε μια αγορά της Αθήνας προσπαθεί να κρύψει τα δάκρυα του καθώς ακούει στο ραδιόφωνο τους όρους που αποφασίστηκαν από τους Ευρωπαίους ηγέτες στις Βρυξέλλες και επιβάλλονται στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και στη χώρα του. Αυτές είναι οι λεπτομέρειες του τρόπου με τον οποίο η «πολιτισμένη» και «δημοκρατική» Ευρώπη θα συνεχίζει να καταστρέφει τη χώρα του και τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, παρόλα τα δημοψηφίσματα του κόσμου. Μεταχειρίζονται, χρησιμοποιώντας οικονομικά και πολιτικά μέσα, έναν ολόκληρο λαό και το κράτος του, με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίσανε το Ιράκ ή τη Λιβύη. Απλά, στην περίπτωση της Μέσης Ανατολής χρησιμοποιούσαν βόμβες και πυραύλους, αντί των χρηματοπιστωτικών μέσων!

Οι όροι που οι ευρωπαίοι ηγέτες αποφάσισαν θυμίζουν όλο και περισσότερο στους Έλληνες αυτά που υπέφερε η χώρα τους υπό τη γερμανική ναζιστική κατοχή (1941-1944). Ο καθηγητής  Δ. Τραυλός, αναγνωρισμένου κύρους στο χώρο του Εργατικού Δικαίου, λέει ότι, με μια πρώτη ματιά, οι όροι που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα θυμίζουν τους όρους που επιβλήθηκαν στη Γερμανία μεταξύ 1945 και 1953, ως αποτέλεσμα της ήττας της.

Ο τρόπος με τον οποίο οι ηγέτες της ΕΕ διατάζουν την ελληνική Βουλή να νομοθετήσει μέσα σε 48 ώρες, καταργώντας προηγούμενα νομοσχέδια που έχει περάσει από μόνη της, και ακόμη σε ορισμένες περιπτώσεις χωρίς τον επαρκή χρόνο για να μεταφραστούν από τα αγγλικά στα ελληνικά τα κείμενα που υποβάλλονται στους βουλευτές, γίνεται αισθητός ως, αλλά και είναι, μια ιδιαίτερη ταπείνωση που επιβάλλεται στους Έλληνες από τους Γερμανούς, τους Ολλανδούς και άλλους ηγέτες, οι οποίοι προφανώς απολαμβάνουν ξεκάθαρα τη σαδιστική συμπεριφορά τους.

Δεν πρόκειται  μόνο για ένα πραξικόπημα που επιβάλλεται στην Αθήνα, το οποίο οργανώνεται με τη βοήθεια των τραπεζών αντί των τανκ, αλλά είναι και σαφώς ένα πραξικόπημα που επηρεάζει το σύνολο της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τις θεμελιώδεις ιδέες στις οποίες υποτίθεται ότι βασίζεται. Οι συνέπειες είναι ξεκάθαρες για όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς.

Σε μια τοπική οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ οι άνθρωποι κλαίνε από  δυσπιστία και απελπισία. Κλαίνε σαν τους πατεράδες τους και τους παππούδες τους, τους αντάρτες που πολέμησαν εναντίον του Χίτλερ, αυτούς που κέρδισαν τον πόλεμο και που στη συνέχεια τους δόθηκε εντολή από την ηγεσία τους, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας του 1945, να παραδώσουν τα όπλα που είχαν πάρει από τον εχθρό.  Το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων είναι επίσης σε κατάσταση σύγχυσης και διάλυσης.

Δύο ισχυρές δυνάμεις συγκρούονται στις ψυχές των Ελλήνων. Η πρώτη είναι ο θεμελιώδης ψυχολογικός μηχανισμός που οδηγεί στην εξέγερση.  Για την πλειοψηφία των Ελλήνων ο μηχανισμός αυτός τέθηκε σε κίνηση στις 2 ή στις 3 του Ιούλη, όταν ο θυμός και η ανάγκη των ανθρώπων για αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό ξεπέρασαν το φόβο και έδωσαν το αποτέλεσμα του 61% του δημοψηφίσματος. Η δεύτερη είναι η απελπισία και η απογοήτευση, όταν ο ίδιος ο ηγέτης και οι στρατηγοί του συνθηκολογούν. Αυτή η εσωτερική σύγκρουση είναι που καθιστά την πολιτική και κοινωνική κατάσταση εξαιρετικά απρόβλεπτη.

Ορισμένοι στον ΣΥΡΙΖΑ και στους Ανεξάρτητους Έλληνες μιλάνε ήδη για προδοσία. Είναι αλήθεια ότι ο Τσίπρας αντιμετώπισε πολύ ισχυρούς εχθρούς και ένα τρομερό συσχετισμό των δυνάμεων. Όμως, την ίδια στιγμή, ο ίδιος φέρει τεράστια ιστορική ευθύνη για το ότι, μέχρι την τελευταία στιγμή, δεν προετοίμασε ούτε τον εαυτό του, ούτε το κόμμα του, ούτε τη χώρα για το πολύ πιθανό σενάριο μιας σύγκρουσης με τους πιστωτές. Έδειχνε να πιστεύει, μέχρι την τελευταία στιγμή ότι, κατά κάποιο τρόπο, ο άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ θα μπορούσε να παρέμβει για λογαριασμό του. Είναι γεγονός ότι ο Ομπάμα παρενέβη, και πολύ πιθανώς διέταξε επίσης το Παρίσι, τη Ρώμη και άλλους να παρέμβουν, αλλά μια τέτοια παρέμβαση αρκούσε μόνο για να μην πετάξουν την Ελλάδα έξω από την Ευρωζώνη, φοβούμενοι κάποια στροφή της Ελλάδας προς τη Ρωσία, και όχι για την εξεύρεση κάποιας μορφής λογικού συμβιβασμού.

Θα πρέπει επίσης να επισημάνουμε το γεγονός ότι ένα μέρος της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ είχε εξαπολύσει μια άγρια μάχη στο παρασκήνιο για να αντιστραφεί η αντιμνημονιακή πολιτική γραμμή, να καταλήξουν σε συμβιβασμό με τους Δανειστές με οποιοδήποτε κόστος, να ακυρώσουν το δημοψήφισμα και να προκαλέσουν την ήττα του στρατοπέδου του Όχι. Όσο για τις δυνάμεις μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ που αντιτίθενται στην συνθηκολόγηση, αυτές αποδείχτηκαν σε όλη την πορεία των τελευταίων χρόνων και ιδιαίτερα των διαπραγματεύσεων  εντελώς αναποτελεσματικές και γραφειοκρατικού χαρακτήρα.

Οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ απορούν  επίσης για το γεγονός ότι ο ίδιος ο Τσίπρας δεν βγήκε δημόσια, να εξηγήσει με οποιοδήποτε πειστικό τρόπο τους λόγους για τη στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών. Η Κεντρική Επιτροπή δεν έχει συγκληθεί κατά τη διάρκεια αυτών των εβδομάδων της κρίσης. Ορισμένοι υπουργοί ή άλλα ηγετικά στελέχη δεν προσπαθούν καν να ισχυριστούν ότι πρόκειται για μια υποχώρηση, αναγκαία λόγω των συνθηκών. Προσπαθούν να υπερασπιστούν, ενάντια στην κοινή λογική, τη συμφωνία αυτή καθαυτή.

Ένα τεράστιο ερώτημα βγαίνει τώρα από χιλιάδες στόματα: Τι κάνουμε τώρα;

«Τώρα αρχίζει η μάχη», είναι η απάντηση του καθηγητή Γ. Κασιμάτη, του κορυφαίου Έλληνα συνταγματολόγου, Ιδρυτή και Επίτιμου Προέδρου της Διεθνούς Ένωσης Συνταγματικού Δικαίου. Ο καθ. Γ. Κασιμάτης είναι συγγραφέας μίας συντριπτικής νομικής κριτικής των αποικιοκρατικού χαρακτήρα προγραμμάτων  «διάσωσης» που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα μετά το 2010,  από την οπτική γωνία τόσο της ελληνικής συνταγματικής τάξης όσο και του Ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου.

Η «συμφωνία» της 13ης Ιουλίου  εγγυάται στην πραγματικότητα την επίσπευση της ελληνικής οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής και της περαιτέρω καταστροφής της ελληνικής δημοκρατίας. Το ελληνικό πρόβλημα και, μαζί με αυτό, το Ευρωπαϊκό πρόβλημα θα εκραγεί ξανά, σε διάστημα λίγων εβδομάδων ή λίγων μηνών.

Η συμφωνία αυτή επιβλήθηκε στην ελληνική κυβέρνηση από τους Μέρκελ, Ντράγκι, Ολάντ και τους λοιπούς, χρησιμοποιώντας μεθόδους εξαναγκασμού, εκβιασμού και οικονομικής και πολιτικής πίεσης, και υπό την απειλή ενός σχεδίου, το οποίο είχε ήδη τεθεί σε εφαρμογή, για την «διάλυση» του ελληνικού τραπεζικού συστήματος και την επιστροφή της χώρας στην «Λίθινη Εποχή»!

Η συμφωνία αυτή είναι προϊόν μαζικής άσκησης πολιτικών και οικονομικών πιέσεων σε πεδίο διεθνών διαπραγματεύσεων,  με τρόπο που έχει απαγορευτεί από τη Διεθνή Σύμβαση της Βιέννης του 1969. Τη λεγόμενη και «συνθήκη των συνθηκών» που συνιστά τη βάση όλου του συστήματος διεθνούς δικαίου.  Συνιστά την πρώτη φορά στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ένα κράτος-μέλος αντιμετωπίζεται με αυτόν τον τρόπο. Θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων πολιτών που είναι ήδη θύματα των προγραμμάτων «διάσωσης» της ΕΕ-ΔΝΤ, αλλά και την ασφάλεια της χώρας.

Οι αποφάσεις του Συμβουλίου της ΕΕ αποτελούν κατάφωρη παραβίαση της βούλησης των Ελλήνων πολιτών, που εκφράστηκε στο πρόσφατο δημοψήφισμα. Η εντολή που δόθηκε από τους Έλληνες πολίτες είναι πολύ ισχυρότερη, διότι δόθηκε εν μέσω μιας εκστρατείας τρομοκράτησης των ψηφοφόρων του Όχι από σχεδόν όλα τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, υπό την άμεση απειλή πολύ ισχυρών διεθνών δυνάμεων και με την ΕΚΤ να έχει εξαπολύσει  χρηματοοικονομικό πόλεμο στην Ελλάδα, οδηγώντας στο κλείσιμο των τραπεζών. Μπορούμε να φανταστούμε με τι ποσοστό θα κέρδιζε το Όχι  αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί οι παράγοντες

Σύμφωνα με το ελληνικό σύνταγμα αλλά και το ευρωπαϊκό δίκαιο, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι δεσμευτικού χαρακτήρα  για τις ελληνικές αρχές, τόσο για το κοινοβούλιο όσο και για τα  ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Μπορεί να αλλάξει μόνο με ένα νέο δημοψήφισμα. Για άλλη μια φορά οι ευρωπαϊκές αρχές και κυβερνήσεις ενεργούν, όπως έκαναν συνεχώς μετά τον Μάιο του 2010, κατά σαφή παραβίαση της νομιμότητας.

Σε οικονομικό επίπεδο, το πρόγραμμα που υιοθετείται είναι σαφώς ένα πρόγραμμα που θα επιφέρει την ύφεση  και πρόκειται να εφαρμοστεί σε μια χώρα που έχει ήδη υποστεί, ως αποτέλεσμα της ευρωπαϊκής «προσπάθειας να βοηθήσει»,  με μεγάλη διαφορά τη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή στη περίοδο της μεταπολεμικής  καπιταλιστικής Ευρώπης, χάνοντας περισσότερο από το 27% του ΑΕΠ της, δηλαδή περισσότερο από ότι χάσανε οι ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της Μεγάλου Κραχ,  η Δημοκρατία της Βαϊμάρης κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων ετών της ύπαρξής της, ή η Γαλλία και η Γερμανία κατά τη διάρκεια του Α’ παγκοσμίου πολέμου. Εάν η Ελλάδα χρειάζεται κάτι αυτό είναι άμεση οικονομική βοήθεια για να σταματήσει η ανθρωπιστική καταστροφή και επενδύσεις για την επανεκκίνηση της οικονομίας. Στην πραγματικότητα, θα πάρει τα χρήματα για να εξοφλήσει τους δανειστές της, αυξάνοντας το δικό της, ήδη μη βιώσιμο, δημόσιο χρέος. Οι υποσχέσεις για κάποια μελλοντική συζήτηση για αναδιάρθρωση του χρέους και βοήθεια για την ανάπτυξη είναι απλά γελοίες.  Τις έχουν δώσει και στο παρελθόν και ποτέ δεν τηρήθηκαν.

Εκτός αυτού, η συμφωνία περιέχει πολλούς νεοαποικιοκρατικούς όρους, λεηλασίας της ελληνικής περιουσίας.

Αυτά τα οικονομικά μέτρα δεν μπορούν να εφαρμοστούν από ένα κανονικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Μπορούν να οδηγήσουν είτε σε έναν εμφύλιο πόλεμο, είτε σε ένα δικτατορικό καθεστώς. Στην πραγματικότητα αυτό είναι ακριβώς το τελικό αποτέλεσμα, αν όχι ο σκοπός του προγράμματος.

Πριν από 25 χρόνια, η ανατροπή των ανατολικών «σοσιαλιστικών» καθεστώτων προκάλεσε την κατάρρευση της οικονομίας και της κοινωνίας των χωρών αυτών. Τώρα γίνεται το αντίθετο. Η κατάρρευση της οικονομίας και της κοινωνίας οδηγούν στην «αλλαγή καθεστώτος».  Οδηγούν στην στέρηση των πλέον θεμελιωδών πολιτικών, εθνικών και κοινωνικών δικαιωμάτων τα οποία οι λαοί της Ευρώπης  απολαμβάνουν  μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αν όχι, μετά τη Γαλλική Επανάσταση.

Το ελληνικό πρόγραμμα δεν είναι απλά ένα λάθος. Αν ήταν, θα είχε διορθωθεί πριν από πολύ καιρό. Το ελληνικό πρόγραμμα είναι το αποτέλεσμα της επιλογής μιας μορφής κοινωνίας και του τρόπο υλοποίησης αυτής της επιλογής. Η Ελλάδα είναι το εργαστήριο όπου ετοιμάζεται το μέλλον, όπως ήταν και η Ισπανία, πριν από τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, το εργαστήριο για το τι θα ακολουθήσει σε όλη την Ευρώπη. Αυτή είναι η επιδίωξη που κυριαρχεί στους ισχυρούς κύκλους του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού συστήματος , σε συνεργασία με τις ευρωπαϊκές ελίτ, και κυρίως την γερμανική ελίτ. Στην Ελλάδα έχουμε τη σπάνια ευκαιρία να δούμε το μέλλον που προετοιμάζεται για όλη την Ευρώπη. Και αυτό το μέλλον μπορεί να μην είναι απλά μια τεράστια κοινωνική και πολιτιστική οπισθοδρόμηση της ηπείρου, αλλά επίσης μπορεί να οδηγήσει σε πόλεμο με τη Ρωσία, εάν επικρατήσουν τελικά οι δυνάμεις που καθοδηγούν αυτή τη διαδικασία.

Μια μέρα, το καλοκαίρι του 2012, είχα την ευκαιρία να συζητήσω αυτή την ιδέα με τον Αλέξη Τσίπρα, μιλώντας μαζί του για το είδος των δυνάμεων που θα αντιμετωπίσει, τον ριζοσπαστικό χαρακτήρα της πολιτικής τους.  Του έλεγα ότι βρισκόμαστε στην Ελλάδα μπροστά σε μια μετάβαση από το νεοφιλελεύθερο στον  «καταστροφικό καπιταλισμό». (Αργότερα υιοθέτησε την ιδέα σε μια ομιλία του, το πρόβλημα όμως είναι ότι συχνά η υιοθεσία ιδεών δεν είναι και αφομοίωση του σκεπτικού και της ανάλυσής τους, ούτε και των συνεπειών που έχουν).

Ο Τσίπρας είναι περισσότερος οπαδός του κινηματογράφου  απ' ότι των αναλύσεων του Μαρξ, γι’ αυτό και κατέφυγα μάλιστα σε μια ταινία που είχε δει, τα «Μάτια Ερμητικά Κλειστά». Σε αυτό, το τελευταίο αριστούργημά του, ο Στάνλευ Κιούμπρικ μας δίνει ένα ανατριχιαστικό πορτραίτο των πραγματικών ανθρώπων  που διευθύνουν από τα παρασκήνια τον κόσμο μας. Μεταμοντέρνο κόσμο που ετοιμάζει την τελική έλευση του ολοκληρωτισμού.  Και που δεν έχει καμιά σχέση με τον κόσμο των Ρούζβελτ, Κένεντι, ντε Γκωλ κλπ .

Με κοίταξε δύσπιστα. Δεν μπορούσε να πιστέψει ή να καταλάβει γιατί μπορεί να υπάρχουν δυνάμεις στην Ευρώπη που μπορεί να επιθυμούν να καταστρέψουν τη χώρα του και να χρησιμοποιήσουν την καταστροφή της. Τουλάχιστον, η τραγική του μοίρα ας χρησιμεύσει ως προειδοποίηση. Οι αυταπάτες για την πραγματικότητα και τους κινδύνους που αντιμετωπίζουμε μπορεί να αποδειχτούν μοιραίες!
 
Μετάφραση από το αγγλικό πρωτότυπο Μαρία Κομνηνού

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο HeadWaiter

Στο θυσιαστήριο ο Έλληνας Πρωθυπουργός.
Στο θυσιαστήριο η Ελληνική Δημοκρατία.
Στο θυσιαστήριο η Ελληνική κοινωνία και οικογένεια.
Στο θυσιαστήριο η Ελληνική επιχειρηματικότητα.

Και όλα αυτά για να φυσήσει ούριος άνεμος.
Πόσο μάταιο.

Θυσίες που ΠΟΤΕ δεν θα φέρουν την κάθαρση.
Θυσίες που το μόνο που προσφέρουν είναι ανάγκη για περισσότερες θυσίες.
Ένας κύκλος αίματος χωρίς τέλος.

Δεν τελειώνει τίποτε απόψε (15/7/15) στην Βουλή.
Δεν θα τελειώσει τίποτε απόψε, ακόμα και αν ο Τσίπρας ή ο καθένας από εμάς δώσει το δεξί του χέρι ή μια λίβρα σάρκας.

Το 3ο μνημόνιο ακόμα και αν εγκριθεί από την Βουλή είναι τόσο βάρβαρο, τόσο αντιαναπτυξιακό, τόσο θνησιγενές που δεν θα μπορέσει ποτέ να εκτελεσθεί.

Το 3ο μνημόνιο δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια ακόμα στροφή στο σπιράλ θανάτου που βιώνουμε τα τελευταία 5 χρόνια.

Η ΕΕ όπως άφησαν να εννοηθεί οι πανικόβλητοι Hollande, και Renzi, μετά τις μονομερείς αποφάσεις της Γερμανίας, έπαψε να συναρπάζει και δεν μπορεί παρά να περιμένει το κύκνειο άσμα της.

Ένα κύκνειο άσμα που μόνο ο φόβος της επόμενης μέρας το αναβάλλει.

Δεν είχε την τόλμη ο Έλληνας Πρωθυπουργός να δώσει την χαριστική βολή στους μήνες που προηγήθηκαν.

Προτίμησε να μην πάει κόντρα στο ρεύμα και το άφησε να τον παρασύρει.

Άφησε ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία να γίνει ηγέτης μιας Ευρώπης για τους λαούς της.

Θυσίασε τον εαυτό του, την χώρα του αλλά σίγουρα ο Άνεμος δεν θα είναι ούριος.



Πηγή "Τουφεκιά στο Σκοτάδι"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Γερμανία δεν έχει πάρει κάποια από τα οικονομικά φάρμακα που συνταγογραφήθηκαν για την Ελλάδα, αναφέρει σε άθρο της η Wall Street Journal. Όπως επισημαίνει οι περισσότερες από τις μεταρρυθμίσεις στην Αθήνα σχετίζονται με την αγορά εργασίας, την πρόνοια και τα μέτρα του προϋπολογισμού που η Γερμανία θέσπισε το 2003 και το 2004, όταν πάλευε να αντιμετωπίσει την υψηλή ανεργία και τους χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Κάποια άλλα – όπως η άρση των περιορισμών για το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές και η απελευθέρωση του κλάδου των φαρμακείων – προχωρούν ένα βήμα παραπέρα και ίσως βρίσκονταν αντιμέτωπα με πολιτικές και νομικές αντιδράσεις, εάν κάποιος επιχειρούσε να τα εφαρμόσει στη Γερμανία.

Ενώ οι περισσότεροι οικονομολόγοι συμφωνούν ότι η οικονομική μηχανή της Γερμανίας δεν χρειάζεται επειγόντως επιδιόρθρωση, το γεγονός ότι το Βερολίνο αποφεύγει να προχωρήσει σε κάποια από τα μέτρα που συνταγογραφεί για άλλες χώρες θα μπορούσε να ενισχύει τη λαϊκίστικο αφήγημα που κερδίζει έδαφος σε όλη την Ευρώπη – ότι μια Ευρώπη υπό την Γερμανία είναι αποφασισμένη να τιμωρήσει την Ελλάδα.

Οι οικονομολόγοι έχουν επικρίνει τη Γερμανία για τους ιδιαίτερα προστατευτικούς νόμους σε εργασιακά θέματα, τους απαρχαιωμένους κανόνες που εμποδίζουν τον ανταγωνισμό σε κλάδους όπως οι ασφάλειες και η παροχή νομικών υπηρεσιων και για την πρόσφατη κατάργηση παλαιότερων αλλαγών.

Στο πλαίσιο της συμφωνίας, οι πιστωτές θέλουν η Ελλάδα να άρει τις εξαιρέσεις που επιτρέπουν στους εργαζομένους να βγαίνουν πρόωρα σε σύνταξη – πριν τα 67 – και να εξορθολογίσουν το περίπλοκο συνταξιοδοτικό σύστημα.

Ωστόσο, όταν η Γερμανία άρχισε να αυξάνει το όριο συνταξιοδότησης στα 67 έτη το 2007, επέλεξε να το κάνει με πιο αργούς ρυθμούς, κλιμακωτά έως το 2029. Πέρυσι μείωσε και πάλι το όριο συνταξιοδότησης για κάποιους εργαζομένους και αύξησε τις συντάξεις για άλλους, με πολλά οικονομικά ινστιτούτα να επικρίνουν την κίνηση αυτή ως δημοσιονομικά ανεύθυνη, αναφέρει η Wall Street Journal.

Η αναμόρφωση της αγοράς εργασίας της Γερμανίας που έγινε πριν από μια 10ετία χαιρετίστηκε την εποχή που έγινε ως βαθιά και περιελάμβανε σημαντικές περικοπές για τα γενναιόδωρα επιδόματα ανεργίας. Ωστόσο οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να απολαμβάνουν κάποια από τα αυστηρότερα στην Ευρώπη πλαίσια νομικής προστασίας σε ό,τι αφορά την απόλυσή τους και γενναιόδωρες άδειες.

Πέρυσι, οι Γερμανοί εργαζόμενοι εργάστηκαν λιγότερες ώρες απ’ ό,τι οι εταίροι τους στον ΟΟΣΑ, αν και η παραγωγικότητα σε όρους ΑΕΠ ανά ώρα εργασίας ήταν περίπου 70% υψηλότερη στη Γερμανία απ’ ό,τι στην Ελλάδα.

Τα μέτρα που θέλει η Γερμανία να εφαρμόσει η Ελλάδα περιλαμβάνουν την «πλήρη απελευθέρωση» της λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές, συνεχίζει το άρθρο.

Το καθεστώς των Κυριακών και των δημόσιων αργιών «ως ημέρες ανάπαυλας από την εργασία και πνευματικής βελτίωσης» κατοχυρώνεται στο γερμανικό Σύνταγμα και εφαρμόζεται αυστηρά, αν και υπάρχουν κάποια παραθυράκια.

Η χαλάρωση των κανόνων για την ιδιοκτησία των φαρμακείων είναι ακόμα ένα μέτρο που πρέπει να εφαρμόσει η Γερμανία. Το 2008, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρέπεμψε στη Γερμανία και την Ιταλία στη δικαιοσύνη για τους περιορισμούς στα φαρμακεία, με το δικαστήριο ωστόσο να θεωρεί ότι είναι δικαιολογημένοι για λόγους δημόσιας υγείας.

Η Γερμανία «έχει ακόμα πολλές αδυναμίες» σχολίασε στην εφημερίδα ο Μαρτσέλ Φράτσερ, επικεφαλής του ινστιτούτου οικονομικών ερευνών DIW. «Αλλά το θέμα είναι ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης».

Πηγή NewsBomb


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δεν αντέχω άλλο… Θέλω πίσω το χαμόγελό μου και την πατρίδα μου ολόκληρη!!!

Δεν τον κατηγορώ δεν τον επικροτώ δεν τον σταυρώνω, αλλά και ούτε έχω απαιτήσεις από ανθρώπους που δεν ξέρουν τι θα πει προτάσσω το στήθος μου προς όφελος ενός τόσο γενναίου λαού και  δυστυχώς φίλοι μου τέτοιοι ηγέτες δεν υπάρχουν σήμερα... 

Σήμερα υπάρχει μόνον η καρέκλα και οι δήθεν άνθρωποι που θέλουν να λέγονται σωτήρες! Σωτήρας δεν είναι κάνεις γιατί το σύστημα που εξυπηρετούν έχει φτιαχτεί κατ’ αυτόν τον τρόπο, από τους ίδιους… που να μην μπορεί κάνεις να λειτουργήσει έξω από αυτό ή παράλληλα. Σταματά να στεναχωριέσαι και να σκας λοιπόν και εσύ και όλοι μας που δεν ήταν αυτός που περιμέναμε, και αυτός!

Βασικά με λίγη απλή καθημερινή λογική πρέπει να δούμε κατά βάθος ότι έπρεπε δυστυχώς να το περιμένουμε όλο αυτό. Εγώ ήμουν σίγουρος, τα έλεγα όλα αυτά και πριν το δήθεν-δημοψήφισμα, ότι ήταν όλα ήδη υπογεγραμμένα και έπρεπε να βρεθεί πολιτικά ορθός τρόπος να παρουσιαστούν στα βόδια, σε εμάς δηλαδή που τρώμε κουτόχορτο. 
Μας έβαλαν να διχαστούμε και να διαφωνούμε μεταξύ μας για κάτι τελικώς επιφανειακό. 
Μας έστησαν σε ουρές για ψίχουλα χρημάτων που οι ίδιοι όρισαν και φρενάρισαν την παροχή τους, για να μην μπορέσουμε να κοιτάξουμε το όλο βάθος της κατάστασης!
Φωνάξαμε κάτι που ούτε και οι ίδιοι το περίμεναν ότι θα βγει… Μιας και βασίστηκαν στην άμεση προπαγάνδα του ναι, που όσο και αν κατηγορούσαν από καιρό δεν έκαναν τίποτα τόσους μήνες για να τη διαλύσουν και να την βουλώσουν (δεν είναι λίγο οξύμωρο και περίεργο όλο αυτό;) ξυπνάτε ρεεεεεεεεεεε! 
Και προς έκπληξη τους τώρα το έργο αν και έγινε δυσκολότερο, πάλι πάνε να το περάσουν ως μοναδική σανίδα σωτηρίας! 
Που είναι λοιπόν αυτό το ΟΧΙ να βγει και να σταθεί μπροστά; 
Αυτό το ΟΧΙ που αν πραγματικά το ήθελαν θα το αξιοποιούσαν, αλλά πλέον έγινε θηλιά και θα πνίξει κάθε έναν που το προδίδει, δυστυχώς όμως αφού θα έχουμε πρώτα ήδη πνιγεί όλοι εμείς!

Άμοιρε και δύστυχε νεοΈλληνα βολεμένε, μάλλον δεν έχεις ιδέα τι έρχεται και κάθεσαι και διαιωνίζεις θεωρίες του κώλου που παπαγαλίζουν τα μπουρδελοκάναλα και οι βολεμένοι καρεκλοκαθούμενοι. 
Ο ξεκάθαρος πλέον άμεσος αφανισμός σου έχει μπει στην τελική ευθεία και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα πια για να τον αποτρέψεις. Δυστυχώς οι ποιο δειλοί θαρραλέοι (επισης οξύμωρο, γιατί για να δώσεις τέλος στην ανούσια ζωή σου θέλει κότσια) πηδάνε από ταράτσες και μπαλκόνια στο κενό για να μην δουν πολλά περισσότερα. Οι ακραίες φυσικά αντιδράσεις δεν θα ήταν λύση σε τίποτα, αλλά κάθε τι διαφορετικό που θα μπορούσε να παρεκκλίνει την ήδη προκαθορισμένη πορεία όλου αυτού ίσως βοηθούσε.

Είχα μια άμεση κουβέντα χθες με έναν άνθρωπο μορφωμένο και γνώστη της πολιτικής σκηνής και λειτουργίας του σάπιου κωλοσυστήματος για το τι θα μπορούσε να κάνει ένας απλός άνθρωπος όπως εγώ ή εσύ που διαβάζεις τώρα και μου είπε ξεκάθαρα, ΤΙΠΟΤΑ, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν μπορείς να αναδυθείς εκτός συστήματος αλλά μόνο μέσα από αυτό παράλληλα. 
Ενώ εγώ επέμενα πως αν πάω να κάνω κάτι μέσα από το ήδη εν λειτουργία σύστημα θα είμαι όμοιος όλων αυτών και δεν το θέλω έτσι, επέμενε και επιμένει ότι δεν γίνεται αλλιώς. 
Φαντάσου δύστυχε νεοΈλληνα πόσο καλά το έχουν φτιάξει που να μην έχει περιθώρια καταστροφής του. Οπότε λέω και προτείνω ας μπω από κάπου έμεσα και πλάγια μέσα σε όλο αυτό να αποτρέψω ότι μπορώ και ας ξέρω πως αν πάω να τα καταφέρω ίσως φάω τη σφαίρα εκείνη που πάντα είναι έτοιμη να πέσει σε όποιον πάει να βγάλει το νερό από το αυλάκι. 
Και μου λέει ευθαρσώς και ξεκάθαρα πως ούτε μέχρι εκεί θα προλάβεις να φτάσεις, θα την φας πριν ακόμα ανοίξεις το στόμα σου. Τα συμφέροντα και τα χρήματα είναι πολλά για να ρισκάρουν οποιαδήποτε έμμεση ή και άμεση απειλή που προτίθεσαι να προβάλεις! 
Η ουσία και η ξεκάθαρη αλήθεια φίλοι μου είναι μια, όταν σου ζητάνε να σκύψεις το κεφάλι και δεν το κάνεις το μόνο που έχεις να χάσεις αν δεν το σκύψεις είναι το ίδιο το κεφάλι σου και τις αλυσίδες που θα σου περάσουν μετά. Θα τις δεχόμουν αλλά δεν μου πάνε καθόλου… είναι πολύ ντεμοντέ στις μέρες μας, άσε που είναι και βαριές και που να τράβας τώρα αλυσίδες μέχρι την παράλια που πας για φραπέ. Επίσης δεν βολεύουν στο σερφάρισμα από το αι φοουν ρε! Και ήμαστε μείς για τέτοια τώρα; Τρομάξαμε να το πάρουμε, τόσο κόπο και τόσες αναπάντητες κάνουμε για να μην το χρεώνουμε παραπάνω, αλλά εκεί!

Διακρίνω μια δόση ειρωνείας κύριε πρόεδρε και δεν μπορώ να σας ακολουθήσω σε αυτό, σε όλα όσα είπατε ποιο παραπάνω άσχετα αν ήταν σωστά ή όχι λίγο τα δέχομαι, σημασία έχει ότι απλά πρέπει να διαφωνήσω με όλα γιατί άκουσα πως αν φύγουμε από το μαντρί θα μας φάει ο λύκος. «και που το άκουσες; Ποιος το είπε;» Μα η τηλεόραση καλέ….. δεν βλέπετε; «λυπάμαι την έχω κόψει πολλά πολλά χρονιά τώρα, αποχαύνωση και αποβλάκωση τέλος!»

Τάδε έφη,
Κωνσταντίνος Μαυρογιαλούρος

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος 

Είμαστε σε πόλεμο. Δεχόμαστε ολομέτωπη επίθεση από την ηγεσία μίας χώρας που έχει αιματοκυλίσει και στο παρελθόν τη χώρα μας. Είμαστε όλοι στόχοι αλαζονικών ανθρωποειδών που επιθυμούν να επιβάλουν την ισχύ τους στην πατρίδα μας και να την κατακτήσουν. Κι αυτό το κάνουν χωρίς όπλα, αλλά με τις τράπεζες.

Αυτή η χώρα, η οποία δεν έχει ιστορία, αλλά έχει φάκελο εγκλημάτων, απαιτεί την διάλυση της πατρίδα μας. Απαιτεί ενώ δεν έχει ξεπληρώσει τα χρέη για τα εγκλήματά της και για την καταστροφή που επέφερε το προηγούμενο πέρασμά της από την Ελλάδα.

Απαιτήστε εδώ και τώρα την άμεση εξόφληση του γερμανικού κατοχικού δανείου και την ταυτόχρονη εξόφληση όλων των εγκλημάτων που διέπραξαν οι πρόγονοι του σημερινού Σόιμπλε (και των γερμανικών δορυφόρων στην Ευρώπη).
Προχωρήστε άμεσα σε πάγωμα και δήμευση όλων των τραπεζικών λογαριασμών γερμανικών εταιρειών που δραστηριοποιούνται εντός της Ελλάδας.
Προχωρήστε άμεσα στο κλείσιμο των πρεσβειών και των προξενείων τους, επιβάλλοντας την άμεση απομάκρυνση του διπλωματικού τους προσωπικού.
Προχωρήστε άμεσα στην δήμευση υπέρ του ελληνικού δημοσίου όλων των εταιρειών που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα.
Προχωρήστε άμεσα στην απαγόρευση εισαγωγών από χώρες – μέλη της Ευρώπης, που συμμάχησαν με την Γερμανία εναντίον της Ελλάδας.
Είμαστε σε πόλεμο. Ας μην μείνουμε με σταυρωμένα χέρια.
Καταγγείλτε τις πολιτικές παραβιάσεις – εμπλοκές της Γερμανίας εντός της Ελλάδας.
Καταγγείλτε την ζημία που υπέστη μέχρι σήμερα η πατρίδα μας εξαιτίας της γερμανικής επίθεσης.
Καταγγείλτε την γενοκτονία και την επικείμενη εθνοκτονία που υλοποιούν οι ναζιστές απόγονοι του Χίτλερ.

Η στάση της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα δεν έχει οικονομικό υπόβαθρο.
Είναι η εκτόνωση του ιστορικού μίσους προς την Ελλάδα, επειδή οι «ξυπόλυτοι» Έλληνες τόλμησαν να αντισταθούν και να καθυστερήσουν την στρατιωτική μηχανή του Τρίτου Ράιχ.
Είναι η ανάγκη επιβολής ισχύος που νιώθει η Γερμανία. Είναι η επιθυμία της ολοκληρωτικής αδίστακτης επιβολής (με κάθε μέσο και τρόπο) ενάντια σε έναν λαό που τόλμησε και σήμερα να αμφισβητήσει την ισχύ της Γερμανίας.
Είναι η παραδειγματική εκτέλεση μίας χώρας, για να λυγίσουν όλες οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.

Τελειώστε, επιτέλους, αυτούς τους δολοφόνους.
Τελειώστε τους σήμερα, λέγοντάς τους πως μας οφείλουν και δεν τους οφείλουμε.
Τελειώστε τους οριστικά και αμετάκλητα λέγοντας ένα περήφανο όχι και ζητώντας από τον λαό υπομονή γιατί η νίκη είναι δική μας.
Τελειώστε τους σήμερα, ανακοινώνοντας πως οι Έλληνες σκύβουν το κεφάλι μόνο στον Θεό και τους Αγίους.
Τελειώστε τους καθ’ έξην εγκληματίες της ανθρωπότητας και στείλτε τους εκεί που ανήκουν: στην κόλαση της διεθνούς κατακραυγής.

Απαιτήστε άμεσα την πληρωμή του δικού τους χρέους προς την Ελλάδα, ειδάλλως στείλτε τους υπόλοιπους Ευρωπαίους να εισπράξουν από τα γερμανικά ταμεία…

Επιτέλους, σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων.
Σταθείτε ως Έλληνες και πολεμήστε τους αλαζόνες εγκληματίες.
Δώστε το παράδειγμα σε ολόκληρο τον πλανήτη και θυμίστε σε όλους πως οι Έλληνες δεν διστάζουν ποτέ να αγωνιστούν υπέρ πατρίδας, βωμών και εστιών.

Τολμήστε, τώρα και ας γίνουμε εμείς οι Έλληνες, ξανά, οι κυματοθραύστες στην παγκόσμια απειλή που λέγεται Γερμανία.
Και να θυμάστε, πως όσα χτυπήματα κι αν μας δώσουν, όταν θα έχουν κουραστεί, τότε εμείς θα σηκωθούμε… Και τότε αυτοί θα είναι που θα εκλιπαρούν για το δικό μας έλεος…

Αυτοί οι δολοφόνοι λαών ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν να κάνουν με εμάς. Θέλουν να μας τελειώσουν. Ας τους αντισταθούμε λοιπόν, για να δούμε ποιός θα τελειώσει ποιόν και ποιός θα γελάσει τελευταίος.
Αντί να συζητάτε τι μέτρα θα εφαρμόσετε στον ελληνικό λαό, προς τέρψιν των διεθνών δολοφόνων, συζητείστε τι μέτρα θα πάρετε κατά του κράτους δολοφόνου και του σύγχρονου ναζιστικού δίδυμου.
Αν, εσείς οι εκπρόσωποί μας, δεν μπορείτε να κάνετε αυτό που πρέπει και να τους πολεμήσετε, παραιτηθείτε τώρα. Αμέσως. Οι αντικαταστάτες σας ξέρουν πολύ καλά τι να κάνουν. Και θα ξεκινήσουν πρώτα από εσάς…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Της Frances Coppola

Όπως αναφέρει η σημερινή έκδοση της «Deutsche Wirtschafts Nachrichten»
«Η ταπείνωση της Ελλάδα κατά τη σύνοδο κορυφής δεν ήταν ένα ατύχημα. Είναι μέρος του προγράμματος που επιδιώκει από καιρό ο Βόλφγκανγκ : Ο ίδιος θεωρεί ότι η ΕΕ στη σημερινή της μορφή είναι μη-λειτουργική. Ο ίδιος δεσμεύεται να δημιουργήσει μια στενή πολιτική ένωση. Αυτό είναι δυνατό μόνο με επιλεγμένες χώρες. Στο τέλος θα φανεί ποιες απ’ αυτές ταιριάζουν με τη Γερμανία και ποιες όχι. Το Grexit είναι ήδη προγραμματισμένο. Θα ακολουθήσουν και άλλες χώρες-μέλη. Το τραπεζομάντιλο κόβεται. Αμετάκλητα.»
Ας επανεξετάσουμε το πώς βλέπουμε τη γερμανική στρατηγική και το κατά πόσον η πρόθεση της είναι να αναγκάσει την Ελλάδα να βγει από το ευρώ. Την Κυριακή, φάνηκε σαν η Γερμανία να είχε ήδη συνθηκολογήσει, όπως λέει ο GideonRachman στους FT:
«Αν κάποιος έχει συνθηκολογήσει, είναι η Γερμανία. Η γερμανική κυβέρνηση έχει μόλις συμφωνήσει, κατ ‘αρχήν, σε ένα ακόμα πακέτο διάσωσης πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ στην Ελλάδα – το τρίτο μέχρι στιγμής. Σε αντάλλαγμα, έχει λάβει υποσχέσεις της οικονομικής μεταρρύθμισης από την ελληνική κυβέρνηση, που καθιστά σαφές ότι διαφωνεί ριζικά με όλα όσα έχουν μόλις συμφωνηθεί. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει σαφώς ό, τι μπορεί για να ματαιώσει τη συμφωνία που υπέγραψε πρόσφατα. Αν αυτό είναι μια γερμανική νίκη, θα απεχθανόμουν να δω μια ήττα.»
Μην βιαζόμαστε όμως. Καθώς οι συνομιλίες προχώρησαν το βράδυ της Κυριακής, ο στόχος της ελληνικής πλευράς – και μάλιστα από τους παρατηρητές σε όλο τον κόσμο – μετατοπίστηκε από την επίτευξη μιας βιώσιμης συμφωνίας για την Ελλάδα στην αποφυγή Grexit, ανοιχτά στο πλαίσιο της ατζέντας.  
Η συμφωνία που τελικά εγκρίθηκε δεν είναι βιώσιμη. Ο καθένας το γνωρίζει αυτό. Ήταν κάτι που εκφράστηκε όχι μόνο από αριστερά φιλικά προσκείμενους διακεκριμένους οικονομολόγους, αλλά και από την ίδια την WallStreet. Είναι αμφίβολο αν η ελληνική κυβέρνηση θα είναι σε θέση να πάρει την πρώτη δόση των αμφισβητούμενων απαιτήσεων μέσω του δικού της κοινοβουλίου την Τετάρτη 15 Ιουλίου, και αν δεν το κάνει τότε το «deal» αυτό εκ των πραγμάτων θα σπάσει. Και όπως έχω γράψει, το ΔΝΤ ξεφτίζει όλο και περισσότερο, επισημαίνοντας ότι η πρόσφατη επιδείνωση της οικονομίας στην Ελλάδα καθιστά το προφίλ του χρέους από τη νέα συμφωνία μη βιώσιμο:
«Η δραματική επιδείνωση στη βιωσιμότητα του χρέους δείχνει καταφανώς την ανάγκη για ελάφρυνση του χρέους σε μια κλίμακα που θα πρέπει να προχωρήσει πολύ περισσότερο, από ότι έχει ήδη προβλεφθεί μέχρι σήμερα – και ό, τι έχει προταθεί από τον ESM,” 
ανέφερε το ΔΝΤ, σχετικά με το ταμείο μηχανισμού διάσωσης της Ευρωπαϊκής Σταθερότητας.

Οι Ευρωπαϊκές χώρες θα πρέπει να δώσουν στην Ελλάδα μια περίοδο χάριτος 30 ετών για την εξυπηρέτηση ολόκληρου των ευρωπαϊκού της χρέους, συμπεριλαμβανομένων των νέων δανείων, και μια ιδιαίτερα δραματική επέκταση της παράτασης, ή αλλιώς να κάνουν ρητές ετήσιες δημοσιονομικές μεταβιβάσεις προς τον ελληνικό προϋπολογισμό ή να δέχονται «βαθιά προκαταβολικά κουρέματα” για τα δάνειά τους προς την Αθήνα, ανέφερε η έκθεση.

Παρά το γεγονός ότι οι ηγέτες των Ευρωπαϊκών κρατών αναγνώρισαν ότι υπάρχουν «σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους», καμιά ελάφρυνση του χρέους δεν συμπεριλαμβάνεται στη νέα συμφωνία. Αυτό αναφέρεται ως «δυνατότητα» μετά την ολοκλήρωση της πρώτης επιτυχούς επανεξέτασης του προγράμματος, αν αποκλειστούν τα “haircuts”.
Έναντι αυτού, στο πλαίσιο ενός ενδεχόμενου μελλοντικού προγράμματος ESM, και σύμφωνα με το πνεύμα της δήλωσης του ίδιου του Eurogroup τον Νοέμβριο του 2012, το Eurogroup είναι έτοιμο να εξετάσει το ενδεχόμενο, εάν είναι απαραίτητο, για πιθανά πρόσθετα μέτρα (όσο το δυνατόν μεγαλύτερη περίοδος χάριτος και προθεσμίες πληρωμών) με στόχο τη διασφάλιση ότι οι ακαθάριστες δανειακές ανάγκες είναι ακόμα σε βιώσιμο επίπεδο.

Αυτά τα μέτρα θα εξαρτηθούν από την πλήρη εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων που θα συμφωνηθούν σε ένα πιθανό νέο πρόγραμμα και θα πρέπει να εξεταστούν μετά την πρώτη θετική ολοκλήρωση της επανεξέτασης. Η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωζώνης τονίζει ότι δεν μπορεί να γίνουν ονομαστικά κουρέματα του χρέους.

Δεδομένου ότι οι πιθανότητες να πετύχει η Ελλάδα τους δημοσιονομικούς αυτούς στόχους είναι σχεδόν μηδενικές, δεδομένου του βομβαρδισμού της οικονομίας της κατά τις δύο τελευταίες εβδομάδες και το ενδεχόμενο οι τράπεζες της να συνεχίσουν να παραμένουν κλειστές και τα “capital controls” να είναι σε ισχύ τουλάχιστον μέχρι το φθινόπωρο και κατά πάσα πιθανότητα έως το 2016, δεν υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος προκειμένου να είναι εφικτή μια επιτυχημένη αναθεώρηση του προγράμματος. Ως εκ τούτου, η ελάφρυνση του χρέους θα παραμείνει σταθερά εκτός του πλάνου της ημερήσιας διάταξης, και ως εκ τούτου οι Έλληνες μπορεί να κατηγορηθούν γι αυτό. Επομένως το Grexit δεν είναι δυνατό να αποφευχθεί, απλώς να καθυστερήσει.

Όμως η παρέμβαση του ΔΝΤ προκαλεί την αυτοκαταστροφή ολόκληρου του deal. Η δεύτερη παράγραφος στη δήλωση Eurosummit έχει ως εξής:
«Ένα κράτος μέλος της ευρωζώνης το οποίο ζητεί χρηματοδοτική συνδρομή από το ΕSM αναμένεται να απευθύνει, εφόσον είναι δυνατόν, ανάλογο αίτημα προς το ΔΝΤ. Αυτό αποτελεί προϋπόθεση για το Eurogroup να συμφωνήσει για ένα νέο πρόγραμμα ESM. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα θα ζητήσει τη συνέχιση της στήριξης του ΔΝΤ (παρακολούθηση και χρηματοδότηση) από τον Μάρτιο το 2016.»
Οι κανόνες του ΔΝΤ δεν του επιτρέπουν να δανείσει όπου το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Το έκανε στην Ελλάδα το 2010 και το 2012, παρά τις ενδείξεις ότι το χρέος ήταν βιώσιμο, λόγω των συστημικών κινδύνων στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Αλλά η ΕΕ μας διαβεβαιώνει ότι οι συστημικοί κίνδυνοι έχουν αντιμετωπιστεί και οι τράπεζες είναι θωρακισμένες με δικλείδες προστασίας. Πράγματι, πώς θα μπορούσε ακόμη και ένα προσωρινό Grexit να θεωρηθεί ως «plan Β» από την ηγεσία του ευρώ, αν και αυτό δεν ήταν μια πιθανότητα; Ως εκ τούτου, αν και η Ελλάδα μπορεί να ζητήσει στήριξη του ΔΝΤ, δεν πρόκειται να την πάρει, εκτός εάν η αναδιάρθρωση του χρέους περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα εκ των προτέρων. Αυτό ισχύει είτε παρέχεται είτε όχι ενδιάμεση χρηματοδότηση προκειμένου να επιτρέψει στην Ελλάδα να ρυθμίσει τις ληξιπρόθεσμες οφειλές του ΔΝΤ.

Έτσι, για τον Δρ.Σόιμπλε, το ρυθμιστικό σχέδιο προχωρά καλά. Οι Έλληνες θα πρέπει είτε να αναγκαστούν να φύγουν γιατί παρέλειψαν να συμμορφωθούν με τις απαιτήσεις του προγράμματος (σε αυτή την περίπτωση είναι δικό τους σφάλμα), ή επειδή ολόκληρο το πρόγραμμα θα αποτύχει, διότι το ΔΝΤ αρνείται να συνεισφέρει. Είτε έτσι είτε αλλιώς, θα επιτύχει τον στόχο του για την εξάλειψη της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Και – το σημαντικότερο – Γερμανία θα αποφύγει την όποια ευθύνης για το αποτέλεσμα αυτό.

Όμως τι θα λέγαμε για τον ισχυρισμό της DeutscheWirschaftNachrichten ότι “οι άλλοι θα ακολουθήσουν»;
Έχει διασφαλιστεί η αποφυγή μετάδοσης του πλάνου εξόδου και από άλλα κράτη-μέλη;

Κατά μία έννοια, έχει: Η άτακτη αποκλιμάκωση της Ευρωζώνης είναι πλέον απίθανη. Αλλά επειδή η δυνατότητα των χωρών εξόδου από το ευρώ είναι πλέον ανοιχτά αποδεκτή, έχουμε την μετάδοση ενός μόνιμου κινδύνου να ελλοχεύει στο δημόσιο χρέος και την αύξηση των επιτοκίων στις χώρες αυτές. Κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο. Και αυτό συνάδει με τον σκοπό του Δρ. Σόιμπλε πολύ καλά. Σφίγγει τις βίδες των ελλειμμάτων των κρατών, καθιστώντας την ανάκτησή τους πιο αβέβαιη, την δημοσιονομική θέση τους πιο εύθραυστη και την πολιτική τους κατάσταση περισσότερο διαταραγμένη. Αν προσπαθήσουν να ξεφύγουν από το γερμανικό ζουρλομανδύα, οι τράπεζές τους μπορεί να χρεοκοπήσουν όπως στην Ελλάδα, καταστρέφοντας τις οικονομίες τους και αυξάνοντας το χρέος τους σε μη βιώσιμα επίπεδα. Όπως η Ελλάδα, να μπορούν στη συνέχεια να αναγκαστούν να βγουν απ’ τη ζώνη λόγω της μη τήρησης των δημοσιονομικών στόχων. Όσοι επιθυμούν να αποφευχθεί αυτό το μοιραίο αποτέλεσμα πρέπει να «γίνουν λίγο περισσότερο Γερμανία».

Θα δούμε ποιοι στηρίζουν το «όνειρο» του Δρ Σόιμπλε. Φοβάμαι για εκείνους που δεν θα το κάνουν, αλλά φοβάμαι ακόμη περισσότερο για εκείνους που θα το στηρίξουν. Εάν ο Δρ Σόιμπλε κατορθώσει να θέσει το σχέδιο του σε ισχύ, θα δημιουργήσει μια γερμανική ηγεμονία με υποτελή κράτη. Και την τελευταία φορά που είχαμε ένα τέτοιο αποτέλεσμα δεν κατέληξε και τόσο καλά, έτσι δεν είναι;

Ο κόσμος παρακολουθεί τα γεγονότα των τελευταίων δύο εβδομάδων με αυξανόμενη αγωνία και φρίκη, από τη χρήση των τραπεζών ως όπλα για τα ψυχολογικά βασανιστήρια ενός εκλεγμένου αντιπροσώπου μιας κυρίαρχης χώρας. Ακόμα και ο Πίτερ Καζιμίρ, ο υπουργός Οικονομικών της Σλοβακίας, έγραψε σε “tweet” ότι η Ελλάδα άξιζε την ταπείνωση της αυτή ως τιμή «Ελληνικής Άνοιξης» – μια αναφορά στην Άνοιξη της Πράγας το 1968, που τελείωσε όταν η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε στην Τσεχοσλοβακία:

Η ηγεσία της Ευρωζώνης δεν έστειλε τανκς στους δρόμους της Αθήνας, αλλά ποιος χρειάζεται τανκς όταν έχεις τον απόλυτο έλεγχο των τραπεζών μιας χώρας;

Ως Ευρωπαία, ντρέπομαι για ό,τι έγινε.
Η Ευρωζώνη έχει προχωρήσει αρκετά βήματα πιο κοντά στον ολοκληρωτισμό.

Πηγή Μετάφραση - Απόδοση Νόστιμον Ήμαρ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου