Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Σεπ 2012


Μόνον η Ελευθερία κάνει τον Άνθρωπο να αγωνίζεται, ενώ θα μπορούσε να φυγομαχήσει, να πουληθεί και να προδώσει…


Τρομερές οι εικόνες από την συγκέντρωση μίσους χθες στο κέντρο της Αθήνας. Τρομερές, αλλά όχι άγνωστες για την πατρίδα μας.

Ναι, θέλουν να δολοφονήσουν την Δημοκρατία και την Ελευθερία, όπως προανήγγειλαν στα συνθήματα που κράδαιναν και στην θέση τους να φέρουν το μίσος. Δεν είναι οι πρώτοι.

Μέσα στο γύρισμα των χιλιετιών, άπειρα στίφη προσπάθησαν. Νοσηρές δυνάμεις, ασύλληπτοι στρατοί, φρικαλέες μέθοδοι.

Ναι, ο νους και η φαντασία των εχθρών της Ελευθερίας αναλώνεται στην φρίκη. Στο πως θα υποδουλώσουν, θα βασανίσουν και θα εξοντώσουν τους γηγενείς για να πάρουν την Γη τους.

Άπειρα στίφη συνεθλίβησαν στις ασπίδες των Θερμοπυλών. Στα ανδρεία στήθη, στους άνδρες που έφεραν στον κόσμο υπέροχες γυναίκες, Ελληνίδες μάνες.

Αίμα ζυμωμένο με το χώμα για εκατοντάδες γενιές. Γηγενείς που λάτρεψαν την πατρίδα, καλλιέργησαν Γη και ψυχές για να φτιάξουν Πόλεις. Να μην γυρνούν ληστρικά, να μην σφάζουν. Και μέσα στις Πόλεις τις Ελληνικές, γεννήθηκε ο Πολιτισμός. Ο φραγμός για τους ισχυρούς, ο προστάτης για τους αδύνατους.

Και από τον Πολιτισμό έβγαιναν Πολίτες. Μυημένοι στην ανθρωπιά. Να σέβονται και ν' αγαπούν την οικογένεια και την Πατρίδα, δηλαδή τον συμπολίτη τους και την Γη τους. Ισότιμα άνδρας και γυναίκα ν' αγκαλιάζουν τα παιδιά τους και να τα κάνουν και αυτά Πολίτες.

Και οι Πολίτες γέννησαν την Δημοκρατία, το δίκαιο των πολλών και όχι των Τυράννων. Για τον λαό και όχι τους μουχαμέντηδες.

Η Δημοκρατία έκανε τους πολίτες να προκόψουν και ν' ακουστούν ως τα πέρατα της Γης. Ερχόντουσαν στίφη οι άτιμοι, οι άφρονες, οι άδικοι για να καρπωθούν τον μόχθο των Γηγενών. Να σκλαβώσουν την Πατρίδα, να σκοτώσουν την Δημοκρατία για την δόξα του Ξέρξη, του Σουλτάνου, του Φύρερ.

Μα ο Πολιτισμός και η Δημοκρατία είχαν κάνει άλλο ένα παιδί: την Ελευθερία.


Αυτή η Ελευθερία ήταν που έκανε τον Πολίτη να πιάνει το σπαθί, όχι από το φόβο του βούρδουλα, όχι για τα ψέματα του Αγιατολάχ, όχι για τις παρθένες, τα πιλάφια και τα ψέματα του φασίστα, αλλά για την Πατρίδα.

Μόνον η Ελευθερία κάνει τον Άνθρωπο να αγωνίζεται, ενώ θα μπορούσε να φυγομαχήσει, να πουληθεί και να προδώσει.

Και σε αυτά τα Άγια Χώματα, γεννήθηκε τόσο η Δημοκρατία όσο και η Ελευθερία.

Αυτοί που νομίζουν ότι θα τις δολοφονήσουν εδώ, στο λίκνο, στην κοιτίδα τους, ας διαβάσουν τον Εθνικό μας Ύμνο, για να δουν τι υμνεί αυτός ο υπέροχος λαός μέσα στους αιώνες.

...ώστε να μην χρειαστεί να δοκιμάσουν και αυτοί, την κόψη του σπαθιού την τρομερή.

Πηγή: Newsbomb

Παρά τις συχνά βαρύγδουπες δηλώσεις για το «θάνατο του δολαρίου» και του ευρώ, η πραγματική νομισματική ισορροπία παραμένει αμετάβλητη. Ωστόσο, αν κάποιο «παγκόσμιο» νόμισμα εξαφανιστεί από τον χάρτη, αυτό μπορεί να είναι μόνο το ευρώ και όχι το δολάριο. Στο μεταξύ όμως, δυναμική εμφάνιση κάνουν και άλλα νομίσματα.

Η παγκόσμια νομισματική ισορροπία δεν έχει αλλάξει εδώ και δεκαετίες. Το μεγαλύτερο ποσοστό στην αγορά συναλλάγματος, έχει το αμερικανικό δολάριο, τη δεύτερη θέση έχει το ευρώ (ο διάδοχος του γερμανικού μάρκου και του γαλλικού φράγκου), την τρίτη θέση καταλαμβάνει το ιαπωνικό γιέν. Την τέταρτη και την πέμπτη θέση μοιράζονται το ελβετικό φράγκο και η βρετανική λίρα στερλίνα.
 
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δέκα ετών, το ντουέτο των νομισματικών κυρίαρχων έχει υποστεί αρκετά και επώδυνα χτυπήματα. Καταρχάς, η εμπιστοσύνη στη σταθερότητα του δολαρίου έχει υπονομευθεί το 2008, μετά την κρίση στην αγορά ακινήτων και την πτώχευση δύο εταιρειών από τις μεγαλύτερες στον κόσμο: Της Lehman Brothers και της AIG. Από την άλλη, το ευρώ, στο οποίο είχαν εναποθέσει μεγάλες ελπίδες και προσδοκίες, είναι πολύ δύσκολο να παρουσιαστεί σήμερα ως ο ασφαλής νομισματικός παράδεισος. Και αυτό, εξαιτίας της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, οι οικονομίες των οποίων δεν άντεξαν το τόσο «σκληρό» νόμισμα.

Παράλληλα, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μερικά, ακόμα αρκετά μέτρια σε ισχύ νομίσματα, απαίτησαν δικαιώματα στην παγκόσμια συναλλαγματική πίτα. Ο πιο σοβαρός διεκδικητής του νομισματικού Ολύμπου, είναι το κινεζικό γιουάν, χωρίς να υστερούν στην προσπάθεια αναρρίχησης, τα υπόλοιπα νομίσματα των χωρών της ομάδας BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότιος Αφρική), όπως η ινδική ρουπία, το ρώσικο ρούβλι και το ρεάλ Βραζιλίας.

Μεταξύ των επενδυτών στην αγορά συναλλάγματος, εδώ και πολλά χρόνια συζητείται το θέμα της δυνατότητας μεσοπρόθεσμης νομισματικής πρόβλεψης (δηλαδή για τα επόμενα 5 χρόνια) σε παγκόσμιο επίπεδο. Ωστόσο, παρά τις συχνά βαρύγδουπες ανακοινώσεις για το «θάνατο του δολαρίου» ή της λογικής που παρουσιάζει ως «αδιέξοδη» την προοπτική του ευρώ, η πραγματική νομισματική ισορροπία παραμένει αμετάβλητη. Αυτό σημαίνει ότι, παρά τις ηχηρές δηλώσεις, οι εκτιμήσεις αυτές είναι μόνο λόγια και οι επενδυτές, δεν βιάζονται να μετατρέψουν τα χαρτοφυλάκιά τους που είναι σε δολάριο, σε κάποιο άλλο νόμισμα, για παράδειγμα σε γιουάν. Υπάρχουν και πολλές απόψεις, σχετικά με τις προοπτικές του κάθε νομίσματος σε περιόδους αναταραχής, σαν αυτή που βιώνουμε σήμερα, αλλά η κυρίαρχη στρατηγική παραμένει επιφυλακτική και με συντηρητική προσέγγιση: Να κρατάει ο επενδυτής τα χρήματά του σε «δοκιμασμένα» νομίσματα. Δηλαδή, σε δολάρια, ευρώ και γιέν .

Αξιόπιστα και αναξιόπιστα νομίσματα

Οι παίκτες αξιολογούν τα νομίσματα με τρία βασικά κριτήρια: Την επιρροή, τη σταθερότητα και την προοπτική. Τα νομίσματα, όπως προαναφέρθηκε, κατατάσσονται (σε φθίνουσα τάξη ως προς τη διεθνή επιρροή τους) ως εξής: Αμερικανικό δολάριο, ευρώ, γιέν, ελβετικό φράγκο, βρετανική λίρα στερλίνα. Τα πιο σταθερά νομίσματα σήμερα είναι (κατά φθίνουσα σειρά αξιοπιστίας): Το ιαπωνικό γιέν, το δολάριο Χονγκ Κονγκ, το κινέζικο γιουάν, το αμερικανικό δολάριο, το δολάριο Σιγκαπούρης, το ελβετικό φράγκο, το ρώσικο ρούβλι, το νοτιοκορεατικό γουόν, η ινδική ρουπία, το ισραηλινό νέο σέκελ.

Όσον αφορά στα νομίσματα με προοπτική, αυτά είναι, πρώτα απ’ όλα, τα «μικρά» νομίσματα. Οι συναλλαγματικές μονάδες που είναι λιγότερο εξαρτώμενες με τους απόλυτους νομισματικούς ηγέτες και, ως εκ τούτου, είναι νομίσματα λιγότερο ευάλωτα από τα «μεγαλύτερα». Τα νομίσματα αυτά, επιτρέπουν στις κυβερνήσεις των χωρών που κυκλοφορούν, να ασκούν τη δική τους νομισματική πολιτική, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις ορέξεις των άλλων. Σύμφωνα με τα κριτήρια αυτά, τα νομίσματα που ξεχωρίζουν είναι η σουηδική κορώνα, το ελβετικό φράγκο, το καναδικό δολάριο, το δολάριο Χονγκ Κονγκ, το αυστραλέζικο δολάριο, το νεοζηλανδικό δολάριο και άλλα.

Αν συγκρίνουμε την πρώτη και τη δεύτερη λίστες, έχουμε τον κατάλογο με τα πιο «ρευστοποιήσιμα» και την ίδια στιγμή, τα πιο αξιόπιστα νομίσματα: Το γιέν, το γιουάν, το αμερικανικό δολάριο και το ελβετικό φράγκο. Αυτά είναι τα νομίσματα τα οποία έχουν σαν αποθεματικό οι περισσότεροι επενδυτές σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα. Και αν συνδυάσουμε και τους τρεις καταλόγους, τότε μένει μόνο ένα νόμισμα: Το ελβετικό φράγκο. Αλλά το νόμισμα του κράτους που είναι «παγκόσμιο θησαυροφυλάκιο», δεν μπορεί να πάρει τη θέση του αμερικάνικου δολαρίου. Η κυκλοφορία του νομίσματος της συνομοσπονδίας των καντονίων στις Άλπεις, περιορίζεται από τις δυνατότητες της ελβετικής οικονομίας. Επιπλέον, η συναλλαγματική ισοτιμία του ελβετικού φράγκου είναι σήμερα τεχνητά συνδεδεμένη με το ευρώ. Αν βέβαια, πιστέψουμε τις δηλώσεις των αρχών της χώρας, αυτό είναι ένα προσωρινό μέτρο. Αλλά το φράγκο, αποτελεί τον τέλειο αντικαταστάτη του ευρώ, στο χαρτοφυλάκιο οποιουδήποτε επενδυτή.

Το ρούβλι επανέρχεται δριμύτερο

Μια ξεχωριστή περίπτωση, αποτελεί το ρωσικό ρούβλι. Για το νόμισμα της ευρασιατικής υπερδύναμης, οι απόψεις διίστανται. Πολλές οι διαμάχες και οι απόψεις για τις δυνατότητες του ρουβλιού και αρκετά συχνά, αντιφατικές. Σημαντικές επενδυτικές εταιρείες και τράπεζες, ιδίως κρατικές, συνιστούν την αγορά ρουβλιών. Αλλά δεν νομίζω ότι το ρούβλι έχει τη «δική του προσωπικότητα» και ότι μπορεί να επιδείξει εντυπωσιακά αποτελέσματα, χωρίς τη συσχέτιση του με τη πορεία της αγοράς. Το ρούβλι είναι σφικτά συνδεδεμένο με τις διεθνείς αγορές, κυρίως των πρώτων υλών και κατά συνέπεια, με το αμερικανικό δολάριο. Το ρούβλι, θα κερδίσει «πόντους» σε δύο περιπτώσεις. Είτε με την ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας, ή με την υποτίμηση του αμερικανικού δολαρίου, του ευρώ και άλλων βασικών νομισμάτων. Την πρώτη, νομίζω, ότι σήμερα κανείς πια δεν την πιστεύει. Στη δεύτερη περίπτωση, όπως φαίνεται στην πράξη, η κυβέρνησή μας δεν υστερεί στην υποτίμηση του ρουβλιού, που συμβαίνει τόσο απέναντι στο αμερικανικό δολάριο, όσο και στο ευρώ.

Και το πιο σημαντικό. Σήμερα, για την ρωσική κυβέρνηση, εν όψει της αδυναμίας των χρηματοπιστωτικών αγορών και του ολοκληρωμένου προγράμματος του ομοσπονδιακού δανεισμού, η υποτίμηση του ρουβλιού είναι ένας μπαλαντέρ. Που χρησιμοποιείται στην αντιμετώπιση τόσο του ομοσπονδιακού ελλείμματος, όσο και των ελλειμμάτων του συνταξιοδοτικού ταμείου. Έτσι, τι παιχνίδι μπορεί να γίνει με το ρούβλι; Να μας το προσφέρουνε, να ξοδεύουμε σε ρούβλια και μετά να δανειζόμαστε, πάλι… σε ρούβλια!

Το μέλλον του δολαρίου

Και να μην ξεχνάμε, ότι το μεγαλύτερο ειδικό βάρος στο παγκόσμιο σύστημα πληρωμών έχει το δολάριο των ΗΠΑ. Οι αμερικάνικες επενδύσεις βρίσκονται παντού, σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου. Δηλαδή, οι Ηνωμένες Πολιτείες αγοράζουν τις μεγαλύτερες ποσότητες αγαθών και υπηρεσιών στον κόσμο. Σε κάθε περίπτωση, το αμερικανικό νόμισμα θα παίζει κυρίαρχο ρόλο στον κόσμο των νομισματικών υπερδυνάμεων για μεγάλο ακόμα χρονικό διάστημα. Το νόμισμα της Κίνας, θα είναι επίσης ισχυρό στην αγορά, μαζί με το δολάριο των ΗΠΑ, λόγω της μεγάλης επίδρασης της χώρας στην παγκόσμια οικονομία.

Σε περιόδους αβεβαιότητας, οι επενδυτές προτιμούν τα ισχυρότερα και τα πιο ρευστοποιήσιμα νομίσματα. Έτσι, εν κατακλείδι, ένα καλό χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνει σήμερα τα εξής νομίσματα (σε φθίνουσα σειρά μεριδίου στο χαρτοφυλάκιο): ελβετικό φράγκο, αμερικανικό δολάριο και κινεζικό γιουάν.
Η αξιοπιστία του ισχύοντος πολιτικού συστήματος έχει πλέον τρωθεί σε σημείο που η απόρριψή του από την συντριπτική πλειοψηφία του λαού να είναι μη αναστρέψιμη.

Τώρα όμως, εκτός από τους απλούς πολίτες, το απορρίπτουν τόσο οι ξένοι δανειστές, γιατί είναι αναποτελεσματικό για τα συμφέροντά τους, όσο και η ντόπια κρατικοδίαιτη ελίτ. Η τελευταία γιατί τρέμει στην ιδέα της ταύτισής της με το ισχύον πολιτικό σύστημα σε περίπτωση ανατροπής του τελευταίου κάτω από συνθήκες βίαιης κοινωνικής έκρηξης. Ανησυχεί πλέον για το τι μπορεί να υποστεί η ίδια από την κοινωνική οργή με μια τέτοια ταύτιση, ενώ στην πραγματικότητα… είναι η ίδια ο απόλυτος καθοδηγητής και πραγματικός εντολέας αυτού του σάπιου και διεφθαρμένου ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος, με το οποίο μαζί νέμονται τον κοινωνικό πλούτο.

Επομένως, δεν θα είναι καθόλου περίεργο αν δούμε στο άμεσο μέλλον και ειδικά μετά τη λήψη των σκληρών μέτρων, την ανατροπή του πολιτικού συστήματος από την ίδια την άρχουσα ελίτ της χώρας. Αφού δηλαδή θα φέρει σε πέρας την τελευταία «βρώμικη» δουλειά, μετά θα της είναι βαρίδι που μπορεί να την τραβήξει στον πάτο.

Εδώ όμως θα παιχτεί όλο το παιχνίδι και εδώ απαιτείται προσοχή από όλους μας. Η άρχουσα ελίτ, θα προσπαθήσει να μην αλλάξουν οι βάσεις τους σάπιου πολιτικού συστήματος, δηλαδή οι συνταγματικοί θεσμοί που έχουν δημιουργήσει αυτό το πολιτικό έκτρωμα, αλλά απλά θα δημιουργήσει νέα κόμματα με παλιά «άφθαρτα» πολιτικά πρόσωπα καθώς και πολλά νέα σαλονάτα πρόσωπα για φερετζέ ανανέωσης. Θα προσπαθήσει λοιπόν να μην αλλάξει με τίποτα το ολιγαρχικό Σύνταγμα (εκτός ίσως από κάποια περιορισμένη αναθεώρηση προς το συμφέρον της) γιατί προφανώς θέλει να βάλει από την αρχή στο χέρι και την νέα κατάσταση.

Εκείνο που πρέπει όλοι να επιδιώξουμε, είναι να αλλάξουν οι βάσεις του ολιγαρχικού πολιτεύματος, ώστε στο εξής να περάσουμε σε ένα νέο δημοκρατικό πολίτευμα αντάξιο της ιστορίας των Ελλήνων, όπου όλοι θα είμαστε ίσοι και θα συμμετέχουμε ισοδύναμα με την προσωπική μας συμμετοχή στη διακυβέρνηση της χώρας.

Ο λαός το δικαιούται, η ιστορία μας το χρωστά.

 
  • Μερκελ και ΔΝΤ λύνουν τις διαφορές τους για το ποιος έχει το πάνω χέρι στην Ευρώπη 
  • Καβγάς για το νέο κούρεμα του χρέους της Ελλάδας που έχουν τα κράτη 
  • Μας χρησιμοποιούν ως πειραματόζωο 
  • Αποσβολωμένη η κυβέρνηση 
Σιγή ασυρμάτου επέβαλε η κυβέρνηση για τις οικονομικές εξελίξεις μετά την αποχώρηση της Τρόικα και τα δραματικά νέα καταφθάνουν στην Ελλάδα μέσω των αποκαλύψεων στον ξένο Τύπο. 
Σοκ προκαλεί σημερινό δημοσίευμα της έγκυρης βρετανικής εφημερίδας Guardian ότι το ΔΝΤ επιθυμεί την αποτυχία των μέτρων στην Ελλάδα ώστε να υποχρεωθεί η κυβέρνηση να ζητήσει περαιτέρω «κούρεμα» του χρέους της, ενδεχόμενο που βρίσκει αντίθετες την Κομισιόν και τη Γερμανία.
Η εφημερίδα αναφέρει ότι εντείνονται οι υποψίες μελών της κυβέρνησης Σαμαρά πως το ΔΝΤ μπλοκάρει εσκεμμένα τη συμφωνία επί των νέων περικοπών που απαιτούνται για την εκταμίευση της επόμενης δόσης. 
Η κυβέρνηση σε περιδίνηση 
 
Η αδιάλλακτη στάση της Τρόικα και η διένεξη μεταξύ ΔΝΤ-Γερμανών καθυστερεί την συμφωνία για το πακέτο των μέτρων και προκαλεί αμηχανία στην ελληνική κυβέρνηση που βλέπει ότι είναι στον αέρα οι σχεδιασμοί της για την εκταμίευση της δόσης των 31,5 δισ. και για την επιμήκυνση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής. 
Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς δεν κρύβει ότι θέλει το πακέτο των μέτρων να κλείσει το συντομότερο δυνατόν για να πάρει τον δρόμο της ψήφισης από την ελληνική Βουλή. Για την ελληνική κυβέρνηση δεν είναι καλή εξέλιξη ότι το κλιμάκιο της Τρόικα αποχώρησε χωρίς να έχει επέλθει συμφωνία. 
Καθώς όμως η Τρόικα θα επιστρέψει την επόμενη Κυριακή είναι αμφίβολο αν θα προλάβει να κλείσει η διαπραγμάτευση και να ψηφιστούν τα μέτρα μέχρι το Eurogroup της 8ης Οκτωβρίου. Προϋποθέτει αυτό το ενδεχόμενο η κυβέρνηση να έχει κάνει δεκτές όλες τις απαιτήσεις του κλιμακίου ώστε να μην χρειαστεί περαιτέρω διαπραγμάτευση. 
Το πρακτορείο Reuters σε τηλεγράφημά του την Παρασκευή ανέφερε ότι δεν θα δοθεί η βοήθεια στην Ελλάδα πριν από τις αμερικανικές εκλογές της 6ης Νοεμβρίου. Την πληροφορία αυτή διέψευσε ο «τροικανός» Ματίας Μορς λέγοντας ότι «δεν είναι αλήθεια». Ωστόσο, σημερινή συνάντηση του Γιάννη Στουρνάρα με τον αμερικανό πρέσβυ στην Αθήνα φούντωσε τις φήμες για ενδεχόμενη καθυστέρηση της έκθεσης της τρόικα και της νέας δόσης μετά τις αμερικανικές εκλογές. 
Η κυβέρνηση απορρίπτει το ενδεχόμενο να παραπεμφθεί το θέμα σε έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ μετά τις αμερικανικές εκλογές -που άλλωστε δεν έχει καθοριστεί- ενώ βλέπει σαν εφιάλτη να καθυστερήσει η εκταμίευση της δόσης πέραν του Νοεμβρίου. Η λύση στο αδιέξοδο φαίνεται ότι θα προκύψει από την ρήτρα απόκλισης σύμφωνα με την οποία αν η μείωση των λειτουργικών δαπανών και τα ισοδύναμα δεν αποδώσουν τα προβλεπόμενα μέσα στο 2013 τότε από το 2014 θα επιβληθούν περαιτέρω περικοπές στα εισοδήματα. 
Μέτρα από 11,8 ως 30 δισ. 
 
Το Σαββατοκύριακο που πέρασε σειρά δημοσιευμάτων στον ξένο Τύπο κλόνισε ακόμη περισσότερο την αισιοδοξία της κυβέρνησης ότι μπορεί να ευρεθεί λύση στο ελληνικό πρόβλημα ενόψει της Συνόδου Κορυφής της 18ης Οκτωβρίου. 
Κάθε ξένο δημοσίευμα ανέβαζε επίσης το ποσό των μέτρων που απαιτούνται από την ελληνική πλευρά ώστε να καλυφθεί η «τρύπα» στον προυπολογισμό και να καταστεί το χρέος βιώσιμο. 
Το Σαββατοκύριακο η εφημερίδα The Wall Street Journal έκανε λόγο για αντιπαράθεση μεταξύ των δανειστών της Ελλάδας για το ποιος θα καλύψει το χρηματοδοτικό κενό. Η εφημερίδα ανέβαζε το νούμερο για τα απαιτούμενα μέτρα ως το 2014 στα 30 δισ.ευρώ προκειμένου να πάρει η χώρα τη δόση και να μη ξεμείνει από ρευστό. Το δημοσίευμα ανέφερε ότι η έκθεση της τρόικα θα επισημαίνει ότι το χρέος της Ελλάδας δεν είναι βιώσιμο και ότι θα χρειαστεί νέο «κούρεμα». 
Στο περιοδικό Spiegel αναφερόταν ότι υπάρχει διάσταση μεταξύ Βερολίνου και Βρυξελλών για τη χρηματοδότηση της Ελλάδας. Οι Βρυξέλλες θέλουν να κλείσει το θέμα στο Συμβούλιο Κορυφής του Οκτωβρίου ενώ το Βερολίνο θεωρεί ότι πριν από τον Νοέμβριο δεν μπορεί η Ελλάδα να ευελπιστεί σε λύση. 
Σημερινό δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Sueddeutsche Zeitung ανεβάζει το χρηματοδοτικό κενό της χώρας στα 30 δισ. «Η Ελλάδα θα χρειαστεί επιπλέον 30 δισεκατομμύρια ευρώ και άλλα δύο χρόνια για να ορθοποδήσει», αναφέρει. Μάλιστα αφήνει ανοιχτό ακόμη και το εάν θα εκταμιευθεί η επόμενη δόση του πακέτου στήριξης. 
 Η εφημερίδα, επικαλούμενη πήγες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, υποστηρίζει πως είναι αμφίβολο εάν η Ελλάδα καταφέρει να επιστρέψει στις αγορές το 2020, ενώ οι δανειακές ανάγκες της θα ανέλθουν σε 30 δισ. 
Στο ίδιο άρθρο αναφέρεται και το ενδεχόμενο να αποχωρήσει το ΔΝΤ από την τρόικα, εφόσον η Ελλάδα δεν μπορεί να τηρήσει τα ισχύοντα χρονοδιαγράμματα. 
Επίθεση κατά ΔΝΤ από Γερμανία 
 
Ανησυχία προκαλεί στην ελληνική κυβέρνηση καυστικότατη επίθεση της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας κατά του ΔΝΤ για την οποία κάνει λόγο ο βρετανικός Τύπος, με αφορμή τη μηνιαία έκθεση της γερμανικής ομοσπονδιακής τράπεζας Bundesbank. 
Στην έκθεση σημειώνεται ενδεικτικά το σχόλιο ότι «το ΔΝΤ εξελίσσεται από μηχανισμό ρευστότητας σε τράπεζα, κάτι που αντιβαίνει τόσο το νομικό και θεσμικό ρόλο του Ταμείου όσο και την ικανότητά του να διαχειρίζεται κρίσεις». 
Η επίπληξη από τη Bundesbank φέρεται να έχει προκαλέσει δυσαρέσκεια στην Ουάσινγκτον, όπου τα μέλη του ΔΝΤ από την Ασία και τη Λατινική Αμερική θεωρούν ότι κάνουν τη δουλειά που όφειλε να κάνει η Γερμανία, αναλαμβάνοντας μεγαλύτερο ρίσκο από όσο θα έπρεπε προκειμένου να διατηρηθεί η συνοχή της ευρωζώνης. 
Από την άλλη πλευρά, η Daily Telegraph υπενθυμίζει ότι σημείωμα του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών χαρακτήριζε το ΔΝΤ «Ταμείο Διόγκωσης Πληθωρισμού» (παραφράζοντας το αγγλικό ακρώνυμο του οργανισμού), αποκαλύπτοντας το μεγάλο χάσμα στις σχέσεις και τις αντιλήψεις μεταξύ των δύο πλευρών. 
 Μέρκελ-Λαγκάρντ σε διαφορετικά μήκη κύματος 
 
Την ανησυχία των αγορών για την ικανότητα ορισμένων κρατών της ευρωζώνης να αποπληρώσουν το χρέους τους υπογράμμισε σήμερα η Γερμανίδα καγκελάριος Aνγκελα Μέρκελ, μιλώντας στην Ομοσπονδία Γερμανικών Βιομηχανιών. 
 «Υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης στις χρηματοοικονομικές αγορές για την ικανότητα ορισμένων κρατών της ευρωζώνης να αποπληρώσουν τα χρέη τους μακροπρόθεσμα. Ο κόσμος αναρωτιέται πόσο ανταγωνιστικές είναι οι χώρες της ευρωζώνης», δήλωσε η κυρία Μέρκελ, η οποία αποκλείει κάθε ενδεχόμενο νέου «κουρέματος» του ελληνικού χρέους καθώς και κάθε πιθανότητα να δοθεί στην Ελλάδα νέα βοήθεια. 
Σε εντελώς αντίθετο μήκος κύματος η γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ δήλωσε χθες ότι το χρέος της Ελλάδας πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μέρος της εξίσωσης επίλυσης της οικονομικής κρίσης που αντιμετωπίζει η χώρα και άφησε παράλληλα ανοικτό το θέμα της επιμήκυνσης. Η συγκεκριμένη τοποθέτησή της ερμηνεύτηκε από οικονομικούς αναλυτές ως πρόταση για νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους. Η κ. Λαγκάρντ υποστήριξε ότι τα μέτρα δεν θα επιλύσουν το κενό που υπάρχει στη χρηματοδότηση, γιατί η οικονομία παραμένει αδύναμη και δεν πέτυχε το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων και φοροδιαφυγής.
Από iefimerida μοντάζ Γρέκι
Έτσι πάει: Πριν από τα μέτρα κατέφτασε ο τρόμος. Εγκαταστάθηκε στη χώρα, διατρέχει την καθημερινότητά μας, ρίχνει τη σκιά του σε κάθε σπίτι, βασανίζει νέους και ηλικιωμένους, θαμπώνει κάθε προοπτική για το αύριο. Αν το καλοσκεφτείτε, καθώς εκατομμύρια άνθρωποι στην Ελλάδα φυτοζωούν ήδη αγκαλιά με τη φτώχεια και την απόγνωση, ο τρόμος φτάνει πια στο σκληρό πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης - αυτόν της επιβίωσης. Το φάσμα του θανάτου -του θανάτου, μάλιστα- αγκαλιάζει ουκ ολίγους ηλικιωμένους, ανήμπορους, πάμπτωχους και χωρίς κανένα μέλλον ανθρώπους. Ο φετινός χειμώνας της Τροϊκανίας, πρώην Ελλάδας, προετοιμάζει μεθοδικά μια ανθρωπιστική τραγωδία, που Κύριος οίδε σε ποια Παταγονία θα ξεβράσει τη χώρα και την κοινωνία.
Όποιος μιλάει με τον κόσμο, έξω στους δρόμους, στα μαγαζιά, στις πλατείες, θα το έχει συνειδητοποιήσει: Δεν τρομάζει τόσο η γενική αριθμητική των μέτρων - μια, δυο, τρεις φορές, τα συνηθίσαμε αυτά. Ούτε η ψυχρή εγκληματικότητα των διαφόρων Τόμσεν - τους μάθαμε κι αυτούς απέξω κι ανακατωτά και καταλάβαμε ότι δεκάρα δεν δίνουν για μας. Ούτε και η έξοδος από το ευρώ και η επιστροφή στη δραχμή - αυτό έχει πια καταντήσει το ανέκδοτο του κάθε ανήσυχου ταξιτζή. Αυτό που πιο πολύ τρομάζει είναι οι δικοί μας, οι άνθρωποι που ανέλαβαν να σώσουν τη χώρα κι εμάς, τα κόμματα και οι πολιτικοί που ψηφίστηκαν και ανέλαβαν να μας προστατέψουν από την καταστροφή. Οι φύλακες παράγουν περισσότερο τρόμο απ’ ό,τι τα ξεφωνημένα τσιράκια των τοκογλύφων και οι υπηρέτες της νέας γερμανικής τάξης πραγμάτων. 
Και παράγουν περισσότερο τρόμο γιατί από τη μια μεριά ακόμα χαμογελούν και καθησυχάζουν τους πολίτες -κάτι σαν τον απαίσιο Τζόκερ στον Μπάτμαν- και από την άλλη οργανώνουν συστηματικά τις επερχόμενες ανθρωποθυσίες. Από τη μια εμφανίζονται ως οι ευεργέτες και προστάτες της ρημαγμένης και έντρομης Τροϊκανίας και από την άλλη οργανώνουν τον πλήρη αφανισμό της. Από τη μια έχουν το κουράγιο και τον αμοραλισμό να παριστάνουν τους ευαίσθητους και να επικαλούνται διάφορες κόκκινες γραμμές και από την άλλη, πέντε πάνω πέντε κάτω, διαπράττουν το παζάρι και τους λογαριασμούς της φρίκης. Πόσοι θα πληρώσουν, πόσα θα πληρώσουν, πόσοι θα ταπεινωθούν σε ουρές ανεργίας και συσσίτια, πόσοι θα ξεπαγιάσουν, πόσοι θα αυτοκτονήσουν, πόσοι τελικώς θα ζήσουν και πόσοι θα πεθάνουν. 
Αν πιστεύει κανείς ακόμα ότι αδικούνται αυτοί οι Τζόκερ της Τροϊκανίας όταν χαρακτηρίζονται άγγελοι θανάτου, ας ρίξει μια ματιά σε κάποια από τα μέτρα που ετοιμάζονται να πάρουν- και στο δημοσιονομικό τους όφελος, αν έχει κόλλημα με τους απάνθρωπους λογαριασμούς: Μαχαίρι στα επιδόματα των ανασφάλιστων ηλικιωμένων, με όφελος 26 εκατομμύρια ευρώ. Μαχαίρι στα οδοιπορικά των νεφροπαθών με όφελος 82 εκατομμύρια ευρώ. Μαχαίρι στα εποχικά επιδόματα ανεργίας, με όφελος 50 εκατομμύρια ευρώ. Μαχαίρι σε ό,τι απέμεινε από τα δώρα διακοπών και εορτών δημοσίων υπαλλήλων και χαμηλοσυνταξιούχων με όφελος κάτι ψιλά. Κι αν σε όλα αυτά συνυπολογιστούν οι φόροι, τα χαράτσια, οι νέες τιμές στο πετρέλαιο θέρμανσης και όλο το αίσχος της επέλασης κατά των αδύναμων, καταλαβαίνει κανείς πού πάμε. Πόσα θύματα θα προκαλέσει αυτή η μάχαιρα δεν έχει βέβαια υπολογιστεί από τους αρμοδίους, ίσως θα ήταν όμως ορθόν, από οικονομικής απόψεως, και να υπολογιστεί, και να σημειωθεί κάτω από τους λογαριασμούς για κάθε μέτρο: Προβλεπόμενοι νεκροί, τόσοι. 
Τι πρέπει να γίνει και τι θα γίνει είναι ολοφάνερο -κανένα πρόβατο δεν σώθηκε βελάζοντας. Κι ο φόβος γι’ αυτό που θα γίνει είναι πιθανότατα που κινεί -εκτός αν είναι εντελώς ηλίθιοι- όσους ανακατεύουν τη Βέρμαχτ των μνημονίων, τα SS του Κασιδιάρη, και το πρωτοφανές κύμα βίας που εκλύεται καθημερινά από τις κορυφές της εξουσίας, με την αντίσταση στη σύνθλιψη των ανθρώπων, της δημοκρατίας, αλλά και της ίδιας της χώρας. Ε, δεν χρειάζεται πια να είσαι αριστερός, ούτε καν ιδιαίτερα ανοιχτομάτης -απλώς αρκεί να μην είσαι Κασιμάτης- για να ξεχωρίζεις τη βία από την αντίσταση στη βία. Και το νόμιμο από το ηθικό... 

Σε «οριακό σημείο» βρίσκονται οι σχέσεις της ελληνικής κυβέρνησης και των πιστωτών της, καθώς η Ελλάδα μπαίνει σε μια εβδομάδα «καθοριστικής σημασίας» για την οικονομική κρίση, υποστηρίζει δημοσίευμα των «Νιου Γιορκ Τάιμς».

Σύμφωνα με τη νεοϋορκέζικη εφημερίδα, η ελληνική κυβέρνηση αντιστέκεται στις πιέσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για επιβολή επιπρόσθετων μέτρων λιτότητας καθώς, οι Έλληνες πολιτικοί φοβούνται ότι (τα μέτρα) θα αποσταθεροποιήσουν την εύθραυστη κυβέρνηση συνασπισμού.

Η ανταπόκριση από την Αθήνα επικαλείται πρόσφατη «οργισμένη δήλωση» του υπουργού Οικονομικών Γ. Στουρνάρα προς τον επικεφαλής της αντιπροσωπείας της τρόικας, Π. Τόμσεν, περί «ενδεχόμενης ανατροπής» της κυβέρνησης, λόγω λαϊκών αντιδράσεων, γεγονός που προκάλεσε την παρέμβαση του Έλληνα πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και την «προσωρινή διακοπή» των συζητήσεων.

Όπως σημειώνεται, το εν λόγω αδιέξοδο αποκαλύπτει τον βαθμό στον οποίο η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται σε τεντωμένο σχοινί, σχετικά με τις αυξανόμενες αντιδράσεις των Ελλήνων πολιτών, καθώς περισσότερες διαδηλώσεις προβλέπονται τον ερχόμενο μήνα, όταν η Βουλή αναμένεται να ψηφίσει τα προτεινόμενα μέτρα.

Τονίζεται ακόμη ότι αρκετοί Ευρωπαίοι ηγέτες, τις τελευταίες εβδομάδες, έχουν αλλάξει στάση προκειμένου να στηρίξουν την κυβέρνηση της Αθήνας, εξαίροντας τη δέσμευσή της να προβεί σε δύσκολα βήματα για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας.

Μεταξύ αυτών και η καγκελάριος Α. Μέρκελ, που, όπως και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες, θεωρεί τον πρωθυπουργό κ. Σαμαρά ως «την τελευταία βέλτιστη ελπίδα για την Ελλάδα».

Από την πλευρά της, η «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» κάνει αναφορά στη χθεσινή συνέντευξη της γενικής διευθύντριας του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, στο Peterson Institute for International Economics στην Ουάσιγκτον, η οποία άφησε ανοικτό -για ορισμένους αναλυτές- το θέμα μιας νέας αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο στόχος μείωσης του χρέους στην Ελλάδα στο120% του ΑΕΠ μέχρι το 2020, εξακολουθεί να υφίσταται, τόνισε η επικεφαλής του ΔΝΤ, υποστηρίζοντας, ωστόσο, ότι τα μέτρα στον τομέα προϋπολογισμού και δομικών μεταρρυθμίσεων, που προσπαθεί να συμφωνήσει η ελληνική κυβέρνηση με την τρόικα για μείωση του ελλείμματος και ενίσχυση της ανάπτυξης, δεν θα επιλύσουν το χρηματοδοτικό κενό τής χώρας, καθώς οι προβλέψεις για την οικονομία παραμένουν δυσοίωνες, ενώ καταγράφονται σημαντικές καθυστερήσεις στο πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων και περιορισμένη πρόοδος στη συλλογή φόρων.

Η κ. Λαγκάρντ, όπως επισημαίνεται, δεν ανέπτυξε τα σχόλιά της για το ελληνικό χρέος, αν και ερωτήθηκε για το εάν η ΕΕ και η ΕΚΤ πρέπει να επωμιστούν απώλειες στα ελληνικά ομόλογα που κατέχουν.

Ωστόσο, ο Γιάκομπ Κίρκεγκααρντ συνεργάτης του Ινστιτούτου Πίτερσον, τόνισε ότι «εάν το ΔΝΤ συνεχίσει να ακολουθεί τον ίδιο στόχο επί της αναλογίας χρέους, τότε δεν υπάρχει άλλη λύση από την αναδιάρθρωση του χρέους που κατέχει ο επίσημος τομέας», συμπληρώνοντας ότι «ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν θα συμβεί τώρα, αλλά όταν θα υπάρξουν αυξημένες πολιτικές ευκαιρίες».

Η «Ουάσιγκτον Ποστ» αναφέρεται στις τοποθετήσεις της επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία τόνισε ότι «οι ΗΠΑ και η Ευρώπη πρέπει να επιταχύνουν τη λήψη σημαντικών πολιτικών αποφάσεων προκειμένου να διασώσουν την παγκόσμια οικονομία από την καταβαράθρωσή της, λόγω του υψηλού χρέους και της αυξανόμενης ανεργίας».

Η συνεχιζόμενη κρίση στην Ευρώπη, τα δημοσιονομικά προβλήματα των ΗΠΑ και η πτώση των ρυθμών ανάπτυξης στην Ασία προειδοποιούν για ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα, δήλωσε η κ. Λαγκάρντ και έχουν πυροδοτήσει νέες ανησυχίες για την «ελλιπή δράση» που παρατηρήθηκε ως προς την αντιμετώπιση θεμάτων που βρίσκονταν πίσω από την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008.

Η εφημερίδα υποστηρίζει ότι κ. Λαγκάρντ αναφέρθηκε επίσης στη «σπασμωδική πορεία» αλλαγών πολιτικής που σημειώνεται στην Ευρώπη, καθώς «τα σχέδια για αυξημένη δημοσιονομική επιτήρηση παραμένουν ανολοκλήρωτα, ενώ αμφίβολα παραμένουν τα χρηματοπιστωτικά σχέδια για Ελλάδα, Ισπανία και άλλα κράτη- μέλη της ευρωζώνης».

Για το ίδιο θέμα, εξ άλλου, το πρακτορείο «Μπλούμπεργκ» υποστηρίζει ότι τα χθεσινά σχόλια της κ. Λαγκάρντ υπονοούν ότι μια συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών επί του θέματος θα υπερβεί ίσως τα υπό συζήτηση μέτρα.

Το ΔΝΤ, όπως επισημαίνεται, έχει υποστηρίξει ότι επιπλέον χρηματοδότηση προς την Ελλάδα πρέπει να προέλθει από την Ευρώπη, είτε υπό τη μορφή μεγαλύτερης βοήθειας, είτε υπό τη μορφή μιας νέας αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.


Του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου 

Δεν πέρασαν ούτε τη βάση με τις δηλώσεις τους οι κ.κ. Μεϊμαράκης, Δένδιας, Χρυσοχοΐδης, Λιάπης και Βουλγαράκης…


Την αρνητική εικόνα που έχει η κοινή γνώμη σχετικώς με όσα αποκαλύπτονται για ξεχασμένες υποθέσεις και πολιτικούς σχεδιασμούς απεικονίζει το «Βαρόμετρο» αυτής της εβδομάδας.
Η αποκάλυψη της υπόθεσης Καρούζου – Ζωγραφάκη με τους συνεταίρους που έγιναν αντίπαλοι και εμπλέκουν τρία ιστορικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας προκάλεσε δυσφορία κι επιβεβαίωσε τις επιφυλάξεις των πολιτών για την αποτελεσματικότητα αλλά και την ακεραιότητα του πολιτικού συστήματος, ασχέτως τι ισχύει.

Τις περισσότερες αντιδράσεις έχει ξεσηκώσει η δήλωση του πρώην υπουργού κ.Μιχάλη Λιάπηστην εφημερίδα «Τα Νέα». «Στην πολιτική ακόμα και οι νεκροί ανασταίνονται», επισήμανε μεταξύ άλλων εξηγώντας πως κάποιοι θα τον ήθελα «πολιτικά νεκρό». 

Αντί με υπονοούμενα περί επιστροφής, ο κ. Λιάπης θα έπρεπε να είχε δώσει άλλες εξηγήσεις για υποθέσεις και ερωτηματικά που υπάρχουν από την εποχή που βρισκόταν σε ενεργό πολιτική δράση, λένε πολιτικοί παρατηρητές. Σε ειρωνικό σχόλιο αναγνώστη από το “Facebook” γίνεται σύγκριση της δήλωσης που έκανε ο πρώην υπουργός με ανάλογη ρήση του Στάλιν. Όταν οι στρατιώτες του Γ’ Ράιχ εισέβαλλαν στη χώρα του, ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης είχε πει: «Αφήστε τους νεκρούς να προχωρούν».

Κι επειδή τα ξένα διευθυντήρια σε συνεργασία με τους αποκαλούμενους δανειστές και τους διεθνείς τοκογλύφους έχουν βαλθεί να μετατρέψουν την Ελλάδα σε χώρα «ζωντανών – νεκρών», επιεικώς «2» στον κ. Λιάπη.

Κέφια στις Μπαχάμες

Για την ίδια υπόθεση, ο πρώην υπουργός κ. Γιώργος Βουλγαράκης επισήμανε στην ίδια εφημερίδα: «Αν είχα τα λεφτά, θα λιαζόμουν στις Μπαχάμες». Πολλοί θα ήθελαν κάτι τέτοιο αλλά πρωτεύει η υπέρβαση της κρίσης και η διάλυση κάθε υπόνοιας σκανδαλολογίας με στοιχεία και επιχειρήματα.
Τα σχόλια στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης ήταν πολλά. Το καλύτερο απ’ όλα έλεγε ότι «στου χρεωκοπημένου στο σπίτι δεν μιλάς για τις Μπαχάμες, ούτε για εξορία». 

Αυστηρή βαθμολόγηση και σ’ αυτή τη δήλωση, η οποία βρίσκεται και πάλι στο «2».

Με φράση του Τρικούπη

Το τρίτο πρόσωπο της υπόθεσης, ο πρόεδρος της Βουλής κ. Βαγγέλης Μεϊμαράκης ζήτησε την αναπλήρωσή του από τους αντιπροέδρους έως ότου δημοσιοποιηθεί το πόρισμα του ΣΔΟΕ που ερευνά την υπόθεση στην οποία ενεπλάκη το όνομά του. «Είμαι παρών και θα κάνω ό,τι χρειαστεί να λάμψει η αλήθεια», δήλωσε ο κ. Μεϊμαράκης.

Παρότι ήρθαν στο φως της δημοσιότητας πληροφορίες που αναφέρουν ότι ο πρόεδρος της Βουλής επικοινώνησε το σαββατοκύριακο που πέρασε πάνω από δέκα φορές με τον πρωθυπουργό κ. Αντώνη Σαμαρά και τους κυβερνητικούς εταίρους κ.κ. Ευάγγελο Βενιζέλο και Φώτη Κουβέλη, η κοινή γνώμη θέλει διαλεύκανση της υπόθεσης. Οι πολίτες ζητούν να σπάσει το απόστημα της διαφθοράς και της σήψης που ταλαιπωρεί το πολιτικό σκηνικό ώστε να απελευθερωθούν υγιείς δυνάμεις, οι οποίες θα βοηθήσουν στην υπέρβαση της κρίσης.

Με παραλλαγμένη τη φράση που είπε ο Χαρίλαος Τρικούπης στις 16 Απριλίου 1895 όταν έχασε την έδρα του για τέσσερις ψήφους από τον άσημο βουλευτή Γουλιμή, το “Newsbomb.gr” σχολιάζει:  «Ανθ’ ημών Τραγάκης» και βαθμολογεί επιεικώς με «3».

Χρυσοχοΐδης και Μαυρογυαλούρος

Ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης απασχόλησε το πολιτικό ρεπορτάζ με τη συνέντευξη που παρεχώρησε στο «Βήμα της Κυριακής».

Αναφέρθηκε στην ανασύνθεση των κομμάτων και την ανάδειξη νέων πολιτικών δυνάμεων, το πρώην στέλεχος των κυβερνήσεων του κ. Κώστα Σημίτη και του κ. Γιώργου Παπανδρέου δηλώνοντας: «Θα κυριαρχήσουν οι δυνάμεις που υπηρετούν με συνέπεια και ευθύνη την ευρωπαϊκή προοπτική και ενσαρκώνουν το τρίπτυχο: Αλήθεια, Δικαιοσύνη, Αποτελεσματικότητα. Επίσης θεωρώ ότι εφεξής, στο πλαίσιο της οικονομικής διακυβέρνησης, οι πολίτες θα ρωτούν όλο και πιο επιτακτικά τους πολιτικούς “Πού θα βρείτε τα λεφτά για όσα υπόσχεστε;”. Άρα, τέλος ο “μαυρογιαλουρισμός”». 

Τόσο αυτές οι αναφορές, όσο και οι θέσεις του για τη «Χρυσή Αυγή» προκάλεσαν ποικίλα σχόλια από τους αναγνώστες. Επειδή έγινε αναφορά στην τακτική του κινηματογραφικού πολιτικού Μαυρογυαλούρου στην ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο», ο κ. Χρυσοχοΐδης θα πρέπει να θυμηθεί ποιοι έφεραν τη χώρα σ’ αυτό το σημείο και να μελετήσει το Μνημόνιο (που ψήφισε) αν θέλει να βρει τι ρωτούν οι πολίτες τους πολιτικούς. Βαθμός «2» και πολύ!

Απόσταση θεωρίας και πράξης 

Με αφορμή τη συμπεριφορά βουλευτών της «Χρυσής Αυγής» ο υπουργός Δημοσίας Τάξεως κ. Νίκος Δένδιας ανέφερε στη συνέντευξη που παρεχώρησε προς την «Ημερησία» ότι δεν επιτρέπονται πρακτικές του υπόκοσμου στην πολιτική ζωή.

Πρόκειται για φαινόμενα που θα έπρεπε να είχαν προβλεφθεί κι όχι να γίνονται αντικείμενο επικοινωνιακής πολιτικής. Όταν η θεωρία θα απέχει λιγότερο από την πράξη ίσως να υπάρξει και καλύτερος βαθμός από το «3». Κι αυτό καλό είναι αφού «αμέρικαν μπαρ» γίναμε… Συνήθως στην πολιτική επικρατεί η πρόβλεψη κι όχι η διαχείριση ή η επικοινωνία.


Γενική απεργία αύριο. και πρέπει να ‘μαστε όλοι εκεί. Στις συγκεντρώσεις και στις πορείες.
Καλό θα ήταν βέβαια να είχαμε ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ συγκέντρωση και πορεία. Αλλά αυτό δεν φαίνεται να είναι δυνατόν. Ακόμη.

Ετσι, οι δύο της συνδικαλιστικής τρόϊκας, ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, θα συγκεντρωθούν στο Πεδίο του Αρεως στις 11 το πρωί. Το τρίτο μέλος της συνδικαλιστικής τρόϊκας, το ΠΑΜΕ, θα συγκεντρωθούν στην Ομόνοια στις 10:30 το πρωί. Πιο πρωϊνοί οι αναρχικοί θα συγκεντρωθούν στο Μουσείο, στις 10 το πρωί.

Το ότι ακόμα γίνονται ΧΩΡΙΣΤΕΣ συγκεντρώσεις και πορείες, μετά από δυο και βάλε χρόνια, “στενό παπούτσι και κατήφορο”, δείχνει και το τι μυαλά κουβαλάμε (εμείς, όχι οι ηγεσίες, αυτές την δουλειά τους κάνουν), και το πόσο έχουμε ηττηθεί από τον πολιτικό μας διχασμό.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, το να ονειρευόμαστε την μετατροπή της αυριανής κιόλας γενικής απεργίας, σε απεργία διαρκείας (που το εύχομαι ολόψυχα), είναι μάλλον ευσεβής πόθος.

Για να γίνει μια ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ θέλει ΔΟΥΛΕΙΑ και ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ. Εβδομάδων αν όχι μηνών. Και απαιτεί συνδικαλιστές, με κάκαλα, που θα οργώσουν τις γειτονιές. Τις γειτονιές. Και κομματικά στελέχια, μέσα από τον λαό, που ΔΕΝ ΔΙΧΑΖΟΥΝ δεξιούς κι αριστερούς εργαζόμενους, αλλά ενώνουν. ΕΝΩΝΟΥΝ.

Να πάμε λοιπόν με ενωτικό πνεύμα. Και να κοιτάξουμε να μιλήσουμε, να ανοίξουμε συζήτηση, με όλους. Δεξιούς, αριστερούς κι αναρχικούς. Κι όποιον δούμε πως πάει να μας διχάσει, να το πέρνουμε στο ψιλό και στην καζούρα. Οχι καβγά. Φτάνει ο καβγάς. Μας χαντάκωσε.

Στην απεργία ενωμένοι όλοι.

Θραξ Αναρμόδιος


Γνώρισα τον Γέροντα Παiσιο το 1991.
Στα βιβλία του ο Καζαντζάκης είχε συχνά αναφέρει ότι το Άγιο Όρος είναι μια πνευματική όαση. Σ’ ένα από τα επαγγελματικά ταξίδια αποφάσισα να κάνω μια τριήμερη εκδρομή στο Ορος.

Στην Ουρανούπολη σ’ ένα καφενείο άκουσα για τον Γέροντα Παισιο. Αποφάσισα να τον επισκεφτώ.

Την άλλη μέρα περπάτησα από τις Καρυές μέχρι το κελί του. Ήταν μια ηλιόλουστη Ελληνική ανοιξιάτικη μέρα. Λουλούδια παντού. Είδα ένα καλύβι και περίπου 30 άτομα να περιμένουν στην σειρά. Ένας εύθραυστος, μικρόσωμος καλόγερος, αδύνατος βγήκε και μας κέρασε ένα λουκούμι.

Όταν έφτασε η σειρά μου τον πλησίασα. Ήταν σαν να ακουμπούσα το φως. Δεν έχει σημασία τι είπαμε. Ένα μόνο ξέρω. Ότι όταν πήρα το δρόμο της επιστροφής ήμουν ένα άτομο που είχε ξαναγεννηθεί. Στα 40 ένιωσα παιδί.

Είχα την ευκαιρία μιας ζωής να περάσω πολλές στιγμές μαζί του μέχρι που κοιμήθηκε το 1994.

Διάβασα για την ιστοσελίδα που έκανε ειρωνικά σχολεία για τον γέροντα.
Διάβασα και αναρτήσεις διαφόρων βουλευτών του Σύριζα και της ΔΗΜΑΡ για το δικαίωμα να εκφράσουμε ελεύθερα την γνώμη κτλ.

Δεν έχω ούτε την ικανότητα να εκφράσω σωστά στα ελληνικά αυτά που θα ήθελα να πω ούτε μπορώ να θέσω σωστά φιλοσοφικές σκέψεις. 
Υπάρχουν πολύ καλύτεροι. 
Έτσι θα πω μονό κάτι που ο γέροντας έλεγε συχνά.

«Οι άνθρωποι παιδί μου είναι η μύγες η μέλισσες.
Η μέλισσα και στον σκουπιδότοπο να την βάλεις θα ψάξει να βρει το λουλούδι.
Η μύγα και στον ωραιότερο κήπο να την βάλλεις μονό στην κοπριά θα πάει».

Δυστυχώς Γέροντα μου.

Η χώρα μας, που τόσο αγάπησες, γέμισε μύγες.



O κ. Δραγασάκης ομιλητής σε παρουσίαση για τις ΕΟΖ στην Θράκη!

Γιατί κάποτε πρέπει να λέμε τις αλήθειες και τα πράγματα με το όνομά τους.
Διαβάστε την σχετική ανακοίνωση του Economic Forum of Thrace:

“Το Χρηματο-οικονομικό Φόρουμ Θράκης πιστό στις υποχρεώσεις του απέναντι στη Θράκη, ανακοινώνει ότι τη Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2012 και ώρα 5 το απόγευμα, στην Αίθουσα της Τράπεζας της Ελλάδας στην Αθήνα, θα λάβει χώρα μια παρουσίαση για τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες και την άμεση αναγκαιότητα αυτών στο κομμάτι της πολυπόθητης ανάπτυξης της χώρας.
Η Θράκη είναι το σημαντικότερο γεωστρατηγικά κομμάτι της Ελλάδας
και της Ευρώπης και ο τόπος με τον αρχαιότερο πολιτισμό της Ευρώπης.
Και όπως το Φόρουμ κατά την ίδρυση του είχε ανακοινώσει, ότι η Θράκη επιβάλλεται να γίνει η «Ελβετία» της Ελλάδας και των Βαλκάνιων, έτσι και θα γίνει.
Έχουμε την τιμή να υποδεχθούμε ομιλητές από την Ελλάδα και το εξωτερικό, οι οποίοι είναι οι ειδικοί σε αύτη την θεματολογία και τους ευχαριστούμε ιδιαιτέρως για το γεγονός πως μοιράζονται μαζί μας την αγάπη τους για τη Θράκη.
Οικονομολόγοι, Νομικοί και Πολιτικοί θα αναλύσουν τον ορισμό και τη φύση των Ε.Ο.Ζ., και θα ξεδιαλύνουν τους φόβους του ευρύτερου πληθυσμού της Θράκης, που είναι απολύτως κατανοητοί.
Θα αναδείξουμε με αριθμούς και με δομημένη οικονομική σκέψη, με νέα στοιχεία και με εξειδικευμένες μελέτες, το τεράστιο όφελος μιας τέτοιας Ζώνης για την Θράκη άλλα και για την Ελλάδα. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο πως η Πολώνια επέμενε έντονα να κρατήσει τις Ζώνες…”

Προσέξτε τώρα ποιοι θα συμμετέχουν, μεταξύ άλλων ως ομιλητές:

17:20 –17:35 Address Mr. Costis Hatzidakis, Minister of Development, Competitiveness, Infrastructure, Transport, Network
17:35 – 17:50 “Requirements & Objectives for the Productive Reconstruction of Greece”
Mr. John Dragasakis, Vice President, Greek Parliament
17:50– 18:05 Address Mrs. Rodi Kratsa, MEP & Vice President, European Parliament 2007-2012

Προσέξτε τι λέει η ανακοίνωση… ”Οικονομολόγοι, Νομικοί και Πολιτικοί θα αναλύσουν τον ορισμό και τη φύση των Ε.Ο.Ζ. και θα ξεδιαλύνουν τους φόβους...”

Για να δούμε ποιοι είναι αυτοί οι πολιτικοί…

Και καλά για τον κ. Χατζηδάκη και την κα Κράτσα το ξέραμε ότι ήταν υπέρμαχοι των Ε.Ο.Ζ ως πιστοί και πειθήνιοι οπαδοί της τρόικας…

Ο κ. Δραγασάκης του ΣΥΡΙΖΑ που εμπλέκεται… τι δουλειά έχει εκεί...;

Μπορεί να μας πει κανείς…;
Εκτός αν πάει εκεί για να τους κατακεραυνώσει..και καταγγείλει τις Ε.Ο.Ζ..
Και ο ΣΥΡΙΖΑ υπέρ των Ε.Ο.Ζ στην Θράκη!



Μετά τις διάφορες εκδοχές για την ελληνική επανάσταση του 1821, τον συνωστισμό στη Σμύρνη κ.λ.π., τώρα έχουμε και τα τούρκικα σίριαλ.

Σε συζήτηση χθες το βράδυ στον τηλεοπτικό σταθμό ΚΟΝΤΡΑ με τους κ.κ. Κουρή και Ταλαμάγκα και φιλοξενούμενους τον καθηγητή κ. Κοντογιώργη, τον κ. Καραμπελιά κ.λ.π., ακούστηκαν φοβερά πράγματα σχετικά με... τα τούρκικα σίριαλ τα οποία ξαφνικά πέφτουν πάνω στο κεφάλι του απελπισμένου πολιτικού ραγιά Έλληνα.

Συγκεκριμένα:

1) Ενώ κάθε παραγόμενο επεισόδιο κοστίζει 200.000 ευρώ περίπου, διατίθεται στα ελληνικά κανάλια μόνο προς 1.500 ευρώ το επεισόδιο(!) με τον όρο όμως να μην γίνεται μεταγλώττιση, αλλά να ακούγεται στον ελληνικό λαό η τουρκική γλώσσα.

2) Έχει υπολογιστεί ότι παίζονται στην ελληνική τηλεόραση συνολικά 8 ώρες το 24ωρο τούρκικα σίριαλ!   Δηλαδή το 1/3 του 24ώρου καλύπτεται από τούρκικη προπαγάνδα.

3) Παίζονται στις ώρες μεγάλης τηλεθέασης.

4) Υπολογίστηκε ότι τα παρακολουθούν επί καθημερινής βάσεως 4.500.000 Έλληνες.

Οι παριστάμενοι στην πιο πάνω τηλεοπτική συζήτηση αναρωτήθηκαν για το τι κάνει το ΕΣΡ και το Υπουργείο Πολιτισμού (στο οποίο υπενθυμίζουμε ότι υπηρέτησε και ο κ. Σαμαράς) σχετικά με το θέμα.

Υποψίες ότι προωθεί την… αποτυχία των νέων μέτρων για να αναγκαστεί η Ελλάδα να ζητήσει νέο haircut από τον επίσημο τομέα χωρίς… τη συμμετοχή του Ταμείου

Έντονες είναι οι υποψίες στο ελληνικό επιτελείο ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μπλοκάρει σκοπίμως την εφαρμογή των μέτρων λιτότητας στην Ελλάδα, ώστε η χώρα να ζητήσει νέα αναδιάρθρωση του χρέους της, αυτή τη φορά από τον επίσημο τομέα των δανειστών της. 

Αυτήν την άποψη εκφράζουν οι αρθρογράφοι της Guardian, Larry Elliott και Giles Tremlett, υποστηρίζοντας ότι τόσο η C. Lagarde όσο και οι αξιωματούχοι του Ταμείου θέλουν νέο haircut στο χρέος της Ελλάδας.

Ανεπίσημα το ΔΝΤ έχει ταχθεί υπέρ της παράτασης του προγράμματος προσαρμογής που εφαρμόζεται στη χώρα, ενώ έχει προειδοποιήσει ότι η σκληρή λιτότητα που επιβάλλεται σε ολόκληρη την ευρωζώνη έχει προκαλέσει σοβαρούς κινδύνους για την παγκόσμια οικονομία. Παράλληλα, η ίδια η Lagarde έχει αρχίσει να προωθεί την ιδέα ότι το Ταμείο ετοιμάζεται να είναι «πιο ευέλικτο» στα προγράμματα του, συνδυάζοντας την ανάπτυξη και τη λιτότητα, δύο συστατικά απαραίτητα για τον τερματισμό της κρίσης.

Την ίδια ώρα, ο Pedro Passos Coelho, ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας, δήλωσε ότι η κυβέρνησή του θα ακυρώσει τα σχέδια για την αύξηση των εισφορών των εργαζομένων για την κοινωνική ασφάλιση από 11% έως 18% του μισθού τους, μετά τις εκτεταμένες διαδηλώσεις. Παράλληλα, στην Ισπανία, η κυβέρνηση του Mariano Rajoy αντιμετωπίζει μία από τις πιο δύσκολες εβδομάδες της θητείας του, δεδομένου ότι θα ζητήσει έγκριση για ένα νέο κύμα μεταρρυθμίσεων που έχει σκοπό να ανοίξει το δρόμο για την ευρωπαϊκή διάσωση.

Ο Σαμαράς τηλεφώνησε την Παρασκευή προσωπικά στην Lagarde ώστε να δηλώσει τις ενστάσεις του για την άτεγκτη στάση του εκπροσώπου του Ταμείου στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για τις περικοπές δαπανών.

«Ανησυχητικό είναι και το γεγονός ότι η θέληση για την υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων που έχουν συμφωνηθεί, καθώς και οι άλλες μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται να γίνουν, φθίνει»,  ανέφερε σε πρόσφατη ομιλία της η Lagarde, για να προσθέσει ότι την ρωτούν συχνά, πέντε χρόνια μετά την κρίση, αν ο χρηματοπιστωτικός τομέας είναι ασφαλέστερος σήμερα από ότι ήταν τότε. «Η απάντησή μου; Παρά την πραγματική πρόοδο, όχι ακόμα», δήλωσε.

Στη συνέχεια, επισήμανε ότι η ελληνική οικονομία χρειάζεται διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις για να βοηθήσει την προετοιμασία της ανάπτυξης. «Χρειαζόμαστε κάποιες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που είναι προς το συμφέρον της Ελλάδα και του ελληνικού λαού, ούτως ώστε εκείνοι που μπορούν να εργαστούν, που θέλουν να έχουν πρόσβαση στις αγορές, να μπορούν πραγματικά να το κάνουν», δήλωσε.

Η Lagarde ανέφερε ότι το Ταμείο αποφάσισε ότι οι χώρες που βρίσκονται σε μηχανισμούς στήριξης (προγράμματα του ΔΝΤ) και κάνουν μεγάλες προσπάθειες για μείωση του χρέους, πρέπει να λαμβάνουν περισσότερο χρόνο και ευκαμψία για να επιτύχουν τους στόχους, συμπληρώνοντας ότι «το τελευταίο πράγμα που επιθυμούμε είναι τα προγράμματα να τίθενται εκτός τροχιάς», προσθέτοντας ότι «έχουμε τις απόψεις μας για την Ελλάδα».
Πηγή: Banking News

Ξεπουλάνε την Θράκη φτιάχνοντας ΕΟΖ, και οι “αντι-μνημονιακοί” δεν έκαναν ούτε μια συγκέντρωση για να εμποδίσουν το σχετικό φόρουμ στην ΤτΕ χθες (24/9/2012). Μόνο το ΕΠΑΜ πήγε. Γιατί κύριε;

Στη Θράκη ετοιμάζουν Ειδική Οικονομική Ζώνη (ΕΟΖ το καλλιτεχνικό της) και παροξύνουν τον τουρκικό εθνικισμό.

Αναμένεται μεγάλη κονόμα για τα χοντρά πορτοφόλια, από την χώρα μας, την τουρκία και την ευρώπη και άγρια εκμετάλλευση των μεταναστών που πρόκειται να εργαστούν στην θρακική ΕΟΖ.

Στις ΕΟΖ, λέμε, δεν προσλαμβάνονται γηγενείς, μετανάστες μόνο, για μικρό χρονικό διάστημα, κι αυτό μέσω ατζέντη-υπεργολάβου που τους νοικιάζει στην “επιχείρηση”. Γαλέρα του κερατά δηλαδή.

Και συν τοις άλλοις, κάποιοι ονειρεύονται απόσχιση και αυτονόμηση της Θράκης. Δηλαδή τουρκική Θράκη. Και κάποιοι άλλοι τους επιδοτούν κιόλας, γιατί περιμένουν κέρδη. Μια και σχεδιάζουν να μεταφέρουν μετανάστες-εργάτες ΚΑΙ από την τουρκία. Και κάποιοι άλλοι που θα πρεπε να χουν τα μάτια τους ανοιχτά, κάνουν οτι δεν βλέπουν, δεν ακούν.

Την Δευτέρα 24/9/2012 επρόκειτο να γίνει στην Τράπεζα της Ελλάδος “συζήτηση” για την ανάπτυξη της Θράκης με την μετατροπή της σε ΕΟΖ. Κανένα από τα “αντι-μνημονιακά” πολιτικά κόμματα (μερικά είναι και πολύ πατριωτικά), Σύριζα, ΑΝΕΛ, ΚΚΕ, Χρυσή Αυγή δεν σκέφτηκε να κάνει μια συγκέντρωση μπροστά στην ΤτΕ μήπως και αποτρέψει τη συζήτηση. Μόνο το ΕΠΑΜ ήταν εκεί. Και μάλιστα κατάφερε με την συγκέντρωσή του να αναβάλλει την εν λόγω συζήτηση.

Για την ΝΔ δεν λέω, έχω μπερδευτεί τώρα, είναι ή δεν είναι αντι-μνημονιακό κόμμα; Η κ. Ρ. Κράτσα πάντως, ευρωβουλευτής της ΝΔ, έχει ένα ωραιότατο μοντέρνο χτένισμα. Και πιστεύει πως η θρακική ΕΟΖ είναι αυτό που λείπει ώστε να προοδέψει η χώρα μας και μη μείνει πίσω. Και φαίνεται να συμπαθεί και το Οικονομικό Φόρουμ της Θράκης.



Αν δεν ξέρετε για το Οικονομικό Φόρουμ της Θράκης, τις άοκνες προσπάθειές του για την δημιουργία ΕΟΖ στην Θράκη, και τον θαυμασμό που δείχνει στην κ. Κατερίνα Καραγιάννη, πρόεδρο του εν λόγω φόρουμ, ο τουρκόγλωσσος τύπος, κακώς. Χάνετε την ευκαιρία να θαυμάσετε τις προσπάθειες που γίνονται για την ανάπτυξη στην πατρίδα μας. Με χρυσά κουτάλια θα τρώμε όλοι.



Αν έδειξε κάτι το ΕΠΑΜ, με αυτή την μικρή νίκη, είναι πως μπορούμε να νικήσουμε. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Διότι από ήττα σε ήττα πάμε.

Η Μεταπολίτευση -αναφερόμαστε κυρίως στην περίοδο από την «Αλλαγή» και μετά- δεν απετέλεσε μόνο ένα πολιτικό μοντέλο, αλλά και ένα οικονομικό.

Ένα οικονομικό μοντέλο σε μεγάλο βαθμό βασισμένο στην φοροδιαφυγή, στην κρατική (διάβαζε: κομματική) σπατάλη και τη διαφθορά, στην αδιαφάνεια, στην μαύρη οικονομία, στην απαξίωση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας, στην αγοραπωλησία αέρος.

Ένα οικονομικό μοντέλο που αποθαρρύνει -ή τουλάχιστον δεν επιβραβεύει- την εργατικότητα, την συνέπεια, την διαφάνεια, την αξιοκρατία (η οποία εμμέσως τυγχάνει και οικονομικό μέγεθος, αφού συναρτάται με την παραγωγικότητα), ενώ ενθαρρύνει δυναμικά τα αντίθετά τους. Υπενθυμίζουμε το συμβολικό βάρος-έναυσμα: εκ πρωθυπουργικών, ανδρεϊκών χειλέων η φράση «Είπαμε, να κάνει κανείς ένα δώρο στον εαυτό του, αλλά όχι και 500 εκατομμύρια».

Η κατάσταση αυτή δημιούργησε κατά βάσιν δύο «τάξεις», όπως έχει εύστοχα αναλυθεί:
  • Τους «κερδισμένους της μεταπολίτευσης», το εισόδημα ή μέρος των εισοδημάτων των οποίων προέρχεται από την (εισ)φοροδιαφυγή/φοροκλοπή, τη μαύρη οικονομία, τη λαθρεμπορία και το έγκλημα, την διαφθορά και την διαπλοκή, τον παντοειδή κομματικό βιοπορισμό και last but not least την αργομισθία (υπενθυμίζουμε ότι όσοι δημόσιοι υπάλληλοι επιδίδονται στην αργομισθία καρπώνονται υπεραξία, δεν την παράγουν!).
  • Τους «χαμένους της μεταπολίτευσης», ο βιοπορισμός των οποίων προέρχεται είτε από μισθωτή εργασία είτε από «καθαρή» επιχειρηματική δραστηριότητα.
Όσον αφορά τους «κερδισμένους της μεταπολίτευσης», πρόκειται για ένα σημαντικότατο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, όχι για μια μικρή ελίτ- σ’ αυτούς απευθύνεται το «μαζί τα φάγαμε» του Θεόδωρου Παγκάλου, και ως προς αυτούς αληθεύει απολύτως. Χωρίς να εξισώνεται η ευθύνη, ούτε κατά διάνοια- σε αυτήν την συνωμοταξία ανήκουν ομού και ο μεγαλολαθρέμπορος ή ο διαπλεκόμενος μεγαλεργολάβος, αλλά και ο κομματικά διορισμένος δημόσιος υπάλληλος χωρίς κανέναν έλεγχο της παραγωγικότητάς του. Και όσοι έχτισαν αμύθητες περιουσίες διαπλεκόμενοι και όσοι απλώς βόλεψαν τον γιο τους ή την κόρη τους.

Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ που κυβέρνησαν αυτήν την χώρα καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης προώθησαν με θρησκευτική ευλάβεια και από κάθε κυβέρνηση αυτό το οικονομικό μοντέλο, φροντίζοντας γιά την αναπαραγωγή του: «το καθεστώς αναπαράγεται και τρέφεται από τους ‘κερδισμένους της μεταπολίτευσης’: τα ‘λεφτά’ του τού τα παρέχει η φοροκλοπή και η μαφιοκρατία, τα ‘στρατά’ του η αργομισθία και η διαφθορά».

Σήμερα, ο διαχωρισμός δεν είναι ανάμεσα σε «αριστερούς» και «δεξιούς»∙ δεν είναι ανάμεσα στον «λαό» και στην «ελίτ»∙ δεν είναι ανάμεσα σε «προδότες» και «πατριώτες»∙ δεν είναι ανάμεσα στούς «εργάτες» και το «κεφάλαιο».
Ο διαχωρισμός είναι ανάμεσα στους «κερδισμένους» και στους «χαμένους» της περιόδου της οποίας η αυλαία πέφτει με βία πάνω στα κεφάλια μας, οι οποίοι πραγματικά δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα στην τρέχουσα κατάσταση ή στίς ενδεχόμενες μετεξελίξεις της.

Οι δύο αυτές «τάξεις» δεν επιδιώκουν τις ίδιες αλλαγές, δεν πιέζουν πολιτικά για τις ίδιες αλλαγές, δεν τους συμφέρουν οι ίδιες αλλαγές. Σ’ αυτόν τον διαχωρισμό εντοπίζεται η διάσταση συμφερόντων που χωρίζει την κοινωνία σε «τάξεις». Το τί είναι «αυτονόητο», καθώς και η «επανάσταση τού αυτονόητου» έχουν τελείως διαφορετικό περιεχόμενο για τους μεν και για τους δε.

Το ζητούμενο ήταν, είναι και θα είναι μια «Νέα Μεταπολίτευση» που θα ακυρώσει αυτήν την μεταπολιτευτική διάταξη, εγκαθιδρύοντας μια πραγματικά νέα περίοδο στά πράγματα της χώρας.

Αντί όμως να συμβαίνει αυτό… συμβαίνουν τα ακριβώς αντίθετα!

Αντί να δίνεται η χαριστική βολή στην μεταπολιτευτική διάταξη, επιχειρείται με τα νέα μέτρα η μέχρι τελικής πτώσεως επιβίωσή της. Με τα οριζόντια μέτρα επί οριζοντίων μέτρων η διαρκής μεταπολιτευτική επιβράβευση και προνομιακή κατάσταση των «κερδισμένων» δεν θίγεται, ακόμα κι αν περικόπτονται οι αποδοχές τους, ενώ οι «χαμένοι» τιμωρούνται βάναυσα ακριβώς για το γεγονός ότι ήσαν νομιμόφρονες και φορολογικά διαφανείς.

Όσοι δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν καλούνται να πληρώσουν ιλιγγιώδη, δυσθεώρητα, εξαντλητικά χαράτσια, ενώ όσοι λαμβάνουν αδήλωτα εισοδήματα συνεχίζουν να τα λαμβάνουν χωρίς να φορολογούνται επ’ αυτών αλλά μόνον επί των υπολοίπων (κάτι που δεν υποκαθίσταται από τα «τεκμήρια»). Μην ξεχνάμε, όσοι έχουν ακίνητα δεν σημαίνει ότι τα απέκτησαν από παράνομη δραστηριότητα, ούτε έχει νόημα να απωλέσουν την δυνατότητα να τα συντηρήσουν.

Δεν έχω σπουδάσει οικονομικά, όμως ο Αντώνης Σαμαράς με έπεισε απολύτως με τις πάμπολλες ομιλίες του τα τελευταία δύο χρόνια ότι αυτό το μείγμα είναι απολύτως καταστροφικό και για την οικονομία ως σύνολο: δημιουργεί ύφεση, σκοτώνει την ανάπτυξη, εν τέλει δεν προσπορίζει καν τα αναμενόμενα έσοδα στο κράτος.

Επίσης, ο Αντώνης Σαμαράς με έπεισε απολύτως τα τελευταία δύο χρόνια ότι η περικοπή των συντάξεων των 360-400 Ευρώ έχει ελάχιστο όφελος για το κράτος, αλλά ασύμμετρα μεγάλο κόστος για την κοινωνία. Και λοιπά, και λοιπά.

Το ερώτημα λοιπόν είναι, τί έχουν τώρα στο μυαλό τους; Δεδομένου τού ότι η συνέχιση της μεταπολιτευτικής διάταξης δεν είναι μεσοπρόθεσμα βιώσιμη επιλογή –σε καιρούς Μνημονίου- ούτε καν για το πολιτικό προσωπικό που τη διαχειρίζεται, διερωτάται κανείς με ποιό σκεπτικό καλούνται και πάλι κυρίως οι «χαμένοι» να πληρώσουν έναν ιδιαιτέρως τσουχτερό λογαριασμό, που σε λίγο δεν θα μπορούν πλέον καν να τον πληρώσουν. Και μόνο το ένστικτο πολιτικής αυτοσυντήρησης –και των τριών κυβερνητικών κομμάτων!- θα επαρκούσε για να επιλεγεί η ανατροπή της παρούσας κατάστασης, το ξήλωμα του κράτους-φέουδου (και φωλιάς/αγκαλιάς για κάθε διακομματικώς διαπλεκόμενη ραγισμένη καρδιά) και η αποστολή του λογαριασμού κυρίως στους «κερδισμένους». Αντ’ αυτού, είναι εξαιρετικά δύσκολο να εντοπίσει κανείς σοβαρά αντεπιχειρήματα στον ισχυρισμό ότι συνεχίζεται αυτούσια η πολιτική Παπανδρέου, κάτι που αν μη τι άλλο αποτελεί μάντη κακών. Αντί για Νέα Μεταπολίτευση, οι επιλογές άντλησης των πόρων για το νέο «πακέτο» μάλλον σηματοδοτούν «εκ νέου Μεταπολίτευση»…

Υπάρχει η ώρα που θ’ αποφασίσεις με ποιούς θα πας και ποιούς θ’ αφήσεις, και καμία δικαιολογία περί συγκυβερνήσεως με άλλα κόμματα δεν μπορεί να ακυρώσει αυτήν την θεμελιώδη αλήθεια. Είναι εξ αντικειμένου ανέφικτο να τάσσεται κανείς και με τους «κερδισμένους» και με τους «χαμένους» της μεταπολίτευσης, και το ηθικό έρεισμα για μια μεταρρυθμιστική διακυβέρνηση «με το σταυρό στο χέρι» κερδίζεται μόνο όταν δεν γίνονται καθόλου, μα καθόλου κομματοκρατικές «εκπτώσεις» και αβαρίες. Οι ριζοσπαστικές τομές (που προϋποθέτουν πολιτική βούληση – και απολήγουν σε δημοσιονομική άνθηση) συνεπάγονται το σπάσιμο αυγών, και οι κινήσεις συμβολισμού ότι υφίσταται διάθεση για σπάσιμο αυγών δεν μπορεί να αντικαταστήσει… την ίδια την ομελέττα.

Σε τελική ανάλυση, το βέβαιο είναι ότι ακόμα κι αν δεν μεριμνήσουν να ακυρώσουν την μεταπολιτευτική διάταξη όσοι υποσχέθηκαν ότι θα κάνουν ακριβώς αυτό, το αίτημα της Νέας Μεταπολίτευσης (και της Επανίδρυσης τού Κράτους) έχει πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο και αναμένει αυτόν που θα το πραγματώσει – όποιος κι αν είναι.

Η απειλή της χρεοκοπίας λειτουργεί πολύ επιτυχημένα - αφού επιτρέπει τη θυματοποίηση των μαζών, την υποδούλωση ολόκληρων κρατών, καθώς επίσης την επιβολή ειδικών φόρων, με στόχο τη διευκόλυνση των εκάστοτε εισβολέων
 

Ο κοινωνικός καπιταλισμός, η μικτή οικονομία καλύτερα, (στην οποία οι κοινωφελείς, οι στρατηγικές και οι κερδοφόρες μονοπωλιακές επιχειρήσεις ανήκουν στο κράτος, ενώ όλες οι υπόλοιπες στους ιδιώτες), σε «περιβάλλον» άμεσης δημοκρατίας, όπου οι Πολίτες συμμετέχουν μέσω δημοψηφισμάτων τόσο στις αποφάσεις, όσο και στον έλεγχο του κράτους, είναι το σύστημα που μπορεί να εγγυηθεί την καταπολέμηση της ανεργίας – όπως επίσης τη δίκαιη αναδιανομή των εισοδημάτων, την αειφόρο ανάπτυξη και την ελευθερία”.

Κείμενα

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω το «σύστημα», η Ευρωζώνη δηλαδή, είναι έτσι «φτιαγμένη», ώστε να παράγει πλούτο (πλεονάσματα) για ορισμένες χώρες και φτώχεια (ελλείμματα) για κάποιες άλλες. Πρόκειται λοιπόν αναμφίβολα για μία «ελαττωματική κατασκευή», η οποία δεν είναι δυνατόν να επιβιώσει ως έχει.

Η κεντρική τράπεζα του συστήματος, η ΕΚΤ, δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά – αφού από τη μία πλευρά είναι αδύνατον να συνεχίζει να αγοράζει επισφαλή ομόλογα, έχοντας ίδια κεφάλαια μόλις 11 δις €, ενώ από την άλλη δεν γίνεται να χειρίζεται τις οικονομίες 17 διαφορετικών μεταξύ τους κρατών, με ένα και μόνο βασικό επιτόκιο.

Για παράδειγμα, απαιτείται άμεση αύξηση του βασικού επιτοκίου στη Γερμανία (μεγεθύνεται ήδη η φούσκα ακινήτων), για να αποφευχθεί η υπερθέρμανση της οικονομίας της - ενώ στην Ιταλία μείωση, για να ξεφύγει από την ύφεση. Από την άλλη πλευρά, είναι θεσμοθετημένος ουσιαστικά ο αθέμιτος ανταγωνισμός εντός μίας τέτοιας νομισματικής ένωσης - αφού είναι δεδομένος όταν πρόκειται για ίσες μεταξύ τους επιχειρήσεις, οι οποίες διέπονται από διαφορετικά επιτόκια δανεισμού.    

Για να μπορέσει τώρα να επιβιώσει η Ευρωζώνη θα πρέπει, παράλληλα με την ενίσχυση της ΕΚΤ από ένα «δυναμικό»
ESM με τραπεζική άδεια και κεφάλαια άνω του 1 τρις €, με ευρωομόλογα, με κοινό τραπεζικό σύστημα κλπ., να συμβούν τα παρακάτω:

(α) είτε να ενισχυθεί ο πληθωρισμός στις πλεονασματικές χώρες του Βορά (αύξηση μισθών και κατανάλωσης με προϊόντα του Νότου, έτσι ώστε να επιλυθεί το πρόβλημα των ελλειμματικών ισοζυγίων τρεχουσών συναλλαγών, καθώς επίσης της αποβιομηχανοποίησης),

(β) είτε να αυξηθεί η φορολογία στο Βορά, έτσι ώστε να μεταφέρονται οι επί πλέον «πόροι» (πλεονάσματα) στο Νότο – ουσιαστικά δηλαδή να αμοιβαιοποιηθεί το χρέος, σε συνθήκες αλληλεγγύης.

Εάν δεν συμβεί ούτε το ένα, αλλά ούτε και το άλλο, η Ευρωζώνη είναι δυστυχώς καταδικασμένη να αποτύχει – όπου, στην προκειμένη περίπτωση, θα ήταν προτιμότερη η ελεγχόμενη επιστροφή όλων των χωρών μαζί στην αφετηρία (προ ευρώ περίοδο), από την ανεξέλεγκτη κατάρρευση.

Περαιτέρω, ο Βοράς και ειδικά η Γερμανία έχει μεγαλύτερη ανάγκη σήμερα να διατηρήσει το ευρώ, από ότι ο Νότος – με την Ισπανία και την Ιταλία να έχουν πολύ καλύτερες προοπτικές εκτός ευρώ.

Η Ελλάδα, στην οποία η έκθεση της Τρόικα λέγεται ότι διαπιστώνει «τρύπα» 30 δις € (από τα 20 δις που αναφερόταν χθες και τα 10-15 δις που αποδέχεται η κυβέρνηση), είναι δυστυχώς εγκλωβισμένη στο ευρώ – ενώ ευρίσκεται πια στο έλεος των δανειστών της, με ελάχιστες πιθανότητες να ξεφύγει από το μοιραίο.

Σε κάθε περίπτωση, η πληρωμή ή μη της επόμενης δόσης, θα είναι καθοριστική για το μέλλον της – με αρκετούς να αναφέρονται στην τελική παρτίδα (
poker) των 31,5 δις €, η οποία μάλλον θα ολοκληρωθεί μετά τις αμερικανικές εκλογές (ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, είμαστε ανέκαθεν εναντίον της συνέχισης του δανεισμού, προτιμώντας τις επώδυνες μεν, αλλά καθαρές, βιώσιμες λύσεις).

Τέλος, το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης χαρακτηρίζεται εύλογα ως μία βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια της – με ελάχιστες πιθανότητες να μην εκραγεί, στην περίπτωση ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας κάποιων χωρών μελών ή διάλυσης της νομισματικής ένωσης.

Με δεδομένο τώρα το γεγονός ότι, η Ευρώπη αποτελεί το βασικό δανειστή των αναπτυσσομένων κρατών, η απειλή αυτή δεν είναι καθόλου αμελητέα για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Η σκανδαλώδης λεηλασία

Η μετοχή του ΤΤ (σχεδιάζεται να ιδιωτικοποιηθεί άμεσα), κατέρρευσε μετά την ανακοίνωση του υπουργού οικονομικών - σύμφωνα με την οποία η πλέον ασφαλής κάποτε τράπεζα (μεγάλη καταθετική βάση, ελάχιστες επισφάλειες), δεν είναι πια βιώσιμη. Η κυβέρνηση βέβαια δεν ανέφερε ότι, οι δυσκολίες του ΤΤ οφείλονται στο «φόρτωμα» του με ομόλογα του δημοσίου, λίγο πριν από το «κούρεμα» τους.

Η μετοχή του ΟΠΑΠ (πέρυσι περί τα 14 €, σήμερα 3,90 €) ευρίσκεται επίσης σε ελεύθερη πτώση - με αποτέλεσμα, η προγραμματισμένη «εκποίηση» του 29% να υπολογίζεται στην τιμή των 3-4 € ανά μετοχή (όταν η αμερικανική Fernbank ανέφερε ότι, υπό προϋποθέσεις, η αξία του ΟΠΑΠ θα μπορούσε να ανέλθει στα 47 δις €, από μόλις 1,26 δις € σήμερα).

Η τοποθέτηση δε ότι, το κράτος θα εισπράττει φόρο επί των κερδών του οργανισμού, από τους ιδιώτες που θα το αγοράσουν, είναι μάλλον «απατηλή» – αφού οι πολυεθνικές πολύ σπάνια εμφανίζουν κέρδη στους ισολογισμούς τους, φοροδιαφεύγοντας νόμιμα.


Στα πλαίσια αυτά, σε συνδυασμό με τα νέα μέτρα λιτότητας (11,8 δις €), θεωρούμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε τον επίλογο από ένα παλαιότερο κείμενο μας (Η λεηλασία της Τουρκίας), σχετικό με τις μεθόδους των εισβολέων:

Με κριτήριο την τραυματική εμπειρία της Τουρκίας, συμπεραίνεται χωρίς καμία αμφιβολία ότι, η προσέγγιση του μονοπωλιακού καπιταλισμού στην επίλυση των προβλημάτων χρέους, συνίσταται στη «μετακύλιση» ολόκληρου του κοινωνικού κόστους στα ασθενή εισοδηματικά στρώματα – επειδή αυτά αποτελούν την συντριπτική, αλλά και αδύναμη πλειοψηφία.

Επίσης συμπεραίνεται πως η σχέση μίας χώρας με το ΔΝΤ δεν είναι σε καμία περίπτωση χρονικά περιορισμένη – ενώ δεν λύνει κανένα από τα πραγματικά προβλήματα της Οικονομίας της. Τέλος ότι, η αλλαγή της εκάστοτε κυβέρνησης, του «τρέχοντος» κόμματος εξουσίας καλύτερα, δεν σημαίνει ουσιαστικά τίποτα για τους συνδίκους του διαβόλου – αντίθετα, έχει μάλλον προϋπολογισθεί, με την υφιστάμενη κυβέρνηση να θεωρείται «νομοτελειακά αναλώσιμη».

Στο παράδειγμα της Τουρκίας, η νέα κυβέρνηση και όχι η παλαιά, ήταν αυτή που αφενός μεν «διεύρυνε» την εξαθλίωση των Πολιτών της, αφετέρου ξεπούλησε σχεδόν το σύνολο της δημόσιας περιουσίας - παραμένοντας σταθερά «υποτελής» του Καρτέλ και των τοκογλύφων, χωρίς παραδόξως να διακινδυνεύει την εκλογική της δύναμη. Φυσικά το ξεπούλημα έγινε «έντεχνα», αφού ακολούθησε 2-3 έτη μετά την εκλογική της νίκη και τη σταθεροποίηση της στην εξουσία
”.

Κλείνοντας έχουμε την άποψη πως η Ελλάδα αποτελεί ένα πραγματικό
El Dorado – αφού οι ευκαιρίες εξαγοράς των περιουσιακών της στοιχείων από τους κερδοσκόπους, σε τιμές ευκαιρίας (τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις υπολογιζόταν στα 50 δις €, ενώ σήμερα περιορίσθηκαν στα 15 δις € !), είναι πάρα πού μεγάλες.

Από την άλλη πλευρά, οι υγιείς αντιδράσεις των Ελλήνων απέναντι στους εισβολείς μειώνονται συνεχώς, με τη μέθοδο του βομβαρδισμού τους με προβλήματα επιβίωσης - τα οποία δεν τους αφήνουν καθόλου χρόνο ή/και διάθεση, για να ασχοληθούν με το μέλλον της πατρίδας τους και των παιδιών τους.

Ευρώ ή δραχμή;

Ερώτηση: Υπάρχουν αξιόλογοι οικονομολόγοι, οι οποίοι υποστηρίζουν την επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή. Εσείς όμως γράφετε ότι, "η παραμονή της χώρας μας στην Ευρωζώνη, σε καθεστώς προτεκτοράτου, δεν είναι ότι καλύτερο θα επιθυμούσε κανείς – η έξοδος της όμως θα οδηγούσε δυστυχώς σε μία τεράστια οικονομική, κοινωνική, ενδεχομένως και γεωπολιτική τραγωδία". Τι να πιστέψω εγώ και τι να κάνω;

Απάντηση: Σε γενικές γραμμές (υπάρχουν αρκετές αναλύσεις μας), όλοι όσοι τάσσονται υπέρ της δραχμής, συνδέουν την τοποθέτηση τους με την άρνηση πληρωμής του εξωτερικού δημοσίου χρέους, καθώς επίσης με την ταυτόχρονη μετατροπή του ιδιωτικού χρέους σε δραχμές - έτσι ώστε να μην υποστούν και τα δύο τις συνέπειες μίας πιθανότατης υποτίμησης της τάξης του 50-70%, η οποία θα οδηγούσε τόσο το δημόσιο, όσο και αρκετούς ιδιώτες (ειδικά τις τράπεζες) στη χρεοκοπία (αφού θα αύξανε ανάλογα τα χρέη).

Κατά την υποκειμενική μας όμως άποψη, κάτι τέτοιο είναι εντελώς ουτοπικό - αφού αφενός μεν οι δανειστές μας δεν θα δεχόταν τη μονομερή διαγραφή των απαιτήσεων τους, αφετέρου δεν έχουμε πια τη δυνατότητα μετατροπής του εξωτερικού χρέους σε δραχμές (μετά την εγκληματική συμφωνία του Οκτώβρη του 2011 -
PSI). Εκτός αυτού, η μετατροπή του ιδιωτικού χρέους σε δραχμές, θα οδηγούσε στη χρεοκοπία τις ελληνικές τράπεζες (οι οποίες ήταν σχετικά υγιείς πριν το PSI), πολλές επιχειρήσεις και γενικότερα όλους τους εγχώριους δανειστές.

Εάν φυσικά είχαμε μία κυβέρνηση, η οποία θα μπορούσε να "πουλήσει" την έξοδο μας (πληρώσαμε πολύ ακριβά το ευρώ, με την αποβιομηχανοποίηση κλπ., οπότε αποτελεί σημαντικότατο περιουσιακό μας στοιχείο, το οποίο θα είμαστε ανόητοι εάν χαρίζαμε), θα υπήρχαν ίσως κάποιες ελπίδες περιορισμού της καταστροφής. Στη συνέχεια όμως, η ανάγκη ύπαρξης συναλλάγματος για την πληρωμή των εισαγωγών μας, δεν θα ήταν καθόλου εύκολο πρόβλημα στην επίλυση του.

Ολοκληρώνοντας, δεν πρέπει να περιορίζει κανείς τις συνέπειες μόνο στο οικονομικό σκέλος, αφού υπάρχει επί πλέον το κοινωνικό, καθώς επίσης το γεωπολιτικό. Ειδικότερα, η έξοδος μίας χώρας από την Ευρωζώνη προϋποθέτει την έξοδο της από την ΕΕ - όπου εμείς έχουμε την άποψη ότι, καμία χώρα σήμερα δεν μπορεί να επιζήσει μόνη της, έχοντας απέναντι της μία Ενωμένη Ευρώπη, τις Η.Π.Α., την Κίνα κλπ. Πόσο μάλλον όταν ευρίσκεται σε μία περιοχή υψηλού κινδύνου, συνορεύοντας με εξαιρετικά προβληματικά κράτη.

Συμβατικός και οικονομικός πόλεμος

Σε έναν συμβατικό πόλεμο, υπάρχει η δυνατότητα άμυνας μίας χώρας από το στρατό της – ο οποίος έχει ορκιστεί στο σύνταγμα να προστατεύει την πατρίδα του, με κάθε θυσία.

Σε έναν οικονομικό πόλεμο όμως ο στρατός, όπως φαίνεται, είναι εντελώς ανίσχυρος και δεν μπορεί να προστατέψει την πατρίδα του από τη λεηλασία και την υποδούλωση - υπακούοντας, ως οφείλει, στις προσταγές του συντάγματος.

Πρόκειται λοιπόν για ένα ακόμη πλεονέκτημα της εισβολής σε μία χώρα, με τη βοήθεια των οικονομικών όπλων - φυσικά με την ταυτόχρονη άσκηση «ωμής» ψυχολογικής βίας, η οποία οδηγεί αρκετούς πολίτες στα άκρα. Όμως, μέχρι πότε οι πολίτες ενός έθνους θα επιλέγουν την αυτοκτονία, αντί της εξέγερσης;

Αυτοκρατορίες

Οι μεγάλες αυτοκρατορίες σπάνια καταστρέφονται από εξωτερικές επιθέσεις – συνήθως καταρρέουν «υπό το βάρος» των εσωτερικών αντιθέσεων και διαφωνιών, οι οποίες σήμερα απειλούν την Ευρωζώνη.

Η διαχείριση της υπερχρέωσης ήταν ανέκαθεν μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της Πολιτικής. Στην αρχαιότητα, η συνήθως σφοδρή αντιπαράθεση μεταξύ δανειστών και οφειλετών, κατέληγε σε βίαιες συγκρούσεις και σε πολέμους - επειδή η εναλλακτική δυνατότητα, για την απαλλαγή από τα χρέη, ήταν η Δουλεία.

Στη σημερινή Ευρώπη, αλλά και στον υπόλοιπο πλανήτη, η επίλυση ανάλογων προβλημάτων επιχειρείται μεν πιο «πολιτισμένα», με οικονομικούς όρους δηλαδή, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η προσπάθεια υποδούλωσης ή/και λεηλασίας των οφειλετών από τους δανειστές.

Η τιμή της δειλίας

Η Ιστορία είναι γεμάτη από προδοσίες, από προδότες, από εκβιαστές, από εκβιαζομένους, καθώς επίσης από δειλούς λαούς - οι οποίοι προτιμούν την υποδούλωση, από την επώδυνη εξέγερση εναντίον αυτών που επιβουλεύονται την Ελευθερία και τη Δημοκρατία στη χώρα τους.

Στα πλαίσια αυτά, με στόχο την δημιουργία σύγχρονων σκλάβων, άβουλων, φθηνών υπηρετών της παγκόσμιας και τοπικής ελίτ, η απειλή της χρεοκοπίας λειτουργεί πάρα πολύ επιτυχημένα - αφού επιτρέπει τη θυματοποίηση των μαζών, την υποδούλωση ολόκληρων κρατών, καθώς επίσης την επιβολή ειδικών φόρων και «κυρώσεων» κάθε είδους, με στόχο τη διευκόλυνση των εκάστοτε εισβολέων.

Η τιμή της δειλίας είναι προφανώς η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, η καταστροφή της μεσαίας τάξης, στην οποία στηρίζεται η Δημοκρατία, καθώς επίσης η μετατροπή της χώρας σε επίσημο προτεκτοράτο.

Αθήνα, 25. Σεπτεμβρίου 2012