Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Δεκ 2012

Άλλη μια άκρως αστεία δημοσκόπηση έρχεται να συμπληρώσει τον τόμο των παραμυθιών της χρονιάς. Αυτή μάλιστα παραείναι φαντασία. Τύφλα να χει ο Disney.
Η φυλλάδα της νέας δικτατορίας, ο ανελεύθερος τύπος, μας λέει ότι ο κόσμος εμπιστεύεται την κυβέρνηση και το Σαμαρά!!! Το λένε χωρίς να ντρέπονται.

Καλά, τι πίνουν και δε μας δίνουν; Ακούστε όμως, να σκάσετε από τα γέλια:
«Το βασικό συμπέρασμα από τα ευρήματα της δημοσκόπησης της εταιρίας Rass που δημοσιεύει σήμερα ο Τύπος της Κυριακής είναι ότι η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος εμπιστεύεται την κυβέρνηση και τον Αντώνη Σαμαρά ως πρωθυπουργό και προσδοκούν από αυτούς ότι θα οδηγήσουν τη χώρα στην έξοδο από την κρίση.»
Εμπιστεύεται το Σαμαρά!!! Που πιο εύκολα εμπιστεύεσαι μια χειροβομβίδα χωρίς ασφάλεια. Στα γραφεία της ΠΟΛΑ την κάνατε την έρευνα; Ρωτήσατε τους συμβούλους του Αντώνη; Βρε σεις, ούτε οι τροικανοί δεν εμπιστεύονται το Σαμαρά, γι αυτό τον έβαλαν και υπόγραψε. Κόψτε την πλάκα.

Συνεχίζω όμως, για να δείτε πως καρφώνονται οι ίδιοι:

«Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι, παρόλο που οι πολίτες υφίστανται πρωτοφανή οικονομική αφαίμαξη, βλέποντας τα εισοδήματά τους να έχουν συρρικνωθεί, και μάλιστα σχεδόν οι μισοί δηλώνουν ότι λόγω της κρίσης έχουν αλλάξει τάξη, την ίδια στιγμή έχουν βάσιμες προσδοκίες από την τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ το άθροισμα των δυνάμεων που καταγράφουν τα τρία κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση δεν υπερβαίνει το 36%, το ποσοστό των πολιτών που εμπιστεύεται τη σημερινή κυβέρνηση φθάνει το 45% και είναι διπλάσιο από το αντίστοιχο του ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή εμπιστεύονται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για να κυβερνήσει λιγότεροι και από αυτούς που δηλώνουν ότι το ψηφίζουν».
Μας λένε λοιπόν, ότι τον εμπιστεύονται 45% αλλά τον ψηφίζουν οι μισοί από αυτοί που τον εμπιστεύονται. Και τον Αλέξη δεν τον εμπιστεύονται αλλά τον ψηφίζουν.... Εντάξει, έχω ακούσει και στο παρελθόν κουφά ανέκδοτα, αλλά αυτό πάει για βραβείο.
Με ένα τρομερό συλλογισμό, λένε πάνω κάτω: Αφού δεν εμπιστεύονται τον Αλέξη, εμπιστεύονται το Σαμαρά!!! Ότι κι αυτοί που ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ, θέλουν κατά βάθος το Σαμαρά!!! Τρία πουλάκια κάθονταν, συμπληρώνω. Δεν κάνω μόνο εγώ πλάκα, αναγνώστη, αυτοί κάτι έπαθαν και λένε αρλούμπες. Ίσως από την πολύ θλίψη για το κατάντημα του πάλαι ποτέ «κόμματος εξουσίας».

Πλάκα όμως έχουν και τα νούμερα. Κατ αρχήν βγάζουν εκτός τον Καμμένο. Πιστεύουν, τρομάρα τους, ότι αν δεν ήταν αυτός, θα είχαν ελπίδες για διψήφιο. Αυτοί που ψήφισαν Καμμένο, νεοδημοκρατικά γίδια, δεν θέλουν το μνημόνιο. Άσχετα, αν πιστεύω προσωπικά, πως πραγματικά εναντίον του μνημονίου είναι μόνο τα Αριστερά κόμματα. Αν λείψει ο Καμμένος, δεν ξέρω, αν θα πάνε στο ΣΥΡΙΖΑ, ή αλλού, ξέρω όμως και το ξέρουν και στη ΝΔ, ότι Σαμαρά ΔΕΝ ψηφίζουν. Αν ήθελαν, θα τον ψήφιζαν ήδη.

Δίνουν λοιπόν  ένα πονηρό 2,8% στους Ανεξάρτητους Έλληνες στην πρόθεση ψήφου μόνο και μόνο για να δημιουργήσουν εντυπώσεις. Φυσικά με την αναγωγή μπαίνει στη βουλή, αλλά το αποσιωπούν.

Για το ΚΚΕ. Το πετσοκόβουν, όσο μπορούν, αλλά η άνοδος δεν κρύβεται. Οι θέσεις του ΚΚΕ επιβεβαιώνονται καθημερινά και πιστεύω σε πείσμα των δημοσκόπων, που δέχονται μόνο μικρή άνοδο, ότι το διψήφιο νούμερο είναι πέρα για πέρα εφικτό. Βέβαια, σ’ αυτό το παραμύθι του δίνουν 4,8% στην πρόθεση ψήφου πάντα. Κοντός ψαλμός όμως, αλληλούια. 
Γαλαντόμοι για τα δεκανίκια, τις τσόντες, το ΠΑΣΟΚ (5,7%) και τον Κουβέλη (5%). Πολλά τους δίνετε. Ούτε 2% έκαστος. Εκτός, αν το πέντε είναι συμβολικό. Πέντε φάσκελα... τότε εντάξει.

Για τους αφανείς συμμάχους, συνεχίζουν την πριμοδότηση (και για να τους βγουν τα νούμερα) δίνοντας 9,1%. Δεν ανησυχώ. Πριν τις εκλογές έβγαζαν όλες οι δημοσκοπήσεις δεύτερο τον Κουβέλη κι έπειτα  δεύτερο το Βενιζέλο. Ολοφάνερα πριμοδοτούν τους νοσταλγούς του Παπαδόπουλου, σαν εφεδρεία μετά το Σαμαρά.

Τον καταλληλότερο τον θεωρούν ήδη τελειωμένο. Ψάχνουν για λύση, άλλοι λένε να ξαναφέρουν τον Καραμανλή, τον ανεψιό,  άλλοι λένε να ενωθούν ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ (φοβερό μείγμα, τρείς συμμορίες σε μια), κι άλλοι βλέπουν τα ζόμπι της χούντας ως (διά)λυση. Ότι και να κάνουν όμως ο Σαμαράς είναι πιο κοντά στο μονοψήφιο απ ότι στο διψήφιο. Σίγουρα είναι πολύ πιο κάτω από το 18% που είχε πάρει στις πρώτες εκλογές. 

Το χαράτσι της ΔΕΗ, που είχε πει ότι θα καταργούσε, οι φόροι που είχε πει ότι δεν θα έβαζε άλλους, τα καθημερινά τελευταία μέτρα μείωσης μισθών και συντάξεων,  η ανεργία, η ακρίβεια και φυσικά οι αλαζονεία και η τρομοκράτηση, απωθούν ολοένα και περισσότερους ψηφοφόρους. Είναι τελειωμένος πολιτικά, παρόλα αυτά ακόμα επικίνδυνος για τους φτωχούς, αφού έχει δυστυχώς την εξουσία. Όχι όμως για πολύ.
Για να του δίνει η επίσημη φυλλάδα του 24,8%, έχει κάτω από 14,8%. Αν τον εμπιστεύονται τόσο, ας τολμήσει να κάνει εκλογές. Γιατί ακούει κάλπη και τον πιάνει τρέμουλο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει 25,5% σ αυτό το γκάλοπ. Πάλι τα ίδια; Τόσα σας πληρώνουν δημοσκόποι. Γιατί δεν βάζετε πρώτο το Σαμαρά; Έτσι κι αλλιώς, το ίδιο γελάμε, με τα όσα λέτε. Πόσο περισσότερο θα ξευτιλιστείτε;
Σαμαρά, απόλαυσε τα γκάλοπ, μέχρι να γίνουν εκλογές. Αν τις προλάβεις και δεν ανέβεις στο ελικόπτερο νύχτα... 

Στη φωτογραφία έχω τη δημοσκόπηση ΠΡΙΝ τις εκλογές του Μαίου, για να κατανοήσουμε το μέγεθος της εγκυρότητας...  




Πηγή
Του Στέλιου Συρμόγλου 

Η μαύρη οπή ενός μαρτυρικού αργού κοινωνικού θανάτου άνοιξε για τους πολλούς ‘Ελληνες… Όλους αυτούς που δεν συγκαταλέγονται στους μονίμως έχοντες και κατέχοντες. ‘Ολους αυτούς που τις χρονιάρες μέρες που διατρέχουμε, μολονότι δεν θέλουν να κεφαλοποιήσουν την πίκρα και τους κοπετούς των διαψευσμένων ελπίδων τους, θέλουν ωστόσο να βρούν κάποια παρηγοριά ή ακόμα και μια δικαίωση, αιωρούμενοι πάνω από τις αβυσσαλέες περιοχές της ανέχειας και της αποδυσπέτισης…

Και προσκρούουν ενίοτε στο παραπέτασμα της απόλυτης αβεβαιότητας, της αδιαφορίας ή ακόμα και της κυνικής θρασύτητας ενός πολιτικοκοινωνικού συστήματος απαξίωσης του ανθρώπινου πόνου, όπως κι αν αυτός ο πόνος εκφράζεται. Κι όμως ο Έλληνας δεν ήταν έτσι, ανεξαρτήτως της κοινωνικής, οικονομικής και πνευματικής υποδομής του.

Αυτό που χαρακτήριζε παλιά τον Έλληνα ήταν μια εναργής διαφάνεια, που είχε παγιοποιήσει τους κραδασμούς του πάθους πέρα από τη διάτορη κραυγή. Τον διέκρινε μια φανατική ή σχεδόν πριγκηπική αξιοπρέπεια, που απαγόρευε στο ζωικό σφυγμό να γίνει πυρετός, που απαγόρευε τον εκχυδαισμό του πόνου σε χιλιοειπωμένες κοιτονοπίες, που απαγόρευε στην επιφάνεια να δείξει το βάθος που αυτή αποκρύπτει.

Γιατί πάνω από οτιδήποτε άλλο, ο Έλληνας ήταν ένας κάτοχος μιας ρωμαικής αρετής, που ξεκινώντας από την στωικότητα φτάνει να γίνει η πεμπτουσία της ίδιας της καταξιωμένης ζωής, μια Noblesse, που του εξασφάλιζε την ήρεμη ματιά που έπεται της τέλεσης μιας σωστής πράξης δημιουργίας. Μια κορμώδης ευγένεια, μια ορθόπλωρη αγωνία για τον άνθρωπο. Σπάνια, πολύ σπάνια χαρακτηριστικά για τον Έλληνα της εποχής μας. Σε μια εποχή αλλαλαγμού, πανηγυριώτικης βακχείας και μικροαστικής ξετσιπωσιάς, που ήδη συμπληρώνεται από τα εκφυλιστικά συμπτώματα της κοινωνικής ανέχειας.

Υπήρξαν Έλληνες στο παρελθόν σ’ όλα τα επίπεδα της κοινωνικής, αλλά και της πολιτικής ζωής του τόπου. Έλληνες της πολιτικής και της διανόησης, οι οποίοι με ξεμέθυστα λόγια και σύνεση, χωρίς να ολιγοκαρδούν, με τη λαιμαργία της μοίρας στο λαιμό τους, δεν μπορούσαν να φτάσουν ποτέ ως τη συντέλεια της ντροπής. Με ανδροπρέπεια, καρτερία και ειλικρίνεια, που δεν ξεστράτιζε ποτέ στην αναξιοπρέπεια του επιφωνήματος, αλλά έμενε μέσα στα όρια μιας αυτοπειθαρχίας, μιας κοσμιότητας, μιας ευγένειας και μιας αντίληψης της κοινωνικής αδικίας.

Αυτοί οι Έλληνες δεν υπάρχουν. Πως καταντήσαμε Έλληνες χωρίς τους Έλληνες! Πως μας κατάντησαν Έλληνες! Κοροιδία, πολιτική απάτη, ψέματα παθογενούς προέλευσης, αυθαιρεσία, ετσιθελισμός, κοινωνικός πόνος και πορεία πρός το μηδέν!..Δεν φοβάμαι τόσο που χάθηκε και θα εξακολουθήσει να χάνεται το εισόδημα, ακόμα και για την αλματώδη αύξηση της ανεργίας. Μπορούμε να ξαναβρούμε τη διόδευση πρός την ανάκαμψη. Όχι βέβαια με τους τωρινούς αβέλτερους της πολιτικής. Με άλλους που θα αναδυθούν από τα σπλάχνα του πόνου του λαού…Φοβάμαι που απομειώνεται η τιμή και το φιλότιμο του Έλληνα. Αυτό το ψωροφιλότιμο, η μπέσα, η ευθιξία, ήταν η κληρονομιά μας και το κρυφό καμάρι μας. Το τελευταίο μας και η πρώτη μας επιλογή. Γίναμε ντροπή στα έθνη και αδιάντροποι μεταξύ μας.

Στο όνομα μιας αυθαίρετης και μπαμπέσικης δημοκρατίας, μιας στημένης παγίδας στους δημοκρατικούς δρόμους και θεσμούς, αποδιοργανωθήκαμε απόλυτα.

Που είναι το φιλότιμο του Έλληνα; Χωρίς αυτό είναι ξέφραγο αμπέλι. Και δεν είναι τυχαίο που τον τρυγάνε αδιαμαρτύρητα. Μεταβληθήκαμε σε θλιβερούς θεατές ξεκαθαρίσματος λογαριασμών μεταξύ των κομμάτων, ενώ το σπίτι μας καίγεται. Είναι σαν να βλέπεις επιδρομείς να μοιράζουν το βίος σου, σαν να μας ενδιέφερε ποιος θα πάρει το ρετιρέ μες, το ισόγειό μας και το υπόγειό μας κι όχι ότι μας τα παίρνουν… Και οι Καρχηδόνιοι έδωσαν τα μαλλιά τους και τα δόντια τους για να σώσουν τη χώρα τους από τους Pωμαίους. Κι εμείς τα δώσαμε κατά καιρούς, αλλά για να μας παίζουν ζάρια για την πλάκα τους.

Τι είμαστε Έλληνες; Γαλιά και ορνίθια, ώστε ο καθένας μας επικαλείται ως συρφετό, που θα μας στρέψει εναντίον του άλλου ή είμαστε τόσο όρνια, που δεν καταλαβαίνουμε τίποτε;

Βρες άκρη. Δηλαδή μας έχουν λογοκρίνει, αξιολογήσει, ψυχολογήσει και ξέρουν πως αν πατήσουν ένα κουμπί, λουφάξαμε. Ένα άλλο, ξεσηκωθήκαμε. Δηλαδή τι είμαστε; Οι μάου μάου ή οι Ινδιάνοι αφελών γουέστερν; Τελικά θέλουν να πουν ότι μας χρησιμοποιούν για να νέμονται την εξουσία και μας χρησιμοποιούν και πάλι, για να την ανακτήσουν αν τη χάσουν. Αυτό είναι κατάντια! Αυτή είναι συνείδηση δημοκρατικής ηγεσίας και δημοκράτη λαού; Από τη Δημοκρατία ζητάμε ασφαλώς περισσότερη ευθιξία και ευθύτητα. Ζητάμε “υπερηφάνεια”. Κι εννοώ την υπερήφανη πράξη, το φιλότιμο του Έλληνα.

Έρχεται κάποια στιγμή, που στην κυβέρνηση δεν μπορείς να καταλογίσεις τίποτε πια. ‘Οταν όλα περάσουν στο παρανοικό, φτάνουμε στο ακαταλόγιστο. Όταν όλα περάσουν στη μεθοδευμένη “δημοκρατική” εξουθένωση, η επίρριψη ευθυνών σε κάποιους καταντάει παρανοική πολυτέλεια. Είναι άλλο πράγμα η αδυναμία να γίνει κάτι καλύτερο κι άλλο η προλείανση του κατήφορου, ώστε να μην σταματάμε πουθενά. Άλλο η αλλαγή πολιτικής κι άλλο η καταστροφική νοθεία των πάντων και πασών, ώστε να χάνεται ο μπούσουλας! ..

Πως καταντήσαμε Έλληνες, χωρίς τους Έλληνες!

Πηγή freepen.gr
Γράφει ο Γιώργος Τσακίρης 

Κατηγόρησαν το κίνημα των Ανεξάρτητων Ελλήνων, ότι δεν έχει ιδεολογία, ότι είμαστε ένα συνονθύλευμα ετερόκλητων ανθρώπων, χωρίς σταθερή βάση, χωρίς συγκεκριμένο πολιτικό προσανατολισμό.
Και δεν τους πέρασε στιγμή από το μυαλό, ότι αυτές ακριβώς οι μομφές τους, είναι εκείνες που μας ενώνουν, που ένωναν ανέκαθεν σε ένα κοινό σκοπό, όλους τους Έλληνες και όλες τις Ελληνίδες, όπου κι αν ζουν

Δανείζομαι φράσεις από την Παρουσίαση του κινήματος των Ανεξάρτητων Ελλήνων:
Είναι κοινή παραδοχή ανάμεσα σε όλους μας, ότι χρειαζόμαστε ένα Κράτος Ισχυρό, Επιτελικό και Σύγχρονο.
"Η ιστορία διδάσκει ότι το Κράτος είναι απαραίτητο για να δημιουργηθεί πολιτισμός.
Το Κράτος δεν μπορεί, και δεν πρέπει να πάψει να λειτουργεί.
Η Ιστορία διδάσκει επίσης ότι το Κράτος δεν μπορεί να είναι ουδέτερο στην αέναη και διαχρονική πάλη, μεταξύ των αδικημένων, των αποκλεισμένων και των οικονομικά ισχυρών.
Αντλώντας το συμπέρασμα από την Ιστορική εμπειρία, πιστεύουμε σε ένα Κράτος που θα παρεμβαίνει αποφασιστικά, προκειμένου να προστατεύεται το ελάχιστο επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης, η ελεύθερη πρόσβαση στα βασικά αγαθά, ή άμυνα της χώρας, η ασφάλεια των πολιτών, η απρόσκοπτη πρόσβαση στις πηγές της γνώσης και της μόρφωσης και η στοιχειώδης ασφαλιστική, ιατρική και κοινωνική περίθαλψη".
Και αυτές, ανάμεσα σε άλλες μας θέσεις, παράγουν ιδεολογία.
Μια ιδεολογία πέρα από κάθε σύγχρονη ή όχι διατύπωση περί δεξιών, κεντροδεξιών, αριστερών, φιλελεύθερων, νεοφιλελεύθερων, σοσιαλιστικών, και πρόσφατα, χριστιανοδημοκρατικών, ή όποιων άλλων επικεφαλίδων βάζει ο κάθε στεγασμένος ή άστεγος πολιτικός στο δικό του "ποιμνιοστάσιο".

Κι όλα αυτά, ενώ έχουμε στα χέρια, στο νου και την καρδιά μας, την μία και μόνη, αέναη, άσβεστη κι αμόλυντη από τους αιώνες ιδεολογική αναφορά όλων μας... στον Ελληνισμό.
Και προσέξτε, της ιδέας του Ελληνισμού, που σε καμία περίπτωση δεν περιλαμβάνει την έννοια ενός άκρατου Εθνικισμού, όπως αυτός προβάλλεται σήμερα, ακόμη και μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης στα «Δημόσια και Ιδιωτικά» του:
«Να μπορούσαν και τη σημασία των λαών να τη μετράνε όχι από το πόσα κεφάλια διαθέτουνε για μακέλεμα, όπως συμβαίνει στις ημέρες μας, αλλά απ' το πόση ευγένεια παράγουν, ακόμη και κάτω από τις πιο δυσμενείς και βάναυσες συνθήκες, όπως ο δικός μας ο λαός στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, όπου το παραμικρό κεντητό πουκάμισο, το πιο φτηνό βαρκάκι, το πιο ταπεινό εκκλησάκι, το τέμπλο, το κιούπι, το χράμι, όλα τους αποπνέανε μιαν αρχοντιά κατά τι ανώτερη των Λουδοβίκων. Τι σταμάτησε αυτά τα κινήματα ψυχής, που αξιώθηκαν κι έφτασαν ως τις κοινότητες ; Ποιος καπάκωσε μια τέτοιου είδους αρετή, που μπορούσε μια μέρα να μας οδηγήσει σε ένα ιδιότυπο, κομμένο στα μέτρα της χώρας, πολίτευμα;»
Κανείς.
Κανείς, όσοι αιώνες κι αν περάσουν, δεν πρόκειται ποτέ να "καπακώσει", να εξαλείψει την ιδεολογική αναφορά μας στον Ελληνισμό.
Έναν Ελληνισμό που ως Σύστημα Αξιών παράγει μια κοσμοθεωρία, η οποία βασίζεται, όπως κάθε ιδεολογία, σε θεμελιακά αυτονόητα, περιλαμβάνει συγκεκριμένα πρότυπα ζωής, ανθρώπινων σχέσεων και προτείνει συγκεκριμένη "αντίληψη" του κόσμου και συγκεκριμένο τρόπο παρέμβασης σ' αυτόν, όπως αναφέρει και η καθηγήτρια και συγγραφέας Μαρία Τζάνη στο "Ιδεολογικό Μήνυμα του Ελληνισμού στην Αγωγή του Ανθρώπου".

Στη σημερινή, διχασμένη από κάθε λογής ιδεολογική αναφορά κοινωνία, αντιπροτείνουμε τη σκέψη του αείμνηστου δικηγόρου και λογοτέχνη Γιώργου Θεοτοκά:
"Ο Ελληνισμός ζει, άρα αλλάζει ολοένα σύσταση και μορφή, ανανεώνεται, αναπροσαρμόζεται σε καινούργιες περιστάσεις, αφομοιώνει καινούργιες επιδράσεις, ανακαλύπτει δρόμους που δεν περίμενε, φτιάνει έργα πρωτότυπα, διαμορφώνει αντιπροσωπευτικούς τύπους αλλιώτικους από εκείνους που ήξερε. Δεν υπάρχει λοιπόν, ούτε θα υπάρξει όσο ο Ελληνισμός είναι ζωντανός, σύστημα κανόνων που θα ρυθμίζει οριστικά πότε ένα έργο είναι Ελληνικό και πότε δεν είναι. Ο μόνος κανόνας της ελληνικότητας που σηκώνει η δική μου τουλάχιστο συνείδηση είναι τούτος: Ελληνικό είναι κάθε έργο που βγαίνει με ειλικρίνεια από τη ζωή, την καρδιά και τη σκέψη των ανθρώπων του έθνους μας".
Πάνω και γύρω από αυτή την ιδεολογία του Ελληνισμού και του πανανθρώπινου μηνύματός του, χτίζουμε τις βασικές κατευθυντήριες αρχές και θέσεις μας.

Έναν Ελληνισμό που βασίζεται στο Δελφικό "Μηδέν Άγαν", και το Λαϊκό "Φωνή Λαού, Οργή Θεού".
Είναι Ηλίου φαεινότερον ότι από φέτος -και τις οίδε μέχρι πότε- θα γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα του Ηρώδη.

Δεδομένου ότι η βουκολική κοινωνία των απλοϊκών παιδιών, των τσοπάνηδων, που άκουσαν από το στόμα των αγγέλων το «Δόξα εν υψίστοις» έχει εξαφανιστεί.

Και είναι πολύ δύσκολο κάποιος να μπορέσει κάπου να τους συναντήσει. Για ν’ αναστηθεί και πάλι το αγγελικό όραμα της χριστουγεννιάτικης νύχτας…

Αλλά ούτε και για τα σοφά παιδιά, τους Μάγους της Ανατολής, υπάρχει ελπίδα.
Μάταια περιμέναμε τα τελευταία χρόνια να παρουσιαστούν κάποιοι άνθρωποι με σοφία και ανθρωπιά. Που θα παρέκαμπταν τους ντόπιους, αλλά και τους διεθνείς Ηρώδες.
Για να μας οδηγήσουν έξω τις παγίδες θανάτου, που έχουν στήσει για μας και την πατρίδα μας. Και ν’ ανοίξουν κάποιον δρόμο ελπίδας και απαντοχής.

Αλλά πολύ περισσότερο μας έχουν εγκαταλείψει οι άγγελοι. Γιατί, όπως φαίνεται, η φλούδα της γης μας έγινε απρόσιτη, γι’ αυτούς και απροσπέλαστη.
Ιδιαίτερα μετά τον απροκάλυπτο και εξοντωτικό διωγμό και πόλεμο, που έχει κηρυχτεί ενάντια στα παιδιά, απ’ τους Ηρώδες της τρικομματικής συγκυβέρνησης.

Του δεξιαλήθωρου «αριστερού» κ. Κουβέλη, του σοσιαλήσταρχου κ. Βενιζέλου και του σεμνού και ταπεινού ΝεοΔούλου το μαμωνά κ. Σαμαρά.
Δεδομένου ότι ξεπερνάει ακόμη και την πλέον αρρωστημένη φαντασία το γεγονός της επιβολής φόρου σε βάρος των παιδιών.
Που υπογραμμίζει τον γενοκτονικό, για τον ελληνικό λαό, προσανατολισμό, όχι μόνο των προαναφερθέντων ελληνοφώνων δοσίλογων, αλλά και των επικυριάρχων διεθνών Ηρωδών.
Δεδομένου ότι η βιολογική γενοκτονία, έχει συνδυαστεί και με την πνευματική.

Και προσέξτε ποιον ύπουλο και καταχθόνιο δρόμο ακολούθησαν τα καθάρματα αυτά:
Κατέστρεψαν και καταστρέφουν τις αραβικές χώρες, για να προωθήσουν τα εγκληματικά τους σχέδια.
Και ανάγκασαν τους απελπισμένους λαούς των χωρών αυτών να εκπατριστούν. Για να διοχετευτούν δια μέσου της «συμμάχου» μας Τουρκίας στη δύσμοιρη χώρα μας.

Από όπου τους απαγορεύεται η έξοδος προς τις χώρες των καθαρόαιμων και γαλαζοαίματων Ευρωπαίων.

Και τώρα, βρήκαν πάτημα, για να μας κανοναρχούν το, σχετικό με την πολυπολιτισμικότητα, που αυτοί μεθόδευσαν, τροπάριο.

Για να χτυπήσουν, έτσι, τον πολιτισμό μας στο πλέον ευαίσθητό του σημείο. Που είναι η ιστορική μας μνήμη και θρησκευτική μας παράδοση.
Και ασφαλώς σχετικά με την ιστορική μας μνήμη και την καταδολίευση, που επιχειρήθηκε σε βάρος της, έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά από πολλούς πολύ αρμοδιότερους από εμένα. 

Το πνεύμα όμως των ημερών αυτών απαιτεί να ειπωθούν και ελάχιστα σχετικά με τη θρησκευτική μας παράδοση.
Βασικός παράγοντας της οποίας είναι και το μάθημα των θρησκευτικών.
Το οποίο, με το πρόσχημα, όπως προαναφέρθηκε, της πολυπολιτισμικότητας, αντικαθίσταται, λέει, από το μάθημα της θρησκειολογίας.
Όπου η θρησκευτική μας παράδοση θα διδάσκεται, παράλληλα με τη μουσουλμανική, την ιουδαϊκή, και λοιπές, πολλές και διάφορες, άλλες παραδόσεις. 

Και όπου τα παιδιά μας, όχι μόνο θα αποξενωθούν απ’ τη θρησκευτική μας παράδοση, αλλά, ανερμάτιστα ηθικά και πνευματικά, θα πελαγοδρομήσουν μέσα σε ένα κυκεώνα θρησκευτικής Βαβέλ.
Έγινε δε η δολοφονική αυτή αντικατάσταση, δια νομοσχεδίου, που ψηφίστηκε επί του προηγηθέντος προδοτικού καθεστώτος: Του Παπανδρέου, δηλαδή, και της Διαμαντοπούλου.

Για να έχει όμως, όπως φαίνεται, τη συνέχειά του και στον κ. Σαμαρά. Τον έτερο, δηλαδή, αυτάδελφο της μπιλντεμπεργκιανής συμμορίας.
Ο οποίος, στις προηγούμενες εκλογές, υποστηρίχθηκε από πολλούς αγίους δεσποτάδες, επειδή ήταν, λέει…κατηχητόπουλο! 

Και παρασημοφορέθηκε για τις «θεάρεστες» και «ενάρετες» πράξεις του προς την πατρίδα και τη θρησκεία μας απ’ τον παναγιώτατο Άνθιμο!!!…
Για να γίνει, για μια ακόμη φορά, φανερό ότι οι Ηρώδες «θύουν και απολύουν», εν ονόματι των ηρωδιανών, κληρικών και λαϊκών…

Σε ποιους, λοιπόν, και με ποιο κουράγιο να μιλήσουν οι άγγελοι για τα Χριστούγεννα!!!

παπα-Ηλίας

Επικοινωνία με τον συντάκτη: Yfantis.ilias@gmail.com

Τα τελευταία χρόνια όλο και πιο συχνά ακούμε για την προστασία του περιβάλλοντος, τους πεπερασμένους διαθέσιμους πόρους του, διαθέσιμες πηγές ενέργειας κ.α. αγαθά απαραίτητα για τη βιωσιμότητά του.

Προσπάθειες όπως η υιοθέτηση βιοκλιματικών συστημάτων σε ξενοδοχειακά συγκροτήματα, βιολογικών μηχανολογικών εξοπλισμών σε βιομηχανικές μονάδες, οικολογική διαχείριση αποβλήτων όλο και πιο συχνά λαμβάνουν χώρα στις μέρες μας.

Ενέργειες ορθολογικά διαχειριστικές των διαφόρων φυσικών πόρων συμβάλλουν στη μετάβαση αυτών στις επερχόμενες γενιές, στο να έχουν ένα καλύτερο μέλλον οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη.
Μέσα σ΄αυτό το πλαίσιο σημαντικό ρόλο κατέχει η διαχείριση των διαφόρων απορριμάτων.

Γνωρίζουμε πλέον όλοι ότι τα περισσότερα αγαθά που μας προσφέρει η φύση μπορούν μέσω διαφόρων διαδικασιών, να επαναδιατεθούν στην καθημερινή μας ζωή, να κάνουν τον κύκλο τους μερικά μάλιστα όπως το γυαλί είναι 100% ανακυκλώσιμα η ανακύκλωση του αλουμινίου μπορεί να εξοικονομήσει μέχρι και το 90% της ενέργειας παραγωγής ενός νέου από την αρχή, προσπάθεια που αν μη τι άλλο πρέπει να αποτελεί έναν χρήσιμο οδηγό επιβίωσης δικής μας στον πλανήτη γη αλλά και βιωσιμότητάς του. ΄Εννοιες απόλυτα συνδεδεμένες μεταξύ τους, κάθε προσπάθεια όσο μικρή μπορεί να φαντάζει στα δικά μας μάτια μέσα από ένα πιο γενικευμένο πρίσμα και με την προσπάθεια όλων μας είναι ένα τεράστιο άλμα μπροστά.

Συμμετέχοντας όλοι σ΄ αυτόν τον αγώνα μπορούμε να ξεχωρίζουμε τα υλικά που ανακυκλώνονται (χαρτικά, γυαλιά, πλαστικά κ.α.) γι’ αυτο το λόγο υπάρχουν οι ειδικοί μπλε κάδοι που έχει τοποθετήσει ο εκάστοτε δήμος στις γειτονιές μας που πολλές φορές περιφρονούμε η και αμελούμε να χρησιμοποιήσουμε, στη συνέχεια μεταφέρονται με ειδικά οχήματα για επεξεργασία σε κατάλληλους, για το σκοπό αυτό, διαμορφωμένους χώρους.

Ολοκληρώνοντας, η υπόθεση απορρίμματα έχει να κάνει με όλους, με την παιδεία ενός λαού, με την κουλτούρα του, γιατί καθαρή κοινωνία – πόλη σημαίνει ευαισθητοποίηση για το περιβάλλον, σημαίνει αγάπη γι΄αυτό που μας προσφέρει η φύση, σημαίνει σεβασμός, πρώτα απ΄ όλα στον εαυτό μας.
Σε κάποιες περιπτώσεις τα απορρίμματα πρέπει να συλλέγονται, ακόμα και με προσωπική μας φροντίδα, προκειμένου να ζούμε όλοι μας καλύτερα.

Εν-ημερωμένος Πολίτης


Γράφει ο Νίκος Κοτζιάς

Αν η Ελλάδα ήταν μια φυσιολογική χώρα τότε τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα εδώ και δεκαετίες θα είχαν εξαφανιστεί. Καθότι η Ελλάδα δεν είναι «φυσιολογική» χώρα, αλλά αποικία χρέους, για αυτό τα δύο παλαιότερα κυρίαρχα κόμματα εξακολουθούν να κυβερνούν με τις πλάτες του ξένου παράγοντα. Συμπεριφέρονται δε, ως να μην έχουν ευθύνη για εδώ που φτάσαμε.

Η διάλυση του ΠΑΣΟΚ που σε τρία χρόνια έπεσε από το 44% στο 4-5% δεν άλλαξε τη συμπεριφορά της ηγεσίας του. Η τελευταία εξακολουθεί να συμπεριφέρεται ως να «μην τρέχει τίποτα».
Ο λόγος πολύ απλός: παρά την παρακμή του, το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να έχει άμεση πρόσβαση στην εξουσία. Να μοιράζει θέσεις και να προβάλλεται δυσανάλογα από τα κανάλια της διαπλοκής. Από την άλλη, η ηγεσία του έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα.
Ταυτόχρονα, διατηρεί μια ιδιόμορφη διγλωσσία: Απευθύνεται στους κυρίαρχους κύκλους και τους προσφέρεται ως το σταθερότερο κόμμα του μνημονίου, ενώ κάνει προτάσεις στον λαϊκό παράγοντα ως να μην έχει «γέννησε» τη μνημονιακή πολιτική.
Η πολιτική του είναι στα λόγια αντιφατική, ενώ είναι στην πράξη σαφώς φιλομνημονιακή.

Η ΝΔ, προσπαθεί να επαναλάβει τη συνταγή της περιόδου ανάμεσα στις δύο φετινές εκλογές. Όπως τότε που συγκέντρωσε όλες τις φιλομνημονιακές δυνάμεις της δεξιάς και της συντήρησης, έτσι τώρα ελπίζει να συγκεντρώσει όλες τις εκλογικές δυνάμεις του «Κόμματος του Μνημονίου». Να πάρει δυνάμεις από τα άλλα φιλομνημονιακά κόμματα, αλλά και την ΑΝΕΛ.
Στόχος, να διασφαλίσει τη σημερινή πρωτοκαθεδρία στο κομματικό σύστημα και αν είναι δυνατό την αυτοδυναμία. Προσπάθεια που στηρίζεται από τρόικα και Βερολίνο. Επιδιώκει τη δημιουργία ενός ευρύτερου κόμματος του Μνημονίου που στις σημαίες του θα γράφει: «ευρωπαϊκό λαϊκό κόμμα».
Με αυτό τον τρόπο θα προσπαθήσει να οριοθετηθεί απέναντι στο παρελθόν της, καθώς και έναντι της αντιπολίτευσης. Να εμφανιστεί ως το μόνο ουσιαστικά φιλοευρωπαϊκό κόμμα και να επαναπροσδιορίσει τις διαχωριστικές γραμμές του κομματικού συστήματος.
Ουσιαστικά, βέβαια, θα είναι το κόμμα του «γερμανοτραφή ευρωπαϊσμού». Καθότι, στην ουσία, ταυτίζει την Ευρώπη με την σημερινή πολιτική του συντηρητικού Βερολίνου.

Το σχέδιο μιας τέτοιας μετεξέλιξης της ΝΔ συναντά τρία εμπόδια. Το πρώτο είναι οι αντιστάσεις στο εσωτερικό της εξαιτίας κύρια της στάσης που κρατά το καραμανλικό ρεύμα. Το δεύτερο είναι ότι πολλοί στο ΠΑΣΟΚ και στη ΔΗΜΑΡ ορθά δεν νιώθουν ασφαλείς με τις προοπτικές επιτυχίας ενός τέτοιου εγχειρήματος. Το κύριο, βέβαια, είναι το γεγονός ότι η ΝΔ στο διάστημα ανάμεσα στον Μάιο και τον Ιούνιο του 2012 δεν κυβέρνησε και μπορούσε να σκορπά ψεύτικες υποσχέσεις και εύκολες ψευδαισθήσεις. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει σήμερα. Ήδη υπάρχει μια αρνητική μνήμη έξη μηνών και τα χειρότερα βρίσκονται ακόμα μπροστά μας.

Τέλος, η ΔΗΜΑΡ έχει μετασχηματιστεί σε τμήμα του «Κόμματος του Μνημονίου». Αντιφατικά προσπαθεί να πείσει, αφενός ότι το μνημόνιο είναι «μονόδρομος» και αφετέρου ότι υπάρχει εντός του μονόδρομου ένας δήθεν κοινωνικός δρόμος.
Είναι το κόμμα που δεν παράγει πολιτικές, αλλά σλόγκαν για «επιδιορθώσεις» μνημονιακών πολιτικών που στηρίζει. Η παρουσία της στην κυβέρνηση δίνει «αριστερό «άλλοθι» στις δυνάμεις της τρόικας και της ολιγαρχίας, ενώ ταυτόχρονα υπονομεύει την εικόνα των δυνάμεων της αριστεράς. Κάτι που ο Σύριζα δείχνει να μην αντιλαμβάνεται.
Η κάμψη των δυνάμεών της είναι πιο αργόσυρτη από ότι του ΠΑΣΟΚ. Μόνο που μόλις αρχίσουν να εφαρμόζονται τα μέτρα που στήριξε οι επιταχύνσεις θα είναι πολύ έντονες και οι ευθύνες της δημοκρατικής αντιμνημονιακής πλευράς, καθώς και οι απαιτήσεις σε αυτή, θα αυξηθούν απότομα.


Βαθύτατη κρίση εμπιστοσύνης προς το πολίτευμα της χώρας έχει προκαλέσει η μνημονιακή κυβερνητική πολιτική. Μια κρίση η οποία αποτυπώνεται με τρόπο που τρομάζει στις δημοσκοπήσεις τόσο του Ευρωβαρόμετρου της Κομισιόν όσο και της Marc που δημοσιεύθηκε στο «Εθνος της Κυριακής».

Τα ευρήματα του Ευρωβαρόμετρου, δημοσκόπησης που διενεργείται περιοδικά και στις 27 χώρες της ΕΕ κατ' εντολήν της Κομισιόν από ξένη εταιρεία και επομένως είναι άσχετη με εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες και επιρροές, προκαλούν τρόμο σε όποιον τα διαβάσει. Οι Ελληνες δεν εμπιστεύονται κανέναν απολύτως από τους θεμελιώδεις θεσμούς του πολιτεύματος, ενώ δεν θεωρούν ούτε καν δημοκρατική τη λειτουργία του!

Μόλις το 11% των ερωτηθέντων κρίνει ικανοποιητική τη λειτουργία της δημοκρατίας στην Ελλάδα, ενώ το... 89% (!), απίστευτα υψηλό ποσοστό, δεν είναι ικανοποιημένο. Μιλάμε για... 40 (!) εκατοστιαίες μονάδες πάνω από τον πανευρωπαϊκό μέσο όρο δυσαρέσκειας που ανέρχεται στο 49%, όσο ακριβώς και το ποσοστό εκείνων που στην ΕΕ των 27 είναι ικανοποιημένοι με τη λειτουργία της δημοκρατίας στη χώρα τους (επίσης 49%). Ασύλληπτο το ποσοστό των Ελλήνων που δήλωσαν ότι δεν εμπιστεύονται τη συγκυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη - 91%!
Μόλις 7% των ερωτηθέντων εξέφρασε την εμπιστοσύνη του προς αυτή, το χαμηλότερο και στις 27 χώρες-μέλη της ΕΕ. Καθόλου μικρότερη δεν είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης των Ελλήνων και προς τη Βουλή. Δεν την εμπιστεύεται το 89%, την εμπιστεύεται το 9%. Πλήρης η καταρράκωση του κύρους της.

Ακόμη χειρότερη είναι η κατάσταση με τα πολιτικά κόμματα. Βάσει των ευρημάτων του Ευρωβαρόμετρου, οι Ελληνες απάντησαν ότι δεν τα εμπιστεύονται στο αδιανόητο για δημοκρατία ποσοστό του... 94%!!!

Μόνο το 5% τα εμπιστεύεται! Η εντελώς ανεξάρτητη από το Ευρωβαρόμετρο δημοσκόπηση της Marc ρίχνει πρόσθετο φως σε πολλές πτυχές της κρίσης των κομμάτων -της παντελούς αναξιοπιστίας τους, θα λέγαμε- και της πλήρους απαξίωσής τους στη συνείδηση των πολιτών ως ακρογωνιαίων λίθων ενός δημοκρατικού πολιτεύματος.

Στη δημοσκόπηση της Marc λοιπόν έχουμε μεταξύ άλλων και τα εξής πολύ σημαντικά δημοσκοπικά ευρήματα: Πρώτον, το 91,3% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι δεν είναι ικανοποιημένο από τον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα. Δεύτερον, το 54,5% πιστεύει ότι μόνο αν δημιουργηθούν νέα κόμματα, μπορούν να πάνε καλύτερα τα πράγματα στη χώρα.

Τρίτον, το όντως απίστευτα χαμηλό ποσοστό του... 6,4% (!!!) θέλει να συμμετάσχουν τα πρωτοκλασάτα στελέχη της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση.

Οι Ελληνες δηλαδή έχουν κυριολεκτικά σιχαθεί όλους τους επιφανείς πολιτικούς της χώρας και δεν θέλουν να τους βλέπουν στα μάτια τους! Τέταρτον, το 81,4% των ερωτηθέντων εκτιμά ότι το 2013 θα είναι χρονιά αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού με δημιουργία νέων κομμάτων, διασπάσεις παλιών, νέες συμμαχίες κ.λπ.

Με άλλα λόγια, οι πολίτες ελπίζουν ότι θα ζήσουν το τέλος του υφιστάμενου πολιτικού σκηνικού, το οποίο απεχθάνονται πλέον, όπως είδαμε.

Δεν προσδοκούν όμως τις αλλαγές σε κλίμα αισιοδοξίας και αυτό καθιστά εκρηκτική από πολιτική σκοπιά την καταρράκωση του πολιτεύματος και των θεσμών του. Οι απαντήσεις των Ελλήνων στο Ευρωβαρόμετρο είναι αποκαλυπτικές του μηδενικού αισθήματος αισιοδοξίας που επικρατεί στον λαό μας, παρά τους θεατρινισμούς της κυβέρνησης.

Το 88% θεωρεί ότι η χώρα βαδίζει λάθος έναντι του... 4% (!) που θεωρεί ότι καλά πάμε. Το 66% περιμένει επιδείνωση της οικονομικής του κατάστασης έναντι του 6% που αναμένει βελτίωση μέσα στο 2013. Τη νέα χρονιά περιμένει επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας το 76%, ενώ βελτίωση μόνο το 7%.

Μέσα στο 2013 το 81% εκτιμά ότι θα αυξηθεί η ανεργία έναντι 5% που πιστεύει ότι θα μειωθεί. Ολα μαύρα στη συνείδηση του κόσμου. Κανείς δεν πιστεύει τα παραμύθια περί ανάπτυξης...
Σύμφωνα  με σημερινό δημοσίευμα της Ζαμάν, συνολικά 16 νησιά του Αιγαίου και της Μεσογείου έχουν ιδιοποιηθεί παράνομα, από την Ελλάδα λόγω της αμέλειας της τουρκικής κυβέρνησης, λέει μια σειρά από αυθεντίες.
 
“Η κυβέρνηση αγνόησε την εξαγορά των νησιών της Τουρκίας από την Ελλάδα, προκειμένου να είναι σε θέση να πάρει μια ημερομηνία για τις διαπραγματεύσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004,” αναφέρει ο Ουμίτ Γιαλίμ μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του Δημοκρατικού Κόμματος (DP), σημειώνοντας ότι η εξαγορά των νησιών από την Ελλάδα ξεκίνησε το 2004 με δύο νησιά, Donkey και Bulamaç, ανοικτά των ακτών της πόλης Didim στις τουρκικές ακτές του Αιγαίου.

Πριν από μερικούς μήνες, ο υπουργός Εξωτερικών Ahmet Davutoğlu δήλωσε, απαντώντας σε κοινοβουλευτική ερώτηση ότι υπάρχει, όσον αφορά ορισμένα νησιά και νησίδες στο Αιγαίο, μια σειρά από προβλήματα, όπως αυτό της ιδιοκτησίας, και ότι η Τουρκία σε μια προσπάθεια να φθάσει σε μια δίκαιη λύση, είναι σε διάλογο με την Ελλάδα.

Αλλά ο Γιαλίμ ισχυρίστηκε, ότι δεν υπάρχει ασάφεια ως προς το ιδιοκτησιακό καθεστώς των νησιών αυτών. “Τα νησιά αυτά ανήκουν στην Τουρκία”, δήλωσε στη Zaman σήμερα προσθέτοντας: “Στην πραγματικότητα, μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης, η νεοσύστατη Τουρκική Δημοκρατία, ξεπληρώνοντας το χρέος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με τις δυτικές δυνάμεις, κατέβαλε επίσης το ποσό που αναλογεί σε αυτά τα νησιά“.

Τα 16 νησιά που Γιαλίμ ισχυρίζεται ότι είναι τουρκικα, αλλά των οποίων η κυριότητα ορισμένοι αναλυτές θεωρούν αμφίβολη είναι τα εξής: Οινούσσες, Χουρσίτ, Φούρνοι, Γαιδουρονήσι, Αρκιοί, Φαρμακονήσι, Kololimnoz, Keçi, Γυαλί, Λέβιθα και Ardacıkall, όλα στο Αιγαίο, και Γαύδος,Δία ή Ντία, Διονυσάδες,  και Κουφονήσι στην περιοχή της Μεσογείου.

Στη Συνθήκη της Λωζάνης που ακολούθησε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, την οποία η Τουρκία υπέγραψε το 1923 με τις νικήτριες δυνάμεις του πολέμου, η Άγκυρα συμφώνησε να δώσει πίσω τα νησιά του Αιγαίου και της Μεσογείου, που είχαν καταληφθεί από ξένες δυνάμεις κατά τη διάρκεια του πολέμου. Αλλά ο Γιαλίμ υπογράμμισε, αυτά τα 16 νησιά δεν αναφέρονται μεταξύ των νησιών που η Τουρκία συμφώνησε ότι ανήκουν στην Ελλάδα και την Ιταλία. “Αν τα ονόματα των νησιών αυτών δεν αναφέρονται στην συνθήκη, γιατί θα πρέπει να είναι η ιδιοκτησία τους αμφιλεγόμενη;”, . “Αυτό σημαίνει ότι παρέμειναν ως τουρκικό έδαφος.” Από το 2004, η Ελλάδα φέρεται να έχει αρχίσει την οικοδόμηση οικισμών στα νησιά του Donkey και Bulamaç, απαιτώντας Τούρκους πολίτες να επιδείξουν διαβατήριο για να εισέλθουν τα νησιά.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, οι ενταξιακές συνομιλίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση σήμαιναν πολλά για το τουρκικό δημόσιο. Τον Δεκέμβριο του 2004, η ΕΕ δήλωσε η θα αρχίσει διαπραγματεύσεις με την Τουρκία τον Οκτώβριο του 2005, κάτι που ήταν πολύ θετικό στο τουρκικό κοινό. Ο Faruk Loğoğlu, ο αναπληρωτής πρόεδρος του Κόμματος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), θεωρεί επίσης ότι η τουρκική κυβέρνηση μπορεί να επέλεξε προς στιγμή, να παραβλέψει την απόκτηση των νησιών από την Ελλάδα, ώστε να μην διακινδυνεύσει την έναρξη των διαπραγματεύσεων με την ΕΕ, δεδομένου ότι η Ελλάδα και η Κύπρος είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Καμιά χώρα δεν μπλόκαρε την έναρξη των ενταξιακών συνομιλιών της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο Loğoğlu, ο οποίος δεν βρίσκει τις εξηγήσεις Νταβούτογλου σχετικά με τα νησιά επαρκείς, είναι της γνώμης ότι η τουρκική κυβέρνηση δεν έχει προστατεύσει σωστά τα συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Μετά τη δήλωση του Νταβούτογλου ότι το καθεστώς των νησιών αμφισβητείται, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών ανακοίνωσε “δεν υπάρχουν γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο”, υπονοώντας ότι τα νησιά ανήκουν στην Ελλάδα. “Ωστόσο, υπάρχουν γκρίζες ζώνες, σοβαρές διαφωνίες στο Αιγαίο”, είπε ο Loğoğlu Zaman σήμερα. Ο πρώην πρεσβευτής σημείωσε επίσης ότι δεν υπήρξε αντίρρηση από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών για τη δήλωση του Έλληνα υπουργού.

Σύμφωνα με τον Celalettin Yavuz, αντιπρόεδρου του τουρκικού Κέντρου Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Αναλύσεων (TÜRKSAM), ο οποίος έχει αμφιβολίες ως προς το αν το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών χειρίζεται σωστά το θέμα των επίμαχων νησιών, το ιδιοκτησιακό καθεστώς των νησιών το ερώτημα είναι αμφιλεγόμενο, σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης. “Το υπουργείο Εξωτερικών πρέπει να κάνει μια σαφή δήλωση για το κοινό σχετικά με το πώς βλέπει το θέμα,” είπε ο Yavuz στη Zaman σήμερα.

“Εάν η Τουρκία στην εύρεση ότι τα εν λόγω νησιά έχουν πιστωθεί στην Ελλάδα δεν έχει διαμαρτυρηθεί, τότε είναι σίγουρα ένα λάθος”, πρόσθεσε. Στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο, υπάρχουν 152 νησιά και νησίδες των οποίων η ιδιοκτησία είναι αμφιλεγόμενη. Αυτά τα νησιά δεν είχαν δοθεί στην Ελλάδα από οποιαδήποτε συμφωνία μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ένα δικαστήριο-διαιτητής μπορεί να αποφασίσει, και θα πρέπει το θέμα να λυθεί πριν, χώρα που διεκδικεί την ιδιοκτησία τους, έχει ήδη εγκαθιδρύσει ένα σύστημα στο νησί. Αν δεν υπάρχει τέτοιο σημάδι που θα κάνει κάποιον να σκεφτεί ότι το νησί ανήκει σε μια συγκεκριμένη χώρα, στη συνέχεια, η γεωγραφική εγγύτητα έρχεται ως δευτερεύον κριτήριο για τον καθορισμό ιδιοκτήτη της γης.



Ποτέ τους τα αφεντικά των τηλεοπτικών σταθμών δεν διακρίνονταν για το υψηλό τους ελληνικό φρόνημα. Τεράστιος και εξωθεσμικός ο ρόλος τους στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης και της αισθητικής των πολιτών, της γλώσσας, των προτύπων της νεολαίας.

Ηταν και είναι οι βραχίονες επιρροής και εκβιασμών, τα τμήματα «ψυχολογικού πολέμου» των εθνικών εργολάβων και προμηθευτών, αλλά δεν παύουν να έχουν μεγάλο ρόλο και στη σύγχρονη κουλτούρα.

Πάντα το γούστο των εν λόγω αφεντικών ήταν φτηνιάρικο, διαμορφωμένο από την πολλή συνάφεια με τραγουδιάρες, μόδιστρους και «τηλεπερσόνες». Ετσι είναι πια, δυστυχώς, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, η ψευτοαστική τάξη που έχουμε. Εκτός από τρόφιμοι του κρατικού πρυτανείου, είναι μύστες του ντιριντάχτα και του φαίνεσθαι. Κάποτε, οι αληθινοί αστοί χτίζανε πανεπιστήμια, σχολεία και αγόραζαν θωρηκτά για τους εθνικούς αγώνες. Τούτοι εδώ, όταν δεν είναι πρώτο τραπέζι πίστα, παριστάνουν τους φιλάνθρωπους με φορολογική έκπτωση ή αγοράζουν πίνακες, που τους επιδεικνύουν στις δεξιώσεις τους, όπως τις γκόμενές τους. Ετσι και τα τηλεοπτικά μαγαζιά τους, παραμάγαζα της βασικής μπίζνας «μπετά, σίδερα, όπλα κ.λπ.», είναι ανάλογης αισθητικής, κάτι μεταξύ Αθηνών Αρένα και βιντεοταινίας του ταλαντούχου Στάθη Ψάλτη, με λίγο «προοδευτικό» περίχυμα.

Οι οικονομικοί μάνατζέρ τους διαπιστώνουν ότι η εύκολη τηλεθέαση και το εύκολο κέρδος έρχεται όταν χαϊδεύεις και ερεθίζεις τα χαμηλότερα ένστικτα του πλήθους.

Ετσι μετέτρεψαν τις ειδήσεις σε δραματουργικό δημιούργημα και τις εκπομπές ποικίλης ύλης σε μια τεράστια, εθνικής εμβέλειας, κλειδαρότρυπα. Μέχρι ευφάνταστες αναπαραστάσεις εγκλημάτων με υποβλητική μουσική βλέπουμε, ενώ τα γεγονότα δεν ανακοινώνονται και αναλύονται αλλά με κραυγές διαστρεβλώνονται ή καμιά φορά αποκρύπτονται.

Οσον αφορά τον «επιχειρηματικό πατριωτισμό» των αφεντικών, είναι πιο σπάνιος κι από λευκό ελέφαντα.

Φραγκοφονιάδες, απάτριδες και αδίστακτοι, δεν δίνουν πλέον σχεδόν ούτε δεκάρα για μια στοιχειωδώς ποιοτική ελληνική παραγωγή. Αγοράζουν από το πανέρι τη σαβούρα των Τούρκων, επιδοτούμενη από την Ε.Ε., παρακαλώ, προωθώντας έτσι μια πολιτική «εξοικείωσης με τον εχθρό» και προβάλλοντας μια ψευδή εικόνα της Τουρκίας. Δεν θα δείτε ποτέ τη γενοκτονία, τον επεκτατισμό, την εξαθλίωση των γυναικών και των εθνικών μειονοτήτων κάτω από τον ισλαμοφασισμό, πίσω από τη γύφτικη γκλαμουριά των τουρκοσίριαλ.
Τεράστια πλέον η ανεργία στους Ελληνες ηθοποιούς, σκηνοθέτες, τεχνικούς, σεναριογράφους.

Μύθος, ψεύδος ασύστολο ότι «η τέχνη δεν πουλάει». Ναι, σίγουρα δεν πουλάει η ατάλαντη τέχνη, η βαρετή δημοσιοποίηση των διαταραχών του κάθε ψευτοκουλτουριάρη «προοδευτικού», που βαφτίζει την αταλαντοσύνη του «τέχνη για λίγους». Σίγουρα δεν πουλάνε οι ασυνάρτητες ιδεοληψίες ανθρώπων που είναι ανίκανοι να αφηγηθούν μια ενδιαφέρουσα ιστορία με αρχή, μέση, τέλος και ολοκληρωμένους χαρακτήρες, που να αγγίζει την ψυχή του λαού μας, ακουμπώντας στις ρίζες του.

Οποτε αυτό έγινε, όποτε αφιερώθηκαν χρήμα, χρόνος, κόπος, αληθινό ταλέντο για να φτάσει στον κόσμο μια τέτοια δυνατή ιστορία, ο κόσμος την αγκάλιασε, στήθηκε στις ουρές των κινηματογράφων για να τη δει, εξάντλησε τις αλλεπάλληλες εκδόσεις του βιβλίου, έμεινε καρφωμένος και συγκινημένος μπροστά στην τηλεόραση και μίλησε με ενθουσιασμό στους φίλους του γι’ αυτό το σπουδαίο που είδε, άκουσε, διάβασε.
Ομως τα αφεντικά του ντιριντάχτα, του «Μεγάρου» και του δημόσιου ταμείου δεν δίνουν δεκάρα γι’ αυτά. Μια ολόκληρη καλλιτεχνική γενιά αφανίζεται άνεργη. Ο αληθινός πλούτος μας, δεν θα βαρεθώ ποτέ να το γράφω, δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ οι πρώτες ύλες, η ΑΟΖ, μέταλλα, γεωργικά προϊόντα, εμπορικά πλοία. Πάντα θα είναι πρωτίστως οι Ανθρωποι, οι Ελληνες. Αυτοί κουμαντάρουν τα μπάρκα, οργώνουν τη γη, αυτοί θα βρουν και θα αντλήσουν το αέριο ή το πετρέλαιο, αυτοί τα πάντα.

Το ίδιο και στην τέχνη, άνθρωποι τη δημιουργούν και την υπηρετούν και όχι τα άψυχα. Κομμάτι της, όταν δεν ευτελίζει και ευτελίζεται, μπορεί να είναι και η ιδιωτική τηλεόραση, που θυμίζουμε ότι λειτουργεί πάνω στην εθνική περιουσία των συχνοτήτων. Αρα τα αφεντικά τους δεν πρέπει να κάνουν ό,τι θέλουν. Για να αντιμετωπιστούν η αισθητική έκπτωση και ο αφελληνισμός της ελληνικής τηλεοπτικής παραγωγής, πρέπει να υποχρεωθούν από την Πολιτεία να ανεβάσουν γενναία το ποσοστό των νέων ελληνικών παραγωγών. Και κυρίως να επιβληθεί ένας αυστηρός ποιοτικός έλεγχος στο τι προβάλλουν γενικά. Πήξαμε στον νταλκά με άρωμα παστουρμά…

(Δημοσιεύεται στην “Κυριακάτικη Δημοκρατία”)
«Πάντοτε ήθελα να έχω σχέσεις με το τουρκικό Προξενείο. Σας ευχαριστώ πολύ που μου δώσατε αυτήν την ευκαιρία» δηλώνει ο μητροπολίτης Διδυμοτείχου (και τοποτηρητής της μητρόπολης Κομοτηνής) στον Τούρκο πρόξενο Σενέρ, πριν καν καλά-καλά τελειώσει η …κηδεία του μακαριστού και πατριώτη προκατόχου του Δαμασκηνού! Όλο το χρονικό της ντροπιαστικής συνάντησης, μέσα στο μητροπολιτικό μέγαρο της Κομοτηνής!
 
    Κύμα εθνικής αναξιοπρέπειας δείχνει πλέον να σαρώνει τα πάντα στην πολύπαθη Θράκη, χωρίς να αφήνει τίποτε (μα τίποτε) όρθιο! Τόσα χρόνια είχαμε όλους αυτούς τους οσφυοκάμπτες ραγιάδες ή ψηφοτσομπάνηδες πολιτικούς που για την εκλογή τους (και άλλα ανταλλάγματα) έδιναν γη και ύδωρ στην παρακρατική συμμορία που κατ’ ευφημισμόν αποκαλείται Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής! Τώρα πια στον χορό της ευτέλειας και της ντροπής φαίνεται πως μπήκαν για τα καλά και οι δεσποτάδες! Αυτοί βεβαίως όχι για …ψήφους, μια που είναι ισόβιοι στις θέσεις τους (πράγμα που τους καθιστά συνεπώς ακόμη πιο αδικαιολόγητους), αλλά για άλλους λόγους (πέραν του …πανσθενούς συνδρόμου του φοβικού ραγιά, να μην ξεχνάμε π.χ. και τον καθαρά μειοδοτικό ρόλο που παίζει εδώ και χρόνια όχι μόνο στα θεολογικά, αλλά και στα εθνικά μας πράγματα, η νεοεποχίτικη και φιλότουρκη εν Φαναρίω ρασοφόρος μάζωξη, που προσβάλλει ειδεχθώς και κατά συρροήν την ένδοξη ιστορία του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου)!

    Λίγες μόλις μέρες λοιπόν μετά την θερμή υποδοχή που επιφύλαξε στον Τούρκο πρόξενο Ιλχάν Σενέρ ο μητροπολίτης Ξάνθης Παντελεήμων (για την οποία το «Προξενείο-Στοπ» σάς είχε πληρέστατα ενημερώσει, βλ. Εμετός: Ο μητροπολίτης Ξάνθης παρέα με τον Τούρκο πρόξενο!), τα ίδια και (πολύ) χειρότερα είχαμε και στην Κομοτηνή, καθώς προχτές (21 Δεκεμβρίου) ο πρόξενος επισκέφτηκε στο μητροπολιτικό μέγαρο της Κομοτηνής τον μητροπολίτη Διδυμοτείχου (και εκτελούντα χρέη τοποτηρητή-μητροπολίτη Κομοτηνής – μια που ο τοπικός επισκοπικός θρόνος ακόμη χηρεύει μετά την εκδημία του προηγούμενου μητροπολίτη) Δαμασκηνό. Η συνάντηση κράτησε περίπου μία ώρα, ήταν ανοιχτή στους δημοσιογράφους, ο πρόξενος μάλιστα έσπευσε να πει ότι «εγώ είμαι διπλωμάτης των ανοιχτών λόγων και των ανοιχτών θυρών» (σ.σ. ναι, και ειδικά όσοι γνωρίζουν τι γίνεται στη Θράκη, είναι περί αυτού απολύτως …βέβαιοι). Η συνάντηση όμως θα λέγαμε ότι σφραγίστηκε κυρίως από την απίστευτη δήλωση του Δαμασκηνού προς τον πρόξενο πως «Πάντοτε ήθελα να έχω σχέσεις με το τουρκικό Προξενείο. Σας ευχαριστώ πολύ που μου δώσατε αυτήν την ευκαιρία». Η φράση αυτή αποδίδει από μόνη της το πνεύμα όσων διαμείφθηκαν.

    Στην αρχή της συνάντησης μάλιστα έγινε λόγος και για τα δυσμενή σχόλια που ακολούθησαν τη συνάντηση του Σενέρ με τον μητροπολίτη Ξάνθης Παντελεήμονα, που όπως είπε τον έκαναν να σκεφτεί δύο φορές πριν επιδιώξει συνάντηση με τον μητροπολίτη Δαμασκηνό, αλλά τελικά …επικράτησε η επιθυμία του να τον συναντήσει από κοντά. Αφού λοιπόν του έδωσε δώρα από την Κωνσταντινούπολη και μία επιστολή με ευχές (βλ. τη 2η φωτογραφία), ο Σενέρ μνημόνευσε τη συνάντηση εκείνη στην Ξάνθη και εξέφρασε μάλιστα την απογοήτευσή του, γιατί τα σχόλια που ακολούθησαν κυρίως στον ηλεκτρονικό Τύπο δεν ήταν καθόλου κολακευτικά, ιδιαίτερα για τον Παντελεήμονα στον οποίο ετέθη το ερώτημα «γιατί δέχτηκε να δει τον εχθρό». Έτσι βεβαίως μάς αποκάλυψε πως εκεί στο προξενείο διαβάζουν…«Προξενείο-Στοπ» (όχι φυσικά πως δεν το ξέραμε, ε;), μια που για το δικό μας δημοσίευμα έγινε ο λόγος, ένα δημοσίευμα που γνώρισε πολλές αναδημοσιεύσεις στο Διαδίκτυο. Αυτά μάλιστα τα αρνητικά σχόλια, όπως είπε ο πρόξενος, του προκάλεσαν φόβο (σ.σ. για την ακρίβεια, ίδρωσε το…αυτί του) για μία επόμενη συνάντηση με κάποιον άλλο θρησκευτικό ηγέτη των χριστιανών στην περιοχή. Ο Δαμασκηνός όμως έσπευσε να … διασκεδάσει τους (δήθεν) φόβους του, λέγοντάς του «να μη φοβάται, γιατί είναι φίλος».

    Νομίζουμε πως όλοι καταλάβατε τι περίπου ειπώθηκε στην εν λόγω συνάντηση. Από τις χιλιοειπωμένες ανοησίες περί της …ελληνοτουρκικής φιλίας και όλη αυτήν την ευρύτερη γελοία αγαπολογία (σ.σ. του πρόβατου με τον …λύκο), έως τις τραγικές αναφορές στην περίπου …αρμονική συνύπαρξη Ελλήνων και Τούρκων κατά την Τουρκοκρατία και έως τις ανεκδιήγητες κολακείες και τις υποσχέσεις να επαναλάβουν τους …εναγκαλισμούς και στο Διδυμότειχο, με ακόμη περισσότερες λεπτομέρειες. Για όποιον πάλι θέλει να πληροφορηθεί πλήρως όλα όσα διαμείφθηκαν (και αντέχουν και τα νεύρα του), μπορεί στη συνέχεια να διαβάσει τα βασικότερα σημεία του διαλόγου Δαμασκηνού και Σενέρ (σε μετάφραση του αδελφού ιστολογίου tourkikanea.gr), όπως τα βρήκαμε στο τουρκοπεριοδικό της Κομοτηνής «Ρόντοπ Ρουζγκαρί». Εμείς απλώς να επαναλάβουμε εδώ το σχόλιο που κάναμε και για τον μητροπολίτη Ξάνθης, ότι δηλαδή δεν έχει απολύτως κανένα δικαίωμα ο Διδυμοτείχου να χρησιμοποιεί το ράσο του ως προπέτασμα καπνού για να «νομιμοποιεί» τον εν Κομοτηνή παρακρατικό τραμπούκο που παριστάνει τον διπλωμάτη και του οποίου την κλωτσηδόν απέλαση, αν υπήρχε στοιχειώδης πατριωτική τσίπα, θα έπρεπε και αυτός να την απαιτεί. Πολύ περισσότερο μάλιστα δεν έχει το δικαίωμα να δημιουργεί τέτοιες εντυπώσεις και τέτοια «τετελεσμένα» μέσα στην Κομοτηνή, σε μια μητρόπολη δηλαδή από την οποία ο ίδιος είναι περαστικός και στην οποία δεν έχει ακόμη καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι για τους …επικήδειους του μακαριστού γέροντα μητροπολίτη (3η φωτογραφία), που είχε κάπως …διαφορετική άποψη για τον ρόλο του Προξενείου. Η παρουσία του προϊστάμενου του εν Θράκη τουρκικού παρακράτους μέσα στη μητρόπολη Κομοτηνής αποτελεί προσβολή για τη μνήμη του, όπως και το απαράδεκτο στιγμιότυπο όπου χαριεντίζονται με φόντο τη φωτογραφία του εκδημήσαντος (4η φωτογραφία). 

    Από εκεί και μετά, εμείς δεν είμαστε σίγουροι αν, μετά τον Ξάνθης, βρήκαμε και άλλον έναν μητροπολίτη που (αν και ζει χρόνια εδώ) ουσιαστικά μόλις έπεσε στη Θράκη ουρανοκατέβατος από κάποιο άλλο παράλληλο σύμπαν – και ούτε μας ενδιαφέρει άλλωστε. Ένα πράγμα μόνο μπορούμε να πούμε: ότι όποιος δεν καταλαβαίνει ότι η Τουρκία είναι εχθρός της Ελλάδας (πράγμα που αποδεικνύεται καθημερινά βάσει εκατοντάδων τεκμηρίων), είναι είτε άσχετος, είτε ιδιοτελής, είτε ανόητος! 
Διαλέξτε και πάρτε. 
Πάντως, όποιο από τα τρία και αν ισχύει, εμείς δεν μπορούμε να  μη διαπιστώσουμε για μια ακόμη το εμφανές έλλειμμα εκκλησιαστικής ηγεσίας στη Θράκη, στην κρισιμότερη μάλιστα στιγμή της ιστορίας της. Από άλλους ιεράρχες είχε δυστυχώς ανάγκη τη δεδομένη στιγμή αυτός ο τόπος. Τουλάχιστον ευχόμαστε (αν και δεν το πολυελπίζουμε βέβαια) ο νέος μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής, που θα εκλεγεί σε 2 περίπου μήνες, να μπορεί να κομίσει κάτι διαφορετικό. Κάτι ας πούμε λίγο πιο …πατριωτικό από τον παρακάτω διάλογο. Απολαύστε ή φρίξτε (κατά το δοκούν):

    Ιλχάν Σενέρ: «Η κυβέρνηση μας τον τελευταίο καιρό έχει κάνει πολύ σημαντικά βήματα. Στο παρελθόν υπήρξαν κάποιες αδικίες (σ.σ. βεβαίως, μιλάμε απλώς για κάποιες μαζικές σφαγές, διώξεις, πογκρόμ και άλλες τέτοιες…μικροαδικίες)! Η αποδοχή των λαθών είναι αρετή. Η κυβέρνηση μας έδωσε την τουρκική υπηκοότητα στα μέλη της Ιεράς Συνόδου. Το κτίριο του ορφανοτροφείου (Πρίγκηπος) και βακουφικές περιουσίες άρχισαν να αποδίδονται. Τρία χρόνια τώρα γίνεται λειτουργία στο μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά. Προφανώς ξέρουν και την αλλαγή στάσης στο θέμα της οικουμενικότητας του Πατριαρχείου. Ο κύριος πρωθυπουργός μας συναντήθηκε με τον τότε πρωθυπουργό Παπανδρέου στο ξενοδοχείο Χίλτον. Τότε ένας δημοσιογράφος είχε ρωτήσει τον κύριο πρωθυπουργό μας αν η φράση οικουμενικός του προκαλεί ανησυχία. Τότε ο πρωθυπουργός μας απάντησε ως εξής: «Δεν μας ανησυχεί. Ότι δεν ανησυχούσε τους προγόνους μας δεν ανησυχεί και εμάς. Βλέπουμε αυτό το θέμα ως ένα θέμα απόλυτα εσωτερικό του Ορθόδοξου κόσμου. Σαν λαϊκό κράτος που είμαστε δεν λέμε ούτε ότι το πατριαρχείο είναι οικουμενικό, ούτε ότι δεν είναι». Η δε Επιτροπή της Βενετίας εξέφρασε τον θαυμασμό της για τη στάση της Τουρκίας.
    Στην Τουρκία εμείς μόλις η μειονότητα των Ρωμιών πει ότι ¨έχω αυτό το πρόβλημα¨ αμέσως το αποδεχόμαστε (σ.σ. ακόμη και στην πλούσια ελληνική αδυνατούμε να βρούμε λέξη για να αποδώσουμε επακριβώς τόσο απύθμενο θράσος)! Τα βήματα μας στον τομέα των θρησκευτικών ελευθεριών τα κάνουμε χωρίς καμία προσδοκία αμοιβαιότητας. Διότι στα μειονοτικά και ανθρώπινα δικαιώματα δεν υπάρχει αμοιβαιότητα. Τα βήματα που κάνουμε αποτελούνε υποχρέωση μας προς τους πολίτες μας. Επιθυμούμε τα βήματα μας να αποτελέσουν παράδειγμα.
    Οι ομογενείς μας αντίθετα εδώ έχουν κάποια θέματα, όσον αφορά τις θρησκευτικές ελευθερίες. Πιστεύω πως θα συμβάλετε θετικά προς την επίλυση των θεμάτων αυτών.
    Η Ελλάδα περνά μια πολύ δύσκολη περίοδο. Ελπίζουμε και προσευχόμαστε η Ελλάδα με το έμπειρο ανθρώπινο δυναμικό της και με τον δυναμισμό μας να ξεπεράσει τα προβλήματα και να εξέλθει ακόμη πιο ισχυρή… Όλες οι θρησκείες επιτάσσουν αλληλεγγύη μεταξύ των γειτόνων, και προς αυτή την κατεύθυνση είναι και οι εντολές όλων των προφητών (σ.σ. να και τα νεοεποχίτικα πανθρησκειακά φούμαρα)! Μακάρι η Ελλάδα να εξέλθει πιο ισχυρή από αυτήν την κρίση…
    Κατά την τελευταία περίοδο υπάρχουν κάποια περιστατικά που προκαλούνε θλίψη στη μειονότητα. Κάποιες ακραίες ομάδες πάνε στα τουρκομουσουλμανικά χωριά και δείχνουν την πόρτα προς την Τουρκία στους Τουρκομουσουλμάνους. Αντιλαμβανόμαστε πως αυτοί έρχονται από αλλού. Το θέμα αυτό το συζητήσαμε με την ελληνική αστυνομία. Η μειονότητα δεν απαντά στις προκλήσεις. Ξέρουν ότι αυτό δεν αποτελεί την αντανάκλαση της κοινής γνώμης. Πριν από μερικές εβδομάδες οι εκλεγμένοι μουφτήδες (σ.σ. τους ψευτομουφτήδες φυσικά εννοεί) έβαλαν να αναγνωσθεί στα τζαμιά κήρυγμα. Έκαναν έκκληση στους μουσουλμάνους να μην απαντάνε στις προκλήσεις και ανέφεραν πως ¨Εδώ είναι η πατρίδα μας, κανείς δεν μπορεί να μας διώξει από εδώ, εμείς είμαστε Έλληνες πολίτες¨…Μη δίνετε σημασία σε αυτά που γράφονται σε κάποια μπλογκς στο διαδίκτυο.
    Το καθήκον μας εδώ και προσωπικά το δικό μου ως διπλωμάτη είναι να συμβάλω στην προώθηση της ελληνοτουρκικής φιλίας (σ.σ. ε, και όπως ξέρετε, ακριβώς αυτό κάνει καθημερινά). Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που μου αφιερώσατε. Δύο εβδομάδες πριν επισκεφτήκαμε τον μητροπολίτη Ξάνθης. Ήταν κάτι το πολύ επωφελές. Πρόκειται για έναν πολύ φωτισμένο άνθρωπο. Συζητήσαμε μαζί του αυτά τα θέματα. Τρεις μέρες μετά έγινε μια πολύ σκληρή επίθεση προς τον μητροπολίτη. Σου λέει, πώς δέχεσαι τον εχθρό. Εγώ δεν είμαι εχθρός, είμαι φίλος της Ελλάδας».

    Μητροπολίτης Δαμασκηνός: «Μπορώ να πω ότι είμαι πολύ ευχαριστημένος από αυτήν την επίσκεψη. Ασκώ τα καθήκοντα του μητροπολίτη τρία χρόνια τώρα στο Διδυμότειχο. Πάντοτε ήθελα να έχω σχέσεις με το τουρκικό προξενείο. Σας ευχαριστώ πολύ που μου δώσατε αυτήν την ευκαιρία. Έτσι είχαμε την ευκαιρία για την συνάντηση. Με αυτήν μας την συνάντηση μπορούμε να χτίσουμε για το μέλλον της περιοχής μας (σ.σ. με ποιον, μωρέ, με τον επίσημο υπονομευτή της εθνικής μας κυριαρχίας;)
    Αυτό που επιθυμώ να σας πω, είναι πως για αιώνες ζήσαμε μαζί. Και θα ζήσουμε και άλλους αιώνες μαζί. Η μητρόπολη μου είναι πολύ κοντά στην Αδριανούπολη. Συχνά πηγαίνω εκεί, όπως φυσικά και στην Κωνσταντινούπολη. Για μας το να πάμε στην Κωνσταντινούπολη είναι πιο εύκολο από το να πάμε στη Θεσσαλονίκη. Την Κωνσταντινούπολη και την Αδριανούπολη την αισθάνομαι σαν σπίτι μου, διότι η νοοτροπία των ανθρώπων εκεί είναι πολύ πιο κοντά σε σχέση με άλλους λαούς. Και αυτό πηγάζει από την συμβίωση που είχαμε για αιώνες.
    Είναι αληθές όπως είπατε και εσείς, ότι και οι δύο πλευρές κατά καιρούς έκαναν λάθη. Χαιρετίζω τις πολλές αλλαγές που έκανε η τουρκική κυβέρνηση και ελπίζω και εδώ να αλλάξουν πολλά (σ.σ. ο εμετός συνεχίζεται!!!).
    Θέλω να πω πως για εμάς το μεγαλύτερο λάθος είναι η αδιαφορία. Εξ όσων αντιλαμβάνομαι στην μητρόπολη μου στο Διδυμότειχο, η πλειοψηφούσα χριστιανική κοινότητα παραμένει αδιάφορη για το θέμα της μουσουλμανικής κοινότητας. Για αυτό προσπαθώ ενίοτε να επισκέπτομαι και χωριά που ζούνε μουσουλμάνοι…

    Ιλχάν Σενέρ: «Σήμερα πήγαμε στο χωριό Ατάρνη. Ψάξαμε το τζαμί και δύσκολα το βρήκαμε μετά από 10 λεπτά. Διότι το τζαμί δεν είχε μιναρέ. Οι χωρικοί θέλουν να κάνουν ένα μιναρέ. Αλλά είπαν πως υπάρχει πρόβλημα στο θέμα της άδειας. Όπως οι εκκλησίες δεν γίνεται να μην έχουν καμπαναριό έτσι και τα τζαμιά δεν γίνεται να μην έχουν μιναρέ. Σε αυτό το θέμα ζητώ την συμβολή σας».

    Δαμασκηνός: «Επιθυμώ να σας καλέσω επίσημα στην μητρόπολη Διδυμοτείχου. Θα χαρώ να γευματίσουμε μαζί».

    Ιλχάν Σενέρ: «Κι εμείς σας καλούμε στο προξενείο στην Κομοτηνή».

    Δαμασκηνός: «Θα έρθω. Να τελειώσουμε πρώτα τις γιορτές που έχουμε μπροστά μας, και μετά. Όταν στήνουμε καλές σχέσεις αυτό αντανακλάται στους λαούς μας, αντανακλάται στους πολιτικούς και στην καθημερινή ζωή»…

    Ιλχάν Σενέρ: «Ο κόσμος σέβεται πολύ τους θρησκευτικούς ηγέτες. Διότι ο θρησκευτικός ηγέτης είναι οι πατέρας της κοινωνίας».

    Δαμασκηνός: «Εμείς είμαστε ισόβιοι εδώ, Οι άλλοι είναι περαστικοί. Εμείς αισθανόμαστε αυτά που αισθάνεται ο κόσμος. Οι λαοί μας θέλουν να ζήσουν μαζί και μέσα σε ειρήνη. 
    Έχω πολύ καλές σχέσεις με τρεις από τους δημάρχους της περιφέρειας Αδριανούπολης. Συναντώ πολύ συχνά τους δημάρχους σε Χάβζα, Ουζουνκιοπρού και Αίνο. Είναι φίλοι μου (σ.σ. πες μου τον φίλο σου…). Στην Αίνο υπάρχει και μια πολύ παλιά εκκλησία»…

    Ιλχάν Σενέρ: «Ο κύριος πρωθυπουργός μας έκανε έκκληση στους Ρωμιούς της Κωνσταντινούπολης να γυρίσουν. Εμείς βλέπουμε τις μειονότητες σαν πλούτο. Και μάλιστα άρχισαν να επιστρέφουν. Στην Αθήνα υπάρχουν πολλοί Ρωμιοί από την Κωνσταντινούπολη».

    Δαμασκηνός: «Εγώ πιστεύω πως αυτά τα θέματα θα λυθούνε με την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε. Το όραμα της Ε.Ε. θα επιφέρει λύσεις στα θέματα και των δύο λαών».

    Ιλχάν Σενέρ: «Εμείς ζούμε μαζί 500 χρόνια. Οι άνθρωποι μαλώνουν με τους γείτονες, όχι με άλλους. Αλλά πάλι από τον γείτονα προσδοκούνε βοήθεια. Έχουμε μια παροιμία που λέει πως ¨ο γείτονας έχει ανάγκη και τη στάχτη του γείτονα του¨. Στην Οθωμανική περίοδο είχαμε διασφαλίσει πολύ καλή ζωή. Υπήρξαν κάποια προβλήματα (σ.σ. ε ναι, πάλι κάτι σφαγές, μαζικοί εξισλαμισμοί και άλλα…μικροπράματα). Αλλά τότε και στην Ευρώπη υπήρχαν προβλήματα».

    Δαμασκηνός: «Στην Κωνσταντινούπολη είχαν πει πως ¨Κάλλιον ειδέναι στην πόλη σαρίκιον Τουρκικό παρά τιάρα παπική¨. Αυτό είναι ιστορία» (σ.σ. εδώ ακριβώς είναι που εξυμνούμε, όπως καταλάβατε, την… αρμονική ελληνοτουρκική συνύπαρξη της Τουρκοκρατίας)!

    Ιλχάν Σενέρ: «Εμείς σεβόμαστε τους δύο Κωνσταντίνους. Σεβόμαστε τον πρώτο διότι είναι αυτός που έστησε την Κωνσταντινούπολη και την χάρισε στον κόσμο, και τον δεύτερος διότι δεν διέφυγε αλλά πέθανε στο πεδίο της μάχης. Αυτό δείχνει την περηφάνια του».
   
 Στο τέλος της ομιλίας ο Δαμασκηνός ανέφερε πως συνέβαλε για να βρεθούνε τα 4-5 εκ. ευρώ που χρειάζονται για την επισκευή του τεμένους του Βαγιαζήτ στο Διδυμότειχο και ότι είναι ανάγκη η επισκευή να τελειώσει το συντομότερο δυνατό. Τέλος είπε πως σκέφτεται να διοργανώσει και ένα μεγάλο συνέδριο για τον θρησκευτικό τουρισμό στο Διδυμότειχο, και εκεί θα καλέσει είπε και κάποια άτομα από την Τουρκία. Εμείς τι άλλο πια να πούμε; Άξιος – και πάντα τέτοια!
Ένας Γερμανός ψυχοθεραπευτής ταξιδεύει στην Ελλάδα. Αυτό που βλέπει ξεπερνά και τους χειρότερους εφιάλτες του. Η Melanie Mühl καταγράφει τις εμπειρίες του στην Frankfurter Allgemeine Zeitung.

Το τραύμα είναι η ειδικότητα του Georg Pieper. Κάθε φορά που μια καταστροφή χτυπά τη Γερμανία, ο «τραυματολόγος» είναι παρόν. Μετά τις επιθέσεις στο Όσλο και την Ουτόγια, ο Pieper ταξίδεψε στη Νορβηγία για να εποπτεύσει τους συναδέλφους του εκεί. Ξέρει τι σημαίνει να εξετάζεις από κοντά και να μετράς την  έκταση μίας καταστροφής.
Τον Οκτώβριο, ο Pieper πέρασε λίγες μέρες στην Αθήνα, όπου έδωσε μαθήματα σε  ψυχιάτρους, ψυχολόγους και γιατρούς για τη θεραπεία των τραυμάτων. Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος είχε προετοιμαστεί για ορισμένα σοκ, η πραγματικότητα ήταν ακόμα χειρότερη από ό,τι φανταζόταν.
Για τους Γερμανούς που παρακολουθούν ειδήσεις, η κρίση είναι κάτι πολύ απόμακρο. Όροι όπως «ταμείο διάσωσης» ή «τρύπες δισεκατομμυρίων ευρώ» παραβιάζουν την ακοή μας. Αντί να κατανοήσουμε το παγκόσμιο πλαίσιο, βλέπουμε την Άνγκελα Μέρκελ στο Βερολίνο, στις Βρυξέλλες ή κάπου αλλού, να βγαίνει από σκούρες λιμουζίνες με μια σοβαρή έκφραση στο πρόσωπό της.
Εμείς δεν μαθαίνουν όλη την αλήθεια, ούτε για την Ελλάδα, ούτε για τη Γερμανία, ούτε για την Ευρώπη. Ο Pieper αποκαλεί αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας μια «τεράστια προσπάθεια μετατόπισης». Ειδικά ο μηχανισμός άμυνας των πολιτικών λειτουργεί υπέροχα.

Επαιτεία και ψαχούλεμα για τροφή
Τον Οκτώβριο του 2012 είδε μια Ελλάδα, όπου σε μεγάλο βαθμό οι έγκυες γυναίκες γυρνούσαν τριγύρω, πηγαίνοντας από νοσοκομείο σε νοσοκομείο για επαιτεία, αλλά επειδή δεν είχαν ούτε ασφάλιση υγείας ούτε αρκετά χρήματα, κανείς δεν ήθελε να τους βοηθήσει να φέρουν το παιδί τους στον κόσμο. Σε ένα προάστιο της Αθήνας, άνθρωποι που ανήκαν μέχρι πρόσφατα στη μεσαία τάξη, μάζευαν φρούτα και λαχανικά πεταμένα στους δρόμους.
Ένας γέρος είπε ότι δεν έχει πλέον χρήματα για το φάρμακο για την καρδιά του. Η σύνταξή του είχε μειωθεί κατά το ήμισυ. Είχε εργαστεί για περισσότερα από σαράντα χρόνια, και νόμιζε ότι τα είχε κάνει όλα σωστά. Τώρα πλέον δεν καταλαβαίνει τον κόσμο.
Οι άνθρωποι που πάνε σε ένα νοσοκομείο πρέπει να φέρουν το δικό τους κρεβάτι, ακόμα και την τροφή τους. Δεδομένου ότι το προσωπικό καθαριότητας απολύθηκε, γιατροί και νοσηλευτές, οι οποίοι δεν έχουν πληρωθεί εδώ και μήνες, καθαρίζουν τις πτέρυγες. Δεν υπάρχουν αρκετά γάντια μιας χρήσης και καθετήρες και η ΕΕ προειδοποιεί για τον κίνδυνο εξάπλωσης λοιμωδών νοσημάτων.
Ολόκληρες πολυκατοικίες έχουν σταματήσει να βάζουν πετρέλαιο, λόγω έλλειψης χρημάτων. Την άνοιξη, ένας 77χρονος αυτοπυροβολήθηκε μπροστά στο αθηναϊκό Κοινοβούλιο. Λίγο πριν από την πράξη του, λέγεται ότι φώναξε: «Μόνο έτσι θα αφήσω τα παιδιά μου χωρίς χρέη». Τα τελευταία τρία χρόνια το ποσοστό αυτοκτονιών στην Ελλάδα έχει διπλασιαστεί.

Ο ανεμοστρόβιλος της αδυναμίας
Το τραύμα είναι ένα γεγονός που κλονίζει θεμελιωδώς τον κόσμο του ατόμου. Η εμπειρία είναι τόσο μεγάλη, ώστε παρασύρει το θύμα σε μια δίνη απόλυτης αδυναμίας. Μόνο ένας κυνικός που μιλά για την Ελλάδα κάνει λόγο για «κοινωνική παρακμή». Αυτό που βιώνουμε τώρα είναι ένα συλλογικό τραύμα.
«Οι Έλληνες άνδρες έχουν πληγεί ιδιαίτερα από την κρίση», λέει ο Pieper. Πολύ περισσότερο από ό, τι οι γυναίκες, οι άνδρες αντλούν την ταυτότητά τους από την εργασία τους – με άλλα λόγια, την αξία τους στην αγορά εργασίας. Αλλά η αξία στην αγορά της συντριπτικής πλειοψηφίας τους συνεχίζει να μειώνεται. Αυτή είναι επίσης μια επίθεση στο ανδρισμό τους. Ψυχικές ασθένειες, όπως η κατάθλιψη, εξαπλώνονται σα μια επιδημία σε όλη την Ελλάδα. Κανέναν δεν θα πρέπει να εκπλήσσει το γεγονός ότι τα τρία τέταρτα όσων  αυτοκτονούν είναι άνδρες.
Κάποιος δεν πρέπει να είναι ούτε απαισιόδοξος, ούτε ειδικός για να αντιληφθεί τι σημαίνει αυτό για τις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και για τους δεσμούς που κρατούν τη συνοχή στην ελληνική κοινωνία.
Ο θυμός για ένα διεφθαρμένο και διεστραμμένο εγχώριο σύστημα και για το διεθνές πολιτικό σύστημα που ξοδεύει τα χρήματα των δόσεων για την ενίσχυση και διάσωση των τραπεζών, αλλά όχι για να σώσει τους ανθρώπους, είναι τρομερός. Και αυξάνεται συνεχώς. Οι άνδρες φέρνουν αυτή την οργή στο σπίτι τους, στις οικογένειές τους και οι γιοι τους την εκφράζουν στους δρόμους. Ο αριθμός των βίαιων συμμοριών που επιτίθενται σε μειονότητες αυξάνεται.
Αυτός ήταν ο λόγος που το Νοέμβριο οι Ηνωμένες Πολιτείες εξέδωσαν ταξιδιωτική οδηγία για την Ελλάδα, συμβουλεύοντας τους ανθρώπους με σκουρόχρωμη επιδερμίδα να προσέχουν. Αυτό, λέει ο Pieper, τον συγκλόνισε – το γεγονός δηλαδή ότι μια τέτοια προειδοποίηση εκδίδεται για μια χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία θεωρείται ιδιαιτέρως φιλόξενη.

Κοινωνική κατάρρευση

Ακόμη και το πιο καταστροφικό χτύπημα δεν χρειάζεται να γονατίσει ένα άτομο, λέει ο Pieper, επειδή ο καθένας από εμάς έχει μια τεράστια θέληση να επιβιώσει. Αυτό όσον αφορά τα καλά νέα.  Τα κακά νέα είναι ότι χρειάζεται ένα κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας για τη λειτουργία της κοινωνίας. Το πόση δύναμη μπορεί να έχει μια τέτοια κοινωνία  φάνηκε στην Οτόγια. Όλη η  Νορβηγία συμπαραστάθηκε στα θύματα της σφαγής, σαν να είχε κάποιος κρούσει τον κώδωνα της αλληλεγγύης σε ολόκληρη τη χώρα.
Στην Ελλάδα, η λειτουργική κοινωνία υπονομεύθηκε για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα που τελικά κατέρρευσε: η κρίση έχει εξαλείψει το κράτος πρόνοιας. «Σε αυτές τις δραματικές καταστάσεις», λέει ο Pieper, «ο άνθρωπος μετατρέπεται σε ένα είδος αρπακτικού». Η καθαρή ανάγκη τον οδηγεί στο να διώξει τη λογική του, ενώ ο εγωισμός αντικαθιστά την αλληλεγγύη.
Πριν από λίγες ημέρες η Διεθνής Διαφάνεια δημοσίευσε τον Δείκτη Διαφθοράς της. Η Ελλάδα κατέχει την πιο χαμηλή θέση στην ΕΕ, κοντά στην Κολομβία και το Τζιμπουτί. Τέτοια νέα είναι δηλητηριώδη. Ο Georg Pieper λέει: «Αναρωτιέμαι πόσο καιρό αυτή η κοινωνία μπορεί να αντέξει πριν εκραγεί». Η Ελλάδα βρίσκεται στο χείλος του εμφυλίου πολέμου. Αυτό μας επηρεάζει όλους.