Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Δεκ 2013

Θα το παλέψουμε, αδέλφια, μη λυγάτε, μη γέρνετε! 
Μόνο τα υποβρύχια γέρνουν σε τούτο τον τόπο... 
Αδέλφια μου αλήτες πουλιά, τι τα θέλετε τα σπίτια; 
Τα σπίτια είναι βάσανο και πόνος...
Κάθε τούβλο και χαράτσι, κάθε σοβάς και φόρος!

Αφού δεν προνοήσατε να αγοράσετε μια βάρκα για να μένετε ή έστω ένα υποβρύχιο, που κανείς δεν θα σας ζητούσε να δώσετε λογαριασμό γι' αυτό (βλ. Μπένι), χάσατε...

Τώρα εσείς, περήφανοι που κάνετε θυσίες για το καλό της πατρίδας, αφήστε και τα σπίτια σας να τα πάρει η τράπεζα, να πάνει στο καλό!

Μια ζωή στην κόντρα και τις απαιτήσεις, τι καταφέρατε;

Πάρτε για παράδειγμα τη σημερινή ημέρα... Σαν σήμερα συνήλθε η Α΄ Εθνοσυνέλευση (της Επιδαύρου) και εγένετο Σύνταγμα που προέβλεπε της... Παναγιάς τα μάτια: Τη διάκριση των εξουσιών, την ανεξιθρησκεία, την τυπική ισονομία, την κατοχύρωση των ατομικών, πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, την εισαγωγή καθολικού συστήματος αντιπροσώπευσης και βεβαίως την κατάργηση των όποιων τοπικών - ταξικών προνομίων.
Λυσσάξατε με τα συντάγματα και τους νόμους... Μέχρι και τον υψηλότατο Όθωνα βάλατε σε συνταγματικές περιπέτειες... 
(Και παραφράζοντας ολίγον Χριστιανόπουλο: Καημένε Μακρυγιάννη να 'ξερες γιατί το τζάκισες το χέρι σου, το τζάκισες για να χορεύει ο Τόμσεν τα καλόπαιδα...) 
____________

Και προς τι όλα αυτά, παρακαλώ;
Για να δυσκολεύετε την τρόικα, τον Στουρνάρα, τον συνταγματολόγο (!) Μπένι και τον νομομαθή Παυλόπουλο... Να τους αναγκάζετε να νομοθετούν αντισυνταγματικώς και να πολιτεύονται με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου.

Ντροπή σας! Βάζετε σε περιπέτειες και σκοτούρες κοτζάμ πολιτικούς άνδρες!

Για το καλό σας γίνοντα όλα, βρε κουτά... Για το δικό σας και της πατρίδας ας πάει και το... παλιόσπιτο!

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
"Εκπαιδευτικό πρόγραμμα" από το γραφείο του Τούρκου πρωθυπουργού, για νέους δημοσιογράφους
Συμμετοχές της τουρκικής μειονότητας Δυτικής Θράκης στο πρόγραμμα TÜMEP για τα νέα μέλη του τύπου

Ολοκληρώθηκε το Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα ΜΜΕ Τουρκίας (TÜMEP) που οργανώθηκε φέτος για πρώτη φορά από την Διεύθυνση Τύπου και Ενημέρωσης της Πρωθυπουργίας. Στο πρόγραμμα που πραγματοποιήθηκε στο διάστημα από 2 έως 13 Δεκεμβρίου 2013 μετείχαν 16 νέοι δημοσιογράφοι από 7 βαλκανικές χώρες. Στο πρόγραμμα μετείχαν εκπροσωπώντας την τουρκική μειονότητα Δυτικής Θράκης, η Ντιλέκ Ανταλί Οσμάν – μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Επιστημόνων Μειονότητας Δυτικής Θράκης (BTAYTD) και ο δημοσιογράφος και μέλος του BTAYTD Ιρφάν Χουσείν.

Τα νέα μέλη του τύπου από τα Βαλκάνια, είχαν την ευκαιρία να εκπαιδευτούν στην κρατική τηλεόραση καις το ραδιόφωνο, ενώ επισκέφτηκαν σημαντικούς φορείς του τουρκικού τύπου όπως και ιστορικά μνημεία σε Άγκυρα και Ικόνιο.

Η ομάδα από την δυτική Θράκη στις επαφές που είχαν επισκέφτηκαν στα γραφεία τους τον συντοπίτη Δυτικοθρακιώτη υπουργό Υγείας Μεχμέτ Μουεζίνογλου και τον επίσης καταγόμενο από τα Βαλκάνια βουλευτή του ΜΗΡ Λουτφί Τουρκάν. Η ομάδα της BTAYTD έγινε επίσης δεκτή από την Ένωση Τούρκων Δυτικής Θράκης που έχει έδρα την Άγκυρα, όπου συναντήθηκαν με το Δ.Σ. του συλλόγου αυτού και τον πρόεδρο του Αχμέτ Σαλίχογλου. Εκεί ευχήθηκαν επιτυχίες στην νέα διοίκηση και αντάλλαξαν απόψεις σχετικά με την συνδιοργάνωση σχεδίων στο μέλλον.

Η ομάδα από την Δυτική Θράκη – Ντιλέκ Οσμάν και Ιρφάν Χουσείν- επισκέφτηκε το τμήμα ελληνικών της Διεύθυνσης Ξενόγλωσσου Προγράμματος του TRT, μετείχαν στο μάθημα που παραδίδει στην Σχολή Επικοινωνίας στο πανεπιστήμιο Γκαζί η δημοσιογράφος Νουρ Μπατούρ (που γνωρίζει καλά την Ελλάδα και την Δυτική Θράκη) και εκεί σχολίασαν το χτες και το σήμερα της τουρκικής μειονότητας Δυτικής Θράκης.

Το πρόγραμμα TÜMEP έληξε με την εκ μέρους του Γενικού Διευθυντή της Διεύθυνσης Τύπου και Ενημέρωσης της Πρωθυπουργίας Μουράτ Καράκαγια, απόδοση πιστοποιητικών συμμετοχής.

Δ.Σ. του συλλόγου BTAYTD
Πηγή "Τουρκικά Νέα"





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η στρατηγική πρόβλεψη είναι ένα ζήτημα που πρέπει να απασχολεί κάθε οργανισμό, ιδιαίτερα τα κράτη, αφού οι ορθές στρατηγικές προβλέψεις είναι δυνατόν να θωρακίσουν και να διασφαλίσουν τη βιωσιμότητα ενός κράτους.
Ιδιαίτερα όσον αφορά την Ελλάδα και την Κύπρο, που καταλαμβάνουν έναν γεωγραφικό χώρο μείζονος γεωπολιτικής αξίας, οι στρατηγικές προβλέψεις μπορεί να δώσουν τη δυνατότητα στις κυβερνήσεις σε Λευκωσία και Αθήνα να λάβουν έγκαιρα αποφάσεις και να κάνουν επιλογές, που άλλοτε θα μας προστατέψουν από εξελίξεις που πρόκειται να συμβούν στην ευρύτερη περιοχή και άλλοτε θα μας εξασφαλίσουν θαυμάσιες ευκαιρίες, για να επωφεληθούμε και να ενισχύσουμε τη θέση μας στην περιοχή.

Τα ανωτέρω είναι μια καθαρά θεωρητική προσέγγιση, που όμως πρέπει να απασχολεί όλους εκείνους, πρόσωπα και φορείς, που απαρτίζουν το πνευματικό δυναμικό του Ελληνισμού, συμπεριλαμβανομένων και των εφημερίδων, φυσικά.

Επειδή αποτελεί εύστοχο παράδειγμα και πάντως όχι για να επιδαψιλεύσουμε δάφνες στον εαυτό μας, θα υπενθυμίσουμε τι γράφαμε κλείνοντας το άρθρο μας με τίτλο «Η μετάλλαξη του Ερντογάν», που δημοσιεύθηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία» στις 24 Νοεμβρίου 2013: «Τις μέρες αυτές είναι σε εξέλιξη πρωτοφανής κόντρα ανάμεσα στον Γκιουλέν και τον Ερντογάν, με αφορμή τον νόμο που απαγορεύει τη λειτουργία των φροντιστηρίων στην Τουρκία, μέσω των οποίων έρχονται σε επαφή με τη νεολαία αλλά και με τις λαϊκές μάζες ο Γκιουλέν και οι χιλιάδες των στελεχών του κινήματός του... Είναι προφανές ότι βρισκόμαστε προ ραγδαίων εξελίξεων στην Τουρκία…»

Για να δικαιολογήσουμε γιατί χαρακτηρίζουμε στρατηγική πρόβλεψη την αναφορά μας σε «ραγδαίες εξελίξεις στην Τουρκία», να υπογραμμίσουμε ότι η παρουσία του ίδιου του Ερντογάν στο πολιτικό σκηνικό και η τύχη του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης είναι ένα ζήτημα που απασχολεί τους μεγαλύτερους γεωπολιτικούς παράγοντες του πλανήτη. 
Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι υπηρεσίες μεγάλων χωρών παρακολουθούν με μεγάλο ενδιαφέρον την πορεία της υγείας του Ερντογάν αλλά και τα πεπραγμένα του ιδίου και της κυβέρνησής του, γεγονός που αποδεικνύει ότι οι εξελίξεις γύρω από τον Τούρκο πρωθυπουργό και το κόμμα του έχουν στρατηγικό ενδιαφέρον και για την Ελλάδα.

Να δούμε λοιπόν τι έγινε μετά το εν λόγω δημοσίευμα.
Ο Γκιουλέν και το πολυπλόκαμο κίνημά του έδειξαν τα δόντια τους στον Ερντογάν και την κυβέρνησή του, με αποτέλεσμα να ανακοινωθεί ότι αναβάλλεται η ψήφιση του νόμου για την απαγόρευση των φροντιστηρίων.
Μια μικρή αναφορά στα φροντιστήρια: Οι Τούρκοι πολίτες αναγκάζονται στην ουσία να περνούν από τα φροντιστήρια Γκιουλέν για να έχουν ελπίδες ότι θα πετύχουν στις εξετάσεις και στους διαγωνισμούς για να εισέλθουν στα πανεπιστήμια αλλά και στις υπηρεσίες του κράτους. Αυτό, από τη μια πλευρά, εξασφαλίζει τεράστια ποσά στο κίνημα Γκιουλέν και, από την άλλη, επέκταση της επιρροής στα πανεπιστήμια και στο κράτος, αφού όποιος περνά από την «πόρτα» του κινήματος το πιο πιθανό είναι να παραμείνει προσδεμένος με ισχυρούς δεσμούς σε αυτό. Και ο νοών νοείτω.

Μετά την υπαναχώρηση της κυβέρνησης Ερντογάν, που θεωρήθηκε τακτική νίκη του Γκιουλέν, ύστερα από μια περίοδο αψιμαχιών, ακολούθησε μια επίθεση βαρέων βαρών από πλευράς των μηχανισμών του αυτοεξόριστου στις ΗΠΑ θρησκευτικού ηγέτη, η οποία οδήγησε σε πολιτική αποσταθεροποίηση την κυβέρνηση Ερντογάν, με τεράστιες επιπτώσεις στην αξιοπιστία και την ίδια τη βιωσιμότητά της.

Οι εισαγγελείς της Κωνσταντινούπολης, σε συνεργασία με την αστυνομία, το πρωί της 17ης Δεκεμβρίου διεξήγαγαν μια εκτεταμένη επιχείρηση, η οποία εξευτέλισε την κυβέρνηση αλλά και τον ίδιο τον Ερντογάν.
Δεν είναι μόνο ότι συνελήφθησαν οι γιοι τριών υπουργών του, που βρίσκονται στον στενό του κύκλο και θεωρούνται από τους «ταμίες» του κόμματος αλλά και του ιδίου, αλλά είναι και το γεγονός ότι για την επιχείρηση, που προετοιμαζόταν επί 12 μήνες, δεν είχε πάρει «μυρωδιά» η πολυδιαφημισμένη ΜΙΤ, με τον υπερεκτιμημένο διοικητή της, τον Χακάν Φιντάν.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο υπουργός Εσωτερικών, υπεύθυνος για την αστυνομία, να μάθει για τη σύλληψη του γιου του από τις τηλεοράσεις.

Να υποθέσουμε ότι τα ίδια θα πάθει ο Ερντογάν, αν συμβεί κάτι ανάλογο, π.χ., στον γιο του Μπιλάλ;
Για την Κυριακή σάς επιφυλάσσουμε τα «σπουδαία» για την υπόθεση αυτή!

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο τίτλος του παρόντος σημειώματος δεν είναι παραπειστικός. Χαρακτηρίζει ορθότατα την... ποιότητα και τα αποτελέσματα της δράσης των προσώπων που ήρθαν στην πατρίδα μας ως επικυρίαρχοι για να επιβάλουν την ύφεση, να εξαπλώσουν τη φτώχεια και να εμπεδώσουν ένα καθεστώς οικονομικού και πολιτικού τρόμου. 

Εγκληματική οργάνωση είναι η τρόικα. 
Τα ευρωντοκουμέντα για τα κακουργήματά της υπάρχουν στο προσχέδιο της έκθεσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τον ρόλο που έπαιξε η τρόικα στις χώρες-στόχους των διεθνών τοκογλύφων: Στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία και την Κύπρο. 
Οσα αναφέρονται στο κείμενο είναι αρκετά ισχυρά και αποδεκτά ως τεκμήρια ενοχής για οποιοδήποτε διεθνές δικαστήριο συσταθεί (αναπόφευκτα, κάποια στιγμή) προκειμένου να δικάσει και να καταδικάσει εκείνους που μακέλεψαν λαούς δίχως να έχει προηγηθεί επίσημη κήρυξη πολέμου.

Η κατάφωρη παραβίαση των δημοκρατικών θεσμών και η επιβολή της δικτατορίας των δανειστών, η εσωτερική υποτίμηση στις χώρες-θύματα, που επιδίωκε το ΔΝΤ, τα εξωφρενικά «λάθη» με τους περιβόητους «πολλαπλασιαστές», που τίναξαν στον αέρα τις εθνικές οικονομίες, και η ραγδαία αύξηση του εξωτερικού χρέους είναι μερικές από τις κορυφές του παγόβουνου πάνω στο οποίο έπεσε ο Τιτανικός του Γιώργου Παπανδρέου και των διάδοχων κυβερνήσεων της χώρας μας.


Οι λέξεις του προσχεδίου της έκθεσης δεν μπορούν να ταΐσουν τους πεινασμένους, να ντύσουν τους γυμνούς και να στεγάσουν τους νεόπτωχους κλοσάρ. Ούτε μπορούν να αναστήσουν εκείνους που έθεσαν τέρμα στη ζωή τους εξαιτίας της αποκαρδίωσης που τους προκάλεσε το αδιέξοδο της ανέχειας.

Ωστόσο, η ύπαρξη ενός επίσημου εγγράφου με αυτές τις παραδοχές, που έχει εκδοθεί από ένα διεθνώς αναγνωρισμένο θεσμικό όργανο, δύναται να αποτελέσει βάση διεκδίκησης αποζημιώσεων από την πλευρά της Ελλάδας και εξαιρετικό διαπραγματευτικό «χαρτί» για την υπόθεση των πολεμικών επανορθώσεων, που οπωσδήποτε μας οφείλει η Γερμανία.


Τα μόνα που απαιτούνται από την ελληνική πλευρά είναι μεθοδικότητα, προσεκτικός σχεδιασμός και -πάνω απ' όλα- πολιτική βούληση για να αποδοθεί δικαιοσύνη. Ολα τα άλλα θα ακολουθήσουν...


Όλα λάθος!

Ολα ήταν λάθος! Το Μνημόνιο βύθισε τη χώρα στη φτώχεια και τη δυστυχία, παραδέχεται έστω και με διπλωματική γλώσσα το προσχέδιο της έκθεσης για τη δράση των τροϊκανών στην Ελλάδα (αλλά και στις άλλες χώρες που εισήλθε η τρόικα), που συντάχθηκε από το Ευρωκοινοβούλιο. Μάλιστα, ζητείται αναθεώρηση των Μνημονίων έπειτα από επαναϋπολογισμό των λανθασμένων πολλαπλασιαστών και προτείνεται η ιδέα της δημιουργίας ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου.

Η έκθεση, αν και δεν μπορεί να επιφέρει αλλαγές στον ρου των γεγονότων, έχει αξία για όσα αναγνωρίζει και τα οποία λένε χείλη ανθρώπων που δεν αντιστρατεύονται την τρόικα. Το αντίθετο, μάλιστα: Υπηρετούν τους ίδιους υπερεθνικούς μηχανισμούς.

Οι παραδοχές της έκθεσης είναι κόλαφος για πολλούς εντός της χώρας, οι οποίοι έβλεπαν και βλέπουν το Μνημόνιο ως το μάννα εξ ουρανού που θα λύσει όλα τα προβλήματα.

Ειδικότερα, στις παραδοχές του προσχεδίου για τη χρήση των Μνημονίων περιλαμβάνονται και τα ακόλουθα:

- Τα προγράμματα που εφαρμόστηκαν δεν ήταν κατάλληλα για να διορθώσουν τις ανισορροπίες που είχαν δημιουργηθεί επί δεκαετίες.

- Ο μεσοπρόθεσμος στόχος των Μνημονίων (που δεν ομολογούνταν) ήταν να διασφαλιστεί ότι τα χρήματα από τα δάνεια θα επιστραφούν, αποφεύγοντας έτσι μια μεγάλη οικονομική ζημία στους ώμους των φορολογουμένων των χωρών που παρέχουν τη βοήθεια και πετυχαίνοντας τη διασφάλιση των πόρων.

- Τα προγράμματα που εφαρμόστηκαν δεν ήταν κατάλληλα για την πλήρη διόρθωση των μακροοικονομικών ανισορροπιών που είχαν συσσωρευτεί, έπειτα από δεκαετίες μερικές φορές.

- Τα προγράμματα ήταν βραχυπρόθεσμα πρωτίστως, ώστε να αποφευχθεί μια μη ελεγχόμενη χρεοκοπία και να σταματήσει η κερδοσκοπία στο δημόσιο χρέος.

Με την ίδια έκθεση, που θα παρουσιαστεί επίσημα στις 16 Ιανουαρίου, το Ευρωκοινοβούλιο προχωρεί σε μια σειρά από διαπιστώσεις αρνητικές «ελαφρά» για τον εν γένει μηχανισμό της τρόικας. Ειδικότερα:

- Αποδοκιμάζει το γεγονός ότι τα προγράμματα για την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία περιλαμβάνουν εκτενείς παρεμβάσεις στα συστήματα υγείας και δεν δεσμεύονται από τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τις συνθήκες.

- Χαιρετίζει το τέλος του προγράμματος για την Ιρλανδία, το αναμενόμενο τέλος του προγράμματος για την Πορτογαλία και «εκφράζει τη λύπη του για την έλλειψη προόδου στην Ελλάδα, παρά τις πρωτοφανείς μεταρρυθμίσεις που έχουν αναληφθεί».

- Σημειώνει ότι η οικονομική βοήθεια και το πρόγραμμα προσαρμογής στην Ελλάδα δεν εμπόδισαν την ελεγχόμενη χρεοκοπία ούτε τη μετάδοση της κρίσης σε άλλα κράτη-μέλη και αποδοκιμάζει την οικονομική και κοινωνική ύφεση που έγιναν εμφανείς, όταν οι δημοσιονομικές και μακροοικονομικές διορθώσεις τέθηκαν σε ισχύ.

- Αποδοκιμάζει το γεγονός ότι από το 2008 η εισοδηματική ανισότητα έχει αυξηθεί, ενώ επισημαίνει ιδιαίτερα την απότομη αύξηση της ανεργίας των νέων στην Ελλάδα.

- Εκφράζει τη λύπη του για συστάσεις μακριά από τη λογική της στρατηγικής της Λισαβόνας και της στρατηγικής «Ευρώπη 2020».

- Αποδοκιμάζει το γεγονός ότι η μείωση των διαρθρωτικών ελλειμμάτων σε όλες τις χώρες του προγράμματος από την έναρξη των αντίστοιχων προγραμμάτων παροχής βοήθειας δεν έχει ακόμη οδηγήσει σε μείωση των ποσοστών του δημοσίου χρέους προς το ΑΕΠ και υπογραμμίζει ότι ο λόγος του δημόσιου χρέους προς το ΑΕΠ, αντίθετα, έχει αυξηθεί πολύ.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Με μία επιστολή σε απόλυτο αυστηρό ύφος, η Παμμακεδονική θυμίζει και τονίζει στον νυν Δήμαρχο Θεσσαλονίκης κ. Μπουτάρη πως δεν μπορεί να ασκεί εθνική πολιτική και δεν δικαιούται να συμμετέχει (τουλάχιστον με την ιδιότητα του Δημάρχου Θεσσαλονίκης) σε προπαγανδιστικές εκδηλώσεις των Σκοπιανών εθνικιστών.

Η επιστολή της Παμμακεδονικής
Κύριο Γιάννη Μπουτάρη
Δήμαρχο Θεσσαλονίκης
Θεσσαλονίκη

Αξιότιμε κ. Δήμαρχε,
 Ως εκπρόσωποι 3,5 εκατομμυρίων απανταχού Μακεδόνων θέλουμε να σας ενημερώσουμε ότι δεν συμμεριζόμαστε και δεν συμφωνούμε με τα ατυχή σχόλια και την πιο ατυχή φωτογράφησή σας κάτω από πανό που αναγραφόταν «Οικονομικό Επιμελητήριο Μακεδονίας»  κατά τη διάρκεια εκδήλωσης που έλαβε χώρα στα Σκόπια στις 10 Δεκεμβρίου. [1]

Όταν ο Δήμαρχος της Θεσσαλονίκης, διαχρονικής πρωτεύουσας της Μακεδονίας και των απανταχού Μακεδόνων, δέχεται να καθίσει μπροστά από μια επιγραφή που αποκαλεί τα Σκόπια ως Μακεδονία, ουσιαστικά αποδέχεται την κλοπή του ονόματος της Μακεδονίας από τους γείτονες. Δηλαδή κύριε Δήμαρχε με την πράξη σας αυτή δεν διστάσατε να μετατρέψετε εμάς του γνήσιους Μακεδόνες σε διασπορά των Σλάβων των Σκοπίων; Καλύτερη αναγνώριση της παράνομης διεκδίκησης των Σκοπιανών για το θέμα της ονομασίας και της δήθεν «Μακεδονικής» μειονότητας στη Μακεδονία μας, από το να δέχεται να κάθεται ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης κάτω από την επιγραφή με τίτλο «Επιμελητήριο Μακεδονίας», δεν θα μπορούσε να υπάρξει.  

Η στάση αυτή δεν βοηθά στην επίλυση των διαφορών μεταξύ Ελλάδας και Σκοπίων διότι ενισχύει και διαιωνίζει τον επεκτατισμό και τον ακραίο εθνικισμό των Σλάβων των Σκοπίων, με αποτέλεσμα η αποσταθεροποίηση των Βαλκανίων να είναι αναπόφευκτη. 

Σεβόμαστε την ελεύθερη αγορά και τη διακίνηση παραγωγής ομοειδών προϊόντων μεταξύ πολιτισμένων γειτονικών κρατών, αλλά αυτή η συνεργασία πρέπει να βασίζεται στον αμοιβαίο  σεβασμό ενός έναντι του άλλου.
Κύριε Δήμαρχε, όπως κάποιος είπε στο διαδίκτυο: Δεν υπάρχει “μου ξεφεύγει” όταν υπηρετείς το σύνταγμα και τις συντεταγμένες του Κράτους.[2]

Συμμεριζόμαστε  τις δύσκολες στιγμές που αντιμετωπίζει η γενέτειρα λόγω της οικονομίας και ευχόμαστε αυτές οι μέρες να είναι περαστικές και να έρθουν καλύτεροι καιροί. Η Ελλάδα όμως δεν μπορεί να κάνει υποχωρήσεις στα εθνικά μας θέματα λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης. 

Με εκτίμηση,
ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΦΟΝΤΕΣ:
Παμμακεδονική Ένωση ΗΠΑ- Δημήτρης Χατζής, Ύπατος Πρόεδρος
Παμμακεδονική Ένωση Αυστραλίας-Δημήτρης Μηνάς, Πρόεδρος
Παμμακεδονική Ένωση Καναδά – Δημήτρης Γιαντσούλης, Πρόεδρος
Παμμακεδονική Ένωση Ευρώπης-Αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Τσορμπατζόγλου, Πρόεδρος
Μακεδονικά Τμήματα Αφρικής-Αμύντας Παπαθανασίου, Πρόεδρος

Ελληνοαμερικανικό Εθνικό Συμβούλιο, Παύλος Κοτρώτσιος, Πρόεδρος
 (εκπροσωπώντας όλους τους ελληνοαμερικανικούς συλλόγους των ΗΠΑ)

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο γνωστός σε όλους μας Μatheww Bryza εργάζεται με ολόκληρη task force στην Κωνσταντινούπολη, ώστε το κυπριακό φυσικό αέριο να αιχμαλωτιστεί μέσω αγωγού μεταφοράς του στην Τουρκία. Δυστυχώς -και αυτό μας θλίβει- όταν κρούαμε τα καμπανάκια του κινδύνου (σε Αθήνα και Λευκωσία...) αντιμετωπιστήκαμε ως κινδυνολόγοι και υπερβολικοί. Στην Αθήνα, τα καθησυχαστικά επιχειρήματα (από ψηλά, πολύ ψηλά...) ήταν του τύπου ''μην ανησυχείτε, ο Νετανιάχου δεν πρόκειται να συναινέσει, Ισραηλινοί και Τούρκοι είναι σε βαθιά κρίση κτλ. Μόνο που κάποιοι εργάζονται νυχθημερόν να αποκατασταθεί η σχέση τους, αρχής γενομένης από την ενέργεια. Μαξίμου και ΥΠΕΞ, ακούει κανείς; 

Σε ομιλία του στην Φρανκφούρτη προ ολίγων ημερών, ο Bryza επιχειρηματολόγησε υπέρ ενός αγωγού από τα θαλάσσια οικόπεδα του Ισραήλ προς την Τουρκία, λέγοντας ότι τα οφέλη για το Τελ Αβίβ θα είναι πολύ μεγαλύτερα από οποιαδήποτε άλλη λύση. Θυμίζουμε πως ο Bryza, ο οποίος διορίστηκε μέλος στο Διοικητικό Συμβούλιο της τουρκικής εταιρείας Turcas Holding, έχει αναλάβει α) το lobbying υπέρ του αγωγού Ισραήλ - Τουρκίας και β) να φέρει πιό κοντά, βάσει συγκεκριμένου πλάνου, συγκεκριμένα πρόσωπα-κλειδιά στο Τελ Αβίβ και στην Άγκυρα.

Σε αυτή την πολύ σημαντική ομιλία του ο Bryza ξεδίπλωσε τον πλήρη αμερικανικό σχεδιασμό στην περιοχή. Μεταξύ άλλων είπε: ''Μετά την ανεύρεση υδρογονανθράκων στην περιοχή, θα μπορούν να επιλυθούν οι όποιες πολιτικές διαφορές υπάρχουν μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας που πηγάζουν από το κυπριακό, ενώ οι εξελίξεις μπορούν να ανανεώσουν και τις σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας''.

Ο Bryza χτύπησε το καμπανάκι και για τον Netaniahu: ''Oι πολιτικές στην περιοχή θα πρέπει να ευθυγραμμιστούν περισσότερο με τις επερχόμενες επενδύσεις. Αν κάτι τέτοιο γινόταν, τότε τα οικονομικά θα μπορούσαν να τροφοδοτούν την πολιτική. Η περιοχή της ανατολικής Μεσογείου είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα για το πώς η πολιτική μπορεί να ευθυγραμμιστεί με τις επενδύσεις, προκειμένου αυτές να υλοποιηθούν. Αν αυτές οι επενδύσεις γίνουν, τότε θα δούμε δραματικές, ίσως και ιστορικές αλλαγές στο κυπριακό πρόβλημα και στην αποκατάσταση της ειδικής σχέσης μεταξύ της Τουρκίας και του Ισραήλ''. Το μήνυμα Bryza (ΗΠΑ) προς τον Νetaniahu (Ισραήλ), όπως εμείς στο ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α. το αποκωδικοποιούμε, είναι σαφές: ''Ξεχάστε τις εντάσεις και τα καπρίτσια με τους Τούρκους, και βάλτε μπροστά το ενεργειακό deal. Tα άλλα θα έρθουν μόνα τους''.

Το πιό ωραίο, ο πολύπειρος Αμερικανός διπλωμάτης, το φύλαξε για εμάς, ως ανοιχτή απειλή: ''Οι άλλες επιλογές που έχει η Κύπρος, όπως ένα πλωτό τερματικό υγροποίησης (LNG) θα δημιουργήσουν πολιτικές ανησυχίες, λόγω των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, καθώς και του κυπριακού προβλήματος. Η Κύπρος θα είναι ευτυχισμένη, αν μπορέσουμε να τη βοηθήσουμε με τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει σήμερα''.

Είναι προφανές πως Αναστασιάδης και Σαμαράς, ή θα πρέπει να ικανοποιήσουν τις ''ανησυχίες'' στις οποίες αναφέρονται οι Αμερικανοί, ή να αντιταχθούν και να προωθήσουν την ενεργειακή διασύνδεση Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδος, μακριά από τα νύχια της Τουρκίας. Εμείς, οι αναλυτές και διεθνολόγοι του ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α., έχοντας την δική μας (ενίοτε αρνητική) εμπειρία, δυσκολευόμαστε πολύ να τους εμπιστευτούμε. Και μιλάμε πάντα για τους ηγέτες των δύο κρατικών μας υποστάσεων, Σαμαρά και Αναστασιάδη.

Πηγή ΕΛΚΕΔΑ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Πανικός επικρατεί στους κόλπους της κυβέρνησης ενόψει των ευρωεκλογών της 25ης Μαΐου. Όλες οι μυστικές δημοσκοπήσεις προκαλούν αναστάτωση και απερίγραπτο εκνευρισμό στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ, καθώς δείχνουν ότι πέραν πάσης αμφιβολίας η εκλογική συντριβή των δύο κυβερνητικών κομμάτων -με κατεξοχήν αδύναμο κρίκο το ΠΑΣΟΚ φυσικά- θα προσλάβει πρωτοφανείς και πολιτικά καταστροφικές διαστάσεις.

Αυτές θα είναι οι όγδοες ευρωεκλογές που θα γίνουν στην Ελλάδα, με πρώτες εκείνες του 1981, τη χρονιά που η χώρα μας εντάχθηκε στην ΕΟΚ, όπως ονομαζόταν τότε η ΕΕ. Το στοιχείο που προκαλεί τρόμο στις ηγεσίες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι ότι τον ερχόμενο Μάιο είναι βέβαιο πως και τα δύο κόμματα μαζί δεν υπάρχει περίπτωση να πιάσουν ούτε το… μισό (!) ποσοστό από εκείνο που είχαν πιάσει κατά μέσο όρο και στις επτά προηγούμενες ευρωεκλογικές αναμετρήσεις.

Ούτε το μισό!

Οι ευρωεκλογές ανέκαθεν σε όλες τις χώρες της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης φυσικά της Ελλάδας, δεν είχαν την παραμικρή πολιτική σημασία και ουδέποτε πυροδοτούσαν σημαντικές πολιτικές εξελίξεις σε εθνικό επίπεδο.

Αυτή τη φορά όμως, αν τα μέχρι στιγμής δημοσκοπικά ευρήματα επαληθευτούν στις κάλπες και ειδικά αν το άθροισμα των ποσοστών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ πέσει κάτω από το… 30% (!), το πλήγμα θα είναι τόσο συντριπτικό, που πιθανότατα η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου θα καταρρεύσει σε ελάχιστες ημέρες, αν όχι την ίδια τη νύχτα των ευρωεκλογών!

Από το 70% στο… 30%!
Η πολιτική ασημαντότητα των ευρωεκλογών έχει οδηγήσει στο σημείο που σχεδόν κανένας Έλληνας δεν έχει έστω και θολή εικόνα για τα αποτελέσματα τους. Είναι αναγκαίο να τα φρεσκάρουμε στη μνήμη των αναγνωστών μας.

Στις επτά αναμετρήσεις, λοιπόν, των ευρωεκλογών η ΝΔ έχει πάρει τα εξής ποσοστά: 31,34% (1981), 38,05% (1984), 40,41 % (1991), 32,65% (1994), 36% (1999), 43,04% (2004) και, τέλος, 32,29% το 2009. Με άλλα λόγια, το καλύτερο αποτέλεσμα της ήταν το 43,04% του 2004 και το χειρότερο αποτέλεσμα το 31,34% του 1981, τριάντα και πλέον χρόνια πριν.

Το ΠΑΣΟΚ έχει πάρει τα ακόλουθα ποσοστά στις ευρωεκλογές: 40,12% (1981), 41,58% (1984), 35,96% (1989), 37,69% (1994), 32,92% (1999), 34,02% (2004) και 36,64% (2009). Καλύτερο αποτέλεσμα, δηλαδή, το 41,58% του 1984 και χειρότερο το 32,92% του 1999.

Η πρώτη παρατήρηση είναι ότι τόσο τα μέγιστα όσο και τα ελάχιστα ποσοστά της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ διαφέρουν ελάχιστα μεταξύ τους: 43,04% το καλύτερο ποσοστό της ΝΔ και 41,58% του ΠΑΣΟΚ, ούτε μιάμιση εκατοστιαία μονάδα διαφορά. Τα ίδια και με τα χειρότερα ποσοστά τους – 32,92% του ΠΑΣΟΚ και 31,34% της ΝΔ, πάλι μιάμιση μονάδα διαφορά.

Η δεύτερη παρατήρηση έχει σαφώς μεγαλύτερη πολιτική βαρύτητα. Αν παρατηρήσουμε το άθροισμα των ποσοστών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ σε όλες τις ευρωεκλογές, θα εντυπωσιαστούμε από το πραγματικά πολύ στενό εύρος μόλις δέκα περίπου εκατοστιαίων μονάδων μέσα στο οποίο κινείται το άθροισμα αυτό.

Ας το δούμε αναλυτικά: ΝΔ συν ΠΑΣΟΚ 71,46% το 1981 και 79,63% το 1984. Στη συνέχεια, 76,37% το 1989 και 70,3% το 1994, ακολουθούμενο από το 68,92% του 1999, το 77,06% του 2004 και το 68,93% του 2009. Μάξιμουμ, δηλαδή, το 79,63% και μίνιμουμ το 68,92% – μια διαφορά ανάμεσα τους μόλις δέκα εκατοστιαίων μονάδων.

Για πρώτη φορά όμως τον ερχόμενο Μάιο τα δύο κόμματα-πυλώνες του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας όχι απλώς αποκλείεται να πιάσουν το κατώτατο άθροισμα τους σε ευρωεκλογές επί μία τριακονταετία, αλλά αποκλείεται να πιάσουν έστω και το… μισό (!) του ποσοστού αυτού. Όνειρο θερινής νυκτός είναι για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να μπορούσαν να κατακρημνιστούν από το 70% στο 35%. Εδώ κινδυνεύουν να μην πιάσουν ούτε το 30%!

Διπλασιασμός της Αριστεράς

Προς την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση αναμένεται να κινηθεί το άθροισμα του ποσοστού των δύο μεγάλων ιστορικών ρευμάτων της ελληνικής Αριστεράς, του ΚΚΕ και του άλλου που σήμερα εκφράζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Πολύ πιο δεξιό αυτό το ρεκόρ εκφραζόταν προ είκοσι πέντε τριάντα χρόνων από το ΚΚΕ Εσωτερικού, μετακινήθηκε σαφώς πιο αριστερά με τον ΣΥΝ που απέμεινε μετά τη διάλυση του ενιαίου Συνασπισμού των Φλωράκη – Κύρκου και έγινε πολύ αριστερότερο μεταλλασσόμενο στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το ΚΚΕ, λοιπόν, είχε πάρει 12,84% στις ευοωεκλογές του 1981 και 11,64% σε εκείνες του 1984, με τον ενιαίο Συνασπισμό να παίρνει 14,31% στις ευρωεκλογές του 1989. Μετά τη διάλυση του ενιαίου Συνασπισμού, το ΚΚΕ καταποντίστηκε στο 6,29% το 1994, συνήλθε με 8,66% το 1999 και ανέβηκε ακόμα περισσότερο, στο 9,47%, το 2004, υποχωρώντας στο 8,35% το 2009.

Το ΚΚΕ Εσωτερικού πήρε 5,29% το 1981 και έπεσε στο 3,42% το 1984. Μετά τη διάλυση του ενιαίου Συνασπισμού, έφτασε κυριολεκτικά σε απόσταση αναπνοής από το ΚΚΕ, παίρνοντας ως ΣΥΝ πλέον 6,25% (έναντι 6,29% του ΚΚΕ) στις ευρωεκλογές του ‘ 994. Έπεσε στο 5,16% ο ΣΥΝ το 1999 και ακόμη περισσότερο, στο 4,16%, το 2004. Ως ΣΥΡΙΖΑ πλέον ανέβηκε οριακά στο 4,7% το 2009 και αναμένεται εκτόξευση του στην «πολιτική στρατόσφαιρα» για αριστερό κόμμα με ποσοστό γύρω στο… 30% (!) στις ευρωεκλογές του Μαΐου. Ίδωμεν.

Το άθροισμα του ποσοστού των δύο αριστερών κομμάτων ήταν 18,13% το 1981 και 15,06% το 1984, με τον ενιαίο Συνασπισμό να παίρνει ακόμη χαμηλότερο ποσοστό – 14,31% το 1984. Στη συνέχεια το άθροισμα τους κόλλησε μία εικοσαετία γύρω στο 13%: αρχικά 12,54% το 1994 και 13,82% το 1999, στη συνέχεια 13,63% το 2004 και 13,05% το 2009.

Μέγιστο ποσοστό του ΚΚΕ σε ευρωεκλογές το 12,84% το 1981, προ τριάντα και πλέον χρόνων, και ελάχιστο το 6,29% του 1994, προ εικοσαετίας.

Μέγιστο ποσοστό των προδρόμων του ΣΥΡΙΖΑ (ΚΚΕ Εσωτερικού) το 5,29%, επίσης το 1981, προ τριακονταετίας, και ελάχιστο το 3,42%, επίσης προ τριακονταετίας. Εν αναμονή όμως της εκτόξευσης του μετά από ένα πεντάμηνο που θα… σπάσει τα κοντέρ τόσο του δικού του ποσοστού όσο και όλης της ελληνικής Αριστεράς στις ευρωεκλογές, όπως έχει ήδη σπάσει από πέρσι κάθε ρεκόρ ψήφων της Αριστεράς σε βουλευτικές εκλογές.

Πότε καταρρέουν

Παρά την αναμενόμενη εκλογική συντριβή της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και την παντελή αδυναμία τους να πιάσουν το Μάιο έστω και το μισό του ελάχιστου αθροίσματος των ποσοστών που έχουν πάρει από κοινού σε ευρωεκλογές (δηλαδή το 35% ως το μισό του 70%), η πτώση της κυβέρνησης δεν είναι καθόλου σίγουρη.

Δεδομένου ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ κυβερνούν με το ποσοστό τους αθροιστικά να μην είναι παρά 42% (29,66% η ΝΔ συν 12,28% το ΠΑΣΟΚ), αν πάρουν όντως στις ευρωεκλογές 35%, κυριολεκτικά δεν τρέχει τίποτα.

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ούτε με αθροιστικό ποσοστό ΝΔ – ΠΑΣΟΚ γύρω στο 30% πρόκειται να πέσει η κυβέρνηση. Δεν θα τους δημιουργήσει κανένα άμεσο πολιτικό πρόβλημα κυβερνητικής επιβίωσης το 30%, όσο κι αν μεσοπρόθεσμα μπορεί να κατοχυρώσει ως «ξοφλημένους» πολιτικά τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο και να παγιώσει στις συνειδήσεις των ψηφοφόρων ως βέβαιη την ήττα τους και την απομάκρυνση τους από την εξουσία, όταν θα γίνουν βουλευτικές εκλογές.

Τα πράγματα αλλάζουν άρδην, αν το ποσοστό τους κυμανθεί γύρω στο 20% για τη ΝΔ και γύρω στο 5% για το ΠΑΣΟΚ. Τότε δεν μπορεί να τους σώσει κυριολεκτικά τίποτα! Θα διαλυθεί η κυβέρνηση εν ριπή οφθαλμού και θα ανατραπεί εκ των ένδον.

Ελπίζουν στην αποχή

Μοναδική τους ελπίδα να διασωθούν είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αποχή στις ευρωεκλογές του Μαΐου – οπωσδήποτε πάνω από το πρωτοφανές για την Ελλάδα ποσοστό του… 50%!

Ένα τόσο υψηλό ποσοστό αποχής απονομιμοποιεί πλήρως στις συνειδήσεις των Ελλήνων το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και επιτρέπει στην κυβερνητική προπαγάνδα να αμυνθεί αποτελεσματικά.

Κλειδί για την επίτευξη τόσο υψηλής αποχής είναι η μεθόδευση εκ μέρους των Σαμαρά – Βενιζέλου της απαγόρευσης συμμετοχής της Χρυσής Αυγής στις ευρωεκλογές, με την επίκληση οποιουδήποτε προσχήματος. Σε μια τέτοια περίπτωση, το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής δεν θα πάει να ψηφίσει, μην έχοντας ιδεολογικοπολιτική συνάφεια με κανένα άλλο κόμμα πλην της ΝΔ, την οποία όμως σιχαίνεται σε αυτή τη φάση, έστω κι αν την ψήφιζε παλαιότερα ακόμη και επί δεκαετίες.

Αν η ΝΔ κατορθώσει να απαγορεύσει τη συμμετοχή της Χρυσής Αυγής στις ευρωεκλογές, πράγμα που ήδη αποτελεί τον ύψιστο πολιτικό της στόχο με πολύ σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας, τότε θα επωφεληθεί διπλά: αφενός θα αποτρέψει ένα ίσως 10% των ψηφοφόρων από το να ψηφίσει εναντίον της και, αφετέρου, θα αυξηθεί θεαματικά η αποχή, υποβαθμίζοντας το κύρος των ευρωεκλογών.

Πηγή "Επίκαιρα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Κίμωνας Γεωργακάκης
Πολιτικός Επιστήμων

Την ανησυχία του ΝΑΤΟ για την ανάπτυξη ρωσικών συστοιχιών πυραύλων πεδίου μάχης τύπου Ισκαντέρ (SS-26), που μπορούν να φέρουν πυρηνικές κεφαλές, στον θύλακα του Καλίνινγκραντ, ο οποίος βρίσκεται ανάμεσα στην Πολωνία και την Λιθουανία, εξέφρασε ο στρατιωτικός διοικητής της Ατλαντικής Συμμαχίας, Αμερικανός πτέραρχος Φίλιπ Μπρίντλοβ, εκτιμώντας ότι πρέπει να υπάρξει καλύτερη επικοινωνία με την Μόσχα. Από ότι φαίνεται, η Δύση φοβάται πάνω απ' όλα την ανεπτυγμένη ρωσική τεχνολογία όπλων, η οποία απρόβλεπτα μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον της, ενώ τα όποια μυστικά της δεν είναι εύκολα προσβάσιμα για τις μυστικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Οι πύραυλοι Ισκαντέρ είναι εξαιρετικά δύσκολο να εντοπιστούν πόσο μάλλον να αναχαιτισθούν μετά την εκτόξευση. Στην Ρωσία έχουν δηλώσει άλλωστε σε όλους τους τόνους ότι θα χρησιμοποιήσουν πυρηνικά, άπαξ και απειληθεί η ασφάλεια της χώρας.

Η συγκεκριμένη ρητορική των Ρώσων έχει βάλει σε βαθιές σκέψεις τους παγκοσμιοποιητές της Δύσης, οι οποίοι βλέπουν τα γεωπολιτικά τους σχέδια να καθυστερούν λόγω Κρεμλίνου. Μετά την μεσοβέζικη λύση στην Συρία με παρέμβαση Πούτιν, η σημαντική για την ευρωατλαντική συμμαχία Ουκρανία -εκτός των άλλων οι δυτικές δυνάμεις θα πλησίαζαν ακόμα πιο κοντά στα δυτικά ρωσικά σύνορα- καταλήγει στην αγκαλιά της Ρωσίας, παίρνοντας παχυλό δάνειο και μειωμένη τιμή φυσικού αερίου ως αντάλλαγμα.

Όπως πολλάκις έχω γράψει, η Ρωσία αντιστέκεται για δικά της συμφέροντα στην δημιουργία ενός δυτικότροπου παγκόσμιου κέντρου εξουσίας, που επιδιώκει να κατέχει, μεταξύ άλλων, όλες τις ενεργειακές πηγές του πλανήτη, προκειμένου να ελέγχει απόλυτα τα κράτη. Μέσα σε αυτές βρίσκεται και το πλούσιο φυσικό αέριο των Ρώσων, το οποίο μάλιστα αποτελεί σπουδαίο διπλωματικό «εργαλείο» της Μόσχας. Γιά αυτό η κυβέρνηση Πούτιν θυμίζει στο ΝΑΤΟ ότι διαθέτει αρκετό οπλισμό για να το υπερασπίσει, στήνοντας πυραύλους σε στρατηγικά σημεία και αναβαθμίζοντας τα υπάρχοντα «παιχνίδια» της.

Η απρόβλεπτη χρήση-λειτουργία των ρωσικών υπερόπλων αναγκάζει μέχρι στιγμής ΗΠΑ και συμμάχους να αποφεύγουν να σκέφτονται την σύγκρουση με την Ρωσία και να προβαίνουν αντ' αυτού σε διπλωματικές υποχωρήσεις. Ωστόσο, όσο ο Πούτιν παραμένει στην εξουσία και εφόσον συνεχίζει να μην υποτάσσεται στις πολιτικοοικονομικές επιταγές των παγκοσμιοποιητών, ο παγκόσμιος πόλεμος με έπαθλο τις ενεργειακές πηγές της «Αρκούδας» είναι αργά ή γρήγορα αναπόφευκτος.

Πηγή Πυγμή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Αν χαθεί η Κύπρος θα χαθεί και η Ελλάδα, προειδοποιούσε ο ‘Ελληνας πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων τον Μάρτιο του 1987, εξηγώντας γιατί η Ελλάδα θεωρεί αιτία πολέμου την όποια προέλαση των τουρκικών δυνάμεων πέραν της γραμμής εκεχειρίας. Αν βέβαια κινδυνεύει με χαμό η Ελλάδα σε περίπτωση χαμού της Κύπρου, ακόμα και ένα μικρό παιδί καταλαβαίνει ότι το αυτό ισχύει, πολύ περισσότερο, πολύ πιο απόλυτα, για την Κύπρο, αν χαθεί η Ελλάδα. Είναι ολέθριο σφάλμα αλλά και μεγάλη ιστορική αδικία να ταυτίζουμε την Ελλάδα ή την Κύπρο με τις κυβερνήσεις τους. Δεν είναι ασφαλώς τυχαία η διαχρονική λύσσα του (Βρετανού) αποικιοκράτη να χωρίσει, να αντιπαραθέσει, ει δυνατόν, τους ‘Ελληνες της Ελλάδας στους ‘Ελληνες της Κύπρου και ανάποδα. ‘Αλλωστε, τα ίδια έκανε σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της Γης: του Ιράκ πήρε ένα κομμάτι και τόκανε Κουβέιτ, της Συρίας έκοψε το πλευρό να το κάνει Λίβανο, μάτωσε ολάκερη την Αφρική, τη Μέση Ανατολή και τις Ινδίες στην προσπάθειά του να κρατήσει την ανθρωπότητα υπόδουλη. Ξέρετε, το 2004 σε ένα βιβλίο που έγραψα για την ''Αρπαγή της Κύπρου'', σημείωσα ότι δεν καταλαβαίνω τι γυρεύει ο θυρεός των αποικιοκρατών στο Προεδρικό Μέγαρο της Λευκωσίας. Με χαρά μου άκουσα ότι μπήκε πάνω του τώρα ο θυρεός της Κυπριακής Δημοκρατίας, αν και λυπήθηκα που από κάτω συνεχίζει να παραμένει ο βρετανικός λέων, πάντα πρόθυμος να κατασπαράξει αυτή τη Δημοκρατία, αν του δοθεί η ευκαιρία. Ακόμα πιο σοβαρό όμως από τον θυρεό, είναι η επιρροή του στο μυαλό μας, κι αυτή κινδυνεύει να παραμείνει συχνά στις πρώην αποικίες πολύ μετά την ανεξαρτησία τους, συνεχίζοντας να την υπονομεύει.

Η Κύπρος είναι μακριά, ήταν το μότο των αγγλόφιλων και αμερικανόφιλων που κυβέρνησαν την Αθήνα τριάντα χρόνια μετά τον εμφύλιο που μας επέβαλαν οι ξένοι και δεν βρήκαμε, εμείς, τη δύναμη να αποτρέψουμε. Στην Κύπρο θα ιδρύσουμε το πρώτο αεθνικό κράτος, έλεγε ο Μοντήγκλ Στερνς, ο Πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα, μια νέα Σιγκαπούρη χωρίς γλώσσα, πατρίδα και ιδεολογία, παρά μόνο την εξυπηρέτηση της Αυτοκρατορίας και του Χρήματος, ήθελαν να δημιουργήσουν οι πάμπλουτοι ολιγάρχες σας, όταν επεδίωκαν  να κλείσουν, άρον-άρον, το κυπριακό και, μαζί, το κεφάλαιο, φοβάμαι, της ελληνικής παρουσίας στην Κύπρο.

Αυτή την ιστορική ενότητα, τη συνείδηση της βαθύτερης αλληλεξάρτησης και της αλληλεγγύης Κύπρου και Ελλάδας, υπηρέτησαν οι Κύπριοι που πολέμησαν στην Ελλάδα το 1940-41, εναντίον του γερμανικού και του ιταλικού φασισμού. Την ίδια ενότητα του ελληνικού λαού εξέφρασαν με τον πιο δραματικό τρόπο και οι διαδηλωτές που ξεχύθηκαν στην Αθήνα ζητώντας ένωση-αυτοδιάθεση και μερικοί δίνοντας τη ζωή τους, στις 9 Μαΐου του 1956, για την κυπριακή υπόθεση. Τρεις νέοι σκοτώθηκαν και 256 τραυματίστηκαν εκείνη τη μέρα, δίνοντας τη δική τους ζωή, στην προσπάθεια να γλυτώσουν από την εκτέλεση τον Καραολή και τον Δημητρίου. Προς κατάπληξή μου, διαπίστωσα πριν λίγο καιρό, επισκεπτόμενος το Μουσείο του Αγώνα της ΕΟΚΑ στη Λευκωσία, ότι δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά σε αυτούς τους μάρτυρες. Δεν θέλω να εικάσω τα κίνητρα μιας τέτοιας αμέλειας. Θα ήθελα όμως να ζητήσω και από αυτό το βήμα, από τους υπεύθυνους του Μουσείου, να επανορθώσουν αυτή την κατάφωρη αδικία, αδικία όχι μόνο για τους ήρωες και για την Ελλάδα, αδικία προπάντων για την ίδια την Κύπρο και τον αγώνα της. Κατ’ ουσίαν άλλωστε, δεν είναι μόνο οι νεκροί και τραυματίες της Αθήνας του 1956, είναι ολόκληρος ο ελληνικός λαός που έπεσε θύμα της απριλιανής δικτατορίας, μιας δικτατορίας που επιβλήθηκε από τους ξένους ακριβώς για να φτάσουμε στην κυπριακή τραγωδία του 1974.

Θα αναρωτηθείτε ίσως γιατί τα λέω όλα αυτά, τι δουλειά μπορεί να έχουν με τον εορτασμό της επετείου του 1940. Κι όμως έχουν και παραέχουν. Γιατί η ιταλική επίθεση του 1940 κατά της Ελλάδας δεν ήταν ένα μεμονωμένο επεισόδιο, εκφράζει μάλλον τη μονιμότητα για τον ελληνικό λαό και τα κράτη του κατά τους δύο τελευταίους αιώνες. Τόχει η μοίρα μας, η τόσο δύσκολη γεωγραφία, η μεγάλη στρατηγική σημασία της θέσης που κατέχουμε, η τραγική ιστορία του τόπου μας, να χρειάζεται, κάθε δεύτερη ή τρίτη γενιά, να αγωνιζόμαστε, με νύχια και με δόντια, υπέρ βωμών και εστιών, να κρατήσουμε όση ανεξαρτησία καταφέραμε να αποσπάσουμε από τους Δυνάστες του κόσμου μας μέσα από τους τεράστιους, έξοχους επαναστατικούς αγώνες μας, του 1821, του 1955-59, του 1940-1944.

Το δικό μας 1821 ήταν που φώτισε σαν αστραπή τη μακριά νύχτα της ευρωπαϊκής Ιεράς Συμμαχίας, αρχίζοντας ταυτόχρονα και τη διάλυση της ανατολικής, της οθωμανικής δεσποτείας, γεγονός που συγκίνησε τα μεγαλύτερα πνεύματα της δημοκρατικής ανθρωπότητας καθ’ όλη τη διάρκεια του Δέκατου ‘Ενατου Αιώνα. Το 1955-59, οι Κύπριοι ήταν επίσης πρωτοπόροι στον ξεσηκωμό της ανθρωπότητας εναντίον του αποικιακού ζυγού. Ο Γρίβας χτύπησε τις εγγλέζικες βάσεις όταν η Βρετανία, μαζί με τη Γαλλία και το Ισραήλ, επετέθησαν στην Αίγυπτο του Νάσερ. Από την Παλαιστίνη του Αραφάτ μέχρι τη Νότια Αφρική του Μαντέλα, ‘Αραβες και Μαύροι έπιναν νερό στο όνομα του Αρχιεπισκόπου και του «Γιατρού», του Βάσσου Λυσσαρίδη κι από τους Κυπρίους ζήταγαν να τους διδάξουν τις τεχνικές της ένοπλης πάλης, φτάνοντας να βαφτίζουν τα παιδιά τους Μακάριους.

Τα ίδια κάναμε το 1940-41, όταν αναγκάσαμε τον Τσώρτσιλ, με τη μάχη που δώσαμε στην Πίνδο, να πει ότι δεν πολεμάνε οι ‘Ελληνες σαν ήρωες, αλλά οι ήρωες σαν ‘Ελληνες. Δεν είναι λίγοι οι ιστορικοί που εκτιμούν ως αποφασιστικής σημασίας για την έκβαση του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου την ελληνική αντίσταση του 1940-41, που στέρησε τους Γερμανούς από πολύτιμο χρόνο και δυνάμεις πριν επιτεθούν στη Σοβιετική ‘Ενωση, όπως επίσης και την ανατίναξη του Γοργοπόταμου, στη διάρκεια της Κατοχής, που εμπόδισε τον ανεφοδιασμό του Ρόμμελ.

Αλλά δεν ήταν μόνο η Πίνδος και η Κρήτη. ‘Ηταν η συνέχεια, μετά την κατάληψη της Ελλάδας, όταν προτάξαμε, στις δυσκολότερες δυνατές συνθήκες, απέναντι σε ένα Τρίτο Ράιχ που είχε ήδη κατατρομάξει και υποτάξει, με ελάχιστη αντίσταση, όλη σχεδόν την Ευρώπη, την πιο μαζική αντίσταση που αντέταξε ευρωπαϊκός λαός, σχετικά με το μέγεθος της χώρας μας, αντίσταση που εξελίχθηκε σε μια από τις βαθύτερες επαναστάσεις στην Ευρώπη του εικοστού αιώνα, επανάσταση εθνική, αλλά επίσης πολιτική και κοινωνική.

‘Ηταν στη λάμψη της αστραπής αυτών των επαναστατικών αγώνων που δώσαμε, σε αυτούς τους δύο αιώνες, που το έθνος μας όχι μόνο κέρδισε τον παγκόσμιο θαυμασμό, αλλά και αντικρίσαμε ξανά, για μια στιγμή, εμείς οι ‘Ελληνες, την υπέροχη αλήθεια και την υπεράνθρωπη αξιοπρέπεια των Αρχαίων που δημιούργησαν, στις πέτρες ακριβώς που κι εμείς πατάμε, έναν από τους μεγαλύτερους πολιτισμούς του ανθρώπινου γένους, τον πολιτισμό που με τη δική του γλώσσα, στη δική του σκιά μεγαλώσαμε και που η ανάμνησή του στοιχειώνει και το τωρινό μας είναι.

Δεν μπορεί όμως βέβαια, ταυτόχρονα, παρά να γεμίζει κανείς από θλίψη, διαπιστώνοντας ότι οι ποταμοί του ελληνικού αίματος που χύθηκαν στα βουνά και στα λαγκάδια μας, ποταμοί που συμπλέχτηκαν με την πυκνότητα του ιστορικού νοήματος για να μας δώσουν αυτή την καταπληκτική, τόσο μοναδική παράδοση της νεοελληνικής ποίησης, της λογοτεχνίας και των τραγουδιών μας, ακούστε για παράδειγμα τα τραγούδια του Μίκη, αναλογιστείτε πόσο αίμα, πόσο πόνο χρειάστηκαν για να φτιαχτούν, προδόθηκαν από τους ντόπιους διαχρονικούς κοτζαμπάσηδες που μας κυβέρνησαν κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας μας για λογαριασμό των ξένων. Τα αποτελέσματα των επαναστάσεων αυτών, τα αποτελέσματα δηλαδή του ‘21, του ‘41-44, του ΄55-59, η λιγοστή ανεξαρτησία και κυριαρχία του λαού μας δεν έγιναν ποτέ, στην ουσία, αποδεκτά από τους Προστάτες και τους Ξένους, από τους «Φράγκους», που ο Λόρδος Βύρων από τότε μας προειδοποιούσε να μην εμπιστευόμαστε, αλλά που τόσο συχνά η πολιτική και η άρχουσα τάξη μας τους παρέδωσε κανονικότατα τις πατρίδες μας, με περισσή ευκολία και συνήθως με το αζημίωτο.

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, πρέπει να παραδεχτούμε ότι κανένας εξωτερικός εχθρός δεν στάθηκε ιστορικά, διαχρονικά, τόσο φοβερός για το λαό μας, δεν έκανε τόση ζημιά, όσο ο εσωτερικός εχθρός, και στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Η μισή σύγχρονη ελληνική ιστορία και ολόκληρη σχεδόν η κυπριακή δεν είναι εξάλλου παρά η αντανάκλαση των προσπαθειών των ξένων να μας ξαναπάρουν με το ένα χέρι πίσω όση, λίγη, κυριαρχία και ανεξαρτησία αναγκάστηκαν με το άλλο χέρι να μας δώσουν οι Μεγάλες Δυνάμεις το 1821, το 1944, το 1960. Κι αυτό έγινε περισσότερο με τη συνδρομή των εγχώριων ολιγαρχιών, παρά με ανοιχτή, απέξω επίθεση, που κι αυτή ασφαλώς δεν έλειψε.

Και θέλησαν να μας πάρουν μαζί με τα επιτεύγματα και τη μνήμη των αγώνων που δώσαμε, κι αυτή ήταν η αγωνία που συνείχε αυτή την καταπληκτική αγωνίστρια της ελληνικής αντίστασης, τη Μαρία Μπέικου, πούλεγε για την εθνική αντίσταση του 1941-44: «Τα παιδιά πρέπει να μάθουν την ιστορία μας και να μάθουν να αγωνίζονται. Γιατί, εκτός του ότι δεν γνωρίζουν πως ήταν πανελλαδική η αντίσταση ενάντια στους κατακτητές, δεν γνωρίζουν πως απελευθερωθήκαμε ουσιαστικά μόνοι μας. Η βοήθεια απ’ έξω ήταν μηδαμινή». Και τόλεγε με ανησυχία τρομερή αυτό, γιατί καταλάβαινε ότι οι νέοι τα βρήκαν όλα εύκολα και δεν έχουν μάθει να αγωνίζονται και γιατί, για να αγωνιστεί κανείς, έχει ανάγκη να ξέρει την ιστορία του.

Μια ανεξάρτητη Ελλάδα είναι παραλογισμός, έγραφε το 1841 προς την κυβέρνησή του ο Βρετανός Πρέσβης στην Αθήνα Σερ ‘Εντμουντ Λάιονς, προσθέτοντας ότι η Ελλάδα θα είναι είτε ρωσική, είτε αγγλική, κι αφού δεν πρέπει να είναι ρωσική, θα είναι αγγλική. Αυτή τα λίγα λόγια, φοβάμαι, συμπυκνώνουν και σήμερα τη στρατηγική εξίσωση του ελληνικού χώρου, της Ελλάδας και της Κύπρου και μας υποδεικνύουν ότι όχι μόνο παραμένουν εν πολλοίς άλυτα τα προβλήματα που έθεσαν οι ‘Ελληνες με το 1821, αλλά και τα επιτεύγματά μας σε αυτούς τους δύο αιώνες είναι τρωτά και εύθραυστα.  Αν η ανεξαρτησία της Ελλάδας ήταν και είναι απαράδεκτη μία φορά για τους Προστάτες, η ανεξαρτησία της Κύπρου ήταν και είναι δέκα ή εκατό φορές απαράδεκτη, με δεδομένη την τεράστια στρατηγική σημασία του νησιού σας, που τον έλεγχό του τον θεωρούσαν πάντα ύψιστης, ζωτικής, στρατηγικής σημασίας, παληοί και νέοι Σταυροφόροι. Ολόκληρη η σύγχρονη κυπριακή ιστορία δεν είναι παρά αντανάκλαση της προσπάθειας της αυτοκρατορίας, είτε μιλάμε για τη βρετανική, είτε για την αμερικανική, είτε ακόμα για την αυτοκρατορία του χρήματος, να μην επιτρέψουν στους κατοίκους του νησιού αυτού να κάνουν κουμάντο στον τόπο τους, να το κρατήσουν υπό τον όσο πιο ασφυκτικό έλεγχό τους. Αν θα μπορούσαν, θάδιωχναν ακόμα και τους Ελληνοκύπριους από το νησί, να τους διασκορπίσουν, να πάψει να υπάρχει εδώ περήφανος λαός που να κάνει συμπαγή πλειοψηφία και να διεκδικεί την αυτοδιάθεσή του, να γίνουν οι ‘Ελληνες «μικρόψυχοι σαν τους λαούς του Ινδουστάν», όπως τους ήθελε, με τα δικά του λόγια, ο Βρετανός Πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Ντισραέλι.

Και τι δεν έκαναν άλλωστε για να στερήσουν από τον κυπριακό λαό το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. ‘Εβαλαν στο παιχνίδι την Τουρκία, αλλά και τις κυβερνήσεις των Αθηνών που ήλεγχαν απολύτως μετά τον εμφύλιο. Αφού επέβαλαν την ανεξαρτησία στη θέση της ένωσης, άρχισαν να την υπονομεύουν, αυτή την ίδια ανεξαρτησία, προτού καλά-καλά υπάρξει αυτό το ανεξάρτητο κράτος, μέσα από τον λαβύρινθο των συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου, την Ανταλκίδειο Ειρήνη όπως την ονόμασε ο Ηλίας Ηλιού, που εξανάγκασαν τους εκπροσώπους των ξεσηκωμένων να υπογράψουν. Απείλησαν το 1964 και δοκίμασαν το 1974 να καταλύσουν με στρατιωτικά μέσα το κυπριακό κράτος. Εκβίασαν και τρομοκράτησαν τον κυπριακό λαό πρόσφατα, το 2004, να αποσπάσουν με την ψήφο του την κατάλυση του κράτους του. Και επιχειρούν τώρα το ίδιο, με οικονομικές μεθόδους, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, να μας κάνουν αποικίες χρέους, έτοιμες να τους παραδώσουμε τη διακυβέρνηση των χωρών μας, θύματα μιας νέας μορφής αποικιοκρατίας, που ο φίλος μου ο Βάσσος Λυσσαρίδης εύστοχα ονομάτισε χρεωκρατία.

Είναι τόσο ασήμαντα τα οικονομικά μεγέθη της Κύπρου συγκρινόμενα με την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση, που δεν δικαιολογούν, νομίζω, την αγριότητα της επίθεσης που δέχτηκε το νησί τον περασμένο Μάρτιο από το Eurogroup, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, μια επίθεση που, αν κριθεί από την άποψη των αποτελεσμάτων της μοιάζει περισσότερο με πολεμική επιχείρηση, παρά με οικονομικό μέτρο. ‘Όταν κουρεύεις καταθέσεις και μάλιστα με τον τρόπο πούγινε αυτό, τότε καταστρέφεις την εμπιστοσύνη στις κυπριακές τράπεζες, δηλαδή τις ίδιες τις τράπεζες. ‘Όταν καταστρέφεις τις τράπεζες, καταστρέφεις την οικονομία του νησιού, αφού στηρίζεται κατά το ήμισυ στις τράπεζες, άρα επιφέρεις φοβερό πλήγμα στο ίδιο το κράτος. Αυτό δεν είναι θεραπεία οποιουδήποτε προβλήματος, εκτός αν θεωρήσουμε θεραπεία τη δολοφονία ενός ασθενούς. Αυτό δεν διαφέρει, παρά μόνο στα μέσα, καθόλου στα αποτελέσματα, από μια μεγάλη πολεμική επιχείρηση. Γι’ αυτό και, πολύ φοβάμαι, αυτή άλλωστε είναι και η εκτίμησή μου και για το υποτιθέμενο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας, που εφαρμόζεται μετά το 2010, ότι η πραγματική στόχευση, το βαθύτερο κίνητρο αυτών των ενεργειών είναι γεωπολιτικό, είναι η προσπάθεια και πάλι να καταστραφεί οποιοδήποτε ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος στην Κύπρο και στην Ελλάδα, η κυριαρχία του ελληνικού λαού σε αυτή την τόσο στρατηγική περιοχή του κόσμου που είναι η γέφυρα μεταξύ της Αραβίας και της Ευρώπης, της Μεσογείου και της Ρωσίας. 

Την επιβεβαίωση της ορθότητας αυτών των σκέψεων μας την παρέχει άλλωστε δυστυχώς, δυστυχέστατα, η καταστροφή που ήδη συντελέσθηκε, τα τελευταία τρισήμισυ χρόνια, και η ακόμα μεγαλύτερη που απειλείται, στη μητροπολιτική Ελλάδα. Στα περισσότερα κοινωνικο-πολιτικά προβλήματα, ξέρετε, υπάρχουν πολλές απόψεις, το ποτήρι μπορεί να είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο. Στην περίπτωση της Ελλάδας του Μνημονίου και των Δανειακών Συμβάσεων, δεν μιλάνε τα επιχειρήματα, μιλάνε τα νούμερα και τα νούμερα είναι ανελέητα. Το ποτήρι δεν είναι ούτε γεμάτο, ούτε άδειο με νερό, είναι γεμάτο από κώνειο, όπως επεσήμανε στο καταπληκτικό του ποίημα για την Ελλάδα και την Ευρώπη, ο μεγαλύτερος εν ζωή Γερμανός συγγραφέας, ο Γκίντερ Γκρας. Και είναι μια τραγική κατάδειξη του που μπορεί να μας οδηγήσει, όχι ο ηρωϊσμός του ‘Όχι, αλλά ο θλιβερός, δήθεν ρεαλισμός του Ναι. Αντίθετα με τον Οκτώβριο του 1940, όταν είπαμε το μεγάλο ‘Όχι, στην Ελλάδα, τον Απρίλιο-Μάιο του 2010 είπαμε, και συνεχίζουμε έκτοτε να λέμε και να ξαναλέμε το μεγάλο Ναι.

Με το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας έχει μειωθεί το ακαθάριστο εθνικό μας εισόδημα κατά 25%, η επίσημα μετρούμενη ανεργία μας έχει εκτοξευθεί στο 27%, η ανεργία των νέων στο 66%, η χώρα μας δεν έχει καμία προοπτική ανάπτυξης όπως δείχνουν όλοι οι δείκτες της μεταποίησης, ένα κοινωνικό ολοκαύτωμα έχει ήδη συντελεσθεί στη χώρα και όλα αυτά γιατί; Για να αυξηθεί το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, που υποτίθεται ότι ήταν το πρόβλημα που τα δικαιολόγησε όλα αυτά, στο από 110% του ΑΕΠ που ήταν στο 185% και να είναι σήμερα ολότελα σίγουρο ότι δεν θα το ξεπληρώσουμε ποτέ.

Οι στατιστικές αυτές είναι χειρότερες από τις στατιστικές του Μεγάλου Κραχ του 1929 στην Αμερική, είναι χειρότερες από τις στατιστικές της μεσοπολεμικής Γερμανίας, είναι στατιστικές που απεικονίζουν τη χειρότερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή στην ιστορία του ανεπτυγμένου καπιταλισμού σε καιρό ειρήνης, είναι πολύ χειρότερες από τις στατιστικές όλων των χωρών της Ευρώπης που αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα. Αυτό λοιπόν το πρόγραμμα που εφαρμόζεται στην Ελλάδα δεν είναι πρόγραμμα σωτηρίας, είναι πρόγραμμα καταστροφής μας από την Τρόικα των Πιστωτών και πίσω από αυτήν, από τις δυνάμεις των διαχρονικών Προστατών που επιβουλεύονται την ανεξαρτησία και κυριαρχία των κρατών μας.

‘Εχουμε λοιπόν τώρα μια τραγική ευκαιρία όχι μόνο να βγάζουμε πανηγυρικούς για το ‘Όχι, αλλά και να παίρνουμε μια συγκεκριμένη ιδέα του τι μπορεί να σημαίνει το Ναι στην κατάλυση της ανεξαρτησίας μας, του τι σημαίνει να χάνουμε όχι μόνο υλικά, αλλά να χάνουμε και την αξιοπρέπειά μας.

Για όλους τους λόγους που προηγουμένως ανέφερα, αλλά και με την ιστορική εμπειρία δύο αιώνων, η προσωπική μου τουλάχιστον εκτίμηση είναι ότι, στην πραγματικότητα, η επιδίωξη των μέτρων που υιοθέτησε το Eurogroup και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τον περασμένο Μάρτιο για την Κύπρο, ήταν περισσότερο γεωπολιτική και λιγότερο οικονομική, όπως επίσης ότι και τα μέτρα που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα από το 2010 και μετά είχαν  επίσης μια σαφή γεωπολιτική συνιστώσα. Στην περίπτωση της Κύπρου, η πιθανότατη επιδίωξη είναι να οδηγηθεί το κράτος και η οικονομία της Κύπρου σε μια τέτοια κατάσταση που να μην μπορεί ο κυπριακός λαός να αντισταθεί στις πιέσεις, να συγκατατεθεί άρα σε μια λύση του κυπριακού, που θα κινδυνεύσει όχι μόνο να μην αποκαταστήσει στοιχειωδώς τη δικαιοσύνη στο νησί, αυτό είναι το λιγότερο έτσι που ήρθαν τα πράγματα, αλλά και να απειλήσει, μια τέτοια διευθέτηση, το ήδη υπάρχον ελεύθερο κράτος, την κυριαρχία δηλαδή των Ελληνοκυπρίων ακόμα και εκεί που ζούνε σήμερα. Δυστυχώς, το ζήτημα δεν είναι μόνο πώς θα αποφύγουμε μια άδικη λύση στην Κύπρο. Το πολύ πιο ζωτικής σημασίας ζήτημα που τίθεται αντικειμενικά σήμερα στο κυπριακό, είναι πως θα αποφύγουμε μια καταστροφική λύση, πως δεν θα χάσουμε δηλαδή, εν ονόματι δήθεν της ανάγκης λύσης, όσα μας άφησε η τραγωδία του 1974.

Το 1940, αντιμετωπίσαμε πρώτοι με τόσο θάρρος στην Ευρώπη τον ολοκληρωτισμό του Φασισμού. Σήμερα, καλούμεθα να κάνουμε το ίδιο με τον χρηματοπιστωτικό ολοκληρωτισμό, με τον μεταμοντέρνο φασισμό των τραπεζών και της παγκοσμιοποίησης, που ισοπεδώνει έθνη και λαούς, κράτη και κοινωνίες, που απειλεί με ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή την ανθρωπότητα ολόκληρη.

Δεν αδικώ, καταλαβαίνω απόλυτα και νοιώθω όσους νέους σκέφτονται να φύγουν. Να θυμούνται όμως ένα πράγμα. ‘Οπου και να πάνε, η απειλή αυτής της νέας μορφής Φασισμού θα τους βρει, αργά ή γρήγορα. Δεν μπορούμε συνέχεια να φεύγουμε. Αν θέλουμε να ζήσουμε, αν θέλουμε να φανούμε έστω και λίγο αντάξιοι των φαντάρων της Πίνδου και των αγωνιστών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, της ΕΟΚΑ και των αντιχουντικών αγωνιστών της δημοκρατικής αντίστασης του 1974, κάπου θα πρέπει να σταθούμε, κάπου να πολεμήσουμε. Σας ευχαριστώ πολύ.

* Συγγραφέας, δημοσιογράφος, συνεργάτης ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α. (από ομιλία του Δημ. Κωνσταντακόπουλου κατά την τελετή που οργάνωσε ο Δήμος της Πάφου, προς τιμήν της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου, στο Μαρκίδειο Θέατρο Πάφου).

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η οικονομική κρίση των Μνημονίων και των Δανειακών Συμβάσεων, έχει επιφέρει πρωτίστως στην πατρίδα μας μια άνευ προηγουμένου ανθρωπιστική κρίση, όπου παρατηρείται η απόλυτη κατάπτωση των ηθικών αξιών. Αυτή η κατάπτωση δεν έχει αρχή ούτε βέβαια, τέλος και είναι καθημερινή. Είναι λυπηρό και ταυτόχρονα τραγικό να βλέπει ο πενόμενος και σκληρά δοκιμαζόμενος Ελληνικός λαός, έναν πρώην υπουργό της κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή, το Μιχάλη Λιάπη, να προβαίνει στην πλέον εξευτελιστική και ατιμωτική πράξη της πλαστογράφησης των πινακίδων κυκλοφορίας του πολυτελούς αυτοκινήτου του, όταν ο ίδιος και το κόμμα του αναγκάζουν τον Ελληνικό λαό σε καθημερινή οικονομική αιμορραγία! Μα τέτοιος εξευτελισμός, τέτοια ξετσιπωσιά; Και δυστυχώς, δεν αρκεί μια συγνώμη για να λάβει ο Μιχάλης Λιάπης την άφεση αμαρτιών από τον Ελληνικό λαό. Γιατί όταν προβαίνει σ΄ αυτήν την πράξη κουτοπονηριάς και περιθωριακής απατεωνιάς, τι να φανταστεί ο κάθε κακοπροαίρετος, ότι θα μπορούσε να έχει πράξει, την εποχή της παντοκρατορίας του, όταν δηλαδή, είχε όλο το βάζο γεμάτο με το μέλι της εξουσίας. Ποιος μπορεί να πιστέψει πως δεν έβαλε έστω το μικρό του δακτυλάκι για να γλύψει από το μέλι του βάζου! Όπως, άλλωστε έπραξε ο Αντώνης Κάντας, ο οποίος διετέλεσε αναπληρωτής διευθυντής εξοπλισμών επί υπουργίας Άκη Τσοχατζόπουλου (ήδη προφυλακισμένος) και Γιάννου Παπαντωνίου (κατηγορούμενος για κακουργηματικές πράξεις) και ο οποίος κρίθηκε προφυλακιστέος με τη σύμφωνη γνώμη ανακριτών και εισαγγελέων. Γι΄ αυτόν τον «κολλητό» των Τσοχατζόπουλου- Παπαντωνίου, η Αρχή για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος εντόπισε τα πρώτα 14 εκατομμύρια δολάρια σε λογαριασμό του στην Σιγκαπούρη ενώ ο Αντώνης Κάντας έδωσε όλα τα στοιχεία για δυο ακόμη λογαριασμούς σε Σιγκαπούρη και Ελβετία που περιέχουν άλλα 2 εκατομμύρια δολάρια!

Όταν λοιπόν, αυτά συμβαίνουν στην πατρίδα μας από τους πολιτικούς αλήτες των κομμάτων εξουσίας, που σαν σαρκοβόρα όρνεα κατατρώγουν τις σάρκες των Ελλήνων, που να μείνει χρόνος στα ξενόδουλα ΜΜΕ των μεγαλοεργολάβων συνεταίρων του βρώμικου συστήματος να ασχοληθούν με τα Εθνικά θέματα και τα οποία βρίσκονται σε φθίνουσα πορεία;

Ωστόσο, μέσα σ΄ αυτήν την έρημο ενημέρωσης και παραπληροφόρησης, ευτυχώς υπάρχουν κάποιες πηγές που προσπαθούν να κρατούν ανήσυχο και σε εγρήγορση τον λαό μας. Μια από αυτές τις πηγές, είναι το τριμηνιαίο περιοδικό «Βορειοηπειρωτικό Βήμα», του οποίου ιδρυτής είναι η Μητρόπολη Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης και ιδιοκτήτης του περιοδικού, ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (ΠΑ.ΣΥ.ΒΑ). Από αυτό λοιπόν, το πεφωτισμένο περιοδικό, αντλώ και καταγράφω από τη στήλη «Σχολιάζοντας την Επικαιρότητα» το παρακάτω σχόλιο από το τελευταίο του τεύχος:
«Ανθελληνική Τουρκική φιέστα: Τέλος πάντων, δεν λένε να σταματήσουν τις προσκλήσεις τους σε βάρος της Ελλάδος, οι «φίλοι» μας οι Τούρκοι. Τον Ιούλιο που μας πέρασε, το δείπνο που διοργάνωσε στο πλαίσιο του Ραμαζανιού, στην Ανδριανούπολη, ο αυτοαποκαλούμενος «Σύλλογος Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης», μετατράπηκε σε ανθελληνική φιέστα. Ήσαν παρόντες δυο Τούρκοι υπουργοί, οι οποίοι εξαπέλυσαν επίθεση σε βάρος της Ελλάδος, ενώ εντύπωση προκάλεσαν οι τοποθετήσεις του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Αχμέτ Χατζηοσμάν, ότι οι μουσουλμάνοι της Θράκης δεν ζουν ανθρώπινα. Ξεπερνώντας δε κάθε όριο προκλητικότητας ο εκ των παρόντων Τούρκος υπουργός Μεταφορών, Μπιναλί Γιλντιρίρ, αποκάλεσε… τούρκικα τα εδάφη της Θράκης! «Εκεί τα μέρη είναι δικά μας», είπε χαρακτηριστικά. Απευθυνόμενος δε προς τους Έλληνες πολίτες και μουσουλμάνους στο θρήσκευμα κατοίκους της Θράκης, είπε: «Πάντα είμαστε δίπλα σας. Βρισκόμαστε πάντοτε στο μυαλό, στην καρδιά και στην ψυχή μας και σας στηρίζουμε μέχρι το τέλος του αγώνα σας. Μια ισχυρή Τουρκία θα κερδίζει πάντοτε και παντού αυτόν τον αγώνα», κατέληξε καταχειροκροτούμενος. Αλήθεια υπάρχει κάποιος Έλληνας πολιτικός που να πει ότι η Ελλάδα έχει «στο μυαλό, στην καρδιά και στην ψυχή της» τους Βορειοηπειρώτες”;
Από πλευράς μου θα ήθελα να επισημάνω τα παρακάτω:

• Ο 55χρονος ιμάμης και βουλευτής Ροδόπης του ΠΑΣΟΚ, Αχμέτ Χατζηοσμάν αποτελεί σίγουρα μια ιδιαίτερη περίπτωση πολιτικού για τη Θράκη και έχει αφήσει έντονη τη σφραγίδα της παρουσίας του στην μουσουλμανική μειονότητα της περιοχής. Είναι συνιδρυτής και στη συνέχεια πρόεδρος του Κόμματος Ειρήνης και Φιλίας μαζί με τον αποθανόντα Αχμέτ Σαδίκ, είναι δε, εκφραστής της σκληρής εθνικιστικής γραμμής στην μουσουλμανική μειονότητα της Ροδόπης. Υπήρξε Πρόεδρος της σκληροπυρηνικής «Συμβουλευτικής Επιτροπής Τούρκικης μειονότητας Δυτικής Θράκης», η οποία είναι καταργημένη με ανέκκλητη και οριστική απόφαση του Αρείου Πάγου! Παρ΄ όλα ταύτα εξακολουθεί την ανθελληνική της προπαγάνδα με την ανοχή των εφησυχασμένων ελληνικών κυβερνήσεων, και χωρίς ποτέ να έχουν εγκαλέσει για προδοτική στάση τον εν λόγω βουλευτή του ΠΑΣΟΚ.

• Ο Δήμος Αδριανουπόλεως, κατόπιν ενεργειών του Δημάρχου Αλεξανδρουπόλεως, Ευάγγελου Λαμπάκη, «αδελφοποιήθηκε» στα τέλη του 2011 με το Δήμο της Αλεξανδρουπόλεως. Αυτή η απόφαση ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών από μέρους των κατοίκων της Αλεξανδρουπόλεως και κατηγορούν τον Ευάγγελο Λαμπάκη πως στο πλαίσιο αυτής της αδελφοποίησης δέχεται αποστολές μουσικοχορευτικών συγκροτημάτων για διάφορες τουρκοφιέστες στη Θράκη μας. Και οι οποίες βεβαίως, στηρίζονται από το Τούρκικο Προξενείο της Κομοτηνής. Τον κατηγορούν επίσης, πως άφησε ασχολίαστες τις δηλώσεις του Δημάρχου Αδριανουπόλεως, Σεντεφτσί (18/5/2011) σε φιλοξενούμενο σχολείο της κατεχόμενης Κύπρου, όταν δήλωνε: «η Βόρεια Κύπρος είναι τμήμα της Τουρκικής Δημοκρατίας»
Αλλά τι να περιμένει ο Ελληνισμός από ένα δήμαρχο, τον Δήμαρχο Αλεξανδρουπόλεως, ο οποίος σε ομιλία του προς Τούρκους στην Κωνσταντινούπολη, παρουσία του Προξένου της Ελλάδος στην Πόλη (δεν αντέδρασε), βάφτισε τους Τούρκους, Θρακιώτες; Το επίσης, λυπηρό είναι ότι η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με την έγκριση και του Επιμελητηρίου Έβρου

Τι να περιμένει ο Ελληνισμός από ένα δήμαρχο, τον Δήμαρχο Αλεξανδρουπόλεως, ο οποίος τοποθετήθηκε υπέρ της ανεξαρτητοποιήσεως της Θράκης μας. Και είναι άκρως Εθνικά επικίνδυνη αυτή η προσέγγιση, άσχετα εάν έχει τα δίκια του, όσον αφορά την εγκατάλειψη της Θράκης μας από το Αθηνοκεντρικό κράτος. Όμως, δεν είναι δυνατόν σε μια προσπάθεια καταγγελίας και εξοβελισμού του Αθηνοκεντρικού κράτους, να μεταχειρίζεται ως μέτρο πίεσης της εξουσίας, την Ανεξαρτησία της Θράκης μας. Γιατί θα πρέπει να γνωρίζει ο Ευάγγελος Λαμπάκης, πως τέτοιες θέσεις και δηλώσεις, τους μόνους που εξυπηρετούν είναι τους Τούρκους και τον αλυτρωτισμό τους.

Συνεπώς, ο Ελληνικός λαός, στις ζοφερές ημέρες που διάγει ο ίδιος και η πατρίδα του, θα πρέπει να βρει τα αποθέματα ψυχής να κρατήσει όρθια την Ελλάδα μας. 
Να θυμάται πως και το 1893 η Ελλάδα μας πτώχευσε (δυστυχώς επτωχεύσαμεν του Χαρίλαου Τρικούπη) και το 1897 επεβλήθη στη χώρα μας ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος, παρόμοιος του σημερινού ΔΝΤ. Όμως, η πατρίδα μας σύντομα ανέκαμψε και το 1912-13 απελευθέρωσε εδάφη μας και πλήθος υπόδουλων Ελλήνων. 
Γιατί αδέλφια, μπορεί να πτωχεύσαμε οικονομικά, όμως, δεν πρέπει ποτέ να πτωχεύσουμε ηθικά και πνευματικά.
Άλλωστε, «Η Ελλάδα προώρισται να ζήσει και θα ζήσει» (Χαρίλαος Τρικούπης)!

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr
twitter: @egerssi

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Πάκης, ο Λαλάκης, ο Michelάκης, ο Αντωνάκης, ο Βαγγελάκης, ο Χαρούλης και άλλα εργαστηριακά υβρίδια συμμετέχουν στο γιορτινό πνεύμα κάνοντας τους ψηφοφόρους τους να ετοιμάσουν το πιο εντυπωσιακό χριστουγεννιάτικο τραπέζι όλων των εποχών. Φέτος θα "φάνε" Έλληνες. 
Το πόσο σίγουροι είναι ότι όλα θα γίνουν όπως τα έχουν μελετήσει και χωρίς καμία απώλεια για την πάρτη τους φαίνεται από την φράση που είπε ο βουλευτής της ΝΔ Παυλόπουλος αντιδρώντας για τις ποινές που θα επιβληθούν αν δεν είσαι τυπικός αδυνατώντας να πληρώσεις τον φόρο ακινήτων. “Με τη φυλακή, ποιον θα σωφρονίσετε; Το πολύ-πολύ να τον αναγκάσετε να πηδήξει από κανένα μπαλκόνι”. Δεν τους περνά καν η ιδέα ότι ο κανένας μπορεί να πάρει έναν από δαύτους αγκαλιά έχοντας ζωστεί με δυναμίτες. Δύο είναι οι επιλογές που έχεις αν δεν κάνεις ότι σου πει ο πολύς Θεοχάρης: Ή μπαίνεις φυλακή ή πηδάς από το μπαλκόνι. Όσο βέβαια έχεις μπαλκόνι γιατί με τις νέες συνοπτικές διαδικασίες ακόμα και το μπαλκόνι - Ζάλογγο του σπιτιού σου θα κατάσχεται. 
Βέβαια για την πλειοψηφία των Ελλήνων έχοντας μπει στις χαρές και τα πανηγύρια της εορταστικής περιόδου λουσμένη από το πνεύμα των Χριστουγέννων, κανονίζοντας τις αποδράσεις στα χιονοδρομικά κέντρα και στα σαλέ, έχοντας εξασφαλισμένες τις δόσεις δανείου, φόρους ακινήτων και πληρωμές λογαριασμών, όλα αυτά που περνάνε στη Βουλή είναι λεπτομέρειες. Φαίνεται άλλωστε από το ότι ενώ η μειοψηφία παίρνει φόρα να πηδήξει από το μπαλκόνι, του χορτάτου το μπαλκόνι είναι φωταγωγημένο επί 24ωρου και για 20 ημέρες τηρώντας τις παραδόσεις της δυτικής υποκουλτούρας Βαυαρών και Αμερικάνων. Άλλος φλέγεται για να ζεσταθεί και άλλος το καίει το πελεκούδι στα ρεβεγιόν του. Το ότι η μειοψηφία του 35% θα ξυπνήσει από την 1η Ιανουαρίου του 2014 σε μία Ελλάδα χειρότερη, σκληρότερη, πιο απάνθρωπη, για το 65% είναι σαν να έχει μπει χαλικάκι στο πέδιλο του σκι καθώς ο χορτάτος κατεβαίνει την χιονοδρομική πίστα της Αράχωβας. 
Η ειρωνεία τις τελευταίες ημέρες είναι ότι ενοχλήθηκε το πανελλήνιο με το γράψιμο στα Armani υποδήματά του πού μάς έκανε ο Μιχάλης Λιάπης αλλά και το τίναγμα από το κασμίρ σακάκι του που έκανε την κλήση της Δικαιοσύνης να παραστεί ως υπόδικος. Δηλαδή αν δεν πήγαινε στην Μαλαισία διακοπές Χριστουγέννων ο Λιάπης, ποιος θα έπρεπε να πάει; Διότι το πρόβλημα για το 35% δεν είναι ότι ο ανιψιός του εθνάρχη πήγε διακοπές αλλά το ότι γιος του διορισμένου κλητήρα Μητσάρα παρήγγειλε πούρα και σαμπάνια για το ρεβεγιόν. Ο Μιχάλης ξαφνικά έγινε Michel και τον χλευάζει το 65% των Ελλήνων. Τι μάς λέτε μωρέ! Όταν τον κάνατε με τις ψήφους σας 20 χρόνια υπουργό ήταν ο κύριος Λιάπης; Πρώτος σε ψήφους στην περιοχή του και τώρα θέλετε να τον κάνετε ίσα κι όμοια με σας; Δικαίωμα χλευασμού έχουν αυτοί που ήξεραν ότι ήταν πάντα Michel την ώρα που κάποιοι άλλοι τον έγλυφαν στο βουλευτικό του γραφείο. Μια φορά Michel ο Λιάπης, χίλιες φορές Λαλάκηδες εκείνοι. 
20,000 ανάπηροι από σήμερα και 60,000 συνταξιούχοι κάτω των 65 χρόνων χάνουν το ΕΚΑΣ διότι τα 400 έως 600 ευρώ είναι πολυτέλεια. Αυτή η αλήθεια δεν χωράει να μπει στολιδάκι στο χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλειοψηφίας. Γι αυτή την απόφαση δεν χλευάζει κανένας τον πρωθυπουργό και την συμμορία του. 
Για το 15% επιπλέον φόρο για όποιον μπει στην ανάγκη να “σκοτώσει” το σπίτι του για να πληρώσει φόρους και να επιβιώσει δεν θα χλευάσει κανένας τα υβρίδια του πολιτικού συστήματος. 
Για το ότι μέχρι τις 31 Ιανουαρίου πρέπει να καταθέσεις όλα τα στοιχεία σου για να σε περάσει από κόσκινο η τράπεζα αποφασίζοντας αν θα σε πετάξει έξω από το σπίτι σου ή όχι, δεν χλευάζει κανένας τους σωτήρες που ψήφισε. 
Για το ότι ο γερμανοτσολιαδίσκος Θεοχάρης και ο στρατός των νεοταγματασφαλίτων του δεν θα σου δίνουν καμία διορία αλλά θα σου ανακοινώνουν ένα μήνα πριν ότι σου κάνουν έξωση από το ίδιο σου το σπίτι, δεν είναι για χλευασμό.
Υπάρχει μια εξαίρεση, χλεύαζες τον Μπουμπούκο αλλά τον έκανες κύριο Γεωργιάδη ο οποίος δεν θα σου επιτρέπει την είσοδο σε δημόσιο νοσοκομείο αν δεν του στάξεις 25 ευρώ. Αλλά αυτό εσένα δεν σε ενδιαφέρει, διότι με την προπληρωμένη ασφάλειά σου έχεις δωμάτιο ρετιρέ σε ιδιωτική κλινική. 
Σιγά- σιγά και σταδιακά παίρνει μορφή αυτό το άυλο τέρας που έχει καταρρακώσει την ζωή μας και το μέλλον μας. Ειδικά τις περιόδους γιορτών και πανηγυριών το πρόσωπό του φαίνεται ξεκάθαρα μπροστά σε αυτούς που και ευκολία να είχαν για γιορτές η συνείδησή τους δεν τους το επίτρεπε. Το πρόσωπο του τέρατος δεν είναι όλα τα υποκοριστικά δίποδα που χλευάζεις χορτάτος και ζεστός στην πολυθρόνα σου. 
Είσαι εσύ που φτιάχνεις φάτνη να ζεστάνεις συμβολικά τον Χριστό όταν ανελέητα καρφώνεις στον σταυρό τον Χριστό της γειτονιάς σου.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου