Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Οκτ 2014

Δεν χρειάζεται να είσαι και πολιτικός αναλυτής για να καταλάβεις ότι η εκπομπή του Λαζόπουλου έχει μεταμορφωθεί σε μια εκπομπή ΣΥΡΙΖΑ, σε μια τηλεοπτική «ΑΥΓΗ», με ό,τι αυτό σημαίνει. Δηλαδή και με την απαραίτητη επίθεση στο ΚΚΕ, με ό,τι σαβούρα έχει αρπάξει ο ΣΥΡΙΖΑ από το ΠΑΣΟΚικό οπλοστάσιο.
Αλλωστε, ο Λάκης Λαζόπουλος ξέρει κάθε φορά έξυπνα να προμοτάρει, με τις εκπομπές και τις δηλώσεις του, τις διάφορες επιλογές του συστήματος ή τμημάτων του συστήματος.
Πριν λίγα χρόνια, το 2009 - έστω και με την εσάνς της «ενότητας της Αριστεράς» - ο Λάκης Λαζόπουλος είχε ποντάρει στο άλογο «ΠΑΣΟΚ». Για να δούμε, λοιπόν, τότε που το ΠΑΣΟΚ ήταν αξιωματική αντιπολίτευση και ο Γ. Παπανδρέου περιγραφόταν ως «Μεσσίας» απέναντι στη ΝΔ, τι έλεγε ο Λαζόπουλος:
«Αν το ΠΑΣΟΚ καταφέρει να δώσει στον κόσμο την αίσθηση ότι φεύγουμε από αυτό που ζούμε θα πάει πολύ καλά. (...) Θα πρέπει να καθαριστεί το σύστημα της πολιτικής, μέσα και βαθιά. Το γεγονός ότι ο Παπανδρέου ξεκαθάρισε με πολλούς το θεωρώ πολύ μεγάλο ατού» (συνέντευξη στο «Πρώτο Θέμα», 4 Οκτώβρη 2009). ΠΑΣΟΚ ...λόγω ψυχολογίας, λοιπόν.
«Από το ολότελα καλή και η Παναγιώταινα. (...) Ο Παπανδρέου (...) αν στο ελάχιστο πραγματοποιήσει αυτά τα οποία λέει, άλλη τύχη θα έχει...» (συνέντευξη στο «Εθνος», 26 Σεπτέμβρη 2009). ΠΑΣΟΚ ...ως το μικρότερο κακό.
Ο Γ. Παπανδρέου «προλαβαίνει ακόμα να πηδήσει στο βαγόνι της Ιστορίας και να σώσει τον τόπο» (Απρίλης 2010, στο «Αλ Τσαντίρι»). Η συνέχεια είναι και ήταν γνωστή, ιδιαίτερα για το λαό, άσχετα αν οι Λαζόπουλοι παρίσταναν τους ανήξερους...
Αλάνθαστο, λοιπόν, το κριτήριο του Λάκη. Επεσε διάνα για το ΠΑΣΟΚ.
Πλέον, ο Λάκης των διαφόρων σουαρέ της πλουτοκρατίας, με την οποία διατηρεί άριστες σχέσεις και ουδέποτε «πιάνει στο στόμα του», έχει ποντάρει σ' άλλο άλογο, όπως και τα αφεντικά του. Τον ΣΥΡΙΖΑ. Και φυσικά η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ περνά μέσα και από το χτύπημα του ΚΚΕ.
Προχτές (21/10), ο Λάκης, για άλλη μια φορά, αναπαρήγαγε το γνωστό «αυριανισμό» του ΠΑΣΟΚ που υιοθετεί πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ.
Οτι, δηλαδή, όποιος του κάνει αντιπαράθεση είναι με τη ΝΔ. Αρα σήμερα το ΚΚΕ, εφόσον ασκεί κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ, «στηρίζει τη συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ», «είναι το δεκανίκι της Δεξιάς» κ.ά.
Παράλογο; Δεν απαντάει (που λέγαν και οι Μήτσοι).
Γνωστό το παιχνίδι του ΣΥΡΙΖΑ και των «Λαζόπουλών» του. Βέβαια, δεν είναι το ΚΚΕ που λέει ότι έχουμε δεσμεύσεις απέναντι στην ΕΕ και πρέπει να τις τηρήσουμε. Δεν είναι το ΚΚΕ που αποδέχεται τη συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ. Δεν είναι το ΚΚΕ που διαγκωνίζεται με τη συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ στο ποιος θα πετάξει ψίχουλα στους καταπιεσμένους για να τους βουλώσουν τα στόματα. Δεν είναι το ΚΚΕ που συναντιέται με τον Ασμουσεν, που περιδιαβαίνει στα γκαλά με τους διάφορους κηφήνες του πλούτου και τους δίνει διαπιστευτήρια.
Ας αφήσουν, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα φερέφωνά του τα σάπια για το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ είναι σήμερα το μόνο κόμμα που πασχίζει για να οργανώσει τον αγώνα ενάντια στην πολιτική της συγκυβέρνησης και της ΕΕ, την ίδια ώρα που συγκυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ ανταγωνίζονται για το ποιος θα εγγυηθεί την ανάκαμψη των επιχειρηματικών ομίλων και παραπέμπουν στη «Δευτέρα Παρουσία» την ανάκτηση των τεράστιων απωλειών του λαού τα τελευταία χρόνια. Δεν πειράζει, Λάκη. Μπορεί όλοι να μη θέλουν να δουν τι γίνεται, αλλά όλοι κρίνονται.
***
ΥΓ: Προχτές, ο τηλεδιασκεδαστής πήγε ένα βήμα παραπέρα, διαστρεβλώνοντας με «κουτοπονηριές» την παρέμβαση της Αλέκας Παπαρήγα, στη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης, στη Βουλή, την προηγούμενη εβδομάδα.
Το γεγονός είναι γνωστό: Κάποιοι λίγοι βουλευτές χειροκροτούν ένα αστείο στην ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα, όπου η Πρόεδρος της ΚΟ του ΚΚΕ αναφέρεται στην υποκρισία ΝΔ - ΠΑΣΟΚ απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίον αποδίδουν ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά που ξέρουν ότι δεν έχει.
Ενώ τα ίδια κόμματα, όλα αυτά τα χρόνια, εγκαλούσαν το ΚΚΕ ως δογματικό και απολιθωμένο, την ώρα που εκθείαζαν την «ανανέωση» όσων στελεχών το εγκατέλειψαν, για να φτιάξουν μετά τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.
Στο «Αλ Τσαντίρι» του Λάκη προβλήθηκε, με μονταρισμένο πλάνο, άλλη στιγμή της συνεδρίασης της Βουλής, στο οποίο φαίνεται να χειροκροτεί σύσσωμη η πτέρυγα της ΝΔ!!! Με προφανή στόχο να εμφανιστεί ότι την Πρόεδρο της ΚΟ του ΚΚΕ τη χειροκροτούσαν όλοι οι βουλευτές της ΝΔ, ενώ την ώρα που έγινε το περιστατικό δεν ήταν πάνω από 20 οι παρόντες βουλευτές της συγκυβέρνησης...
Μιλάμε για τέτοια κατάντια. Είπαμε, όμως. Το να ποντάρεις σε κάποιο άλογο θέλει και θυσίες, ακόμα και αν σου χαλάσει η μονταζιέρα...
Εμείς απλά αναρωτιόμαστε: Ο Λαζόπουλος αντιγράφει τον Καρτερό της «Αυγής» ή το αντίθετο;
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γεωπολιτικά παιχνίδια στην πλάτη των λαών

Η Κυπριακή κυβέρνηση τις τελευταίες ώρες παρουσιάζει μια στάση που σαφώς συσπειρώνει τον λαό της Μεγαλονήσου και σίγουρα κλείνει το μάτι στην Αθήνα, την ώρα που αυτή σφυρίζει αδιάφορα.

Η Τουρκία εδώ και λίγες ώρες έχει αρχίσει τη συγκέντρωση των δυνάμεων της Στρατιάς της Δυτικής Τουρκίας (δηλαδή τα παράλια της Μικράς Ασίας). Οι υπερπτήσεις αεροσκαφών στη αεροπορική βάση της Σμύρνης είναι συνεχείς και αντιληπτές ακόμα και από τους κατοίκους των γειτονικών Ελληνικών νησιών.

Όμως η βάση αυτή αποτελεί το στρατηγείο Ανατολικής Μεσογείου του ΝΑΤΟ και μεγάλο μέρος των στρατιωτικών είναι από διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας.

Είναι δυνατόν όλοι αυτοί να μην έχουν ενημερώσει γι΄αυτήν την υπερδραστηριότητα της Τουρκίας τις στρατιωτικές και πολιτικές ηγεσίες των χωρών τους;

Και εφόσον έχουν ενημερωθεί γιατί εφησυχάζουν;
Μήπως κάποιοι έδωσαν το ΟΚ;
Και μήπως αυτό το ΟΚ είναι για ένας «γενικςό χαμός» με αφορμή τα λεγόμενα «Μεσανατολικά ζητήματα»;

Ένα ακόμα στοιχείο που πρέπει τουλάχιστον να μας βάζει σε σκέψεις είναι η πτώση της τιμής του πετρελαίου και η προσπάθεια των συστημικών μέσων να τη συνδέσουν με την προσπάθεια πρόσθετης πίεσης στην οικονομία της Ρωσίας. Πτώση της τιμής και μάλιστα κοντά στο 40% δίνει άμεσα τη δυνατότητα προμηθειών μεγάλων ποσοτήτων καυσίμων και τη δημιουργία πολεμικού αποθέματος ή ενίσχυση αυτού.

Οι αναλύσεις την ώρα που ο στρατός βρίσκεται σε κόκκινο συναγερμό είναι χαρτιά για να τα παίρνει ο αέρας. Τα «τυχαία» γεγονότα που μπορούν να προκύψουν πολλά και τα νησιά μας που είναι ξέφραγα αμπέλια είναι ακόμα περισσότερα, ενώ ένα νέο σχέδιο Αττίλας δεν αποτελεί μυστικό για καμία χώρα.

Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι χρονίζονται προβλήματα στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά και Ελευσίνας, μέσα σε 2 μήνες ξαφνικά βρήκαν λύσεις και οι εργασίες είναι πυρετώδεις.
Ήδη παραδόθηκαν δύο σύγχρονα υποβρύχια κατηγορίας 214 (το ΠΙΠΙΝΟΣ και το ΩΚΕΑΝΟΣ), ενώ πολύ κοντά στην παράδοση είναι και πυραυλάκατοι που κατασκευάζονται στην Ελευσίνα.

Πηγή "Πολεμικό Ημερολόγιο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Την αναξιοπιστία της Τουρκίας, αλλά και την επιμονή του Προέδρου Ομπάμα να συνεχίζει να συνδιαλέγεται με αυτήν, επικρίνει ο Charles Ortel σε άρθρο του στην WASHINGTON TIMES με τίτλο «Erdogun’s Turkey an unreliable ally against jihadists».

Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά, η ωμή αλήθεια είναι προφανής εδώ και καιρό, ο απολυταρχικός Πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν, δεν είναι ένας σταθερός και αφοσιωμένος εταίρος στον άγριο, ακήρυχτο πόλεμο κατά των εξτρεμιστών Ισλαμιστών, τους οποίους η Αμερική, και τα κράτη που ασπάζονται τον μοντερνισμό, θα πρέπει να καταδιώξουν και να νικήσουν με αποφασιστικότητα για να δημιουργήσουν τη διαρκή ειρήνη.

Το μόνο που καταφέρνει ο Πρόεδρος Ομπάμα, αντιμετωπίζοντας τον κ. Ερντογάν και την Τουρκία ως «συμμάχους» στις καταφανώς αναποτελεσματικές εκστρατείες του κατά του ιδεολογικά τροφοδοτούμενου εγκληματικού εξτρεμισμού, είναι μια συσσώρευση λαθών, που διαπράττει ο ίδιος και ανώτατοι σύμβουλοι όπως η Valerie Jarrett, καθώς βασίζονται σε διπρόσωπους εταίρους, που έχουν έδρα και χρηματοδοτούνται από το Κατάρ, ενώ την ίδια ώρα κλείνουν το μάτι σε αποδεδειγμένους, αναδυόμενους εχθρούς εντός του Ιράν.

Ο κ. Ερντογάν, όπως και ο πρώην Πρόεδρος της Αιγύπτου, Mohamed Morsi, δεν είναι υπέρμαχος των υψηλών ιδεών που συνενώνουν τους λαούς σε ένα παραγωγικό σύνολο, όπως γίνεται στην Αμερική, παρά τα όποια ανθρώπινα λάθη.

Εάν ο Πρόεδρος Ομπάμα συνεχίσει να επαφίεται πεισματικά στον κ. Ερντογάν για την ενίσχυση των Κούρδων κατά των Ισλαμιστών στο Ιράκ και στη Συρία, τότε θα διαπράξει ένα από τα κορυφαία λάθη που θα πρέπει να διορθωθούν στις επερχόμενες εκλογές, οι οποίες ευτυχώς θα διεξαχθούν σε δύο εβδομάδες, σημειώνει το δημοσίευμα (σημ. Συντ.: βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ).

Ο αρθρογράφος αναφέρεται επίσης, μεταξύ άλλων, στις φρικαλεότητες που έχουν διαπράξει οι Ισλαμιστές κατά των Χριστιανών από το 2008, στο Ιράκ, στη Συρία, σε άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής και της Ασίας, επικρίνοντας παράλληλα την υπεκφυγή του Προέδρου Ομπάμα να αναφερθεί ευθαρσώς στις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν κατά των Χριστιανών Αρμενίων εντός της Τουρκίας, γεγονός που αποτελεί αναντίρρητα γενοκτονία. «Γνωρίζω ότι υπάρχουν ισχυρές απόψεις σε αυτή την αίθουσα για τα τρομερά γεγονότα του 1915» είχε δηλώσει ο Αμερικανός Πρόεδρος.

Πηγή Washington Times



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

"Κανείς δεν είναι τόσο ανόητος ώστε να προτιμά τον πόλεμο από την ειρήνη. Γιατί στον καιρό της ειρήνης τα παιδιά θάβουν τους γονείς, ενώ στον καιρό του πολέμου οι γονείς θάβουν τα παιδιά τους"...
ΗΡΟΔΟΤΟΣ
Η παγκόσμια οικονομία βεβαίως βρίσκεται σε γενικευμένη αστάθεια, αλλά αυτό είναι το σύμπτωμα και ταυτόχρονα ένα αποτελεσματικό εργαλείο μιας αστάθειας που αγκαλιάζει ολόκληρο τον πλανήτη και που είναι πρωτίστως γεωπολιτική... 

Του Κ. Κυριακόπουλου 

Οι κορυφαίοι πρωταγωνιστές της δυναμικής αυτού του πολυσύνθετου πάζλ, έχουν συνειδητοποιήσει επαρκώς αυτή τη μεγάλη αλήθεια, γι αυτό και φροντίζουν να συμπυκνώσουν την πεμπτουσία της στο σχεδιασμό της δικής τους γεωστρατηγικής, την ίδια στιγμή που οι αναλώσιμες Φιλιππινέζες, ζώντας στο δικό τους μικρόκοσμο, απλώς καταγίνονται με τη διαχείριση της αδιέξοδης μιζέριας.
  • Σ' αυτή την παγίδα έχουν βουτηχτεί μέχρι το λαιμό οι ολίγιστοι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης (μηδέ και της Γερμανίας εξαιρουμένης)…
  • Στο φαύλο κύκλο αυτής της αντιπαράθεσης έχουν ενσωματωθεί προοδευτικά κόμματα και κινήματα στη γηραιά Ήπειρο, που εξαντλούν τη δυναμική τους στα ζητήματα που άπτονται της φιλολαϊκότητας ή μη των εφαρμοζόμενων πολιτικών, αλλά τη μπάλα της γεωπολιτικής την έχουν οριστικά χαμένη…
  • Και κατ επέκταση μέσα στα πλαίσια αυτής της μίζερης αντιπαράθεσης, εξαντλούνται τα αποθέματα της αυτοπεποίθησης των λαών, και... όλα τούτα λίγο πριν ξεσπάσει η θύελλα που θα αλλάξει συθέμελα τη γεωπολιτική φυσιογνωμία του πλανήτη.
Η Ελλάδα στο μάτι του κυκλώνα…
Στη περιδίνηση των συνεπειών αυτού του γενικού κανόνα, δυστυχώς παραδέρνει και η χώρα μας, όπου μια συμμορία προσκυνημένων ανδρεικέλων, εντεταλμένη να πλειοδοτεί σε μνημονιακή εθελοδουλία, έχει υποστείλει ολοκληρωτικά τη σημαία των εθνικών μας προτεραιοτήτων, ανίκανη πλέον να διαχειριστεί ακόμη και αυτή τη στοιχειώδη εθνική μας υπόσταση… 

Και από την άλλη μεριά, μια αντιπολίτευση (και μιλώ κυρίως για την Αριστερά) παραδομένη στη λαγνεία των παραδοσιακών της ιδεολογημάτων, κονταροχτυπιέται για την κοινωνική ταυτότητα της εφαρμοζόμενης πολιτικής, αρνούμενη να συνειδητοποιήσει ότι τίθεται εν αμφιβόλω σταδιακά, η ίδια η εθνική μας υπόσταση.

Η ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, βρίσκεται στην καρδιά της διακεκαυμένης ζώνης του πλανήτη (βλέπε σχετικό μας άρθρο με τίτλο: "Η δίδυμη κόλαση στη διακεκαυμένη ζώνη της Ευρασίας και ο Νεοαταξικός Εφιάλτης") και για τα ενεργειακά της συμπυκνώματα… Και γιατί αποτελεί σταυροδρόμι συνάντησης ή μάλλον αντιπαράθεσης πολιτισμών και θρησκευτικών αντιπαραθέσεων, (με τον ισλαμισμό να χρησιμοποιείται στοχευμένα ως το πλέον επικίνδυνο και δολοφονικό εργαλείο στη γεωστρατηγική της τρέχουσας εποχής), αλλά και γιατί συνιστά σημείο συνάντησης αντιπαρατιθέμενων αντιλήψεων για τη διαχείριση πολιτικών και οικονομικών ενοποιήσεων.
  • Σ' αυτή τη γωνιά της Γης, εκτονώνεται ο Γερμανικός μεγαλοϊδεατισμός της συμμορίας του Βερολίνου που οραματίζεται πλανημένα τη τερατώδη συγκρότηση ενός οικονομικού Ράιχ, το οποίο αργά η γρήγορα θα καταρρεύσει με πάταγο μέσα στα αδιέξοδα του γεωστρατηγικού του ερασιτεχνισμού…
  • Σ' αυτή τη γωνιά της Γης επικεντρώνεται η στρατηγική μαεστρία του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού που στα πλαίσια της πλανητικής του στρατηγικής θα πυροδοτήσει ενδεχομένως και τραγικά ανεξέλεγκτες εξελίξεις…
  • Αυτή τη γωνιά της Γης δεν αφήνουν ανεπηρέαστη και οι όποιοι ρωσικοί σχεδιασμοί που διεκδικούν το δικό τους ισχυρό μερίδιο στη γεωπολιτική της επόμενης μέρας…
  • Και φυσικά σ' αυτή τη γωνιά της Γης, ξεδιπλώνεται η αναβίωση της στρατηγικής του νέο-οθωμανισμού, μέσα από την οποία επιχειρείται όχι μονάχα η στρατηγική ενδυνάμωση του κεντρικού του εκφραστή που είναι η Τουρκία, αλλά παράλληλα μ αυτό επιδιώκεται και η καθολικότερη πολιτισμική αναμόρφωση της φυσιογνωμίας των Βαλκανίων και της Ευρώπης.
Σ' αυτή τη γωνιά της Γης εν κατακλείδι, παίρνουν θέσεις οι ισχυροί παίχτες της γεωπολιτικής σκακιέρας εν όψει της τελικής αναμέτρησης, αλλά όλα δείχνουν πως τίποτε δεν έχουμε αντιληφθεί από το τι πρόκειται να ακολουθήσει. 

Οι τιποτένιοι ηγέτες της Ευρώπης παρασυρμένοι από τη γερμανική παραφροσύνη έχουν πέσει με τα μούτρα στις λογιστικές τους καρτέλες, και την ίδια στιγμή ο κρετινισμός των ελληνόφωνων ανδρεικέλων προκαλεί εντύπωση αλλά και οργή από τον απόλυτο εθνικό του ξεπεσμό. 

Η χώρα απειλείται πλέον ευθέως και με εδαφικό διαμελισμό, και το πολιτικό της προσωπικό κάνει ότι μπορεί για να φέρει μια ώρα αρχύτερα την αποφράδα ημέρα. 
  • Η κοινωνία τσαλακώνεται… 
  • Οι εθνικές προτεραιότητες μέρα τη μέρα αποδομούνται… 
  • Η πολιτική ζωή και η καθημερινότητα μας σύρεται στους ρυθμούς που χάραξε η κατοχική διοίκηση… 
Και το παραμύθι της «ανάπτυξης» που δε θα έρθει ποτέ, δίνει και παίρνει με πρωτεργάτη το Σα(χλαμαρίζοντα πρωθυπουργό. Ας το απομυθοποιήσουμε λοιπόν και αυτό το παραμύθι…
Ανάπτυξη: Το όπιο που συντηρεί την αποβλάκωση των λαών. 

Γι αυτό και όταν θα έρθει η στιγμή της αφύπνισης, η ανθρωπότητα θα βρεθεί αντιμέτωπη με την πιο εφιαλτική πλανητική τραγωδία. Οι χορογράφοι που την πλασάρισαν, ξέρουν καλά πως όσο οι λαοί ξημεροβραδιάζονται ευνουχιζόμενοι με μια φρούδα προσδοκία, οι ίδιοι (οι χορογράφοι) εξασφαλίζουν για τον εαυτό τους την απαραίτητη πίστωση χρόνου για να ολοκληρώσουν τον εφιαλτικό τους σχεδιασμό. Ας το πούμε λοιπόν καθαρά, φιλοδοξώντας να το κατανοήσει και ο τελευταίος πολίτης αυτής της χώρας.

Η ανάπτυξη στην οποία φρόντισαν να εναποθέσουμε τις τελευταίες μας ελπίδες, είναι ένα όνειρο που δε θα ζωντανέψει ποτέ, αν το δέντρο του δεν ποτιστεί με αίμα, καταστροφή, και δε συνδυαστεί με τη δραστική ανασύσταση του γεωπολιτικού πάζλ που συνθέτει τη γεωγραφία του πλανήτη.

Και δε θα ζωντανέψει ποτέ, διότι ο κρίκος που την αφορά, είναι μέρος μιας αλυσίδας που έχει διαρραγεί, και που η επανασυγκόλλησή της προϋποθέτει συγκεκριμένα πράγματα.
  • Η ανάπτυξη προϋποθέτει πρωτίστως παραγωγή.
  • Η παραγωγή δεν μπορεί να υπάρξει αποσυνδεδεμένη από την κατανάλωση.
  • Η κατανάλωση δεν μπορεί να τροφοδοτηθεί με κοινωνίες στις οποίες κυριαρχεί η ανέχεια και η γενικευμένη δυστυχία.
  • Η ανέχεια δεν είναι κατάρα που αίφνης προέκυψε από τον ουρανό, αλλά μια συγκεκριμένη κατάσταση την οποία επέβαλαν τα ισχυρά πολιτικά και οικονομικά κέντρα του πλανήτη.
Και την επέβαλαν γιατί δεν είναι δυνατόν να συμβιβαστούν με αναιμικά τσιμπολογήματα, μιας και αυτό που επιδιώκουν είναι ραγδαίους ρυθμούς στην αύξηση των δικών τους κερδών και καθολικό επαναπροσδιορισμό των πολιτικών και οικονομικών όρων που θα τα διέπουν. 

Αναρωτήθηκες λοιπόν ποτέ γιατί φρόντισαν να σου τσακίσουν το μισθό, να σου στερήσουν τη δουλειά, να πλιατσικολογήσουν την κοινωνική υποδομή και κοινωνική αποταμίευση; Αναρωτήθηκες άραγε γιατί πειραματίζονται σε νέες μεθόδους χειραγώγησης και καθήλωσης των κοινωνιών, μετατρέποντας τις χώρες σε κολαστήρια για τους ίδιους τους πληθυσμούς τους;

Ό λόγος δεν είναι γιατί προσβλέπουν στο κέρδος τους, μέσα από τη μειωμένη ή την ανύπαρκτη αμοιβή σου. Το αποτέλεσμα γι αυτούς είναι απειροελάχιστο, κι αυτό που θέλουν είναι τη μεγάλη ψαριά και όχι το μαριδάκι. Μάθε λοιπόν πως… 

Για όλους αυτούς, η μεγάλη επένδυση, δεν είναι η περικοπή του μισθού σου, αλλά η δυστυχία σου… Αυτό που κεφαλαιοποιούν είναι την ανέχειά σου...
 
Η γενικευμένη απόγνωση και το καθολικό οικονομικό βάλτωμα, είναι ο καταλύτης μέσα από τον οποίο σχεδιάζουν να πυροδοτήσουν  το μεγάλο ξέσπασμα, προκειμένου να δουλέψουν στο φουλ οι μηχανές που θα κόψουν την προσδοκώμενη πίτα.
 

Κατάλαβες λοιπόν γιατί όλοι αυτοί, όταν μιλούν για «ανάπτυξη», αυτό που κρύβουν είναι ένα δόλιο σχέδιο; Μάθε λοιπόν πως αν τραβήξεις την κουρτίνα, η πρόταση που θ αποκαλυφθεί πίσω από τη γοητεία της λέξης «ανάπτυξη» με την οποία σε παραμυθιάζουν, λέει ολοκληρωμένα το εξής: «ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΦΛΕΞΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΕΙ ΣΕ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ» 

Επίλογος…
Αυτό είναι το κλίμα κύριοι. Και υπάρχει ανεξάρτητα από την ικανότητά μας να το αντιλαμβανόμαστε ή από την αφέλειά μας να τοπ προσπερνούμε σφυρίζοντας αδιάφορα. Για μας η ζωή μπορεί να κατάντησε μεροδούλι – μεροφάι, αλλά για τους χορογράφους της επόμενης μέρας, είναι ένας εφιαλτικός σχεδιασμός.

Το σύστημα που ζούμε τα ψωμιά του τα έφαγε και ό μόνος τρόπος να τα ανακτήσει, είναι να σπείρει σ' αυτή τη Γη τη βουλιμία του, και να την ποτίσει με το αίμα των ανθρώπων για να ξανακαρπίσει. Και θα το κάνει γιατί είναι αδίστακτο.

Μέσα σ' αυτό το περιβάλλον οι Σα(χλα)μαράδες του πολιτικού συστήματος αμπελοφιλοσοφούν με «πρωτογενή πλεονάσματα» και παραμυθιάζουν το λαό με το άπιαστο όνειρο της «ανάπτυξης», κρύβοντάς του την εφιαλτική αλήθεια.

Είναι επικίνδυνοι. Λίγο πριν παραδοθεί τις φλόγες η πυριτιδαποθήκη, αυτοί παραδίδουν τα πάντα αρνούμενοι να υπηρετήσουν τα εθνικά συμφέροντα. Αρνούνται να προετοιμάσουν το λαό για τα μελλούμενα και το μόνο για το οποίο νοιάζονται, είναι να παραδώσουν και την τελευταία σταγόνα από το αίμα του στα γκεσταπίτικα θησαυροφυλάκια.

Είναι επικίνδυνοι και θα πρέπει να ανατραπούν. Η παραδειγματική τους τιμωρία, θα πρέπει να γίνει οδηγός για κάθε επόμενο επίδοξο δωσίλογο στα όρια αυτής της πατρίδας. 

Και να θυμάσαι δυο πράγματα… 

Την «ανάπτυξη» που θέλουν θα τη φέρουν με τον τρόπο που ξέρουν αυτοί. Κι αυτό που ξέρουν καλά είναι το απόφθεγμα του Ηράκλειτου γιατί κατά την υλοποίησή του, εσύ θα είσαι το εργαλείο το αναλώσιμο για την επιτυχή του έκβαση. 

Έλεγε λοιπόν η Ηράκλειτος: «Πόλεμος  πάντων μέν πατήρ ἐστι, πάντων  δέ βασιλεύς, καί τούς μέν θεούς ἔδειξε τούς δέ ἀνθρώπους,  τούς μέν δούλους ἐποίησε,  τούς δέ ἐλευθέρους». 

Κι αφού διαλέξεις αν θέλεις να παραμείνεις δούλος ή να καταστείς ελεύθερος αποτινάσσοντας το δωσιλογισμό από το κουφάρι της Ελλάδας, οφείλεις να μη ξεχνάς πως ο Ηρόδοτος σε προειδοποίησε λέγοντας πως: «Οὐδείς γάρ οὕτως ἀνόητος ἐστιν, ὅστις πόλεμον πρό εἰρήνης αἱρέεται· ἐν μέν γάρ τῇ οἱ παῖδες τούς πα­τέρας   θάπτουσιν, ἐν δέ  τῷ  οἱ πατέρες  τά τέκνα».

Και για τη μετάφραση: «Κανείς δεν είναι τόσο ανόητος ώστε να προτιμά τον πόλεμο από την ειρήνη. Γιατί στον καιρό της ειρήνης τα παιδιά θάβουν τους γονείς, ενώ στον καιρό του πολέμου οι γονείς θάβουν τα παιδιά τους». 

Αυτοί τις παρακαταθήκες τις άφησαν... Εσύ που θέλεις να καμαρώνεις για τους προγόνους σου, τι απ όλα τούτα τιμάς και κυρίως τι ενσωματώνεις ως στάση στη ζωή σου; 

Πηγή "Ελληνικό Φόρουμ"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η Τουρκία φοβάται περισσότερο την ενίσχυση των Κούρδων και την ισχυροποίηση του καθεστώτος Άσσαντ στη Συρία από τον κίνδυνο των Ισλαμιστών του ISIS, αποφαίνεται ο Michael Hughes, αναλυτής θεμάτων εξωτερικής πολιτικής, σε άρθρο γνώμης στην HUFFINGTON POST με τίτλο «Does Turkey Fear the Kurds More Than ISIL?».

Παραθέτει απόψεις και άλλων αναλυτών, μολονότι στην αμερικανική στρατηγική, που αποδίδει κυρίαρχο ρόλο στη δράση των Κούρδων κατά του ISIS, η Τουρκία θα πρέπει να συμβάλλει καταλυτικά.

Όπως επισημαίνεται χαρακτηριστικά, η Τουρκία συνεχίζει να παρεμποδίζει την ενίσχυση των Κούρδων μαχητών της Συρίας -που προσπαθούν να ανακόψουν την επέλαση του ISIS- δημιουργώντας ερωτηματικά σχετικά με τις επιδιώξεις της, οι οποίες θα μπορούσαν να είναι απλά η συνέχιση της αποσταθεροποίησης του καθεστώτος Άσσαντ και η αποτροπή σύγκρουσης των Ισλαμιστών με την Τουρκία.

Η πραγματική ανησυχία των Τούρκων στρέφεται προς το ΡΚΚ και την αδερφή οργάνωση της Συρίας, τις οποίες ο Τούρκος Πρόεδρος συνεχίζει να κατηγορεί ως τρομοκρατικές. Αντιστοίχως πολλοί Κούρδοι έχουν κατηγορήσει την Τουρκία για συνεργασία με τους Ισλαμιστές λόγω της απροθυμίας της να ενταχθεί στη συμμαχία.

Η Τουρκία, μαζί με τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, στήριζαν για χρόνια την συριακή αντιπολίτευση, αλλά κατηγορήθηκαν επίσης ότι στήριζαν παράλληλα και την al-Nusra Front, η πλειοψηφία των μαχητών της οποίας, εντάχuηκε μετά στις γραμμές του ISIS.

Όπως επισημαίνει, μεταξύ άλλων, ο πρώην Αμερικανός πρέσβης, Peter Van Buren, μέρος του προβλήματος είναι το γεγονός ότι οι ΗΠΑ απέδωσαν κεντρικό ρόλο στους Κούρδους στο πλαίσιο της στρατηγικής τους για την καταπολέμηση του ISIL στη Συρία, καθώς οι Τούρκοι φοβούνται ότι την ενδυνάμωση των κουρδικών στοιχείων που επιθυμούν την αναντροπή του τουρκικού κράτους.

Ανάλογη είναι και η εκτίμηση του Ivan Eland, αναλυτή αμυντικών θεμάτων, ο οποίος υποστηρίζει ότι «η Τουρκία δεν βοηθάει τους απελπισμένους Κούρδους κατά του ISIS στα σύνορα με τη Συρία καθώς φοβάται τους Κούρδους περισσότερο από ότι τον ISIS».

Ο Justin Raimondo σε άρθρο του στο Antiwar.com υποστήριξε ότι δεν είναι βιώσιμη η στρατηγική εξοπλισμού και εκπαίδευσης των Κούρδων και η δημιουργία ενός ικανού ιρακινού στρατού για την καταπολέμηση του ISIS, καθώς απαιτεί αρκετό χρόνο. Η μόνη λύση θα ήταν η συνεργασία με το καθεστώς Άσσαντ και το Ιράν, που διαθέτουν ικανές στρατιωτικές δυνάμεις για πολεμήσουν τον ISIS.

Είναι δύσκολο ωστόσο, όπως επισημαίνεται στο άρθρο γνώμης, να μεταβληθεί η θέση των ΗΠΑ για απομάκρυνση του Άσσαντ από τη Συρία, όπως και να επιτραπεί η συμμετοχή του Ιράν, του μεγαλύτερου εχθρού της Δύσης, σε μια συμμαχία.

Πηγή Huffington Post


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Για ακόμη μία φορά το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών επανέλαβε την εδώ και τρία χρόνια γνωστή του θέση για το κυπριακό, αποφεύγοντας να εκφράσει δημόσια γνώμη για τις τουρκικές παραβιάσεις της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, σύμφωνα με το Κυπριακό Πρακτορείο.

Στα επανειλημμένα ερωτήματα του ανταποκριτή του Mega Μιχάλη Ιγνατίου, στη σημερινή ενημέρωση των δημοσιογράφων, η εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Τζένιφερ Ψάκι, περιορίστηκε να προσθέσει ότι το μήνυμα για αποφυγή εντάσεων στέλνεται «ευρέως» και ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται σε στενή επαφή με τον ειδικό σύμβουλο, Εσπεν Μπαρθ Άιντε και στηρίζουν τις προσπάθειές του να επιστρέψουν τα μέρη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

«Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα της Κύπρου να αξιοποιήσει τους φυσικούς πόρους εντός της ΑΟΖ της. Συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε σθεναρά τη διαπραγματευτική διαδικασία που διεξάγεται υπό τις καλές υπηρεσίες των Ηνωμένων Εθνών για επανένωση της νήσου σε μία διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι οι πόροι της νήσου σε πετρέλαιο και αέριο, όπως κι όλοι οι άλλοι φυσικοί πόροι, θα πρέπει να μοιραστούν ακριβοδίκαια μεταξύ των κοινοτήτων στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης. Είναι σημαντικό να αποφεύγονται ενέργειες που πιθανόν να αυξήσουν την ένταση στην περιοχή», είπε η κ. Ψάκι, όταν της ζητήθηκε να σχολιάσει δήλωση του Κύπριου κυβερνητικού εκπροσώπου που χαρακτήριζε «εισβολή» τις τουρκικές παραβιάσεις.

Σε ερώτηση αν το αίτημα για αποφυγή εντάσεων απευθύνεται προς την Τουρκία, ή την Κύπρο, η κ. Ψάκι είπε πως «συνεχίζουμε να το διαβιβάζουμε ευρέως και πιστεύουμε πως έτσι πρέπει τα πράγματα να προχωρήσουν».

Σε ερώτημα αν αμερικανοί αξιωματούχοι, όπως ο υπουργός Εξωτερικών, Τζον Κέρι, έχουν συνομιλήσει με Τούρκους και τους έχουν ζητήσει να σταματήσουν τις προκλητικές τους δηλώσεις, η κ. Ψάκι είπε πως δεν έχει κάτι να δηλώσει για συνομιλίες του κ. Κέρυ.

«Παραμένουμε εμπλεγμένοι σε ανώτερο επίπεδο με τις κυβερνήσεις. Επίσης υποστηρίζουμε τις προσπάθειες του ειδικού συμβούλου του ΟΗΕ να φέρει πίσω στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τα μέρη κι είμαστε σε στενή επαφή μαζί του», κατέληξε η εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Πηγή MΙgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Της Αλεξάνδρας Τράγκα

Σε μία άκρως συμβολική ονοματοδοσία, χαρακτηριστική της οικονομικής δυναμικής, αλλά και της εικόνας (national –στην περίπτωσή μας inter-national image) που επιθυμούν να προωθήσουν στην παγκόσμια κοινή γνώμη, προέβησαν τα κράτη-μέλη της ομάδας BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότιος Αφρική), τα οποία επέλεξαν τον επικοινωνιακότατο τίτλο «Αναπτυξιακή Τράπεζα», για τον παγκόσμιο οργανισμό που στις 17.07.2014 ίδρυσαν και στον οποίο συμμετέχουν.

Η «Νέα Τράπεζα Ανάπτυξης», σύμφωνα με την ανακοίνωση της 6ης συνόδου κορυφής των BRICS, θα επενδύει σε αναπτυξιακά έργα στα κράτη-μέλη της ομάδας.

Το Ταμείο, χάρη στα κεφάλαιά του, θα επιτρέψει να αποφεύγονται «οι βραχυπρόθεσμες πιέσεις ρευστότητας» αλλά και να υπάρξει «η προώθηση μεγαλύτερης συνεργασίας» των κρατών-μελών της BRICS και να «ενισχυθεί η παγκόσμια χρηματοοικονομική ασφάλεια», σημειώνεται στην ανακοίνωση της συνόδου.

Στο μεταξύ, σύμφωνα με το Capital.gr, ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν πρότεινε «να δημιουργηθεί μια ένωση των κρατών της ομάδας BRICS στο πεδίο της ενέργειας, αλλά και ένα κοινό απόθεμα καυσίμων, ώστε να αυξηθεί η ενεργειακή ασφάλεια των αναπτυσσόμενων οικονομιών».

Ο χαρακτηρισμός λοιπόν, του αντίπαλου δέους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας ως «αναπτυξιακό», δεν εκφράζει μόνο τη δυναμική των χωρών που συμμετέχουν σε αυτό, αλλά και τον ίδιο το σκοπό της ίδρυσής του.

Δεν θα έπρεπε βεβαίως να μας διαφύγει το γεγονός ότι με τον όρο «αναπτυξιακή», επιχειρείται συνειδητά η άμβλυνση της απεχθούς εικόνας που επικρατεί στην παγκόσμια κοινή γνώμη για τα παντός είδους χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

Μπορεί μία τράπεζα να φέρει την ανάπτυξη αντί για την απόλυτη καταστροφή (βλ. Lehman Brothers); Σύμφωνα με τα BRICS μπορεί!

Και επειδή πληθώρα κρατών (παθόντων και μη), θεωρεί ότι τα δίδυμα αδελφάκια, γεννηθέντα στο Bretton Woods, Παγκόσμια Τράπεζα και ΔΝΤ, μόνο την ευμάρεια δεν προωθούν, τα BRICS, επιτυγχάνουν μόνο με την πρόσθεση του προθέματος «αναπτυξιακός», να καταδείξουν στην διεθνή κοινή γνώμη ότι δεν είναι εκείνα που δημιούργησαν και συντηρούν την παγκόσμια οικονομική κρίση, αλλά αυτά που θα καταφέρουν να επιλύσουν τα όποια προβλήματα αντιμετωπίσουν τα αδελφά έθνη.

Οι αντιδράσεις αλλά και ο σκεπτικισμός, πληθώρας αναλυτών για τον πραγματικό σκοπό της «Αναπτυξιακής Τράπεζας» των κρατών-μελών των BRICS, είναι έντονοι.

Κάποιοι φοβούνται ότι η ίδρυση του συγκεκριμένου οργανισμού, αποτελεί την περαιτέρω πτώση του Δυτικού κόσμου, όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, ενώ άλλοι, περιμένουν στωικά, να δουν, ποιο είναι το μοντέλο της παγκόσμιας διακυβέρνησης που τα BRICS, έχουν στο μυαλό τους. Κάποιοι άλλοι, θεωρούν ότι το νέο ίδρυμα, δεν πρόκειται να προσφέρει τίποτα περισσότερο στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, δεδομένου ότι τα κράτη που συμμετέχουν, ακολουθούν την πεπατημένη (και μέχρι σήμερα επιτυχή), οδό του καπιταλισμού Δυτικού Τύπου.

Επειδή όμως, η ανάλυση των αποφάσεων και των συμφωνιών μεταξύ των BRICS, όχι μόνο μπροστά αλλά και πίσω από την κουρτίνα, είναι αναγκαία, κρίνεται απαραίτητο να επισημανθεί το γεγονός ότι τα κράτη αυτά βρίσκονταν εδώ και χρόνια στην «αίθουσα αναμονής» των μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων: μετά την εκδήλωση της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης διεκδικούν έμπρακτη αναγνώριση της αναβαθμισμένης θέσης τους στην παγκόσμια οικονομία.

Εξάλλου, κλήθηκαν μετά τυμπανοκρουσιών και διθυράμβων, να «συμμετάσχουν ισότιμα», το 2010 στη σύνοδο των G20. Η συμμετοχή συνοδευόταν και από την υπόσχεση ότι θα αυξάνονταν κατά περίπου 6% οι ψήφοι τους στο ΔΝΤ, η οποία φυσικά δεν υλοποιήθηκε ποτέ.

Εκτός λοιπόν από τα επικοινωνιακά οφέλη, που τα κράτη-μέλη των ΒRICS θα αποκομίσουν και πέρα από τους φόβους των Δυτικών αναλυτών για το ποιος είναι τελικά ο σκοπός της νέας τράπεζας, φαίνεται πώς οι συμμετέχοντες στον οργανισμό, έχουν να κερδίσουν πολλά περισσότερα από τη δημιουργία του αντίπαλου με το ΔΝΤ δέους. Τα οφέλη από τη χρήση των εργαλείων της Τράπεζας, σύμφωνα με το σκοπό ίδρυσής της (όπως διαφαίνεται από τις ανακοινώσεις των ΒRICS), φαίνονται μπροστά τους.

Θα καταφέρουν τελικά τα BRICS, να ανελιχθούν σε οικονομικούς (και μη) γίγαντες-ρυθμιστές του παγκόσμιου γίγνεσθαι, χρησιμοποιώντας ως όπλο το χρηματοπιστωτικό ίδρυμα που δημιούργησαν;
Ο καιρός θα δείξει!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

"...Η ασυλία των διαφόρων κρατών δεν ισχύει σε περιπτώσεις εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας..."

Ιδιαίτερης βαρύτητας , για το θέμα των περιβόητων Γερμανικών αποζημιώσεων θεωρείται η απόφαση του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ιταλίας που δικαιώνει τα θύματα της Ναζιστικής θηριωδίας στο Δίστομο, το 1944.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της DW “το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ιταλίας αποφάνθηκε ότι οι πολίτες της χώρας μπορούν να ζητήσουν αποζημιώσεις από το γερμανικό κράτος για μαζικές εκτελέσεις και εγκλήματα που πραγματοποιήθηκαν κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το ιταλικό Συνταγματικό Δικαστήριο προσθέτει ότι η ασυλία των διαφόρων κρατών δεν ισχύει σε περιπτώσεις εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.
Η ετυμηγορία αυτή αφορά αιτήματα και προσφυγές για αποζημιώσεις Ιταλών που εκτοπίσθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Γερμανία. Αναμένεται, τώρα, να διευκολυνθεί η όλη δικαστική διεκδίκηση των πολιτών αυτών.

Στο εξής, δηλαδή, οι Ιταλοί δικαστές θα έχουν το ελεύθερο να εκδικάζουν υποθέσεις που αφορούν την καταπάτηση των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τα οποία προστατεύονται ρητά από το Σύνταγμα.

Το όλο θέμα ξεκίνησε με προσφυγή δικαστηρίου της Φλωρεντίας για να μπορέσει να αποφανθεί σχετικά με αποζημιώσεις του γερμανικού κράτους υπέρ Ιταλών πολιτών.

Αυτό που θα πρέπει να διαπιστωθεί, σύμφωνα με πολλούς παρατηρητές, είναι αν τελικά όμως, η Γερμανία θελήσει να αναγνωρίσει την ισχύ των αποφάσεων αυτών των δικαστηρίων της Ιταλίας.

Με τον τρόπο αυτό, σύμφωνα με την ιταλική εφημερίδα Λα Ρεπούμπλικα, ξανανοίγει, πάντως, το όλο θέμα των αποζημιώσεων υπέρ των θυμάτων της ναζιστικής Γερμανίας, έστω και αν το 2012, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είχε κρίνει ελλιπή την σχετική ιταλική νομοθεσία.

Πηγή Deutche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 





Σχολιάζει ο Κλεισθένης
Ο Τούρκος πρωθυπουργός Νταβούτογλου δήλωσε προκλητικά ότι η Τουρκία θα «παραμείνει» μέσα στην ΑΟΖ της Κύπρου γιατί και οι Τουρκοκύπριοι έχουν δικαιώματα και μερίδιο απ’ τα κοιτάσματα. Μάντης δεν είμαι αλλά στο τέλος η Τουρκία θα βγει κερδισμένη απ’ όλη αυτή την ιστορία. Χαμένοι όπως σχεδόν πάντα η Ελλάδα και η Κύπρος.
 
Μπορεί κάποιος να τον κατηγορήσει σαν εθνοπροδότη; σαν πουλημένο; ότι δεν εξυπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τα Τουρκικά συμφέροντα;
 
Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας είναι βασισμένη στο δόγμα, εμείς απαιτούμε, διεκδικούμε, προκαλούμε και ότι πετύχουμε, γιατί στο τέλος αυτός που απαιτεί κάτι κερδίζει. Διαδίδεται και παραμένει στον διεθνή περίγυρο η διεκδίκηση,
η απαίτηση, όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες τότε η ήδη υπάρχουσα διεκδίκηση θα αποφέρει οφέλη.
 
Ποιο είναι το δόγμα της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας;
«Δεν παραχωρούμε, δεν διεκδικούμε».
 
Η παγκόσμια αλλά και η δική μας ιστορία μας διδάσκει ότι όταν δεν διεκδικείς πάντα βγαίνεις χαμένος.
Όταν διεκδικείς έστω και αν οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές, στο τέλος κάτι θα κερδίσεις. Οι συνθήκες αλλάζουν. Αν δεν διεκδικείς και κάποιος άλλος διεκδικεί από ‘σένα τότε όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν θα αναγκαστείς να παραδώσεις, να υποχωρήσεις στις απαιτήσεις του άλλου που διεκδικεί. Τόσο δύσκολο είναι για να το αντιληφθούν οι εκάστοτε κυβερνόντες;
 
Δεν θα τρελαθούμε επειδή οι δικοί μας πολιτικάντηδες προσπαθούν να «μπαλώσουν» την υποχωρητικότητά τους, τον ενδοτισμό τους και την εθελοδουλεία τους με το νόθο και αντεθνικό δόγμα «δεν παραχωρούμε δεν διεκδικούμε».
 
Έθνος που δεν βρίσκεται σε εγρήγορση, δεν διεκδικεί, δεν παλεύει για τα εθνικά του δίκαια, είναι καταδικασμένο να υποστεί εθνικές συμφορές. Λαός που βρίσκεται «εν υπνώσει», αποχαυνωμένος και «καναπεδάτος», λαός που δεν διεκδικεί, που δεν παλεύει για το δίκιο του, είναι καταδικασμένος να ζει στην φτώχεια και την μιζέρια, είναι καταδικασμένος να ζει σαν δούλος αφεντάδων, ξένων και ντόπιων.
 
Σίγουρα το νέο της ημέρας είναι «ο Σαμαράς αντικατέστησε τον Αναστασιάδη στην προεδρία της Κύπρου». Οι Κύπριοι δεν ξέρω γιατί αλλά «φτύνουν» τον κόρφο τους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Βάζουν τους Τούρκους να μας προκαλούν για να καθόμαστε ήσυχα και να πληρώνουμε τους τοκογλύφους!

Κάθε φορά που η χώρα μας πάει να ξεφύγει από τα θανατηφόρα «σφιχταγκαλιάσματα» των ξένων και συγκεκριμένα, των αμερικανών, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάποιες «αόρατες δυνάμεις βάζουν πάνω τους τούρκους και αρχίζουν τους εκβιασμούς εναντίον της χώρας μας, βγάζοντας έξω για… σουλάτσο στο Αιγαίο κάποιο από τα σεισμογραφικά σκάφη που έχουν για έρευνες πετρελαίου!
Θυμάστε το «Χόρα»;
Θυμάστε το «Πίρι Ρέις»;
Θυμάστε το «Σισμίκ»;
Τώρα πάλι μας έβγαλαν το… «Μπαρμπαρός» και αύριο θα μας βγάλουν και το «Τζέγκινς Χαν»…!!!

Κρίμα που δεν υπάρχει κανένας νέος Κωνσταντής Κανάρης ή Ανδρέας Μιαούλης να τα… «περιποιούνταν», όλα αυτά τα σαπιοκάραβα, με τα οποία νομίζουν ότι θα μας τρομάξουν…

Κι ενώ οι τούρκοι εδώ και 50 χρόνια, από τότε δηλαδή που κυβερνάνε τη χώρα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, κάθε τρεις και λίγο «αλωνίζουν» στο Αιγαίο και πολλές φορές έχουν φθάσει μέχρι την… Κάρυστο και την Μύκονο, οι πουλημένες στους ξένους, κυβερνήσεις μας «ποιούν την νήσσα», κοινώς κάνουν την πάπια, εκτός από μία φορά που επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή τότε που το «Χόρα» κόντευε να φτάσει στη… Σαλαμίνα, βγήκε ο Ανδρέας και είπε εκείνο το αξέχαστο «βυθίσατε το Χόρα». Και λέμε το «αξέχαστο», γιατί κανείς ακόμα, δεν ξέρει αν ο Ανδρέας το εννοούσε ή το είπε για… πλάκα, συνεννοημένος με τον Καραμανλή!
Να σας θυμίσουμε και τα Ίμια, με τον άλλο τον προδότη τον Σημίτη;

Κι ενώ όλες οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να υποχωρούν πάντοτε στις προκλήσεις των Τούρκων και να μην έχουν διαμαρτυρηθεί ποτέ με την επίσης προδοτική συμπεριφορά όλων των φίλων, συνεταίρων και συμμάχων μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, βγαίνουν τώρα τα πουλημένα στην κατοχική κυβέρνηση και την τρόικα παπαγαλάκια και μας λένε ότι ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι οι Τούρκοι έβγαλαν έξω το… παπόρι τους, επειδή στην Ελλάδα ο Τσίπρας δεν ενώνεται «εθνικά» με τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο, την τρόικα και τους δανειστές για να συνεχίσουν οι διεθνείς τοκογλύφοι με άνεση τη ληστεία σε βάρος της χώρας και του δυστυχισμένου πλέον λαού μας!

Χιλιάδες σουλάτσα κάνουν οι Τούρκοι στο Αιγαίο, ενώ καθημερινά παραβιάζουν και τον εναέριο χώρο μας, εδώ και 50 χρόνια συνεχώς και οι πουλημένες στους ξένους ελληνικές κυβερνήσεις καταπίνουν αδιαμαρτύρητα τις προκλήσεις και έρχονται τώρα τα παπαγαλάκια τους και διαδίδουν ότι φταίει ο… Τσίπρας!
Ο Τσίπρας φταίει για τον εμφύλιο, ο Τσίπρας φταίει για την τραγωδία της Κύπρου.
Ο Τσίπρας φταίει για το φακέλωμα του 70% του ελληνικού λαού από την «ασφάλεια».
Ο Τσίπρας φταίει για τα μνημόνια, ο Τσίπρας φταίει για το ΔΝΤ, ο Τσίπρας φταίει για τους μισθούς και τις συντάξεις που κόπηκαν, ο Τσίπρας φταίει για τις χιλιάδες των απολύσεων, ο Τσίπρας φταίει για την ανεργία, με δύο κουβέντες, ό,τι κακό έχει γίνει στην Ελλάδα από την εποχή της μάχης του Μαραθώνα, φταίει ο Αλέξης!

Πείτε το ρε παιδιά, για να ησυχάσουμε!...

Ελπίζουμε να καταλαβαίνει ο Ελληνικός λαός ότι, όσο περιμένουμε ότι οι σημερινοί σύμμαχοί μας θα μας λύσουν τα εθνικά και οικονομικά μας προβλήματα, άδικα χάνουμε τον καιρό μας, γιατί τα συμφέροντά τους είναι ριζικά αντίθετα με τα δικά μας, πέραν από το γεγονός ότι ποτέ, κανένας τους δεν είχε μπέσα και φιλότιμο απέναντί μας.

Γι αυτό πρέπει να τους… αποχαιρετήσουμε και να πάμε να βρούμε νέους φίλους που θα τους σεβόμαστε και θα μας σέβονται και θα νοιάζονται και για τα εθνικά μας συμφέροντα…

Πηγή “KontraNews”

Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Οι δραματικές συνέπειες της κρίσης των Ιμίων που κορυφώθηκε το βράδυ της 30ης Ιανουαρίου 1996, ουδέποτε απασχόλησαν με την απαραίτητη προσοχή το πολιτικό σύστημα και την κοινωνία της χώρας. Τότε, εκείνα τα χρόνια, υπήρχαν άλλες προτεραιότητες, καθώς χτιζόταν η ψευδαίσθηση της «ισχυρής Ελλάδας». Με δανεικά…

Τότε, λοιπόν, ελάχιστοι επέμεναν να βλέπουν τον χάρτη του Αιγαίου να γίνεται γκρίζος. Ελάχιστοι ασχολήθηκαν με την επίσημη ανάθεση (συμφωνία Σημίτη – Ντεμιρέλ στη Μαδρίτη) της διαχείρισης της Ελληνικής κυριαρχίας στην αμερικανική επιδιαιτησία. Η προσοχή είχε επικεντρωθεί στο χρήμα. Στο (δανεικό και πανάκριβο όπως στη συνέχεια αποδείχτηκε) χρήμα που εκείνη την περίοδο άρχισε να ρέει και να μοιράζεται σε εξοπλιστικά και άλλα προγράμματα με συνεπακόλουθες μίζες, προμήθειες και εξυπηρετήσεις…

Αποτέλεσμα; Ένα ωραίο μεσημέρι, τον Απρίλη του 2010, ο πρωθυπουργός της χώρας Γιώργος Παπανδρέου, από το ακριτικό Καστελλόριζο παραδέχτηκε την χρεοκοπία της χώρας καλώντας για βοήθεια το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Έκτοτε και καθώς το οξύ οικονομικό πρόβλημα άγγιξε μέχρι και το μεδούλι της την ελληνική κοινωνία, τα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας άρχισαν να εμφανίζονται στο προσκήνιο με έμμεσο, αλλά σαφή τρόπο.
Πώς είναι δυνατόν οι υπάλληλοι των δανειστών να ρυθμίζουν και να ορίζουν κάθε λεπτομέρεια στα δημοσιονομικά της χώρας;
Πώς είναι δυνατόν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις να μην μπορούν να αποφασίσουν ούτε για την τιμή του πετρελαίου θέρμανσης, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των υπαλλήλων της τρόικα;

Τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή τις βόλτες των τούρκων στην Κυπριακή ΑΟΖ, τα ερωτήματα που αφορούν τη δυνατότητα της κυβέρνησης να προασπίσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, αρχίζουν να εμφανίζονται με πιο πιεστικό τρόπο.
Πώς μία παραδομένη στους δανειστές κυβέρνηση μίας χρεοκοπημένης χώρας μπορεί να αντιμετωπίσει τις τουρκικές αμφισβητήσεις, οι οποίες εκδηλώνονται έμπρακτα και επίμονα και εντός της Ελληνικής ΑΟΖ, μεταξύ Κρήτης, Καρπάθου, Ρόδου και Καστελλόριζου;

Αν λοιπόν, η ψευδεπίγραφη ευημερία των εποχών της «ισχυρής Ελλάδας» μπόρεσε να κρύψει τις συνέπειες της οδυνηρής διπλωματικής ήττας των Ιμίων, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτές οι συνέπειες εξαφανίστηκαν. Αντίθετα, αναζητούν την κατάλληλη στιγμή (πολιτική / οικονομική αστάθεια) και τον κατάλληλο τόπο (Ελληνική ΑΟΖ) για να επιβεβαιωθούν…

Πηγή «Το Ποντίκι»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Το χάλι του Μιχάλη!
Πάλι πιάστηκε… αδιάβαστος και για το Πάτρα - Πύργος!

Ο μέγας χορηγός των διοδίων υποσχέθηκε: «Όχι διόδια σε Αχαΐα και Ηλεία»!!!! αλλά και την κατασκευή συνδετηρίων αγωγών σε ΒΙΠΕ, Άραξο, Ολυμπία και Ανδραβίδα
Η μεγάλη σύγκρουση που δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια της συζήτησης της επίκαιρης ερώτησης έφερε και τα καλά νέα που μένει να γίνουν έργα αρκεί να μην μείνουν λόγια.

Κατά τη συζήτηση Επίκαιρης Ερώτησης του Τομεάρχη Εθνική Οικονομίας των ΑΝΕΛ και Προέδρου του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Νίκου Νικολόπουλου για την εκτόξευση του κόστους του έργου Πάτρα-Πύργος, ο Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Μιχάλης Χρυσοχοΐδης επανέλαβε τον εαυτό του και πιάστηκε και πάλι…αδιάβαστος.

Δεν μπόρεσε σε καμιά περίπτωση να δικαιολογήσει πως το κόστος του αυτοκινητόδρομου Πάτρα – Πύργος, που ανερχόταν στα 340 εκατ. ευρώ, με βάση τις μελέτες της Ολυμπίας Οδού, και είχε εγκριθεί από τη Βουλή, εκτινάχθηκε στα 443 εκατ. ευρώ ή στα 475 εκατ. ευρώ, συμπεριλαμβανομένων των δαπανών για απαλλοτριώσεις και αρχαιολογικές έρευνες.

Ο κ. Χρυσοχοΐδης μίλησε για «επικαιροποἱηση» των μελετών, όταν ο ίδιος είχε διαβεβαιώσει τη Βουλή, ότι «οι μελέτες είναι πλήρεις και οριστικές με όλες τις απαραίτητες αδειοδοτήσεις και απαλλοτριώσεις»… Ο κ. Χρυσοχοΐδης μίλησε για «τιμολόγια του 2008», όταν οι δημόσιες δηλώσεις του για το κόστος του έργου στα 340 εκατ. ευρώ έγιναν το 2013 και το 2014…Ο κ. Χρυσοχοΐδης μίλησε για «απρόβλεπτα», όταν τα γεγονότα λένε, ότι σε κάθε έργο των Εθνικών Εργολάβων, οι οποίοι θα βρουν τον τρόπο ν’ αρπάξουν και αυτό το έργο, το σύνηθες και το προβλεπόμενο είναι να γίνουν Ανακεφαλαιωτικοί Πίνακες Εργασιών και Συμπληρωματικές Συμβάσεις… Ο κ. Χρυσοχοΐδης μίλησε για «εκπτώσεις» που θα προσφερθούν στο διαγωνισμό, όταν οι εκπτώσεις που δίνουν οι του αυτοκινητόδρομου Πάτρα – Πύργος στα έργα που παίρνουν στην ΕΡΓΟΣΕ και το ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ είναι μηδαμινές…

Αλλά, εκτός από τα παραπάνω, ποια αξιοπιστία μπορούν να έχουν οι υπόλοιπες διαβεβαιώσεις ενός Υπουργού, που διαβεβαίωνε τη Βουλή, ότι τα «διόδια δεν πρόκειται να αυξηθούν» και αυξήθηκαν λίγους μήνες αργότερα; Ποια αξιοπιστία μπορεί να έχει ένας Υπουργός, που η Σαμαρική εφημερίδα «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» αποκάλεσε «Μπάτλερ μεγαλοεργολάβων» και αυτός δεν αντέδρασε;
Ο κ. Χρυσοχοΐδης, λοιπόν, είναι για μια ακόμη φορά εκτεθειμένος, αφού παρακολουθεί άβουλος και ανυποψίαστος να εκτοξεύεται το κόστος ενός ακόμη έργου και προσπαθεί με αστείες δικαιολογίες να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα…

Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά…
Το ίδιο έγινε και με το κόστος του έργου Ροδοδάφνη-Ψαθόπυργος της ΕΡΓΟΣΕ, όπου με τις ίδιες αστείες δικαιολογίες προσπάθησε να απαντήσει στις τεκμηριωμένες και σε γνώση του ίδιου του Πρωθυπουργού καταγγελίες μας για εκτόξευση του κόστους του έργου από τα 250 εκατ. ευρώ στα 315 εκατ. ευρώ(!!!)

Ο λαός της Αχαΐας και της Ηλείας, κ. Χρυσοχοΐδη, επιθυμεί διακαώς τον αυτοκινητόδρομο Πάτρα – Πύργος, αλλά δεν θέλει η εκτέλεση αυτού του έργου να γίνει αφορμή, για να «φουσκώσουν» τα ταμεία των Εθνικών Εργολάβων και οι τσέπες των επιτηδείων συνεργατών τους, που εσείς, κ. Χρυσοχοΐδη, κρατάτε στις θέσεις τους, παρά το γεγονός, ότι έχουν ασκηθεί κακουργηματικές διώξεις εναντίον τους και κωφεύετε στις σχετικές κοινοβουλευτικές μας παρεμβάσεις…

Τέλος να σημειώσουμε ότι ο Υπουργός Μ. Χρυσοχοίδης απεδέχθη την πρόταση του Νίκου Νικολόπουλου εκ μέρους των ΑΝΕΛ και των Χριστιανοδημοκρατών για την κατασκευή των συνδετηρίων αγωγών σε ΒΙ.ΠΕ., Άραξο, Ολυμπία και Ανδραβίδα, καθώς και την μη δημιουργία νέων διοδίων… Είδωμεν!




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ελλάδα και Κύπρος δεν έχουν κανένα λόγο να ακολουθήσουν συνταγές στρατιωτικής έντασης

Εντείνει διαρκώς την ιταμή πρόκληση εις βάρος του Ελληνισμού η γειτονική Τουρκία. Ενώ αγνοεί την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματά της, στέλνοντας το «Μπαρμπαρόσα» στα νότια παράλιά της, διαμαρτύρεται, κι από πάνω, απειλεί και εκπέμπει τελεσίγραφα.

Γράφει ο Ανδρέας Ν. Αθανασίου

Ισχυρίζεται -όπως δεν δίστασε να πει ο πρωθυπουργός της- πως έκανε συμφωνία με το ψευδοκράτος, με τους εγκάθετους, δηλαδή, στα εδάφη που άρπαξε, πως απέκτησε έτσι δικαίωμα να κάνει έρευνες για φυσικό αέριο όπου θέλει και πως θα συνεχίσει τα ίδια, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα.

Κομπάζει, με εθνικιστική υπεροψία, για τη μεγάλη στρατιωτική δύναμή της και διαμηνύει πως όποιος πλησιάσει το ερευνητικό σκάφος της θα είναι υπεύθυνος για την κρίση που θα ακολουθήσει. Εμφανίζει το ψευδοκράτος σαν «θύμα της ελληνοκυπριακής πλευράς» που παραβιάζει κατάφωρα το Διεθνές Δίκαιο και απειλεί πως, αν η Λευκωσία συνεχίσει την ίδια τακτική, μπορεί να οδηγηθούμε στην ύπαρξη δύο ανεξάρτητων κρατών.

Δεν είναι, βέβαια, η πρώτη φορά που οι κατακτητές ξεπερνούν κάθε όριο προκλητικότητας για να ματαιώσουν δράσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ανάλογα, άλλωστε, συμπεριφέρονταν και στη διάρκεια της πορείας για την ένταξή της στην Ε.Ε. Απαιτούσαν, τότε, να σταματήσουν οι σχετικές διαπραγματεύσεις και διακήρυσσαν πως, αν υπάρξει ενσωμάτωση στην ευρωπαϊκή οικογένεια, θα προχωρήσουν και οι ίδιοι στην ενσωμάτωση των κατεχόμενων εδαφών. Δεν τσίμπησε τότε η κυπριακή ηγεσία και δεν προχώρησε στις απειλές της η Τουρκία. Και, αντί της ενσωμάτωσης των κατεχομένων, ήρθε το εκτρωματικό Σχέδιο Ανάν.

Τώρα η τουρκική απειλή είναι πιο συγκρατημένη, αφού οι εγκάθετοι του Αττίλα έχουν ήδη ανακηρύξει το ψευδοκράτος των κατεχομένων και δεν κάνουν λόγο για ενσωμάτωση. Δεν αποκλείεται, ωστόσο, να εκμεταλλευτούν την αναστολή των ενδοκυπριακών συνομιλιών και να επιδιώξουν μια νέα διεθνή παρέμβαση, μια επανεκκίνηση με άλλα προτάγματα. Αξιώνοντας νέες υποχωρήσεις και νέες παραχωρήσεις που δεν θα αφορούν στους Τουρκοκυπρίους, αλλά στους στρατηγικούς και ιδίως τους ενεργειακούς στόχους τους. Ηξεραν, άλλωστε, πολύ καλά, πως το πρώτο που θα έφερνε η έξοδος του «Μπαρμπαρόσα» ήταν η διακοπή των συνομιλιών.

Απέναντι σε όλα αυτά, είναι προφανές πως η Ελλάδα και η Κύπρος δεν έχουν κανένα λόγο να ακολουθήσουν συνταγές στρατιωτικής έντασης και να μεταφέρουν το παιχνίδι εκεί που θα ήθελε, που επέλεξε και αισθάνεται ισχυρή η Τουρκία. Βεβαίως χρειάζεται -και υπάρχει ήδη- απόλυτος συντονισμός ανάμεσα στην Αθήνα και τη Λευκωσία.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οι πολιτικές ηγεσίες δηλώνουν σταθερά στο πλευρό της εκβιαζόμενης και απειλούμενης Κύπρου. Ο υπουργός Εθνικής Αμυνας, Δ. Αβραμόπουλος, υπογράφοντας με τον Κύπριο ομόλογό του το Κοινό Μνημόνιο Χειρισμού Κρίσεων, υπογράμμιζε, στις αρχές Οκτωβρίου, τη σημασία του αμυντικού και επιχειρησιακού συντονισμού όλων των διαδικασιών και όλων των αρμόδιων οργάνων των δύο μερών. Οι υπουργοί Εξωτερικών, υπογράφοντας λίγο αργότερα, τη συμφωνία συνεργασίας στην έρευνα και τη διάσωση, ενοποιώντας ουσιαστικά το θαλάσσιο χώρο μεταξύ των δύο κρατών, έχτιζαν νέες βάσεις κοινής ανταπόκρισης σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης στη θάλασσα.

Το τουρκικό θράσος μπορεί να προκαλεί, αλλά όχι και να παγιδεύει. Κραυγές ανιστόρητων και αδαών δεν ωφελούν. Ούτε, όμως, και φοβικά σύνδρομα που συνιστούν διπλωματική αδράνεια. Αν η Τουρκία επιμένει να δημιουργεί γεγονότα για να τρέχει ο Ελληνισμός ξοπίσω, είναι η ώρα να αντιληφθεί πως κάνει λάθος. Αλλωστε, έχει πολλά να την ανησυχούν εξαιτίας των όσων συμβαίνουν στα ανατολικά σύνορά της. Αλλά και εξαιτίας των συμφωνιών που έχουν προωθήσει και εξακολουθούν να προωθούν από κοινού Αθήνα και Λευκωσία με τους ενεργειακούς παίκτες της Ανατολικής Μεσογείου. Εκεί, δηλαδή, που παίζεται το νέο και κρίσιμο στρατηγικό παιχνίδι.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Σπύρος Ν. Λίτσας
Επίκουρος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων
Πανεπιστημίου Μακεδονίας


Όταν ο Γάλλος διπλωμάτης Francois Georges Picot και ο Sir Mark Sykes, Βρετανός αριστοκράτης και στέλεχος του Foreign Office, καθόριζαν τις σφαίρες επιρροής των κρατών τους στη Μέση Ανατολή, μια συμφωνία που κατέληξε στη γνωστή συμφωνία Sykes-Picot του 1916, σίγουρα δεν φανταζόταν ότι θα διαρκούσε για σχεδόν έναν αιώνα. Όπως δεν θα περίμεναν ότι η περιοχή της Μέσης Ανατολής θα γινόταν υποχείριο φανατικών ισλαμιστών ως εργαλείο μεταβολής των διπλωματικών αποτελεσμάτων της εν λόγω συμφωνίας.

Η Αραβική Ανοιξη θέτει το τέλος της μακράς μετάβασης από το αποικιακό σύστημα του 19ου αιώνα στο μεταποικιακό του 20ού και εισάγει το εν λόγω υποσύστημα σε μια νέα σκοτεινή περίοδο, αυτή του ισλαμιστικού ολοκληρωτισμού.
Σήμερα, στη Μέση Ανατολή αλλά και στην αφρικανική ήπειρο δρουν πολλές δεκάδες μικρές ένοπλες ομάδες, κυρίως σουνιτικές, που είτε λειτουργούν ως τοπικές μαφίες, εκμεταλλευόμενες τις τοπικές ροές παραγωγής, είτε ως μισθοφόροι, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους στην Αλ Κάιντα ή στην ISIS.
Το έως σήμερα απότοκο της Αραβικής Άνοιξης είναι ότι η Μέση Ανατολή βρίσκεται αντιμέτωπη με μια εμφατική διασπορά πολιτικής κυριαρχίας, αφού στην πλειονότητά τους τα αραβικά κράτη -με εξαίρεση την Αίγυπτο, την Ιορδανία, τη Σαουδική Αραβία και τα εμιράτα της Αραβικής Χερσονήσου- έχουν απολέσει τη δυνατότητα να είναι οντολογικά αυθύπαρκτα, ευρισκόμενα σε μια διαρκή ενδοκρατική τριβή μεταξύ διαφορετικών ομάδων και φυλών.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που για τη συγκεκριμένη κατάσταση κατηγορούν τον δυτικό κόσμο, αφού θεωρούν ότι και η Αραβική Ανοιξη αποτελεί δικό τους δημιούργημα. Ξεπερνώντας άλλο ένα σενάριο συνωμοσίας που δεν μπορεί να απαντήσει ικανοποιητικά ποια κέρδη έφερε για τον δυτικό κόσμο η Αραβική Ανοιξη ώστε να είναι αυτός ο παράγοντας που την παρήγαγε, είναι απαραίτητο να τονιστεί ότι η Δύση δείχνει αδύναμη να παρέμβει στο φουρτουνιασμένο εσωτερικό του Ισλάμ, κυρίως εξαιτίας της έντασης του αποδομητικού φαινομένου, αλλά και γιατί ακόμα και σήμερα ένα μεγάλο μέρος των δυτικών πολιτικών ελίτ αδυνατεί να κατανοήσει τις θεωρητικές διαφοροποιήσεις που εμφανίζονται στον δογματικό πυρήνα της ισλαμικής θρησκευτικοκοινωνικής και πολιτικής φιλοσοφίας.

Από καιρό σε καιρό διάφορες προσεγγίσεις εμφανίζονται στον πυρήνα της διεθνοπολιτικής σκέψης, που υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα του τζιχαντισμού είναι κοινωνικό ή ότι το Ισλάμ θα μπορούσε να ξεφύγει από το σφιχταγκάλιασμα με τον ζηλωτισμό μέσα από την εξάπλωση της αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας.
Μακάρι τα πράγματα να ήταν τόσο απλά. Ο ισλαμιστικός ζηλωτισμός δεν είναι ένα ζήτημα που προκύπτει από το χαμηλό βιοτικό επίπεδο των πλατιών μαζών του αραβικού κόσμου που ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας. Δίπλα σε έναν πάμφτωχο τρομοκράτη βομβιστή βρίσκεται ένα μέλος της αραβικής ελίτ, που κι αυτός είναι έτοιμος και πρόθυμος να θυσιαστεί σπέρνοντας τον τρόμο και τον θάνατο. Τι τους ενώνει; Η ακραία ανάλυση του περιεχομένου του Κορανίου. Μια ανάλυση που διαπερνά τάξεις και οικονομικά στεγανά και δημιουργεί ευρείες εσχατολογικές συλλογικότητες. Παράλληλα, το Ισλάμ δεν μπορεί να συμβαδίσει με την αστική φιλελεύθερη δημοκρατία.
Το αποτυχημένο παράδειγμα της τουρκικής δημοκρατίας α λα καρτ υπό τον Ρ. Τ. Ερντογάν και του Πακιστάν αποδεικνύει ότι το Ισλάμ είναι μια ολοκληρωμένη ιδεολογία με απτό φιλοσοφικό πλαίσιο, δομή κοινωνικής συγκρότησης και οικονομικής διάστασης, καθώς επίσης και αναδιάταξης του διεθνοσυστημικού πεδίου που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την αστική φιλελεύθερη δημοκρατία και τις αρχές που αυτή πρεσβεύει.

Τι μπορεί να γίνει; Να ηττηθεί η ISIS, δίχως βέβαια αυτό να σημαίνει ότι οι φονταμενταλιστές θα εξαφανιστούν οριστικά. Επιπρόσθετα, η Δύση θα πρέπει να αποφασίσει να συγκρουστεί ανοιχτά με τους ισλαμιστικούς κύκλους σε θεωρητικό επίπεδο.
Η σαλαφιστική προσέγγιση στο Κοράνι γεννά μίσος και νέους τζιχαντιστές, όταν ισλαμικές θεωρίες ανοχής και πασιφισμού, όπως για παράδειγμα ο σουφισμός, έχουν καταπέσει.
Καιρός να ενεργοποιηθούν τα θεωρητικά αυτά αντίβαρα με τη στήριξη της Δύσης απέναντι στο μίσος και στον τρόμο των φανατικών που θεοποιούν τη δογματική διαστρέβλωση του al jihad al akbar, του «μεγάλου αγώνα» δηλαδή.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Περικλής Νεάρχου
Πρέσβυς ε.τ.

Η προσοχή είναι δικαιολογημένα στραμμένη προς την Κυπριακή ΑΟΖ στην οποία επιχειρεί η Άγκυρα να θέσει σε εφαρμογή τα αρπακτικά της σχέδια. Τα γυμνάσια από τις 20 έως τις 23 Οκτωβρίου του ρωσικού στόλου στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύπρου και Συρίας και, στη συνέχεια, του Ισραήλ, δυτικότερα, έρχονται να υπενθυμίσουν στην Τουρκία ότι τα σχέδια και οι προκλήσεις της δεν ενοχλούν μόνο την Κύπρο.
Πού είναι όμως η Ελλάδα;
Η Άγκυρα ενώ προκαλεί και επιχειρεί νέο Αττίλα ΙΙΙ στην Κυπριακή ΑΟΖ, συνεχίζει παραλλήλως τις αποστολές τουρκικών σκαφών στις Κυκλάδες, επιδιώκοντας να προβάλει την ιδέα «ίσων» δήθεν δικαιωμάτων σε όλο το Αιγαίο και να το αμφισβητήσει ως Ελληνικό Εθνικό χώρο. Επιδιώκει επίσης να αποτρέψει την Ελλάδα από οποιαδήποτε παρέμβαση στην Κυπριακή ΑΟΖ.

Η συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ Κύπρου και Ελλάδας για συνεργασία στην έρευνα και διάσωση είναι θετικό βήμα, γιατί έρχεται ως απάντηση στην μετατροπή από την Άγκυρα της κατεχόμενης Αμμοχώστου σε βάση για έρευνα και διάσωση στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου. Χρειάζονται όμως και άλλα βήματα, γιατί οι ψευδαισθήσεις για δήθεν «λύση», μέσω των παραχωρήσεων της Ελληνικής πλευράς, οδήγησαν την Κύπρο σε οριακή κατάσταση.
Αυτό που θέλει επιπλέον η Άγκυρα από την περιβόητη «διζωνική ομοσπονδία» του Σχεδίου Ανάν, είναι το φυσικό αέριο της Κύπρου. Για την επίτευξη του στόχου αυτού δεν αρκείται στην προβολή των «δικαιωμάτων» των τουρκοκυπρίων. Επεμβαίνει ευθέως, απειλώντας με αρπαγή της ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου.

Η ελληνική πλευρά πρέπει να συναγάγει τα συμπεράσματά της και να επανεξετάσει την αυτοκαταστροφική πορεία που ακολουθεί. Προτεραιότητα είναι η διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, που είναι το βάθρο του αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού. Η αναστολή της Ελληνικής συμμετοχής στις διακοινοτικές συνομιλίες δεν πρέπει να έχει περιστασιακό και προσωρινό χαρακτήρα. Πρέπει να γίνει η αρχή του απεγκλωβισμού της Ελληνικής πλευράς από μία αυτοκαταστροφική διπλωματική στρατηγική. Πρέπει επίσης να γίνει η αρχή για την ενίσχυση των σχέσεων της Κύπρου με τις χώρες εκείνες που αποδεικνύονται στις δύσκολες ώρες στρατηγικοί σύμμαχοί της. Πρέπει, τέλος, να γίνει η αρχή για την ενίσχυση της άμυνας της Κύπρου και των αμυντικών σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου.

Άνοδος του γεωπολιτικού ανταγωνισμού
Η Συρία ήταν η αφετηρία του κύκλου των εντάσεων κι ενός νέου γεωπολιτικού ανταγωνισμού που άρχισε μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας, μετά από μία σύντομη απόπειρα του προέδρου Ομπάμα να εξομαλύνει τις σχέσεις μεταξύ των δύο δυνάμεων και να εγκαινιάσει μία νέα περίοδο συνεργασίας.
Η κρίση στη Συρία συνδυάσθηκε με τη λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» και τις ελπίδες που επενδύθηκαν από την αμερικανική πολιτική στο «ήπιο Ισλάμ». Η τερατογένεση της πολιτικής αυτής, με τη μορφή του ISIS/ISIL, αφύπνισε και κινητοποίησε δυνάμεις που ωθούν προς τον πιο ακραίο θρησκευτικό φανατισμό και ολοκληρωτικό πόλεμο, με ασύλληπτες βαρβαρότητες.

Η πολιτική του υποτιθέμενου «ήπιου» Ισλάμ έφερε επίσης στην εξουσία τη Μουσουλμανική Αδελφότητα με τον Πρόεδρο Μόρσι στην Αίγυπτο, που ανετράπη από την στρατάρχη Αλ Σίσι. Ο τελευταίος, μετά από μία μεγάλη παρένθεση, από την εποχή της δεκαετίας του ’70, επανέφερε τις στρατηγικές σχέσεις της Αιγύπτου με τη Ρωσία που είχαν εγκαινιασθεί από την εποχή του προέδρου Νάσερ. Διέψευσε επίσης τις μεγάλες φιλοδοξίες της Άγκυρας, που είχε εναγκαλισθεί τον Ισλαμιστή Πρόεδρο Μόρσι, τον οποίο εξακολουθεί να υποστηρίζει. Στις αρχές Νοεμβρίου θα λάβει χώρα στο Κάιρο τριμερής συνάντηση κορυφής Ελλάδας – Κύπρου και Αιγύπτου, που έχει πολύ ιδιαίτερη σημασία.

Μία δεύτερη μεγάλη εστία διεθνούς κρίσεως, ξέσπασε, λίγο αργότερα, με Δυτική πάλι υπαιτιότητα, στην Ουκρανία. Όπως όμως έχει διαμορφωθεί η σημερινή ισορροπία, η ηγεσία της Ουκρανίας και οι σύμμαχοί της βρίσκονται μπροστά στο δίλημμα είτε να συμβιβασθούν με μία λύση που θα αποτρέπει την ένταξη της Ουκρανίας στο Δυτικό στρατόπεδο, είτε να αντιμετωπίσουν την προοπτική διχοτομήσεως της χώρας, που δεν θα περιορισθεί στο Ντονέτσκ και το Λουγκάνσκ. Θα περιλάβει επίσης προς τον Βορρά το Χάρκοβο και δυτικά την Οδησσό, τη Χερσώνα και όλη την περιοχή μέχρι την Υπερδνειστερία.

Φαίνεται όμως πως ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός που άρχισε στην Ουκρανία θα έχει συνέχεια στα Βαλκάνια, τη φορά αυτή με ρωσική πρωτοβουλία. Θα είναι ένα είδος ρωσικής διπλωματικής αντεπιθέσεως. Ο τελευταίος σοβιετικός ηγέτης, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, είχε αποδεχθεί την επανενωμένη Γερμανία να παραμείνει στο ΝΑΤΟ υπό τον όρο ότι η Βορειο-ατλαντική Συμμαχία δεν θα υπερβεί τα γερμανικά σύνορα. Η υποχώρηση αυτή ισοδυναμούσε με μεγάλη ανατροπή για τη Σοβιετική πολιτική. Οι σκέψεις στην αμερικανική πολιτική για επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς και για ένταξη σε αυτό όλων των χωρών που ήταν προηγουμένως στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας ή ήταν στενοί σύμμαχοι της Μόσχας, άρχισαν στα μέσα της δεκαετίας του ’90 επί προεδρίας Κλίντον. Είχε γίνει τότε φανερή η πλήρης αδυναμία της μετα-Σοβιετικής Ρωσίας με τον Πρόεδρο Γέλτσιν και τις περιβόητες «μεταρρυθμίσεις» του, με τις οποίες διέλυσε κυριολεκτικά τη χώρα.

Στο χρονικό αυτό σημείο έγινε και η επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία, με στόχο τη γεωπολιτική αναδιάρθρωση των Βαλκανίων, την ένταξή τους στη Βορειοατλαντική Συμμαχία και, στη συνέχεια, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, υπολαμβανομένων των δύο θεσμών ως δύο όψεων του ιδίου νομίσματος.

Τα σηματοδοτεί η επίσκεψη Πούτιν στο Βελιγράδι
Η πρόσφατη επίσκεψη Πούτιν στο Βελιγράδι, με αφορμή τον εορτασμό των εβδομήντα χρόνων από την απελευθέρωση του Βελιγραδίου από τους Παρτιζάνους του Τίτο και τον Κόκκινο Στρατό, έρχεται να υπενθυμίσει σε αυτούς που πρωτοστάτησαν στην επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία, ότι η σημερινή Ρωσία δεν είναι η Ρωσία του Γέλτσιν. Έχει σήμερα την ισχύ για να έχει λόγο στα Βαλκάνια, να στηρίξει τους συμμάχους της, όπως τη Σερβία, και να αμφισβητήσει τη νέα γεωπολιτική τάξη που θέλουν να εγκαθιδρύσουν στα Βαλκάνια οι ΗΠΑ, αποκλείοντας κάθε ρωσική παρουσία και επιρροή.

Σε αυτό το πνεύμα, ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, είχε προβεί προηγουμένως σε δήλωσε, με αφορμή τα Σκόπια, κατά της εντάξεως στο ΝΑΤΟ της Δημοκρατίας των Σκοπίων, της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης και του Μαυροβουνίου.

Είναι γι αυτό ευνόητη η σπουδή των ΗΠΑ να προωθήσουν την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και την ένταξη συνολικά των Δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιστρατεύουν για τον σκοπό αυτό και τη Γερμανία, που διαθέτει ισχυρούς μοχλούς οικονομικών πιέσεων μέσω της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.

Η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει, στο πλαίσιο αυτό, εντονότερες ακόμη πιέσεις για να δεχθεί απαράδεκτη λύση στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων και να άρει το βέτο στην ένταξή τους στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η προτεινόμενη ονομασία γεωγραφικού προσδιορισμού, «Άνω Μακεδονία», είναι φενάκη για την ελληνική πλευρά, εφόσον δεν αίρει το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού, που είναι ο πυρήνας του προβλήματος. Η Ελλάδα δεν πρέπει να επιτρέψει την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς ουσιαστική λύση του υπάρχοντος προβλήματος. Η υποχωρητική και κατευναστική πολιτική θα γινόταν μπούμεραγκ για την Ελληνική πλευρά σε μία τέτοια περίπτωση. Είναι πολύ ενδεικτικό γι αυτό το προηγούμενο πρώτα με την Τουρκία και μετά με την Αλβανία.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 260



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 


Της Αλίκης Κοτζιά

Τα επικίνδυνα παιχνίδια στα οποία επιδίδονται ομάδες υπερεθνικιστών με την ανοχή της πολιτικής ελίτ στη γείτονα χώρα αποδεικνύουν πως η Αλβανία έχει ακόμη πολύ δρόμο να διανύσει ως το κατώφλι των Βρυξελλών, μέχρι να πάψει να οραματίζεται προσαρτήσεις από την Ελλάδα, τη Σερβία, την ΠΓΔΜ και αλλαγές συνόρων στα Δυτικά Βαλκάνια.

Τα επεισόδια που σημειώθηκαν προ ημερών στο γήπεδο «Παρτιζάν» του Βελιγραδίου στη διάρκεια του ποδοσφαιρικού αγώνα Σερβίας – Αλβανίας επανέφεραν στο προσκήνιο τα άλυτα ζητήματα και τον αναλλοίωτο στον χρόνο μεγαλοϊδεατισμό των Αλβανών. Η σημαία της «Μεγάλης Αλβανίας» που ανέμιζε με ένα τηλεκατευθυνόμενο αεροπλανάκι στο γήπεδο, δεν ήταν ανόητη φάρσα ούτε «πατριωτική» ακρότητα μεμονωμένων οπαδών, αλλά οργανωμένο σχέδιο πολιτικών «κύκλων», που, όπως φαίνεται, καλλιεργούν τον εθνικισμό, προφανώς για ψηφοθηρικούς λόγους.
Τα ειρωνικά σχόλια του πρωθυπουργού της Αλβανίας, Έντι Ράμα, για τους Σέρβους –«εξευτελίστηκαν διεθνώς ε την εμφάνισή τους»- ήτα σαφής ένδειξη της υποδαύλισης του υπερεθνικισμού της νέας γενιάς Αλβανών, πράγμα που φάνηκε, βέβαια, και με τους προπηλακισμούς και τις προκλητικές ενέργειες που σημειώθηκαν την επομένη στα μειονοτικά χωριά της Βόρειας Ηπείρου, καθώς και με τις κραυγές αλυτρωτισμού σε Κόσοβο και Τέτοβο αλλά και την επανάληψη «πατριωτικών» σκηνών σε γήπεδο στα Σκόπια από αλβανόφωνους οπαδούς της σκοπιανής ποδοσφαιρικής ομάδας Σκεντίγια, που ανάρτησαν πανό με κατάρες εναντίον των Σέρβων: «Οι Σέρβοι είναι ο καρκίνος της Ευρώπης».

Ο Έντι Ράμα, που επρόκειτο να επισκεφθεί επισήμως το Βελιγράδι αυτές τις ημέρες –η πρώτη επίσκεψη Αλβανού ηγέτη στη Σερβία έπειτα από εβδομήντα χρόνια- ανέβαλε το ταξίδι, αναλογιζόμενος το κλίμα που θα συναντούσε στην σερβική πρωτεύουσα.
Το γεγονός ότι στο επεισόδιο με την σημαία της «Μεγάλης Αλβανίας» είχε εμπλακεί και ο αδελφός του, Όλσι Ράμα, με γνωστό νεαρό υπερεθνικιστή, αποδεικνύει πως η ηγεσία των Τιράνων, παρόλο που στην «κύρια είσοδο» δέχεται τους αξιωματούχους των Βρυξελλών, παρουσιάζονται δείγματα συμφιλίωσης με τους γείτονες και προόδου στην κοινωνικο-οικονομική ζωή, στο παρασκήνιο υποθάλπει το μίσος.

Παρατηρητής η Αθήνα
Η ελληνική διπλωματία σίγουρα δεν καταλήφθηκε εξ απήνης με τα επεισόδια στη Δερβιτσάνη, στο Αργυρόκαστρο. Είναι, ωστόσο, αμήχανη με την επιθετικότητα των Αλβανών και την αναβίωση του εθνικισμού τους. ΟΙ εμπνευστές της ιδέας της «Μεγάλης Αλβανίας» δεν δίστασαν να συμπεριλάβουν στα «σύνορά» τους σχεδόν τη μισή Ελλάδα! Στον χάρτη της λεγόμενης «Μεγάλης Αλβανίας» περιλαμβάνεται η Κέρκυρα, η Ήπειρος, η Δυτική Μακεδονία αλλά και εδάφη της Σερβίας και της ΠΓΔΜ. Με τις φιγούρες του Ισμαήλ Κεμάλ Βλόρα, ο οποίος κήρυξε την ανεξαρτησία της Αλβανίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1912, και του μαχητή Ίσα Μπολετίνι να πλαισιώνουν τον χάρτη, οι Αλβανοί προκαλούν όχι μόνο τους γείτονές τους, αλλά και ΕΕ και ΗΠΑ, που ωθούν την ένταξή τους στις ευρωπαϊκές δομές.
Ενόψει των εκδηλώσεων στα στρατιωτικά νεκροταφεία για την 28η Οκτωβρίου, που, όπως σημείωσε ο Έλληνας πρέσβης στα Τίρανα, κ. Ροκανάς, «αποτελούν «κόκκινο πανί» για τους εθνικιστές», οι Βορειο-ηπειρώτες είναι σε επιφυλακή, φοβούμενοι νέες προκλήσεις των Αλβανών.

Σε άμυνα το Βελιγράδι
Η σερβική κυβέρνηση, από την πλευρά της, κάνει λόγο για προσχεδιασμένο επεισόδιο. Με ανοιχτή την πληγή του Κοσυφοπεδίου, οι Αλβανοί… πάτησαν τον κάλο των Σέρβων, που, με τον στόχο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άφησαν πίσω τα όνειρά τους για παλαιά εδάφη.
«Η Αλβανία θα χρειαστεί δεκαετίες, αν όχι αιώνες, για να γίνει φυσιολογική χώρα, χωρίς μίσος προς τους Σέρβους», δήλωσε ο Σέρβος Πρόεδρος, Τάμισλαβ Νίκολιτς, υπογράμμισε ότι αν Σέρβος ανέμιζε σημαία με τη «Μεγάλη Σερβία» στα Τίρανα ή στην Πρίστινα το γεγονός θα ήταν ήδη στην ατζέντα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών…

Η ΕΕ προωθεί στην περιοχή μία πολιτική με πολλά λόγια και υποσχέσεις, γραφειοκρατικές οδηγίες τύπου Μνημονίου εν πολλοίς ξεχνώντας τα ανοιχτά ιστορικά ζητήματα. Η Αλβανία απέχει πολύ από το να είναι δυτική χώρα – πρότυπο. Ο μεγαλοϊδεατισμός είναι η μόδα της εποχής τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στις αλβανόφωνες κοινότητες των γύρω περιοχών. Την κατάσταση υποδαυλίζουν, μάλιστα, Αλβανοί διανοούμενοι. Πρόσφατη ήταν, άλλωστε, η πρόταση Αλβανού ιστορικού για εξέταση της δυνατότητας ενοποίησης των Σκοπίων με την Κοιλάδα του Πρέσεβο. Όπως γράφτηκε σε αλβανική εφημερίδα που παρουσίασε τις σκέψεις του ιστορικού Σκεντέρ Χασάνι, Σκόπια και Σερβία θα μπορούσαν να ανταλλάξουν εδάφη «για να αποκατασταθούν οι ιστορικές αδικίες, αφού το Πρέσεβο πάντοτε ανήκε στο Βασίλειο της Δαρδανίας».

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 260


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου