Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Ιαν 2013

Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης

Κοντεύουν τρία χρόνια από την ώρα που η λίστα Λαγκάρντ βρέθηκε στα χέρια της ελληνικής κυβέρνησης. Από τότε έχουν συμβεί διάφορα. Ή τουλάχιστον είχα φανταστεί ότι μπορεί να συνέβαιναν διάφορα. Μέχρι που αποδείχτηκε ότι όλο το κόλπο ήταν οι ξαδέλφες του Παπακωνσταντίνου. Κι όμως! Δεν έκανα λάθος. Κάτι πολύ μεγάλο κρύβει η λίστα Λαγκάρντ. Δεν θα μας τυφλώσει η τέχνη της παραπλάνησης...

Ο κ. Παπακωνσταντίνου είναι δευτερεύον ως τριτεύον θέμα. Σαν να βρισκόμαστε σε μία.. μεγάλη έκθεση ζωγραφικής και το κοινό να ασχολείται με έναν καυγά στην είσοδο και όχι με τα έργα των καλλιτεχνών. Αδιανόητο! Όχι ότι δεν υφίσταται θέμα, αλλά αυτό είναι μικρής σημασίας σε σχέση με το βασικό θέμα: Τόσο καιρό που το ελληνικό κράτος έχει στα χέρια του την λίστα Λαγκάρντ, πως την έχει αξιοποιήσει;

Το αν είναι παράνομη ή όχι η λίστα είναι κάτι που δεν εμπόδισε τις αρχές άλλων κρατών να εισπράξουν μερικά ευρώ από όσους δεν μπορούσαν να δικαιολογήσουν τις καταθέσεις τους. Μόνο στην Ελλάδα έσπευσαν όλοι να αποφανθούν για την νομιμότητά της. Μεγάλη υποκρισία! Εδώ το καράβι έχει ήδη κτυπήσει στο παγόβουνο και ο αξιωματικός του πλοίου δεν αφήνει τους ναυαγούς να επιβιβαστούν στις σωσίβιες λέμβους επειδή δεν είναι σίγουρος αν έχουν επιθεωρηθεί από την αρμόδια κρατική υπηρεσία!

Αλλού είναι το κόλπο! Δεν ήθελαν να ψάξουν την λίστα Λαγκάρντ! Δεν θέλησαν να ενοχλήσουν με ελέγχους τους καταθέτες της Ελβετίας. Ο έλεγχος του πόθεν έσχες θα μπορούσε να βγάλει λαβράκια! Όχι μόνο για ποσά που δεν δικαιολογούνται και δεν έχουν φορολογηθεί, αλλά και για μεγάλες … δουλειές που έχουν γίνει στο σκοτάδι της παρανομίας. Δεν ήθελαν να κάνουν τον έλεγχο. Αυτή είναι η ουσία της υπόθεσης. Όλα τα υπόλοιπα είναι παραμύθια για μικρά παιδιά.

Στην λίστα Λαγκάρντ δεν είναι μόνο τα ξαδέλφια τους. Είναι πιθανότατα και οι χρηματοδότες τους. Αυτοί που επί σειρά ετών χρηματοδοτούν κόμματα και βουλευτές με το αζημίωτο. Βρίσκονται όλοι μαζί στα κοσμικά πάρτι. Πως μπορούν να τους στεναχωρήσουν; Πως μπορούν να τους πιέσουν δίχως να τους πάρουν κι αυτούς μαζί τους;

Το έχουμε πει πολλές φορές ότι όσοι αναφέρονται στην λίστα Λαγκάρντ δεν είναι αυτόματα ένοχοι. Ούτε και ήταν ανάγκη να μάθουμε τα ονόματά τους. Σε άλλες χώρες τους έκαναν έλεγχο δίχως να γίνουν όσα κωμικοτραγικά έγιναν στην Ελλάδα. Αν ήθελαν θα αντέγραφαν την πρακτική τους. Αλλά δεν ήθελαν.

Και δεν θέλουν. Είναι θέμα πρόθεσης και όχι κάτι άλλο και γι’ αυτό επιμένουμε. Γι’ αυτό κι εκείνοι μας παρουσιάζουν την Παπακωνσταντινιάδα για λαϊκή κατανάλωση. Μπορεί οι ξαδέλφες να κρύβουν θησαυρό, μπορεί και όχι. Αλλά δεν μας ενδιαφέρει μόνο ο κ. Παπακωνσταντίνου. Όχι μόνο αυτός. Τα χρήματα είναι περισσότερα σε άλλους λογαριασμούς. Λεφτά που δεν μπορούν να δικαιολογηθούν με καμία... κυβέρνηση!

Αν ξεκινήσουν οι έρευνες ίσως μάθουμε περισσότερα. Θα ξεκινήσουν;

Βαθιά μέσα στη λίστα Λαγκάρντ είναι και βρίσκονται οι ευθύνες εκείνων των πολιτικών του δικομματικού μονοκομματισμού που έκοψαν πετσόκοψαν και συνεχίζουν να κόβουν μισθούς και συντάξεις, ενώ ουδέναν τυχόν φοροφυγάδα κάτοικον αυτής της λίστας ή όχι, τσίμπησαν, συνέλαβαν και ξετίναξαν.
  
Ολην τη λίστα Λαγκάρντ διαπερνά το όνειδος του τρόπου που κυβερνάται αυτή η χώρα.
Δυο χρόνια έψαχνε ο κ. Βενιζέλος τρόπους για να φορολογήσει ό,τι δεν είναι διαπλεκόμενο σ’ αυτήν τη δύστηνη πατρίδα, αλλά τη λίστα Λαγκάρντ την είχε ξεχάσει σε μια μονή κάλτσα, που του είχε απομείνει ξεχασμένη στην ντουλάπα με τους σκελετούς.
Συνιστά αυτό δόλο;
Α μπα! μια μικράν επιπολαιότητα. Ου μην κι αμέλεια.
Ενέχει όλο αυτό πολιτική ευθύνη;
Μη λέτε μαλθακίες! Πολιτική ευθύνη είναι να χαρατσώνεις τον Μήτσο και να αναθέτεις στον κ. Μπόμπολα να εισπράττει διόδια για έναν δρόμο που δεν έχει κατασκευάσει ακόμα.
Πολιτικές ευθύνες έχει ο κ. Βενιζέλος απέναντι στον κ. Ψυχάρη κι όχι απέναντι στο ιερό πεδίο του Μαραθώνα που το έκανε κωπηλατοδρόμιο για βατράχια ολυμπιακών προδιαγραφών.
Πρέπει  κάποτε σε αυτόν τον τόπο να καταλάβουμε τι διαφορά υπάρχει ανάμεσα στις πολιτικές ευθύνες και  τις ποινικές τοιαύτες ενός Υπουργού ή ενός Πρωθυπουργού.  Επί παραδείγματι ο Ακης! Τι πολιτικές ευθύνες έχει ο άνθρωπος για τις ποινικές του ευθύνες; 
Ή ο κ. Σημίτης! Τι πολιτικές ευθύνες έχει ο κ. Σημίτης για τις ποινικές ευθύνες του κ. Χριστοφοράκου;
Ή μήπως δεν έχει ήδη αποδειχθεί η αθωότης Σημίτη για την ενοχή Τσουκάτου;
Φταίει ο κ. Σαμαράς για όσα υπέγραψε το δεξί του χέρι όταν παρέδιδε την Ελλάδα στη διακυβέρνηση Μέρκελ; Οχι βεβαίως! Ο άνθρωπος είναι αθώος. Κι όχι μόνον! Εχει και αυτογνωσία! «ουδείς αναμάρτητος» δεν δήλωσε σκυφτός και σεμνά-σεμνά ενώπιον των ξένων δημοσιογράφων, όταν τον έψεξαν για το αντιμνημονιακό παρελθόν του;
Τι πολιτικές ευθύνες μπορεί να έχει ο κ. Σαμαράς, για τις ποινικές ευθύνες  εκείνων που θα λεηλατήσουν με την άδειά του τη χώρα;
Ας τα ξεκαθαρίσουμε: Οι πολιτικές ευθύνες έχουν με τις ποινικές ευθύνες τη σχέση που έχουν μεταξύ τους το νόμιμον και το ηθικόν.
Συνεπώς, ουδέποτε οι πολιτικές ευθύνες παράγουν ποινικές ευθύνες - φερ ’ ειπείν αφήνεις (όταν δεν προτρέπεις ) τον κόσμο να χάσει τα κόπια του στο χρηματιστήριο κι ύστερα του λες «ας πρόσεχες!» (Σημίτης).
Διαπιστώνεις ότι τη χώρα την κυβερνούν «νταβατζήδες» κι ύστερα ξαφνικά κουράζεσαι και το ρίχνεις στις τυρόπιτες (Καραμανλής). Τι πολιτικές ευθύνες να ζητήσει κανείς απ’ τους δύο πρώην Πρωθυπουργούς  για τις ποινικές ευθύνες του κ. Τσουκάτου ή του κ. Βουλγαράκη - ποινικές ευθύνες άλλωστε που ουδέποτε αποδόθηκαν (πλην όμως με ποίων, πάλι, την πολιτική ευθύνη;) Oυπς! 
Να σοβαρευτούμε! Στις δημοκρατίες τις πολιτικές ευθύνες τις αποδίδει ο λαός, τις ποινικές τα δικαστήρια. Η διαρκής σύγχυση πολιτικών και ποινικών ευθυνών σε μια δημοκρατία της ελεύθερης αγοράς παραπέμπει στο πανάρχαιο και πανανθρώπινο ερώτημα: η κότα έκανε τ’ αυγό ή το αυγό την κότα; 
Με άλλα λόγια θα μπορούσε να έδινε μίζες η Ζήμενς, αν δεν της το επέτρεπε η θεία μου η Φωτούλα (για να τα τρώει στη συνέχεια με τον κ. Πάγκαλο στις ταβέρνες του υπολοίπου Αττικής); Οχι βέβαια!
Συνεπώς, εφ’ όσον η θεία Φωτούλα είναι ένοχη, η γνώση Γιωργάκη για τη λίστα Λαγκάρντ είναι ένα αθώο πταίσμα· η υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς Μνημονίου είναι μια αφορμή για διαλέξεις στο Χάρβαρντ.
Οσο για το τις πταίει;
Ουδείς πταίει.
Είναι όλοι τους αθώοι!
Είναι όλοι τους συγκάτοικοι στην αθωότητα.
Κατοικούν όλοι βαθειά στη λίστα Λαγκάρντ.
Ενθα ου στεναγμός, ου θλίψις, ου ζόφος.
Είναι η λίστα Λαγκάρντ η τελευταία Εδέμ.
Ας ψωμιζόμαστε οι υπόλοιποι με τον ιδρώτα της εργασίας μας, ας τρώνε τα νύχια τους (μιας και μάννα πια απ’ τον ουρανό δεν πέφτει) οι άνεργοι, ας απορούν οι γέροντες βλέποντας τη σύνταξη τους να φυλλορροεί, οι μακάριοι που κατοικούν στη λίστα Λαγκάρντ ουδεμίαν ευθύνη φέρουν, πολιτικήν ή ποινική, για όσους σπρώχνει η ξεφτίλα στην αυτοκτονία ή για όσους σπρώχνει η ανεργία στην καταισχύνη.
Τι ευθύνη φέρει, πολιτική, ηθική ή άλλη, ο υιός Μπόμπολας όταν δηλώνει ότι στον καπιταλισμό οι καπιταλιστές φοροδιαφεύγουν; Τι το αληθέστερον; Αλλοιώς δεν θα ήτο καπιταλισμός, θα ήτο η εαρινή σύναξις των Ουρσουλινών!
  
Κι αν κάποιο βράδυ ακούσετε απ’ το περιφρουρούμενο αυτό προάστιο της Εδέμ καμμιά στριγγλιά, μην ανησυχήσετε! Θα ’ναι ο κυρ Φώτης ο Κουβέλης, που θα έχει γίνει έξαλλος με την απομάκρυνση Σπυρόπουλου απ’ την ΕΡΤοΝΕΤ κι όχι επειδή εξακολουθούν να απολύονται εκατοντάδες εργαζόμενοι κάθε ώρα.
Ετσι είναι, κυρίες και κύριοι! Αν δεν ήταν αθώος ο κ. Βενιζέλος για τον Νόμο περί Ευθύνης Υπουργών,  οι μισοί Υπουργοί του δικομματικού μονοκομματισμού θα ήταν τώρα μέσα!.. 
Πολύ χρήσιμη η αθωότης Βενιζέλου.
 
Του Στάθη από enikos
Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης 

Η Τουρκία, τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, με το «Χόρα», το «Σισμίκ» και το «Πίρι Ρέις» κατάφερε να γκριζάρει και να εγγράψει υποθήκες σ’ ολόκληρο το Αιγαίο, υποθήκες που κινδυνεύουν να γίνουν συμβόλαια ιδιοκτησίας μέσα από τις λεγόμενες διερευνητικές επαφές που υιοθέτησε το καταστροφικό δίδυμο Σημίτη - ΓΑΠ.

Οι επαφές αυτές μετέτρεψαν τη μία και μοναδική ελληνοτουρκική διαφορά, που ήταν η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, σε δέσμη τουρκικών διεκδικήσεων, με σκοπό να παραπεμφθούν «πακέτο» στο Διεθνές Δικαστήριο, με τραγικές συνέπειες για τα εθνικά μας συμφέροντα.

Ολο αυτό το διάστημα που διαρκούσαν οι αέναοι κύκλοι των διερευνητικών επαφών οι δύο χώρες υποτίθεται ότι είχαν δεσμευτεί να αποφύγουν μονομερείς ενέργειες στο ζήτημα των ερευνών στις αμφισβητούμενες περιοχές, για να μην τορπιλιστούν οι συνομιλίες, με την ελληνική πλευρά να παγιοποιεί με τη στάση της αυτή το καθεστώς αμφισβήτησης για το σύνολο του Αιγαίου!

Ενώ, όμως, η ελληνική πλευρά τηρούσε τη στάση του «απόλυτα καλού παιδιού» επί παντός επιστητού όσον αφορά τις σχέσεις της με την Τουρκία, η Αγκυρα, όταν είδε τις εξελίξεις στην ανατολική Μεσόγειο και την κυπριακή ΑΟΖ να την ξεπερνούν και να δημιουργούν ένα περιβάλλον που απειλεί την τουρκική πολιτική, που αγνοεί το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, προέβη η ίδια σε μονομερείς ενέργειες, προκηρύσσοντας τον Απρίλιο του 2011 διεθνή διαγωνισμό για έρευνες σε οικόπεδα που εκτείνονται στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, σε εκτεταμένη περιοχή ΝΑ του Καστελόριζου. Η κρατική εταιρία ΤΡΑΟ έκανε συνομιλίες με 13 ξένες εταιρίες, οι οποίες όμως δεν έδωσαν προσφορές, αφού ήταν εξοφθάλμως ορατή η παρανομία της Αγκυρας.

Τη μονομερή αυτή ενέργεια απέφυγε να καταγγείλει με σφοδρότητα η ελληνική κυβέρνηση, γιατί προφανώς το καταστροφικό δίδυμο ΓΑΠ - Δρούτσα αποδέχτηκε με κάποιον τρόπο τη θέση του Νταβούτογλου, ότι η δέσμευση για αποφυγή μονομερών ενεργειών αφορά το Αιγαίο και όχι τη Μεσόγειο, συγκαταλέγοντας αυθαιρέτως το σύμπλεγμα νησιών της Μεγίστης (Καστελόριζο) στη Μεσόγειο, αν υπολογίζει ότι υπάρχει ένα τέτοιο σύμπλεγμα νησιών.

Δηλαδή, έστω και αν -ως υπόθεση εργασίας- προσχωρήσουμε στην τουρκική λογική, η Ελλάδα θα παραμένει εγκλωβισμένη στη λογική του καλού παιδιού και ή θα αποφασίσει να μοιράσει το Αιγαίο μέσω του διαλόγου ή θα συμφωνήσει να παραπεμφθεί το σύνολο των τουρκικών διεκδικήσεων στο Διεθνές Δικαστήριο. Την ίδια στιγμή δε, η Τουρκία θα αμφισβητεί εντελώς ανενόχλητη, εμπράκτως, με μονομερείς ενέργειες την ελληνική υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου, της Κάσου, της Καρπάθου, της Κρήτης και της Γαύδου -την τελευταία τη διεκδικεί ολόκληρη και ως έκταση-, να μην το ξεχνάμε κι αυτό!

Η Τουρκία, την πρακτική των ερευνητικών σκαφών και των κανονιοφόρων που ακολουθούσε με επιτυχία στο Αιγαίο επιχείρησε να τη δοκιμάσει και στην ανατολική Μεσόγειο και συγκεκριμένα στην υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, στέλνοντας εκεί τον Σεπτέμβριο του 2011 για «έρευνες» το «Πίρι Ρέις», ένα σαράβαλο κατ’ όνομα ερευνητικό σκάφος, συνοδευόμενο από πολεμικά πλοία, με στόχο να ανατρέψει τις εξελίξεις στο Οικόπεδο 12, πέφτοντας στον αμερικανοϊσραηλινό «τοίχο» της Noble Energy και της Delek.

Αυτή η νέα κατάσταση που δημιουργείται στην ανατολική Μεσόγειο, που -υπό πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις- μπορεί να επεκταθεί και στις άλλες θαλάσσιες περιοχές, προς δυσμάς αλλά και στο Αιγαίο, σε συνδυασμό με την απροθυμία ξένων εταιριών να συμμετέχουν σε εξοφθάλμως παράνομες, με βάση το διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, ενέργειες, οδήγησε στην Αγκυρα στο να αναθεωρήσει τις πρακτικές της και να προχωρήσει η ίδια σε κατασκευή δικού της υπερσύγχρονου ερευνητικού σκάφους, που θα ανήκει στη Γενική Διεύθυνση Μεταλλευτικών Ερευνών (ΜΤΑ), σε συνεργασία με το τουρκικό υπουργείο Αμύνης, στα ναυπηγεία της Τούζλα.

Επειδή όμως οι εξελίξεις τρέχουν, η ΤΡΑΟ αποφάσισε να προχωρήσει εσπευσμένως στην αγορά του νορβηγικού υπερσύγχρονου ερευνητικού σκάφους «Polarcus Samur», αξίας 165.000.000 δολαρίων, το οποίο, σε περίπτωση που ολοκληρωθεί η συμφωνία, θα παραδοθεί στην Τουρκία το πρώτο τετράμηνο του 2013.

Αραγε έχει αξιολογηθεί σωστά η κίνηση αυτή της Αγκυρας και είναι έτοιμη η Ελλάδα να αντιμετωπίσει μονομερείς ενέργειες και τετελεσμένα που μπορεί να δημιουργήσει η Τουρκία, για παράδειγμα στην περιοχή που σκοτώθηκε ο Ηλιάκης και λίγο νοτιότερα, εκεί που τέμνονται τα όρια της ΑΟΖ Τουρκίας - Λιβύης, όπως μας προϊδέασε εσχάτως ο κ. Αμπντελαζίζ και μάλιστα ενώπιον του κ. Αβραμόπουλου;

Αυτές τις άγιες μέρες των εορτών, κάποιοι συνάνθρωποί μας βρίσκονται πίσω από τα σίδερα των φυλακών και δεν μπορούνε να χαρούν όπως εμείς οι υπόλοιποι, μπροστά στο αναμμένο τζάκι και στο γεμάτο τραπέζι, μ' όλα τα καλά του θεού και της παναγιάς. Βέβαια όχι όλοι εξ αυτών. 
Ο κ. Τσοχατζόπουλος έχει κοντά του τα περισσότερα μέλη της οικογενείας του και γιαυτό ο πόνος μετριάζεται. Σαν το σπίτι του δηλαδή, μόνο λιγάκι πιο άβολα. 
Ο κ. Ψωμιάδης γιόρτασε μετά του υιού αυτού, πράγμα που δεν είχε καταφέρει καμιά πρωτοχρονιά ως τα τώρα. Έχει κι ένα καλό ο Κορυδαλλός· φέρνει τις οικογένειες πιο κοντά. 
Ο κ. Λαυρεντιάδης, ο κ. Γαβαλάς και οι λοιποί προς το παρόν μόνοι, αν και ο τελευταίος το χάρηκε ιδιαίτερα μιας και είχε αρχίσει τελευταία να βαριέται τις συνήθεις εξαλλοσύνες των ρεβεγιόν. Άλλωστε, για ανθρώπους ενεργητικούς που ψάχνουν συνέχεια συγκινήσεις, ο Κορυδαλλός,, είναι όπως και να το κάνουμε μια δυνατή εμπειρία.

Οι ατυχείς αυτοί συνάνθρωποί μας βρέθηκαν εκεί που βρέθηκαν για μικρά ή μεγάλα οικονομικά εγκλήματα, για μίζες που πήραν και δεν τις δήλωσαν, για παιχνίδια που έστησαν και για λεφτά που εισέπραξαν και δεν δήλωσαν, για τράπεζες που έκλεψαν και δεν δήλωσαν τα κλοπιμαία, αν και γιαυτά μερίμνησε κάποιος καλός φύλακας άγγελος υπουργός ώστε να μην τους καταλογιστούν, για φόρους που δεν απέδωσαν και για ΦΠΑ που κατακράτησαν. Τελευταία δε, όπως ανεγράφη στην έγκυρη εφημερίδα “Espresso”, και η κ. Ματσούκα προσεκλήθη εκ των αρχών για να συμμετάσχει στο πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν του ως άνω ιδρύματος, λόγω εκκρεμών υποθέσεων με την εφορία.

Και όπως άφησε να εννοηθεί ο κ. Στουρνάρας στο πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του, ο Κορυδαλλός προτίθεται να ανοίξει τις πύλες του και για πολλούς περισσότερους, οι οποίοι αποστερούν το κράτος από φορολογικά έσοδα.

Ανάμεσα σε αυτούς που αποστέρησαν το δημόσιο από πάρα πολλά έσοδα, -όσα οι προηγούμενοι και όσα όλοι οι επόμενοι μαζί-, ήταν και οι κ.κ Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος, οι οποίοι εσκεμμένα, (γ ιαυτό δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία καθ΄όσον υπάρχουν αμέτρητες προσωπικές μαρτυρίες καταγεγραμμένες σε ισάριθμα βιδεος), εξαφάνισαν από προσώπου γης τις πλέον πλουτοπαραγωγικές πηγές της πατρίδας μας. 
Και ενώ, πολύ σωστά ήδη ετοιμάζεται δωμάτιο ευάερο και ευήλιο στον Κορυδαλλό για τον ένα εξ αυτών, για τον άλλο η συγκυβέρνηση ετοιμάζει επιλεκτική μεταχείριση, η οποία ομολογώ ότι έχει σκανδαλίσει όλους τους εγκλείστους για τα ίδια, αν και μικρότερης εμβέλειας, αδικήματα.  

Φυσικά όπως έχουν τα πράγματα, είτε και οι δυο θα περάσουν την πόρτα του Κορυδαλλού, είτε κανένας εξ αυτών, διότι το αδίκημα της αλλοίωσης της λίστας δεν είναι δυνατόν να αποδειχτεί σε κανένα δικαστήριο, παρά μονάχα κατόπιν μαρτυρίας του ίδιου του δράστη, πράγμα που θα ήταν εντελώς ανόητο απ' τη μεριά του να το κάνει. 

Τα μόνα αδικήματα, τα οποία είναι δυνατόν να καταλογιστούν είναι αυτά της υπεξαίρεσης δημοσίου εγγράφου και της συνέργειας σε μεγάλης έκτασης φοροδιαφυγή. Για τα οποία υπεύθυνος είναι τόσο ο κ. Παπακωνσταντίνου όσο και ο κ. Βενιζέλος.

Αυτά.
Του κ. Κιμπουρόπουλου 

Το να μη βρίσκεις δουλειά για πολύ καιρό είναι σαν πολλαπλά κατάγματα. Το να είσαι τόσο καιρό άνεργος ώστε να καταλήγεις εκτός εργατικού δυναμικού είναι συντριβή. Εξαφάνιση. Κοινωνική εξαέρωση.
 
Δεν σας προκαλεί απορία; Πού κρύβονται οι 1,5 εκατομμύριο πραγματικοί άνεργοι; Πού είναι οι 500.000 νέοι έως 25 ετών που η πρώτη εργασιακή τους εμπειρία είναι η ανεργία; Πού κινούνται οι 500.000 που διανύουν παροπλισμένοι την παραγωγικότερη περίοδο της ζωής τους, μεταξύ 25-45 χρόνων; Ένα από τα πραγματικά επιτεύγματα της τρόικας και της κυβέρνησης είναι ότι κατέστησαν τους ανέργους κοινωνικά και πολιτικά αόρατους.

Οι άνεργοι υπάρχουν μόνο σαν στατιστική του τρόμου, σαν αριθμός ιλιγγιωδώς αυξανόμενος και σαν μοχλός εκβιασμού των τυχερών που διατηρούν το «προνόμιο» να εργάζονται.
Οι άνεργοι δεν υπάρχουν σε κανένα επίπεδο της διαπραγμάτευσης μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας. 
Δεν υπάρχουν σε κανένα μέτρο του μνημονίου, με εξαίρεση τις περικοπές στα επιδόματα ανεργίας. Δεν υπάρχουν στον σχεδιασμό κανενός υπουργείου, με εξαίρεση τη διαχείριση μερικών υπολειμμάτων των κοινοτικών επιδοτήσεων. Δεν υπάρχουν στον πολιτικό και κοινωνικό σχέδιο κανενός κόμματος, με εξαίρεση τις γενικές προσδοκίες για απασχόληση που θα προκύψει από εκείνο ή το άλλο αναπτυξιακό τέχνασμα. Οι άνεργοι, ενώ εξελίσσονται στην πιο θεαματικά αυξανόμενη ομάδα της ελληνικής κοινωνίας και οσονούπω την πολυπληθέστερη, είναι ταυτόχρονα η ομάδα που έχει τεθεί κυριολεκτικά εντός παρενθέσεως.
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλα τα άλλα στρώματα και κατηγορίες της κοινωνίας βρίσκονται, έστω και περιθωριακά, εντός της διαπραγμάτευσης για τον βίαιο, μνημονιακό μετασχηματισμό. 
Οι μισθωτοί του Δημοσίου, παρά την ισχνή τους συνδικαλιστική δύναμη, είναι το πρόσχημα για κάποιες από τις περίφημες «κόκκινες γραμμές».
Οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα έγιναν ένα παρόμοιο πρόσχημα στο προ ημερών θέατρο κυβερνητικής «αντίστασης» απέναντι στον κυνισμό της τρόικας για τις αποζημιώσεις και τις τριετίες (σημειολογικά έχει ενδιαφέρον, πάντως, ότι και στις δύο περιπτώσεις, του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, οι μισθωτοί αντιμετωπίζονται κυρίως ως υποψήφιοι άνεργοι).

Οι προμηθευτές του Δημοσίου προβάλλονται ως οι κατεξοχήν αναξιοπαθούντες με τις ληξιπρόθεσμες οφειλές του κράτους. Η επιχειρηματική ελίτ είναι έτσι κι αλλιώς προνομιακός απευθείας συνομιλητής και υποβολέας αρκετών «μεταρρυθμίσεων» της τρόικας.

Οι μικρομεσαίοι, αν και συνθλιβόμενοι μεταξύ φορολογίας και ύφεσης, θεωρούνται δικαιούχοι ενός σεβαστού μέρους των κοινοτικών επιδοτήσεων, αν και όταν αυτές αποδεσμευτούν. Οι αποταμιευτές, αν τους αντιμετωπίσουμε ως ιδιαίτερη κατηγορία, αποτέλεσαν από την αρχή της κρίσης το επιχείρημα υπεράσπισης των τραπεζών.

Αλλά ακόμη και οι δανειολήπτες, μπαταχτσήδες ή απλώς ανήμποροι να εξυπηρετήσουν τις δόσεις τους, είναι η διαρκής αφορμή επινοήσεων και παρεμβάσεων για τη διάσωση της ιεράς τραπεζικής πίστης. Όλοι τους είναι κατά κάποιο τρόπο παρόντες στη διαπραγμάτευση, με το μικρό ή μεγάλο ειδικό πολιτικό τους βάρος ως σταθερή πελατεία του πολιτικού συστήματος.
Αλλά οι άνεργοι δεν είναι πουθενά. Είναι παράδοξα απόντες ακόμη και ως φυσική παρουσία, παρ’ ότι οι αριθμοί επιβεβαιώνουν πέραν αμφιβολίας ότι τουλάχιστον ένας τους είναι παρών στο μέσο νοικοκυριό. Είναι απόντες από την καθημερινή κοινωνικότητα, από τις δημόσιες εκδηλώσεις θυμού, οργής, απελπισίας. Είναι αόρατοι ως συγκεκριμένη κοινωνική οντότητα που κάπως πρέπει να διαχειρίζεται κάπως το 24ωρό της, την εβδομάδα της. Δεν είναι ορατοί με τον τρόπο που ήταν ορατοί στην κρίση του 1929 οι Αμερικανοί ή αργότερα οι Γερμανοί άνεργοι, με τις τεράστιες ουρές στα γραφεία εργασίας, στα συσσίτια ή στα καραβάνια των μεταναστών. Πού είναι όλοι τους;
Ρητορικό είναι το ερώτημα. Καθένας μας έχει μιαν απάντηση για το πού είναι και τι κάνουν οι άνεργοι του στενού ή ευρύτερου περιβάλλοντός μας. Καθένας μας δέχεται ένα-δυο τηλεφωνήματα την εβδομάδα από γνωστούς και φίλους που ζητούν με διακριτικότητα: «έχε με υπόψη, αν φτάσει στ’ αυτί σου κάτι για καμιά δουλειά… Ό,τι να ’ναι». Αρκετοί από μας σιτίζουν, στεγάζουν και συντηρούν έναν άνεργο ή αναλαμβάνουν τα έξοδα των παιδιών του, στο πλαίσιο της οικογενειακής πρόνοιας, του μόνου ανθεκτικού και υπεράνω κρίσεων και μεταρρυθμίσεων συστήματος κοινωνικής ασφάλισης που υπήρξε στη μεταπολεμική Ελλάδα.
 
Καθένας μας έχει υπόψη του εναλλακτικές συμπεριφορές και αντιδράσεις στην κατάσταση της μακρόχρονης ανεργίας: ανθρώπους που απλώς ροκανίζουν τον χρόνο τους γύρω από ένα φλιτζάνι καφέ, άλλους καρφωμένους στον καναπέ να κάνουν ζάπινγκ ανάμεσα σε χαζοχαρουμενάδικα προγράμματα και δελτία μνημονιακού τρόμου, κάποιους βυθισμένους ήδη σε βαθιά, κλινική κατάθλιψη, άλλους απελπισμένους μπροστά σε σωρούς απλήρωτων λογαριασμών κι ανεξόφλητες δόσεις δανείων κι εφορίας, αρκετούς, δραστήριους κι ακατάβλητους, «παντρεμένους» με την αισιοδοξία και την αυτοπεποίθηση, να στέλνουν ακούραστα βιογραφικά, να κυνηγούν ευκαιρίες, να προσφέρονται ακόμη και για μαύρη, κακοπληρωμένη εργασία και άλλους να ψάχνουν ήδη προορισμό μετανάστευσης. 
Από Καναδά μέχρι Ντουμπάι.  Δεν έχουμε ακόμη δει μαζικά εικόνες ανέργων στο έσχατο στάδιο του κοινωνικού αποκλεισμού, αποκομμένους από τα σπίτια και τις φαμίλιες τους, ανέστιους, περιπλανώμενους, χωμένους σε κάδους απορριμμάτων. Η ματιά μας δεν έχει ακόμη εισπράξει εκείνη την υπερβολική δόση δυστυχίας που θα την κάνει αναίσθητη.
Παρ’ όλα αυτά, οι αόρατοι άνεργοι, αυτή η ασυγκρότητη σιωπηλή υπερδύναμη της κοινωνίας, χωρίς καμιά συλλογική ή πολιτική εκπροσώπηση, ζουν ανάμεσά μας χωρίς να έχουν φανερώσει την τελική τους επίδραση στο μεγαλύτερο κοινωνικό πείραμα της μεταπολεμικής Ευρώπης.

Είναι ένας καταλύτης με άγνωστες ιδιότητες. Είναι όχι μία, αλλά δύο χαμένες γενιές ανθρώπων που όσο περνά ο χρόνος χάνουν τις παραγωγικές τους δεξιότητες.

Οι τεχνοκράτες της δημοσιονομικής εξυγίανσης, οι οποίοι αντιμετωπίζουν ακόμη και την κεϊνσιανή προσδοκία της πλήρους απασχόλησης ως πολιτικό εξτρεμισμό, περιορίζουν τον ρόλο των αόρατων ανέργων σε μια στατιστική μέτρηση, αδιάφορη για τους οικονομικούς στόχους τους. 
Το έλλειμμα μπορεί να μηδενιστεί, η βιωσιμότητα του χρέους κουτσά στραβά να εξασφαλιστεί, η Ελλάδα να γίνει η πιο ανταγωνιστική χώρα των Βαλκανίων, οι ρυθμοί ανάπτυξης να επιστρέψουν στα προ κρίσης ρεκόρ, αλλά ταυτόχρονα η ανεργία να ίπταται στο 30%, στο 40%, ακόμη και στο 50%, γιατί όχι; Εφόσον το «σύστημα» δουλεύει, τι σημασία έχει πόσοι θα είναι οι άνεργοι; Αρκεί να παραμένουν αόρατοι, εκτός του νέου «κοινωνικού συμβολαίου». Να παραμένουν η δύναμη αδρανείας που κάνει τους «προνομιούχους» απασχολούμενους να λουφάζουν, γιατί τα σύνορα μεταξύ ανεργίας κι απασχόλησης γίνονται πια ασαφή. Μια τρίχα, λίγα λεπτά και ελάχιστα χρήματα χωρίζουν τη μια από την άλλη κατάσταση.
 
Κι αν η στατιστική της ανεργίας επιμένει άγρια και ενοχλητική, ακόμη κι αυτή συν τω χρόνω μπορεί να βελτιωθεί. Ενδείξεις υπάρχουν από σήμερα. Μαζί με τα θηριώδη ποσοστά ανεργίας, καταγράφεται κι η μείωση της απασχόλησης. Ένα ποσοστό αοράτων συμφιλιώνεται σε τέτοιο βαθμό με την α-ορατότητά του, ώστε να σταματήσει να δηλώνει οικονομικά ενεργός. Δεν δουλεύω, δεν βρίσκω δουλειά, δεν ψάχνω για δουλειά, είμαι εκτός και ανεργίας και απασχόλησης. Σε μια οικονομική και κοινωνική ζώνη λυκόφωτος.
Ποια ψυχολογική, ιδεολογική, πολιτική διεργασία γίνεται στους κατοίκους αυτής της ζώνης λυκόφωτος; 
Όπως μας υπενθυμίζει η μεταφυσική μυθολογία, σ’ αυτή την περιοχή μεταξύ φωτός και σκότους συνυπάρχουν ζόμπι, λυκάνθρωποι, νεράιδες, ξωτικά, βαμπίρ, δράκοι, μάγισσες, προφήτες, άγγελοι και δαίμονες. Όντα με δυνάμεις υπερφυσικές προορισμένες για δημιουργία ή καταστροφή, για πόλεμο ή ειρήνη, για συμφιλίωση ή σπαραγμό, για το καλό ή για το κακό. 
Όσοι πιστεύουν ότι το να καταστήσεις αυτόν τον κόσμο απλώς αόρατο προστατεύει το μεγάλο μνημονιακό πείραμα σύντομα θα εκπλαγούν. Και πιθανότατα όχι ευχάριστα.

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ
Η μακροχρόνια ανεργία σαφώς και οφείλεται σε μακροοικονομικά γεγονότα και αποτυχημένες πολιτικές που είναι πέρα από τον έλεγχο των μεμονωμένων ατόμων, παρ’ όλα αυτά τα θύματα στιγματίζονται. Άραγε, όταν έχει μείνει κανείς άνεργος για μεγάλο διάστημα, οι εργασιακές του δυνατότητες διαβρώνονται και ο ίδιος καθίσταται λιγότερο κατάλληλος για πρόσληψη; 
Μήπως το γεγονός ότι ο άνθρωπος συγκαταλέγεται στους μακροχρόνια ανέργους σημαίνει ότι κατά βάθος είναι άχρηστος; Ίσως όχι, πολλοί εργοδότες όμως το πιστεύουν – και για τον εργαζόμενο ίσως αυτό να έχει τελικά σημασία. Με δεδομένη την κατάσταση της οικονομίας, όποιος χάνει τη δουλειά του δυσκολεύεται πολύ να βρει άλλη, ενώ, αν μείνει άνεργος για μεγάλο διάστημα, καταλήγει να θεωρείται μη απασχολήσιμος.
 
Σε όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε και τη βλάβη που προκαλείται στον εσωτερικό κόσμο των Αμερικανών. Ξέρετε τι εννοώ, αν γνωρίζετε οποιονδήποτε που να είναι παγιδευμένος στη μακροχρόνια ανεργία: ακόμη κι αν δεν αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, το πλήγμα για την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό του μπορεί να αποβεί καίριο.
Όταν ο Ben Bernanke μιλούσε περί έρευνας για την ευτυχία, υπογράμμιζε τη διαπίστωση ότι η ευτυχία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την αίσθηση του ατόμου ότι ελέγχει τη ζωή του. 
Σκεφτείτε τι παθαίνει αυτή η αίσθηση του ελέγχου όταν κάποιος θέλει να δουλέψει, αλλά οι μήνες περνούν και δεν βρίσκει δουλειά, όταν η ζωή που έχει κτίσει καταρρέει επειδή τα χρήματα τελειώνουν.
Πόλ Κρούγκμαν, «Τέλος στην ύφεση τώρα»

Πηγή: στήλη « Ελεύθερος Σκοπευτής», Επενδυτής
Εν όψει της επίσκεψης του κ. Μ. Νίμιτς σε Σκόπια και Αθήνα τον Ιανουάριο του 2013

Όλοι οι Έλληνες όπου γης και ιδιαίτερα εμείς οι Μακεδόνες, χρόνια παρακολουθούμε διάφορους «παράγοντες» να προσπαθούν να διαγράψουν τη Μακεδονική καταγωγή μας, τον πολιτισμό και την ιστορία μας που είναι αναπόσπαστο τμήμα του Ελληνικού πολιτισμού και ιστορίας και να επιδιώκουν να ταυτίσουν τους Σλάβους που κατοικούν στην ΠΓΔΜ με τους Μακεδόνες. 

Έχουμε διαπιστώσει ότι:
  • Επανειλημμένα έχουν παραβιάσει υποχρεώσεις τους της Ενδιάμεσης Συμφωνίας.
  • Περιφρόνησαν τις αποφάσεις 817/1993 και 845/1993 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
  • Αγνόησαν τις αποφάσεις που πήρε ΕΕ στις Βρυξέλλες στις 16/12/1991, στο Γκιμαράες στις 3/5/1992, στην Λισσαβόνα στις 27/6/1992 και στο Εδιμβούργο στις 12/12/1992.
  • Προπαγανδίζουν ασύστολα εις βάρος της Ελλάδας και της Μακεδονίας μας.
  • Προκαλούν με διάφορες ενέργειες τον Ελληνικό λαό με μετονομασίες και σύμβολα αναμφισβήτητα δικά μας. 
Κάθε σύνθετη ονομασία με συμπερίληψη του όρου Μακεδονία, δεν λύνει αλλά διαιωνίζει το πρόβλημα επειδή 
α) νομιμοποιεί εντελώς αυθαίρετα και ανιστόρητα το κλέψιμο του ονόματός μας από ένα πολυεθνικό κράτος, μία υπό διαμόρφωση εθνότητα και μία τεχνητή γλώσσα, (κάτι που είναι αδύνατο να δεχθούμε ως Έλληνες αλλά και που συναντά αντιδράσεις και από τους ίδιους τους κατοίκους της), και 
β) υποδαυλίζει αντιπαραθέσεις που θα οδηγήσουν στην αποσταθεροποίηση των Βαλκανίων. 
Γενικότερα, στα πλαίσια μιας σύνθετης ονομασίας για το οριστικό όνομα της ΠΓΔΜ, η ύπαρξη και μόνον του όρου "Μακεδονία", θα νομιμοποιούσε εκατέρωθεν εδαφικές διεκδικήσεις και προσπάθειες, ενοποίησης ενός υποτιθέμενου ενιαίου γεωγραφικού χώρου, όπως ήδη έχουν επιχειρηθεί κατά το παρελθόν και έχουν καταλήξει σε πόλεμο.

Επισημαίνουμε οποιαδήποτε ονομασία που θα περιέχει τον όρο Μακεδονία  θα δημιουργήσει για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας ΚΡΑΤΟΣ που θα φέρει το όνομα Μακεδονία και που θα έχει δικαίωμα σε μακεδονική εθνότητα και μακεδονική γλώσσα. Τότε εμείς οι Μακεδόνες θα θεωρούμαστε διασπορά της ΠΓΔΜ; Δυστυχώς δεν παραδέχονται πως μας αφαιρούν το ανθρώπινο δικαίωμα στην διατήρηση της ταυτότητάς μας και στον αυτοπροσδιορισμό μας.

Επειδή βλέπουμε, χρόνια τώρα, τις επιδιώξεις της γειτονικής χώρας, πόσο επικίνδυνη είναι οποιαδήποτε σύνθετη ονομασία που θα περιλαμβάνει τον όρο "Μακεδονία" και τον κίνδυνο να χάσουμε την ταυτότητά μας, την πολιτιστική μας κληρονομιά και τον αυτοπροσδιορισμό μας, ζητούμε την αλληλεγγύη της διεθνούς κοινότητας επικαλούμενοι την επιστολή της 26 Δεκεμβρίου 1944, όπου ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Φραγκλίνος Ρούσβελτ, δια του Υπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησής του, Έντουαρντ Ράιλι Στετίνιους, διατύπωσε ξεκάθαρα τη θέση του: 

«Παρακολουθούμε με ιδιαίτερη ανησυχία τις φήμες για άσκηση προπαγάνδας υπέρ μιας αυτόνομης "Μακεδονίας", οι οποίες υπαινίσσονται ότι ένα τέτοιο κράτος θα περιλαμβάνει και εδάφη που ανήκουν στην Ελλάδα. 
Αυτή η κυβέρνηση θεωρεί ότι οποιαδήποτε αναφορά σε "μακεδόνικο έθνος", "μακεδόνικη πατρώα γη" ή "μακεδόνικη εθνική συνείδηση" αποτελεί αθεμελίωτη δημαγωγία, που δεν αντιστοιχεί σε εθνική ή πολιτική πραγματικότητα, ενώ διαβλέπει στην παρούσα αναβίωσή της πιθανό μανδύα για την εκπλήρωση επιθετικών διεκδικήσεων εις βάρος της Ελλάδας».

Επικαλούμαστε την αρωγή σας για εξεύρεση μιας ονομασίας που θα δηλώνει τη Σλαβική καταγωγή και Αλβανική καταγωγή (μεγάλο μέρος του πληθυσμού της γειτονικής χώρας) των πολιτών της ΠΓΔΜ που δεν θα οδηγεί στον σφετερισμό της δικής μας ταυτότητας και δεν θα συνεπάγεται «δυνάμει» εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος γειτονικών κρατών.

ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΥΦΗΛΙΟΥ



Το 2013 είναι μια χρονιά μεταίχμιο για την Ελλάδα, είτε πάει ο Γ. Παπακωνσταντίνου φυλακή στη βάση ειδικού δικαστηρίου είτε με διαδικασία της τακτικής Δικαιοσύνης. Είναι βέβαιο άλλωστε ότι η πτέρυγα VIP στις Φυλακές Κορυδαλλού θα συνεχίσει να γνωρίζει μέρες δόξας, με τους επώνυμους «φιλοξενουμένους» της. Πολιτικοί, επιχειρηματίες, κρατικοί αξιωματούχοι βρίσκονται και θα βρεθούν στο στόχαστρο. Η διαφθορά, ο ωχαρδερφισμός, η αλαζονεία, το αίσθημα του ακαταδίωκτου χαρακτήρισαν τις τελευταίες δεκαετίες τη ζωή στην Ελλάδα. Επίσης η ανευθυνότητα, το θράσος, η εύνοια για τους ημετέρους, το σύστημα της δημόσιας εξουσίας και τις δυνάμεις της εσωτερικής αγοράς. Ολα αυτά τώρα αλλάζουν. Τα Μνημόνια, ο διεθνής έλεγχος, η ύφεση δρομολογούν εξελίξεις. Γεγονότα που δεν θα είχαμε ποτέ στην περίπτωση που ο Γ. Παπανδρέου και οι «κηπουροί» του δεν έριχναν τη χώρα στα βράχια. Διεργασίες που δεν θα προέκυπταν αν όλα τα προηγούμενα χρόνια, όσο υπήρχε ακόμη καιρός, αυτοί, τα πρόσωπα και οι εξωθεσμικές δομές του παρασκηνίου που έκαναν επιλογές και έπαιρναν αποφάσεις σκέπτονταν έστω και για λίγο με ρεαλισμό και σοβαρότητα ότι η κραιπάλη στις δαπάνες και τα συσσωρευμένα χρέη μαθηματικά θα οδηγούσαν στη χρεοκοπία. Κι όμως, όπως οι «κολασμένοι», μιλούσαν για το σήμερα και τον εαυτό τους. Κανείς δεν ενδιαφερόταν για το σκάφος, για την Ελλάδα, πάνω στο οποίο βρισκόμασταν και βρισκόμαστε όλοι.

Η «λίστα Λαγκάρντ», μια προσπάθεια στήριξης από το γαλλικό κράτος προκειμένου να διευκολυνθεί το ελληνικό να συγκεντρώσει πιο εύκολα το 2010 έσοδα από τη φοροδιαφυγή, για να μην επιβαρυνθούν μισθωτοί και συνταξιούχοι, κατέληξε αφορμή για μια διευρυμένη προσπάθεια αλλοίωσης του περιεχομένου, αφανισμού της ίδιας της λίστας, συνεννόησης με εκβιασμούς και «δωροδοκίες» των εμπλεκομένων σε αυτήν.

Με την πρώτη ματιά η Ελλάδα είναι μια απολύτως διεφθαρμένη χώρα. Με τη δεύτερη, μια απολύτως συντηρητική χώρα. Ουσιαστικά στην Ελλάδα υπάρχει πολύ μεγάλη δυστοκία να συμβούν σημαντικές αλλαγές σε πρόσωπα, δομές και θεσμούς που δεν λειτουργούν. Μοιάζει χώρα βαθύτατα συστημική, ως προς τους εμπλεκομένους, πρόσωπα και κανόνες διοίκησής της. Ταυτόχρονα όμως η Ελλάδα δεν διακρίνεται από αριστοκρατία ούτε από εμπεδωμένη παλαιοαστική τάξη. Πολύ εύκολα στη βάση του ιστορικής αυτής απουσίας στη δομή της κοινωνικής της συγκρότησης, που σηματοδοτεί έλλειμμα ισχυρής παράδοσης, τυχοδιώκτες- «αυτοδημιούργητοι» οργανώνουν στην πολιτική και στις επιχειρήσεις ψευδεπίγραφα «τζάκια» που λειτουργούν αιμοβόρικα εις βάρος της μάζας των πολιτών, αιμομικτικά μεταξύ τους και φεουδαρχικά σε σχέση με το κράτος. Ο κύκλος της ανομίας στην ιστορία της Ελλάδας διακοπτόταν από πολέμους, πολιτειακές εκτροπές, πραξικοπήματα, εξεγέρσεις και εμφυλίους. Η ισορροπία αποκαθίστατο από μια νέα περίοδο με διαφορετικές δομές και πρόσωπα σε σχέση με την προηγούμενη. Στη βάση αυτή του βίαιου μετασχηματισμού η Ελλάδα κινούνταν.

Μετά το Σύνταγμα του 1975, προϊόν εκτροπής και αυτό των προηγούμενων περιόδων, η Ελλάδα δεν αντιμετώπισε πόλεμο ούτε στρατιωτικό κίνημα, ούτε εμφύλια σύγκρουση. Παγιώθηκε με τον τρόπο αυτό το καθεστώς της δεκαετίας του ’70 σε πρόσωπα και δομές, όπως αυτό εξελίχθηκε μετά το 1981. Το σύστημα όμως ήταν ανερμάτιστο γιατί πρωταρχικό στόχο δεν είχε το μέλλον αλλά την ακύρωση των δεδομένων και των προκλήσεων του ’50, ’60, ’70. Η συμπλεγματική αλλά και αντιδραστική αντίληψη μιας κοινωνίας κρατικοδίαιτων «αυτοδημιούργητων» κατέληξε στον κυνισμό και στην κλεπτοκρατία του 1990 και του 2000. Η απουσία εκτροπής των δεδομένων του συστήματος, με σωρευτική ακύρωση προσώπων και δομών, οδήγησε σε μια νόθα αριστοκρατία προνομίων επί του κράτους μερικών οικογενειών και τελικά στη συνολική χρεοκοπία.


Το άρθρο - έρευνα που ακολουθεί, πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" και αναδημοσιεύτηκε στις 24 Οκτωβρίου 2012. Αξίζει να το μελετήσουμε, για να διαπιστώσουμε όχι το τι συμβαίνει στη Θράκη σήμερα, αλλά το που οδηγείται (με μαθηματική ακρίβεια) η Ελληνική Θράκη, από πολιτικούς που την αντιμετωπίζουν ως "τουριστικό φολκλορικό τόπο" ή ως αντικείμενο πολιτικών ελιγμών που οδηγούν σε εθνική τραγωδία.
Η κατάσταση στην Θράκη είναι ήδη τραγική. Η Θράκη έχει στοχοποιηθεί επισήμως από την Άγκυρα και την ίδια στιγμή η Ελληνική πλευρά –για άγνωστους λόγους- παίζει τον ρόλο του θεατή, δημιουργώντας μία σειρά πολύ αρνητικών συμπερασμάτων για τον πραγματικό και αρνητικό ρόλο της καθεστηκυίας πολιτικής τάξης, που φέρεται να επιθυμεί την διάσωση της χώρας αδιαφορώντας –προφανώς- για το τελικό γεωγραφικό μέγεθος της Ελλάδας και τον τελικό αριθμό των Ελλήνων που θα παραμείνουν ως τελικό αποτέλεσμα μίας εν πολλοίς αμφισβητούμενης πολιτικής, η οποία φαίνεται πως δεν αντιλαμβάνεται την θέση της και το αποτέλεσμα της ανύπαρκτης εθνικής πολιτικής την οποία ασκεί.

Ο κύριος λόγος που η χώρα βρίσκεται σε καθεστώς οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και εθνικής κατάρρευσης, είναι η ανυπαρξία ενός εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού (ικανού να δημιουργήσει τις απαραίτητες βάσεις γενικής ανάταξης της χώρας), γεγονός το οποίο έχει επιτρέψει τις προσωπικές παρεμβάσεις πρωθυπουργών, υπουργών, βουλευτών, νομαρχών και δημάρχων στην χάραξη της εθνικής ή εξωτερικής πολιτικής.  

Σήμερα βιώνουμε τα αποτελέσματα αυτής της θολής και απόλυτα στρεβλής πολιτικής πρακτικής, η οποία δεν ικανοποιεί στόχους και σκοπούς, δεν υπακούει σε ένα γενικότερο πλαίσιο κανόνων και ορίων και ούτε υπόκειται σε οποιονδήποτε επαρκή και σοβαρό έλεγχο από κάποια αρχή. 

Το μεγαλύτερο «δυστύχημα» είναι πως όλοι οι ανευθυνο-υπεύθυνοι, έμπλεοι της ματαιοδοξίας τους και βασιζόμενοι σε προσωπικές «εμπνεύσεις» ή επιδιώξεις, στηριζόμενοι στα ανύπαρκτα προσωπικά πολιτικά ή ειδικά προσόντα τους, αλλά και στις ανύπαρκτες γνώσεις τους για χειρισμό ειδικών εθνικών θεμάτων, αρνούνται επίμονα να συμβουλευθούν ή να υπακούσουν σε υποδείξεις εξειδικευμένων κρατικών υπαλλήλων και διπλωματών (που έχουν πλούσια εμπειρία, γνώσεις και ικανότητες και που αποτελούν "κόκκινο πανί" για την τουρκική εξωτερική πολιτική), συντείνοντας και επιταχύνοντας με αυτές τις αδικαιολόγητες επιλογές τους, την κατάρρευση των εθνικών θεμάτων και την δημιουργία μικρών ή μεγάλων αποτυχιών, τις οποίες εκμεταλλεύεται στο έπακρο η Άγκυρα, οι άνθρωποι της οποίας αρκούνται στην δημιουργία πιέσεων και στην αναμονή (τραγικών και αδικαιολόγητων) λαθών από την Ελληνική πλευρά.

ΕΟΖ: Το όχημα καντονοποίησης της χώρας και του εκτουρκισμού της Θράκης

Πριν από 5 δεκαετίες περίπου, με εντολές του ΝΑΤΟ η τότε Ελληνική κυβέρνηση προχώρησε στον έμπρακτο αποκλεισμό των ορεινών μουσουλμανικών χωριών της Θράκης, λόγω του κινδύνου της Ρωσίας, η οποία είχε υπό την άμεση επιρροή της την Βουλγαρία. Το έγκλημα που τότε συντελέστηκε –με εντολές των συμμάχων- εις βάρος των Πομάκων της Θράκης, ήταν πρωτοφανές, αφού η Ελλάδα δημιούργησε ένα τεράστιο γκέτο, έθεσε περιοριστικούς κανόνες μετακίνησης, επέβαλε την άνιση μεταχείριση μερίδας Ελλήνων πολιτών και εξέθεσε σε πλήθος εθνικών κινδύνων την περιοχή.

Σήμερα, η κυβέρνηση είναι έτοιμη να επαναλάβει αυτό το έγκλημα, αυτή τη φορά με εντολές της Γερμανίας και προς όφελος των «επενδυτών» που θα μετακινηθούν στην Θράκη. Το σημερινό έγκλημα είναι σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, αφού η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά αρνείται να κατανοήσει τα λάθη του παρελθόντος και τα αποτελέσματα που αυτά είχαν υπέρ της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και είναι πρόθυμη να τα επαναλάβει στο όνομα του… χρέους της χώρας, αγνοώντας πως στην πραγματικότητα συμβάλει τα μέγιστα για την αλλαγή του καθεστώτος και της Ελληνικότητας της Θράκης. Μόνο που αυτή τη φορά η κυβέρνηση θα λειτουργήσει περισσότερο ισόνομα, αφού θα δημιουργήσει ένα τεράστιο στρατόπεδο εργασίας στο οποίο θα περιλαμβάνονται οι γηγενείς κάτοικοι (χριστιανοί και μουσουλμάνοι) καθώς και οι λαθρομετανάστες που με τόση «επιμέλεια» μετακινεί στην ακριτική αυτή περιοχή.

Στο όνομα του κέρδους των επενδυτών, λοιπόν, και στο όνομα της ικανοποίησης των «δανειστών», η Θράκη απαιτείται να μεταβληθεί σε μία Ειδική Οικονομική Ζώνη.
  • Ξεχνά η κυβέρνηση και οι πολιτικοί της χώρας πως οι εφαρμοσθείσες πολιτικές έδιωξαν τις βιομηχανίες και τις βιοτεχνίες από την περιοχή.
  • Ξεχνούν οι κυβερνώντες πως δινόταν κρατικές επιχορηγήσεις για όσους επιχειρηματίες ήθελαν να μετακινηθούν στην Βουλγαρία, στα Σκόπια ή στην Αλβανία, με τραγικό αποτέλεσμα την εγκατάλειψη και την ερήμωση της περιοχής από οικονομικές δραστηριότητες.
  • Ξεχνούν οι πρωταίτιοι πολιτικοί «διασώστες» της χώρας, πως δεν έχουν γίνει δημόσια έργα στην Θράκη για μία εικοσαετία (και πλέον), παρά μόνο ένα ειδικό πρόγραμμα που έγινε την δεκαετία του ’90 και τα διάφορα λαμόγια φρόντισαν να εκμεταλλευτούν στο απόλυτο, για να γεμίσουν τις τραπεζικές τους καταθέσεις στην Ελλάδα ή το εξωτερικό.
  • Ξεχνούν οι πρωταίτιοι τις τραγικές τους ευθύνες και τολμούν θρασύτατα να συνεχίζουν την καταστροφική τους πολιτική, μεταβάλλοντας μία ολόκληρη γεωγραφική περιοχή της χώρας, σε «χωράφι» έτοιμο προς αξιοποίηση από οποιονδήποτε επιθυμήσει να επενδύσει σε αυτό.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο, η κυβέρνηση Σαμαρά -ηθελημένα ή μη- αγνοεί την σοβαρότατη πιθανότητα έως βεβαιότητα «εισβολής» τούρκων επιχειρηματιών στην περιοχή, μέσω Γερμανικών εταιρειών, στις οποίες είτε θα είναι μεγαλομέτοχοι είτε ιδιοκτήτες. 

Η οικονομική διείσδυση της Άγκυρας στην Γερμανία, είναι γνωστή εδώ και πολλά χρόνια. Η οργάνωση δικτύου των Γκρίζων Λύκων εντός της Γερμανικής Επικράτειας και η διείσδυσή τους σε γερμανικές εταιρείες, είναι επίσης καταγεγραμμένη (π.χ. Lidl). 

Το ότι υπάρχει η βεβαιότητα πως η Θράκη θα γίνει «χωράφι» της Άγκυρας, φαίνεται πως δεν ενδιαφέρει τους κυβερνώντες των Αθηνών, επειδή δεν έχουν κατανοήσει τι ακριβώς θα σημαίνει αυτό για την περιοχή. Οι εξ Αθηνών κυβερνώντες δεν κατανοούν το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, εις βάρος των χριστιανών κατοίκων της περιοχής, αλλά και εις βάρος όλων εκείνων των μουσουλμάνων που δεν επιθυμούν να εξαρτώνται από την Τουρκία και τους πράκτορές της στην Θράκη. Και είναι σχεδόν βέβαιο πως δεν κατανούν την φύση του προβλήματος –που οι ίδιοι δημιούργησαν- επειδή η απόσταση που χωρίζει την Αθήνα από τη Θράκη είναι πολύ μεγάλη και, δυστυχώς, καθημερινά γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη, λόγω της απομάκρυνσης της Αθήνας από την ακριτική αυτή περιοχή.

Μουσουλμανικές τουρκικές αδελφότητες με δράση στην Θράκη

Αδελφότητα ΣΟΥΛΕΪΜΑΝΤΣΙ
Ιδρυτής της είναι Σουλεϊμάν Χιλμί
Καθαρά μουσουλμανική θρησκευτική Αδελφότητα που σκοπό έχει τη διάδοση των κειμένων του ιδρυτή της, την κατήχηση του Κορανίου και την πιστή εφαρμογή των κανόνων του. Οικονομικά στηρίζονται από την συνδρομή πλουσίων μελών της Αδελφότητας στην Τουρκία, ενώ πληροφορίες αναφέρουν πως εμπλέκεται με την χρηματοδότηση της «μαντήλας» στην Θράκη, η οποία φτάνει τα 200 ευρώ μηνιαίως και δίνεται σε νεαρές μουσουλμάνες.

Αδελφότητα ΑΖΙΖ ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΧΟΥΝΤΑΪ
Η αδελφότητα αυτή έχει άρρηκτους δεσμούς με το κυβερνών κόμμα της Τουρκίας ΑΚΡ και ιδιαίτερα τον Πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογκάν, τον Πρόεδρο Αμπντουλλάχ Γκιουλ και τον ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου. Μέλη έχει φανατικούς μουσουλμάνους και ανήκει στο Σύλλογο BalMΜed (Σύλλογος Κέντρου Πολιτισμού Βαλκανίων) που έχει έδρα την Κωνσταντινούπολη. Στο σύλλογο αυτό μέλος είναι ο καταγόμενος από τη Θράκη Χαλίτ Ερέν, Γενικός Διευθυντής του Ιδρύματος Τουρκικού Πολιτισμού και Τέχνης (IRCICA), ο οποίος με τη δράση του προσπαθεί να καταστεί κύριος παράγων προώθησης του τουρκικού Ισλάμ και του τουρκισμού. 

Η Αδελφότητα δραστηριοποιείται στη Θράκη μέσω του Συλλόγου Πλάτανος (Τσινάρ), του Συλλόγου Θρησκευτικών Λειτουργών Δυτικής Θράκης και της εφημερίδας Μιλλέτ.
Παρακλάδι της ανωτέρω αδελφότητας είναι η Αδελφότητα Νακσιμπεντή μέλος της οποίας είναι ο Ομέρ Γιουζέλγιαζιτζή ή Ομέρ Μπαμπά, στενός συνεργάτης του Χαλίτ Ερέν.
Η συγκεκριμένη μουσουλμανική αδελφότητα φέρεται ως πηγή χρηματοδότησης με 500 ευρώ μηνιαίως, για τους μουσουλμάνους της Θράκης, οι οποίοι αποφασίζουν να σπουδάσουν στην Τουρκία. 

Αδελφότητα ΦΕΪΔΟΥΛΛΑΧ ΓΚΙΟΥΛΕΝ
Ιδρυτής της είναι ο Φεϊδουλλάχ Γκιουλέν που ζει μόνιμα στην Αμερική, και έχει πολυσχιδή εκπαιδευτική και επιχειρηματική δραστηριότητα. Στην εν λόγω Αδελφότητα φέρεται πως ανήκουν τα φροντιστήρια ΕΛΙΤ στην Κομοτηνή. Η συγκεκριμένη μουσουλμανική αδελφότητα διαχειρίζεται πακτωλούς χρημάτων και λειτουργεί με ιεραποστολικά (προτεσταντικά) χαρακτηριστικά. 
Η δράση της στην Ελλάδα αφορά την μηνιαία χρηματοδότηση με 100 ευρώ, μουσουλμάνων της Θράκης που σπουδάζουν σε Ελληνικά ΑΕΙ, ενώ υπάρχουν σαφείς πληροφορίες για λειτουργία δύο παράνομων ιεροδιδασκαλείων που λειτουργούν στους νομούς Ξάνθης και Ροδόπης (από ένα ιεροδιδασκαλείο στον κάθε νομό).

Αδελφότητα ΝΟΥΡΤΖΟΥ
Ιδρυτής είναι ο Σαΐντ Νουρσί.
Η Αδελφότητα αυτή έχει δραστηριότητες οικονομικές, κοινωνικές, εκπαιδευτικές και εκδοτικές στην Τουρκία, σε Ευρώπη και στα Βαλκάνια. Εστίες της Αδελφότητας όπως και στην Αδελφότητα Γκιουλέν, είναι ιδιωτικά «φροντιστήρια» που κηρύττουν τις αρχές του ιδρυτή της, ενώ στην Θράκη φέρεται να εμπλέκεται με την ίδρυση φροντιστηρίων Πληροφορικής που λειτουργούν σε μουσουλμανικά χωριά – «πυρήνες» τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής.

Αυτές οι μουσουλμανικές αδελφότητες βρίσκονται σε άτυπο πόλεμο μεταξύ τους μέσα στην Τουρκία, λόγω της σφοδρής τους επιθυμίας να προσεγγίσουν τον πακτωλό «πράσινων» (δολάρια) χρημάτων που εισρέουν από Αραβικά κράτη. Στις παραπάνω αδελφότητες έχει εισαχθεί και η «ελίτ» των ανθυποκρατοριδίων που δρουν στην Θράκη, στην προσπάθειά τους να βρούνε «χρηματοδότες» που θα τους εξασφαλίσουν την παραμονή τους στις θέσεις ισχύος, ενώ ταυτόχρονα απολαμβάνουν πλουσιότατους βίους, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους μουσουλμάνους που δίνουν αγώνα για την καθημερινότητά τους, όπως άλλωστε συμβαίνει και με τους υπόλοιπους (χριστιανούς ή μη) κατοίκους της Θράκης.
Οι αδελφότητες αυτές λειτουργούν ως διαμετακομιστικές οδοί του κύριου όγκου του χρήματος που εισάγεται για τις μη νόμιμες δραστηριότητες του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής και για την τουρκική προπαγάνδα που πραγματοποιείται στην Θράκη.

Καλλικράτης: Το εργαλείο δημιουργίας και εφαρμογής μίας άτυπης Ελληνοτουρκικής συγκυριαρχίας στην Θράκη

Είναι γνωστό ήδη πως ο Καλλικράτης στην Θράκη λειτούργησε μονόδρομα προς την κατεύθυνση δημιουργίας ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ περιοχών μέσα στην Θράκη. Αυτές οι ανεξάρτητες περιοχές είναι οι μουσουλμανικοί Δήμοι, οι οποίοι ελέγχονται πλήρως από το τουρκικό προξενείο και αποκτούν αργά αλλά σταθερά όλα εκείνα τα "εργαλεία" που τους παρέχει ο νόμος και με βάση τα οποία αποκτούν αυτόνομη υπόσταση, ικανή να τους αποκόψει πλήρως από τις Ελληνικές αρχές

Το παράδειγμα του Δήμου Αρριανών (ν. Ροδόπης), στον οποίο έπαψε να λειτουργεί το Αστυνομικό Τμήμα (για εξοικονόμηση πόρων ήταν η αιτιολογία), αλλά και το Δημόσιο Νηπιαγωγείο (είχε ακριβό ενοίκιο, το οποίο δεν μπορούσε να καλύψει ο Δήμος...!), είναι χαρακτηριστικό της επιβολής ισχύος που υπάρχει στους αυτοδιοικητικούς δήμους, οι οποίοι αποκτούν ιδιαίτερα αυξημένη ισχύ και στα "κατάλληλα" χέρια μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα πολύ μεγαλύτερα από εκείνα που υποτίθεται πως θα έλυναν.

Το χωριό Κένταυρος, ανήκει στο Δήμο Μύκης και θεωρείται ως ο βασικός πυρήνας της Άγκυρας στην ορεινή Ξάνθη. Είναι το κέντρο δράσης του ψευτομουφτή Αμέτ Μέτε και τροφοδοτεί με κατοίκους -που αγοράζουν οικόπεδα και χτίζουν κατοικίες- σε χωριά του νομού

Ένα ακόμη παράδειγμα επικίνδυνης αυθαιρεσίας δημοτικής αρχής, είναι ο Δήμος Μύκης (ν. Ξάνθης), ο οποίος κατηγορεί στους πομάκους του Δήμου την Ελληνική πολιτεία, επειδή αυτή δεν δημιουργεί σχέδιο οριοθέτησης των οικισμών του Δήμου. Βέβαια, ο δήμαρχος Μύκης (γνωστός ανθυποπράκτορας της Άγκυρας και όργανο του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής) ξεχνάει πως ο αυτοδιοικητικός Καλλικράτης του δίνει το αποκλειστικό δικαίωμα σύνταξης των σχετικών μελετών οριοθέτησης και καθορισμού των όρων δόμησης των οικισμών και ως εκ τούτου η Ελληνική πολιτεία δεν φέρει καμία ευθύνη επειδή οι κάτοικοι των οικισμών του Δήμου του δεν μπορούν να χτίσουν, με αποτέλεσμα τα χωριά της περιοχής να έχουν κατοικίες φτιαγμένες τη μία πάνω στην άλλη και να δημιουργούν ασφυκτικό περιβάλλον από πλευράς δόμησης. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, βέβαια, ο Δήμος Μύκης ενώ δείχνει πλήρη αδιαφορία για το πρόβλημα στέγασης που βιώνουν οι Πομάκοι κάτοικοι του δήμου του, εκμεταλλευόμενος τα δικαιώματα που του παράσχει ο αυτοδιοικητικός Καλλικράτης, οργανώνει «πολιτιστικές γιορτές» με τραγουδιστές και συγκροτήματα από την Τουρκία! Δυστυχώς, οι προτεραιότητες των τουρκοπρακτόρων περιορίζονται στον εκτουρκισμό των Πομάκων μουσουλμάνων και όχι στην παραγωγή έργου προς όφελος του μουσουλμανικού πληθυσμού της Θράκης. 

Όμως, η φωτογραφία (που παραθέτουμε δίπλα), φανερώνει την παντελή ανυπαρξία του Ελληνικού κράτους από τους μουσουλμανικούς δήμους (που με τόση επιμέλεια και κρυφές συμφωνίες έκανε ο κ. Ραγκούσης κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου), οι οποίοι δημιουργούν πλέον μηχανισμούς καθοδήγησης του πληθυσμού, ενώ ταυτόχρονα αποκόπτονται από την Ελληνική πολιτεία και συναλλάσσονται πολιτιστικά, πολιτισμικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά, αποκλειστικά σχεδόν με την Τουρκία.

Στην φωτογραφία αυτή παρατηρούμε τους καθοδηγητές (δοβλέτι) -με τα κίτρινα αμάνικα-, που καθοδηγούν τον κόσμο και έχουν τον απόλυτο έλεγχο των όσων συμβαίνουν (από επίσκεψη τούρκου πολιτικού στο χωριό Εχίνος). Οι φέροντες τα κίτρινα γιλέκα έχουν ονομασία Gorevli και είναι επιλεγμένοι άνθρωποι του Δήμου και φυσικά του τουρκικού προξενείου, από όπου λαμβάνουν και τον σχετικό μισθό (τον οποίο φυσικά δεν δηλώνουν στην φορολογική τους δήλωση). Το συγκεκριμένο σκηνικό διαδραματίζεται με την πλήρη απουσία κάποιας Ελληνικής αρχής, αν και το κτίριο που εμφανίζεται στο πίσω μέρος της φωτογραφίας, έχει Ελληνική σημαία και είναι τα γραφεία της Ελληνικής Εθνοφυλακής της περιοχής... επιβεβαιώνοντας πως στο συγκεκριμένο χωριό το Ελληνικό κράτος υφίσταται τυπικά και τις δραστηριότητες τις έχει αναλάβει το... δοβλέτι! Δηλαδή, το Ελληνικό κράτος έχει κατεβάσει τα παντζούρια κι έχει κλείσει την πόρτα, στα όσα συμβαίνουν, τα οποία δεν είναι τα μοναδικά, αλλά αποτελούν -δυστυχώς- τον κανόνα στους ορεινούς μουσουλμανικούς Δήμους της Ξάνθης και της Ροδόπης.

Ανάλογο "περιστατικό", στο οποίο καταγράφεται η "όρεξη" των τουρκοπρακτόρων και αποτυπώνεται σαφέστατα ο σχεδιασμός της Άγκυρας, είναι η επίδοση παλιάς φωτογραφίας σε τούρκο πολιτικό που επισκέφθηκε την πόλη της Ξάνθης, και στην οποία έχουν γίνει χρωματικές προσθέσεις (λόγω της παλαιότητάς της) και έχει δοθεί έμφαση στην τουρκική σημαία που κρέμεται στο ρολόι της κεντρικής πλατείας της πόλης. Αν και ο τούρκος επιτετραμένος δεν θα έπρεπε να αποδεχθεί ένα "δώρο" το οποίο λειτουργεί αρνητικά για τις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, διαπιστώσαμε πως το δέχθηκε με μεγάλη του χαρά. Τέλος, με έκπληξη παρατηρούμε ότι στον τοίχο είναι αναρτημένος στο σύνολό του ο εθνικός ύμνος της Τουρκίας!
Να σημειωθεί πως δεν έχουν γίνει γνωστές αντιδράσεις εκ μέρους της Ελληνικής κυβέρνησης, αν και γνωρίζουμε πως υπήρξε αμεσότατη και πλήρης ενημέρωση των αρμοδίων υπηρεσιών και υπουργείων.

Αμφιβόλου ποιότητας τοπική αυτοδιοίκηση

Τί συμβαίνει λοιπόν;
Πού βρίσκεται το Ελληνικό Kράτος;
Τι κάνουν οι αρμόδιοι φορείς και αρχές για να τερματιστούν τέτοιου είδους συμπεριφορές και περιστατικά, τα οποία δημιουργούν ένα άτυπο καθεστώς ανεξαρτησίας, αλλά και δίνουν ψήγματα συγκυριαρχίας στην περιοχή; 

Η απάντηση, δυστυχώς, είναι περισσότερο από τραγική. Κι αυτό επειδή οι τοπικοί "άρχοντες" δείχνουν να έχουν λιγότερη συναίσθηση ακόμη και από τους εξ Αθηνών κυβερνώντες την χώρα. 

Έτσι, παρατηρούμε τους Δημάρχους Αβδήρων και Τοπείρου να ταξιδεύουν πολλάκις στην Τουρκία μαζί με τον ψευτομουφτή Αμέτ Μέτε, και να υποδέχονται γεμάτοι χαρά τις τουρκικές πολιτιστικές επιθέσεις που γίνονται στην Θράκη. 

Ο Δήμαρχος Τοπείρου Στέλιος Χατζηευαγγέλου παραπονέθηκε πως χριστιανοί με μηχανές πέρασαν από μουσουλμανικό χωριό και τάραξαν το "ραμαζάνι" των μουσουλμάνων του Δήμου του. Μάλιστα (προφανώς ο συγκεκριμένος δήμαρχος έχει φακελώσει τους κατοίκους του νομού Ξάνθης ή βασίζεται σε πληροφορίες που του δίνουν τρίτοι), δεν δίστασε αυτός ο δήμαρχος να κατονομάσει ως "χρυσαυγίτες" τους μοτοσικλετιστές, δυναμιτίζοντας το κλίμα στην περιοχή (ίσως θα έπρεπε να απαγορεύσει την οδική κυκλοφορία στον δήμο του, κατά τη διάρκεια των μουσουλμανικών νηστειών). Ακολούθησε διαμαρτυρία των "τούρκων" εθνικιστών της Θράκης (κόμμα των Γκρίζων Λύκων) κι έτσι κατορθώθηκε ένα τυχαίο γεγονός να γίνει επιχείρημα των τουρκοπρακτόρων της περιοχής... 

Άλλος δήμαρχος, αυτή τη φορά ο δήμαρχος Μύκης, υποδέχθηκε προ ημερών τουρκική αντιπροσωπεία, στην οποία μάλιστα διέθεσε και λεωφορειάκι του Δήμου, προκειμένου να μετακινηθούν εντός του νομού. Στην τουρκική αντιπροσωπεία υπήρχαν μέλη του υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας, του υπουργείου Οικονομικών της Τουρκίας και του υπουργείου Εσωτερικών της Τουρκίας, ενώ αντικείμενο της επίσκεψής τους ήταν οι... εναλλακτικές καλλιέργειες! Προφανώς ο Δήμαρχος Μύκης δεν κατανόησε τι ακριβώς καλλιεργούν οι συγκεκριμένοι στην περιοχή ή το κατανόησε πλήρως και συντάσσεται απόλυτα με την καλλιέργεια του τουρκισμού στη Θράκη...

Να σημειώσουμε πως οι "δράσεις" των συγκεκριμένων δημάρχων γίνονται χωρίς την επαφή και την επιδίωξη συμβουλών από αρμόδιους κρατικούς λειτουργούς και επιστήμονες που υπάρχουν στην περιοχή. Και η παράλειψή τους αυτή δεν είναι ένα απλό πολιτικό ατόπημα, αλλά ένα εθνικό έγκλημα, το οποίο επαναλαμβάνεται με τραγικά αποτελέσματα για την Θράκη, για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό.

Πιέζουν για αλλαγή της νομοθεσίας στην Παιδεία 

Οι Αρχές του προξενείου, οι οποίες υπονομεύουν από το 2006 το νόμο Γιαννάκου για τη μειονοτική εκπαίδευση, κορυφώνουν φέτος τις προκλήσεις τους, προκειμένου να αποτρέψουν την εφαρμογή της ρύθμισης που προβλέπει ότι τα παιδιά της μειονότητας θα εγγράφονται στην Α΄ Δημοτικού μόνο εφόσον έχουν τελειώσει ελληνικό δημόσιο νηπιαγωγείο.

Ο λόγος που υπονομεύεται από το Τουρκικό Προξενείο η εφαρμογή του νόμου αυτού, είναι ότι η Τουρκία δια του προξενείου, απαιτεί τα δημόσια μειονοτικά νηπιαγωγεία να είναι δίγλωσσα και να διδάσκεται σε αυτά παράλληλα με την ελληνική και η τουρκική γλώσσα.

Ο στόχος της είναι διπλός: Να αποδείξει δια της υποχρεωτικής διδασκαλίας της τουρκικής γλώσσας και με τον αποκλεισμό των υπολοίπων, (της καταγεγραμμένης πομακικής) ότι η μειονότητα είναι εθνοτικά αμιγώς «τουρκική», αλλά και να παρεμποδίσει τα παιδιά της μειονότητας να μαθαίνουν να μιλούν από πολύ νωρίς άπταιστα την Ελληνική, δημιουργώντας έτσι δεσμούς εξάρτησης από την τουρκική γλώσσα και τους προπαγανδιστές της (τουρκικό προξενείο).

Τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, δείχνουν μεγάλη διαρροή των παιδιών της μειονότητας τόσο προς τα δημόσια γυμνάσια-λύκεια όσο και προς τα ελληνικά πανεπιστήμια κατά την προηγούμενη δεκαετία κι αυτό αποδίδεται στην αλλαγή πολιτικής της ελληνικής Πολιτείας απέναντι στα παιδιά των μουσουλμάνων από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο.

Δεκάδες νέοι επίσης εγκατέλειψαν τα μειονοτικά γυμνάσια, όπως το Τζελάλ Μπαγιάρ, για να φοιτήσουν σε ελληνόγλωσσα γυμνάσια και λύκεια, στα οποία μετά τα δεκατρία διδάσκεται προαιρετικά η τουρκική ως δεύτερη γλώσσα- εναλλακτικά με τα Aγγλικά ή τα Γαλλικά.

Συνολικά, περί τους 5.000 νέους της μειονότητας γύρισαν την πλάτη στην καταπίεση του προξενείου στη δεκαετία 2000-2010 και επέλεξαν να σπουδάσουν σε ελληνικά πανεπιστήμια.

Η τελευταία «προσφορά» της Άγκυρας προς τις νέες και νέους μουσουλμάνους της Θράκης που επιλέγουν να ακολουθήσουν τα Ελληνικά Πανεπιστήμια, είναι ένα μηνιαίο «βοήθημα» της τάξης των 100 ευρώ, ενώ παράλληλα υπάρχει και «ενίσχυση» από το διεθνιστικό μουσουλμανικό κίνημα Φετουλάχ Γκιουλέν (έχει χαρακτηριστικά ιεραποστολής προτεσταντικού τύπου) της τάξης των 100 ευρώ. Δηλαδή, προκειμένου να μην χαθεί η προσέγγιση της Άγκυρας και του Ισλάμ στους νέους μουσουλμάνους, δίνεται ένα συνολικό βοήθημα 200 ευρώ μηνιαίως!

Η προοπτική της ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων στην ελληνική κοινωνία ήταν κάτι που πάντοτε πολεμούσε η Άγκυρα μέσω του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, η δε γκετοποίηση είναι διαχρονικά η πολιτική του.
Έστησε έτσι σε πάρα πολλά χωριά της Ξάνθης και της Κομοτηνής ένα δικό του δίκτυο παρα-παιδείας με δίγλωσσα αλλά ουσιαστικά τουρκόγλωσσα νηπιαγωγεία κατά παράβαση της ελληνικής νομοθεσίας.

Εξαπολύοντας μάλιστα μπαράζ πιέσεων κατά γονέων, κατάφερε να φοιτούν στα δίγλωσσα παρανηπιαγωγεία διπλάσιοι μαθητές απ’ ότι στα ελληνικά δημόσια μειονοτικά νηπιαγωγεία.

Το προξενείο ανέθεσε στον άμεσα ελεγχόμενο από αυτό σύλλογο επιστημόνων της μειονότητας να συντάξει και να διανείμει σε όλους τους ενδιαφερόμενους γονείς μια ειδική αίτηση προς τις κατά τόπους υπηρεσίες της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης στη Θράκη, της οποίας η τυχόν αποδοχή συνιστά de facto νομιμοποίηση του τουρκικού παρακράτους.

Με την αίτησή τους οι μουσουλμάνοι γονείς ζητούν την καθ’ εξαίρεσιν εγγραφή των μικρών μαθητών στα μειονοτικά δημοτικά με το επιχείρημα ότι στην περιοχή τους «δεν λειτουργούν επίσημα δίγλωσσα νηπιαγωγεία του ελληνικού υπουργείου Παιδείας».

Ο νόμος απέναντι στο πολιτικό συμφέρον, τις τουρκικές επιδιώξεις και την κυβερνητική σταθερότητα της χώρας!

Ο νόμος Γιαννάκου πράγματι προβλέπει την κατ’ εξαίρεσιν εγγραφή αλλά για την περίπτωση που δεν λειτουργούν δημόσια ελληνόγλωσσα νηπιαγωγεία, όχι δίγλωσσα νηπιαγωγεία, μοντέλο που απορρίπτει το ελληνικό κράτος! 

Ο μουσουλμάνος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Ροδόπη, Αχμέτ Χατζηοσμάν, προσέγγισε στενό συνεργάτη του προέδρου του κόμματός του, Ευάγγελου Βενιζέλου, και πίεσε ώστε στο πλαίσιο-προοπτική συνέχισης της συγκυβέρνησης οι ελληνικές Αρχές να «κάνουν τα στραβά μάτια» και να δεχτούν τα πιστοποιητικά και τις αιτήσεις που συντάσσει κάτω από τη μύτη της Πολιτείας το προξενείο- καθοδηγώντας τους γονείς να παραβιάζουν το νόμο.

Το επιχείρημα του Χατζηοσμάν ήταν καταλυτικό: «Θέλετε να χαρίσουμε 17.000 ψήφους της μειονότητας στον ΣΥΡΙΖΑ;»

Δηλαδή, ο Χατζηοσμάν έθεσε θέμα σταθερότητας της σημερινής κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά, απαιτώντας από την κυβέρνηση να συναινέσει στην παράκαμψη ή στην αντικατάσταση του υφιστάμενου νόμου. 

Δικαιολογημένα, φυσικά, αναρωτιέται και ο πιό αδαής: Και γιατί τα κόμματα δεν συναινούν ώστε να χάνει άμεσα την βουλευτική του ιδιότητα και να αντικαθίσται από τον επόμενο σε ψήφους υποψήφιο της περιοχής του, όποιος βουλευτής τολμά να λειτουργεί εναντίον των εθνικών συμφερόντων ή να λειτουργεί εκθέτοντας και προσβάλλοντας την χώρα...;

Η Ελληνική πολιτεία αναγνωρίζει άτυπα τους ψευτομουφτήδες και καταργεί το νόμο περί ιεροδιδασκάλων!

Η υπόθεση αυτή έχει γενικότερη πολιτική σημασία, καθώς οι τουρκικές Αρχές στήνουν τον τελευταίο χρόνο αθόρυβα παράλληλες παρακρατικές δομές στην περιοχή της Θράκης, τις επιβάλλουν ενάντια στις επιθυμίες της ελληνικής Πολιτείας κι έπειτα δημιουργούν τετελεσμένα με τελικό στόχο την αναγνώρισή τους.
Εσχάτως επιτυγχάνουν την αναγνώριση με σφραγίδα της ελληνικής Πολιτείας και «δικαστικών» πράξεων της ψευδομουφτείας, ενώ δημιουργούν κι ένα παρα-δίκτυο θρησκευτικών σχολείων για να αποσπάσουν μαθητές από τα ιεροσπουδαστήρια του ελληνικού υπουργείου Παιδείας!

Η επίθεση κατά της εφαρμογής του νόμου περί ιεροδιδασκάλων και η φοβική - οπισθοσχωρητική αντιμετώπισή της από τις Ελληνικές αρχές, είναι ένα ακόμη δείγμα της ανεπάρκειας με την οποία αντιμετωπίζεται η Θράκη.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως στην πλάγια αυτή επίθεση του τουρκικού προξενείου κατά του νόμου, πήραν μέρος και βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου και αιρετοί άρχοντες, οι οποίοι ασπάζονται -προφανώς- τις επιδιώξεις της Άγκυρας στην περιοχή, αφού προώθησαν την απαίτηση των τουρκοπρακτόρων στο αρμόδιο υπουργείο.
Έτσι, τετραμελής ομάδα που επισκέφθηκε το Μάιο του 2009 την υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Διαμαντοπούλου ζήτησε την μη εφαρμογή του νόμου περί ιεροδιδασκάλων (δηλαδή του διορισμού των ιμάμηδων). 
Την ομάδα αυτή την αποτελούσαν οι
Τσετίν Μάντατζη (τ. βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στην Ξάνθη)
Χατζηοσμάν Αχμέτ (βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στην Ροδόπη)
Ξυνίδης Σωκράτης (τ. βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στην Ξάνθη)
Παύλος Δαμιανίδης (Αντιπεριφερειάρχης Ροδόπης)
και κατόρθωσαν με σχετική ευκολία να πείσουν την κυρία Διαμαντοπούλου για την άτυπη –έστω- μη υλοποίηση του νόμου, με αποτέλεσμα να μένουν απλήρωτοι τα τελευταία χρόνια οι ιμάμηδες, θεολόγοι και ιεροδιδάσκαλοι που είναι πιστοί στις νόμιμες μουφτείες και να εξαναγκάζονται έτσι να δηλώσουν υποταγή στους ψευδομουφτήδες.

Η αναγνώριση των ψευτομουφτήδων μέσω των δικαιοπρακτικών εγγράφων που μπορούν πλέον να υπογράφουν, αποτελεί πραγματικό κόλαφο για τα συμφέροντα της χώρας και ειδικά της περιοχής της Θράκης, αφού οι μουφτήδες με βάση το νόμο ορίζονται από το κράτος και δεν εκλέγονται.
  • Είναι άραγε η άγνοια, η φοβικότητα ή κάποιος άλλος παράγοντας που τελικά επιτρέπει την -μέσω της θρησκείας- ευθεία παρέμβαση τουρκοπρακτόρων στις κοινότητες των Ελλήνων μουσουλμάνων της Θράκης;
  • Γιατί να υπάρχουν και να λειτουργούν παράνομα ιεροδιδασκαλεία εντός της Ελλάδας;
  • Ποιοί και γιατί συμφώνησαν στην άτυπη αναγνώριση των ψευτομουφτήδων;
  • Ποιοί και γιατί επιτρέπουν τους τραμπούκους του τουρκικού προξενείου να κυκλοφορούν μεταξύ των μουσουλμάνων, να τους τρομοκρατούν και να απαιτούν "χειροφίλημα" (ένδειξη υποταγής) στον ψευτομουφτή από τους απλούς ιμάμηδες;
  • Ποιοί, επιτέλους, είναι οι υπεύθυνοι για την παραχώρηση "δικαιωμάτων" (που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στον κόσμο) σε μία μερίδα συγκεκριμένων και πολύ καλά πληρωμένων ανθυποπρακτορίσκων, οι οποίοι τρομοκρατούν Έλληνες πολίτες, με την σιωπηλή συναίνεση των ελληνικών αρχών;
  • Ποιοί είναι αυτοί που συναινούν (τυπικά ή άτυπα) στην ύπαρξη και την λειτουργία της Σαρίας στην Θράκη;
  • Μπορούν οι "αρμόδιοι" να αντιληφθούν τι ακριβώς σημαίνει η εντός της Ελληνικής επικράτειας παραχώρηση του δικαιώματος δικαιοπρακτικών αποφάσεων (δηλαδή το δικαίωμα να δικάζει και να αποφασίζει έστω και για αστικές διαφορές) σε έναν ανθυποπράκτορα της Τουρκίας;
Στο σημείο αυτό αξίζει να παραθέσουμε ένα περιστατικό, στο οποίο καταγράφεται με γλαφυρότητα η διαφοροποίηση των «αρχόντων» ανθυποπρακτόρων από τα όσα διακαώς επιθυμούν να επιβάλουν στους μουσουλμάνους της Θράκης, μέσω της Σαρίας.

Ως γνωστόν, ένας μουσουλμανικός γάμος γίνεται στην Μουφτεία και διαλύεται (επισήμως) από τον Μουφτή, με αποτέλεσμα η σύζυγος να μην δικαιούται τίποτε από την κοινή αποκτηθείσα περιουσία κατά τη διάρκεια του έγγαμου βίου (ο υποβιβασμός της γυναίκας είναι ένα από τα πάγια χαρακτηριστικά της κοινωνίας ανισοτήτων που επιβάλει το Ισλάμ). Όμως, όταν η κόρη του Τσετίν Μάντατζη παντρεύτηκε, έκανε πολιτικό γάμο, προκειμένου σε περίπτωση διαζυγίου να έχει την δυνατότητα να προσφύγει στα Ελληνικά δικαστήρια (και να μην αφεθεί στο έλεος της Σαρίας) προκειμένου να διεκδικήσει όσα της ανήκουν... Η Σαρία, λοιπόν, εφαρμόζεται μόνο στους απλούς μουσουλμάνους, ενώ οι «διακεκριμένοι» (υποπρακτορίδια και άλλα φληναφήματα που πλουτίζουν ποικιλοτρόπως από τις «επιχορηγήσεις» της Άγκυρας) προστατεύονται επικαλούμενοι την Ελληνική νομοθεσία.

Οι Πομάκοι αντιδρούν στα σχέδια της Άγκυρας

Μπορεί το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής να έχει τα δικά του σχέδια, όμως οι γηγενείς μουσουλμάνοι της Θράκης, οι Πομάκοι, αντιδρούν στην καταστροφή του μέλλοντος των παιδιών τους. Και η καταστροφή αυτή έχει ήδη καταγραφεί και καταγράφεται κάθε χρόνο, με τα τραγικά αποτελέσματα των εισαγωγικών εξετάσεων στις σχολές της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Ούτε το πρόγραμμα εκπαίδευσης μουσουλμανοπαίδων της κας Δραγώνα (κόστισε 22 εκατομμύρια ευρώ στο Ελληνικό Δημόσιο), ούτε ο νόμος του Γιώργου Παπανδρέου για εισαγωγή με ποσόστωση, έδωσαν επαρκείς απαντήσεις και λύσεις στην σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν οι Πομάκοι γονείς, οι οποίοι διαπιστώνουν στην πράξη τον αποκλεισμό των παιδιών τους, την περιθωριοποίησή τους λόγω ανεπάρκειας γνώσης της Ελληνικής γλώσσας και φυσικά, λόγω του προσφερόμενου επιπέδου διδασκαλίας από τους εισαγόμενους από την Τουρκία δασκάλους των μειονοτικών σχολείων.

Αγωνιώντας, προσπαθούν να εγγράψουν τα παιδιά τους σε δημόσια (και όχι μειονοτικά σχολεία), γνωρίζοντας πως το επίπεδο εκπαίδευσης είναι ασύγκριτα καλύτερο για τα παιδιά τους. Πιεζόμενοι από τις πρακτικές του τουρκικού προξενείου και από τον Ελληνικό νόμο που επιθυμεί να καταργήσει στην πράξη η Άγκυρα, αισθάνονται να συνθλίβονται ανάμεσα σε δύο δυνάμεις που αν και δρουν αντίθετα (τα δημόσια Ελληνικά σχολεία μορφώνουν τους νέους, ενώ τα μειονοτικά αρκούνται στην άσκηση προπαγανδιστικής εκπαίδευσης υπέρ της Άγκυρας) έχουν αποφασίσει να ακολουθήσουν την λογική και να μην υποκύψουν στο «δοβλέτι» (στους περιφερόμενους νταήδες του προξενείου, στην ασφυκτική πίεση που ασκείται στις κλειστές τους κοινωνίες, στις προσταγές των ιμάμηδων που ακολουθούν –με τα ανάλογα χρηματικά ανταλλάγματα- τις προσταγές των ψευτομουφτήδων και του τούρκου προξένου, στις συκοφαντίες που πρόθυμα διαδίδονται για όσους αντιδρούν στις προσταγές της Άγκυρας κ.α.) και να εγγράψουν με κάθε τρόπο τα παιδιά τους στα Ελληνικά δημόσια σχολεία.

«Σας παρακαλούμε πολύ, κάντε κάτι για τα παιδιά μας. Μαζευτήκαμε αρκετοί, αλλά πρέπει να πείσετε και τους υπόλοιπους. Εάν ένας δεν έρθει μαζί μας, θα μας λιώσουν…», είναι τα λόγια αγωνίας προς τις αρμόδιες Ελληνικές αρχές. Πολλές φορές αρκετοί Πομάκοι πηγαίνουν στα σχολεία και παραδίδουν το δικαιολογητικό έγγραφο που απαιτεί ο νόμος, μαζί με το έγγραφο που τους έχει δώσει προσωπικά άνθρωπος του τουρκικού προξενείου. Οι διευθυντές αρνούνται να παραλάβουν το πλαστό έγγραφο και οι Πομάκοι επιτακτικά ζητούν να το παραλάβει και ας το καταστρέψει τη συνέχεια, επειδή οι τουρκοπράκτορες είναι έξω από το σχολείο και περιμένουν να τους ελέγξουν μετά την εγγραφή του παιδιού τους…!

Ενδεχομένως κάποιοι να αναρωτούνται γιατί δεν προχωρούν οι τουρκοπράκτορες στην ίδρυση δικών τους νηπιαγωγείων, προκειμένου να μην υπάρχει αυτή η αναταραχή και να επιβάλουν με αυτόν τον παράνομο τρόπο, απέναντι στην Ελληνική αδράνεια, την λειτουργία δίγλωσσων νηπιαγωγείων. 
Η απάντηση βρίσκεται στη λέξη «δικαίωμα», την οποία θέλουν να προσθέσουν στην ύπαρξη της δίγλωσσης (στην πραγματικότητα καθαρά τουρκικής) εκπαίδευσης. Ήδη έχουν και λειτουργούν παράνομα τουρκικά νηπιαγωγεία, αλλά θέλουν να εξαναγκάσουν την Ελληνική πολιτεία να αλλάξει το νόμο και να αναγνωρίσει αυτά τα παράνομα σχολεία ως νόμιμα, ως δικαίωμα της μειονότητας στην ολοκληρωτική τουρκική εκπαίδευση
Επιδιώκουν με κάθε τρόπο την παρέμβαση και την ουσιαστική τροποποίηση της Ελληνικής νομοθεσίας, ώστε να μην εμφανίζονται ως παράνομα ενεργούντες, αλλά ως δικαιωματικά αιτούντες, αποδεικνύοντας έτσι την ισχύ τους και την συγκυριαρχία τους στην Θράκη… Και αυτό το επιδιωκόμενο ως δικαίωμα, δεν είναι το μοναδικό, αλλά ούτε θα είναι και το τελευταίο, αφού από το τουρκικό προξενείο έχουν διαπιστώσει την υποχωρητική τάση της Αθήνας, την άγνοια των Ελλήνων πολιτικών περί της Θρακικής πραγματικότητας και την φοβική αντιμετώπιση -εκ μέρους των Ελλήνων πολιτικών- στο όνομα της μη δημιουργίας τεταμένων σχέσεων με την Άγκυρα. 

Τέλος, επειδή η ιστορία καταγράφεται για να διδάσκει, αλλά κι επειδή οι επιτυχημένες παρεμβάσεις της τουρκικής πολιτικής επαναλαμβάνονται, αξίζει να σημειώσουμε πως όταν δημιουργήθηκε το Αλβανικό Πανεπιστήμιο στο Κόσοβο, έναν χρόνο αργότερα τέθηκε και το θέμα ανεξαρτησίας του Κοσόβου και ξεκίνησε πόλεμος… και όλοι κατανοούν τι θα σημάνει μία πλήρη και ανεξάρτητη τουρκική εκπαίδευση εντός της Ελληνικής επικράτειας…

Τι θέλουν να επιτύχουν οι τούρκοι στην Θράκη και τι κάνει η Ελληνική κυβέρνηση; 

Οι στόχοι της Άγκυρας στη Θράκη είναι σαφείς και συγκλίνουν στην επιβολή μίας άτυπης συγκυριαρχίας του τουρκικού προξενείου με το Ελληνικό κράτος, υπό την σαφέστατη απειλή αιτήσεως ανεξαρτησίας...

Έτσι, η Τουρκία επιδιώκει:
  • μία εξ ολοκλήρου "ανεξάρτητη" παιδεία με τούρκους δασκάλους και βιβλία, 
  • μία "ανεξάρτητη" θρησκευτική αρχή που θα ελέγχεται από τουρκοπράκτορες τύπου Αχμέτ Μέτε, 
  • μία "ανεξάρτητη" οικονομική δραστηριότητα που θα χρηματοδοτείται από τούρκους επιχειρηματίες ή άλλες "πηγές" από την Τουρκία, 
  • μία αμιγώς τουρκική πολιτιστική και πολιτισμική δραστηριότητα η οποία θα εξαφανίσει τον Πομακικό πολιτισμό, τις παραδόσεις και τα ήθη και τα έθιμα των μουσουλμάνων της Θράκης,
  • μία "ανεξάρτητη" τοπική αυτοδιοίκηση με όλα τα "εργαλεία" που παρέχει ο νόμος σε αυτήν και η οποία φυσικά θα είναι το απόλυτο όργανο επιβολής ισχύος της Άγκυρας στην Θράκη.

Ως συνέπεια, όλα αυτά θα χρησιμοποιηθούν ως βραχυπρόθεσμα όπλα πίεσης για απαιτήσεις της Άγκυρας προς την Αθήνα και τα οποία θα αφορούν στην ευρύτερη περιοχή της Θράκης ή θα λειτουργήσουν ως μεσοπρόθεσμο διπλωματικό επιχείρημα μέσω του οποίου θα τίθεται θέμα Ελληνικότητας της Θράκης και όχι μόνο, αφού το Αιγαίο και η περιοχή νότια του Καστελλόριζου αποτελεί την λογική πολιτική επιθυμία της Άγκυρας. 

Αν και δεν θα έπρεπε να είναι καν δίλημμα για τις Ελληνικές αρχές, φαίνεται πως η απαρέγκλιτη τήρηση του νόμου γίνεται μέσο και μέτρο πίεσης για τους πολιτικούς των Αθηνών, αφού όπως ήδη αναφέραμε, οι πιέσεις των μουσουλμάνων βουλευτών προς τους πολιτικούς αρχηγούς (προς τον κ. Βενιζέλο συγκεκριμένα, αφού η Νέα Δημοκρατία δεν εξέλεξε μουσουλμάνο βουλευτή στην Ξάνθη και την Κομοτηνή) είναι τέτοιες, που βάζουν σε σκέψεις την κυβέρνηση Σαμαρά για το αν θα ακολουθήσει όσα επιτάσσει ο νόμος ή όχι… 

Και αυτό είναι ένα ακόμη τραγικό αποτέλεσμα της μηδενικής γνώσης που έχουν οι πολιτικοί των Αθηνών και οι κυβερνώντες για τα όσα συμβαίνουν στην Θράκη. Ακόμη και οι περιοδικές επισκέψεις μερικών εξ αυτών, κατατάσσονται στο επίπεδο του φολκλορικού τουρισμού, αφού άμα της επιστροφής τους στο κλείνον άστυ ξεχνούν παντελώς τα εθνικά προβλήματα που γιγαντώνονται καθημερινά στην πολύπαθη, ξεχασμένη και προδομένη Θράκη.

Οι λάθος προτεραιότητες οδηγούν σε εθνική καταστροφή

Δυστυχώς, για όσο διάστημα οι πολιτικοί θα διατηρούν ως πρώτιστο μέλημα το συμφέρον του κόμματός τους και την προσωπική τους (με κάθε τρόπο) παραμονή στην εξουσία, ασκώντας προσωπικές πολιτικές ή ανεχόμενοι πολιτικές πιέσεις εις βάρος εθνικών θεμάτων, η κατάσταση που σήμερα υπάρχει στην περιοχή δεν πρόκειται να αλλάξει προς το καλύτερο, ενώ είναι βέβαιο πως θα κλιμακωθεί ποσοτικά και ποιοτικά προς το χειρότερο.  

Η γεωπολιτική και η γεωοικονομική θέση της Θράκης την καθιστά ξεκάθαρο στόχο της Άγκυρας, ενώ η Αθήνα δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται την σοβαρότητα και την κρισιμότητα των αποφάσεων, των ενεργειών και των παραλείψεών της απέναντι στην ακριτική αυτή γωνιά της Ελλάδας.

Για όσο διάστημα η Θράκη θα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις των προτεραιοτήτων της εκάστοτε κυβέρνησης, η πληγή που σήμερα υπάρχει στην περιοχή και δεν αντιμετωπίζεται, θα καταστεί ανίατη και τελικά η Αθήνα θα εξανασκαστεί στην επισημοποίηση της σημερινής άτυπης συγκυριαρχία της Άγκυρας στην Θράκη. Οι πολιτικές και οικονομικές παρεμβάσεις που απαιτούνται, πρέπει να είναι άμεσες, με στρατηγικό σχεδιασμό και με πλήρη συναίσθηση πως η Ελλάδα δεν μπορεί να χάσει ούτε μία πέτρα από την επικράτειά της. 

Ποιός άραγε, μπορεί να ξεχάσει τις κομματικές συμφωνίες που γινόντουσαν επί σειράς ετών, για να εξασφαλισθούν συγκεκριμένοι αριθμοί εδρών, σε συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα;
Ποιός μπορεί να ξεχάσει την ατιμωρησία των μουσουλμάνων βουλευτών, που την επομένη ημέρα των εκλογών δήλωναν Τούρκοι και επισκέπτονταν την Τουρκία, πολλές φορές πολιτικούς αξιωματούχους ή και το τουρκικό κοινοβούλιο;
Ποιός μπορεί να ξεχάσει πως οι Καλλικρατικοί δήμοι στους νομούς Ξάνθης και Ροδόπης έγιναν με κρυφές συνεννοήσεις του τότε υπουργού Ραγκούση με ανθυποπρακτορίδια κατευθυνόμενα από το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής;
Είναι τεράστιος ο κατάλογος της ντροπής, η λίστα των ντροπιαστικών και παράλογων συνεργασιών ελληνικών κομμάτων και κυβερνήσεων, με τα μίσθαρνα όργανα της Άγκυρας...!
  • Θα μπορέσουν, άραγε, οι πολιτικοί "ταγοί" να αντιληφθούν πως δεν είναι δυνατόν οι μουσουλμανικοί ψήφοι να γίνονται τείχος που απομονώνει την Θράκη από την υπόλοιπη Ελλάδα; 
  • Θα μπορέσουν, άραγε, οι πολιτικοί "άρχοντες" να κατανοήσουν πως η άγνοια, η φοβικότητα και η πολιτική - κομματική σκοπιμότητα δεν μπορούν να συναριθμούνται μπροστά στο πρόβλημα που βιώνει -και το οποίο καθημερινά διογκώνεται- η Θράκη; 
  • Θα μπορέσουν, άραγε, οι κάθε είδους "υπεύθυνοι" να αποφασίσουν πως  τα κόμματα και τα συμφέροντά τους δεν μπορούν να τοποθετούνται πριν από τα συμφέροντα της χώρας και των πολιτών της;
Για την συλλογή πληροφοριών και την σύνταξη του κειμένου στο παραπάνω άρθρο συνεργάστηκαν:

Μαρία Σταματιάδου (ανεξάρτητη δημοσιογράφος)
Όμηρος Φωτιάδης (γεωπολιτικός αναλυτής)
Κωνσταντίνος Μιχαήλ (ιστολόγος, ειδικός σε θέματα Θράκης)

Το άρθρο - έρευνα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" τ. 157 Οκτώβριος 2012

Διαβάστε επίσης: Project Θράκη