Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Ιουν 2012

Την Κυριακή, όλα τα μάτια θα είναι στραμμένα στην Ελλάδα.

Οι εκλογές εκεί, θεωρούνται ως ένα είδος δημοψηφίσματος για την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη.

Μήπως όμως δεν έχει πλέον καμία σημασία το όποιο αποτέλεσμα;

Τις τελευταίες μέρες, η απόσυρση των καταθέσεων από τις ελληνικές τράπεζες έχει αυξηθεί. Και αν αυτό το bank run βγει εκτός ελέγχου, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, ασχέτως εκλογικού αποτελέσματος.

Κανένας δεν ξέρει ποιος πρόκειται να κερδίσει τις εκλογές, αφού υπάρχει απαγόρευση δημοσίευσης δημοσκοπήσεων από την 2α Ιουνίου, αλλά σίγουρα θα χρειαστούν πολλές διαπραγματεύσεις και συνεννοήσεις για να σχηματιστεί κυβέρνηση.

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν το ακροαριστερό ΣΥΡΙΖΑ θα πάρει την πρώτη θέση, κερδίζοντας σε ψήφους την κεντροδεξιά ΝΔ.

Αν το πετύχει, θα πάρει ως μπόνους 50 βουλευτικές έδρες, και έτσι, έστω χωρίς πλειοψηφία, θα είναι το μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύτηκε να καταγγείλει το πρόγραμμα λιτότητας, που έχει επιβληθεί ως όρος διάσωσης, και που η Ελλάδα έχει αποδεχτεί. Οι εταίροι όμως της χώρας, έχουν ξεκαθαρίσει ότι αν γίνει κάτι τέτοιο, θα διακόψουν την περαιτέρω χρηματοδότηση.

Το ελληνικό κράτος θα μείνει χωρίς λεφτά μέσα σε λίγους μόνο μήνες, και αν δεν μπορέσει να ξοφλήσει τα χρέη του, οι τράπεζες της χώρας, που είναι οι μεγαλύτεροι δανειστές της, θα καταρρεύσουν. Τότε, και η ΕΚΤ θα αναγκαστεί να διακόψει τον δανεισμό προς αυτές.

Αυτό σημαίνει πως οι τράπεζες δεν θα έχουν ευρώ, και άρα η χώρα στην ουσία θα βγει από την ευρωζώνη.

Όλα αυτά μας δείχνουν ότι οι ψηφοφόροι είναι αυτοί που θα αποφασίσουν αν τελικά η χώρα παραμείνει στο ευρώ.

Οι δανειστές της Ελλάδας (Γερμανία, κ.ά) της λένε: «Αν ψηφίσετε ΣΥΡΙΖΑ φεύγετε».

Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως πιστεύει, πως πρόκειται περί μπλόφας.

Κατά την άποψή του, η ευρωζώνη έχει πολλά να χάσει, αν εκδιωχτεί η Ελλάδα. Πιστεύει ότι ο πανικός που θα προκύψει θα τυλίξει την Ισπανία και την Ιταλία, και θα απειλήσει την επιβίωση της νομισματικής ένωσης.

Η πρόσφατη διάσωση της Ισπανίας, που έγινε σχεδόν χωρίς κανέναν όρο, ενίσχυσε τον ισχυρισμό του ΣΥΡΙΖΑ ότι μπορεί να ακυρώσει τις αυστηρές προϋποθέσεις που συνοδεύουν την αντίστοιχη ελληνική διάσωση.

Οι δανειστές της Ελλάδας επανέρχονται με σκληρή ρητορική, σχεδιασμένη να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα, μαζί με μια δήθεν διαρροή, αφού σύμφωνα με το Reuters, η ΕΕ συζητά το ενδεχόμενο επιβολής ελέγχων κεφαλαίου στην Ελλάδα αν αυτή φύγει από το ευρώ.

Κάτι τέτοιο θα σήμαινε επιβολή ορίων όσον αφορά στο πόσα χρήματα θα μπορούσε κάποιος να πάρει ή να μεταφέρει από ΑΤΜ. Με άλλα λόγια, οι καταθέσεις των ελληνικών νοικοκυριών και επιχειρήσεων θα πάγωναν, ώστε να μετατραπούν σε δραχμές, που στην συνέχεια θα έχαναν πάνω από το μισό της αξίας τους έναντι του ευρώ. Για αυτό και οι Έλληνες αποφάσισαν να πάρουν τα χρήματά τους από τις τράπεζες.

Οι αναλήψεις λέγεται ότι αντιστοιχούν σε €800 εκατ. την ημέρα! Μπορεί ως ποσό να ακούγεται μεγάλο, αλλά υπάρχουν συνολικά περίπου €170 δις σε καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες.

Τώρα, υπάρχει κίνδυνος διάχυσης του πανικού αυτού. Ο ένας μιμείται τον άλλο, και έτσι σύντομα οι τράπεζες μπορεί να αδειάσουν από καταθέσεις.

Αν συμβεί ένα γενικευμένο bank run στην Ελλάδα, θα είναι κάτι το σπάνιο.

Πάντως, όταν κάποιος αποσύρει €1000 από τον λογαριασμό του, η τράπεζα δανείζεται το ποσό αυτό από την κεντρική τράπεζα.

Το περίεργο είναι ότι στη συνέχεια η κεντρική τράπεζα δανείζεται αυτομάτως το ποσό αυτό από την ΕΚΤ, μέσω του συστήματος πληρωμών Target2, που χρησιμοποιείται για τις διασυνοριακές συναλλαγές εντός της ευρωζώνης.

Με άλλα λόγια, το bank run της Ελλάδας, χρηματοδοτείται από την υπόλοιπη ευρωζώνη. Κάθε χίλια ευρώ που βγαίνουν από τις ελληνικές τράπεζες, αυξάνουν την έκθεση της ΕΚΤ κατά χίλια ευρώ, απέναντι στην ενδεχόμενη ελληνική έξοδο!

Αυτό γίνεται αυτόματα μέσω του ισχύοντος συστήματος. Δεν έχει να κάνει με τα δάνεια διάσωσης προς την Ελλάδα.

Ήδη, η ελληνική κεντρική τράπεζα έχει δανειστεί, με αυτό τον τρόπο, περισσότερα από €100 δισεκατομμύρια.

Αν επεκταθεί το bank run, οι ελληνικές αρχές θα πρέπει να επιβάλλουν ελέγχους στην διακίνηση των κεφαλαίων. Θα το κάνουν όμως;

Όταν έκανε κάτι αντίστοιχο η Αργεντινή το 2001, σημειώθηκε πανικός, χάος στους δρόμους, και κατάρρευση του πολιτικού συστήματος.

Μπορεί η υπηρεσιακή κυβέρνηση της Ελλάδας, ή η κεντρική της τράπεζα, να κάνουν κάτι παρόμοιο;

Οι Αργεντινοί το έκαναν επειδή είχαν ξεμείνει από δολάρια. Οι Έλληνες όμως έχουν απεριόριστα ευρώ, χάρη στην ΕΚΤ. Πράγματι, οι ελληνικές αρχές, η κεντρική τράπεζα, και η ΕΚΤ, μπορούν να συνεννοηθούν ώστε να υπάρχουν αρκετά χρήματα για να μην επηρεάσει το bank run.

Το να συνεχίζουν να λειτουργούν οι τράπεζες περιορίζει τον πανικό. Και αν η χώρα βγει από το ευρώ, αυτοί που απέσυραν τα χρήματά τους, θα διατηρήσουν την αξία τους σε ευρώ, ενώ η ΕΚΤ θα κληθεί να πληρώσει τον λογαριασμό.

Η ΕΚΤ μπορεί κι αυτή να περιορίσει τον πανικό, εντέλλοντας την ελληνική κεντρική τράπεζα να πάψει να δανείζει στις τράπεζες, ή απαγορεύοντας τις μεταφορές χρημάτων από την Ελλάδα προς την υπόλοιπη ευρωζώνη. Αυτό θα ανάγκαζε τις τράπεζες να κατεβάσουν ρολά, και στην ουσία θα έστελνε την Ελλάδα εκτός ευρώ.

Πρόκειται για μια καθαρά πολιτική απόφαση, για να αποπεμφθεί η Ελλάδα, πριν σχηματιστεί μια καταγγελτική προς την δανειακή συμφωνία κυβέρνηση. Και η ΕΚΤ δεν ασκεί πολιτική.

Επίσης, αν γίνει κάτι τέτοιο, δημιουργείται ένα προηγούμενο. Ήδη σημειώνονται κάποια διστακτικά bank runs στην Ισπανία και στην Ιταλία.

Αν η ΕΚΤ έστελνε σήμα ότι δεν είναι ασφαλείς οι ελληνικές καταθέσεις, τότε οι αναλήψεις χρημάτων από τις τράπεζες των δυο αυτών χωρών θα αυξάνονταν με ταχείς ρυθμούς.

Η ΕΚΤ αντιμετωπίζει ένα δίλημμα. Και κάθε μέρα που συνεχίζεται το ελληνικό bank run, αυξάνεται η έκθεσή της σε τυχόν κινδύνους από μια ελληνική έξοδο.

Είναι δύσκολο να προβλέψουμε το πότε θα αποφασίσει η ΕΚΤ να εγκαταλείψει το πλοίο.

Το ερώτημα όμως είναι: Πόσοι Έλληνες θα περιμένουν μέχρι να το μάθουν;

http://www.bbc.co.uk/news/business-18436777

S.A.


Tην ώρα που οι Έλληνες πολίτες εμφανίζονται στις περισσότερες δημοκσοπήσεις έτοιμοι να ξαναδώσουν την ηγεία σε έναν συνασπισμό μνημονιακών ή “κρυπτομνημονιακών” κομμάτων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) σε μία αποθέωση της πολιτικής παράνοιας, έχοντας βέβαια το ελαφρυντικό της εκστρατείας τρόμου που υφίστανται, η Κύπρος “ξορκίζει” το Μνημόνιο που της ετοίμαζαν ΔΝΤ και Βρυξέλλες.

Μετά από την απαγόρευση στο ΔΝΤ να πατήσει το πόδι του στην Λευκωσία (λέγεται ότι είχαν ήδη βγάλει τα εισιτήρια τα μέλη της αντιπροσωπείας του ΔΝΤ όταν ήρθε το απαγορευτικό από την κυπριακή κυβέρνηση) τώρα ετοιμάζεται να συνάψει δάνειο 5 δισ. ευρώ πάλι από την Ρωσία! Αδιαφορώντας στις έμμεσες απειλές των Βρυξελλών ότι “Αν δεν δανειστείτε από τον Μηχανισμό Στήριξης μην υπολογίζεται σε πολιτική βοήθεια”. Και τη νσ την κάνει την “πολιτική βοήθεια” των Βρυξελλών όταν έχει τον ρωσικό στόλο στην Α.Μεσόγειο και την ισραηλινή Αεροπορία δίπλα της;

Ήδη πληροφορίες από την Μόσχα αναφέρουν μέσα στον επόμενο χρόνο θα διπλασιαστεί η ρωσική ναυτική παρουσία στην Α.Μεσόγειο με την μόνιμη παρουσία πλέον πυρηνικού υποβρυχίου στην περιοχή, εκτός από τα τρία σκάφη επιφανείας που υπάρχουν τώρα, ενώ μελετάται η αποστολή ενός καταδρομικού και δύο φρεγατών. Αυτό που ήθελε να εξασφαλίσει η Λευκωσία, αυτό που απεμπόλησε εις διπλούν η Ελλάδα, την πολιτική ανεξαρτησία, αυτοί, ένα ακρωτηριασμένος κράτος την θεωρούν ύψιστο πολιτικό αγαθό. Το δάνειο που έχει συμφωνηθεί μεταξύ της ρωσικής και της κυπριακής κυβέρνησης είναι μεταξύ 1,8 έως 5 δισ. ευρώ ανάλογα με το αν θα υπάρξει και κάποια περιορισμέννη εκταμίευση από τον Μηχανισμό Στήριξης για να τηρηθούν κάποιε ισορροπίες.

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές οι συζητήσεις της Λευκωσίας με τη Μόσχα «πάνε καλά» και απομένουν μόνο οι λεπτομέρειες. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές στο τραπέζι των συζητήσεων για τη σύναψη διακρατικής συμφωνίας για τη δανειοδότηση της Κύπρου μπήκαν, πέραν των πολιτικών ανταλλαγμάτων, και τα οικονομικά με τις συζητήσεις να επικεντρώνονται στα δικαιώματα των θαλασσίων οικοπέδων στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κύπρου στο πλαίσιο της διαδικασίας αδειοδοτήσεων του δεύτερου γύρου που βρίσκεται σε εξέλιξη. Κυβερνητική πηγή της Κύπρου μιλώντας στην Λευκωσία ανφέρει ότι “Οι διαβουλεύσεις με τη Μόσχα έχουν «οροφή και πάτωμα» εξηγώντας ότι το κατώτατο ποσό που απαιτεί η Λευκωσία είναι το 1,8 δις ευρώ ποσό που απαιτείται για την ανακεφαλαιοποίηση της Λαϊκής Τράπεζας, και το ανώτατο τα 5 δισ. ευρώ”.

Υπενθυμίζεται ότι όπως είχε γράψει τις προηγούμενες ημέρες η Αλήθεια με βάση τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς η εξασφάλιση δανειοδότησης με 5 δις ευρώ είναι αρκετή ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες για την ανακεφαλαιοποίηση της Λαϊκής Τράπεζας, οι ανάγκες για την αναχρηματοδότηση του χρέους που λήγει εντός του 2013 ενώ θα απομείνει και ένα σημαντικό ποσό που θα διατεθεί για τον περιορισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος. Από εκεί και πέρα, η Ρωσία αποκτά σαφές προβάδισμα στο νέο διαγωνισμό για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην Κύπρο, καθώς έχει ζητήσει άδειες σε συγκεκριμένα “οικόπεδα” ή “βυθοτεμάχια” όπως είναι ο επιστημονικός όρος.


Δημοσιεύουμε σήμερα το Γ' μέρος μιας έκθεσης βασισμένης σε αποκλειστικές πληροφορίες μας γύρω από το περιεχόμενο των συνομιλιών της φετινής σύνοδου της Λέσχης Bilderberg. Σύνδεσμοι με τα πρώτα δύο μέρη της έκθεσης υπάρχουν στο τέλος του άρθρου.

Του Daniel Estulin
15 Ιουνίου 2012
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους


Ένα από τα βασικά συμπεράσματα στα οποία οδηγούμαστε, αφού μελετήσουμε όσα συζητήθηκαν στη φετινή σύνοδο της Λέσχης Bilderberg, είναι το γεγονός ότι οι ίδιες οι ΗΠΑ θα προωθήσουν την υποτίμηση του αμερικανικού δολαρίου έναντι του κινεζικού γιουάν. Το σκεπτικό είναι ότι με ένα υποτιμημένο δολάριο θα αυξηθεί ο πληθωρισμός, πράγμα που μακροπρόθεσμα θα μειώσει την πραγματική αξία του αμερικανικού χρέους, αλλά το μεσοπρόθεσμο τίμημα θα είναι η μείωση της αγοραστικής ισχύος των εισοδημάτων των Αμερικανών. Η Bilderberg δεν ανησυχεί ιδιαίτερα για το ότι ο αμερικανικός λαός θα γίνει πειραματόζωο σε όλη αυτή τη διαδικασία. Αυτό που θα θυσιαστεί είναι η αγοραστική δύναμη του αμερικανικού δολαρίου.

Το όλο σχέδιο αποτελεί μέρος μιας συμφωνίας μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας, η οποία αποσκοπεί στο να βοηθηθεί η Ουάσιγκτον να μειώσει την πραγματική αξία του χρέους της μέσω του πληθωρισμού, πράγμα που αναπόφευκτα θα δώσει στο Πεκίνο μεγαλύτερο ρόλο στο παγκόσμιο οικονομικό σκηνικό. Αυτός είναι ο λόγος που ο Ying Fu, υφυπουργός Εξωτερικών της Κίνας, ήταν προσκεκλημένος στη φετινή σύνοδο της Bilderberg. Αυτός είναι επίσης ο λόγος που ο Yiping Huang, καθηγητής Οικονομικών στο Κινεζικό Κέντρο Οικονομικών Ερευνών του Πανεπιστημίου του Πεκίνου, κλήθηκε επίσης να συμμετάσχει την σύνοδο Bilderberg 2012.

Η σύμπραξη μεταξύ αμερικανικής και κινεζικής κυβέρνησης είναι ακόμη σε εξέλιξη. Άλλοι σύνεδροι που συμμετείχαν ενεργά στη συζήτηση για την καταστροφή του δολαρίου ΗΠΑ μέσω της υποτίμησής του έναντι του κινεζικού γιουάν ήταν ο Cheng Li, Διευθυντής Έρευνας και επίτιμο μέλος του John L. Thornton China Center και του Ινστιτούτου Brookings, και ο Robert Rubin, πρόεδρος του πανίσχυρου Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (Council on Foreign Affairs, CFR) και πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ.

Η Λέσχη Bilderberg αποτελείται από πρώην μέλη της συμμαχίας του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, του Καναδά και των ισχυρών της Δυτικής Ευρώπης. Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, τα πρώην μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας πλην της Ρωσίας ενσωματώθηκαν στην ισχυρή αυτή οργάνωση. Στη δεκαετία του 1950, η Λέσχη Bilderberg αποτελούσε ένα πολύ σημαντικό στοιχείο των ολιγαρχικών δομών της ψυχροπολεμικής περιόδου, αφού ήταν ένα όχημα μέσω του οποίου τα ιδιωτικά συμφέροντα της ολιγαρχίας των εταιρειών ήταν σε θέση να επιβάλλουν τις πολιτικές τους σε κυβερνήσεις χωρών που μόνο στα χαρτιά είναι κυρίαρχα κράτη.

Σήμερα, η Bilderberg αποτελεί όχημα σύγκλισης μεταξύ διάφορων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, τα οποία εκπροσωπούν τα πιο ισχυρά και επιθετικά οικονομικά συμφέροντα στον κόσμο. Και αυτή τη στιγμή, αυτός ακριβώς ο συνδυασμός έχει καταστεί ο χειρότερος εχθρός της ανθρωπότητας.

Έτσι, η παρουσία των ηγετών του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος στην φετινή σύνοδο είναι ένα εξαιρετικό φαινόμενο που θα πρέπει να γίνει κατανοητό μέσω του σκεπτικού μιας μυστικής σύμπραξης ΗΠΑ και Κίνας, η οποία αποσκοπεί μεσοπρόθεσμα στην μείωση της αγοραστικής αξίας του αμερικανικού δολαρίου και μακροπρόθεσμα στην μείωση του αμερικανικού χρέους.

Με τα δεδομένα αυτά, είναι θέμα χρόνου να χάσει το αμερικανικό δολάριο το ρόλο του ως του "αποθεματικού νομίσματος του κόσμου". Η Bilderberg γνωρίζει ότι αυτό δεν θα αργήσει να συμβεί. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ γνωρίζει επίσης ότι δεν θα αργήσει να συμβεί. Και ο συμβατικός Τύπος, σε γενικές γραμμές, επίσης το γνωρίζει. Επιθυμούν την υποτίμηση του δολαρίου, έτσι ώστε να είναι σε θέση η αμερικανική κυβέρνηση να επιχειρήσει να κηρύξει χρεοκοπία και άρνηση εκπλήρωσης των εγχώριων και τις διεθνών υποχρεώσεών της με πρόφαση τον πληθωρισμό.

Το άλλο μείζον θέμα με το οποίο ασχολήθηκε η Bilderberg φέτος είναι η επόμενη μεγάλη "έκρηξη" τύπου Lehman Βrothers, δηλ. η άμεση πιθανότητα μαζικών αναλήψεων από τράπεζες της ΕΕ. Όπως μου είπε ένα μέλος της λέσχης:

"Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ΗΠΑ βρίσκονται και οι δύο σε μια τροχιά σύγκρουσης, η οποία θα οδηγήσει σε μια δεύτερη γιγαντιαία έκρηξη τύπου Lehman".
Ένας Ευρωπαίος τραπεζίτης που παραβρέθηκε στη σύνοδο Bilderberg μου δήλωσε:

"Αν νομίζετε ότι η κρίση της ΕΕ και του αποπληθωρισμένου νομίσματός της θα συμβάλει στη στήριξη του δολαρίου ΗΠΑ, ξανασκεφτείτε το".
Στη σύνοδο Bilderberg υπήρξε συναίνεση και συμφωνία να κληθεί η Federal Reserve των ΗΠΑ να διασώσει το αποτυχημένο σύστημα της "ενωμένης Ευρώπης" μέσω της εκτύπωσης ακόμα περισσότερου χρήματος, με αποτέλεσμα να αποδυναμωθεί το δολάριο μεσοπρόθεσμα.

Ας μην ξεχνάμε την σοκαριστική δήλωση του Πρόεδρου της Ισπανίας, Mariano Rajoy:

"Ή θα σώσει η Ευρώπη την Ισπανία ή ετοιμαστείτε να βρείτε 500 δισεκατομμύρια ευρώ για τη διάσωση της Ισπανίας και άλλα 700 δισεκατομμύρια για τη διάσωση της Ιταλίας".
Ασύλληπτα πράγματα...

Η Ιταλία, ωστόσο, δεν είναι Ισπανία.

Πρώτον, η Ιταλία δεν είχε ποτέ βιώσει το φαινόμενο μιας τεράστιας φούσκας της αγοράς ακινήτων, όπως η Ισπανία.

Δεύτερον, η Ιταλία, σε αντίθεση με την Ισπανία, έχει πολύ μικρό χρέος στον ιδιωτικό τομέα. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή, το McKinsey Global Institute, η καθαρή άμεση έκθεση της Ισπανίας στο χρέος από τράπεζες που συμμετέχουν στο "τεστ κόπωσης" ("stress test") της ΕΚΤ είναι 140 μονάδες (Ιδιωτικός τομέας: 35, Δημόσιος: 105). Αντίθετα, η έκθεση της Ιταλίας είναι μόλις 15 μονάδες (Ιδιωτικός τομέας: 14, Δημόσιος: 1).

Τρίτον, η Ιταλία είναι το λίκνο της ενετικής αριστοκρατικής γραμμής αίματος (της λεγόμενης "Μαύρης Αριστοκρατίας" της Ευρώπης) και του εκτεταμένου και πανίσχυρου τραπεζικού συστήματος που χρονολογείται εδώ και 750 περίπου χρόνια. Η Ιταλία διαθέτει επίσης εκατοντάδες μεγάλες εταιρείες με ασφαλείς θέσεις στις παγκόσμιες αγορές εξαγωγών. Οι περισσότερες από αυτές τις εταιρείες, όπως η Assicurazioni Generali SpA, η μεγαλύτερη ασφαλιστική εταιρεία στην Ιταλία, διαθέτουν μια σημαντική μερίδα εκπροσώπησης σε μερικές από τις ισχυρότερες μυστικές εταιρείες και λέσχες του κόσμου, όπως η Λέσχη Bilderberg.

Eπιπλέον, υπάρχει στενή σχέση μεταξύ της Μαφίας, του κράτους, του επιχειρηματικού κόσμου και του κλήρου, γεγονός που απομονώνει και ασφαλίζει την Ιταλία από οποιαδήποτε επικείμενη κρίση.

Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ιταλία είναι η έδρα ενός πανίσχυρου αλλά καλά κρυμμένου θεσμού, που ονομάζεται Βατικανό.

Η Ιταλία δεν είναι Ισπανία.

Και είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι τα 100 δισεκατομμύρια ευρώ που λέγεται ότι δόθηκαν πριν από λίγες μέρες μέσω του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας στην Ισπανία είναι το πρώτο βήμα για την ανάληψη της πλήρους κυριότητας και αυτοδιαχείρισης της Ισπανίας από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του κόσμου.

Η Ισπανία δεν υφίσταται πλέον ως κυρίαρχο έθνος.

Τα προηγούμενα μέρη του αφιερώματος:

Έκθεση Bilderberg 2012 (Mέρος Α'): Η Ισπανία θα θυσιαστεί
Έκθεση Bilderberg 2012 (Μέρος Β'): Πούτιν, η μεγάλη απειλή


Ούτε μία Ελληνική σημαία στις συγκεντρώσεις του ΣΥΡΙΖΑ!!! Γιατί άραγε;

Όχημα για τη χορήγηση ασύλου και ιθαγένειας σε εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες και τις οικογένειές τους, τις οποίες έχει προσκαλέσει ήδη στην Ελλάδα, αποτελεί ο νόμος Ραγκούση για τον Αλέξη Τσίπρα.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζει τον νόμο που καθιστά τη χώρα ξέφραγο αμπέλι, τον οποίο και ψήφισε, ως μια από τις θετικές ενέργειες της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Άλλωστε εξυπηρετεί σαφώς το πρόγραμμά του, το οποίο προβλέπει νομιμοποίηση και ελληνοποίηση όλων των παράνομων μεταναστών, με έκδοση ελληνικής ταυτότητας και διαβατηρίου, καθώς και χορήγηση επιδόματος ανεργίας για όλους τους λαθρομετανάστες, μέχρι, όπως εξήγγειλε, να βρουν δουλειά…

Από αυτή τη δήλωση και μετά, ο καθένας ας αναλάβει το βάρος και την ευθύνη της ψήφου του... Γιατί αυτά λέγονται προεκλογικά... Άραγε, μετεκλογικά και με πρωθυπουργό τον κ. Τσίπρα, τί θα πρέπει να ακούσουμε;
Μήπως θα μας ανακοινώσει πως οι Έλληνες (γηγενείς κάτοικοι και όχι λαθροεισελθόντες) οφείλουμε και πρέπει να πληρώσουμε την έλευση των λαθρο-εποίκων;
Ή μήπως ο ανθρωπισμός του ΣΥΡΙΖΑ θα απαιτήσει από μερίδα Ελλήνων να φύγουν εκτός Ελλάδας, για να μην δημιουργείται πρόβλημα με τους λαθρομετανάστες που έχουν εγκλωβιστεί στην Ελλάδα; Γιατί, αν το καλοσκεφτούμε, έτσι λύνεται το πρόβλημα της μη μετακίνησης των λαθρομεταναστών (λόγω Δουβλίνου 2), αφού οι Έλληνες μπορούν άνετα και χωρίς προβλήματα να εγκαταλείψουν την χώρα τους, για να αποδείξουν πόσο φιλόξενοι είναι...

"Κυριακή κοντά γιορτή" λοιπόν. Και το βράδυ αυτής της ημέρας κάποιοι ίσως να κλάψουν για την πατρίδα που έχασαν. Γιατί, οι δηλώσεις του "γλυκού Τσίπρα" μόνο εκεί παραπέμπουν...

  • Μολονότι επισήµως οι πάντες οµνύουν πίστη στο ευρώ και στην ανάγκη η Ελλάδα να παραµείνει στην Ευρωζώνη, το δίληµµα «ευρώ ή δραχµή» µοιάζει να επικρέµεται σαν φάντασµα πάνω από τις σκέψεις πολλών ενόψει των εκλογών της 17ης Ιουνίου.
  • Το χειρότερο, µάλιστα, είναι ότι η εποχή που προοιωνίζεται ένα τέτοιο εφιαλτικό σενάριο δεν θα θυµίζει σε τίποτε την ελαφρώς ροµαντική εποχή της δραχµής όπως την ξέραµε…

Του Δηµήτρη Κανέλλη

Ήταν αρχές Μαρτίου του 2011 όταν κυκλοφόρησε (µε ένα ανώνυµο e mail αρχικά και µε δηλώσεις της Ελληνίδας Επιτρόπου στην ΕΕ Μαρίας Δαµανάκη στη συνέχεια) για πρώτη φορά το σενάριο της επιστροφής στη δραχµή, ενώ το αποκορύφωµα ήταν δηµοσίευµα γερµανικής εφηµερίδας που τοποθετούσε την έξοδο από το ευρώ στις αρχές του περασµένου Φεβρουαρίου, περιγράφοντας µάλιστα µε λεπτοµέρειες πως κάτι τέτοιο θα αναγγελθεί επίσηµα µε ένα πρωθυπουργικό διάγγελµα κάποιο Σάββατο βράδυ...

Από τότε κύλησε πολύ νερό στο... αυλάκι του σίριαλ «ευρώ ή δραχµή», το οποίο σταδιακά πέρασε από το πεδίο της συνωµοσιολογίας στις επίσηµες παραδοχές, αρχικά διεθνών οίκων και κορυφαίων και βραβευµένων οικονοµολόγων που προεξοφλούσαν την επιστροφή µας στη δραχµή, και στη συνέχεια όλων των εµπλεκοµένων, δηλαδή των εταίρων µας στην ΕΕ, του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής… Και, εσχάτως, των πολιτικών ελληνικών κοµµάτων που όχι µόνο το ενέταξαν στον προεκλογικό τους λόγο αλλά και το ανήγαγαν στο κορυφαίο δίληµµα επιβίωσης, ανάλογα µε τις πολιτικές εξελίξεις που θα γεννήσουν οι νέες εκλογές ή τη δυνατότητα της χώρας να λειτουργήσει υπό τις απαιτήσεις του συγκεκριµένου µνηµονίου που έχουµε υπογράψει.

Έτσι, από τα σενάρια επιστροφής στη δραχµή που θα µπορούσαν να αποτελέσουν πρώτης τάξεως υλικό για θεωρίες συνωµοσίας περί οικονοµετρικών µοντέλων πρόβλεψης των τεχνοκρατών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας µια δεκαετία νωρίτερα όταν µπαίναµε πανηγυρικά στο ευρώ, περάσαµε σήµερα στις τύπου διλήµµατος εκλογές του στυλ «ψηφίστε εµάς επειδή οι άλλοι θέλουν να µας βγάλουν από το ευρώ». Αρωγός τους στα διλήµµατα αυτά οι θέσεις συγκεκριµένων πολιτικών κοµµάτων περί καταγγελίας του µνηµονίου, αλλά και οι δηλώσεις όλων των ξένων κυβερνήσεων και οργανισµών που κάνουν λόγο για εγκατάλειψη του ευρώ και επιστροφή στη δραχµή, τοποθετώντας αυτό το ενδεχόµενο στο... κατακαλόκαιρο ή και λίγο αργότερα.

Μπορεί όλα αυτά, βέβαια, να συνδέονται µε τις πιέσεις των κερδοσκόπων, θεσµικών ή απλά ραντιέρηδων, όπως τους είχε χαρακτηρίσει ο αείµνηστος Α. Παπανδρέου, ή απλά να επιβεβαιωθούν αυτοί που υποστηρίζουν ότι «δεν βγαίνουν τα νούµερα...».

Η επιστροφή στην δραχμή θα έχει κατακλυσμιαίες συνέπειες

Ποιος θέλει να γίνει εκατοµµυριούχος;

Το σίγουρο είναι ότι ήδη βιώνουµε µια κατάσταση χρεοκοπίας του κράτους και των πολιτών. Και µόνο άσκοπο δεν θα ήταν να ξαναθυµηθούν οι παλιότεροι και να µάθουν οι νεότεροι πώς ήταν η ζωή µας µε τη δραχµή και πώς θα µπορούσε να γίνει αν αύριο (µεθαύριο/ σύντοµα/ σε λίγους µήνες…) τα ιστιοφόρα επιστρέψουν στα κέρµατα και ο Κολοκοτρώνης στα χαρτονοµίσµατα.

Δεδοµένο µπορεί να θεωρηθεί πως θα πρέπει να ξεχάσουµε, σαν να µην υπήρξε ποτέ, την ισοτιµία 1 ευρώ = 340,750 δραχµές που σηµατοδότησε την είσοδό µας στην εποχή του κοινού ευρωπαϊκού νοµίσµατος. Σύµφωνα µε τους οικονοµολόγους αλλά και µε την κοινή λογική, η νέα ισοτιµία δραχµής/ευρώ θα καθοριστεί πια σε νέα βάση, µε ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις καταθέσεις, τους µισθούς και τις συντάξεις µας, τις τιµές των προϊόντων και των υπηρεσιών αλλά και τα δηµόσια οικονοµικά, όπως το ύψος του δηµόσιου χρέους που θα συναρτάται πια µε ένα νέο και υποτιµηµένο νόµισµα.

Προκειµένου κάτι τέτοιο να συµβεί, θα πρέπει φυσικά πριν από οτιδήποτε άλλο να ξεπεραστούν ουκ ολίγα τεχνικά και συνταγµατικά προβλήµατα (µεταξύ άλλων θα πρέπει να υπάρξει νόµος και να περάσει από τη βουλή, ή να κοπεί νέο νόµισµα, επαναφέροντας στα πρωτοσέλιδα των εφηµερίδων τίτλους σαν κι αυτούς που συνόδευσαν την υποτίµηση του Μαρκεζίνη το 1953 ή το περίφηµο «Δυστυχώς επτωχεύσαµεν» του Τρικούπη), αλλά αυτό, που θα είναι µόνον η αρχή, είναι το λιγότερο. Και το λιγότερο οδυνηρό.

Κάποιοι βιάστηκαν να αποχαιρετίσουν με <αναμνηστικές δόσεις> το παλιό νόμισμα. Τώρα οι αναμνήσεις μπορεί και να ξαναγυρίσουν...

Μετά το πρώτο σοκ οι Έλληνες θα έχουν να αντιµετωπίσουν µια νέα καθηµερινότητα, εκφρασµένη σε δραχµές πλέον, όπου οι καθηµερινές λειτουργίες θα αποκτήσουν µια νέα διάσταση και µια νέα αξία. Όπως έγινε και το 2002 όταν αφήσαµε τη δραχµή για το ευρώ, αλλά από την ανάποδη...

Για παράδειγµα, τα τσιγάρα των 3 ευρώ σε ένα τέτοιο ενδεχόµενο θα κοστίζουν 1.022 δραχµές (από 300 δραχµές που τα αφήσαµε), οι εφηµερίδες του 1,30 ευρώ θα έχουν τιµή 442 δραχµές και εκείνες των 3,50 ευρώ θα κοστίζουν 1.192 δραχµές από 200 δραχµές που είχαν, ο λογαριασµός του ρεύµατος θα κοστίζει µερικές δεκάδες χιλιάδες, και το κρέας 3.500 δραχµές/ κιλό από 1.250 δραχµές το 2002.

Οι τιµές αυτές, όµως, θα ισχύουν µόνον για µερικές ώρες ή µέρες, αφού αυτό που θα συµβεί ακριβώς και σε ποιο βαθµό είναι συνάρτηση του σεναρίου που θα γίνει πραγµατικότητα. Αυτού, δηλαδή, που θα συµβεί εάν και εφόσον βγούµε από το ευρώ.

Σύµφωνα µε τα σενάρια που επεξεργάζονται τα κεντρικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας αλλά και ξένων κυβερνήσεων, τα επικρατέστερα ενδεχόµενα σε µια αναγκαστική έξοδο από το ευρώ είναι δύο.

Πρώτον, µια συντεταγµένη χρεοκοπία µε σχέδιο, προγραµµατισµό και ξεκάθαρες λύσεις που θα απορροφήσουν το πρώτο αρχικό σοκ και θα µπορούν να αφήνουν ελπίδες για ανάκαµψη της οικονοµίας. Το σενάριο αυτό προβλέπει υποτίµηση του νέου νοµίσµατος που θα υιοθετήσουµε (νέα δραχµή) κατά 30% έως 50% άµεσα και οριστικά. Οι οικονοµολόγοι που εργάζονται πάνω σε τούτο το σενάριο εκτιµούν ότι αυτή η υποτίµηση θα συµβεί σε αυτό το ποσοστό χωρίς να χρειαστεί περαιτέρω διολίσθηση του νέου νοµίσµατος µόνον στην περίπτωση όπου θα έχουν προχωρήσει οι µεταρρυθµίσεις στην οικονοµία. Δηλαδή, εάν έχουν εφαρµοστεί βασικά άρθρα του µνηµονίου, όπως αποκρατικοποιήσεις, µειώσεις µισθών, αύξηση φορολογικών εσόδων από την πάταξη της φοροδιαφυγής, ανασύσταση του Δηµοσίου και µείωση των εµποδίων της επιχειρηµατικότητας. Εάν, δηλαδή, η οικονοµία µας προχωρήσει στις διαρθρωτικές αλλαγές που µπορούν να την καταστήσουν ανταγωνιστική µε ένα νέο νόµισµα, το οποίο θα µπορεί (ως υποτιµηµένο πια) να ανακτήσει έδαφος στην παγκόσµια αγορά (αν η οικονοµία δεν µπορέσει ούτε τότε να προχωρήσει στις διαρθρωτικές αλλαγές, καλύτερα ας µην το συζητάµε). Τότε η υποτίµηση θα είναι το πολύ µέχρι 50% και θα έχει ως άµεση συνέπεια την αύξηση των τιµών των προϊόντων κατά 50%, αφού το ένα ευρώ δεν θα έχει πια ισοτιµία 340,75 δραχµές όπως έχει διαµορφωθεί από το 2000, αλλά 511 δραχµές.

Έτσι, λοιπόν, στο απευκταίο αυτό σενάριο εξόδου µας από το ευρώ και επιστροφής στη δραχµή, τα εισαγόµενα προϊόντα καταρχήν θα κοστίζουν πολύ περισσότερα. Ένα µέσο αυτοκίνητο των 5,5 εκατ. δραχµών του 2002 (και 16.000 ευρώ σήµερα) θα κοστίζει 8.250.000 δραχµές µετά την υποτίµηση. Αλλά, σε πρώτη φάση τουλάχιστον, και τα εγχώρια προϊόντα θα αυξηθούν καθώς οι πρώτες ύλες όπως το πετρέλαιο θα έχουν ακριβύνει κατά 50%, κόστος που θα περάσει στους καταναλωτές.

Το σηµαντικότερο, βέβαια, ερώτηµα είναι µε τι θα τα αγοράζουµε όλα αυτά;

Τέρµα τα δίφραγκα…

Μπορεί κανείς εύκολα να θεωρήσει δεδοµένο ότι θα απουσιάζει η ρευστότητα από το σύστηµα καθώς ήδη δισεκατοµµύρια ευρώ έχουν φύγει στο εξωτερικό –όχι για επενδύσεις, αλλά για να προστατευτούν από αυτό ακριβώς το ενδεχόµενο. Έτσι, αυτά που έχουν αποµείνει στη χώρα, δηλαδή οι καταθέσεις των 160 δισ. ευρώ και το χρήµα που βρίσκεται σε κυκλοφορία για τις καθηµερινές µας συναλλαγές, θα έχουν πια άλλη αξία. Θα µεταφραστούν και θα ανταλλαχθούν σε δραχµές µε την ισοτιµία που ίσχυε όταν µπήκαµε, αλλά αµέσως µετά θα αναχθούν στο νέο υποτιµηµένο νόµισµα.

Δηλαδή, αν κάποιος έχει 3.000 ευρώ κατάθεση, θα έχει µετά τη µετατροπή περίπου 1.000.000 δραχµές όπως συνέβαινε µε την ισοτιµία που ίσχυε όταν µπήκαµε, αλλά κατόπιν αυτές οι δραχµές θα γίνουν πληθωριστικές. Περισσότερες µεν, πληθωριστικές δε, διότι θα απαιτούνται περισσότερα χρήµατα για την αγορά προϊόντων και υπηρεσιών. Όλοι εκατοµµυριούχοι, λοιπόν, ενώ οι κάτοχοι συναλλάγµατος όπως το δολάριο, η στερλίνα και πλέον και το ευρώ θα µπορούν να αγοράζουν ξοδεύοντας λιγότερα ευρώ απ’ ό,τι πριν.

Σε γενικές γραµµές θα γίνει ό,τι και µε την είσοδό µας στο ευρώ όπου όλα τα συµβόλαια µετατράπηκαν στο νέο νόµισµα. Κατά συνέπεια το ίδιο θα συµβεί και µε τα δάνεια, αφού οι δανειακές συµβάσεις είναι µε ελληνικές τράπεζες που θα δανείζουν πια δραχµές και θα δέχονται καταθέσεις σε δραχµές.

Το µεγάλο σοκ θα το υποστούν οι δανειολήπτες, των οποίων θα αυξηθούν τα επιτόκια λόγω της αλλαγής ισοτιµίας καθιστώντας στην πράξη ανέφικτη την εξόφληση των δανείων που έχουν πάρει για αγορές σπιτιών και άλλων αγαθών. Συγκριτικά µεγαλύτερο πρόβληµα θα έχουν όσοι έχουν πάρει δάνειο σε συνάλλαγµα, όπως ελβετικό φράγκο, που κάποτε αποτελούσε την ιδανικότερη λύση. Τα επιτόκια στα δάνεια αυτά θα εκτοξευτούν, όπως και τα δάνεια που έχουν ληφθεί από ξένες τράπεζες. Οι υπόλοιποι, που είναι και η συντριπτική πλειονότητα, θα έχουν δάνειο που θα µετατραπεί σε δραχµή, µε περίπου ίδιο επιτόκιο αλλά µε πολύ µεγαλύτερη δόση αφού πια θα πληρώνουµε µε υποτιµηµένες δραχµές. Για παράδειγµα, αντί για 1.000 ευρώ που µπορεί να είναι σήµερα µια δόση στεγαστικού δανείου, µε την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την υιοθέτηση της νέας υποτιµηµένης δραχµής ο δανειολήπτης θα πληρώνει δόση 510.000 δραχµές αντί 340.000 που καταβάλλει σήµερα µε το ευρώ.

Στο σενάριο αυτό –που, ας σηµειωθεί, είναι το… καλύτερο στην περίπτωση εξόδου από το ευρώ!– βασική προϋπόθεση είναι να στηριχτεί το τραπεζικό σύστηµα της χώρας και να µην καταρρεύσει, διαφορετικά όλα είναι στον αέρα. Αν λοιπόν στηριχτεί, όπως φαίνεται ότι έχει αποφασιστεί έτσι ή αλλιώς, ένα σταθερό τραπεζικό σύστηµα (µετά το πρώτο σοκ και τον πανικό) θα µπορέσει να προχωρήσει στις βασικές τραπεζικές συναλλαγές, που είναι οι καταθέσεις και κυρίως τα δάνεια.

Εκεί που αλλάζουν τα πάντα, είναι να συµβεί το δεύτερο σενάριο που επεξεργάζονται (και απεύχονται) οι ξένοι. Δηλαδή να πάµε σε άτακτη χρεοκοπία, χωρίς «µαζεµένη» οικονοµία και χωρίς να είµαστε προετοιµασµένοι, γεγονός που θα αποτυπωθεί καταρχήν στις τράπεζες. Σε µια τέτοια περίπτωση τα πιστωτικά ιδρύµατα µε ή χωρίς βοήθεια θα καταρρεύσουν επειδή όλοι θα ζητούν να πάρουν πίσω τις καταθέσεις τους, ενώ, στον αντίποδα, δεν θα µπορούν να πληρώνουν τα δάνειά τους. Και αυτό διότι, στο διάστηµα της πρώτης ψυχρολουσίας της άµεσης υποτίµησης κατά 50%, τους επόµενους µήνες το εθνικό µας νόµισµα θα διολισθαίνει καθηµερινά έναντι των άλλων νοµισµάτων, συσσωρεύοντας µέσα σε λίγους µήνες µια συνολική υποτίµηση άνω του 70% (αρχικά 50% και στη συνέχεια επιπλέον 20%), µε αντίστοιχες υποτιµήσεις στις εγχώριες αξίες αλλά και µε ανατιµήσεις κατά τον ίδιο βαθµό στα εισαγόµενα προϊόντα και κυρίως στα είδη πρώτης ανάγκης, όπως καύσιµα και φάρµακα.

Υπάρχουν (;) και καλά νέα

Φυσικά, όλα αυτά είναι σενάρια στα οποία δεν µπορούν να προσεγγιστούν οι πραγµατικές επιπτώσεις σε κρίσιµους δείκτες της ελληνικής οικονοµίας, όπως ο πληθωρισµός, για να µπορέσουµε να δούµε τη µείωση της αγοραστικής αξίας που θα υποστούµε. Ούτε, στον αντίποδα, στο πόσο ευεργετικά θα επιδράσει στην ανταγωνιστικότητα της χώρας, η οποία λόγω φθηνού νοµίσµατος θα προσελκύσει εκατοµµύρια τουρίστες παραπάνω που θα µπορούν να κάνουν φθηνές διακοπές και να αφήσουν πολύτιµο συνάλλαγµα, ή στο πόσο ανταγωνιστικά θα γίνουν τα ελληνικά προϊόντα στις αγορές του εξωτερικού.

Διάφορες µελέτες που έχουν γίνει επιχειρούν να αναλύσουν τις επιπτώσεις στην οικονοµία, αλλά σε καµιά περίπτωση δεν µπορούν να δώσουν οριστική απάντηση στο ερώτηµα εάν συµφέρει η έξοδος από το ευρώ και η επιστροφή στη δραχµή ή αν αυτό θα αποδειχτεί καταστροφικό.

Για παράδειγµα, υποστηρίζεται ότι «η αναµενόµενη υποτίµηση (διολισθητική) της νέας δραχµής θα επιτρέψει την ανάπτυξη της παραγωγής γεωργοκτηνοτροφικών προϊόντων για τη σίτιση του λαού µας και βιοτεχνικών ειδών καθηµερινής χρήσης, καθώς και την κάθετη αύξηση των εξαγωγών µας σε όλους τους τοµείς επιχειρηµατικής δραστηριότητας, µε αναπότρεπτη συνέπεια τη δηµιουργία πρωτογενών πλεονασµάτων µέσα σε µόλις 2-3 χρόνια».

Παρ’ όλα αυτά, άλλη µελέτη οικονοµολόγων εκτιµά ότι «το πληθωριστικό “κύµα” θα είναι της τάξης του 5,31% µε 9,29% κατά το πρώτος έτος, και 1,59% µε 5,96% κατά το δεύτερο έτος. Έτσι, εκτιµάται ότι η διεθνής ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονοµίας (σε όρους πραγµατικής συναλλαγµατικής ισοτιµίας) θα αυξηθεί, στο πρώτο έτος, µετά την υποτίµηση, κατά 37,2% έως 42,4%. Βεβαίως απαιτούνται 15-16 έτη ούτως ώστε να αυξηθεί το ηµεδαπό επίπεδο των τιµών κατά 45%-46% και, εποµένως, να εξανεµιστούν, πρακτικά, τα οφέλη της υποτίµησης στη διεθνή ανταγωνιστικότητα».


Γραφείο Γιώργου Α. Παπανδρέου

Mήνυμα του Γιώργου Α. Παπανδρέου

“Αίσθημα απογοήτευσης επικρατεί σήμερα στον Έλληνα και την Ελληνίδα για την πολιτική ζωή στη χώρα μας. Δεν μιλώ για το ποιός κυβερνά ή το τι επαγγέλλεται, αλλά για το πρότυπο της εξουσίας που επικρατεί. …
Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Και τελικά τα μέσα διαπαιδαγωγούν, διαμορφώνουν συνειδήσεις και καθορίζουν τον προορισμό μας που τελικά δεν μπορεί να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο του κυνηγητού της εξουσίας.
Όλα επιτρεπτά και νόμιμα, εφόσον υπηρετούν τον υπέρτατο σκοπό: της εξουσίας για την εξουσία. …
Όλα υποτάσσονται στις σκοπιμότητες της εξουσίας, της κάθε εξουσίας, που θέλει να διατηρήσει την καρέκλα. …
Όταν ο λαός χάνει την ελπίδα του η συντήρηση, το κατεστημένο, χαίρεται. Και τότε τι αντιπροσωπεύει ο βουλευτής; Γίνεται πιόνι ανάμεσα σε οικονομικά συμφέροντα. Βλέπει το δέντρο του ρουσφετιού και όχι το δάσος των μεγάλων κοινωνικών προβλημάτων.

” Φίλες και φίλοι,
Αυτά έγραφα το 1996, πριν από 16 χρόνια, στο μικρό βιβλίο που εκδόθηκε με την ονομασία “Το Δέντρο και το Δάσος”.
Τα ίδια υπογράμμιζα και το 2009. Δηλαδή την αδήριτη ανάγκη να εμβαθύνουμε την δημοκρατία, να σπάσουμε το πελατειακό κράτος, που είχε επί δεκαετίες διαβρώσει τη λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος και την κοινωνία μας συνολικά.
Να προτάξουμε το συλλογικό συμφέρον μπροστά από το ατομικό ή συντεχνιακό συμφέρον που κατακερμάτισε τις δυνάμεις του Ελληνισμού.
Πίστη μου, ότι έπρεπε να απελευθερωθούμε από τον κρατισμό, που επικράτησε και δημιούργησε μια παρασιτική οικονομία, τις μεγαλύτερες εξαρτήσεις και τελικά, μια ευάλωτη Ελλάδα.
Η πελατειακή διόγκωση του κράτους και της σπατάλης, βρήκε το απόγειό της στην προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ. Καλύφτηκε έτσι η αδυναμία να διαμορφώσουμε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο από τον υπέρμετρο δανεισμό, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα να διπλασιαστεί το χρέος της χώρας μέσα σε ελάχιστα χρόνια.
Ναι, η παρεξηγημένη ή και επίτηδες διαστρεβλωμένη ρήση μου “λεφτά υπάρχουν”, πάντα παρέπεμπε στην ανάγκη αξιοποίησης των υπαρχόντων πόρων με διάφανο και αποτελεσματικό τρόπο. Που να στηρίζει την ανάπτυξη και τις δουλειές.
Ποτέ δεν υποσχεθήκαμε λαγούς με πετραχήλια, όπως κάνουν άλλοι σήμερα, μετά μάλιστα και από μία διετία που έπρεπε να παραδειγματίσει όλους μας. Υποσχεθήκαμε να αλλάξουμε την Ελλάδα. Κάτι που κάναμε για παράδειγμα, όταν μειώσαμε κατά 30% το κόστος των φαρμάκων, επιβάλλοντας την ηλεκτρονική συνταγογράφηση σε ασφαλιστικά ταμεία. Όταν τολμήσαμε να αναζητήσουμε και να βρούμε συντάξεις - αναπηρικές ή μη - μαϊμούδες. Στέλνοντας πολλούς υπαλλήλους και διευθυντικά στελέχη του ΙΚΑ στη Δικαιοσύνη, με αποτέλεσμα τη φυλάκισή τους. Όταν πρωτοποριακά δημοσιοποιήσαμε όλες τις δαπάνες του κράτους στο διαδίκτυο.
Είπαμε, ότι θα φτιάξουμε ένα κράτος που σπάει τον φαύλο κύκλο της διαφθοράς και της αδιαφάνειας. Σύμφωνα με διεθνείς αναλύσεις, αυτό και μόνο να πετύχουμε, θα μας δώσει άλλες 8 μονάδες του ΑΕΠ έσοδα.
Δηλαδή, η Ελλάδα θα είχε απεξαρτηθεί από την ανάγκη εξωτερικής βοήθειας και παράλληλων συμφωνιών τύπου μνημονίου.
Αυτή είναι η αλήθεια.
Αυτή η προσπάθεια εάν είχε ξεκινήσει εδώ και χρόνια, αξιοποιώντας τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης του 2004, θα είχε ήδη δώσει απτά αποτελέσματα και θα μας προστάτευε από την διεθνή κρίση. Θα μας θωράκιζε από τους άγριους ανέμους των διεθνών αγορών.
Παρ’ όλα αυτά, μέχρι το 2009, δεν υπήρξε καμία προσπάθεια. Το αντίθετο.
Εμείς, μέσα στις χειρότερες δυνατές συνθήκες, κάναμε μία αρχή προς τη σωστή κατεύθυνση. Αλλά είναι μόνο η αρχή. Το διακύβευμα παραμένει και είναι σαφές.
Αν είμαστε ή όχι αποφασισμένοι, συλλογικά ως έθνος, να φτιάξουμε κράτος. Κράτος ευνομίας και δικαίου.
Αν έχουμε την πολιτική και συλλογική δημοκρατική βούληση να φτιάξουμε ένα κράτος που δεν σπαταλά, που βοηθά την πρωτοβουλία του πολίτη, του επιχειρηματία, που σέβεται τον εθνικό πλούτο, από το περιβάλλον μέχρι τον πολιτισμό μας, όπως και τους κόπους του πολίτη.
Αν θέλουμε να μπει τέλος στην αιχμαλωσία του πολιτικού συστήματος από τα συμφέροντα.
Αν θέλουμε πράγματι να οικοδομήσουμε μια παραγωγική Ελλάδα, μια υγιή οικονομία, βασισμένη στα δικά μας -και μεγάλα- συγκριτικά πλεονεκτήματα, πατάσσοντας την πελατειακή εξάρτηση, την σπατάλη, τον παρασιτισμό, τη γραφειοκρατία, την αδιαφάνεια, την ανομία, τη διαφθορά.
Είναι ακριβώς όλα αυτά τα νοσηρά φαινόμενα που πολεμούσα και πριν από το 2009 και για τα οποία ζήτησα την ψήφο των πολιτών προκειμένου να τα αλλάξουμε όλοι μαζί.
Κατέστησα σαφές στους εταίρους μας στην ΕΕ, ότι πρέπει να μας δώσουν χρόνο και την απαραίτητη προστασία από τις αγορές, γιατί πρώτα πρέπει να αλλάξουμε τη χώρα για να τιθασεύσουμε αποτελεσματικά το έλλειμμα.
Ήταν, όμως, ήδη αργά.
Δεν μας έδιναν τον απαραίτητο χρόνο, απέναντι στις ορέξεις των αγορών και των κερδοσκόπων. Μετά από αγώνα και με τον μηχανισμό στήριξης που κερδίσαμε, πήραμε λίγο χρόνο, αλλά το χρονικό διάστημα που είχαμε στη διάθεσή μας για να μειώσουμε το έλλειμμα, παρέμενε ασφυκτικό.
Σήμερα, που τόσοι μιλούν για την ανάγκη να χτυπήσουμε την φοροδιαφυγή, έρχονται απλώς στα λόγια μας, σε αυτά που υποστηρίζαμε από το 2009 απέναντι στον συντηρητικό συσχετισμό δυνάμεων στην ΕΕ.
Ήθελα μέσα σε μία τετραετία να αλλάξω συθέμελα την Ελλάδα, αλλά η ιστορία μου επιφύλαξε έναν άλλο ρόλο, να παλέψω ώστε η χώρα μας να αποφύγει τη χρεοκοπία. Και αυτή την ευθύνη την ανέλαβα με όποιο προσωπικό ή πολιτικό κόστος.
Κάθε μέρα που περνάει, από τις 18 Μαΐου του 2010, χωρίς να ζήσουμε την εθνική τραγωδία μιας χρεοκοπίας, είναι και ένα μικρό θαύμα. Γιατί στις 18 Μαΐου του 2010, εξαιτίας των εγκλημάτων του παρελθόντος, η χώρα ήταν καταδικασμένη να ζήσει μια απερίγραπτη οικονομική τραγωδία, μια χωρίς προηγούμενο τραγωδία. Δεν την έζησε. Δεν τη ζήσαμε. Και εύχομαι να μην τη ζήσουμε ποτέ.
Έκτοτε δίνουμε όλοι μια καθημερινή μάχη επιβίωσης, συλλογικά ως Έθνος, η κάθε Ελληνική οικογένεια, ο καθένας ατομικά.
Η πρώτη μεγάλη μάχη ήταν για να μην καταρρεύσουμε, για να εξασφαλίσουμε την αλληλεγγύη των εταίρων μας.
Αν και η μάχη αυτή κερδήθηκε, μπορεί εύκολα να έχουμε επικίνδυνα πισωγυρίσματα εφόσον δεν συνεχίσουμε την προσπάθεια, δεν διασφαλίσουμε την αναγκαία για το μέλλον της χώρας και των Ελλήνων πορεία.
Και αυτό, αφορά πρωτίστως την Κυβέρνηση της επόμενης μέρας.
Δεν είναι για κανέναν μας εύκολο σε μια τόσο δύσκολη στιγμή, την ώρα του πόνου και της δοκιμασίας, να δούμε με καθαρό τρόπο το συλλογικό μας συμφέρον.
Η εθνική πρόκληση όμως, είναι να αποτελέσει η κρίση ευκαιρία να κινητοποιήσουμε δημιουργικές δυνάμεις. Να δημιουργήσουμε μια διαφορετική Ελλάδα, έστω και εάν ο πόνος της γέννας είναι μεγάλος. Είναι όμως μικρότερος από την συλλογική ικανοποίηση της δημιουργίας.
Για τον λόγο αυτό, όπλα μας δεν μπορεί να είναι παρά η εθνική ενότητα, αλλά και η απόλυτη αυτογνωσία, ειλικρίνεια και νηφαλιότητα για το τι μας έφερε εδώ και το τι έχουμε μπροστά μας.
Και με μια προϋπόθεση: ότι την απάντηση θα την δώσουμε δημοκρατικά, αλλιώς δεν θα υπάρξει.
Η δική μου κυβέρνηση έδωσε τη μάχη σε τρία Μέτωπα.
Αυτά που θα αντιμετωπίσει και η νέα κυβέρνηση.
Το πρώτο μέτωπο, αφορά τις εξελίξεις στη διεθνή οικονομία.
Ήμουν αποφασισμένος να κάνω μια εκστρατεία - και το έκανα, από την Σοσιαλιστική Διεθνή μέχρι και την Wall Street - για αλλαγές σε μια σειρά σημαντικά ζητήματα:
Να χτυπηθεί η φοροδιαφυγή, το αποτέλεσμα της οποίας έβρισκε εκτός των άλλων και φορολογικούς παραδείσους για να τοποθετηθεί, αφού πρώτα είχε κλαπεί από τους λαούς, στερώντας τους πόρους για ανάπτυξη και εμπέδωση του κοινωνικού κράτους. Σε κάθε Συμβούλιο Κορυφής έθετα το ζήτημα, ενώ είχαμε ξεκινήσει συνεργασία με άλλες χώρες, όπως η Ελβετία, για την φορολόγηση καταθέσεων που ξέφευγαν από τον έλεγχο των ελληνικών αρχών.
Να υπάρξει απόλυτη διαφάνεια στα λεγόμενα CDS , τα παράγωγα, μέσα από τα οποία πολλοί μπορούσαν να κερδοσκοπήσουν σε βάρος χωρών, όπως της Ελλάδας.
Να υπάρξει δημοκρατικός έλεγχος των οίκων αξιολόγησης, που έχουν αποκτήσει τεράστια, ανεξέλεγκτη δύναμη.
Αλλά και να αναγνωριστούν οι προσπάθειες και οι θυσίες του Ελληνικού λαού που επιζητά να αναμορφωθεί η χώρα μας, σπάζοντας τα αρνητικά στερεότυπα για τη Ελλάδα και τους Έλληνες, που κυριαρχούσαν σε άλλες χώρες, σε άλλες κοινωνίες.
Αυτές οι μάχες παραμένουν επίκαιρες και πρέπει να δοθούν από την επόμενη κυβέρνηση.
Το δεύτερο μέτωπο ήταν και είναι οι αλλαγές στην ίδια την δομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πολύ γρήγορα κατανοήσαμε ότι, όποια μέτρα και να έπαιρνε η Ελλάδα μόνη της, δεν θα ικανοποιούσαν τις αγορές. Και αυτό διότι έβλεπαν την Ελλάδα όχι ως μοναδικό φαινόμενο αλλά ως παράδειγμα για επερχόμενες κρίσεις σε άλλες χώρες.
Ζήτησα άμεσα να υπάρξει ο θεσμός του ευρωομόλογου. Ενός ευρωπαϊκού ταμείου, τράπεζας ή αρχής, απ’ όπου θα δανειζόταν η Ευρώπη συνολικά αντί να δανειζόμαστε χωριστά η κάθε χώρα. Κάτι τέτοιο θα μείωνε το επιτόκιο για κάθε χώρα και το ρίσκο για τον δανειστή. Τότε έμοιαζε ουτοπία. Σήμερα συζητείται σοβαρά.
Ζήτησα αντί της απόφασης για συμμετοχή των τραπεζών στην αντιμετώπιση του χρέους των χωρών τις οποίες δανείζουν, στην περίπτωση που αυτές χρεοκοπήσουν (απόφαση Deauville Μέρκελ/Σαρκοζύ), να καθιερωθεί ένας ένας φόρος επί των τραπεζικών συναλλαγών (φόρος Τόμπιν), που θα αποτελούσε ασφάλιστρο σε ένα ταμείο στήριξης, όπως αυτό που τώρα δημιουργήσαμε (EFSF και ESM). Τότε φαινόταν πρόταση ακραίου σοσιαλισμού, σήμερα έχει υιοθετηθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με τεράστια πλειοψηφία, μετά από εισήγηση της ευρωβουλευτού του ΠΑΣΟΚ, Άννυς Ποδηματά και συζητείται σοβαρά πλέον στα εθνικά κοινοβούλια των χωρών μελών.
Στις προτάσεις αυτές προσθέτω την ανάγκη ισχυρότερης ενοποίησης της Ευρώπης.
Δεν νοείται κοινό νόμισμα χωρίς Τραπεζική Ένωση, που θα διαθέτει τρεις λειτουργίες: την εποπτεία της σωστής διαχείρισης των τραπεζών πανευρωπαϊκά, την εγγύηση για κάθε πολίτη – καταθέτη χώρας μέλους του Ευρώ και την ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών που βρίσκονται σε δυσκολία (όχι από εθνικό αλλά από ευρωπαϊκό ταμείο).
Δημοσιονομική και οικονομική ένωση, που θα εγγυάται την σωστή εποπτεία των δημοσιονομικών κάθε χώρας -εάν υπήρχε δεν θα είχε φτάσει η Κυβέρνηση Καραμανλή το χρέος και το έλλειμμα εκεί που έφτασε- και την εναρμόνιση σε πανευρωπαϊκό πεδίο πολλών θεμάτων, μεταξύ των οποίων της φορολογίας, της συνταξιοδότησης, των εργασιακών σχέσεων.
Κοινωνική Ένωση, δηλαδή ανάληψη βασικών λειτουργιών κοινωνικής προστασίας από την ίδια την ΕΕ, ξεκινώντας από το μείζον πρόβλημα της ανεργίας.
Αυτή η νέα μεταφορά κυριαρχικών δικαιωμάτων στις Βρυξέλλες, αποτελεί και μια δημοκρατική πρόκληση. Προϋποθέτει την δημοκρατική εμβάθυνση της Ένωσης τώρα.
Ενδεικτικές προς την κατεύθυνση αυτή, είναι οι προτάσεις μας για τις οποίες έχουμε αγωνιστεί, όπως η εκλογή Προέδρου της Επιτροπής από τους πολίτες της ΕΕ, τα πανευρωπαϊκά δημοψηφίσματα, η δυνατότητα ανάληψης πρωτοβουλιών από τους πολίτες, που ήδη προβλέπεται στην Συνθήκη της Λισαβώνας. Παράλληλα, θα πρέπει να διεκδικήσουμε και την κοινή άμυνα της Ευρώπης, θέμα το οποίο έχει θέσει η Ελλάδα εδώ και χρόνια.
Επειδή αυτές οι αλλαγές είναι κοσμογονικές και υπάρχουν πολλές αντιστάσεις -ιδιαίτερα ο εθνικισμός και ο ρατσισμός που εξαπλώνονται στην Ευρώπη αποτελούν βασικό εμπόδιο για την προώθησή τους- αυτό που θα διευκολύνει μια πιο ήπια αλλαγή, θα είναι η Ευρώπη να αγκαλιάσει ένα μεγάλο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αξιοποιώντας τα λεγόμενα project Eurobonds (ευρωομόλογα για μεγάλα έργα) και με την βοήθεια της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων να επενδύσει στην Ευρώπη του αύριο δημιουργώντας δουλειές και ανταγωνιστική οικονομία.
Η στόχευση πρέπει να είναι οι μεγάλοι συγκοινωνιακοί άξονες, τα δίκτυα πράσινης ενέργειας, τα ευρυζωνικά δίκτυα πληροφορικής καθώς και η επένδυση στην πράσινη οικονομία μέσα από την καινοτομία και την εκπαίδευση του ανθρώπινου δυναμικού. Έτσι θα μπορούμε να ανταγωνιστούμε με όρους ποιότητας και όχι ανισότητας τις αναδυόμενες και δυναμικές οικονομίες του κόσμου.
Παρότι όλα αυτά φαίνονται μακρινά, το ΕΥΡΩ ως αρχιτεκτονική ή θα συμβάλλει στην περαιτέρω ενοποίηση της Ευρώπης ή θα γίνει η αφορμή της διάλυσης της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σε αυτά τα διλλήματα οι σοσιαλιστικές και προοδευτικές δυνάμεις στην Ευρώπη, έχουν ήδη αποδειχθεί πολύ πιο τολμηρές και ριζοσπαστικές.
Για αυτό και η δικιά μας ελληνική σοσιαλιστική φωνή είναι αυτές τις ώρες κρίσιμη.
Χρειάστηκε να παλέψουμε σε όλα τα μέτωπα, απέναντι σε έναν αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, απέναντι σε ένα μέτωπο συντηρητικών κυβερνήσεων για τις οποίες η αξία της αλληλεγγύης δεν έχει την ίδια θέση που έχει για τις σοσιαλδημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις.
Βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την καχυποψία, συχνά τη διάθεση τιμωρίας και όχι συμπαράστασης, με συμπεριφορές απαξιωτικές έως και ρατσιστικές, με διαθέσεις επιθετικές που είχαν ως αφετηρία την αναξιοπιστία της χώρας μας.
Παρά τη χωρίς προηγούμενο στήριξη που τελικά πετύχαμε, αν ο συσχετισμός δυνάμεων στην Ευρώπη ήταν διαφορετικός, αν οι εταίροι μας είχαν εξαρχής καταλάβει ότι η κρίση αποτελούσε αμφισβήτηση του ίδιου του Ευρώ και όχι απλώς μια κρίση περιχαρακωμένη στα εθνικά σύνορα της Ελλάδας, αν είχαν αποδεχτεί τις προστάσεις μας (όπως την έκδοση Ευρωομολόγων, τον φόρο επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, τον φόρο στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα), θα μπορούσε η αντιμετώπιση του προβλήματος να είναι πιο άμεση, πιο γρήγορη, πιο αποτελεσματική και κυρίως κοινωνικά λιγότερo επώδυνη. Αλλά στο δύσκολο αυτό τοπίο, πετύχαμε το μείζον, να αποφύγουμε τη χρεοκοπία, να μείνουμε όρθιοι, έστω λαβωμένοι.
Γνωρίζω πόσο δύσκολο είναι ο πολίτης που ζει μια μεγάλη καθημερινή δοκιμασία να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της τραγωδίας που αποφεύχθηκε, το πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα για τον ίδιο αν δεν είχαμε πετύχει αυτού του μεγέθους διεθνή στήριξη.
Και είναι λογικό να υπάρχει σύγχυση, ειδικά από τη στιγμή που πολιτικές δυνάμεις δημαγωγούν συστηματικά, προσπαθώντας να πείσουν ότι αυτά που ζούμε τώρα είναι τα ίδια ή και χειρότερα από μια πραγματική χρεοκοπία της χώρας. Τεράστιο και ασυγχώρητο ψεύδος.
Ναι, είναι αλήθεια ότι τα χωρίς παγκόσμιο προηγούμενο πακέτα διάσωσης για τη χώρα μας, τα δάνεια ύψους 240 δις ευρώ και η διαγραφή πάνω από 100 δις ευρώ από το χρέος μας, δεν κάνουν ξαφνικά την καθημερινότητα του Έλληνα εύκολη. Αλλά η αλήθεια είναι επίσης ότι χωρίς αυτά, η καθημερινή ζωή της μέσης οικογένειας θα ήταν τρισχειρότερη, πραγματικός όλεθρος. Αν σήμερα υποφέρουμε από την πρωτοφανή αύξηση της ύφεσης και της ανεργίας, χωρίς τα δανεικά που εξασφαλίσαμε, η ύφεση και η ανεργία θα ήταν ασύγκριτα χειρότερες και βίαιες. Όποιος αποκρύπτει αυτή την αλήθεια προσφέρει πολύ κακές υπηρεσίες στη χώρα.
Όχι, το μνημόνιο δεν ήταν και δεν είναι πανάκεια.
Ήταν μια σωτήρια λύση ανάγκης ένα βήμα πριν το γκρεμό.
Το μνημόνιο είναι οι δεσμεύσεις της χώρας έναντι των εταίρων μας για τη χρηματοδότηση που μας παρέχουν.
Είναι οι πολλές αλλαγές που είτε θα έπρεπε ούτως ή άλλως να έχουμε ήδη κάνει μόνοι μας γιατί αυτό είναι το συμφέρον μας, είτε επώδυνες αλλαγές που πρέπει να αναγκαστικά να κάνουμε γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Είναι και η δέσμευσή μας να καταβάλλουμε μια πολύ δύσκολη προσπάθεια να μειώσουμε σταδιακά το πρωτογενές έλλειμμα της χώρας από τα 24 δισ. ευρώ που άφησε πίσω της η ΝΔ το 2009.
Με τη συμφωνία των εταίρων, να μας δανείζουν εκείνοι για το έλλειμμά μας μέχρι να καταφέρουμε να το μηδενίσουμε.
Γιατί η μόνη εναλλακτική επιλογή, δηλαδή χωρίς μνημόνιο και τις δανειακές συμβάσεις που πετύχαμε, θα ήταν πολύ απλά να μηδενίσουμε το έλλειμμα από τη μία στιγμή στην άλλη. Να κοπούν και τα 24 δισ. του πρωτογενούς ελλείμματος με τη μία.
Με αποτέλεσμα, την απόλυτη κοινωνική καταστροφή που θα επακολουθούσε, πολλαπλάσια ύφεση και ανεργία.
Θα μπορούσε το μνημόνιο να είναι καλύτερο; Ασφαλώς.
Αν υπήρχε άλλος συσχετισμός δυνάμεων στην Ευρώπη.
Και αν όλες οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας συνέδραμαν σε πνεύμα εθνικής συνεργασίας για να πετύχουμε ένα καλύτερο διαπραγματευτικό αποτέλεσμα αλλά και την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων που η Βουλή ψήφισε για το καλό της χώρας, αντί να πετροβολούν εκ του ασφαλούς και από την εξέδρα των θεατών αυτούς που προσπαθούσαν να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά.
Εξάλλου, η Ευρώπη είναι ένα πεδίο διαρκούς διαπραγμάτευσης. Τα βήματα γίνονται. Αλλά κτίζονται με κόπο, αξιοπιστία και συνέπεια.
Και όπως έδειξε και η δική μας περίπτωση, συνεχείς ήταν οι αλλαγές στην αρχική συμφωνία μετά το Μάιο του 2010.
Την άνοιξη του 2011 πετύχαμε την επιμήκυνση και την μείωση του επιτοκίου του αρχικού δανείου.
Τον Ιούλιο του 2011, πετύχαμε την πρώτη συμφωνία για οργανωμένη και συναινετική μείωση του χρέους της χώρας.
Τον Οκτώβριο πετύχαμε σχεδόν το διπλασιασμό του ύψους της βοήθειας, ακόμα καλύτερους όρους και επιτόκια καθώς και τη διαγραφή ενός πολύ μεγάλου μέρους του χρέους μας.
Ιστορικές αποφάσεις για το τρίτο μέτωπο της μάχης, που αφορά την ίδια την Ελλάδα.
Με την υλοποίηση των αποφάσεων αυτών, ο δρόμος μας δεν έγινε ρόδινος, αλλά η πορεία μας προς την έξοδο από την κρίση έγινε πιο ασφαλής, πιο σίγουρη. Χρειάζεται ακόμα μεγάλη, δύσκολη προσπάθεια. Επειδή οι εξελίξεις στην Ευρώπη και την διεθνή οικονομία δεν είναι καθόλου προκαθορισμένες.
Για αυτό η πρώτη και μεγάλη μας μάχη είναι αυτή για την Ελλάδα. Με ενότητα, με παρησία, με αίσθημα ευθύνης και ειλικρίνειας. Χρειάζεται τόλμη και μεγάλες αλλαγές για να απαλλαγούμε από τα φαινόμενα που μας έκαναν να είμαστε ο ασθενής κρίκος της αλυσίδας του Ευρώ.
Να σταθούμε στις δικές μας δυνάμεις. Με μεγαλύτερη αυτοδυναμία. Χωρίς εξαρτήσεις.
Αυτός είναι ο μόνος ασφαλής δρόμος για να προστατέψουμε τα κεκτημένα της προόδου μας τις προηγούμενες δεκαετίες, τη συμμετοχή μας στην κοινότητα των προηγμένων χωρών, τη συμμετοχή μας στην κοινότητα ενός από τα πιο ισχυρά νομίσματα του κόσμου.
Αυτό είναι το μέγεθος της εθνικής πρόκλησης που αντιμετωπίζουμε από την πρώτη στιγμή. Αξιοποιώντας την αξιοπιστία και τη φερεγγυότητα του λόγου μας έναντι των εταίρων μας, για να βελτιώνουμε βήμα-βήμα και με διαπραγμάτευση τις αρχικές συμφωνίες, ακριβώς όπως κάναμε μέχρι τώρα.
Αυτός δεν μπορεί παρά να είναι και ο στόχος της κυβέρνησης που πρέπει να προκύψει από τις επόμενες εκλογές: μια κυβέρνηση ευρύτατης συνεργασίας, μια κυβέρνηση εθνικής συνευθύνης, για τη συνέχιση πρωτίστως της προσπάθειας για τις μεγάλες αλλαγές που αντιμετωπίζουν τη ρίζα του προβλήματος, με παράλληλη προσπάθεια να βελτιωθούν για άλλη μια φορά οι όροι της συμφωνίας με τους εταίρους μας μέσα από διάλογο, αξιοποιώντας και τη μερική αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στην Ευρώπη, μετά και την εκλογή Ολάντ - χωρίς να περιμένουμε σωτήρες ή θαύματα.
Αυτή είναι η πρόταση του ΠΑΣΟΚ.
Είναι η μόνη πατριωτική, προοδευτική, ρεαλιστική, αλλά ταυτόχρονα και τολμηρή πρόταση.
Δυστυχώς όμως, από την έναρξη της εκδήλωσης αυτής της κρίσης, οι περισσότερες πολιτικές δυνάμεις της χώρας απέτυχαν να σταθούν στο ύψος αυτής της μοναδικής ιστορικής πρόκλησης αλλά και εθνικής ευθύνης που αναλογεί σε μια τέτοια πρωτοφανή περίσταση.
Το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε τις δικές του ευθύνες, αλλά και τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος συνολικά, αναγνωρίζοντας έμπρακτα και όχι στα λόγια, τα λάθη του παρελθόντος.
Οι άλλες πολιτικές δυνάμεις, σχεδόν στο σύνολό τους, συνέχισαν να πολιτεύονται με όλες τις παθογένειες που μας έφεραν στην κρίση και πληρώσαμε πανάκριβα.
Είναι η ώρα να κοιτάξουμε μπροστά, αλλά οι ευθύνες και των άλλων πολιτικών δυνάμεων κρίνονται στις εκλογές αυτές.
Οι ευθύνες του κ. Σαμαρά είναι τεράστιες, ιστορικών διαστάσεων.
Αρνήθηκε και αρνείται μέχρι και σήμερα την αναγνώριση και ανάληψη οποιασδήποτε ευθύνης αναλογεί στη ΝΔ, για το ότι φτάσαμε στην κρίση.
Ετέθη ο ίδιος επικεφαλής του λεγόμενου «αντιμνημονιακού μετώπου», μιας ετερόκλητης και καιροσκοπικής συμμαχίας πολιτικών δυνάμεων που προσπάθησαν να πείσουν ότι το μνημόνιο έφερε την κρίση και όχι η κρίση το μνημόνιο.
Λειτούργησε σε μια άτυπη συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ και με σχεδόν πλήρη ταύτιση απόψεων και επιχειρηματολογίας στα περισσότερα θέματα, εκτρέφοντας το τέρας του διχασμού, της συνωμοσιολογίας και της δημαγωγίας, που τελικά έπληξε καίρια τον ίδιο και την παράταξή του, όταν η ιστορία τον υποχρέωσε εξ ανάγκης στα τέλη του 2011 να κάνει στροφή 180 μοιρών και να στηρίξει τα όσα κατήγγειλε μέχρι τότε. Αυτό ήταν το τίμημα της δημαγωγίας του.
Εξάλλου, ο κ. Σαμαράς ευθύνεται και για τη διενέργεια των εκλογών αυτή την τελείως άκαιρη χρονική στιγμή, με σχεδόν μηδενική ρευστότητα στην οικονομία και με ένα τραπεζικό σύστημα μετέωρο πριν καν ολοκληρωθεί η ανακεφαλαιοποίησή του, πριν καν εισπράξουμε τη δόση που θα επέτρεπε στο κράτος να αποπληρώσει τις υπέρογκες συσσωρευμένες υποχρεώσεις του, δίνοντας το φιλί της ζωής σε χιλιάδες επιχειρήσεις που παραπαίουν.
Τα φαινόμενα που ζούμε τώρα, όπως η τραγική έλλειψη φαρμάκων και η ενεργειακή κρίση, είναι ακριβώς το αποτέλεσμα της βιασύνης και απρονοησίας να κάνουμε εκλογές χωρίς να σταθεροποιηθεί η κατάσταση της οικονομίας μας. Είναι φαινόμενα ενδεικτικά και των μεγάλων κινδύνων που ελλοχεύουν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί παρά άλλη μια καμουφλαρισμένη εκδοχή των νοσηρών φαινομένων καιροσκοπισμού και δημαγωγίας που ζήσαμε κατά κόρον τα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Δεν θέλει το μνημόνιο, αλλά θέλει τα λεφτά του μνημονίου, γιατί γνωρίζει ότι χωρίς αυτά η χώρα μας κινδυνεύει.
Δεν θέλει το μνημόνιο, αλλά θέλει τη μείωση του χρέους του μνημονίου -και μάλιστα μεγαλύτερη.
Διατείνεται ότι μπορούμε να «εκβιάσουμε» τους εταίρους μας διότι είμαστε πια κοντά σε πρωτογενές πλεόνασμα και δεν έχουμε πια τόσο μεγάλη ανάγκη τα χρήματά τους.
Μόνο που είμαστε πια κοντά σε πρωτογενές πλεόνασμα χάρη στην πολιτική που ασκήθηκε μέχρι τώρα την οποία καταγγέλει και θέλει να ακυρώσει.
Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο εξίσου σοβαρό. Είναι άραγε φορέας αλλαγής μια δύναμη που εναντιώθηκε και εναντιώνεται σε κάθε προσπάθεια διαρθρωτικής αλλαγής, μεταρρύθμισης του κράτους, των θεσμών και της οικονομίας προκειμένου να γίνουμε κοινωνία ευνομίας και να αποκτήσουμε αυτοδύναμη παραγωγική οικονομία; Παντού ακραία άρνηση -ακόμα και με την υπόθαλψη βίαιων συμπεριφορών- και λυσσαλέα υπεράσπιση της στασιμότητας και της υφιστάμενης κατάστασης.
Η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι πράξη καταδίκης των στρεβλών φαινομένων που χαρακτήρισαν την μεταπολιτευτική περίοδο. Το αντίθετο.
Μόνο τα πρόσωπα αλλάζουν, οι αντιλήψεις είναι κατά βάθος οι ίδιες.
Κατανοώ πλήρως τον πόνο αλλά και την οργή των πολιτών. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθουν θυμό οι πολίτες που πλήρωναν κανονικά του φόρους τους, που σεβόντουσαν τους νόμους και τους κανόνες, που δεν συμμετείχαν στις αδιαφανείς συναλλαγές των διαφόρων συντεχνιών με το κράτος.
Θα ήθελα να είχαμε το χρόνο που χρειάζεται, και χρειάζεται τουλάχιστον μία τετραετία, για να διορθώσουμε αυτά που εξοργίζουν τους νομοταγείς πολίτες εδώ και δεκαετίες με βαθύτατες αλλαγές που ξεκινήσαμε. Δεν τον είχαμε.
Την ίδια ώρα έπρεπε να αποφασίσουμε άμεσα πώς θα αποφύγουμε την κατάρρευση της χώρας.
Αδικήσαμε πολύ κόσμο, αλλά την αποφύγαμε. Αναγκαστήκαμε να δώσουμε μάχες με πυρομαχικά που είχαμε και αντλούσαμε από ένα σύστημα άδικο. Αλλά αποφύγαμε την κατάρρευση. Και τώρα μπορούμε να συνεχίσουμε τις αλλαγές και να κατακτήσουμε μια κοινωνία δικαιοσύνης και προστασίας του αδυνάμου. Να αντιμετωπίσουμε τις αδικίες.
Αν είχαμε καταρρεύσει, δεν θα μπορούσαμε να διορθώσουμε τίποτα. Αν καταρρεύσουμε δεν θα μπορέσουμε να διορθώσουμε τίποτα.
Είναι φυσιολογικό και υγιές σήμερα οι νομοταγείς πολίτες να θέλουν να καταδικάσουν τα στρεβλά φαινόμενα της Μεταπολίτευσης, να έχουν διάθεση τιμωρίας.
Αλλά θέλω να τους πω με κάθε ειλικρίνεια ότι, πρέπει να σταθμίσουν με μεγάλη προσοχή τις επιλογές τους αν θέλουν αυτό που θα ψηφίσουν να αποτελεί πραγματική καταδίκη του στρεβλών φαινομένων του παρελθόντος και όχι μια κατ’ επίφαση καταδίκη που πίσω της κρύβει την προσπάθεια διαιώνισης των παθογενειών αυτών.
Γιατί τότε, το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να νομίζουν καλοπροαίρετα ότι τιμωρούν κάποιους και στην πραγματικότητα να τιμωρούν τον ίδιο τους τον εαυτό, την προοπτική της χώρας και των παιδιών τους.
Ναι, παρά τα συναισθήματα των στιγμών αυτών, η αλήθεια είναι ότι το ΠΑΣΟΚ –η παράταξη που όσο καμία άλλη έφερε πρόοδο και μεγάλες αλλαγές στη χώρα αλλά και που βαρύνεται και αυτή με τα λάθη και παραλείψεις του παρελθόντος- είναι η πολιτική δύναμη που όσο καμία άλλη εγγυάται την υπέρβαση των σφαλμάτων που κάναμε τις προηγούμενες δεκαετίες.
Το ΠΑΣΟΚ έδειξε έμπρακτα ότι αντιλαμβάνεται τα λάθη που έκανε το ίδιο και κάναμε ως χώρα και παλεύει σήμερα για τις μεγάλες αλλαγές.
Το ΠΑΣΟΚ σπάζοντας την παράδοση ανευθυνότητας του πολιτικού συστήματος, δεν δίστασε να αναλάβει τις πατριωτικές ευθύνες του σε μια δύσκολη στιγμή για τη χώρα, βάζοντας το εθνικό συμφέρον πάνω από το μικροκομματικό και το ατομικό συμφέρον των στελεχών του.
Το ΠΑΣΟΚ έδειξε ότι είναι δύναμη ευθύνης και αλλαγής, συμπεριλαμβανομένης της αλλαγής του ίδιου του εαυτού του.
Το ΠΑΣΟΚ είναι η μόνη δύναμη που προτείνει μια φιλόδοξη και ρεαλιστική πολιτική ατζέντα στις εκλογές αυτές, με την αξιοποίηση των συμμαχιών που μπορεί καλύτερα από κάθε άλλη δύναμη να ενεργοποιήσει σε Ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.
Το ΠΑΣΟΚ είναι η δύναμη της Ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και της Κεντροαριστεράς στη χώρα μας, δηλαδή ό,τι καλύτερο διαθέτει η Ευρωπαϊκή πολιτική παράδοση και έχει συμβάλλει στην πρόοδο, στα δικαιώματα, στην αρμονική συνύπαρξη και στην ευημερία των λαών της Ευρώπης.
Και για το λόγο αυτό, όσα προβλήματα και αν αντιμετωπίζει σήμερα η παράταξή μας, καθώς ανέλαβε δυσανάλογο βάρος σε μια δραματική στιγμή για τη χώρα, κόντρα στη δημαγωγική στάση των άλλων δυνάμεων, είναι βέβαιο ότι θα παραμείνει ζωντανή και θα αναγεννηθεί. Θα κάνουμε όλοι το παν για αυτό.
Φίλες και φίλοι,
Η έξοδος από την κρίση και η αλλαγή της χώρας είναι πλέον δύο έννοιες αλληλένδετες. Η χώρα μας δεν πρόκειται να βγει οριστικά και αμετάκλητα από την κρίση, αν δεν αλλάξει ριζικά.
Το δίλημμα με το οποίο εξακολουθούμε να βρισκόμαστε όλοι οι Έλληνες αντιμέτωποι, είναι αν θα συνεχίσουμε στο δύσκολο δρόμο της αλλαγής, που ξεκινήσαμε πριν 2,5 περίπου χρόνια ή αν θα εγκαταλείψουμε τη χώρα στην καταστροφή.
Θα ακολουθήσουμε πολιτικές προόδου ή πολιτικές οπισθοδρόμησης; Πολιτικές που μας οδήγησαν στην κρίση μέχρι το 2009 ή πολιτικές που μας βγάζουν από την κρίση και ξεκινήσαμε την τελευταία διετία;
Η δική μας απόφαση είναι οριστική και αμετάκλητη: Πρέπει να συνεχίσουμε για τη μεγάλη ανατροπή, την απαλλαγή από τα κακώς κείμενα που μας οδήγησαν μέχρι εδώ, την πραγματική αλλαγή.
Οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε τη ρίζα των προβλημάτων και όχι μόνο τα συμπτώματα.
Και μπορούμε πολύ καλύτερα να τα αντιμετωπίσουμε αξιοποιώντας το πλαίσιο του μνημονίου και του Ευρώ παρά χωρίς την βοήθεια ή την προστασία του Ευρώ.
Δυστυχώς, ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού της χώρας, η αριστεροδεξιά συντήρηση, δεν θέλει να καταλάβει όσα έγιναν, δεν θέλει ή και δεν αντιλαμβάνεται καν τι πρέπει να αλλάξει στη χώρα.
Ελάχιστοι αντιλαμβάνονται ότι δεν γίνεται να υπάρξει επιστροφή στο κρατικοδίαιτο μοντέλο ανάπτυξης και στο πελατειακό κράτος. Κάτι τέτοιο θα μας κρατούσε εξαρτημένους για πάντα.
Οσοι αυτό οραματίζονται, επιδιώκουν τη διατήρηση του παρασιτισμού για το δικό τους συμφέρον, ενάντια στο δημόσιο συμφέρον και πρέπει να πάρουν ηχηρή απάντηση.
Δυστυχώς για τις προοδευτικές φωνές στη Νέα Δημοκρατία και τον ΣΥΡΙΖΑ, οι επικεφαλής των κομμάτων τους είναι οι δύο όψεις του ίδιου, συντηρητικού, νομίσματος. Θεωρούν ότι το πρόβλημα της χώρας δεν ήταν η κατάντια του 2009 αλλά το Μνημόνιο του 2010.
Η αλήθεια είναι μία: Όσο ευνοϊκό κι αν γίνει το ευρωπαϊκό περιβάλλον με το σπάσιμο της συντηρητικής επικυριαρχίας, όσες βελτιώσεις κι αν πετύχουμε με σκληρή διαπραγμάτευση στη διανειακή σύμβαση, τίποτα δεν πρόκειται να μας απαλλάξει από το εθνικό μας καθήκον να αλλάξουμε ριζικά την πατρίδα μας.
Σε αντίθεση με την αριστεροδεξιά συντήρηση, η προοδευτική παράταξη, εκφράζει όλους εκείνους που έχουν αντιληφθεί ότι μπορεί η Ελλάδα να κρατήθηκε όρθια, αλλά ο κίνδυνος δεν θα περάσει αν δεν αλλάξουμε ριζικά την Ελλάδα.
Η προοδευτική παράταξη παραμένει ο εκφραστής ενός κοινωνικού μετώπου αλλαγής. Βρίσκεται σε σύγκρουση με κάθε αντίληψη και πρακτική που κρατάει την Ελλάδα πίσω.
Γιατί γνωρίζουμε ότι κανένα θετικό αποτέλεσμα δεν θα έχει μόνιμο χαρακτήρα χωρίς τολμηρές θεσμικές αλλαγές στη λειτουργία του κράτους και του πολιτικού συστήματος. Χωρίς αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας.
Ναι, η μάχη της προόδου με την συντήρηση στη χώρα μας πρόκειται να κορυφωθεί.
Ανεξάρτητα από το πώς θα μπορέσουμε να επιφέρουμε βελτιώσεις στο περιεχόμενο του Μνημονίου, πιστεύω ακράδαντα ότι η πορεία της χώρας προς την αναγέννηση ή την καταστροφή, θα κριθεί από τη σύγκρουση των δυνάμεων της προόδου και των κατεστημένων δυνάμεων της συντήρησης.
Φίλες και φίλοι,
Τίποτα δεν στερεί τη θέληση και τη λογική από το μυαλό του ανθρώπου, όσο ο φόβος. Γιατί ο φόβος που γεννά την ανασφάλεια, φέρνει την απογοήτευση, φέρνει την παραίτηση και, τελικά, την απάθεια της κοινωνίας και την οριστική, συλλογική κατάρρευση.
Επί δύο χρόνια, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πολιτεύτηκε απέναντι σε μυριάδες κήρυκες της καταστροφής, της ήττας και της παραίτησης. Εκείνους που έλεγαν μέσα και έξω από τη χώρα, ότι δεν υπάρχει ελπίδα.
Ελπίδα υπάρχει και είναι οι δυνατότητες αυτού του τόπου. Πρέπει να σπάσουμε την κατήφεια πιστεύοντας στις δικές μας δυνάμεις και όχι σε νέους σωτήρες.
Να πιστέψουμε στον δικό μας πλούτο που είναι οι άνθρωποι του τόπου μας, είναι ο φυσικός του πλούτος, η ιστορική κληρονομιά αιώνων που αποτυπώνεται σε κάθε σπιθαμή ελληνικής γης.
Όπως διαψεύσαμε, κάθε μέρα επί δύο χρόνια, όλους εκείνους στο εσωτερικό και στο εξωτερικό που καταστροφολογούσαν εις βάρος της πατρίδας μας, έτσι μπορούμε να οικοδομήσουμε και την νέα Ελλάδα της Δημιουργίας, βάζοντας οριστικά ταφόπλακα στην κρίση.
Το ΠΑΣΟΚ, η δημοκρατική προοδευτική παράταξη, μπορεί να εγγυηθεί αυτήν την πορεία.

Καλό μας αγώνα.



Γράφει ο Βασίλης Βαλαμβάνος

Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
θα έλθει πρώτη μεθαύριο Κυριακή, με διαφορά άνω των δύο μονάδων από τον ΣΥΡΙΖΑ…

…ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΑ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟΥ, που προεξοφλεί τη δημιουργία σταθερής κυβέρνησης μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα…

… ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΥΤΗ, όπως λένε οι πληροφορίες, θα έχουμε συμμετοχή από στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ανεξάρτητα από το τι θα κάνει ή θα πει ο Πρόεδρος Βενιζέλος, θα έχουμε και συμμετοχή ή στήριξη από τη ΔΗΜΑΡ του Φ. Κουβέλη…

Από την κάλπη της Κυριακής θα βγει χαμένο το ΠΑΣΟΚ, όπου επιτυχία τελικά θα είναι να έχει διψήφιο ποσοστό ψήφου, θα βγει χαμένο και το ΚΚΕ, ψηφοφόροι του οποίου θα κατευθυνθούν στον ΣΥΡΙΖΑ… Αναμένεται επίσης ψαλίδι στα ποσοστά που πήραν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Π. Καμένου, ενώ μικρή θα είναι τελικά η κάμψη της Χρυσής Αυγής, η οποία, ενώ είχε πέσει γύρω στο 4%, φαίνεται ότι πήρε πόντους από το περιβόητο χαστούκι του Κασιδιάρη στην Λιάνα Κανέλη…

… ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΦΩΣ για τον ΛΑΟΣ που μένει εκτός Βουλής, όπως και για το δίδυμο Μάνου – Τζήμερου, το οποίο φυλλοροεί προς τη ΝΔ, πληρώνοντας το μέγα λάθος της χωριστής καθόδου στις εκλογές του Μαΐου. Τότε, στη χαλαρή ψήφο, ήταν το… λαχείο για Μάνο – Τζήμερο, το οποίο όμως …πέταξαν στα σκουπίδια…

…ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ και μένει να αποδειχθεί το βράδυ της Κυριακής αν ο λαός θα τις επιβεβαιώσει ή όχι…

… ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΣΥΡΙΖΑ, είναι πολύ σημαντικό να σημειώσουμε ότι η «αναγκαστική» και απότομη ενηλικίωσή του, είναι αυτή, που σε αυτή τη φάση του στερεί, όπως όλα δείχνουν, την πρωτιά…

…ΦΟΒΙΣΑΝ ΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ αμετροεπείς δηλώσεις στελεχών τόσο στον οικονομικό τομέα, όσο καισ τον τομέα της ασφάλειας του πολίτη που σχετίζεται με την αντιμετώπιση των λαθρομεταναστών… Τρόμαξαν τους πολίτες, κυρίως στην επαρχία αλλά και σε τμήματα Α’ και της Β’ περιφέρειας Αθηνών, τα σενάρια περί νέων φορολογιών, περί φορολογίας επί του τζίρου των εταιρειών, περί της πιθανότητας να βγει το πρόγραμμα με την επιστροφή στη δραχμή…

… ΑΞΙΖΕΙ ΒΕΒΑΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΟΥΜΕ, ότι οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε όλα τα παραπάνω, υπέστησαν εντυπωσιακές αλλαγές τις τελευταίες ημέρες, όταν ο ίδιος ο Πρόεδρος Α. Τσίπρας έδειξε να καταλαβαίνει ότι άλλο είναι το κόμμα του 5%, άλλο είναι το κόμμα του 15% και άλλο είναι το κόμμα που έρχεται πρώτο και οφείλει να σχηματίσει κυβέρνηση που θα αντιμετωπίσει τα προβλήματα και κυρίως τους έντονα πιεστικούς δανειστές…

…Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΘΕΣΗ, ΑΝ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΕΙ, αποτελεί …θείο δώρο για το ΣΥΡΙΖΑ και τα σοβαρά στελέχη του, καθώς, αφενός δε θα έχουν το άγχος της διακυβέρνησης μιας χρεοκοπημένης χώρας και αφετέρου, θα έχουν το χρόνο μπροστά τους να μελετήσουν εκ νέου την κατάσταση, να αναπροσαρμόσουν εκεί που χρειάζεται τη στρατηγική τους και να ετοιμαστούν για την «επόμενη μέρα»…

ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ: ΠΡΟΣΟΧΗ στο τζόγο!...

… ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΔΩΣΟΥΝ υπερκέρδη σε όσους πόνταραν την Πέμπτη ή την Παρασκευή, αλλά αυτή η τάση δε μπορεί να έχει μεγάλη χρονική διάρκεια. Μόνο μετά την ανακεφαλαιοποίηση και αφού δούμε τους όρους της, θα μπορέσουμε να ποντάρουμε βάσιμα στις τραπεζικές μετοχές…

…ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΙΟ «ΑΣΦΑΛΗ» ΚΕΡΔΗ, θα δώσουν μετοχές όπως ο ΟΠΑΠ που είναι η φθηνότερη στον κόσμο εταιρεία …παραγωγής χρήματος και κερδών, ο ΟΤΕ, ο Μυτιληναίος και κρατικές εταιρείες που θα μπουν στο παιχνίδι των αποκρατικοποιήσεων με είσοδο στρατηγικών επενδυτών…

… ΑΥΤΑ ΤΑ ΟΛΙΓΑ ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ και …καλό βόλι…

… ΚΛΕΙΝΩ ΜΕ ΜΙΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ στον πιθανότερο πρώτο της κάλπης.

… Οι ψήφοι που έπεσαν στην κάλπη, σε σημαντικό ποσοστό δεν είναι δικοί σας! Είναι ψήφοι «δανεικοί», ψήφοι «μιας ημέρας», για να αποφευχθούν τα χειρότερα….


  • Ο Φραγκούλης Φράγκος, ο οποίος σήµερα είναι υπουργός Εθνικής Άµυνας, έφυγε κακήν κακώς από το στράτευµα µε δήθεν κατηγορίες για «κινηµατικές» καταστάσεις, µα στη σηµερινή υπηρεσιακή κυβέρνηση µπήκε µετά από πρόταση πολύ ισχυρού παράγοντα και µε τη σύµφωνη γνώµη όλων των κοµµάτων.
  • Τι συνέβη, λοιπόν, και πώς ένας τιµηµένος αξιωµατικός που έφυγε ως «ταραχοποιός» γυρίζει στον τόπο του… εγκλήµατος και µάλιστα µε δάφνες; Απλά, για να ξέρετε, ο Φραγκούλης Φράγκος τοποθετήθηκε στη συγκεκριµένη θέση επειδή είναι από τους λίγους ανθρώπους που µπορεί να αντιµετωπίσει τις συµµορίες µε τα Καλάσνικοφ και τους Τούρκους σε ενδεχόµενο θερµό επεισόδιο.

Οι πολιτικοί αρχηγοί που συναντήθηκαν µε τον Κάρολο Παπούλια έδειξαν, έστω την τελευταία στιγµή, ηθικό ανάστηµα, πατριωτισµό και ευθύνη. Παραµερίζοντας τα όποια κοµµατικά συµφέροντά τους, αποφάσισαν σε πολύ συγκεκριµένα υπουργεία να τοποθετήσουν ανθρώπους που µπορούν να πάρουν στην πλάτη τους τη χώρα, ακόµα και αν δεν αναδειχτεί κυβέρνηση µετά την 17η Ιουνίου.

Το τραγικό σενάριο

Οι πολιτικοί αρχηγοί έχουν καταλάβει εδώ και αρκετό καιρό ότι τα πολιτικά πράγµατα οδηγούνται σε αδιέξοδο, οδηγώντας σε αδιέξοδο και την κοινωνία. Θέλησαν, λοιπόν, µέσα σε αυτό το κλίµα, την ύστατη στιγµή να προστατέψουν τη χώρα από τα χειρότερα Στο σηµερινό ρεπορτάζ θα ασχοληθούµε µόνο µε τον τοµέα της εθνικής άµυνας, όχι µόνο διότι θεωρούµε ότι είναι πιο σηµαντικός, αλλά και επειδή θα µας απασχολήσει το αµέσως επόµενο διάστηµα.

Οι πολιτικοί αρχηγοί προέβλεψαν ότι η χώρα ίσως περάσει πολύ µεγάλη περιπέτεια αν µετά τις 17 Ιουνίου βρεθεί το κράτος στη δυσάρεστη θέση να κηρύξει στάση πληρωµών. Ήθελαν, λοιπόν, να τοποθετήσουν στη θέση του υπουργού Εθνικής Άµυνας έναν άνθρωπο που θα είχε τα κότσια να αντιµετωπίσει την κατάσταση. Έναν από τους καλύτερους αξιωµατικούς που διαθέτει ο Ελληνικός Στρατός. Το όνοµά του είναι Φραγκούλης Φράγκος.

- «Σας εύχοµαι ολόκαρδα καλή επιτυχία στο έργο σας και να βρείτε το θάρρος να αντιµετωπίσετε τις δυσκολίες που θα βρεθούν µπροστά σας». Με αυτά τα λόγια ο Πρόεδρος της Δηµοκρατίας ευχήθηκε καλή τύχη στον Φράγκο Φραγκούλη.

Πράγµατι, σύµφωνα µε αυτά που γνωρίζουµε µέσα από το υπουργείο Εθνικής Άµυνας, ο Φράγκος Φραγκούλης µόλις κάθισε στην καρέκλα του υπουργείου ξεκίνησε να οργανώνει ένα σχέδιο αντίδρασης στο ενδεχόµενο που η χώρα καταρρεύσει. Σε περίπτωση, δε, που η χώρα βρεθεί σε αταξία και αναρχία, ο Ελληνικός Στρατός και οι Ειδικές Δυνάµεις έχουν ήδη πάρει το «πράσινο φως» για να δράσουν. 

Αυτό που φοβούνται περισσότερο στο υπουργείο Εθνικής Άµυνας και για το οποίο καταστρώνουν σχέδια –από κοινού µε τη διεύθυνση της Αστυνοµίας στη Λεωφ. Αλεξάνδρας και το υπουργείο Δηµόσιας Τάξης στην Κατεχάκη– δεν είναι ο απλός λαός, αλλά κυρίως οι συµµορίες που φέρεται να έχουν στην κατοχή τους πάνω από 5.000 όπλα Καλάσνικοφ. Στην ανώτερη διοίκηση του στρατού εκτιµούν ότι, σε περίπτωση που η χώρα πτωχεύσει, η κατάσταση στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη τουλάχιστον για δύο µε τρεις ηµέρες θα είναι παντελώς ανεξέλεγκτη. Το στοίχηµα του Ελληνικού Στρατού είναι να αναλάβει από την δεύτερη ηµέρα δράση σε όλα τα µέτωπα, ώστε να καταφέρει να επανελέγξει την κατάσταση και το σύνολο των αστικών κέντρων την τέταρτη ηµέρα των ταραχών.
Δεν γνωρίζουµε τις λεπτοµέρειες του σχεδίου, αλλά ο Φράγκος, µιλώντας στους επιτελείς του, επιµένει ότι ο στρατός πρέπει να είναι έτοιµος και να µη χαλαρώσει καθόλου µέχρι την 17η Ιουνίου αλλά και µία εβδοµάδα µετά τις εκλογές.

Θερµό επεισόδιο µε την Τουρκία

Το ένα µέτωπο στο οποίο εργάζεται ο υπουργός Εθνικής Άµυνας είναι το εσωτερικό της χώρας. Το άλλο, που εκείνος θεωρεί εξίσου σηµαντικό, αφορά στη γείτονα Τουρκία. Στο υπουργείο Εθνικής Άµυνας θεωρούν ότι δεν είναι καθόλου απλό το επεισόδιο µε την τουρκική ακταιωρό που συνέβη πριν από λίγες ηµέρες στην Ψέριµο, και δεν παίρνουν διόλου χαλαρά τις άµεσες και έµµεσες απειλές των Τούρκων για τις εταιρείες που δουλεύουν εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Εξάλλου, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση όπου αναφέρεται πως «…Οι εταιρείες που θα συµµετέχουν στη διαδικασία των προσφορών εκδήλωσης ενδιαφέροντος διεξαγωγής ερευνών εντός της κυπριακής ΑΟΖ θα θεωρηθούν υπεύθυνες για τις εντάσεις, οι οποίες µπορεί να κλιµακωθούν στην περιοχή εάν συνεργαστούν µε την κυβέρνηση της Κυπριακής Δηµοκρατίας παραβιάζοντας τα δικαιώµατα των Τουρκοκυπρίων».

Η συγκεκριµένη είδηση πέρασε στα ψιλά, όπως και το θερµό επεισόδιο στα ανοικτά της Ψερίµου, όπου τουρκικό σκάφος της Ακτοφυλακής πλησίασε παράνοµα ελληνική κανονιοφόρο µε δύο οµάδες αµφίβιων καταδροµέων –όπως υποστηρίζουν οι πληροφορίες, δεν είχαµε θερµό επεισόδιο αποκλειστικά χάρη στην ψυχραιµία του Έλληνα αξιωµατικού! Το γεγονός πράγµατι το περίµενε ο Φραγκούλης Φράγκος –και θεωρεί πως αποτελεί απλώς επιβεβαίωση της πρόβλεψής του ότι οι Τούρκοι ετοιµάζουν «πανηγύρια» στο Αιγαίο. Άλλωστε, ο Έλληνας υπουργός Εθνικής Άµυνας, γνώστης της ελληνικής Ιστορίας, ξέρει ότι η Κύπρος δεν χάθηκε µε τον Αττίλα 1, την περίοδο της Χούντας, αλλά µε τον Αττίλα 2, την περίοδο της οικουµενικής κυβέρνησης Καραµανλή µε υπουργό Εξωτερικών τον Μαύρο, τότε πρόεδρο της «Ενώσεως Κέντρου - Νέες Δυνάµεις». Κι έχει στείλει µήνυµα προς όλες τις Ένοπλες Δυνάµεις:
- «Να είστε έτοιµοι έναντι οποιαδήποτε απειλής εκδηλωθεί, εσωτερικής ή εξωτερικής, έναντι της Ελλάδας».

Το Αιγαίο µυρίζει µπαρούτι

Ο Φράγκος, δεχόµενος εισηγήσεις και από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, ήρθε σε επικοινωνία µε τον υπηρεσιακό υπουργό Προστασίας του Πολίτη και του ζήτησε το αυτονόητο.

-- «Υπάρχουν σοβαρά θέµατα ασφαλείας και σας ζητώ να ασκήσετε όλες σας τις δυνάµεις ώστε να µην πετάξουν ελικόπτερα της Τουρκίας πάνω από τον εθνικό εναέριο χώρο», είπε (υπήρχε θέµα να συνεργαστούµε µε την Τουρκία για την παροχή τουρκικών εναέριων µέσων για την κατάσβεση πυρκαγιών εάν εκδηλωθούν το καλοκαίρι).
Για να έχετε µια εικόνα, αυτή τη στιγµή στο Αιγαίο γίνεται χαµός µε παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου από συνδυασµένες τουρκικές επιχειρήσεις µαχητικών αεροσκαφών. Απέναντι σε αυτές τις προκλήσεις οι Τούρκοι βλέπουν τις ένοπλες δυνάµεις όχι απλά να αµύνονται, αλλά µε φοβερό θάρρος, αυτοθυσία και επαγγελµατισµό να τους αντιµετωπίζουν και να τους στέλνουν πίσω στις βάσεις τους.

Ποιος είναι ο στρατηγός-αράχνη;

Γεννηµένος το 1951 στην Κοµοτηνή, µε σπουδές στη Νοµική Αθηνών, µεταπτυχιακά στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο και στις Διεθνείς & Ευρωπαϊκές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήµιο, ο βαφτισµένος από δηµοσιογράφους του στρατιωτικού ρεπορτάζ «στρατηγός-αράχνη» Φραγκούλης Φράγκος είναι απόφοιτος της Ανώτατης Σχολής Πολέµου και διδάκτωρ Γεωπολιτικής στο Ιόνιο Πανεπιστήµιο. Στη Σχολή Ευελπίδων µπήκε πρώτος το 1970 και αποφοίτησε και πάλι πρώτος τέσσερα χρόνια αργότερα, µε το βαθµό του ανθυπολοχαγού. Έχει διατελέσει διοικητής µονάδων των Ειδικών Δυνάµεων και της 32ης Ταξιαρχίας Πεζοναυτών, ενώ για 6 χρόνια (σε δύο φάσεις) υπηρέτησε ως στρατιωτικός ακόλουθος στην Ελληνική Πρεσβεία της Άγκυρας. Μιλά άπταιστα τουρκικά, ρωσικά και αγγλικά και είχε καλές σχέσεις µε τον Ευάγγελο Βενιζέλο (την εποχή που ήταν υπουργός Εθνικής Άµυνας), µα όχι και µε τον διάδοχό του Πάνο Μπεγλίτη (που τον έθεσε σε αποστρατεία τον Νοέµβριο του 2011), ενώ ήταν ο µοναδικός υπουργός που χαιρέτησε ο ηγέτης της Χρυσής Αυγής Νίκος Μιχαλολιάκος την ηµέρα της ορκωµοσίας της τελευταίας Βουλής.

Δυναµικός χαρακτήρας µα όχι παρορµητικός, όπως ακριβώς θα περίµενε κανείς από έναν πρώην Διευθυντή της Διακλαδικής Διεύθυνσης Στρατιωτικών Πληροφοριών, υπήρξε εµπνευστής της δηµιουργίας της τάφρου στην ελληνοτουρκική µεθόριο του Έβρου, η οποία όταν θα ολοκληρωθεί θα έχει µήκος 120 χλµ. και πλάτος 30-35 µέτρα (ένα έργο που, καθιστώντας αδύνατη την ταχεία ζεύξη του ποταµού, αλλάζει ολόκληρο το σχεδιασµό Ελλάδας και Τουρκίας σε περίπτωση εµπλοκής). Την ηµέρα της αποχώρησής του από το στράτευµα δήλωσε «…θα παραµείνω Στρατιώτης και δεν θα υποστείλω τη Γαλανόλευκη µέσα από την ψυχή µου», χαρακτηρίζοντας τον Ελληνικό Στρατό «αιχµή του δόρατος του Έθνους» και «αποφασιστικό παράγοντα στα χέρια της ηγεσίας για την υλοποίηση της Εθνικής Στρατιωτικής Στρατηγικής».

Στο διάστηµα που µεσολάβησε από την αποστράτευση µέχρι την υπουργοποίησή του, κυκλοφορούσαν έντονες φήµες πως πρόκειται να πολιτευτεί. Η πραγµατικότητα δείχνει ως τώρα να διαψεύδει αυτό το ενδεχόµενο, µολονότι ο τρόπος µε τον οποίο κατευόδωσε τον Δηµήτρη Αβραµόπουλο από το Πεντάγωνο κατά την παραλαβή του υπουργείου του σηκώνει διάφορες ερµηνείες:
- «Με πολλή εκτίµηση και αγάπη θα τον αποχαιρετίσω και ελπίζω να έχω την τύχη να τον ξαναδώ υπουργό εδώ», είπε…

Την ηµέρα που ανέλαβε το υπουργείο, οι Τούρκοι τον «καλωσόρισαν» µε ένα κύµα 24 παραβιάσεων του εναέριου χώρου, ενώ η πρώτη υπουργική ενέργειά του ήταν να αποκλείσει ασυζητητί και τελεσίδικα κάθε πιθανότητα να πετάξουν ελικόπτερα τουρκικών συµφερόντων πάνω από την Ελλάδα (παρότι η προηγούµενη ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη είχε προχωρήσει σε διαγωνισµό µε αντικείµενο τη µίσθωση 12 ελικοπτέρων δασοπυρόσβεσης, όπου εταιρεία τουρκικών συµφερόντων αναδείχτηκε µειοδότης). Το γεγονός ότι υπάλληλοι της τουρκικής εταιρείας θα είχαν για χρόνια απεριόριστη πρόσβαση σε διάφορα αεροδρόµια, πολλά από τα οποία είναι είτε αποκλειστικώς στρατιωτικά είτε διπλού ρόλου (στρατιωτικά και πολιτικά), του προκαλούσε ανατριχίλες.

Τα ελικόπτερα, πάντως, τα οποία ως παλιός αλεξιπτωτιστής είναι φυσικό να τα γνωρίζει καλά, υπήρξαν ένας από τους βασικούς λόγους τριβής του µε τον πρώην πολιτικό προϊστάµενό του, τον Πάνο Μπεγλίτη. Ο Φράγκος εκτιµούσε πως µε ένα συγκριτικά µικρό κονδύλι θα ήταν εφικτός ο εκσυγχρονισµός των επιθετικών ελικοπτέρων Apache, προκειµένου να παραµείνουν σε επιχειρησιακή ετοιµότητα για πολλά ακόµη χρόνια. Ο υπουργός, από την πλευρά του, θεωρούσε προτιµότερη µια νέα αγορά…
Με τον Ευάγγελο Βενιζέλο τα είχε... τσουγκρίσει μόνο για λόγους εθιμοτυπίας, ενώ ήταν ο μοναδικός υπουργός που τον χαιρέτισε διά χειραψείας ο ηγέτης της Χρυσής Αυγής την ημέρα της ορκομωσίας του.

«Μας χρωστάνε, δεν τους χρωστάµε»
- «Η Ελλάδα, παρά τις δυσκολίες, διαθέτει ένα από τα καλύτερα αµυντικά συστήµατα, µε υψηλό φρόνηµα, µε άρτιο εξοπλισµό, µε εξαίρετο στελεχιακό δυναµικό, το οποίο σας διαβεβαιώνω ότι είναι καθ’ όλα έτοιµο να αποτρέψει κάθε είδους απειλή. Ως εκ τούτου, οποιοσδήποτε προβληµατισµός ή ανησυχία αναδύεται στη σκέψη του καθενός µας, δεν προσήκει στην περίπτωσή µας και, σε ό,τι µε αφορά, από τη θέση στην οποία βρίσκοµαι, σας υπόσχοµαι ότι θα καταβάλω τη µέγιστη δυνατή προσπάθεια για τη διασφάλιση των δικαιωµάτων και αξιών µας ως Έθνους»,
δήλωσε ο Φραγκούλης λίγες µέρες αφότου ανέλαβε τα υπουργικά καθήκοντά του, απευθυνόµενος σε ακροατήριο Ελλήνων οµογενών στο Σικάγο, όπου βρέθηκε για Σύνοδο του ΝΑΤΟ (στη διάρκειά της αρνήθηκε να συναντηθεί µε τον υπουργό Άµυνας της FYROM επικαλούµενος φόρτο εργασίας). Εξάλλου, σε δείπνο που παρατέθηκε στη διοίκηση της 1ης Στρατιάς στη Λάρισα, φέρεται να είπε µε συγκρατηµένη αγανάκτηση πως «…µας χρωστάνε, δεν τους χρωστάµε, µας χρωστάνε Πολιτισµό, µας χρωστάνε ηθικές αξίες, αρχές, και να µην πω µας χρωστάνε και αυτά που µας πήρανε το ‘41. Γι’ αυτό µπορούµε να κοιτάµε κατάµατα όλον τον κόσµο»…

Έχει καλές σχέσεις µε την εκκλησία και δεν το κρύβει (την εποχή όπου ήταν διοικητής του Β’ Σώµατος Στρατού οι τοπικές εφηµερίδες της Ηµαθίας τον αποκαλούσαν «φιλοµόναχο»), ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που τον θεωρούν επικίνδυνο εθνικιστή και υπενθυµίζουν πως ήταν µάρτυρας υπεράσπισης των ΟΥΚάδων που πριν από δύο χρόνια είχαν κατηγορηθεί πως είχαν φωνάξει ρατσιστικά συνθήµατα στη διάρκεια παρέλασης.

- «Μας στενοχωρεί πάρα πολύ η παρουσία στην υπηρεσιακή Κυβέρνηση του στρατηγού Φραγκούλη», δήλωσε χαρακτηριστικά η εκπρόσωπος των Οικολόγων Πράσινων κα Ιωάννα Κοντούλη πριν από µερικές ηµέρες. «Όταν έχει υπερασπιστεί συνθήµατα ιδιαίτερα εθνικιστικά, που θα έλεγα φέρουν πρόβληµα στην εξωτερική πολιτική της χώρας, αυτός δεν θα µπορεί να είναι υπουργός, κατά την άποψή µας, σε µια υπηρεσιακή Κυβέρνηση».

Ο τρόπος, πάντως, µε τον οποίο ως Αρχηγός ΓΕΣ χειρίστηκε το θέµα της ειρηνικής κατάληψης του προαυλίου του υπουργείου Εθνικής Άµυνας από τους απόστρατους (τους έπεισε, µετά από συζήτηση, να αποχωρήσουν, παρότι ο τότε υπουργός Πάνος Μπεγλίτης είχε προκρίνει τη λύση της αστυνοµικής επέµβασης) δείχνει πως, αν µη τι άλλο, ξέρει να γίνεται πειστικός όταν θέλει.

-- «Απευθυνόµενος στους διοικητές όλων των κλιµακίων, αλλά και σε όλα τα στελέχη, θα ήθελα να τους επισηµάνω ότι δεν πρέπει να ξεχνούν ποτέ ότι διοικούν ανθρώπους που έχουν ικανότητες και αρετές, αλλά και ιδιαιτερότητες και προβλήµατα», σηµείωνε εν είδει µικρού οδηγού διοικείν στην τελευταία διαταγή του ως αρχηγός ΓΕΣ. «Μην παραλείπετε να το κάνετε αυτό για όλους ανεξαιρέτως, από τον απλό στρατιώτη µέχρι τον υποδιοικητή σας, αλλά και για κάθε συνάδελφο. Σεβαστείτε την προσωπικότητα κάθε υφισταµένου σας, όσο µικρός κι αν είναι. Να είστε βέβαιοι ότι µε τον τρόπο αυτό θα αποκτήσετε την απόλυτη εµπιστοσύνη των υφισταµένων σας και θα επαυξήσετε την ποιοτική υπεροχή των Ενόπλων µας Δυνάµεων, που είναι σηµαντικός πολλαπλασιαστής ισχύος και εξισορροπεί την αριθµητική υπεροχή του αντιπάλου. Ο Μέγας Αλέξανδρος τόνιζε ότι το ηθικό και η αναγνωρισιµότητα της ισχύος καθώς και ο ανθρώπινος παράγων είναι το 75% της µαχητικής ισχύος και το υπόλοιπο είναι οι λοιπές συνιστώσες που την απαρτίζουν».

Η κόρη του στρατηγού
 
Πριν από λίγο καιρό το όνοµά του Φράγκου µεταπήδησε από τις σελίδες του στρατιωτικού ρεπορτάζ σε εκείνες του τηλεοπτικού και του δικαστικού, εξαιτίας της κόρης του Ευτυχίας και της εκποµπής «Εικόνα σου είµαι» που παρουσίαζε στην ΕΡΤ. Δηµοσιεύµατα εφηµερίδων µιλούσαν για υπέρογκα κοστολόγια της τάξης των €300.000 ετησίως, ενώ κάποια blogs χαρακτήριζαν την πανύψηλη, γοητευτική 29χρονη κόρη του στρατηγού «λαθροµεταναστολάγνα» επειδή σε ένα επεισόδιό της είχε φιλοξενήσει µετανάστες δεύτερης γενιάς που είχαν αποκτήσει την ελληνική υπηκοότητα! Όπως σηµειώνει το rodopinews αναφορικά µε την εξέλιξη της υπόθεσης, «…Εντελώς ξαφνικά η υπόθεση άλλαξε δρόµο αφού σύµφωνα µε τις καταγγελίες του Στρατηγού, άγνωστο σε αυτόν άτοµο του τηλεφώνησε και αφήνοντας να εννοηθεί πως είναι ο υπεύθυνος για τα υβριστικά και συκοφαντικά δηµοσιεύµατα του ζήτησε χρήµατα για να τα διαγράψει από το διαδίκτυο. Τότε η υπόθεση (σύµφωνα πάντοτε µε αυτή την καταγγελία) ξέφευγε από την “απλή” εξύβριση και συκοφαντία (παρόλο που σεβόµαστε την ελευθερία στο διαδίκτυο, καµία εξύβριση και συκοφαντία δεν µπορεί να είναι απλό ζήτηµα) και πλέον γινόταν εκβιασµός που είναι πράξη κακουργηµατικού χαρακτήρα. Ο Φράγκος φυσικά δεν έδωσε …φράγκο σε κανέναν εκβιαστή παρά ορθώς ενηµέρωσε τις Αρχές και έτσι στη συνέχεια όλες οι υπηρεσίες τέθηκαν στη διάθεση του Στρατηγού, όπου φυσικά οι δύο ανώνυµοι bloggers (ο ένας εκ των οποίων είναι και συνταγµατάρχης εν αποστρατεία!) εντοπίστηκαν και συνελήφθησαν!»…

To be continued;

Η θητεία του Φραγκούλη Φράγκου και των υπόλοιπων µελών της υπηρεσιακής κυβέρνησης που διαχειρίζεται τις τύχες της Ελλάδας προβλέπεται –αν όλα κυλήσουν φυσιολογικά– να ολοκληρωθεί µε το σχηµατισµό της κυβέρνησης που θα προκύψει µετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου.
Βεβαίως, ευχή όλων είναι να µη χρειαστούµε τις υπηρεσίες του Φράγκου σε αυτά τα δυσοίωνα σενάρια που αναφέραµε στο άρθρο µας, τα οποία µόνο µελαγχολία, πόνο και απόγνωση προκαλούν στους Έλληνες πολίτες.