Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Ιαν 2015



Γράφει ο Κλεισθένης 

Οι εκλογές τέλειωσαν, αρέσει δεν αρέσει σε μερικούς έχουμε κυβέρνηση.

Το επόμενο βήμα είναι η κινητοποίηση των εισαγγελέων.

Η εντολή του λαού προς το δικαστικό σώμα ήταν σαφής, "τιμωρήστε τους φταίχτες".

Έχουν μαζευτεί πολλά στην μνήμη των πολιτών. Σκάνδαλα, αντισυνταγματικές πράξεις, συγκαλύψεις, ποινικά και αστικά αδικήματα. Θα μείνουν ατιμώρητα;

Το δικαστικό σώμα χρειάζεται, ιδιαίτερα τώρα, την πλήρη στήριξη της κυβέρνησης και του λαού.

Η δικαιοσύνη οφείλει να διαλευκάνει όσα καταγγέλθηκαν την προηγούμενη περίοδο.

Πως και γιατί μπήκαμε στο μνημόνιο; Θα μείνει αναπάντητο, θα μείνει ατιμώρητο;

Η μετατροπή του cd σε flash stick απ' τον Παπακωνσταντίνου, η απόκρυψη απ' την λίστα των συγγενών του Θα μείνουν ατιμώρητα;

Η παραμονή των λιστών Λαγκάρντ κτλ στα συρτάρια θα μείνει ατιμώρητη;

Η συνεχής και αισχρή φοροκλοπή, το λαθρεμπόριο καυσίμων, το ξεπούλημα των δημόσιων οργανισμών, μπιρ παρά, θα μείνουν ατιμώρητα;

Οι εμπνευστές και εκτελεστές των αντεθνικών διαταγμάτων που κουρέλιασαν το σύνταγμα θα μείνουν ατιμώρητοι;

Είναι δυστυχώς μεγάλη η λίστα των όσων έγινα την περίοδο των μνημονίων και όχι μόνο. Τι θα κάνουν οι εισαγγελείς;

Θα δραστηριοποιηθούν, θα κινήσουν τις απαραίτητες διαδικασίες για την παραδειγματική τιμωρία όσων βρεθούν ένοχοι; ή θα προφασιστούν έλλειψη πολιτικής βούλησης;

Η λαϊκή βούληση πάντως είναι υπέρ της παραδειγματικής τιμωρίας όσων κατέστρεψαν την χώρα παραδίδοντάς την στα νύχια των διεθνών και ντόπιων τοκογλύφων.

Το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα δίνει την εντολή στους εισαγγελείς να κινηθούν αυτόνομα και ανεξάρτητα, όπως ορίζει και το σύνταγμα, έτσι ώστε οι "προδότες" και τα "λαμόγια" να πάνε εκεί που τους αξίζει, ΦΥΛΑΚΗ.

Εμείς, οι πολίτες, περιμένουμε και αγρυπνούμε.

Ίδωμεν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
  

«Η δημιουργία της ευρωζώνης είναι η δεύτερη χειρότερη ιδέα των χωρών-μελών της. Η πρώτη είναι η διάλυση της» γράφει ο βραβευμένος βετεράνος αρθρογράφος των Financial Times, Μάρτιν Γουλφ, υποστηρίζοντας ότι η μείωση του ελληνικού χρέους είναι η «σοφή» κίνηση που μπορούν να κάνουν τώρα οι εταίροι της.
   
Δημοσιεύουμε ένα μεγάλο απόσπασμα από το άρθρο:
   
«Εάν γίνει σωστά, η μείωση του χρέους μπορεί να οφελήσει την Ελλάδα και την υπόλοιπη ευρωζώνη. Θα υπάρξουν δυσκολίες. Αλλά θα είναι μικρότερες από αυτές που θα προκληθούν εάν πετάξουν την Ελλάδα στους λύκους. Δυστυχώς, η επίτευξη μιας τέτοιας συμφωνίας ίσως είναι αδύνατη. Γι αυτό και η πεποίθηση ότι η κρίση στην ευρωζώνη έχει τελειώσει είναι λανθασμένη.
Κανείς δεν μπορεί να δείχνει έκπληκτος από τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. 
   
Εν μέσω «ανάπτυξης», η ανεργία φθάνει στο 26% του εργατικού δυναμικού και η ανεργία των νέων ξεπερνά το 50%. Το ΑΕΠ είναι μειωμένο κατά 26% από τα προ κρίσης επίπεδα...και η κατανάλωση προιόντων και υπηρεσιών έχει μειωθεί κατά 40%. 
   
Με δεδομένη αυτή την καταστροφή, δεν είναι να απορεί κανείς που οι ψηφοφόροι απέρριψαν την προηγούμενη κυβέρνηση και τις πολιτικές που ακολούθησε, με εντολή των πιστωτών. 
   
Όπως έχει πει και ο Αλέξης Τσίπρας, η Ευρώπη βασίζεται στην αρχή της δημοκρατίας. Ο λαός της Ελλάδας μίλησε. Το λιγότερο που πρέπει να κάνουν οι δυνάμεις είναι να αφουγκραστούν. Ωστόσο, σύμφωνα με αυτά που συνεχώς ακούγονται, το αίτημα για μια νέα συμφωνία για το χρέος και τη λιτότητα, θα απορριφθεί χωρίς δεύτερη σκέψη. Πίσω από αυτή την απάντηση κρύβονται πολλές φαρισαϊκές ανοησίες
   
Δυο συγκεκριμένα ηθοπλαστικά επιχειρήματα στέκονται εμπόδιο σε μια λογική απάντηση στα ελληνικά αιτήματα.
   
Το πρώτο είναι ότι οι Έλληνες δανείστηκαν τα χρήματα και επομένως έχουν την υποχρέωση να τα ξεπληρώσουν, όποιο και να είναι το κόστος γι αυτούς....Η αλήθεια ωστόσο είναι ότι οι πιστωτές έχουν την ηθική ευθύνη να δανείζουν με σοφία. Εάν αποτύχουν να φερθούν με υπευθυνότητα και σύνεση προς τους οφειλέτες τους, τους αξίζει αυτό που θα συμβεί. Στην περίπτωση της Ελλάδας, το μέγεθος του εξωτερικού ελλείμματος ήταν ολοφάνερο. Οπως και ο τρόπος λειτουργίας του ελληνικού κράτους.
Το δεύτερο επιχείρημα είναι ότι από τότε που ξέσπασε η κρίση, η υπόλοιπη ευρωζώνη ήταν εξαιρετικά γενναιόδωρη με την Ελλάδα. Και αυτό, είναι λάθος. 
   
Πράγματι τα δάνεια που έδωσε η ευρωζώνη και το ΔΝΤ έφθασαν συνολικά το τεράστιο ποσό των 226,7 δις ευρώ, που είναι περίπου τα δυο τρίτα του συνολικού κρατικού χρέους του 175% του ΑΕΠ. Αλλά αυτό το ποσό ως επί το πλείστον διατέθηκε όχι προς όφελος του ελληνικού λαού, αλλά για να αποφευχθεί η διαγραφή των κακών δανείων προς την Ελληνική κυβέρνηση και τις Ελληνικές τράπεζες. Μόνο το 11% των δανείων χρηματοδότησε απευθείας κυβερνητικές δραστηριότητες. Αλλο ένα 16%  διατέθηκε για την πληρωμή των τόκων. Και τα υπόλοιπα σε διάφορες κεφαλαιακές ανάγκες: τα χρήματα έφθαναν κι έφευγαν πάλι.
    
Μια πιο έντιμη πολιτική θα ήταν να διασωθούν οι δανειστές απευθείας. Αλλά αυτό θα ήταν υπερβολικά ντροπιαστικό.
   
Οπως επισημαίνουν και οι Ελληνες, η ανακούφιση του χρέους είναι φυσιολογική. Η Γερμανία, μια κατά συρροή αφερέγγυα χώρα του 20ου αιώνα τόσο για το εσωτερικό όσο και το εξωτερικό της χρέος, είναι από αυτές τις χώρες που έχουν επωφεληθεί. 
   
Ο,τι δεν μπορεί να ξοφληθεί, δεν θα εξοφληθεί. Η ιδέα ότι οι Έλληνες θα καταγράφουν μεγάλα δημοσιονομικά πλεονάσματα για μια γενιά, προκειμένου να ξεπληρώνουν τα χρήματα, τα οποία χρησιμοποίησαν οι κυβερνήσεις που τους τα δάνεισαν για να σώσουν ιδιωτικά πιστωτικά ιδρύματα από  τη βλακεία τους, είναι μια αυταπάτη. 
   
Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; 
   
Η επιλογή είναι μεταξύ του σωστού, του βολικού και του επικίνδυνου
   
Όπως υποστηρίζει ο Ρεζά Μογκάνταμ, πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ για την Ευρώπη: «η Ευρώπη θα πρέπει να προσφέρει σημαντική μείωση του χρέους- να το μειώσει στο μισό και να μειώσει στο μισό την απαιτούμενη δημοσιονομική ισορροπία- με αντάλλαγμα μεταρρυθμίσεις»... Εάν τέτοιο πρόγραμμα θα ήταν προς όφελος της Ελλάδας, που έχει ανάγκη τον πολιτικό και οικονομικό εκσυγχρονισμό.
   
Η πολιτικά βολική προσέγγιση είναι να συνεχιστεί «η παράταση και η υποκρισία». Χωρίς αμφιβολία υπάρχουν τρόποι για να μετατίθεται η ημέρα της κρίσης στο μέλλον. Επίσης υπάρχουν τρόποι να μειώνεται η αξία του τόκου και της αποπληρωμής, χωρίς να μειώνεται η ονομαστική αξία. Αυτό θα επιτρέψει στην ευρωζώνη να αποφύγει να αντιμετωπίσει το ηθικό ζήτημα της ελάφρυνσης του χρέους και για άλλες χώρες που έχουν πληγεί από την κρίση, κυρίως την Ιρλανδία. Ωστόσο μια τέτοια προσέγγιση δεν μπορεί να έχει το έντιμο και διάφανο αποτέλεσμα που είναι τόσο πολύ αναγκαίο. 
   
Η επικίνδυνη προσέγγιση είναι να οδηγηθεί η Ελλάδα προς την χρεοκοπία. Αυτό πιθανότατα θα δημιουργήσει μια κατάσταση στην οποία η Ευρωπαϊκή Κεντρική τράπεζα δεν θα μπορεί να λειτουργεί πλέον ως η κεντρική τράπεζα της Ελλάδας. Και έτσι θα οδηγηθεί στην έξοδο. Το αποτέλεσμα θα είναι μεσοπρόθεσμα καταστροφικο για την Ελλάδα....Αλλά η ζημιά δεν θα αφορά μόνο στην Ελλάδα. Θα δείξει ότι η νομισματική ένωση στην ευρωζώνη δεν είναι μη αναστρέψιμη, αλλά απλώς είναι µια πρόσδεση σκληρής συναλλαγµατικής ισοτιµίας.
   
Και αυτό θα είναι το χειρότερο: η ακαμψία της πρόσδεσης, χωρίς την αξιοπιστία της νομισματικής ένωσης. Σε κάθε μελλοντική κρίση, το ερώτημα θα είναι εάν «έφθασε η ώρα της εξόδου». Το αποτέλεσμα θα είναι χρόνια αστάθεια. 
   
Η δημιουργία της ευρωζώνης είναι η δεύτερη χειρότερη ιδέα των χωρών-μελών της. Η πρώτη είναι η διάλυση της. Ωστόσο εκεί μπορεί να οδηγηθούν, πιέζοντας την Ελλάδα προς την έξοδο. Η σωστή πορεία είναι να αναγνωριστεί η περίπτωση της ανακούφισης του χρέους, υπό τον όρο της υιοθέτησης επαληθεύσιμων μεταρρυθμίσεων. 
   
Οι πολιτικοί θα απορρίψουν την ιδέα. Οι ηγετικές προσωπικότητες θα την αδράξουν. Θα διαπιστώσουμε σύντομα, τι από τα δυο είναι».
  
Πηγή efsyn


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ άρχισαν να ρίχνουν βόμβες και να απειλούν την κυβερνητική σταθερότητα...!
Οι ιδεοληψίες του ΣΥΡΙΖΑ απειλούν την συγκυβέρνηση περισσότερο από τον Σόιμπλε και την Μέρκελ...

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Ως μήνας του μέλιτος ή ως περίοδος κατά την οποία διατηρούνται οι τύποι μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και των «Ανεξάρτητων Ελλήνων», μπορεί να χαρακτηριστεί το διάστημα από την ημέρα της δημιουργίας της νέας συγκυβέρνησης της χώρας.
Μία χρονική περίοδος, που πολλοί περιμένουν ότι σύντομα (μέχρι τον Απρίλιο) θα περάσει από το «μέλι» στους «καβγάδες». Κι αυτό, επειδή πέρα από τα όσα τους ενώνουν (αντιμνημονιακή πολιτική), οι διαφορές πολιτικών θέσεων μεταξύ των δύο πλευρών είναι πολλές, ίσως περισσότερες από όσες μπορούν να διαχειριστούν οι ηγεσίες τους.

Φυσικά, όλοι ευχόμαστε επιτυχία στη νέα συγκυβέρνηση, η οποία και θα σηματοδοτήσει την αλλαγή πλεύσης –προς το καλύτερο- για ολόκληρη τη χώρα και φυσικά για τους πολίτες. Όμως, πέρα από το ευχολόγιο, υπάρχουν κι εκείνα τα «μικρά» (που στην πραγματικότητα είναι πολύ μεγάλα), τα οποία μπορεί να διαταράξουν τον «γάμο» και να οδηγήσουν σε ένα θυελλώδες διαζύγιο.

Δεν πρόλαβε καν ο νέος πρωθυπουργός της Ελλάδας να προβεί σε επίσημες ανακοινώσεις, δεν πρόλαβε καν να συγκληθεί και να λειτουργήσει το πρώτο υπουργικό συμβούλιο, και μεστότατοι ευτυχίας έτρεξαν κυβερνητικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να αναφερθούν σε «ευαίσθητα σημεία» (ή αλλιώς και σημεία έντονης τριβής και αντιπαραθέσεων), όπως το μάθημα των Θρησκευτικών ή… η απόδοση ιθαγένειας σε παιδιά (λαθρο)μεταναστών πρώτης και δεύτερης γενιάς, δημιουργώντας «νευρικότητα» στο στρατόπεδο των ΑΝΕΛ, δηλαδή στο έτερον ήμισυ της κυβερνητικής συγκυβέρνησης.

Με δεδομένη την πολιτική συμμαχία ανάγκης, προκειμένου να αντιμετωπισθεί η καταστροφή του μνημονίου (που ασκήθηκε από τις τρεις προηγούμενες κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά-Βενιζέλου), ίσως κάποιοι στο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να κατανοήσουν πως θα πρέπει να επαναταξινομήσουν τις πολιτικές τους προτεραιότητες και να τις βασίσουν στην ανάγκη ύπαρξης και λειτουργίας της υφιστάμενης κυβέρνησης. Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί σε γνωστές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως εκείνες συνάδουν με μείζονα εθνικά ζητήματα (π.χ. λαθρομετανάστευση, προκειμένου να αποφύγουν μία σύγκρουση με τους ΑΝΕΛ (εάν οι ΑΝΕΛ συνεχίζουν να διατηρούν τις θέσεις τους στο θέμα αυτό και δεν έχουν μετακινηθεί προς την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ).

Είναι πολύ δύσκολο, αυτή η κυβέρνηση να έχει μέλλον πέραν του εξαμήνου εάν ο Τσίπρας δεν καταφέρει να επιβληθεί σε συγκεκριμένες ριζοσπαστικές εθνομηδενιστικές συνιστώσες του κόμματός του, εξαναγκάζοντάς τους να ρίξουν «νερό στο κρασί» τους και να δεχθούν μια χρονική μετατόπιση συγκεκριμένης σειράς θεμάτων τα οποία είναι οπλισμένες βόμβες και έτοιμες να εκραγούν εάν ο ΣΥΡΙΖΑ (ή κάποια υψηλόβαθμα στελέχη του πυρήνα του) επιθυμήσουν να σπάσουν τις «κόκκινες γραμμές» των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» (οι οποίες προεκλογικά αποφεύχθηκε να επαναδιευκρινιστούν, κυρίως εκείνες που έχουν σχέση με την λαθρομετανάστευση).

Ήδη, η εφαρμογή του «ζεστού – κρύου» που εφαρμόζει η Ευρώπη (με την βοήθεια των funds στα spreads) και την βοήθεια των «επενδυτών» στο Χρηματιστήριο, αλλά και η διερευνητικές κινήσεις αξιωματούχων της Ευρώπης (με ταυτόχρονη «αποψίλωση» πληροφοριών από ξένες μυστικές υπηρεσίες που γίνεται αυτή τη στιγμή), αλλά και δημοσιεύματα που προσπαθούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις, δημιουργούν συνθήκες προετοιμασίας μίας αρκετά ισχυρής επικείμενης σύγκρουσης της κυβέρνησης με τους «δανειστές», τους «εταίρους», «φίλους» και «συμμάχους».
Το να δημιουργούνται ταυτόχρονα (χωρίς ουσιαστικό λόγο και εξαιτίας ιδεοληψιών) και συνθήκες εσωτερικής πολιτικής – κυβερνητικής ανασφάλειας, είναι το χειρότερο δυνατό σενάριο που μπορεί να υπάρξει για την χώρα. Η κρισιμότητα της κατάστασης της χώρας, επιβάλει να υπάρξει παρατεταμένη διάρκεια στην φιλότιμη προσπάθεια που καταβάλλεται από την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Η ό,ποια ανευθυνότητα υπάρξει στην συγκεκριμένη συμμαχία, η οποία θα οδηγήσει σε πτώση της κυβέρνησης πριν αντιμετωπιστούν τα μείζονα ζητήματα τα οποία «εξανάγκασαν» στην δημιουργία της, θα «πληρωθεί» από την ελληνική κοινωνία με τεράστιο πολιτικό κόστος για τα σημερινά κόμματα της συγκυβέρνησης.

Κάποιοι, τόσο στο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και στους ΑΝΕΛ (οι οποίοι μέχρι στιγμής δεν έχουν «απαντήσει» στις προκλήσεις που έγιναν επί των «κόκκινων γραμμών), θα πρέπει να κατανοήσουν πως η απόσταση μεταξύ «ωσανά» και «σταύρωσον αυτόν» είναι ελάχιστη και, ίσως, να μετριέται όχι σε ημέρες, αλλά σε λίγες μόνο ώρες…

ΥΓ: Σε κάθε περίπτωση εάν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να "παίξει" (και ίσως να απειλήσει) με τα εθνικά χαρακτηριστικά της χώρας, εισάγοντας ζητήματα σχετικά με την ιθαγενοποίηση των λαθρομεταναστών, πρώτος ο ίδιος σεβόμενος την Δημοκρατία θα πρέπει να θέσει σε δημοψήφισμα το συγκεκριμένο μείζον εθνικό θέμα. Εάν δεν το πράξει, θα αποδείξει πως δεν σέβεται την γνώμη των πολιτών και λειτουργεί από θέση ισχύος όπως οι προηγούμενες κυβερνήσεις... Και εν πάσει περιπτώσει, οι ιδεοληψίες περί διεθνισμού, εθνομηδενισμού, ανοικτών συνόρων και άλλα συναφή, καλό θα ήταν να τεθούν επί τάπητος πριν την δημιουργία της συγκυβέρνης ή... όταν η χώρα θα έχει αλλάξει οριστικά πορεία, προς το καλύτερο. Ας "τραβήξει κανένα αφτί" ο Τσίπρας, επιτέλους, για να αποδείξει ότι είναι και ο αρχηγός ενός κόμματος και όχι μίας παρέας που έτυχε (για διάφορους λόγους) να εμπλουτιστεί με "περαστικούς"...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Το δικαίωμα ψήφου σας έχει ανακληθεί γιατί δεν έχετε καταβάλει τη συνδρομή σας». Κάπως έτσι θα μπορούσε να είναι το μήνυμα που έλαβε η κυβέρνηση των Σκοπίων από τον ΟΗΕ μετά την μη καταβολή της συνδρομής –ύψους 24.606 δολαρίων– για τη συμμετοχή της σε ψηφοφορίες της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.

Σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν με επιστολή του ενημέρωσε τον Πρόεδρο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, ότι οχτώ χώρες (μεταξύ των οποίων και η ΠΓΔΜ) δεν κατέβαλαν τη συνδρομή τους και ως εκ τούτου, χάνουν προσωρινά το δικαίωμα ψήφου στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

Σύμφωνα με τα επίσημα έγγραφα εκτός της ΠΓΔΜ το δικαίωμα ψήφου έχουν χάσει από τις 9 Οκτωβρίου 2014 άλλες επτά χώρες: Υεμένη, Γρενάδες, Κιργιστάν, Νήσοι Μάρσαλ, Ρουάντα, Τόνγκο και Βανουάτου.

Από το υπουργείο Εξωτερικών της ΠΓΔΜ δεν υπάρχει κάποια σχετική διευκρίνιση καθώς, όπως ανέφεραν, προσπαθούν να εντοπίσουν πού βρίσκεται το πρόβλημα. Πάντως, πηγές από το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας ανέφεραν ότι η συνδρομή θα καταβληθεί και πως η χώρα δεν πρόκειται να απολέσει το δικαίωμα ψήφου στην Γενική Συνέλευση του Οργανισμού.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Μετά την ανακοίνωση των νέου ελληνικού κυβερνητικού σχήματος, ο ευρωπαϊκός Τύπος στρέφει το βλέμμα σε δύο σημεία που θεωρεί κεντρικότερα: Αφ' ενός, το νέο υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη και αφ' ετέρου την -αναγκαστική, όπως παρουσιάζεται - συνεργασία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Οι πιο ήπιοι τόνοι με τους οποίους αποτιμάται η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ κάνουν λόγο για «περίεργο ζευγάρι», οι πιο αιχμηροί ακόμη και για... «συνεργασία με τον διάβολο».

Ως ενδεικτική του χαρακτήρα της συγκατοίκησης, ο βρετανικός Guardian αναφέρεται στη διπλή τελετή ορκωμοσίας: «Κάποια μέλη της νέας κυβέρνησης ορκίστηκαν με θρησκευτικό όρκο, αλλά οι περισσότεροι έσπασαν την παράδοση και έδωσαν πολιτικό» γράφει. Και εξηγεί: «Μόλις δύο έδρες πριν την αυτοδυναμία, ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκάστηκε να σχηματίσει συνασπισμό με το λαϊκιστικό δεξιό κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων», το οποίο χαρακτηρίζει «ανοικτά ευρωσκεπτικιστικό [...] με αρχηγό ο οποίος έχει πει ότι η Ευρώπη κυβερνάται "από γερμανούς νεοναζί"».

Σε ξεχωριστό κομμάτι του για τον νέο ΥΠΟΙΚ, η βρετανική εφημερίδα παρουσιάζει τον Γιάνη Βαρουφάκη ως «τον μη συμβατικό οικονομολόγο που κρατά στα χέρια του τη μοίρα της Ελλάδας». Οι ΥΠΟΙΚ της Ευρωζώνης, γράφει, θα βρουν στον Γ.Βαρουφάκη «έναν αντίπαλο που δεν υποχωρεί εύκολα».

Η γαλλική Monde μιλά για τη συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ χαρακτηρίζοντας τον Πάνο Καμμένο τον «μπελαλίδικο σύμμαχο του Αλέξη Τσίπρα». Λέγοντας πως ο ΣΥΡΙΖΑ ακολούθησε πραγματιστική λογική για να καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση, η εφημερίδα παρουσιάζει τον Π.Καμμένο με τον εξής επιγραμματικό τρόπο: «Είναι ένα είδος αρχετυπικού έλληνα πολιτικού, δημαγωγός, λαϊκιστικής, που φωνάζει και δεν φείδεται ουδενός εξωφρενικού ισχυρισμού».

Όσον αφορά τον νέο υπουργό Οικονομικών, η εφημερίδα γράφει πως «ενώ δεν κρύβει την αντιπάθειά του για "τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών", πρόκειται να βρεθεί στην καρδιά της μηχανής». «Όλος ο κόσμος περιμένει την αντιπαράθεσή του στο επόμενο Eurogroup με τον Βόλφγκανκ Σόιμπλε» αναφέρει χαρακτηριστικά η εφημερίδα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

«Αυτές τις μέρες, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πολύ πιο επικίνδυνους εχθρούς από τον ΣΥΡΙΖΑ», γράφει ο Πάτρικ Κόκμπερν στον Independent.

«Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό στην επικείμενη σύγκρουση μεταξύ των ηγετών της ευρωζώνης και της Ελλάδας είναι η διαφορά στη δύναμη μεταξύ των δύο πλευρών. Αλλά ο κ. Τσίπρας έχει κάποια δυνατά χαρτιά και πειστικά επιχειρήματα. Εχει μόλις κερδίσει τις εκλογές δείχνοντας ότι οι Ελληνες απορρίπτουν το πρόγραμμα λιτότητας της ΕΕ. Η εμπειρία δείχνει ότι οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση θεωρείται ως το όργανο επιβολής της ΕΕ χάνει την εξουσία. Ο,τι και αν νόμιζε ότι έκανε η τρόϊκα, έχει αποτύχει: η ελληνική οικονομία παραμένει αδύναμη και τα σημάδια μιας περιορισμένης ανάκαμψης υπερ-διαφημίστηκαν. Αυτό συμβαίνει παρά τις τεράστιες θυσίες των Ελλήνων, οι οποίοι έχουν δει το ένα τέταρτο της οικονομίας τους να εξαφανίζεται, την ανεργία στο 26% και την ανεργία των νέων στο 57,5%. Εάν η ΕΕ θέλει πραγματικά διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα, τότε αυτές μπορούν να γίνουν μόνο μέσα από μια ελληνική κυβέρνηση με λαϊκή εντολή», τονίζει ο Κόκμπερν.

«Είναι περίεργο να θυμηθούμε ότι πριν από δύο χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ φαινόταν σαν μια από τις πιο ριζοσπαστικές απειλές απέναντι στην κατεστημένη τάξη στην Ευρώπη. Είχε καταγγελθεί από τα μέσα ενημέρωσης και τις κυβερνήσεις ως αναγεννημένος μπολσεβικισμός. Αλλά αυτές τις μέρες, οι ηγέτες της ΕΕ έχουν να σκεφτούν πολύ πιο επικίνδυνους εχθρούς όπως τους ισλαμιστές του ISIS, που έχουν παρακλάδια σε άλλα μεσογειακά κράτη. Εν τω μεταξύ, η κλιμάκωση της σύγκρουσης στην Ουκρανία σημαίνει ότι ο πόλεμος έχει επιστρέψει στην Ευρώπη.
Σε σύγκριση με τις κρίσεις που περιστρέφονται γύρω από το ISIS και την Ουκρανία, η ελληνική κρίση είναι ειρηνική και μοιάζει πλήρως επιλύσιμη», προσθέτει ο Κόκμπερν.

«Η αποτυχία της επίλυσής της τονίζει την πολιτική αδυναμία της ΕΕ. Οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις των ιδιωτικοποιήσεων και των περικοπών στον δημόσιο τομέα, ως συνταγή για την ανάπτυξη μοιάζουν ξεπερασμένες. Σε σύγκριση με το 2012, οι πιθανότητες για οικονομική μετάδοση μιας ελληνικής εξόδου από την ευρωζώνη είναι μικρότερες, αλλά οι πιθανότητες για μια  πολιτική επιδημία είναι πολύ μεγαλύτερες, όπως φαίνεται από το έντονο ισπανικό ενδιαφέρον για τα ελληνικά εκλογικά αποτελέσματα.

Υπάρχει κάτι το ντεμοντέ στην ελληνική κρίση με τους Γερμανούς και άλλα βόρειοευρωπαϊκά κράτη να κάνουν κατήχηση στους Έλληνες για τις αρετές των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και της πληρωμής του χρέους.

Στις μέρες του ISIS και των μαχών με τα τανκς στην Ουκρανία, ο κίνδυνος για την σταθερότητα της Ευρώπης από την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ και την απόρριψη των όρων λιτότητας θα πρέπει να είναι πολύ χαμηλά στη λίστα με τις απειλές», καταλήγει ο Κόκμπερν.
 
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Για άλλη μια φορά εμφανίζεται προκλητικός ο νεοοθωμανιστής πρόεδρος της Τουρκίας, Ταϊπ Ερντογάν, ο οποίος στο τελευταίο Εθνικό Συμβούλιο ξεκαθάρισε ότι η ανατολική Μεσόγειος είναι ιδιοκτησία της Τουρκίας, και ότι θα προχωρήσει να «κόψει τα κομμάτια» που επιθυμεί για το δικό της συμφέρον.

Ο Τούρκος πρόεδρος προχώρησε ακόμα περισσότερο και σύμφωνα με τα τουρκικά δημοσιεύματα ανακοίνωσε όπως αναφέρεται στο Εθνικό Συμβούλιο, ότι η Τουρκία παρήγγειλε μια μεγάλη πλατφόρμα εξόρυξης πετρελαίου την οποία θα εγκαταστήσει στην ανατολική Μεσόγειο, για την οποία, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο Τούρκος πρόεδρος, είναι η «κοιλιά» της Τουρκίας και θα πάρει δικαιωματικά αυτό που της ανήκει.

Η κίνηση αυτή της Τουρκίας να προχωρήσει στην εγκατάσταση πλατφόρμας άντλησης πετρελαίου στην ανατολική Μεσόγειο χαρακτηρίζεται σαν στρατηγική κίνηση από το Εθνικό Συμβούλιο και όπως αποκαλύπτουν τα τουρκικά δημοσιεύματα, η Τουρκία θα δαπανήσει για τον σκοπό αυτό 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια.
Την πρωτοβουλία για την αγορά και εγκατάσταση αυτής της πλατφόρμας ο Τούρκος πρόεδρος την έχει αναθέσει στην «Τουρκική Κρατική Εταιρία Πετρελαίου», την γνωστή σαν TPAO και η οποία εποπτεύει των ερευνών στην ανατολική Μεσόγειο και κυρίως στην κυπριακή υφαλοκρηπίδα με προκλητικά παράνομο τρόπο. Μάλιστα η TPAO για τον σκοπό αυτό της εγκατάστασης της τουρκικής πλατφόρμας σε αμφισβητούμενες περιοχές, θα συνεργαστεί όπως υποστηρίζει η τουρκική εφημερίδα Sabah, με τις γνωστές μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες, BP, Shell και Chevron.

Στο τελευταίο Εθνικό Συμβούλιο έγινε και αναφορά για τις κινήσεις του γνωστού τουρκικού ερευνητικού σκάφους, Barbaros, που έχει προκαλέσει επανειλημμένα την διεθνή νομιμότητα διεξάγοντας έρευνες μέσα στην κυπριακή υφαλοκρηπίδα.
Όπως τονίστηκε οι έρευνες του Barbaros ήταν οι πρώτες κινήσεις από τουρκικής πλευράς για το τεράστιο αυτό θέμα της έρευνας και εκμετάλλευσης των ενεργειακών κοιτασμάτων της ανατολικής Μεσογείου.

Στο ίδιο Εθνικό Συμβούλιο έγινε και αναφορά για την διένεξη που υπάρχει με την Ελλάδα στο θέμα της έρευνας και εκμετάλλευσης ενεργειακών κοιτασμάτων σε περιοχές που αμφισβητούνται, (προφανώς εδώ εννοούν το Καστελόριζο) και επισημάνθηκε ότι αυτές οι διαφορές έχουν εμποδίσει μέχρι σήμερα την Τουρκία να προχωρήσει σύμφωνα με τα εθνικά της συμφέροντα στις περιοχές αυτές.

Με όλα αυτά γίνεται για άλλη μια φορά ξεκάθαρο ότι η Τουρκία φέρεται, τουλάχιστον σε δηλώσεις, αποφασισμένη να μην υποχωρήσει στο ζήτημα της έρευνας και εκμετάλλευσης των ενεργειακών κοιτασμάτων στην ανατολική Μεσόγειο, αδιαφορώντας αν παραβιάζει την κυπριακή ακόμα και την ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Το ζήτημα είναι το πώς θα αντιμετωπιστεί τώρα αυτή η κατάσταση από την νέα ελληνική κυβέρνηση.
Ας ελπίσουμε προς το καλύτερο για τα εθνικά μας συμφέροντα, καθώς οι προηγούμενοι μόνο τα εθνικά μας συμφέροντα δεν είχαν υπηρετήσει.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η Ευρώπη βιώνει μια βαθιά κρίση, κοινωνική και πολιτική. Στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε σημαντική νίκη και σχηματίζει συμμαχική κυβέρνηση, παρακάμπτοντας τα παραδοσιακά κόμματα. Πρόκειται για μια συμμαχική κυβέρνηση μεταξύ κομμάτων που το μόνο κοινό τους είναι η αντίδραση στη λιτότητα που επέβαλε η ΕΕ.

Η οικονομική κρίση του 2008 στις ΗΠΑ, προκάλεσε μια κρίση χρέους στην Ευρώπη. Ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες δεν μπορούσαν να πληρώσουν τα χρέη τους και απειλούσαν το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Η γερμανική άποψη, η οποία και επικράτησε, έλεγε ότι η κρίση χρέους οφείλεται στην κακή διαχείριση των υπερχρεωμένων κρατών. Η άποψη αυτή οδήγησε στη λήψη σκληρών μέτρων, με τα γνωστά επακόλουθα. Η άλλη άποψη, η οποία δεν ακούστηκε καθόλου σχεδόν, έρχεται σήμερα και επιφάνεια.

Η άποψή αυτή λέει πως η κρίση οφείλεται στην ανευθυνότητα της Γερμανίας, της τέταρτης μεγαλύτερης οικονομίας του κόσμου, η οποία εξάγει προϊόντα ίσης αξίας με το 50% του ΑΕΠ της. Η Γερμανία λοιπόν κατηγορείται ότι υποχρέωσε στη λήψη των μέτρων λιτότητας για να συνεχίσει να εξάγει. Οι Γερμανοί γνώριζαν πως τα χρέη των υπερχρεωμένων χωρών δεν μπορούν να πληρωθούν.

Η γερμανική άποψη προκάλεσε σοβαρά προβλήματα στην Ελλάδα, αλλά και στην Ισπανία και σε μικρότερο βαθμό στην Πορτογαλία. Ο Μεσογειακές χώρες είχαν ενταχθεί στην ΕΕ με την προοπτική ανόδου του βιοτικού επιπέδου των λαών τους. Η κρίση χρέους όμως τις έπληξε ιδιαίτερα σκληρά.

Υπήρχε στην Ευρώπη μια πεποίθηση ότι τελικά η κρίση θα ξεπεραστεί και τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα ψηφίζονταν ξανά και ξανά. Το 2015 όμως, καθώς η κατάσταση δεν βελτιώνονταν, σε πολλές χώρες οι φωνές κατά της λιτότητας αυξήθηκαν. Η αλλαγή αυτή έγινε ορατή και με την απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) να χαλαρώσει τα μέτρα λιτότητας, παρέχοντας ρευστότητα. Η κίνηση αυτή όμως έγινε πολύ αργά και όχι στην έκταση που απαιτείται. Ο ευρωπαϊκός Νότος βρίσκεται σε βαθιά ύφεση, καθώς έχουν καταστραφεί οι δομές παραγωγής πλούτου. Θα χρειαστούν δεκαετίες για να υπάρξει ανάκαμψη. Επίσης η ΕΚΤ εξαίρεσε την Ελλάδα από το εν λόγω πρόγραμμα χαλάρωσης.

Σε όλη την Ευρώπη, δε, έχουν σχηματιστεί αντιευρωπαϊκές κινήσεις και κόμματα. Τα περισσότερα από αυτά βρίσκονται στη δεξιά πλευρά του πολιτικού φάσματος, αλλά από την αριστερά, όπως οι Ποδέμος στην Ισπανία. Ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί μετριοπαθή στάση έναντι της ΕΕ, λέγοντας πως θέλει να διαπραγματευτεί ένα νέο πρόγραμμα για την Ελλάδα. Υπάρχουν λόγοι που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι μπορεί να πετύχει. Οι Γερμανοί δεν ενδιαφέρονται αν η Ελλάδα θα μείνει ή θα φύγει από τη ζώνη του ευρώ. Τη Γερμανία όμως απασχολεί ιδιαίτερα η εξάπλωση φωνών που θα θέσουν σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή ζώνη εμπορίου. Τα δεξιά κόμματα θέλουν να κλείσουν τα σύνορα και να περιορίσουν την ελεύθερη διακίνηση εργαζομένων και εμπορευμάτων, ότι δηλαδή δεν συμφέρει τη Γερμανία.

Στην Ελλάδα τα κόμματα που υποστήριξαν τη λιτότητα ηττήθηκαν εκλογικά. Το παράδειγμα της Ελλάδας προκαλεί ανάπτυξη των ευρωσκεπτικιστών. Το πρόβλημα πάντως δεν είναι το ευρώ. Αντίθετα το βασικό ζήτημα είναι η επίδραση όλων αυτών των δομικών και μη δομικών αδυναμιών στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και στο πως η ΕΚΤ δεν θα φορτώσει τα χρέη των υπερχρεωμένων χωρών στη Γερμανία. Δεύτερο και σημαντικότερο ζήτημα είναι το μέλλον της ευρωπαϊκής ζώνης ελευθέρου εμπορίου.

Αν η ζώνη αυτή πάψει να υφίσταται η Γερμανία θα χάσει το βασικό της εμπορικό εργαλείο, εντός Ευρωζώνης. Η άνοδος του προστατευτισμού στην Ευρώπη θα προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στη γερμανική οικονομία, καθώς θα συντρίψει τις εξαγωγές της.

Το ερώτημα για τη λιτότητα πάντως έχει ήδη λήξει. Η ΕΤΚ τελείωσε τη βασιλεία της λιτότητας και η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ έστειλε ένα σοβαρό μήνυμα στο ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα. Αν λοιπόν η ΕΕ αρχίσει να καταρρέει το ζήτημα δεν είναι το ευρώ, είναι η διατήρηση ή η κατάργηση της ζώνης ελευθέρου εμπορίου. Αυτό θα είναι το ερώτημα καθώς η γερμανική οπτική χάνει έδαφος και η ελληνική κερδίζει.

Μια ζώνη εμπορίου όμως όπου ο ισχυρός δεν εισάγει, επίσης, δεν μπορεί να δουλέψει. Στην Ευρώπη ο ισχυρός είναι η Γερμανία, αλλά αυτή, αντί να λειτουργεί ως ατμομηχανή της οικονομίας, γινόμενη εισαγωγέας, έγινε η τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο εξάγοντας το ήμισυ του ΑΕΠ της.

Υπάρχουν τρεις βασικοί άξονες σκέψης στην Ευρώπη σήμερα. Ο πρώτος αφορά τον έλεγχο των συνόρων. Ο δεύτερος αφορά την ισχυροποίηση του ευρωπαϊκού εθνικισμού και της έννοιας έθνους-κράτους, μέσω και της πολιτικής της ΕΚΤ. Ο τρίτος αφορά τις αλλαγές στην πολιτική βάση της Ευρώπης.

Το ερώτημα δεν είναι αν η Ευρώπη μπορεί, πλέον, να διατηρήσει τη σημερινή της μορφή, αλλά το πόσο ριζικά η μορφή αυτή θα αλλάξει. Βασικό ερώτημα είναι αν η Ευρώπη θα διατηρήσει την ενότητά της, ή αδυνατώντας να τη διατηρήσει, επιστρέψει στον εθνικισμό, με κάθε πιθανή συνέπεια.

Η Ευρώπη είναι η πιο πλούσια περιοχή στον κόσμο. Το συνολικό της ΑΕΠ είναι μεγαλύτερο αυτού των ΗΠΑ. Έχει κοινά σύνορα με την Ασία, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή. Αν όμως επικρατήσει ο εθνικισμός ο πόλεμος μπορεί να επιστρέψει. Μια σειρά πολέμων θα αλλάξει όχι μόνο τη Ευρώπη, αλλά τον κόσμο ολόκληρο.

Το ενδεχόμενο έκρηξης πολέμου στην Ευρώπη είχε εξαλειφθεί στην Ευρώπη, μερικά χρόνια πριν. Είναι μακρινό και σήμερα. Όμως η Ουκρανίας είναι μέρος της Ευρώπης, όπως ήταν και η πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία. Καθώς το ευρωπαϊκό οικοδόμημα παρουσιάζει, όμως, τριγμούς, το ερώτημα τι θα γίνει μετά καθίσταται επιτακτικό. Η Ιστορία σπάνια απαντά με τον τρόπο του περιμένουμε.

Πηγή: Stratfor
Απόδοση-Επιμέλεια: On Alert



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γιατί θα μείνει στην ιστορία ως εχθρός των θεσμών και της Δημοκρατίας…
Η άρνηση του Αντώνη Σαμαρά να παραδώσει ο ίδιος το Μαξίμου, δεν ήταν απλώς μία συνέχεια της πολιτικής του. Ήταν ο τραγικός επίλογος.
Πως έφτασε όμως μέχρι εδώ;
Κατά τα χρόνια της πρωθυπουργίας του:
● Αρνήθηκε συστηματικά να απαντήσει σε ερωτήσεις βουλευτών και να υποστεί τον θεσμοθετημένο κοινοβουλευτικό έλεγχο.
● Εμφανίστηκε ελάχιστα στο Κοινοβούλιο, ακόμη και σε έντονα φορτισμένες στιγμές. Κατά κανόνα προτιμούσε το... καφενείο της Βουλής.
● Κράτησε σε απόσταση τους βουλευτές και κορυφαία στελέχη του κόμματός του, προτιμώντας να συγχρωτίζεται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα με τους πολύ στενούς συνεργάτες και φίλους του, δημιουργώντας μεγάλο κενό επικοινωνίας και εμπιστοσύνης μεταξύ του ιδίου και μέρους της Ν.Δ.
● Δεν κάλεσε ποτέ τους αντιπολιτευόμενους πολιτικούς αρχηγούς –και κυρίως τον τότε πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και νυν πρωθυπουργό– για ενημέρωση σε κρίσιμα θέματα της πολιτικής ατζέντας.
● Δεν δέχθηκε να εκτεθεί σε τηλεμαχία με τους πολιτικούς αντιπάλους του πριν από τις εκλογές.
● Ακύρωσε συνέντευξή του σε μεγάλο ΜΜΕ – κατά τις φήμες, επειδή δεν του επέτρεψαν να ελέγξει τη λίστα με τις ερωτήσεις!
● Προτίμησε, αντιθέτως, μονολόγους τύπου «διαγγέλματος» και μια άθλια στημένη συνέντευξη, την οποία διηύθυνε ο ίδιος εκθέτοντας ανεπανόρθωτα τη ΝΕΡΙΤ…
Πηγή Ποντίκι


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Διογένης ο Κυνικός

Στον τέως πρωθυπουργό κ. Σαμαρά οφείλουμε πολλές ευχαριστίες, όχι για το τι προσέφερε στους πολίτες αυτής της χώρας, γιατί αυτά ήταν μόνο πόνος, δυστυχία και εξευτελισμός, αλλά γιατί μας δικαίωσε στα όσα έχουμε γράψει για εκείνον τα τελευταία χρόνια. Απέδειξε για άλλη μία φορά με την στάση του πέρα ότι και πολιτικά λίγος ήταν, και ότι ήταν και μικρόψυχος.

Πρώτα από όλα από ποιους έχασε ο κύριος Σαμαράς; Από τα «άκρα»… Από την δική του πολιτική. Από αυτήν που εμπνεύστηκε/ενέκρινε ο ίδιος και η παλιοπαρέα του, εννοώντας με την παλιοπαρέα, τους φίλους του, από τα παλιά (από την αξέχαστη εποχή της Πολιτικής Άνοιξης). Όχι κάτι άλλο! Ήτοι από τον ΣΥΡΙΖΑ, για τον οποίο είχε «γνωματεύσει» μάλιστα ο παμμέγιστος πολιτικός σύμβουλος του κ. Σαμαρά, κ. Χ. Λαζαρίδης, ότι «δεν ανήκε στο συνταγματικό τόξο» αλλά και από την Χρυσή Αυγή αφού κατέλαβε την τρίτη θέση στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου. Ο κόσμος δηλαδή αποδοκίμασε την πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης κατά τον χειρότερο τρόπο!

Τώρα για την μικροψυχία του κ. Σαμαρά να μην παραδώσει όχι το Μέγαρο Μαξίμου αλλά την πρωθυπουργία στον κ. Τσίπρα τι να πει κανείς. Προφανώς ο εγωισμός του κ. Σαμαρά είναι πολύ μεγαλύτερος από τις ανάγκες της χώρας μας, του πολιτικού πολιτισμού που επιβάλλει την παράδοση-παραλαβή της εξουσίας. Εκτός και αν ο τέως πρωθυπουργός δεν είχε να ενημερώσει για τίποτα τον κ. Τσίπρα, μια που «άλλοι» κυβερνούσαν την χώρα…

Τι συμβαίνει όμως στην χώρα ελάχιστες ημέρες μετά την διεξαγωγή των εκλογών. Πρώτα από όλα η χολή που πέφτει από την πλευρά των ανθρώπων της Νέας Δημοκρατίας είναι απίστευτη. Ακούγονται σχόλια και γίνονται δηλώσεις περί αθεΐας, θρησκευτικού όρκου, μέχρι και για την μη χρήση γραβάτας, και πολλά άλλα. Εκεί είναι η ουσία;

Πρώτα από όλα το τι πιστεύει ο καθένας είναι δικό του θέμα. Πρόβλημα θα υπάρχει μόνον αν προκαλεί κάποιος τους άλλους με την πίστη του. Ευτυχώς είμαστε ακόμη από τις χώρες εκείνες που δεν έχουν θρησκευτική αστυνομία. Δεύτερον ο Μητροπολίτης Αλεξανδρούπολης Άνθιμος σε πρόσφατο άρθρο του έγραψε ότι είναι υπέρ του πολιτικού όρκου γιατί «όταν δημιουργήθηκε το Ελληνικό Κράτος, στην προσπάθειά του να μετατρέψει τους επαναστατημένους ραγιάδες σε πολίτες, πήρε την έννοια του όρκου από την Εκκλησία, την έκανε τελετή ορκωμοσίας και την έβαλε στα νεοσυσταθέντα τότε δικαστήρια αλλά και στον συγκροτούμενο δημόσιο τομέα. Η Εκκλησία (παρά την απαγόρευση του όρκου που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο) συγκατένευσε, από ανάγκη, καθώς έπρεπε να βοηθήσει στη σύσταση του Ελληνικού Κράτους»… Μήπως δηλαδή να ξεκολλήσουμε επιτέλους από τα απομεινάρια της Τουρκοκρατίας; Δεν πρόκειται να χαθεί η ορθόδοξη πίστη αν καταργηθεί ο θρησκευτικός όρκος…

Τώρα για την μη χρήση γραβάτας και όλα αυτά εμείς δεν θα ασχοληθούμε γιατί αγγίζουν το όριο του γελοίου. Μάλλον ξέχασαν όλοι αυτοί, τι συνέβη το 1981 όταν ήρθαν οι μουσάτοι πρασινοφρουροί του ΠΑΣΟΚ με τα ζιβάγκο και διέλυσαν τα πάντα. Και αυτούς τότε μια τεράστια πλειοψηφία του Ελληνικού λαού τους είχε ψηφίσει. Και με αυτούς συνεργάστηκε μετά η Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά. Αν είναι να κρίνουμε κάποιον πολιτικά από τους κανόνες ένδυσης και μάλιστα σε μια περίοδο ανθρωπιστικής κρίσης τότε άστα να πάνε. Βέβαια «περιέργως» δεν παρέλειψε να κάνει αναλυτική ενδυματολογική κριτική σήμερα ανάλαφρη τηλεοπτική εκπομπή σε ένα από τα κανάλια των ολιγαρχών. Περίεργο; Μπααααα….

Ας πάμε τώρα στα όσα λέγουν και πράττουν οι πολιτικοί και ειδικά όσοι ανήκουν στην νέα κυβέρνηση, γιατί αυτοί έχουν και την ευθύνη. Ο κ. Τσίπρας, μίλησε σήμερα για πρώτη φορά ως πρωθυπουργός στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο. Ο λόγος του ήταν πολύ «ακραίος» για τα μέτρα του κ. Σαμαρά μια και μιλούσε για κοινωνική δικαιοσύνη, για μηδενική ανοχή σε φαινόμενα αλαζονείας, στις σπατάλες, την διαφθορά. Ήταν ένας λόγος καθαρά ανθρωποκεντρικός… Όχι «τροϊκανικός»… Η εκδίκηση του Αλέξη…

Με λίγα λόγια «αίσχος», που θα έλεγε και κάποιος από τους «μη-ακροδεξιούς» συμβούλους του κ. Σαμαρά. Δεν έπρεπε να πει κάτι για τις ιδιωτικοποιήσεις; Για το τι θα χαρίσει η νέα κυβέρνηση στους ολιγάρχες, που πρώτη δουλειά που είχε να κάνει ο αρμόδιος υπουργός ήταν να σταματήσει την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ; Και τι θα κάνουν τώρα οι επίδοξοι μνηστήρες της; Ξέρετε αυτοί που θα έπαιρναν αντί πινακίου φακής πχ τα ορυχεία της ΔΕΗ; Θα πεινάσουν, που λέει ο λόγος; Θα κάνουμε «κλέφτες» και τους ολιγάρχες σε αυτή τη χώρα; Ντροπή…

Δυστυχώς στην Νέα Δημοκρατία ακόμη και σήμερα δεν μπορούν να αντιληφθούν τι τους συνέβη και το που οδήγησαν την παράταξη αυτή και την χώρα. Ο κύριος Σαμαράς συνεχίζει να ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν. Δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι είναι ο ολετήρας της κεντροδεξιάς παράταξης; Δεν υπάρχει κάποιος στο κόμμα να του εξηγήσει όλα τα ολέθρια σφάλματα του; Θα υψώσει κανένας το ανάστημα του, κυρίως από την νέα γενιά των πολιτικών στην Συγγρού;

Τέλος που αξίζει να σχολιαστεί σήμερα και αφορά καθαρά τον κ. Τσίπρα είναι ο τρόπος με τον οποίο μιλά. Βλέπουμε ένα «διαφορετικό» Τσίπρα. Αναμενόμενο θα πει κάποιος γιατί άλλο αντιπολίτευση, άλλο κυβέρνηση. Όμως εντύπωση κάνει η πίστη και η βεβαιότητα που δείχνει στα όσα λέει σχετικά με το τι θα πράξει και κυρίως με τους ξένους, δηλαδή τους δανειστές κλπ. Ευγενής αλλά απόλυτος. Κάτι που δείχνει είτε άγνοια κινδύνου είτε ότι κάτι περισσότερο ξέρει ήδη από όλους τους άλλους. Η χώρα μας μπορεί να είναι ένα από τα καλύτερα «φιλέτα» του κόσμου αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση υπερδύναμη. Από την άλλη πλευρά διαβάζουμε το χθεσινό δημοσίευμα της La Repubblica που αναφέρεται σε «Μυστική συμφωνία για το ελληνικό χρέος» και μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν γνωρίζει η εφημερίδα κάτι παραπάνω…

Ποιος ξέρει, μπορεί κάποιες «ανώτερες δυνάμεις», να αντιλήφθηκαν το που οδηγεί η ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα και να είχε ενεργήσει εγκαίρως… Μπορεί να θέλουν να «τιμωρήσουν» έτσι την Γερμανία… Μπορεί να διαφωνούσαν με το «Σαμαρά δώστα όλα σε αυτούς που δεν έπρεπε» κυρίως για γεωπολιτικούς-οικονομικούς λόγους και να έδρασαν αναλόγως. Ίσως ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι το μέσον για να επανέλθουν τα πράγματα στην Ελλάδα σε μια πιο λογική κατάσταση «αθόρυβα»… Ίσως ο ΣΥΡΙΖΑ να ήταν το μέσον για να χάσει η κυρία Μέρκελ τις εκλογές στην Ελλάδα… Συγνώμη ο κύριος Σαμαράς θέλαμε να γράψουμε… Το τι ακριβώς συμβαίνει μένει να το δούμε στην πράξη… Ας ελπίσουμε ότι θα είναι πάνω από όλα για το καλό της χώρας και των Ελλήνων…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

«Λιγότερο παρεμβατική και πιο ευέλικτη θα είναι η συνεργασία μαζί της» λέει ο Ευρωπαίος Επίτροπος Οικονομικών και Δημοσιονομικών Υποθέσεων

Απέκλεισε οποιαδήποτε «ρήξη» ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τις νέες ελληνικές αρχές ο Ευρωπαίος Επίτροπος Οικονομικών και Δημοσιονομικών Υποθέσεων Πιέρ Μοσκοβισί.
 
Σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται σήμερα Τετάρτη στην εφημερίδα Le Parisien/Aujourd'hui en France ξεκαθάρισε πως η Κομισιόν βοηθάει και θέλει να συνεχίσει να βοηθάει την Ελλάδα και ως εκ τούτου δεν υπάρχει ζήτημα να υπάρξει ρήξη.
«Το ήδη υφιστάμενο πρόγραμμα αρωγής προς την Ελλάδα παρατάθηκε κατά δύο μήνες. Πρέπει να το αξιολογήσουμε. Θα δούμε μαζί με την ελληνική κυβέρνηση σε ποιες συνθήκες θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε στην αξιολόγηση αυτή, παραμένοντας πάντα στο πλευρό της Ελλάδας», είπε ο Μοσκοβισί.
Ο Επίτροπος διαβεβαίωσε ακόμη πως τόσο η Επιτροπή όσο και η ΕΕ είναι διατεθειμένοι να έχουν λιγότερο «παρεμβατικές» συναλλαγές απ' ό,τι στο παρελθόν, και πιο «ευέλικτες» μορφές συνεργασίας με την Αθήνα.
«Αυτό που θέλουμε οι μεν και οι δε είναι μια Ελλάδα που ανακάμπτει, που δημιουργεί ανάπτυξη και θέσεις εργασίας, που μειώνει τις ανισότητες, που μπορεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του χρέους της και που παραμένει στη ζώνη του ευρώ», ανέφερε ο Μοσκοβισί. 

Πιερ Μοσκοβισί: Δεν είναι αυτή η στιγμή για μιλήσουμε για το χρέος
«Η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει απασχόληση και να αποπληρώσει τα χρέη της. Δεν εκπέμπει μηνύματα αστάθειας, η θέση της θα παραμείνει στην Ευρωζώνη» δηλώνει στην Corriere della Sera ο επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Πιερ Μοσκοβισί.

Επισημαίνει ότι θέλει να συζητήσει με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα όχι «πού θέλει να πάει», αλλά «πώς θέλει να πετύχει τον στόχο του».

«Θα αντιμετωπίσουμε με σαφή τρόπο, με τον Αλέξη Τσίπρα, το θέμα του χρέους» αναφέρει.

Ερωτηθείς σχετικά με τη δυνατότητα μερικής διαγραφής του χρέους, ο κοινοτικός επίτροπος απαντά στην Corriere ότι «δεν είναι αυτή η στιγμή για να γίνει μια τέτοια συζήτηση, είναι ακόμη πολύ νωρίς».

Και αποσαφηνίζει ότι δεν έχουν ακόμη ξεκινήσει οι διαπραγματεύσεις.

«Περιμένουμε, η ελληνική κυβέρνηση να εκφράσει τη βούλησή της, να πει με ποιον τρόπο εννοεί να σεβαστεί τις δεσμεύσεις της, η πλειοψηφία να παρουσιάσει τις ξεκάθαρες αποφάσεις της. Συγχαίρουμε τον κ. Τσίπρα και τους υπουργούς του. Μαζί, πρόκειται να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις, με κοινούς στόχους» καταλήγει ο Πιερ Μοσκοβισί.

Κούρεμα του χρέους κατά 50% ζητεί ο πρώην διευθυντής του ΔΝΤ

Κούρεμα του ελληνικού χρέους κατά 50% και μείωση του ρυθμού δημοσιονομικής προσαρμογής στο ήμισυ προτείνει για την Ελλάδα ο αντιπρόεδρος παγκόσμιων κεφαλαιαγορών της Morgan Stanley και πρώην επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Τμήματος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ρέζα Μογκαντάμ (Reza Moghadam). Η πρόταση αυτή προκαλεί αίσθηση δεδομένου ότι ο Μογκαντάμ ήταν μέχρι τον Ιούλιο 2014 στενός συνεργάτης της Κριστίν Λαγκάρντ και προϊστάμενος του Πολ Τόμσεν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Μάλιστα, ο ίδιος εκθέτει εμμέσως τον μέχρι πρόσφατα επικεφαλής του ελληνικού προγράμματος, καθώς παραδέχεται πως το ελληνικό πρόγραμμα της περιόδου 2010 – 2014 στηρίχθηκε σε λάθος παραδοχές.

Ο Μογκαντάμ σε επιστολή τους στους Financial Times (26 Ιανουαρίου) παραδέχεται πως το ελληνικό πρόγραμμα στήριξης (τόσο το πρώτο του 2010 όσο και το δεύτερο του 2012) βασίσθηκε σε υπερβολικά αισιόδοξες παραδοχές για την ελληνική ανάπτυξη, τον πληθωρισμό, τη δημοσιονομική προσπάθεια και την κοινωνική συνοχή. «Πρέπει να πάρω το μερίδιό μου από την ευθύνη, καθώς έχω εμπλακεί στις συζητήσεις της τρόικας μεταξύ 2010 και 2014», ανέφερε αφοπλιστικά το πρώην στέλεχος του ΔΝΤ.

Απαντώντας στο εάν η Ελλάδα μπορεί να συνεχίσει στην ευρωζώνη ο Μογκαντάμ ξεκαθαρίζει πως μια ελληνική έξοδος δεν είναι προς το συμφέρον κανενός. Όπως αναφέρει η Ελλάδα με μια αδύναμη δραχμή θα περνούσε από χρόνιο καθαρτήριο και η Ευρώπη, σπάζοντας το ταμπού της εξόδου του ευρώ πιθανότατα θα προκαλέσουν τις αγορές να επανεκτιμήσουν την άποψή τους για άλλες αδύναμες οικονομίες της ευρωζώνης. Μάλιστα, εάν η Ελλάδα αφήσει το ευρώ ξεκαθαρίζει πως οι Ευρωπαίοι πρέπει να ξεχάσουν ότι θα εισπράξουν το χρέος, το οποίο θα είναι ακόμη λιγότερο βιώσιμο με μια πολύ υποτιμημένη δραχμή.

«Παρά την τεράστια δημοσιονομική προσαρμογή και τη μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους του ιδιωτικού τομέα στην ιστορία, το ελληνικό δημόσιο χρέος έχει αυξηθεί στο 175% του ΑΕΠ. Τα τρέχοντα σχέδια προβλέπουν πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα 1,5% του ΑΕΠ το 2014 με 4,5% του ΑΕΠ από το 2016 και μετά. Αυτό θα απειλήσει την κοινωνική συνοχή και θα καταστρέψει κάθε προοπτική οικονομικής ανάκαμψης. Σε πολιτικό επίπεδο, είναι ανέφικτο. Εν τω μεταξύ, το υπερβολικό χρέος αποτελεί τροχοπέδη για τις επενδύσεις και την εμπιστοσύνη», σημειώνει στην επιστολή του ο Μογκαντάμ.

Στην βάση αυτή ο Μογκαντάμ υποστηρίζει πως η Ευρώπη πρέπει να προσφέρει μια ουσιώδη ανακούφιση -μειώνοντας το ελληνικό χρέος στο ήμισυ και την απαιτούμενη δημοσιονομική προσαρμογή επίσης στο ήμισυ- με αντάλλαγμα μεταρρυθμίσεις. Σύμφωνα με τον ίδιο αυτό θα παράγει ένα βιώσιμο χρέος κάτω από 110% του ΑΕΠ, στόχο που συμφώνησαν οι υπουργοί της ευρωζώνης το 2012. Ξεκαθαρίζει δε πως αυτές οι μειώσεις δεν πρέπει να γίνουν δίχως όρους.

«Η ευρωζώνη έχει ξεπεράσει τα ταμπού των διασώσεων, της ιδιωτικής αναδιάρθρωσης του χρέους και της τραπεζικής ένωσης. Ακριβώς όπως ο ΣΥΡΙΖΑ απαιτείται να ξεπεράσει τη διστακτικότητα η Ελλάδα να προχωρήσει σε βαθιές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις έτσι και η Ευρώπη πρέπει να ξεπεράσει τα ταμπού της σχετικά με την ελάφρυνση του χρέους», καταλήγει η επιστολή του Μογκαντάμ.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Λίγες ώρες πριν αναλάβει και επίσημα τα καθήκοντά του ο νέος υπουργός Οικονομικών διαβεβαίωσε με δήλωσή του στο CNN ότι η Ελλάδα είναι απολύτως και αμετάκλητα δεσμευμένη να παραμείνει στην ευρωζώνη

Λίγο μετά την ορκωμοσία του ο κ. Βαρουφάκης μίλησε στο διεθνές τηλεοπτικό δίκτυο για τις προθέσεις της νέα κυβέρνησης σε σχέση με τις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ, αλλά και για τις θέσεις αναφορικά με την ελάφρυνση χρέους.

Όπως είπε, η κυβέρνηση δεν θα προτείνει στους εταίρους της ένα «παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος», αλλά θα προσπαθήσει να καταδείξει πως όλοι βγαίνουν χαμένοι με τον τρόπο που η Ευρώπη διαχειρίζεται την ελληνική κρίση από το 2010.

«Αυτό που θα προτείνουμε στους Γερμανούς, Γάλλους και άλλους εταίρους μας πέραν από τη διαχείριση του χρέους είναι ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων προκειμένου η Ελλάδα να μην ξαναβρεθεί στην κατάσταση που βρέθηκε το 2009 και το 2010», ανέφερε.

Ερωτηθείς για το εάν η Ελλάδα είναι αφοσιωμένη στο να παραμείνει στην ευρωζώνη ο υπουργός Οικονομικών είπε πως «η Ελλάδα είναι απολύτως, αμετάκλητα δεσμευμένη στο να παραμείνει στην ευρωζώνη», προσθέτοντας πως μια ελληνική έξοδος θα είχε επιβλαβείς επιδράσεις στην Ελλάδα, στην ευρωζώνη και στην παγκόσμια οικονομία.

Ο κ. Βαρουφάκης τόνισε πως η κυβέρνηση Τσίπρα επιδιώκει να συνδέσει την αποπληρωμή του χρέους με τον ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ της Ελλάδας, αλλά και να πείσει τον επίσημο τομέα να συμμετάσχουν σε αναδιάρθρωση του χρέους, ώστε η χώρα να είναι σε θέση να αποπληρώσει έως το τελευταίο λεπτό τους ιδιώτες δανειστές.

«Οι ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδος δεν θα υποστούν κούρεμα. Αυτή η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για νέο κούρεμα του ιδιωτικού τομέα, δηλαδή όσων κατέχουν έντοκα γραμμάτια ή ομόλογα», είπε χαρακτηριστικά.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Οι τρελοί Έλληνες αριστεροί έχουν μια καλή ιδέα, υποστηρίζει το BLOOMBERG σε κύριο άρθρο του με τίτλο «Greece’s Crazy Leftists Have a Good Idea», σημειώνοντας ότι μέσα στη λαϊκιστική ρητορική που οδήγησε το ακροαριστερό κόμμα ΣΥΡΙΖΑ στη νίκη στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές υπάρχει μια ιδέα την οποία κυρίως η Γερμανία θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη της: Να τονωθεί δηλαδή η ανάπτυξη στην Ευρωζώνη μέσα από την ελάφρυνση του χρέους των πιο έντονα πληττόμενων χωρών.

Όπως επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, που ορκίστηκε χθες ως ο νέος Πρωθυπουργός της Ελλάδας, ζητάει εδώ και καιρό μια «ευρωπαϊκή διάσκεψη για το χρέος», μια σύνοδο κορυφής δηλαδή όπου οι ηγέτες της Ευρώπης θα μείωναν τις εξουθενωτικές υποχρεώσεις της Ελλάδας και των άλλων προβληματικών χωρών της Ευρωζώνης. Σε αντίθεση με το υπόλοιπο πρόγραμμα του κόμματος αυτή η ιδέα αυτή έχει νόημα.

Στην Ελλάδα έχει ήδη δοθεί κάποια ελάφρυνση του χρέους, αλλά δεν επαρκεί για να καταστήσει βιώσιμη την δημοσιονομική της θέση. Ο κ. Τσίπρας ζητάει την διαγραφή του ενός τρίτου περίπου του χρέους.

Υπάρχουν πολλά ιστορικά προηγούμενα σχετικά με μια ελάφρυνση αυτής της κλίμακας και μια περίπτωση που θα αντηχούσε ιδιαίτερα στους Γερμανούς αξιωματούχους, που βρίσκονται μεταξύ των πιο σταθερών πολέμιων της ελάφρυνσης χρέους. Μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο οι πιστωτές της Γερμανίας αναγνώρισαν ότι ότι η πλήρης αποπληρωμή του χρέους της χώρας θα δυσχέραινε την αναγέννηση της οικονομίας, αποσταθεροποιώντας ολόκληρη την Ευρώπη. Το 1950 αποφάσισαν την διαγραφή του 50% του χρέους της Δυτ. Γερμανίας, ενώ εξάρτησαν το υπόλοιπο από τις επιδόσεις της οικονομίας. Οι πιστώτριες χώρες αναγνώρισαν τότε ότι η ανακούφιση χρέους ήταν προς όφελός τους.

Η Γερμανία σήμερα είναι η πιο ισχυρή πιστώτρια χώρα της Ευρωζώνης, ενώ μια παρατεταμένη χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση, μαζί με την δημοσιονομική κακοδιαχείριση από όλες τις πλευρές, έχουν οδηγήσει την Ελλάδα και άλλες χώρες σε οικονομική δυσφορία. Λόγω της ανησυχίας ότι περαιτέρω ελάφρυνση θα ενθάρρυνε την σπατάλη, η Γερμανία αντιτίθεται στη διαγραφή χρέους και εμμένει στην αυστηρή δημοσιονομική λιτότητα. Τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά. Στην Ελλάδα ένας στους τρεις εργαζόμενους είναι άνεργος και σύμφωνα με μια μέτρηση το ήμισυ σχεδόν του πληθυσμού βρίσκεται σήμερα στην φτώχια.

Οι επιβεβλημένες κακουχίες δεν βελτιώνουν την ικανότητα της χώρας να αποπληρώνει τα χρέη της, ούτε συμβάλλουν στην οικονομική προοπτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ισχνή ανάπτυξη έχει αφανίσει τα δημοσιονομικά οφέλη της λιτότητας. Παρά τις περικοπές δαπανών και την αύξηση της φορολογίας, η Ελλάδα, η Ιταλία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, ακόμη και η Γαλλία δεν θα μπορέσουν να μειώσουν το ποσοστό του χρέους σε σχέση με το ΑΕΠ στο 60%, στο ορατό μέλλον.

Η ελάφρυνση του χρέους σε συνδυασμό με τις μεταρρυθμίσεις στήριξης της ανάπτυξης θα μπορούσε να βοηθήσει. Σε ορισμένες χώρες τη κόστος εξυπηρέτησης του χρέους ξεπερνά το 10% των κρατικών δαπανών. Ορισμένα από αυτά τα χρήματα θα ήταν καλύτερο εάν χρησιμοποιούνταν για δαπάνες που θα δημιουργούσαν θέσεις εργασίας. Η δημιουργία θέσεων εργασίας και οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης θα διευκόλυναν τις κυβερνήσεις στην αποπληρωμή του χρέους τους. Γι’ αυτό το λόγο, σε αυτές τις τόσο δύσκολες καταστάσεις, το αληθινό κόστος από την ανακούφιση χρέους για τους πιστωτές είναι χαμηλό, στη χειρότερη περίπτωση, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις θα μπορούσε να είναι και αρνητικό.

Θα υπήρχαν και άλλα οφέλη και πάνω από όλα η χαλάρωση του πόνου που έχει επιβληθεί στους Έλληνες και σε άλλους, και η αποκατάσταση της λαϊκής στήριξης στο ευρωπαϊκό σχέδιο. Η Γερμανία, ως ο κυριότερος μέτοχος σε αυτό το σχέδιο θα μπορούσε να κερδίσει πολλά, ενώ η άρνησή της να αποδεχθεί περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους είναι οικονομικά βλαπτική και πολιτικά επικίνδυνη.

Πηγή Bloomberg


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Θύμιου Παπανικολάου

Έχουμε πλέον μια νέα κυβέρνηση. Την κυβέρνηση που ήρθε από την ορμητική πτώση της δωσίλογης κυβερνητικής συμμορίας και από τις αριστερές ροπές του ελληνικού λαού: Από τη δυναμική των αριστερών διεργασιών και ζυμώσεων της ελληνικής κοινωνίας.

Αυτή η δυναμική των κοινωνικών διεργασιών και της λαϊκής κίνησης προς τα Αριστερά ήταν το καταλυτικό και επαναστατικό στοιχείο αυτής της εκλογικής μάχης και που χαρακτηρίζει, γενικότερα, την περίοδο που διανύουμε.

Στο ΣΥΡΙΖΑ πολώθηκε αυτή η διαλεκτική των αριστερών διεργασιών και ζυμώσεων της ελληνικής κοινωνίας…

Αλλά και στο ΣΥΡΙΖΑ προσκρούει η ορμή και η ανάπτυξη αυτής της αριστερής κοινωνικής διαλεκτικής.

Στο ΣΥΡΙΖΑ συνυπάρχουν και συγκρούονται μανιασμένα (υπόγεια προς το παρόν) δύο αντίρροπες και ασυμφιλίωτες ταξικές κατευθύνσεις: Οι πιεστικές απαιτήσεις του 4ου Ράιχ από τη μια και από την άλλη οι εκρηκτικές απαιτήσεις των λαϊκών προσδοκιών που έθρεψε ο ΣΥΡΙΖΑ και γιγάντωσε με την αυταπάτη του ψηφοδελτίου…

Δεν θα συνεχίσουμε προς το παρόν την κριτική μας για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Θα περιμένουμε τις κυβερνητικές πράξεις. Δεν θέλουμε να χαλάσουμε, αυτή τη στιγμή, τα πανηγύρια, ούτε τα θριαμβολογικά παραληρήματα, όπως του φίλου Στάθη…

Βεβαίως, όποιος δεν θέλει να νανουρίζεται με ψευδαισθήσεις διακρίνει την καταλυτική, ταξική αντίφαση του ΣΥΡΙΖΑ και από το κυβερνητικό του σχήμα: Σχήμα όχι μόνο καθαρά ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟ στις ανάγκες του συστήματος και στις ανάγκες διαχείρισης της κρίσης, αλλά σχήμα μεγάλων συμβιβασμών και ισορροπιών.

Δεν θα μείνουμε στη συμμαχία με τον Καμμένο και στα γελοία επιχειρήματα εναντίον αυτής της συμμαχίας από τις πόρνες του καθεστώτος (πολιτικές και δημοσιογραφικές).

Θα περιοριστούμε στις ίδιες τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ: Εδώ ισορροπούν ταξικά αντίθετες δυνάμεις. Εδώ υπάρχει μια «συναίνεση» ανάμεσα στις δυνάμεις του 4ου Ράιχ (σαν τον Βαρουφάκη και άλλους), με τις δυνάμεις εκείνες που εκφράζουν, έστω στρεβλά, τις εκρηκτικές ζυμώσεις και κινήσεις της ελληνικής κοινωνίας: Αριστερές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ…

Αλήθεια από ποια αγωνιστικά, αριστερά μετερίζια, ήρθε ο Βαρουφάκης για να καπαρώσει προκαταβολικά και θορυβωδώς το υπουργείο Οικονομικών, διαλαλώντας από την πρώτη μέρα την προπαγάνδα του 4ου Ράιχ;

Από τη μια λοιπόν ο Βαρουφάκης και οι πολιτικές δυνάμεις της Νέας Τάξης (υπάρχουν πολλές εντός ΣΥΡΙΖΑ και εκπλησσόμαστε με κάποιους που δεν θέλουν να τις δούνε-Στάθης κ.α.) και από την άλλη οι αγωνιστικές δυνάμεις και η διαλεκτική των αριστερών Λαϊκών ροπών που υψώνουν γενναία τη φωνή τους ενάντια στο 4ο Ράιχ…

Μια τέτοια γενναία φωνή ήταν αυτή που υψώθηκε ενάντια στην ψυχροπολεμική ανακοίνωση της ΕΕ σε βάρος της Ρωσίας.

Αυτό το ταξικά αντιφατικό και ταξικά ασυμφιλίωτο πλέγμα ιδεών και πράξεων θα ζήσουμε αυτό το πρώτο διάστημα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ: Ιδέες και πράξεις υποταγής στο 4ο Ράιχ από τη μια και από την άλλη ιδέες και πράξεις ανταρσίας και αντίστασης στο σύστημα…

Η συνισταμένη …κίνηση;

ΔΙΑΡΚΗΣ ενσωμάτωση στη συναίνεση και τη «νομιμότητα» της ΕΕ και της νεοταξικής βαρβαρότητας: 4ο Ράιχ…

Και αν η πρόταση του Τσίπρα για πρόεδρο είναι ο Αβραμόπουλος (όπως λέγεται) ή άλλος μνημονιακός δούλος του 4ου Ράιχ, τότε οι διαδικασίες της ενσωμάτωσης θα γίνουν πιο γρήγορες και για τους αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ…

Αυτά προς το παρόν…

Πηγή Ρεσάλτο


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος 


Οι εκλογές έγιναν, η νέα κυβέρνηση σχηματίστηκε, όμως, παραδόξως, ο ήλιος δεν σταμάτησε να βγαίνει το πρωί, ούτε ήρθε, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, η συντέλεια του κόσμου.

Μέχρι τώρα, το μόνο που συνέβη είναι ότι αποδείχθηκε πώς η Ελλάς μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει ακόμα κι αν στα υπουργικά της έδρανα καθίσουν άνθρωποι που δεν ξανακάθισαν ποτέ, διαφορετικοί από τους ίδιους και τους ίδιους 100-150 ανθρώπους που κάθονται σε αυτά τα τελευταία 30-40 χρόνια…

Τώρα το τι θα αποδώσει αυτή η νέα κυβέρνηση θα αρχίσουμε λίαν σύντομα να το βλέπουμε και να το μετράμε. Εν τω μεταξύ όμως, το πρώτο μετεκλογικό δείγμα γραφής της Ν.Δ. ήταν η καινοφανής προσβλητική για τη δημοκρατία απόφαση του Αντώνη Σαμαρά να μην παραστεί στη μετάβαση της εξουσίας στον Αλέξη Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου.

Οι εντυπώσεις που προκάλεσε εντός κι εκτός Ελλάδος, εντός κι εκτός Ν.Δ., ήταν κάτι περισσότερο από αρνητικές.

Τώρα, έρχεται μία δεύτερη τελευταία ευκαιρία του πάλαι ποτέ κυβερνητικού κόμματος να διορθώσει κάπως την κατάσταση, καθώς είμαστε μπροστά στο δεύτερο δείγμα γραφής: στο τι θα πράξει η Ν.Δ. με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Αν η Ν.Δ. αποφασίσει να μην ψηφίσει πρόεδρο, ειδικά δε αν αυτός προέρχεται από την παράταξή της και, ακόμα πιο ειδικά, από το κόμμα το μόνο που περίτρανα θα καταφέρει να αποδείξει είναι ότι η ήττα την έχει θολώσει τόσο πολύ ώστε να χάνει κάθε επαφή με την πολιτική αξιοπρέπεια, με τη δημοκρατία, τελικά και με τη χώρα.

Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα εκλεγεί – περί αυτού δεν υπάρχει αμφιβολία. Και θα εκλεγεί και με ικανοποιητικό αριθμό ψήφων.

Ούτως ή άλλως, η Ν.Δ. δεν πρόκειται να μπλοκάρει τις εξελίξεις.

Αν δεν ψηφίσει όμως μπορεί εύκολα να αποδείξει ότι το μόνο που την ενδιαφέρει είναι μια πολιτική εκδίκηση επειδή έχασε την εξουσία και μία περιχαράκωση στο μικρότερο δυνατό εαυτό της, που θριαμβεύει.

Κι αυτό δεν θα βλάψει ούτε την κυβέρνηση, ούτε τον νέο πρόεδρο, ούτε τη χώρα.

Την ίδια –και μόνο – θα βλάψει.

Και θα τη βλάψει πολύ.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η ΝΔ σαρώθηκε με 8,5 μονάδες διαφορά, το ΠΑΣΟΚ διαλύθηκε, το Ποτάμι συμπεριφέρεται σαν τη ΔΗΜΑΡ, μόνος οργανωμένος εχθρός το ΚΚΕ

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ανακοινώθηκε, λοιπόν, η σύνθεση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και σήμερα θα συνεδριάσει για πρώτη φορά το νέο Υπουργικό Συμβούλιο. Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας μας, την κυβέρνηση απαρτίζουν άτομα που ανήκουν στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς και ελάχιστα που προέρχονται από τους ΑΝΕΛ. Κανένας υπουργός, αναπληρωτής ή υφυπουργός δεν είναι όμως κομμουνιστής, καθώς το ΚΚΕ αρνήθηκε κατηγορηματικά κάθε σχέση με την κυβέρνηση αυτή, χαρακτηρίζοντας «προδοσία του λαού» ακόμη και την ψήφο ανοχής στην κυβέρνηση Τσίπρα. Την κυβέρνηση θα έχουμε όλη την άνεση χρόνου να την κρίνουμε από τα έργα της. Πόσο ισχυρή, όμως, είναι αλήθεια η αντιπολίτευση που θα αντιμετωπίσει η κυβέρνηση; Η αξιωματική αντιπολίτευση της ΝΔ, παρά τα... «καμποϊλίκια» του Αντώνη Σαμαρά, βρίσκεται σε μαύρα χάλια. Υπέστη πραγματική συντριβή στις εκλογές.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ έχασε τις 53 από τις 129 έδρες που είχε βγάλει τον Ιούνιο του 2012. Το σοβαρότερο, όμως, είναι ότι έχασε με οκτώμισι εκατοστιαίες μονάδες διαφορά! Επειτα από τέτοια εκλογική πανωλεθρία, αποκλείεται η ΝΔ να μην περιδινηθεί σε εσωτερική κρίση ηγεσίας, όσο και αν όλα τα στελέχη της υποκρίνονται τα αδιάφορα. Η κρίση θα ξεσπάσει. Είναι αναπότρεπτο. Το Μνημόνιο κατέστρεψε όλα τα κόμματα που το υπηρέτησαν, όπως απέδειξε ήδη η ουσιαστική διάλυση του ΠΑΣΟΚ και η πλήρης εξαΰλωση της ΔΗΜΑΡ στις εκλογές αυτές. Συμφορά πραγματική χτύπησε το ΠΑΣΟΚ, τον κύριο ένοχο της υπαγωγής της χώρας μας στο επαίσχυντο καθεστώς της μνημονιακής υποτέλειας.

Το ΠΑΣΟΚ έχασε πάνω από τα δύο τρίτα των εδρών που είχε κερδίσει τον Ιούνιο του 2012, πράγμα πολύ λογικό, αφού έχασε σχεδόν και τα δύο τρίτα των ψήφων του. Από 12,28% που ήταν τον Ιούνιο του 2012, το ποσοστό του έπεσε στο 4,7% προχθές. Ετσι, από τις 33 έδρες που είχε πάρει στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές, του έμειναν μόνο 13! Το τρίτο κόμμα της αρχικής συγκυβέρνησης του Ιουνίου 2012, η ΔΗΜΑΡ, εξαφανίστηκε τελείως, αφού από το 6,3% που είχε πάρει τον Ιούνιο του 2012, καταποντίστηκε στο... 0,5% (!) παρά τη σύμπραξή του με τους Πράσινους του Ν. Χρυσόγελου. Εμεινε πίσω και από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία ξεπέρασε το 0,6% και είχε σχεδόν 10.000 ψήφους περισσότερες από τις 30.000 της ΔΗΜΑΡ, η οποία φυσικά έχασε και τις 17 έδρες που είχε. Συνολικά, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ της αρχικής συγκυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου - Κουβέλη έχασαν... 90 (!) έδρες -53 η ΝΔ, συν 20 το ΠΑΣΟΚ, συν 17 η ΔΗΜΑΡ- από τις 179 που είχαν. Ακριβώς τις μισές!

Η ΔΗΜΑΡ μπορεί να σκόρπισε, αλλά... μετακόμισε πολιτικά στο Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη, το οποίο την αντικατέστησε με τις ίδιες ακριβώς έδρες, 17, και το ίδιο ποσοστό ψήφων σχεδόν, αφού πήρε το Ποτάμι 6%. Η Χρυσή Αυγή υπέστη μείωση του ποσοστού της κατά 0,6%, πέφτοντας από το 6,9% του Ιουνίου 2012 στο 6,3% στις προχθεσινές εκλογές. Αυτό όμως δεν την εμπόδισε να κατακτήσει την τρίτη θέση, από την πέμπτη που είχε το 2012, αφού κατέρρευσε εκλογικά το ΠΑΣΟΚ και μειώθηκε πολύ σοβαρά το ποσοστό των ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου, από το 7,5% στο 4,8%. Αναφορικά πάντως με τους ΑΝΕΛ πρέπει να σημειωθεί ότι οι δημοσκοπήσεις έπεσαν εντελώς έξω, αφού εμφάνιζαν το κόμμα αυτό να μην μπαίνει καν στη Βουλή πολλές από αυτές, ενώ τελικά πήρε 4,8%.

Συνολικά, όμως, για ακόμη μια φορά οι εκλογικές δημοσκοπήσεις αποδείχτηκαν πλήρως αναξιόπιστες. Απολύτως καμία δεν είχε προβλέψει έστω και κατά προσέγγιση την υπεροχή των 8,5 εκατοστιαίων μονάδων του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της ΝΔ.

Αντιθέτως, μιλούσαν για... «ψαλίδα που κλείνει» αναφερόμενες σε μια κατά φαντασίαν διαφορά μόλις 3,5 έως 4 μονάδων! Πώς γίνεται η διαφορά να «μειώνεται» κάτω από τις 4 μονάδες και η κάλπη να αποδεικνύει ότι... υπερδιπλασιάστηκε, αυτό μόνο οι δημοσκόποι της χώρας μας μπορούν ίσως να το εξηγήσουν! Δεν βάζουν, βέβαια, σοβαρότερους στόχους οι πολιτικοί αρχηγοί. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έβαλε π.χ. στόχο να βγει το ΠΑΣΟΚ τρίτο κόμμα, αλλά παρέκλινε «ελαφρά» του στόχου του, αφού αντί για τρίτο βγήκε... έβδομο από τα επτά (!) κόμματα που μπήκαν στη Βουλή! Οσο για το ΚΚΕ, βγήκε κερδισμένο σε αυτές τις εκλογές. Ανέβηκε κατά μία εκατοστιαία μονάδα από το απόλυτο ναδίρ του 4,50% του Ιουνίου του 2012, πιάνοντας αυτήν τη φορά το 5,47%. Οσο για τον Γιώργο Παπανδρέου, διασύρθηκε πλήρως με το ΚΙΔΗΣΟ που έφτιαξε, καθώς ο πρωθυπουργός του 44% δεν έπιασε ούτε το... 3% για να μπει στη Βουλή!

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η Ιστορία των εθνών, που στην ουσία είναι η Ιστορία της δημιουργικότητας των κοινωνιών τους, είναι έμπλεη παραδειγμάτων που επιβεβαιώνουν ότι η πρόοδος δεν μπορεί να ειδωθεί, πόσο μάλλον να δρομολογηθεί, χωρίς την καθοδήγηση εμπνευσμένων ηγετών.

Προσωπικοτήτων δηλαδή η βαριά σκιά των οποίων υπερβαίνει την εποχή και τη συγκυρία, κοιτάζει στο παρελθόν για να διδαχθεί και ανοίγει δρόμους για ένα μέλλον που ενδεχομένως δεν αφορά τους ίδιους.

Τέτοιες προσωπικότητες, εκκινούν από την άνεση να εμπνέουν αλλά και να εμπνέονται από την κοινωνία στην οποία απευθύνονται. Να βλέπουν δηλαδή πίσω από τις αναπόφευκτες και εύλογες αδυναμίες ενός λαού, τα στοιχεία πάνω στα οποία μπορούν να πατήσουν για μια εθνική επανεκκίνηση. Μια φυγή προς το μέλλον που δεν θα συνιστά φυσικά άλμα στο κενό.

Τέτοια προσωπικότητα ήταν ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, που “εκοιμήθη”, σαν σήμερα στις 28 Ιανουαρίου του 2008. Λίγο πριν η Ελλάδα αρχίσει να… βρέχεται από την κρίση, δηλαδή στο μεταίχμιο της μεγάλης αλλαγής (προς το χειρότερο) για την καθημερινότητα των πολιτών, αλλά και τον εθνικό αυτοπροσδιορισμό, ο οποίος έχασε την αυτοπεποίθηση και την αυτοτέλειά του.

Για τον Χριστόδουλο, μια εξαιρετικά συγκρουσιακή προσωπικότητα, έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά. Αρκετοί τον ταύτισαν με την λεγόμενη “Δεξιά του Κυρίου”, επιχειρώντας έτσι να τον βάλουν απέναντι από την (καθεστωτική και συστημική) Κεντροαριστερά. Ο φανατισμός απέναντί του μάλιστα ήταν τόσο ακραία τυφλός, ώστε ακόμη και η είδηση του θανάτου του να αντιμετωπιστεί ως “χαρμόσυνο γεγονός”.

Για ένα έθνος σαν την Ελλάδα, έναν λαό σαν τους Έλληνες, με βαθιά συντηρητική (και όχι αναχρονιστική) προσέγγιση της ζωής τους, η Εκκλησία διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στο εθνικό αφήγημα. Μια Εκκλησία ωστόσο που οφείλει να είναι “ομιλούσα”, και με τον Χριστόδουλο κάτι τέτοιο είχε επιτευχθεί, ακόμη και στις υπερβολές του.

Μια Εκκλησία που κομπιάζει, σιγοψιθυρίζει, αρνείται να διαδραματίσει τον ιστορικό ρόλο της, είναι μια Εκκλησία η οποία μετατρέπεται σε… φιλανθρωπικό ίδρυμα. Προς την εύλογη ικανοποίηση εκείνων που θεωρούν ότι μια Εκκλησία η οποία διατυπώνει τις θέσεις της για τις εξελίξεις… πολιτικολογεί. Μια βαριά μυωπική προσέγγιση, που ανατρέπεται από την πολύ σύγχρονη εμπειρία των Ιεραρχών που συμπορεύνται με τις κοινωνίες τις οποίες οφείλουν να υπηρετούν, και με τη φωνή τους αναγκάζουν τους “επαγγελματίες” πολιτικούς να έρθουν πιο κοντά στις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων.

Αυτή η Εκκλησία λείπει σήμερα. Μια “ομιλούσα” Εκκλησία. Χωρίς τον Χριστόδουλο, η Ελλάδα “κόντυνε”. Και αυτό το παραδέχονται (έστω μέσα τους), ακόμη και εκείνοι που εξακολουθούν να πολεμούν τη μνήμη του.

Το τελευταίο μήνυμα του Χριστόδουλου

Μερικές μέρες πριν τον θάνατό του, ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε εκφωνήσει το τελευταίο μήνυμά του προς τον ελληνικό λαό, με αφορμή τον ερχομό του νέου έτους, 2008.

Τα λόγια του ακούγονται σήμερα προφητικά. Ειδικά ο επίλογος του μηνύματος:

“Χρειάζονται να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν Αντίσταση. Που παραμένουν πιστοί στις παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας.

Οι αναθεωρητές πολύ κακή συγκυρία επέλεξαν για να γκρεμίσουν από τις καρδιές των Ελλήνων τα κάστρα των θυσιών. Σταθήτε όλοι όρθιοι στις επάλξεις σας και μην ξεπουλήσετε τα πρωτοτόκια μας.

Διδάξτε στα παιδιά σας την αλήθεια, όπως την εβίωσαν οι αείμνηστοι Πατέρες μας. Ο λαός μας ξέρει να υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσιά του. Το έχει κατ’ επανάληψιν αποδείξει. Και θα το αποδείξει και πάλι.

Αντίσταση και Ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ό,τι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ό,τι κινδυνεύει”.



Πηγή Υστερόγραφα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Φτάνοντας για άλλη μια χρονιά στην επέτειο της κρίσης των Ιμίων, δεν θα μπορούσαμε μεταξύ των άλλων να μην αναφερθούμε και στην πολύ «περίεργη» ιστορία των Τούρκων κομάντος που είχαν αποβιβαστεί στην δεύτερη βραχονησίδα.

Εκείνο που κατ’ αρχήν θα πρέπει να αναρωτηθούν όλοι είναι γιατί το ζήτημα της κρίσης των Ιμίων, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, ήταν επί χρόνια κρυμμένο από τα τουρκικά ΜΜΕ. Ενώ εδώ στην Ελλάδα έχουν γίνει ατέλειωτες δημόσιες συζητήσεις, τελετές μνήμης και διάφορες προβολές, στην Τουρκία, «άκρα του τάφου σιγή» κάλυπτε επί πολλά χρόνιο το θέμα αυτό. Εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων κανένας στην Τουρκία δεν αναφέρονταν για το θέμα αυτό παρά του ότι θα ήταν εύλογο οι Τούρκοι κάθε χρόνο να πανηγυρίζουν στην επέτειο των Ιμίων, όπως γίνεται και σε άλλες περιπτώσεις, καθώς η κρίση αυτή όπως εξελίχτηκε παρουσιάστηκε σαν μια μεγάλη τουρκική στρατηγική νίκη.

Το μόνο που έχει προβληθεί από εκείνη την κρίση, είναι το μνημείο ηρώων κομάντος των Ιμίων, που στήθηκε στον δήμο του Beykoz, στην ασιατική ακτή το Βοσπόρου, ένα μνημείο πεσόντων των κομάντος που είχαν πάρει μέρος στην επιχείρηση των Ιμίων και σκοτώθηκαν στο δυστύχημα στις 15 Φεβρουαρίου 1996, λίγες μέρες μετά την κρίση. Επειδή όμως το μνημείο αυτό φανέρωνε τουρκική απώλεια, ακόμα και αυτό προσπάθησαν να το καταχωνιάσουν στην αφάνεια. Μάλιστα κάποιοι είχαν διαμαρτυρηθεί στον δήμαρχο του Beykoz και εκείνος τους απάντησε ξεκάθαρα ότι δεν είχαμε κανένα θύμα στην κρίση των Ιμίων, αλλά στο δυστύχημα που είχε γίνει λίγες μέρες μετά, σκοτώθηκαν πολλοί κομάντος από αυτή την ομάδα. Κάποιοι από αυτούς ήταν από το Beykoz.

Σε ένα εκτενές μεγάλο δημοσίευμα της γνωστής τουρκικής επιθεώρησης, Aksyon, στις 2 Μαρτίου του 1996, με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Skorsky’ miz Ege de neden düştü?», λίγες μέρες δηλαδή, σύμφωνα με την Aksyon, μετά την κρίση των Ιμίων και ενώ η Τουρκία ήταν ακόμα υπερήφανη για την ομάδα των κομάντος των Kardak, στις 17 Φεβρουαρίου βυθίστηκε στο πένθος, γιατί το ελικόπτερο αυτής της ομάδας, έπεσε κοντά στον ναύσταθμο του Aksaz (είναι ο ναύσταθμος από όπου ξεκίνησαν οι κομάντος για να πάνε στα Ίμια), με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οι «SAT Sualtı taarruz Timi» (έτσι ονομάζονταν οι η ομάδα των κομάντος των Ιμίων), που πριν από λίγες μέρες ήταν οι ήρωες της Τουρκίας.
Τον ίδιο χρόνο και λίγους μήνες μετά, ένα άλλο δυστύχημα, πάλι με ελικόπτερο, γίνονταν στην ιδία περιοχή, λίγο κοντά στον ναύσταθμο του Aksaz. Τα δυο αυτά δυστυχήματα προσπάθησαν οι Τούρκοι να τα κρύψουν, όπως έκαναν επιμελώς και για τα γεγονότα της κρίσης των Ιμίων. Μάλιστα είναι περίεργο ότι ενώ η εφημερίδα Zaman, σε δημοσίευμα της στις 29/11/1998, αποκάλυπτε τα δυο δυστυχήματα, σε άλλο δημοσίευμα της στις 15/9/ 1997, που ήταν και πιο πρόσφατο της κρίσης, κρύβει το ένα και αναφέρεται μόνο στο μεγάλο δυστύχημα στις 17 Φεβρουαρίου.

Χαρακτηριστικό είναι και το κάτωθι γεγονός που καταγράφτηκε δυο χρόνια μετά και μάλιστα τις παραμονές του Εθνικού Συμβούλιου του Φεβρουαρίου του 1998, που γράφτηκε στην ιστορία σαν, «Βελούδινο Πραξικόπημα», γιατί ήταν η απαρχή της πτώσης της πρώτης ισλαμικής κυβέρνησης του Ερμπακάν.
Ο τότε αρχηγός του Επιτελείου Ναυτικού, ναύαρχος Güven Erkaya, οποίος ήταν και αρχηγός του Ναυτικού στην κρίση των Ιμίων, είχε επισκεφτεί μαζί με τον Karadayi, αρχηγό τoυ Γενικού Επιτελείου, την Γενική Διεύθυνση Ναυτικού στον ναύσταθμο του Gölcuk. Εκεί, ο Erkaya έκανε μια αποκαλυπτικότατη ερώτηση στους παρόντες αξιωματικούς διοικητές έχοντας υπ’ όψιν του τα δυο θανατηφόρα δυστυχήματα: «Kardak operasyonuna katılanlardan hayatta kalan kimse var mı?», Δηλαδή, «Από αυτούς που μετείχαν στην επιχείρηση κομάντος των Ιμίων, υπάρχει κανένας εν ζωή;» (από αποκλειστικό δημοσίευμα της εφημερίδας, Yeni Akıt, στις 15/5/2012). Μόλις δυο χρόνια μετά την κρίση!

Και τώρα ερχόμαστε στον αρχηγό των κομάντος, Zeki Şen. Υπάρχουν πληθώρα δημοσιευμάτων για τον θάνατο του αρχηγού της ομάδας των κομάντος των Ιμίων (εφημερίδες Hürriyet, Milliyet, Sabah, Radikal, Akşam). Αρκεί να δούμε μόνο το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Sabah, στις 7/5/2003, που ανέφερε σε παράγραφο με πομπώδη τρόπο ότι «Ο ήρωας των Kardak βρήκε τον θάνατο από… τρεις ζητιάνους στην πλατεία Ταξίμ»(;). Η ίδια εφημερίδα την επομένη, 8/5/2003, ανέφερε ξεκάθαρα, «KARDAK Komantosu SAT Yüzbaşı Zeki Şen ölümü». Ο επίλογος της ιστορίας του Zeki Şen γράφτηκε στις 21 Οκτώβριου του 2006, όταν οι δολοφόνος του, κάποιος Emrah Eraydın, καταδικάστηκε από το τουρκικό δικαστήριο όπως ανέφερε δημοσίευα της Sabah στις 21/10/2006, όπου πάλι αναφέρονταν ότι ο Zeki Şen ότι ήταν στην ομάδα κομάντος των Ιμίων. Ο καλύτερος φίλος, συνεργάτης και δεξί χέρι του Şen, ήταν ο Seşçuk Esadoğlou. Αυτός βρήκε τον θάνατο στο δεύτερο μυστήριο δυστύχημα, πάλι κοντά στον ναύσταθμο του Alksaz. Μαζί του σκοτώθηκαν οι κομάντος Kadir Şener, Ahmet Sezgin και Tevfik Özdemir, σύμφωνα με δημοσίευμα της Hürriyet, στις 8/5/2003, με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Kürek timinin acı laberi» Αυτό το δυστύχημα είναι ακόμα πιο σκοτεινή υπόθεση όσον αφορά την δημοσιότητά του από τους Τούρκους.

Το τελευταίο επίσης «μυστήριο» επεισόδιο της ομάδας αυτής, ήταν για τον αξιωματικό του ναυτικού, Engin Erkman. Σύμφωνα με τα τουρκικά δημοσιεύματα απεβίωσε το πρωί της 7 Ιανουαρίου του 2013, ενώ κοιμόνταν, ο Engin Erkman, 44 ετών από το Balıkesir, ο τελευταίος επιζών Τούρκος κομάντος των Ίμια 17 χρόνια μετά την βραδιά εκείνη που η Ελλάδα και η Τουρκία είχαν βρεθεί στα πρόθυρα ενός ολοκληρωτικού πολέμου. Ο Engin Erkman τα τελευταία χρόνια υπηρετούσε σαν αξιωματικός του τουρκικού ναυτικού και μόλις το 2011 είχε συνταξιοδοτηθεί.
Σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, Türkiye, ήταν ο τελευταίος επιζών κομάντος της επιχείρησης των Ίμια και μετά την αποστράτευσή του ασχολούνταν με διάφορες επιχειρήσεις ενώ είχε ανοίξει και γραφείο στο Τουρκμενιστάν. Από την αρχή δηλώθηκε ότι ο εν λόγω αξιωματικός του ναυτικού ήταν στην ομάδα των κομάντος των Ιμίων. Στη συνέχεια, όταν αυτό γρήγορα έγινε αντιληπτό, οι Τούρκοι προσπάθησαν και εδώ να συσκοτίσουν την είδηση. Έτσι άλλες εφημερίδες έγραψαν ότι πέθανε στο Τουρκμενιστάν, άλλες ότι δεν ήταν στο Τουρκμενιστάν αλλά στο... Αζερμπαϊτζάν (εφημερίδα Star 6/1/2013). Το γεγονός όμως ότι ήταν στην ομάδα κομάντος των Ιμίων, δεν μπορούσε εκ των υστέρων να αμφισβητηθεί παρά του ότι δεν… ήταν στην λεγομένη «λίστα των κομάντος» που οι ίδιοι είχαν δώσει στην δημοσιότητα.

Μια πραγματικά πολύ "μυστήρια" ιστορία για τους Τούρκους κομάντος που είχαν αποβιβαστεί στην δεύτερη βραχονησίδα των Ιμίων. Σίγουρα η όλη αλήθεια δεν έχει καταγράφει ακόμα, όπως και ο λόγος για όλους αυτούς τους «περιέργους» θανάτους.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

Και πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα των προχθεσινών εκλογών, όταν λίγο πάνω από το ένα τέταρτο των ψηφοφόρων φάνηκε πρόθυμο να στηρίξει τους συνεργάτες-δωσιλόγους των τοκογλύφων, διεθνών και εγχώριων οικονομικών απατεώνων, και πλήρως διεφθαρμένων πολιτικών;

Το ποσοστό αυτό είναι τερατώδες!
Είναι αδικαιολόγητα τεράστιο.
Είναι ανησυχητικό μέχρι σηκώματος τρίχας.
Αποτελεί τον σκληρό πυρήνα των ''παρτάκηδων'', ή έστω όσων μη έχοντας τα απαραίτητα νοητικά προσόντα αδυνατούν να αντιληφθούν την καταστροφή που οι ίδιοι προκαλούν στα παιδιά και στα εγγόνια τους, σε ολόκληρη την κοινωνία και την χώρα.
Είναι εν δυνάμει απειλή, που θα μπορούσε υπό τις κατάλληλες συνθήκες να αποτελέσει κίνδυνο στην ομαλή και δημοκρατική πορεία, όχι μόνον της δικής μας, αλλά οποιασδήποτε χώρας!

Και δεν συνυπολογίζουμε το πασοκίσιο 4,68%, ούτε το ποταμίσιο 6,05%, ούτε καν το ψυχοπαθητικό 2,46% του Μεγάλου Ηλίθιου!
Αυτά ανήκουν στην αρμοδιότητα ψυχολόγων-ψυχοθεραπευτών εξειδικευμένων στην ανθρώπινη άνοια.
Αθροιζόμενα όμως κι αυτά στο προηγούμενο ποσοστό, προκύπτει ένα ολοστρόγγυλο εφιαλτικό 41%, που εύκολα θα μπορούσε να συνενωθεί και να αποτελέσει τον προδοτικό εκείνο συνασπισμό που θα βάλει οριστική ταφόπλακα στην χώρα και στο έθνος.

Το blog είναι συνειδητά σκληρό στους χαρακτηρισμούς του γιατί, μετά από πέντε χρόνια μνημονίων, εξανδραποδισμού, στοχοποίησης και φτωχοποίησης της πατρίδας, δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία, ΚΑΜΙΑ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ ΕΠΙΚΛΗΣΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ!

Υπάρχει μόνον εγκληματικό ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ, ή εγκληματική ΙΔΙΩΤΕΙΆ!

Το μόνο που μπορεί να σώσει το υπόλοιπο αλλά πλειοψηφικό κομμάτι του λαού είναι η εγρήγορση.
Πρέπει να είμαστε συνεχώς σε επιφυλακή, έτοιμοι να στηρίξουμε και να υπεραμυνθούμε των επιλογών μας.
Πρέπει να είμαστε αποφασιμένοι να προασπίσουμε δυναμικά όσα κερδίσαμε, ή προσπαθούμε να κερδίσουμε με τις προχθεσινές εκλογές.

Αλλιώς δεν θα πρόκειται για μία κυβέρνηση-παρένθεση στον μεταπολιτευτικό κύκλο.
Θα πρόκειται για μιά χώρα-παρένθεση, στον κύκλο των ελεύθερων κρατών!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Την έντονη αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης αλλά και τη βούληση να μην ανεχθεί την περιθωριοποίηση της χώρας, εκφράζουν καλά ενημερωμένες πηγές με αφορμή την «αντιθεσμική» ενέργεια του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τούσκ και της Επιτρόπου για την εξωτερική πολιτική Φεντερίκας Μογκερίνι να μην λάβει υπόψη τις θέσεις της Αθήνας για την σύνταξη της δήλωσης σχετικά με την Ρωσία.

Με την δήλωση που δόθηκε στη δημοσιότητα, οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ, μεταξύ άλλων, προειδοποιούν τη Μόσχα με νέες κυρώσεις εξαιτίας της κλιμάκωσης των συγκρούσεων στην ανατολική Ουκρανία.

Εκφράζεται ακόμη η ανησυχία των ηγετών της ΕΕ για την επιδείνωση της ασφάλειας και της ανθρωπιστικής κατάστασης στην ανατολική Ουκρανία και καταδικάζουν τους φόνους αμάχων κατά τον «τυφλό βομβαρδισμό» της Μαριούπολης.

Στην επικοινωνία που είχε το Μέγαρο Μαξίμου με το επιτελείο του κ. Τουσκ και ο κ. Τσίπρας με την κ. Μογκερίνι, διατυπώθηκαν ενστάσεις ως προς το περιεχόμενο της δήλωσης και ζητήθηκαν κάποιες τροποποιήσεις.

Οι προτάσεις της Αθήνας αγνοήθηκαν και η δήλωση εκδόθηκε ως είχε πρωτοδιατυπωθεί.

«Η δήλωση «Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων της ΕΕ» που δημοσιεύθηκε σήμερα, κυκλοφόρησε χωρίς να έχει ακολουθηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία για την εξασφάλιση συναίνεσης των κρατών-μελών και ειδικότερα χωρίς να εξασφαλισθεί η συναίνεση της Ελλάδας» τονίζει σε ανακοίνωσή της η ελληνική κυβέρνηση.

Με την δήλωση αυτή είχαν διατυπώσει διαφωνίες και άλλες χώρες που θεωρούν λανθασμένη την πολιτική της ΕΕ κατά της Ρωσίας, ενώ έχουν εκφράσει έντονες αντιρρήσεις και στην πολιτική κυρώσεων.

Υπό αυτό το πρίσμα, η Αθήνα θα θέσει το θέμα αυτό στην έκτακτη συνεδρίαση των υπουργών εξωτερικών την προσεχή Πέμπτη που έχει ως βασικό θέμα συζήτηση τις ευρωρωσικές σχέσεις.

Κυβερνητικές πηγές εκτιμούν ότι η υπόθεση αυτή επιβεβαιώνει αφενός το θεσμικό πρόβλημα λειτουργίας της ΕΕ, αφετέρου δε εκφράζουν τη βεβαιότητα ότι τόσο η έκδοση της δήλωσης, όσο και η συνεδρίαση του Eurogroup την επομένη των εκλογών αποτελούν ένα τεστ για τη νέα κυβέρνηση.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου