Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Νοε 2016


Ανάλυση: South Front Foreign Policy Diary

Η πολιορκία του Πήτερσμπουργκ το 1865, κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου (1861-1865), διήρκεσε 9 μήνες. Η πολιορκία του Τομπρούκ, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κράτησε 8 μήνες. Η πολιορκία του Λένινγκραντ, επίσης κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, διήρκεσε 900 ημέρες. Η Τρίπολη της Λιβύης έπεσε το 2011, μετά από μόλις 8 ημέρες. Ο πόλεμος για το Χαλέπι μαίνεται από το 2012, και όμως, μέχρι στιγμής καμία από τις συγκρουόμενες πλευρές δεν έχει κατορθώσει να αποκομίσει κάποιο αποφασιστικής σημασίας πλεονέκτημα.

Το Χαλέπι δεν είναι η πρωτεύουσα της Συρίας, αλλά ο πληθυσμός του το 2012 ήταν 2,1 εκατομμύρια, μεγαλύτερος από εκείνον της Δαμασκού. Πρόκειται για ένα σημαντικό βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο, το οποίο, προτού ξεσπάσει αυτός ο πόλεμος, διέθετε έναν κόμβο παραγωγής ηλεκτρικών και χημικών προϊόντων, κλωστοϋφαντουργία και φαρμακευτικές βιομηχανίες. Στο Χαλέπι εισέρρεε το 60% των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού της Συρίας από εξαγωγές. Η πόλη είναι επίσης έδρα διάφορων στρατιωτικών σχολών, όπως η Ακαδημία Αλ-Άσαντ, αλλά διαθέτει και αποθήκες όπλων.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η “αντιπολίτευση” αρχικά δεν διέθετε ισχυρή επιρροή στις δυτικές συνοικίες της πόλης. Απ’ εναντίας, στις ανατολικές συνοικίες τα τελευταία χρόνια εγκαταστάθηκαν κυρίως μετανάστες από την ύπαιθρο, φτωχοί και μουσουλμάνοι  συντηρητικών πεποιθήσεων. Την ίδια στιγμή, στις δυτικές περιοχές εντοπίζονται οι πατρογονικές εστίες των κατοίκων, μεταξύ των οποίων και εκείνες της χριστιανικής μειονότητας.

Ο πόλεμος για το Χαλέπι θεωρείται εξαιρετικά κρίσιμος από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη της σύγκρουσης. Η “αντιπολίτευση” σχεδιάζει, σε περίπτωση μιας νίκης της στο Χαλέπι, να δημιουργήσει μια βάση, με σκοπό την διεξαγωγή περαιτέρω εχθροπραξιών κατά μήκος των βορειοδυτικών συνόρων της χώρας με την Τουρκία. Αντίθετα, ο Συριακός Στρατός έχει ως στόχο να αποτρέψει αυτές τις εξελίξεις, καθώς και την τουρκική παρέμβαση “για την σταθεροποίηση των συνόρων”, η οποία θα ακολουθήσει.


Αλλά γιατί άραγε μαίνεται ο πόλεμος αυτός για τόσο μεγάλο διάστημα; Για το γεγονός αυτό υπάρχουν διάφορες εξηγήσεις.

1. Η πρώτη έγκειται στο πυκνό αστικό και βιομηχανικό περιβάλλον της πόλης. Οι πόλεμοι του 20ού αιώνα έχουν αποδείξει ότι το πιο δύσκολο είδος πολέμου είναι ο αστικός. Κάθε σπίτι ή άλλου είδους κτίριο μπορεί να μετατραπεί σε φρούριο, με “πολεμίστρες” για βαρέα όπλα.

Τα υπόγεια είναι ήδη εξοπλισμένα με καταφύγια προστασίας από βόμβες και βλήματα. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως χώροι ανάπαυλας και αναψυχής. Επιπλέον, τα υπόγεια είναι χώροι ιδανικοί για αποθήκευση όπλων, πυρομαχικών, τροφίμων και καυσίμων. Ακόμη και κατέστραμμένα σπίτια είναι δυνατόν να χρησιμεύουν ως κάλυψη για τη μετακίνηση στρατευμάτων και εξοπλισμού.

Οι μιναρέδες, τα καμπαναριά και οι καμινάδες είναι χώροι ιδανικοί για ελεύθερους σκοπευτές και παρατηρητές του πυροβολικού και της αεροπορίας. Οι υπόγειες επικοινωνίες χρησιμοποιούνται ενεργά από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, προκειμένου να κρύβουν τις δυνάμεις τους και να πραγματοποιούν αιφνιδιαστικές εμφανίσεις πίσω από τις γραμμές του μετώπου. Η πυκνή αστική και βιομηχανική ανάπτυξη κάνει δύσκολη την καταστροφή κτιρίων και κατασκευών, αφού απαιτούνται μεγάλα αποθέματα πυρομαχικών και ένας μεγάλος αριθμός μονάδων πυροβολικού, ή βόμβες αυτοκινήτων, προκειμένου να εξαπολυθούν αιφνίδιες επιθέσεις. Τα τεθωρακισμένα οχήματα έχουν υποβιβαστεί σε ρόλο υποστήριξης επιθέσεων για την προώθηση του πεζικού και δεν υπάρχει περιθώριο για εκμετάλλευση των δυνατοτήτων της μεγάλης κινητικότητάς τους, αλλά και της άμυνας που μπορούν να προσφέρουν.

Χαλέπι - το ιστορικό κέντρο σήμερα 

Ο αστικός πόλεμος δημιουργεί προβλήματα διοίκησης και ελέγχου, λόγω της εγγύτητας των φιλικών και εχθρικών δυνάμεων, καθώς και της αδυναμίας διατήρησης μιας σαφούς πρώτης γραμμής. Ο κίνδυνος φίλιων πυρών είναι υψηλός. Ο αστικός πόλεμος συνίσταται σε αιφνίδιες, βραχύπνοες συγκρούσεις, γεγονός που προκαλεί στους αντιμαχόμενους ένα διαρκές ψυχολογικό στρες. Επίσης, τα αστικά περιβάλλοντα παρεμποδίζουν τις συγκεντρώσεις στρατευμάτων, δυσχεραίνουν τις δραστηριότητες της ανταλλαγής πληροφοριών και εντολών και εμποδίζουν τις ραδιοεπικοινωνίες. Χωρίς αμφιβολία, στην πόλη είναι κατά πολύ προτιμότερο να διατηρεί κανείς άμυνα από ό, τι να διεξαγάγει επιθέσεις.

2. Η δεύτερη εξήγηση είναι τα κίνητρα των εμπλεκομένων. Το Χαλέπι έχει μετατραπεί σε φρούριο, με πολιορκητές (τον Συριακό Στρατό) και πολιορκούμενους (την ένοπλη “αντιπολίτευση”). Ο Συριακός Στρατός έχει ματώσει μετά από τέσσερα χρόνια πολέμου και υποφέρει λόγω της ανάγκης ανεφοδιασμού και αναπλήρωσης του έμψυχου δυναμικού του. Πολλοί από τους συμμάχους του Στρατού, όπως οι κουρδικές πολιτοφυλακές, ο Στρατός των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης και οι Ιρακινοί εθελοντές, προέρχονται από περιοχές εκτός της πόλης, γεγονός που περιορίζει την αποτελεσματικότητά τους.

Παράλληλα, υπάρχει συνεχής πίεση των διεθνών μέσων ενημέρωσης κατά του Συριακού Στρατού, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως ένα σώμα εγκληματιών πολέμου. Πολλοί από τους νεαρούς άνδρες, οι οποίοι θα είχαν κανονικά στρατολογηθεί, έχουν εγκαταλείψει την πόλη και έγιναν πρόσφυγες. Οι μισθοφόροι τρομοκράτες υπέστησαν επίσης μεγάλες απώλειες και έχουν αποκοπεί από τον υπόλοιπο κόσμο. Ωστόσο, εξακολουθούν να απολαμβάνουν προπαγανδιστική υποστήριξη διεθνώς και δεν έχουν κανένα κίνητρο να παραδοθούν λόγω των φρικαλεοτήτων που έχουν διαπράξει. Επομένως, θα πρέπει να αναμένουμε μάχες μέχρις εσχάτων κατά τη διάρκεια της επικείμενης επιχείρησης.


Χάρτης Χαλεπιού και περιχώρων (κλικ για μεγ.)

3. Τρίτον, δεν πρέπει να ξεχνάμε τον παράγοντα της αριθμητικής ισορροπίας. Καμία από τις δύο πλευρές δεν διαθέτει σαφές πλεονέκτημα από την άποψη του ποσοστιαίας υπεροχής στρατευμάτων και εξοπλισμού, όταν είναι κοινώς αποδεκτή η άποψη ότι ένας εισβολέας χρειάζεται να διαθέτει τριπλάσια υπεροχή, προκειμένου να έχει εγγυημένη την επιτυχία. Επιπλέον, οι δυνάμεις που προωθούνται πρέπει επίσης να είναι σε θέση να υπερασπίζονται σθεναρά τα απελευθερωμένα εδάφη, να αποτρέπουν τις επιθέσεις του εχθρού, και να καθαρίζουν την πόλη από νάρκες και παγίδες, ενώ παράλληλα θα αποφεύγουν να υφίστανται βαριές απώλειες, οι οποίες θα μπορούσαν να υπονομεύσουν το δυναμικό του Συριακού Στρατού ακόμη περισσότερο.

4. Τέλος, οι πρόσφατες νίκες του Συριακού Στρατού και των συμμάχων του στην περιοχή ενέπνευσαν τους υποστηρικτές της συριακής κυβέρνησης, οι οποίοι αναμένουν την περαιτέρω προέλαση των φιλοκυβερνητικών δυνάμεων στο ανατολικό Χαλέπι και τα νοτιοδυτικά προάστια της πόλης. Ωστόσο, από την πλευρά τους, οι τρομοκράτες επανασυσπειρώνονται για περαιτέρω προσπάθειες, με στόχο το σπάσιμο του αποκλεισμού των ελεγχόμενων από αυτούς περιοχών της πόλης.

Από όλα τα παραπάνω είναι προφανές, ότι δεν θα πρέπει να αναμένουμε μια ειρηνική διευθέτηση αυτού του πολέμου, δεδομένου ότι η “αντιπολίτευση” δεν φαίνεται διατεθειμένη να καταθέσει τα όπλα. Επίσης, δεν έχει σημειωθεί καμία πρόοδος στο διπλωματικό μέτωπο, ενώ και οι ειρηνευτικές πρωτοβουλίες του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ έχουν φθάσει σε αδιέξοδο.


Μεγάλος χάρτης Β. Συρίας (κλικ για μεγ.)

Πηγή Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μία πιθανή προσέγγιση με τη Ρωσία ίσως επιτρέψει την επαναφορά των σχεδίων South Stream ή Turkish Stream που ευνοούν την Ελλάδα

Πάντα με δεδομένο πως οι προεκλογικές εξαγγελίες του νεοεκλεγέντος Προέδρου των ΗΠΑ, θα διατηρηθούν στις βασικές τους γραμμές στην εξωτερική πολιτική, και ιδίως όσον αφορά τις σχέσεις με Ρωσία, Ισραήλ και Αίγυπτο, είναι προφανές πως πολλά θα αλλάξουν σχετικώς με την υφισταμένη -θολή- κατάσταση.

Πολλές χώρες, ελπίζουν πολλά στον ενεργειακό τομέα, και ιδιαιτέρως η Ελλάδα. Συγκεκριμένα, μία πιθανή προσέγγιση με την Ρωσία, ίσως επιτρέψει την επαναφορά των σχεδίων South Stream ή Turkish Stream, περίπτωση που ενδιαφέρει ευρωπαϊκές χώρες, όχι μόνον για την προμήθεια φυσικού αερίου, αλλά και την δραστηριοποίηση πολλών ευρωπαϊκών εταιριών που συμμετέχουν στο σχέδιο. Με πιθανή την αμερικανική θετική ή ουδέτερη στάση, η Ελλάδα, είτε προτιμηθεί ο αγωγός του Νοτίου Ρεύματος είτε ο τουρκικός, θα έχει το πλεονέκτημα να δεχθεί στο έδαφός της τον αγωγό που θα μεταφέρει το αέριο στην Ευρώπη, και εκ του λόγου ότι ήδη ο ΤΑΡ έχει ετοιμάσει το έδαφος.

Κυρίως όμως, την Ελλάδα την ενδιαφέρει η πολιτική του Τραμπ, ως προς το μεσανατολικό, και όχι μόνον για τα ενεργειακά. Συμφώνως προς τις διακηρυχθείσες θέσεις, ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ:
Α) ως προς την Συρία δεν θεωρεί χειρότερο τον Άσαντ από τους αντιπολιτευόμενους, που ο Ομπάμα ήθελε να τον αντικαταστήσουν.
Β) Παρέχει πλήρη υποστήριξη προς το κράτος του Ισραήλ, που σημαίνει ότι θα ελαχιστοποιηθούν οι πιέσεις που ασκούσε ο Ομπάμα για πλήρη αποκατάσταση των σχέσεών του με την Τουρκία, και
Γ) Οι διαβεβαιώσεις που έδωσε στον πρόεδρο της Αιγύπτου, αλ Σίσι, κάνουν τον τελευταίο να αισιοδοξεί, όπως θα δούμε στην συνέχεια.

Να πούμε πάντως, ότι είναι ακαθόριστη η πολιτική που θα ακολουθήσει ως προς την Τουρκία, επειδή ναι μεν μεταξύ των συμβούλων του υπάρχουν πρόσωπα που συνδέονται με τον Ερντογάν με αθέμιτους τρόπους, αλλά υπάρχουν εξίσου και άλλοι -μεταξύ των οποίων και ελληνικής καταγωγής- που έχουν υιοθετήσει αντιτουρκικές θέσεις.

Μάλιστα δε, ο τουρκικός Τύπος δεν έκρυψε την "παγωμάρα" του με την πληροφορία ότι ο προοριζόμενος από τον Τραμπ ως ο νέος αρχηγός της CIA, ο Mike Pompeo, έχει χαρακτηρίσει την Τουρκία σαν ισλαμική δικτατορία και τον ίδιο τον Ερντογάν και το καθεστώς του σαν ισλαμικό δικτατορικό καθεστώς. Μετά το αποτυχόν πραξικόπημα, ο επίδοξος νέος αρχηγός της CIA σχολάζοντας τις τότε δηλώσεις του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών, Cevad Zarife, που επαινούσε την τουρκική δημοκρατία και την νίκη της ενάντια στους πραξικοπηματίες, έγραψε χαρακτηριστικά στον tweet ότι η Τουρκία του Ερντογάν όπως και το Ιράν, είναι στυγνές ολοκληρωτικές ισλαμικές δικτατορίες.

Ως προς την αισιοδοξία του αλ Σίσι, αυτή στηρίζεται στην εκτίμηση ότι ο Τραμπ θα επιδείξει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τη Μέση Ανατολή. Άλλωστε, οι σχέσεις της Αιγύπτου με την κυβέρνηση του Ομπάμα ήταν τεταμένες. Σε συνέντευξή του, δήλωσε μεταξύ άλλων, ότι "Ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Τραμπ έχει δείξει μεγάλη κατανόηση της κατάστασης στην περιοχή συνολικά και της κατάστασης στην Αίγυπτο ειδικά. Αυτός είναι κι ο λόγος που ανυπομονώ και αναμένω περισσότερη στήριξη και ενίσχυση των διμερών μας σχέσεων».

Η αισιοδοξία του αλ Σίσι, έχει βάση, ως προς την σκληρή ρητορική του Τραμπ σχετικά με την τρομοκρατία, μια και η Αίγυπτος βρίσκεται αντιμέτωπη με επιθέσεις τζιχαντιστών που έχουν στερήσει τη ζωή σε εκατοντάδες αστυνομικούς και στρατιώτες, ελέγχουν δε μεγάλο μέρος του Σινά.

Στο δε Ισραήλ, οι φανατικοί Εβραίοι περιμένουν τον Τραμπ ως Μεσσία, λαμβάνοντας υπόψη την υπόσχεσή του ότι θα μεταφέρει την Πρεσβεία των ΗΠΑ από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, που θα σημαίνει έμμεση αναγνώριση της πόλης, ως πρωτεύουσας του κράτους.
Αν επαληθευθούν τα ανωτέρω, μπορεί να ελπίζει η Ελλάδα σε ωφελήματα, τουλάχιστον στα ενεργειακά, με αγωγό από Ισραήλ και οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Αν…

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Στέλιου Παπαθεμελή

«Εν ανθηρώ έλληνι λόγω» ο Προκόπης Παυλόπουλος κατηύθυνε τον Μπαράκ Ομπάμα στους τύπους των ήλων των πληγών που ταλανίζουν τη χώρα μας ων πρώτη: η αδιέξοδη πολιτική λιτότητας που μας επεβλήθη. Ο συνομιλητής του συνομολόγησε ότι «η λιτότητα δεν αποτελεί στρατηγική ανάπτυξης».

Ο οικοδεσπότης άνοιξε με αυτοπεποίθηση τα μείζονα εθνικά μας:
⏩ Κυπριακό: Λύση δίκαιη σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο, χωρίς στρατεύματα κατοχής και αναχρονιστικές εγγυήσεις.
⏩ Λωζάννη: Αδιανόητη κάθε συζήτηση αναθεώρησής της.
⏩ Σκόπια: Η προκλητική ψευδωνυμία αλυτρωτισμού στοχεύει αλλαγή συνόρων.

Ο πλανητάρχης τα αντιπαρήλθε σιγή. Το Στεϊτ Ντιπάρτμεντ προεδρεύοντος Ομπάμα κανοναρχεί «λύση» για το Κυπριακό βαθύτατα ανθελληνική. Λύση τουρκική.

Ο Μπους (πατήρ) δεν άκουσε το καλοκαίρι του 1991 τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραμανλή που τον συμβούλευε ότι «η Αμερική θα μπει σε μεγάλη περιπέτεια, αν η Τουρκία αναλάβει σημαντικό ρόλο στη Μέση Ανατολή».

Ο Ομπάμα και τα αμερικανικά παράκεντρα εξουσίας λειτουργούν με τον ίδιο αδιόρθωτο φιλοτουρκισμό. Όρα συμβουλές του αντιπροέδρου Μπάϊντεν προς Αναστασιάδη να δεχθεί τους τουρκικούς όρους.

Οι μεγάλες χώρες έχουν θεσμική συνέχεια. Ιδίως στην εξωτερική τους πολιτική. Η Ελλάδα ωστόσο θα μπορούσε να αναπροσανατολίσει την απέναντί της αμερικανική στάση αν κάποτε απεφάσιζε να κάνει χρήση της εκεί δυνάμεώς της σε ψήφους και πολιτικό χρήμα και συνειδητοποιούσε τον τρόπο λειτουργίας των αμερικανικών κέντρων αποφάσεων οικοδομώντας τους διαύλους επηρεασμού τους.

Τον Ελληνισμό αφορά η στάση του Τραμπ απέναντι του Ερντογάν. Ο δαιμονισμένος γείτων οδύρεται για τα 2.500.000 τ.χμλ. που είχε η Οθωμανική αυτοκρατορία το 1914 (ενίοτε θυμάται την εποχή που οι Οθωμανοί πολιορκούσαν τη Βιέννη και κατείχαν τότε 20.000.000 τ.χλμ.).

Η Αμερική, (ακόμη του Ομπάμα), πιέζει για «λύση»=νομιμοποίηση των τετελεσμένων του Αττίλα. Και μπορεί ο ισλαμοτουρκικός μεγαλοϊδεατισμός του νεοοθωμανού με τα λόγια να στήνει ανώγεια και κατώγεια, αλλά δεν ορρωδεί να προβαίνει και σε συγκεκριμένες κινήσεις όπως: έξοδος του Barbaros στην ΑΟΖ μεταξύ Πάφου και Καστελλόριζου. Στοχοποιεί το Καστελλόριζο - κάρφος στους οφθαλμούς της Άγκυρας - και προχωρεί σε εκτεταμένες στρατιωτικές ασκήσεις = παραβιάσεις του εναέριου και θαλάσσιου ελληνικού χώρου.

Το πρώτο βήμα πάντως τουρκικής γραφής του νέου προέδρου το λάβαμε από την τηλεφωνική επικοινωνία Τραμπ – Ερντογάν και τα γλυκανάλατα του αμερικάνου ότι η… κόρη του «θαυμάζει» τον ισλαμιστή!

Είναι νωρίς εντούτοις να έχουμε οριστική εικόνα για την στάση του νέου προέδρου απέναντι του ισλαμοτουρκισμού. Ο όποιος αναπροσανατολισμός της αμερικανικής πολιτικής απαιτεί συστηματικό αγώνα που εμείς πρέπει να κάνουμε.

Οι ηγεμονεύουσες ελίτ του κόσμου είδαν το αμερικανικό αποτέλεσμα ως νίκη του λαϊκισμού. Οι όπου γης - και εν Ελλάδι – ομογάλακτοί τους μυρικάζουν τώρα στη διαπασών αυτό το παραμύθι και καλούν σε συναγερμό κατά του φαντάσματος του λαϊκισμού. Εννοούν με τον όρο κάθε αντίλογο –αντίδραση στην παγκοσμιοκρατία, τις πολυεθνικές ολιγαρχίες, τη μη πραγματική οικονομία.

Οι ολιγάρχες και τα παπαγαλάκια τους φοβούνται μιαν εξέγερση των «σκλάβων». Των αδυνάτων και της μεσαίας τάξης που ήταν μέχρι πρότινος η ραχοκοκαλιά των κοινωνιών. Και τι δεν έκαναν για να τη διαλύσουν: άνοιξαν τα σύνορα στις ασύδοτες εισαγωγές προϊόντων και στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση, οδήγησαν σε μαζική μετεγκατάσταση, ή αναγκαστικά λουκέτα χιλιάδες, ιδίως μικρομεσαίες επιχειρήσεις εντάσεως εργασίας, προκαλώντας τσουνάμι ανεργίας.

«Ο λαϊκισμός απειλεί την διεθνή οικονομία», οδύρεται ο Holger Schmieding τής Berenberg Bank (Καθημερινή 15.11.16). Γιατί; Διότι με τη νίκη του Τραμπ έχει, λέει ο τραπεζίτης, αυξηθεί «ο κίνδυνος επανεμφάνισης του προστατευτισμού», που προφανώς θα θέσει υπό έλεγχο την ασυδοσία των αγορών.

Ο μανιακός αντι-Τραμπ Paul Krugman (Ν.Υ.Τimes 15.11.16) βλέπει παρά ταύτα ανάπτυξη. Αλλά μας προετοιμάζει αλλοιώς: «μην εκπλαγείτε αν βραχυπρόθεσμα επιταχυνθεί η ανάπτυξη. Σε μακροπρόθεσμο όμως ορίζοντα οι επιπτώσεις θα είναι μεγάλες»…Ίδωμεν!

Η αποστροφή του αμερικανοευρωπαϊκού κατεστημένου στο πρόσωπο του νεοεκλεγέντος προέδρου ως λαϊκιστή εγκαινιάζει την εισαγωγή ενός είδους προληπτικού αναθέματος που φαίνεται θα χρησιμοποιηθεί σε όλες τις επί θύραις εκλογικές αναμετρήσεις. Και στην Ευρώπη επίκεινται πολλές. Οι κατεστημένοι αμφισβητούν τους λαούς που δεν πειθαρχούν στην περιβόητη πολιτική ορθότητα. Αμφισβητούν την δημοκρατία αυτοί που δεν μπορούν να την χειραγωγήσουν.

Στην κατεστημένη πολιτική ορθότητα εισχώρησε από καιρό, ιδίως στη Γαλλία, ο ισλαμοαριστερισμός. Τον κάνει φύλλο-φτερό ο Jacques Julliard, κορυφαίος αρθογράφος, αμετανόητος αριστερός κατά δήλωσή του, που «δεν αφήνει ποτέ να λένε ότι αυτή εδώ η αριστερά είναι ή αριστερά»! Ψέγει τους ομοϊδεάτες τους που «θεωρούν καθήκον τους να προκαλούν το μίσος κατά του Χριστιανισμού. Είναι περίεργο να βλέπεις αυτές τις ευαίσθητες ψυχές να αγωνιούν για την αύξηση της υποτιθέμενης ισλαμοφοβίας, η οποία δεν προκάλεσε ποτέ έναν θάνατο, εκτός από τους πολέμους που κάνουν οι μουσουλμάνοι μεταξύ τους, όταν για τις διώξεις με θύματα χιλιάδες χριστιανούς στον κόσμο δεν βγάζουν ούτε έναν αναστεναγμό»(Le Figaro/26.8.16).

Ερώτηση κρίσεως: Οι ημέτεροι «Λιακο-Φίληδες» είναι αριστεροί;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η ανέξοδη αναφορά του Ομπάμα στο χρέος (όπου τον τελευταίο λόγο θα έχει η Μέρκελ), η πίστη στη σκληρή γραμμή του ΔΝΤ και τα καυτά γεωπολιτικά και ενεργειακά θέματα! Η ύποπτη (;) δήλωση του Αλ. Τσίπρα για το Κυπριακό

Από τον Σπύρο Κάραλη

Ανθρακες ο θησαυρός; Με τη ΝΑ. Μεσόγειο σε αναβρασμό, ο βασικός λόγος της επίσκεψης του προέδρου Ομπάμα στην Αθήνα, όπως φάνηκε, δεν ήταν να υποστηρίξει το ελληνικό αίτημα για διευθέτηση του χρέους, αλλά τα γεωπολιτικά ζητήματα και την υστεροφημία του, εν μέσω ταραχής κυρίως στη Γερμανία από την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ.
Η ουσία της ομιλίας του Αμερικανού προέδρου -που ήταν πράγματι ένας ύμνος του δημοκρατικού πολιτεύματος, παραλλαγμένου όμως κατά τα αμερικανικά πρότυπα με ισχυρές αποχρώσεις προτεσταντικής αντίληψης, σε συνάρτηση με τη μυθιστορηματική, μοναχική επίσκεψή του στην Ακρόπολη, η οποία ευθύς έγινε βιντεοκλίπ από τον Λευκό Οίκο- δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών ούτε πανηγυρισμών από την ελληνική κυβέρνηση, προϊδεάζοντας -πιθανότατα- για επώδυνη συνέχεια για τη διακυβέρνηση Τσίπρα και τη χώρα.

Η λιτότητα

Χωρίς να μετακινηθεί σπιθαμή από τη γραμμή του ΔΝΤ, ο κ. Ομπάμα δεν κόμισε κάτι καινούργιο, προχωρώντας στην ανέξοδη για τον ίδιο αναφορά στην ελάφρυνση του χρέους «πακέτο» με τη λιτότητα, καθώς φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι η Γερμανία θα λάβει την τελική απόφαση για την Ελλάδα, παραδίδοντας την πρωτοκαθεδρία του ελληνικού προβλήματος στην καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ, της οποίας, 24 ώρες αργότερα, έπλεξε το εγκώμιο.

Η σημασία της επίσκεψης Ομπάμα, συνεπώς, περιορίζεται αυστηρά στα γεωπολιτικά ενδιαφέροντα των ΗΠΑ, ενώ προκύπτουν ενδείξεις ανησυχητικών εξελίξεων στο Κυπριακό. Επισήμως, η κυβέρνηση διά του εκπροσώπου Δημήτρη Τζανακόπουλου διαψεύδει ότι ασκήθηκαν πιέσεις από τον Αμερικανό πρόεδρο στον Αλέξη Τσίπρα όσον αφορά τα χρονοδιαγράμματα επίλυσης του Κυπριακού, ωστόσο η βιαστική επίσκεψη του Νίκου Αναστασιάδη στην Αθήνα, αμέσως μετά την αναχώρηση Ομπάμα για το Βερολίνο, υποδηλώνει το αντίθετο. Επιπλέον, η δήλωση Τσίπρα στην κοινή συνέντευξη με τον πρόεδρο των ΗΠΑ ότι «δίκαιη λύση σημαίνει λύση χωρίς τη μόνιμη παρουσία τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο» προκαλεί εύλογα μεγάλα ερωτήματα, καθώς πάγια ελληνική θέση, ως προϋπόθεση για λύση, είναι η άμεση αποχώρηση των Τούρκων από το νησί...
ΝΑΤΟ, Ρωσία και η εμπορική συμφωνία ΤΤΙΡ συμπλήρωσαν την «ατζέντα» Ομπάμα, μαζί με τη γεωπολιτική των ενεργειακών αγωγών. Διόλου τυχαία ήταν, άλλωστε, τα εύσημα που έδωσε στην Ελλάδα επειδή δαπανάμε το 2% του ΑΕΠ σε εξοπλισμούς, ακόμα και εν μέσω κρίσης. Επομένως, κατέληξε, μπορούν και οι άλλες χώρες του ΝΑΤΟ -εννοώντας τις ευρωπαϊκές- να αυξήσουν τις δαπάνες τους για πολεμικούς εξοπλισμούς, ώστε να μειωθεί η οικονομική συμβολή των ΗΠΑ στην Ατλαντική Συμμαχία.

Οι αγωγοί

Οσον αφορά το ενεργειακό σκέλος, δεν περνά απαρατήρητο ότι τον Αμερικανό πρόεδρο συνόδευε η βοηθός υπουργός Εξωτερικών, αρμόδια για Ευρωπαϊκά και Ευρασιατικά Θέματα, Βικτόρια Νούλαντ, η διπλωμάτης που στη θητεία της είχε πολλαπλό ρόλο, έχοντας επισκεφθεί τη χώρα μας αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια.

Το ενδιαφέρον της διοίκησης Ομπάμα για τις ενεργειακές ισορροπίες της περιοχής ήταν πάντοτε ισχυρό, και σε αυτές ο ρόλος της Αθήνας κρίνεται κρίσιμος για τα αμερικανικά συμφέροντα, καθώς οι δύο αγωγοί TAP και IGB σχετίζονται με τη στρατηγική επιλογή των ΗΠΑ να αποδυναμώσουν τον ρόλο της Ρωσίας στην ενεργειακή τροφοδοσία της Ευρώπης: ο TAP κατασκευάζεται για να μεταφέρει, μέσω Ελλάδας, αζερικό αέριο στις χώρες της κεντρικής και της νότιας Ευρώπης, δίνοντας εναλλακτική πηγή τροφοδοσίας, ενώ ο IGB έχει σχεδιαστεί ως το πρώτο βήμα ενός μεγάλου άξονα μεταφοράς αερίου, που εκτείνεται από τη βόρεια Ελλάδα και θα συνδέει τα δίκτυα των χωρών της Βαλκανικής και της νοτιοανατολικής Ευρώπης, φτάνοντας μέχρι την Ουκρανία - αποδεσμεύοντας τις χώρες αυτές από το ρωσικό μονοπώλιο και από την εξάρτησή τους από τις γεωπολιτικές επιδιώξεις της Μόσχας.

Η σπανακόπιτα και η βολική μετάφραση για να αμβλυνθούν οι εντυπώσεις!

Aρκετά ήταν τα ευτράπελα της επίσκεψης Ομπάμα. Περισσότερο από όλα, πάντως, συζητήθηκε (και μάλιστα με ιδιαίτερα αρνητικά σχόλια) η ομολογουμένως κακή εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα.
Εδειχνε αρκετά πιεσμένος, μάλλον κουρασμένος και σίγουρα χωρίς συγκέντρωση, πράγμα που φάνηκε σε δύο περιπτώσεις. Στην πρώτη, όταν μίλησε ελληνικά με... αμερικανική προφορά και στη δεύτερη στο τέλος της κοινής συνέντευξης στο Μέγαρο Μαξίμου, όταν ο Ομπάμα, σε ρόλο οικοδεσπότη, του υπέδειξε πού είναι η έξοδος, καθώς ο κ. Τσίπρας έδειχνε... χαμένος. Πολύς ντόρος έγινε και με την πρωτοβουλία του πρωθυπουργού να απευθυνθεί στον Αμερικανό πρόεδρο στον ενικό, κατά τον σύντομο διάλογό τους μπροστά στις κάμερες.

Σημειώθηκαν και μερικές άλλες γκάφες. Οπως λ.χ. στην έλευση του Αμερικανού προέδρου, καθώς το προεδρικό αεροσκάφος σταμάτησε λίγα μέτρα από τη θέση που είχε προβλεφθεί, αλλά και αρκετά μέτρα πιο πίσω, με αποτέλεσμα οι υπεύθυνοι να τρέχουν να κολλήσουν πρόσθετα κομμάτια κόκκινου χαλιού, που κατέληξε σε τεθλασμένη γραμμή. Λόγω της αλλαγής θέσης του χαλιού, άλλαξε και η θέση του αγήματος, με αποτέλεσμα να σταθεί στην αριστερή πλευρά και όχι στη δεξιά, όπως συνηθίζεται. Ενα χιουμοριστικό στιγμιότυπο ήταν η ερώτηση του Αμερικανού προέδρου στον Προκόπη Παυλόπουλου αν μένει στο Προεδρικό Μέγαρο, με τον ΠτΔ να απαντά «μένω σπίτι μου» και τον κ. Ομπάμα να δείχνει απορημένος για το πού τελικά είναι η κατοικία του Ελληνα ομολόγου.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ πιάστηκε απροετοίμαστος ως προς το εθιμοτυπικό της επίσημης τελετής. Αφού περπάτησε κατά μήκος της Ηρώδου Αττικού δίπλα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και στο άγημα των Ευζώνων, στη συνέχεια πήγε να φύγει τη στιγμή που άρχισε ο εθνικός ύμνος των ΗΠΑ. Κατάλαβε γρήγορα το λάθος του και επανήλθε στην αρχική θέση του. Οσοι γνωρίζουν αγγλικά και έβλεπαν τις δηλώσεις Μπ. Ομπάμα με Προκόπη Παυλόπουλο και Αλέξη Τσίπρα αντιλήφθηκαν ότι η διερμηνεία ήταν πολύ… ελεύθερη. Περιέκοψε και άμβλυνε λόγια του Αμερικανού προέδρου για τις μεταρρυθμίσεις και ανακάλυψε τον όρο «βιώσιμη ανάπτυξη», που δεν ειπώθηκε ποτέ από τον Ομπάμα, ο οποίος πάντως στα ελληνικά του τα πήγε πολύ καλά, με εξαίρεση τη spanakopita, που την έκανε... σαλάτα. Ομως το όνομα του Αντετοκούνμπο, αν και δυσκολεύτηκε, το είπε τελικά σωστά.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Σ​​την περίπτωση των πρόσφατων προεδρικών εκλογών στις HΠA, η προεκλογική περίοδος αποτέλεσε ιστορικό γεγονός με σημασία ασυγκρίτως μεγαλύτερη από το αποτέλεσμα της εκλογής.

Προέδρους εξόφθαλμα προβληματικούς τους τιθασεύουν οι θεσμοί και οι λειτουργίες του δημόσιου βίου στις HΠA, τους καθιστούν ακίνδυνους για το «σύστημα». Bέβαια, η αβλαβοποίηση αφορούσε ώς τώρα προέδρους με καταφανή ολιγόνοια, όχι με απροσχημάτιστο τραμπουκισμό. Ωστόσο το «σύστημα» μοιάζει ότι μπορεί να εγγυηθεί τη «σώφρονα» λειτουργία του προεδρικού θεσμού.

Aντίθετα, η προεκλογική περίοδος συνιστούσε ιστορικό ορόσημο δηλωτικό νομοτελειακών εξελίξεων του πολιτισμικού «παραδείγματος». Mέχρι τώρα ήταν δύσκολο να διανοηθεί κανείς ότι δυο υποψήφιοι για τη θέση του «πλανητάρχη», του διαχειριστή της ζωής ή του θανάτου εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, της σωτηρίας ή του πυρηνικού αφανισμού της έμβιας ύλης πάνω στον πλανήτη, δυο υποψήφιοι για τέτοιες ιλιγγιώδεις ευθύνες, θα κοκορομαχούσαν μπροστά στα μάτια όλης της οικουμένης σαν δυο τυχάρπαστα λούμπεν ανθρωπάρια. Θα έβγαζαν στη φόρα ο καθένας τα σεξουαλικά, πραγματικά ή θρυλούμενα, άπλυτα του άλλου. Θα προσπαθούσαν να κερδίσουν την εκλογή, όχι προτείνοντας όραμα, κοινωνικούς στόχους, ποιότητες ζωής που αξίζει να κατακτηθούν από τη φυλετική πανσπερμία των HΠA και σε κάθε γωνιά του πλανήτη, αλλά μόνο διασύροντας, ευτελίζοντας τον αντίπαλο.

Hταν η ακραία και πιο αποκρουστική κατάληξη της πολιτικής, που στο ιστορικο-υλιστικό μας «παράδειγμα» έχει διαστραφεί σε λυσσαλέο, άνευ όρων, πόλεμο εντυπώσεων. Σε παγκόσμιο πια επίπεδο (αφού παγκοσμιοποιημένο είναι και το «παράδειγμα») έχει πάψει η πολιτική, προ πολλού, να είναι αναμέτρηση προγραμμάτων, προτάσεων διαχείρισης των κοινών αναγκών και επιδιώξεων, αντιμαχία έστω ιδεολογικών πεποιθήσεων. H πολιτική είναι, απλά και μόνο, μάχη εντυπώσεων, ποιος θα κερδίσει τις εντυπώσεις, ποιος θα υποκλέψει, με τα πιο απρόβλεπτα τεχνάσματα, την προτίμηση (καθαρά ψυχολογική, χωρίς ίχνος ορθολογικής σκέψης και κριτικού ελέγχου) των ψηφοφόρων.

Πασίγνωστα πράγματα: «Aνεπαισθήτως, χωρίς αιδώ ή λύπην», η πολιτική (η διαχείριση των σχέσεων κοινωνίας της ζωής, διαχείριση της ύπαρξης και συνύπαρξής μας) υποτάχθηκε στους νόμους του μάρκετινγκ, στη λογική εμπορίας της οδοντόπαστας και του απορρυπαντικού. Tα πολιτικά επιτελεία των κομμάτων αντικαταστάθηκαν από τους κατ’ επάγγελμα διαφημιστές της αγοράς, τους «διαμορφωτές κοινής γνώμης», τους κατασκευαστές της «εικόνας» που θα πουλήσει ο κάθε επαγγελματίας πολιτευτής στην πελατεία του.

Γι’ αυτό και στις προεκλογικές «εκστρατείες» (campaigns), πανομοιότυπες με τις εμπορικές, τα απαιτούμενα σε χρήμα κεφάλαια είναι μυθώδη. Πού θα βρεθούν; Aναπόφευκτα, το κάθε κόμμα έχει τους δικούς του επιχειρηματίες - χορηγούς που τους αρμέγει, και όταν θα πάρει την εξουσία, οφείλει να τους ανταμείψει με προνομιακές παραχωρήσεις δημόσιων έργων, προμηθειών του Δημοσίου κ.τ.ό. Xυδαία, αδιάντροπη καταλήστευση του κοινωνικού χρήματος, του φορολογούμενου πολίτη, που την αποκαλούμε κατ’ ευφημισμόν «διαπλοκή».

Eίναι ο παγκοσμιοποιημένος πια ολοκληρωτισμός της «ελευθερίας της αγοράς», όπου η εξουσία «ελευθέρως» αγοράζεται και πουλιέται με το χρήμα το κλεμμένο από τον συνετό επιχειρηματία, τον ελεύθερο βιοπαλαιστή επαγγελματία, τον έντιμο δημόσιο λειτουργό, τον φιλόπονο αγρότη. Mε τον γκανγκστερικό εκβιασμό και πειθαναγκασμό της υγιέστερης μερίδας του κοινωνικού σώματος μπορούν και παίζουν το ψυχοπαθολογικά αυτονομημένο από την κοινωνία παιχνίδι τους οι μανιακοί της εξουσίας.

Δικαιώνονταν επί δεκαετίες, γιατί η εναλλακτική πρόταση στα πλαίσια του ιστορικο-υλιστικού ατομοκεντρικού «παραδείγματος» που γέννησε ο «Διαφωτισμός», ήταν ο εφιάλτης της κολεκτίβας, της «κεντρικά κατευθυνόμενης οικονομίας». Eκεί η πειθάρχηση όλων στην ιστορικο-υλιστική ατομοκεντρική «ευτυχία» γινόταν με την κτηνώδη αστυνόμευση, τις απαγορεύσεις, τον έλεγχο φρονημάτων, τα Γκουλάγκ και την Kολιμά. Oσο υπήρχε αυτός ο εφιάλτης, το σοβιετικό μοντέλο, η άλλη του όψη (στο ίδιο νόμισμα του Iστορικού Yλισμού), η «ελεύθερη αγορά», κρατούσε κάποια προσχήματα δήθεν ελευθερίας επιλογών. Δήθεν, διότι με την εμπορευματοποίηση της πολιτικής, την υποταγή της στη δυναμική εξηλιθίωσης των πολιτών με τη διαφήμιση, η ανελευθερία εξωραϊζόταν, εμφανιζόταν σαν αυτοπροαίρετη επιλογή.

Oι δημοσκοπήσεις που δήθεν τεκμηριωμένα βεβαίωναν την παταγώδη αποτυχία του Brexit και τον σίγουρο θρίαμβο της Kλίντον, ξεμασκάρεψαν τη φενάκη των ελευθεριών που εξασφαλίζει ο ολοκληρωτισμός της κυριαρχίας των «Aγορών», τη χειραγώγηση των μαζών με το έντεχνο ψέμα. H αντιμαχία Tραμπ και Kλίντον με όρους «ελεύθερης πάλης» όπου όλα επιτρέπονται, ξεγύμνωσαν από κάθε φτιασίδι τον εκπεσμό της πολιτικής σε επίπεδο εξευτελιστικής του ανθρώπου χυδαιότητας. Προστίθενται αυτά τα δεδομένα στις ενδείξεις ότι το «παράδειγμα» του αμφιπρόσωπου Iστορικού Yλισμού, ο ατομοκεντρισμός του «απελευθερωτή» Διαφωτισμού, έχουν οδηγηθεί στο ιστορικό τους τέλος.

Πρώτη κατέρρευσε η μαρξιστική εκδοχή του Iστορικού Yλισμού. Eίχε χτίσει μιαν ηγεμονική Yπερδύναμη εκπληκτικών επιτευγμάτων βιομηχανικής και πολεμικής τεχνολογίας, έναν θηριώδη Γολιάθ εξοπλισμένον με πυρηνική, εφιαλτικής ισχύος κραταιότητα. Hταν αδιανόητο, όμως κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, ραγδαία. Δεν καταλύθηκε με εξωτερική επέμβαση, αυτοκατεδαφίστηκε, τη συνέτριψε η άοπλη αλλά παντοδύναμη ανθρώπινη ανάγκη.

Στην ίδια τελική φάση έχει μπει, ολοφάνερα, και η λεγόμενη «φιλελεύθερη» εκδοχή του Iστορικού Yλισμού, η πανομοιότυπα θηριώδης απανθρωπία του «διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος». Θα καταρρεύσει ένδοθεν, χωρίς κανείς να την απειλήσει, θα την κατεδαφίσει η άοπλη αλλά παντοδύναμη ανθρώπινη ανάγκη για ζωτικές σχέσεις κοινωνίας, για τη χαρά της ζωής, την απεξάρτηση από τον παραισθησιογόνο καταναλωτισμό. H προεκλογική γκροτέσκα διαπάλη στις HΠA, ο έσχατος εκεί εξευτελισμός των καυχήσεων του «φιλελευθερισμού», προμηνύει την παταγώδη κατάρρευση.

Tο πότε δεν το ξέρει κανείς. Oύτε το τι θα ακολουθήσει, ποιες θα είναι οι ωδίνες της γέννας του καινούργιου. Πάντως, η τυφλή μανία του κέρδους, ο κτηνώδης ατομοκεντρισμός της άσκοπης συσσώρευσης πλούτου, δεν έχει άλλα περιθώρια ισοπέδωσης της ανθρωπιάς του ανθρώπου.

H άκρα προεκλογική ευτέλεια στις HΠA γίνεται σημάδι ελπίδας.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Είναι ασυγχώρητα αδαής, ελαφρόμυαλος και άστοχος όποιος ασχολείται με τα κοινά και δεν μπορεί να δει την αποσάθρωση και την άτακτη υποχώρηση του νεοταξικού κοσμοειδώλου της παγκοσμιοποίησης.

Αυτό που σχεδιάστηκε να αποτελέσει το «τέλος της Ιστορίας» και διαφημίστηκε σαν μια ανεπίστροφη πραγματικότητα, σαν νομοτέλεια όπως η θνητότητα, ξεθώριασε. Η αίγλη του έχει «τσαλακωθεί» και το ύψος του ταπεινώθηκε μπροστά στη γιγάντια αντίδραση των εθνικών συνόλων. Με απλά λόγια: ό,τι προσπαθούσαν να μας επιβάλουν τελειώνει. Αδοξα, ατιμωτικά, με κρότο.

Η ελληνική απάντηση στη γραφειοκρατική τυραννία των Βρυξελλών, όπως εκφράστηκε στο δημοψήφισμα του 2015, ήταν η πρώτη ρωγμή στον παραμορφωτικό καθρέφτη του ευρωμονόδρομου της ύφεσης, της υποτέλειας. Οι Ελληνες είπαν ένα καθαρό και ξάστερο ΟΧΙ στη γερμανική τιμωρητική πολιτική. Ο λαός μας γνώριζε καλά ποιες μπορούσαν να είναι οι συνέπειες, αλλά επέλεξε την οδό της αξιοπρέπειας - κι αυτή η στάση ήρθε σε πλήρη αντιδιαστολή με τη μετέπειτα στάση της κυβέρνησης.

Το Brexit και η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ αποδεικνύουν ότι έχει επέλθει μια σεισμική μεταβολή του παγκόσμιου πολιτικού τοπίου, η οποία μας υποχρεώνει να ορίσουμε την Ελλάδα που θέλουμε να δημιουργήσουμε ξανά μέσα από τις στάχτες του Μνημονίου.

Η Ελλάδα που λειτουργεί, που ενώνει, που αρέσει και εμπνέει τον λαό μας αλλά και τη διεθνή κοινότητα δεν είναι άγνωστη. Δεν θα χρειαστεί να την «εφεύρουμε», ούτε να μισθώσουμε ξένους και ντόπιους... μυαλοπώλες για να την ορίσουν. Η ιδανική πατρίδα είναι αυτή που ήδη έχει δοξαστεί, τιμηθεί και αγαπηθεί από εμάς και από τους ξένους. Το αποτύπωμά της, οι γραμμές και αναλογίες της, τα άγια και τα ιερά της, βρίσκονται γύρω μας.

Η Ακρόπολις και η Δωδώνη. Το Αγιο Ορος και η Παναγιά της Τήνου. Η πολιορκία του Μεσολογγίου και η νίκη στην Τριπολιτσά. Ο Παλαιολόγος και ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Ο Αισχύλος και ο Κοραής. Ολα τούτα τα στοιχεία, οι ήρωες, οι μάρτυρες, οι καλλιτέχνες, οι ηγέτες, οι εκκλησιές και τα αρχιτεκτονήματα είναι οι θεσμοί που πρέπει να σεβαστούμε.

Δόξα, τιμή, έρως και κατάνυξη είναι ο τόπος και η Ιστορία μας. Πρότυπα οι πρόγονοί μας. Στόχοι μας οι κορυφές που κατακτήσαμε και όπλα μας η γνώση, η αρμονία, το μέτρο και η αλήθεια. Σύμμαχός μας ο Θεός.

Πού αλλού να κοιτάξουμε για να αντλήσουμε δύναμη και θάρρος; Εντός οι απαντήσεις στις απορίες μας.

Αυτή η Ελλάδα μάγεψε τον απερχόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος εκφράστηκε για την πατρίδα μας με λόγια που οι δικοί μας ξέπνοοι, άχρωμοι και ανέμπνευστοι πολιτικοί θα αποδοκίμαζαν ως «εθνικιστικά».

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η αμφισβήτηση της Συνθήκης της Ελλάδας ως ευκαιρία της Ελλάδας
Η Συνθήκη της Λωζάνης και ο χαλίφης Ερντογάν

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Και ξαφνικά σεισμός: Ο ψευτο-χαλίφης Ερντογάν δήλωσε πως δεν του αρέσει πλέον η Συνθήκη της Λωζάνης. Γιατί η Τουρκία «ζημιώθηκε από την συμφωνία του 1923», γιατί «μας ανάγκασαν να δεχθούμε τη Συνθήκη της Λωζάνης» και γιατί «Παραχωρήσαμε τα νησιά μας» (εννοεί τα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου). Έτσι απλά.

Μετά από ένα σχεδόν αιώνα από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης (24 Ιουλίου 1923) – μια πολυμερή Διεθνή Σύμβαση, η οποία τίθεται υπό την προστασία της Τουρκίας από την μια μεριά και υπό την προστασία της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Ιαπωνίας, της Ιταλίας, της Σερβίας, της Ρουμανίας και της Ελλάδος από την άλλη.

Με άλλα λόγια, η Τουρκία, μόνη αντισυμβαλλόμενη απέναντι σε 6 χώρες μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, άρπαξε όσα εδάφη εξασφάλισε με την υπογραφή της συνθήκης (Ανατολική Θράκη, τα Ελληνικά νησιά Ίμβρος και Τένεδος, μια λωρίδα γης κατά μήκος των συνόρων με την Συρία και «φουσκωμένα» σύνορα της Τουρκίας με το Ιράκ), «απαλλάχτηκε» από εκατομμύρια χριστιανών της Μικράς Ασίας, υποχρέωσε τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως να εγκαταλείψει την επίσημη ιδιότητα του Εθνάρχη των Ελλήνων, «μάντρωσε» πολλά εκατομμύρια Κούρδων και άλλων εθνοτήτων μέσα στην «Τουρκική ταυτότητα», κατεξευτέλισε συστηματικά όλες ανεξαιρέτως τις υποχρεώσεις που ανέλαβε από την Συνθήκη, αλωνίζει προκλητικά μέσα στο Αιγαίο, καθοδηγεί με εντεινόμενη επιθετικότητα τους πράκτορες της ΜΙΤ τους οποίους έχει σκορπίσει μέσα στην Ελληνική Θράκη, δεν έχασε ευκαιρία πισώπλατης μαχαιριάς όταν αισθανόταν ασφαλής και μετά από όλα αυτά, και πάρα πολλά άλλα, έρχεται ο ψευτο-χαλίφης της Άγκυρας ένα πρωινό του Σεπτεμβρίου 2016 και μας λέει τώρα πως δεν «συμφέρει» πλέον στην Τουρκία η Συνθήκη της Λωζάνης!!

Η επικίνδυνη αυτή κλιμάκωση της Τουρκικής προκλητικότητας και η ξαφνική έκρηξη του ψευτο-χαλίφη της Άγκυρας μόνο τυχαία δεν είναι.

Η ανατολίτικη πονηριά του γνωρίζει πολύ καλά ότι η Τουρκία έχει παραιτηθεί πανηγυρικά, με τα άρθρα 20 και 27 της Συνθήκης της Λωζάνης, από κάθε δικαίωμα στην μαρτυρική Κύπρο ενώ η λύση του Κυπριακού πλησιάζει, με ορατό το ενδεχόμενο απόσυρσης των Τουρκικών στρατευμάτων κατοχής αλλά και σημαντικού αριθμού εποίκων.

Γνωρίζει επίσης πολύ καλά ότι η Συνθήκη της Λωζάνης επιβάλλει στην Τουρκία αποστρατικοποίηση της ζώνης των στενών, κάτι που της φάνηκε ιδιαίτερα επώδυνο της περίοδο της κρίσης των σχέσεων Ρωσίας – Τουρκίας μετά την κατάρριψη του Ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους.

Τέλος –και πιο σημαντικό– γνωρίζει πως η Αιγυπτιακή κυβέρνηση έχει καταλήξει στην απόφαση να προχωρήσει σε υπογραφή συμφωνίας με την Ελλάδα για την οριοθέτηση των θαλασσίων συνόρων ανάμεσα στις δυο χώρες σύμφωνα με την Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας η οποία επιβάλλει τον συνυπολογισμό της επήρειας του Καστελόριζου στις θαλάσσιες ζώνες. Το γεγονός αυτό βάζει ταφόπετρα στα όνειρα της Τουρκίας να καταστεί αυτόκλητος συνέταιρος της Ελληνικής και Κυπριακής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Στις 7 Σεπτεμβρίου 2016 το άρθρο μας «Η «προσέγγιση» Ρωσίας – Τουρκίας» κατέληγε με την πρόβλεψη πως «η ώρα που η Ελλάδα και η Κύπρος θα έχουν την «κατάλληλη ευκαιρία» να αντιμετωπίσουν άπαξ διαπαντός την διαρκή νέο-οθωμανική επιθετικότητα και τον παράλογο επεκτατισμό της Ισλαμικής Τουρκίας, πλησιάζει. Και η χώρα μας πρέπει να είναι έτοιμη σε όλα τα «μέτωπα» που η Τουρκία κρατάει ανοιχτά με την απειλή χρήσης βίας εδώ και δεκαετίες».

Οι δηλώσεις Ερντογάν για την Συνθήκη της Λωζάνης, η απόπειρα «εξαγωγής κρίσης» προς την Ελλάδα και «συσπείρωσης» του εσωτερικού μετώπου της Τουρκίας με ένα διαχρονικά δημοφιλή «στόχο» ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενος από όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις στην περιοχή μας. Άλλωστε η γενικότερη κατάσταση του γειτονικού γίγαντα με τα γυάλινα πόδια είναι σε όλους γνωστή:

Η Τουρκία βρίσκεται απομονωμένη από εχθρούς και φίλους. Οι γερές «πλάτες» των «συμμάχων» μας που της επέτρεψαν να εισβάλλει εκ του ασφαλούς στην μαρτυρική Κύπρο, δεν υπάρχουν πλέον. Επί πλέον, αντιμετωπίζει ένα αιματηρό εμφύλιο πόλεμο με ολοένα και μεγαλύτερες απώλειες νέων, αθώων, ανθρώπων. Μπήκε στην κόλαση της Συρίας ελπίζοντας σε εδαφικά και πολιτικά οφέλη, παραγνωρίζοντας όμως τους τεράστιους κινδύνους να εγκλωβιστεί με δυσανάλογα μεγάλες απώλειες. Η Τουρκική οικονομία μετά το τεράστιο πλήγμα στον τουρισμό και την αστάθεια από την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016, υποβαθμίζεται συνεχώς από όλους τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης. Η εσωτερική κατάσταση οδεύει επικίνδυνα σε μια ολοκληρωτική δικτατορία με συλλήψεις δεκάδων χιλιάδων Τούρκων κάθε «επαγγέλματος» – από στρατιωτικούς, πανεπιστημιακούς και δικαστικούς μέχρι δημοσιογράφους, δημόσιους υπάλληλους ή υπαλλήλους της ΜΙΤ.

Ένας Τούρκος πολιτικός που μπήκε στην πολιτική πριν από 20 περίπου χρόνια «ξυπόλητος», σήμερα θεωρείται από τους πλουσιότερους πολιτικούς του κόσμου (περιοδικό Forbes), έχοντας μετατρέψει ολόκληρη την Τουρκία σε μια προσοδοφόρα οικογενειακή επιχείρηση, χωρίς να μπορεί να τον καταγγείλει κανείς.

Συνεπώς όλες οι γενικότερες συνθήκες είναι ώριμες και κατάλληλες από κάθε άλλη φορά. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν έχουμε προετοιμαστεί σωστά ώστε να βάλουμε επί τέλους ένα τέλος στην διαρκή επιθετικότητα της Τουρκίας που εγκαινιάστηκε μετά την εισβολή στην Κύπρο του 1974.

Ευχόμαστε ολόψυχα πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας μας να αποδειχτούν άξιοι των περιστάσεων που παρουσιάζονται όχι συχνότερα από κάθε 100 χρόνια. Ευχόμαστε ολόψυχα να αξιοποιήσουν με επιτυχία την θετική συγκυρία που βρίσκεται διαμορφωμένη. Αυτό άλλωστε, είναι κάτι που θα το ανακαλύψουμε στην πράξη πολύ σύντομα…
________________________________________________________

* Ο Λεωνίδας Κουμάκης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης του Πέρα και στην συνέχεια φοίτησε για δυο χρόνια στο Ζωγράφειο Γυμνάσιο, πριν εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, λόγω της απέλασης του πατέρα του, το 1964. Στην Ελλάδα τέλειωσε το Γυμνάσιο Παγκρατίου στην Αθήνα και την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα, από το 1967, άρχισε να εργάζεται σε ελληνική βιομηχανία (κλάδος ποτών) στην οποία παρέμεινε επί 30 συνεχή χρόνια και της οποίας διετέλεσε Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής και Διευθυντής Εξαγωγών. Την δεκαετία 2003 – 2013 ασχολήθηκε με έντυπες και ηλεκτρονικές εκδόσεις. Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Το Θαύμα – Μια πραγματική ιστορία» (1992) και «Ματιές στις ρίζες του Ελληνισμού» (1997). Τον Δεκέμβριο του 1996 κυκλοφόρησε τον σύντομο «Αποχαιρετισμό».

Πηγή Greek American News Agency


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η σκόνη του εμιράτου σκεπάζει Ιερουσαλήμ και Βοτανικό και πώς συνδέονται η προσπάθεια της UNESCO να σβήσει τα ίχνη του Ισραήλ από τις βιβλικές περιοχές με τις «ονειρώξεις» του Ταγίπ Ερντογάν
«Για τους Ρωμιούς της Πόλης οι Τούρκοι ήτανε ένα πράγμα ακαθόριστο… ένα πράγμα σα να λέμε… χολέρα, πλημμύρα, σεισμός… ένα τέτοιο πράγμα, οι Τούρκοι γενικά». Μαρία Ιορδανίδου
Γράφει ειδικός συνεργάτης

Προσφάτως η UNESCO αποφάσισε να σβήσει τα ιστορικά ίχνη του λαού του Ισραήλ από τις βιβλικές περιοχές του διαγράφοντας από την ιστορία τον Τύμβο της Ραχήλ και το Σπήλαιο του Πατριάρχη, τα οποία χαρακτήρισε τζαμιά με τις ονομασίες Bilal ibn Rabah και Ιbrahimi Moscue. Ταυτόχρονα από τον Αύγουστο του 2015 η UNESCO προσπαθεί εναγωνίως να επιβάλει ισλαμικές ονομασίες για το Τείχος των Δακρύων και το Ορος των Ελαιών, παρά το γεγονός ότι το Ισλάμ εμφανίστηκε στον χώρο της Μέσης Ανατολής περίπου 3.000 χρόνια μετά την παράδοση των Δέκα Εντολών στον Μωυσή και 700 χρόνια μετά την Ανάσταση του Κυρίου.

Την ίδια χρονική περίοδο ο πρόεδρος της Τουρκίας, συντονιζόμενος στο ίδιο μήκος κύματος με την UNESCO, άκουγε τον αντίλαλο της «φωνής της καρδιάς του» να έρχεται από τα ελληνικά νησιά, τη Μακεδονία και το τζαμί(ά) του Βοτανικού, παραβλέποντας και αυτός με τη σειρά του το γεγονός ότι οι κυνηγημένες από τον Δία Νύμφες έτρεχαν χαριεντιζόμενες στον Ελαιώνα του Βοτανικού, στα όρη, στα δάση και τα ποτάμια της Ελλάδας, της νοτίου Ιταλίας και της Ιωνίας 3.000 χρόνια πριν από την εμφάνιση των τουρανικών φυλών στην περιοχή.

Από τον Κάιζερ

Τα διάφορα συμβάντα που αφορούν την επιθετική επανεμφάνιση του Ισλάμ στην Ευρώπη δεν είναι ασύνδετα μεταξύ τους. Καταρχάς, τα σχετικά γεγονότα θα πρέπει να εξεταστούν και να αναλυθούν κάτω από τον μεγεθυντικό φακό των προσπαθειών της τευτονικής αναθεώρησης της Ιστορίας, κορυφούμενης με τον ασπασμό του Ισλάμ από τον Γερμανό Κάιζερ στις αρχές του περασμένου αιώνα.

Από τότε ο δυτικός άνθρωπος θα παρουσιάζεται από τη γερμανική διανόηση ως μια διεφθαρμένη οντότητα από τον ιουδαιοχριστιανικό και τον ελληνικό κόσμο. Οι Γερμανοί τις παραμονές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου θα αποποιηθούν το ελληνορωμαϊκό παρελθόν με το οποίο τους εξοικείωσε ο Ντρόιζεν και στο οποίο ήταν εκστατικά προσηλωμένοι, και έκτοτε θα αφοσιωθούν στη μελέτη και στον θαυμασμό του Ισλάμ. Μέσα σε αυτό το ιδεολογικό πλαίσιο θα εδραιωθεί η φιλία του Χίτλερ με τον μεγάλο μουφτή της Ιερουσαλήμ Αμίν αλ Χουσεϊνί, φανατικό αντισημίτη, ο οποίος οργάνωσε μαζί με τον Χίμλερ τα μουσουλμανικά παλαιστινιακά τάγματα στην Ελλάδα, που κατακρεούργησαν τον πληθυσμό στο Δίστομο.

Ο απόηχος εκείνων των γεγονότων θα φτάσει ως την εποχή μας, ένθα ο γερμανικός φιλοϊσλαμισμός θα κληρονομηθεί από τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και τη γερμανική ηγεσία, που θα ανακοινώνει θριαμβευτικά μετά τη μαζική εισβολή 1.000.000 μουσουλμάνων μεταναστών στη Γερμανία «το Ισλάμ ανήκει στη Γερμανία». Ετσι, η νέα δυτική τάξη πραγμάτων μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, συνεπικουρούμενη από τη διεθνιστική Αριστερά, θα συμμαχήσει ιδεολογικά και στρατιωτικά με το Ισλάμ αφενός για να υλοποιήσει το παλιό γερμανικό όνειρο της εξαφάνισης με την ισχύ των όπλων του ιουδαιοχριστιανικού κόσμου από την περιοχή της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίων και αφετέρου για να προβάλει την ηθική, πολιτισμική και κοινωνική «υπεροχή» του Ισλάμ με τα όπλα της Δύσης και τα δολάρια της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ.
Το τελευταίο αφενός διατηρεί στενές θρησκευτικές, πολιτισμικές και οικονομικές σχέσεις με την Τουρκία και αφετέρου φιλοδοξεί να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος της φυσικής και ιδεολογικής επίθεσης του Ισλάμ στη Δύση. Ετσι, εκτός από τη χρηματοδότηση του ISIS, την καταστροφή της Συρίας, του Ιράκ και την προώθηση των μουσουλμάνων μεταναστών στην Ευρώπη, τα ισλαμικά χρήματα του Κατάρ «επενδύονται» μαζικά στα Βαλκάνια.

Μέσα σε αυτό το ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο η επιθετική διείσδυση του ισλαμικού κεφαλαίου στην καθημαγμένη και αιμορραγούσα χώρα δεν θα ήταν καθόλου δύσκολη.
Εκμεταλλευόμενο τα ανύπαρκτα εθνικά ανακλαστικά της διεθνιστικής πολιτικής τάξης, την απουσία εθνικής συνείδησης από τη μεγαλοαστική τάξη και την απάθεια μιας απονευρωμένης και νεκρής κοινωνίας, δεν θα αργούσε να αντιληφθεί ότι θα μπορούσε να κατακτήσει ολοκληρωτικά τη χώρα με το πρόσχημα των επενδύσεων, αποκτώντας σχεδόν 200 χρόνια μετά την εκδίωξη των μουσουλμάνων από την Ελλάδα νησιά, κατά παράβαση του Συντάγματος, καθώς και μεγάλες εκτάσεις της ελληνικής γης ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, αντί ευτελών χρηματικών ποσών, ώστε να εδραιώσει το φυσικό και ιδεολογικό προκεχωρημένο φυλάκιο του Ισλάμ στην Ευρώπη πριν από την τελική έφοδο.

Η «κυριακάτικη δημοκρατία» στις 6 Νοεμβρίου 2016 στο κύριο άρθρο της παρουσίασε ένα ληστρικό πολιτικό σύστημα, που απαιτεί ως και το 86% των κερδών των ελληνικών εταιριών. Κάτω από αυτό το φορολογικό τοπίο η εθνική καταστροφή είναι αναπόφευκτη και συνεπώς η χωροθέτησή του αποτελεί μια συνειδητή πολιτική απόφαση. Την ίδια στιγμή της καταστροφής των ελληνικών επιχειρήσεων το πολιτικό σύστημα ενθαρρύνει την εγκατάσταση στην Ελλάδα του αραβικού και του τουρκικού κεφαλαίου, τα οποία στο μέλλον θα καταλύσουν κάθε ψήγμα ελληνικής κυριαρχίας επί του ελληνικού χώρου.

Σε πρωτοσέλιδο

Την ίδια μέρα μια άλλη εφημερίδα στο πρωτοσέλιδο άρθρο της παρουσίαζε όχι μόνο τα «επενδυτικά σχέδια» των ισλαμιστών, «διαρρηγνύοντας τις σελίδες της» από ιερή αγανάκτηση λόγω της γραφειοκρατικής καθυστέρησης των «επενδυτικών σχεδίων», αλλά ήταν φανερό ότι έσειε και αυτή μαζί με τους εμίρηδες του Κατάρ το δάκτυλο στον ελληνικό λαό τον οποίο απείλησε ότι «αν δεν προχωρήσει η ισλαμική “επένδυση” στη δυτική Ελλάδα, τότε θα εκδιωχθούν οι ελληνικές επιχειρήσεις από το Κατάρ», παραβλέποντας το γεγονός ότι οι αμετροεπείς και αφύσικες επενδύσεις θα καταστρέψουν το μοναδικό κεφάλαιο του ελληνικού χώρου, που είναι το φυσικό κάλλος του, εκτός βεβαίως της παράβλεψης των εθνικών κινδύνων.

Αντίστοιχα, οι επενδύσεις του Κατάρ στην Τουρκία μετατρέπονται σε πολεμικά εργοστάσια, όπλα, θέσεις εργασίας και απόκτηση πολεμικής τεχνογνωσίας, που την κατάλληλη στιγμή θα στραφούν εναντίον της Ελλάδας. Τα εύλογα ερωτήματα από τη δημοσίευση αυτού του άρθρου στον Τύπο καθώς και άλλων ομοίων σε άλλες εφημερίδες δεν άπτονται των πιθανών συμφερόντων που θα μπορούσαν να αγγίξουν τα εν λόγω δημοσιεύματα, καθώς και του γεγονότος ότι το Κατάρ ουσιαστικά αποτελεί μια επιπλέον επαρχία της Τουρκίας.

Ομως, οι συντάκτες των άρθρων με την «προοδευτική και δημοκρατική» ευαισθησία τους θα έπρεπε να διερωτηθούν «τι θα συνέβαινε εάν οι Αραβες απειλούσαν μέσω μιας ευρωπαϊκής εφημερίδας με αντίποινα τους πολίτες κάποιας άλλης ευρωπαϊκής χώρας». Η απάντηση στο εύλογο αυτό ερώτημα είναι ότι μάλλον θα έπρεπε να εγκαταλείψουν αμέσως τη χώρα χαρακτηριζόμενοι ως persona e non grata.

Οι στενές και συμμαχικές σχέσεις του Κατάρ με την Τουρκία και η επιθετική προώθηση των ισλαμικών συμφερόντων στην Ευρώπη και τη χώρα μας θα έπρεπε να είχαν προβληματίσει τις πολιτικές ηγεσίες από καιρό, όπως θα έπρεπε να προβληματίσει τη στρατιωτική ηγεσία ο ρόλος που θα μπορούσαν να παίξουν οι εγκαταστάσεις των Καταρινών στα Ιόνια νησιά σε μια μελλοντική ελληνοτουρκική στρατιωτική σύγκρουση, που σύντομα έρχεται. Τα τουρκικά υποβρύχια, ελλιμενιζόμενα στη ναυτική βάση του Δυρραχίου της Αλβανίας, θα μπορούσαν όχι μόνο να έχουν τον πλήρη επιχειρησιακό έλεγχο της Αδριατικής και του Ιονίου Πελάγους μέσω της δορυφορικής ανταλλαγής πληροφοριών από τα νησιά του Κατάρ στο Ιόνιο, αλλά δυνάμει θα μπορούσαν να σχεδιάζουν και να εκτελούν στρατηγικές επιχειρήσεις δολιοφθοράς με αποβάσεις ειδικών δυνάμεων στη δυτική Ελλάδα, μετά το τέλος των οποίων οι Τούρκοι επιδρομείς θα βρίσκουν ασφαλές καταφύγιο στις εγκαταστάσεις των «επενδυτών».

Συμπερασματικά, είναι προφανές ότι αργά και σταθερά τα τελευταία 10 χρόνια δημιουργείται ένα εσωτερικό φιλοτουρκικό λόμπι εγχώριων φιλοοθωμανών και μουσουλμάνων μεταναστών στηριζόμενο στα αραβικά χρήματα, το οποίο θα αποβεί μοιραίο για τη χώρα την κρίσιμη στιγμή, όταν σύντομα θα κριθεί το μέλλον του Ελληνισμού για τα επόμενα 100 χρόνια.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Τάσσος Συμεωνίδης
Ακαδημαϊκός Σύμβουλος


Η επίσκεψη Ομπάμα έκλεισε με ένα αισιόδοξο μήνυμα από τον απερχόμενο Αμερικανό πρόεδρο τόσο προς την Ελλάδα όσο και προς την παγκόσμια κοινή γνώμη. Πόσο δικαιολογημένη είναι αυτή η αισιοδοξία;

Η επίσκεψη του Προέδρου Ομπάμα συνέπεσε με την μεγαλύτερη (και οδυνηρότερη) έκπληξη στα χρονικά των προεδρικών εκλογών και την κατάρρευση ενός κοινωνικό - πολιτικού «μοντέλου» που μέχρι την 8η Νοεμβρίου φαινόταν απρόσβλητο.
Ο απερχόμενος πρόεδρος, μέσα σε ατμόσφαιρα κατήφειας, δεν έχασε λοιπόν την ευκαιρία να μεταδώσει βιαστικά «μήνυμα» απευθυνόμενο και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού σε μια προσπάθεια να αμβλύνει τις εντυπώσεις από την κατάρρευση του κόμματος του, αλλά και τους κινδύνους που απειλούν και την δική του υστεροφημία.
Η καθ’ όλα αναμενόμενη ήττα στις κάλπες, που οι παθογενείς «προοδευτικές» ελίτ αρνούνταν επίμονα να αναγνωρίσουν μέχρι τα μεσάνυχτα της ημέρας της κάλπης,, ήδη προκαλεί διαλυτικές αναταράξεις στο Δημοκρατικό κόμμα.
Η επίσκεψη στην Αθήνα έδωσε έτσι την ευκαιρία στον απερχόμενο πρόεδρο να προχωρήσει σε ένα «μανιφέστο» δημοκρατίας και αντί-λαϊκισμού, όπως το περιέγραψαν ορισμένοι των «μέσων»· ο υψηλός επισκέπτης διάνθισε το μανιφέστο με τις ήδη γνωστές απόψεις του σε περιβάλλον συμβολικό στην σκιά της Ακροπόλεως, του εμβλήματος δηλαδή της Αρχαίας Αθηναϊκής Δημοκρατίας που εξακολουθεί να δημιουργεί πολιτικούς συνειρμούς στις Δυτικές χώρες.
Ακόμη και οι πειθήνιοι λιβανιστές του Δημοκρατικού κόμματος τώρα παραδέχονται, εν όψει της άνευ προηγουμένου κατάρρευσης του σχήματος Κλίντον, και προσωπικά της πρώην πρώτης κυρίας, ότι ο απερχόμενος πρόεδρος πρέπει να εργαστεί σκληρά από δω και πέρα για να διαφυλάξει τις «παρακαταθήκες» του πάση θυσία ενώπιον νέων δυνάμεων που απεχθάνονται και απορρίπτουν τις πολιτικές επιδράσεις της οκταετίας Ομπάμα, όπως και τις κοινωνικές εκείνες τάξεις που εξακολουθούν να τις υποστηρίζουν.
Η «αισιοδοξία» του μανιφέστου ήταν επιβεβλημένη και άνευ όρων καθώς ο Πρόεδρος Ομπάμα αναχωρεί από τον Λευκό Οίκο καθώς οι ΗΠΑ εισέρχονται σε περίοδο απρόβλεπτων πολιτικών και κοινωνικών αναταράξεων και ανακατατάξεων. Οι παρακαταθήκες Ομπάμα, που προηγουμένως θεωρούνταν δεδομένες, τώρα φαίνονται απειλούμενες εν όψει του ακαθορίστου των προθέσεων του «εκτραχηλισμένου» αλλά συντόμως Προέδρου Τραμπ, ο οποίος, μέχρι στιγμής, ακολουθεί την τακτική του suspense, ήτοι αυτή της κινηματογραφικής αγωνίας. Με το Κογκρέσο υπό Ρεπουμπλικανικό έλεγχο η αγωνία αυξάνεται ασφυκτικά.

Η ελληνική κυβέρνηση δηλώνει ικανοποιημένη από την επίσκεψη Ομπάμα. Υπάρχουν χειροπιαστοί λόγοι για την ικανοποίηση αυτή;

Η κυβέρνηση θα είχε λόγους να ανακοινώνει ενθουσιασμένη την πλήρη «ικανοποίηση» της ακόμη κι αν ο Πρόεδρος Ομπάμα έκανε απλώς στάση ανεφοδιασμού καυσίμων σε ελληνικό αεροδρόμιο για μια- δυό ώρες.
Αντιλαμβάνεσθε λοιπόν τι σημαίνει πολιτικά για ένα κυβερνητικό σχήμα, που βρίσκεται σε πλήρη αποσύνδεση από την σκληρή πραγματικότητα, μια επίσκεψη αμερικανού προέδρου η οποία διαρκεί τριάντα έξι ώρες, με παγκόσμια κάλυψη κάθε βήματος του φιλοξενουμένου και με συνεχείς χορωδιακούς ύμνους από ξένα ΜΜΕ αλλά κι από τους ελληνόφωνους «προοδευτικούς» κάθε χροιάς και κοινωνικής στάθμης.
Έτσι, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος των όποιων διαβουλεύσεων, η κυβέρνηση το μόνο που δεν θα ήθελε να κάνει θα ήταν να κηρύξει εθνική πανήγυρη και σημαιοστολισμούς με την ευκαιρία της επισκέψεως. Τα υπόλοιπα τα έχει κάνει ήδη.
Κατά τ’ άλλα, δεν έχουμε αυτή την στιγμή ενδείξεις που να μας πείθουν ότι η παρουσία του Προέδρου Ομπάμα είχε κάποιο χειροπιαστό περιεχόμενο σχετικώς με τα «εθνικά θέματα» και την απειλή καταρρεύσεως της χώρας που μεγεθύνεται καθημερινά.
Το επιτελείο του αμερικανού προέδρου όμως πρέπει να είναι ικανοποιημένο από την συμβολική σημασία των εικόνων του απερχομένου Προέδρου Ομπάμα στην Ακρόπολη και την θερμότατη υποδοχή του μηνύματος του στο Ίδρυμα Νιάρχου από τους χειροκροτητές φιλοξενούντες.
Τα περί κοιτίδος της δημοκρατίας και των αξιών του δημοκρατικού πολιτεύματος κ.λπ. έχουν προφανή σημασία για το αμερικανικό Δημοκρατικό «αφήγημα» των τελευταίων τριάντα ετών που υπέστη πανωλεθρία στις κάλπες. Οι ελληνικοί συμβολισμοί προσφέρουν σημαντικά και στην προσωπικότητα του απερχομένου προέδρου που επίσης υπέστη σοβαρό πλήγμα λόγω της αμέριστης υποστήριξης της πρώην πρώτης κυρίας από τον Λευκό Οίκο (την οποία ο απερχόμενος πρόεδρος δεν μπορούσε να αποφύγει).

Αν υποθέσουμε ότι υπήρξαν μυστικές διαβουλεύσεις με πραγματικά ουσιαστικό περιεχόμενο, μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι;

Κρίνοντας αποκλειστικά από την σημερινή κατάσταση της αμερικανικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, και την πλήρη υποτέλεια της Ελλάδος στα κελεύσματα της Νέας Κατοχής, είναι δύσκολο και, μάλλον, αδύνατο να υποθέσουμε ότι υπήρξε κάποιο στοιχειώδες κέρδος από υποτιθέμενες πάντα συνομιλίες ουσίας.
Το λογικότερο «σενάριο» είναι μάλλον αυτό των συνηθισμένων αβροτήτων σε τέτοιες συναντήσεις και του «paton the back» --του φιλικού δηλαδή ελαφρού χτυπήματος στον ώμο που συνοδεύει τις καθιερωμένες υποσχέσεις «υποστήριξης των δικαίων της Ελλάδας» σύμφωνα με το εγχειρίδιο talking points που ακολουθεί παντού τον εκάστοτε αμερικανό πρόεδρο1.
Οι μεγάλοι κίνδυνοι που περιβάλουν αυτή την στιγμή ειδικώς την Ελλάδα, δηλ. οι Τουρκικές νεοθωμανικές επιθετικές απαιτήσεις, το μεταναστευτικό, οι «φιλικές» προσβολές από Αλβανία και Σκόπια, το μερίδιο στα πετρέλαια/φυσικό αέριο στην ανατολική Μεσόγειο κ.λπ., αποτελούν υποπαραγράφους της διαπάλης Δύσεως –Ρωσίας - Ισλαμικής τρομοκρατίας - αραβικών κρατών που αυξάνεται αλματωδώς και δικαιολογημένα προκαλεί φόβους γενικότερης σύγκρουσης.
Το αμερικανικό διπλωματικό κατεστημένο της εποχής μπάμα έχει κατηγορηθεί για λανθασμένες επιλογές ζωτικής σημασίας, όπως π.χ. στην Συρία , και η ηττηθείσα πρώην πρώτη κυρία παραμένει στόχος βαρύτατων κατηγοριών για τους χειρισμούς της ως υπουργού εξωτερικών.
Μια ιδιαίτερα αρνητική εξέλιξη για την Ελλάδα ήδη αναδύεται καθώς ο επόμενος πρόεδρος επισήμως πρόσφερε την θέση του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας στον απόστρατο στρατηγό Μάϊκ Φλυν (Michael T. Flynn) ο οποίος ήδη εκφράζεται δημοσίως υπέρ το Ερντογάν και της «συμμάχου Τουρκίας».
Τέως διοικητής της Υπηρεσίας Αμυντικών Πληροφοριών (Defense Intelligence Agency - DIA) και φανατικός «αντί-Ομπάμα», ο Φλυν είναι ο επιστήθιος σύμβουλος του Τραμπ σε θέματα εθνικής ασφάλειας και φυσικά εξωτερικής πολιτικής. Η Άγκυρα δεν θα μπορούσε να ευχηθεί τίποτε καλύτερο για τα επεκτατικά συμφέροντα της στο ξεκίνημα της επόμενης αμερικανικής κυβέρνησης από την καθημερινή και προεξάρχουσα παρουσία του Φλυν στον Λευκό Οίκο.
Πίσω απ’ όλα αυτά η ελληνική θέση εξακολουθεί να βαρύνεται από τις γνωστές ανίατες ασθένειες: την αβυσσάλεα πατροπαράδοτη ελληνική αδυναμία χειρισμού υψηλής πολιτικής· την γενική αδράνεια των «πολιτειακών παραγόντων» για εθνική ενότητα· τις συνεχείς συντεχνιακές πιέσεις ενός ξεχαρβαλωμένου κράτους που ευθέως επηρεάζουν αποφάσεις στρατηγικής σημασίας· το θλιβερό γαϊτανάκι της εναλλαγής των χρεωκοπημένων στην εξουσία· και τους κατάπτυστους πολιτικούς καυγάδες σε επίπεδα τρίτης δημοτικού.
Αισιοδοξία λοιπόν; Μάλλον αναβάλλεται για (απίθανο) μέλλοντα χρόνο.

Η επίσκεψη Ομπάμα έδωσε και πάλι λαβή για εκτιμήσεις γύρω απ’ την «επομένη μέρα» στην συνεχιζόμενη οικονομική κρίση. Οι αμερικανικές δηλώσεις περί χρέους κ.λπ. εξακολουθούν να τρέφουν την εντύπωση του «Ελλάδα - ΗΠΑ συμμαχία» κατά των γερμανικών απαιτήσεων. Ευσταθεί αυτή η εντύπωση;

Πρώτα - πρώτα, όπως μας έχει διδάξει σκληρότατα το παρελθόν, οι «συμμαχίες» αυτού του είδους είναι πάντα αποτελέσματα της ελληνοφώνου τάσεως να ανακαλύπτει «προστάτες» εκεί που δεν υπάρχουν. Τα μαθήματα το1υ παρελθόντος δεν έχουν κάμψει ούτε τις ψευδαισθήσεις του «κυριάρχου λαού», ούτε, πολύ περισσότερο, την εύφορη φαντασία πολιτικών, «σχολιαστών», «διανοουμένων», αρθρογράφων και λοιπών.
Οι δηλώσεις του απερχόμενου αμερικανού προέδρου αναπόφευκτα καλλιέργησαν πάλι «κλίμα υποστήριξης» που όμως πρέπει να εξετασθεί υπό το φως της γενικής ευρωπαϊκής ανησυχίας για τα επερχόμενα της προεδρίας Τραμπ. Οι καλές προθέσεις του Προέδρου Ομπάμα δεν αμφισβητούνται. Πλην όμως στην πολιτική η απόσταση μεταξύ λόγων και πράξεων είναι συνήθως αγεφύρωτη. Εξ άλλου, την στιγμή αυτή, ο Πρόεδρος Ομπάμα ούτε τον κοινοβουλευτικό χρόνο διαθέτει ούτε το πολιτικό σθένος για «ρωμαλέες» πρωτοβουλίες υπέρ της Ελλάδος (που ΔΕΝ αποτελεί ούτως ή άλλως άμεσο προτεραιότητα του State Department).
Οι ισορροπίες δυνάμεων ΗΠΑ - Ευρώπης δεν έχουν καν αρχίσει να διαμορφώνονται. Οι σχέσεις που σκοπεύει να καλλιεργήσει η κυβέρνηση Τραμπ με την Γερμανία είναι επίσης θέμα υποθετικών συλλογισμών. Ήδη η κυρία Μέρκελ των ανοιχτών συνόρων έρχεται να προειδοποιήσει τον μόλις εκλεγέντα επί των «αξιακών» της απαιτήσεων. Αλλά συγχρόνως η Γερμανία ήταν η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που προσπάθησε να βολιδοσκοπήσει ευθέως τις προθέσεις του υποψηφίου Τραμπ, με αποστολή πολιτικών συμβούλων της στην Νέα Υόρκη, όταν οι πάντες στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες προετοίμαζαν πυρετικά το grand πάρτι της «αναπόφευκτης» νίκης της πρώην πρώτης κυρίας (όπως ομοίως χοροπηδούσαν και οι οπαδοί του Stay στην Βρετανία πριν τον καταπέλτη του Brexit).
Το μόνο ίσως βέβαιο αυτή την στιγμή είναι ότι το ημι-ολοκληρωτικό δίδυμο Μέρκελ - Σόϊμπλε δεν έχει την παραμικρή διάθεση για υποχωρήσεις επί του ελληνικού χρέους και την ανάγκη θεραπείας της γερμανικής ψύχωσης για λιτότητα και των κερδοσκοπικών γερμανικών χειρισμών εις βάρος όλων των ευρωπαϊκών κρατών της αποσυντιθέμενης «ένωσης». Ιδού λοιπόν το «πλαίσιο» που θα αντιμετώπιζε μια υποθετική «Ελλάδα - ΗΠΑ συμμαχία».
Πάντως, η αμερικανική επιρροή δεν μπορεί να αγνοηθεί. Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να είναι η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο. Προσέγγιση με τις αμερικανικές θέσεις μπορεί να έχει αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματα -- και η κυβέρνηση φαίνεται ότι το αντιλαμβάνεται.
Δυστυχώς το τι ακριβώς αντιλαμβάνεται και τι όχι η παρούσα κυβέρνηση έγκειται περισσότερο στην σφαίρα της ψυχανάλυσης παρά σε οποιοδήποτε «παραδοσιακό» (δηλ. πατροπαράδοτο) κριτήριο πολιτικής διορατικότητας και χειρισμών που ξεκινούν από το κριτήριο αυτό.
Σε πολιτικό επίπεδο, η επίδραση της «μαγείας Ομπάμα» περιορίζεται στις συνηθισμένες κορώνες παρομοίων περιστάσεων. Η παρούσα κυβέρνηση δεν διαθέτει ούτε πείρα ούτε στελέχη ικανά να αντιληφθούν τις διαστάσεις του εθνικού προβλήματος και τις πιθανές οδούς ικανής διαπραγμάτευσης με την υπερδύναμη. Οι ιδεολογικές μονομανίες των κυβερνώντων έχουν φυσικά ηττηθεί κατά κράτος από την κατάρρευση του «σοσιαλισμού» και τον βιασμό της χώρας, αλλά η ορθοδοξία της πεζοδρομιακής μεταχουντικής αριστεράς παραμένει αμετάβλητη και δημιουργεί μόνιμες παρωπίδες.
Είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι κυβερνήτες μας, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των ευρωπαίων «προοδευτικών», δεν έχουν ιδέα του τι ακριβώς σημαίνει η εκλογή Τραμπ, πώς φτάσαμε μέχρι εδώ, και που οδηγεί τις ΗΠΑ η διαμορφούμενη ριζοσπαστική κατάσταση μετά την κατά κράτος ήττα των Δημοκρατικών.
Ως εκ τούτου, η εκτίμηση των πιθανών αμερικανικών προθέσεων για την περιοχή μας αντιμετωπίζει αυξημένες δυσκολίες που προστίθενται στην δεδομένη αδυναμία του ελληνικού κατεστημένου γενικώς να κάνει σωστές στρατηγικές επιλογές.

Ποιο είναι το γενικότερο συμπέρασμα από την επίσκεψη Ομπάμα;

Η οργάνωση και το τυπικό της επισκέψεως πρόσφεραν τα αδιάσειστα δείγματα του χαμηλού επιπέδου των σημερινών μας κυβερνητών -- τόσο σε θέματα πρωτοκόλλου, προσωπικής παρουσίας των κυβερνητικών επισήμων, τυπικού των διμερών συναντήσεων κ.λπ. όσο και στον τομέα των συμβολισμών που έχουν κρίσιμη σημασία στην σημερινή εποχή της αστραπιαίας και παγκόσμιας πληροφόρησης σε «πραγματικό χρόνο».
Εντύπωση επίσης προκαλεί το ό,τι μεταξύ των λεγομένων «διαμορφωτών γνώμης, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, κανείς στα ελληνικά ΜΜΕ δεν βρήκε χώρο στις βαρύγδουπες απόψεις του να δώσει απόλυτη έμφαση στον ελληνικό γονιδιακό αντί-αμερικανισμό που και πάλι εκφράσθηκε με τις συνηθισμένες ταραχές, φωτιές, και καταστροφές ιδιοκτησίας· και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να κάνει μια έστω και επιδερμική εκτίμηση του που οδηγεί η μόνιμη αυτή βαθιά και συχνά ψυχωτική αντίφαση στις επιθυμίες των ελληνοφώνων που ψάχνουν για υψηλούς προστάτες.
Ο Πρόεδρος Ομπάμα εξακολουθεί να είναι δημοφιλής εν Ελλάδι ως «προοδευτικός» αριστερής χροιάς και, δεδομένου του παθολογικού αριστερισμού ακόμη και «συντηρητικών» ομάδων, η παρουσία του στην κοιτίδα της δημοκρατίας θεωρήθηκε «σταθμός», αλλά όχι βεβαίως και από τους θλιβερούς οπερετικούς πια «αγωνιστές» του πεζοδρομίου και από ισχυρότατη μερίδα της επικρατούσας πολιτικής παράταξης.

Έτσι λοιπόν η «17 Νοέμβρη» οδήγησε πάλι στην πρωτόγονη τελετουργία της πορείας προς την Αμερικανική Πρεσβεία και στα αραχνιασμένα συνθήματα μιας εποχής που δημιούργησε και συντήρησε τα θεμέλια της σημερινής καταστροφής. Όπως παρατήρησε ορθότατα ο Τάκης Θεοδωρόπουλος: «Τη χούντα την έριξαν οι καταστάσεις που η ίδια δημιούργησε και δεν είχε τη δύναμη ούτε το μυαλό να τις διαχειρισθεί. Δεν την έριξε καμιά λαϊκή εξέγερση. Το συμπέρασμα είναι ότι οι περισσότεροι στο Πολυτεχνείο γιορτάζουν χωρίς να ξέρουν τι γιορτάζουν» [έμφαση δική μας]. Το μόνο που έλειψε τελικά από το πάρτι της επίσκεψης ήταν ένα αυθόρμητο «λαϊκό δικαστήριο» για να «δικάσει» τον υψηλό επισκέπτη ως «εγκληματία πολέμου».
Και στην κυβέρνηση επικράτησε άκρα του τάφου σιωπή.
«Pathetic» που θα έλεγαν και οι αμερικάνοι.

Και το τελικό «παγκόσμιο» συμπέρασμα;

Το τελικό συμπέρασμα πρωτίστως για την καταρρέουσα ενωμένη» Ευρώπη, αλλά και για την γενικώς απούσα Ελλάδα, είναι ότι, κατά φαινόμενα, η εποχή της «προοδευτικής δικτατορίας» τορπιλίστηκε από το πιο απίθανο υποβρύχιο και υπέστη ρήγμα στα ύφαλα που δεν επιδιορθώνεται με τις αιώνιες σοφιστείες και τους γενικόλογους αφορισμούς περί «παγκοσμιοποίησης» και «ισχυρών πολύπλευρων διεθνών συμφωνιών».
Το πιο επικίνδυνο και αποθαρρυντικό όμως για τους αυτο-προσληφθέντες διδασκάλους της αδελφοσύνης των λαών είναι το ό,τι ουδείς εκ των «προοδευτικών» δεν υποπτεύθηκε το παραμικρό για την επερχόμενη βεβαία και βίαιη αντίδραση των δυτικών κοινωνιών που εξεγείρονται για την προϊούσα γκετοποίηση τους μέσω «παγκοσμιοποίησης» και την προκύπτουσα έτσι ακατάσχετη αιμορραγία των οικονομιών τους.
Το «υποβρύχιο» Τραμπ έπλευσε στην επιφάνεια χωρίς την παραμικρή προσπάθεια απόκρυψης. Βαμμένο άσπρο κατά παράβαση όλων των πολεμικών τακτικών επιφανείας, αναμετέδιδε το στίγμα του συνεχώς χωρίς κρυπτογράφηση. Προειδοποίησε επανειλημμένα με σήματα «Προς όλους» ποιοι ήσαν και είναι οι στόχοι του και πώς σκόπευε να τους βυθίσει. Η υπεροψία και η αυτο-παγίδευση των διδασκάλων, όμως, του χάρισε την εύκολη, αναίμακτη, και αποφασιστική νίκη με την καταβύθιση ολόκληρου του «προοδευτικού» στόλου σε επανάληψη του Περλ Χάρμπορ επί πέντε.
Αδίκως τώρα ωρύονται τα αμερικανικά προπαγανδιστικά διαπλεκόμενα media και οι επιφανείς γκουρού της τηλεοπτικής ανοησίας για το τι πράγματι συνέβη.
Αδίκως προσπαθούν να εκτρέψουν τον ορυμαγδό της καταδίκης του Δημοκρατικού κόμματος που μεταβλήθηκε σε κόμμα «αφεντικών» από κόμμα της «εργατιάς» μέσα σε τριάντα χρόνια -- για να προσαρμοσθούμε στην αργκό της σημερινής κυβέρνησης. Και είναι ενδεικτική η απελπισία των σημαιοφόρων αυτής της χρεοκοπημένης «προοδευτικής» πτέρυγας που τώρα προσπαθούν να ενθαρρύνουν τους ηττημένους με πρακτικά άχρηστες αναλύσεις όπως αυτή.
Τα προπύργια των διαπλεκομένων χορτοφάγων ελίτ των παραλίων κρυστάλλινων μεγαλουπόλεων· των «ρετιρέ» κατά τον μακαρίτη Σιδερένιο· των πανάκριβων γυμναστηρίων και των εξωτικών διακοπών· της T-Shirt πρωτοπορίας της Silicon Valley, των gadgets, των ηλεκτρικών αυτοκινήτων που στοιχίζουν το βάρος τους σε χρυσάφι, και της haute σύναξης των ιερών τεράτων - παντογνωστών ενεργοποιούν τώρα και τις ναυαρχίδες της «ορθής, έγκυρης, και πρέπουσας διανόησης» για να αντιληφθούμε όλοι πόσο κινδυνεύουμε αν συνεχίσουμε στην οδό αυτή της Τραμπ απωλείας.
Ελάχιστοι στις τάξεις τους αντιλαμβάνονται αυτό που περιγράφεται από διαπρύσιους (πραγματικούς) Δημοκράτες στις ΗΠΑ ως «the bursting of the 30-year old neoliberal bubble» (ήτοι «το σκάσιμο της τριαντάχρονης νεοφιλελεύθερης φούσκας»).

Το συμπέρασμα ειδικώς για την Ελλάδα είναι απλό:
  • Είτε οι «ηγέτες» μας θα γυρίσουν αναγκαστικά στα θρανία για να μάθουν μια πολύ παλιά προπαιδεία συμπεριφοράς που την ξέχασαν λόγω οδικών ατυχημάτων τύπου «Τρίτου Δρόμου», 3ης Σεπτέμβρη, ζιβάγκο, «κοινωνικοποιήσεων», Αυριανής, δανεικών, «εκσυγχρονισμού», Βατοπεδίων, «λοχαγών», «ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού» κόμματο-οργίων, οπλικών, Ολυμπιακών έργων κ.λπ., κ.λπ.
  • Είτε θα παραμείνουν «απαρέγκλιτα» στον δρόμο των ονειρικών παροξυσμών, των «σκισμένων» μνημονίων, και του παραχαραγμένου πολιτικού κουκλοθέατρου για να εξασφαλίσουν «κεκτημένα» και προσωπικές βολέψεις που όμως τώρα πια εξαερώνονται.
Στην πρώτη περίπτωση θα υπάρξει πιθανώς μια ελάχιστη αμυδρή ελπίδα.
Αν επικρατήσει η δεύτερη, της βασάνου οὐκ ἔσται τέλος.

Πηγή RIEAS

1 Ας θυμηθούμε την περίοδο της «στρατηγικής εταιρικής σχέσης» ΗΠΑ - Ελλάδος που διήρκεσε περίπου πέντε χρόνια (2005 - 2010). Πολλά συζητήθηκαν, λίγα έγιναν. Ιδιαιτέρως στα θέματα Αιγαίου - Τουρκίας τίποτε δεν άλλαξε στην στάση των ΗΠΑ προς μια μονίμως προκλητική και επιθετική Τουρκία που ήδη ανέπτυσσε εγκάρδιες σχέσεις με ακραίους ισλαμιστές που αργότερα μεταβλήθηκαν σε «δημοκράτες» κατά του Σύριου προέδρου Ασάντ. Κεντρικά θέματα τότε ήσαν το όνομα της FYROM και η αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου ως «ανεξάρτητου» κράτους από την Ελλάδα. Και στα δύο δεν υπήρξε καμία ουσιαστική πρόοδος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Λεπτές ισορροπίες στις ελληνοτουρκικές σχέσεις επιχειρεί να κρατήσει η Αθήνα, καθώς βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν όλο και πιο απρόβλεπτο Ερντογάν και μια Τουρκία η οποία ελάχιστα πλέον δείχνει να χαλιναγωγείται από το «καρότο» της προσέγγισης και της σχέσης της με την Ευρώπη.

Ο κ. Τσίπρας βρίσκεται μπροστά σε δύσκολες επιλογές που απαιτούν κινητοποίηση και υπευθύνους και λεπτούς χειρισμούς, καθώς διακυβεύονται πλέον κρίσιμα εθνικά συμφέροντα που θα σφραγίσουν το μέλλον και την επιβίωση του Ελληνισμού και δεν περιορίζονται απλώς στην διαχείριση των Μνημονίων που επιχειρεί να διεκπεραιώσει με επιτυχία ο κ. Τσίπρας αποδεχόμενος τις απαιτήσεις των δανειστών.

Η στροφή που σηματοδότησε στην πορεία της Τουρκίας η απόπειρα του πραξικοπήματος , δεν μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστες τις ελληνοτουρκικές σχέσεις οι οποίες δοκιμάζονται και θα δοκιμαστούν ακόμη περισσότερο το αμέσως προσεχές διάστημα, στο Κυπριακό, στο προσφυγικό, αλλά και στην ηγεμονική και αναθεωρητική ατζέντα του Ταγίπ Ερντογάν, την στιγμή που η Τουρκία μπαίνει σε όλο και πιο φυγόκεντρη τροχιά από την Ε.Ε.

Οι πολύ θετικές αναφορές για τα ελληνικά συμφέροντα που υπάρχουν στην Έκθεση της Κομισιόν για την Τουρκία (casus belli, σχέσεις καλής γειτονίας ,παραβιάσεις και υπερπτήσεις κλπ), τείνουν να αποδειχθούν άνευ ουσιαστικής αξίας, καθώς πλέον είναι σαφές ότι δεν τίθεται τουλάχιστον για το ορατό μέλλον θέμα ανοίγματος κεφαλαίων των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, αλλά αντίθετα δημιουργούνται συνθήκες που καθιστούν πιθανότερο το πάγωμα των ευρωτουρκικών σχέσεων.

Η ροπή προς τον αυταρχισμό, η πλήρης καταπάτηση ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων, η φυλάκιση των βουλευτών του τρίτου μεγαλύτερου κόμματος, το πογκρόμ εναντίον των αντιπολιτευόμενων ΜΜΕ και οι φυλακίσεις δημοσιογράφων, αγγίζουν τον σκληρό πυρήνα των ευρωπαϊκών αρχών και αξιών και δεν μπορούν να γίνουν ανεκτά για μια υποψήφια προς ένταξη χώρα.

Η προεδρική εκλογή στην Γαλλία που πιθανότατα θα κριθεί μεταξύ της Μαρίν Λεπέν και ενός εκ των Ζιπέ ή Σαρκοζί είναι προφανές ότι θα ορθώσει ένα ψηλό τείχος στις σχέσεις με την Τουρκία, ενώ η δημόσια αντιπαράθεση του γερμανού υπουργού εξωτερικών Στάινμαγιερ και πιθανότατα νέου προέδρου της Γερμανίας, με την τουρκική κυβέρνηση είναι ενδεικτικές του κλίματος που επικρατεί και στο Βερολίνο. Η Γερμανία μάλιστα παρακολουθεί με ιδιαίτερη προσοχή και ενόχληση τις προσπάθειες του Ερντογανικού καθεστώτος να κινητοποιήσει τούρκους μετανάστες στην Γερμανία, ώστε να κινηθούν εναντίον των οπαδών του PKK και των αντιπολιτευόμενων κομμάτων. Με δεδομένη την αντιτουρκική στάση της Αυστρίας, της Ολλανδίας, του Λουξεμβούργου και άλλων χωρών, είναι προφανές ότι οι Ευρωτουρκικές σχέσεις μπαίνουν σε βαθιά κατάψυξη. Γι’ αυτό φροντίζουν καθημερινά ο Ταγιπ Ερντογαν και άλλοι τούρκοι αξιωματούχοι με δηλώσεις τους εναντίον της Ε.Ε.

Σε ότι αφορά μάλιστα το ενδεχόμενο επαναφοράς της θανατικής ποινής είναι δεδομένο ότι αυτομάτως διακόπτονται οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία.

Όμως ο κ. Ερντογάν έχει δείξει ότι δεν διστάζει να παίξει το σκληρό χαρτί του μεταναστευτικού, απειλώντας ότι αν δεν απελευθερωθεί η βίζα για τους τούρκους πολίτες και αν δεν εκπληρώσει η Ε.Ε. τις οικονομικές δεσμεύσεις που έχει αναλάβει για το προσφυγικό, τότε θα καταρρεύσει η Συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας και όπως ρητά απείλησε «θα δούμε τι θα κάνει η Ε.Ε., με 3 εκατομμύρια πρόσφυγες...». Η Ελλάδα η οποία βρίσκεται σε ιδιαίτερα δύσκολη φάση καθώς η οικονομική κρίση δοκιμάζει τις αντοχές της κοινωνίας και έχει θέσει υπό αμφισβήτηση το αξιόμαχο και την αποτρεπτική ισχύ των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, αντιμετωπίζει με δέος το νέο σκηνικό που διαμορφώνεται σε σχέση με την Τουρκία.

Το Σάββατο τα στοιχεία τα οποία ανακοίνωσε το Συντονιστικό ανέφεραν ότι υπήρχαν καταγεγραμμένοι περισσότεροι από 62.200 μετανάστες και πρόσφυγες στο ελληνικό έδαφος, και η Αθήνα πλέον βρίσκεται έρμαιο των διαθέσεων του Ερντογάν, καθώς η Ε.Ε. έχει φροντίσει να ενισχύσει την φύλαξη των συνόρων των χωρών των Δυτικών Βαλκάνιων με την Ελλάδα, ώστε να δημιουργηθούν στεγανά εγκλωβίζοντας τις μεταναστευτικές ροές στο Ελληνικό έδαφος.

Ο τούρκος υπουργός εξωτερικών Μ. Τσαβούσογλου απέφυγε να συναντήσει τον ομόλογο του, Ν. Κοτζιά στην Αττάλεια, ενώ το τηλεφώνημα Τσίπρα – Ερντογάν, μάλλον δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα λόγω της σκληρής στάσης του τούρκου προέδρου στο κυπριακό αλλά και στο θέμα του αιτήματος έκδοσης των 8 τούρκων αξιωματικών.

Ο κ. Τσίπρας που προσπάθησε να εμφανισθεί υποστηρικτικός του Ταγίπ Ερντογάν σε ότι αφορά τις σχέσεις με την Ε.Ε. γνωρίζει ότι η βαρύτητα της Ελλάδας στο εσωτερικό της Ε.Ε., ιδίως σε ότι αφορά την Τουρκία είναι παντελώς αποδυναμωμένη. Συγχρόνως όμως η Αθήνα κινδυνεύει να εμφανιστεί ότι επιδεικνύει την μεγίστη ανοχή προς το τουρκικό καθεστώς ,την στιγμή που όχι μόνο ο κ. Ερντογάν παραβιάζει κάθε έννοια ανθρωπινού και δημοκρατικού δικαιώματος, αλλά απειλεί ευθέως την Ελλάδα με αλλαγή συνόρων και εμφανίζεται με μαξιμαλιστικές θέσεις στο Κυπριακό.

Οι αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας και οι δηλώσεις του Τ. Ερντογάν περί «συνόρων της καρδιάς» ακυρώνουν κάθε προσπάθεια συνεννόησης στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο… Με τις καθημερινές έμπρακτες αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο ο κ. Ερντογάν εμποδίζει ουσιαστικά κάθε δυνατότητα επίτευξης συμβιβαστικής λύσης στο θέμα των διερευνητικών επαφών για την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, και εμπεδώνει πλέον και στην τουρκική κοινή γνώμη, την πεποίθηση ότι τα νησιά του Αιγαίου αδίκως αφαιρέθηκαν από την Τουρκία ως διαδόχου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Οι δηλώσεις υποστήριξης του Ταγίπ Ερντογάν από τον κ. Τσίπρα και οι υποσχέσεις για μετριοπαθή στάση στο εσωτερικό της Ε.Ε. (χαρακτηριστικό είναι ότι το ελληνικό ΥΠΕΞ είναι από τα λίγα που δεν αντέδρασαν στην φυλάκιση βουλευτών του HDP, που ήταν μάλιστα και καλεσμένοι στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ), ελάχιστη αξία έχουν για την τουρκική ηγεσία, καθώς γνωρίζει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να επηρεάσει τις αποφάσεις της Ε.Ε.

Ο κ. Τσίπρας θα κληθεί να δοκιμασθεί τις επόμενες εβδομάδες στο πεδίο της πραγματικής και σκληρής διπλωματίας, που η κάθε απόφαση του δεν θα επιφέρει απλώς ένα Μνημόνιο η capital controls, αλλά θα σφραγίζει το μέλλον του Κυπριακού, τις εξελίξεις στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την δυνατότητα της Ελλάδας να αποφύγει να μετατραπεί σε δορυφόρο της Τουρκίας όπως επιδιώκει η τουρκική πολιτική.

Και σε αυτό το δύσκολο παιγνίδι η Αθήνα προσέρχεται αποδυναμωμένη, χωρίς διαπραγματευτικά όπλα, αγωνιώντας απλώς για το ενδεχόμενο ο κ. Ερντογάν να ανοιγοκλείσει την στρόφιγγα των μεταναστευτικών ροών οδηγώντας σε πραγματική ασφυξία και πλήρη αποσταθεροποίηση τα νησιά του Αιγαίου. Την στιγμή, που είναι βάσιμη πλέον η πιθανότητα να βρεθεί στο δίλημμα είτε να βάλει μια (ακόμη) ταπεινωτική και εθνικά επιζήμια υπογραφή σε παραμονή τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο (έστω και με χρονοδιάγραμμα αποχώρησης μερικών δεκάδων μηνών) είτε να φορτωθεί την ευθύνη, όχι μόνο από την διεθνή κοινότητα αλλά και από την κυπριακή κυβέρνηση, για το ναυάγιο της Συμφωνίας που θα δηλώσουν πιθανότατα ότι έχουν καταλήξει οι Ν. Αναστασιάδης και Μ. Ακιντζί…

Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου