Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Ιουν 2012

Γράφει ο Π. Ήφαιστος

Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων

Στρατηγικών Σπουδών

Οι διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις και η προεκλογική ένταση επισκίασαν το γεγονός ότι στο μέτωπο της Ευρωπαϊκής πολιτικής τίποτα πλέον δεν είναι δεδομένο, ενώ όλα είναι ρευστά. Τη στιγμή που οι στρατηγικές σεισμικές πλάκες κινούνται αστάθμητα στην Ευρώπη, στην Αθήνα εντούτοις κανείς δεν συνεκτιμά τις βαθύτατων προεκτάσεων συνέπειες για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Κανείς δεν φαίνεται να είναι σε θέση να αναλύσει το στρατηγικό περιβάλλον, να σχεδιάσει την ελληνική εθνική στρατηγική, να ορίσει σκοπούς και να οργανώσει τα μέσα και τις προσεγγίσεις εκπλήρωσής τους.

Για να καταλάβουμε πως κινούνται οι μεγάλες δυνάμεις σήμερα χρειάζεται να συνοψίσουμε κάποιες κλασικές στρατηγικές παραμέτρους των πολυδαίδαλων σχέσεων Ουάσινγκτον/Λονδίνο – Βερολίνο – Παρίσι. Η επερχόμενη πιθανή στρατηγική αναδιάταξη και η σταθερότητα ή αστάθεια στην Ευρώπη εξαρτώνται από αυτές τις σχέσεις. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον ενέχει η έντονη δραστηριότητα της Βρετανικής διπλωματίας όσον αφορά την κρίση της ευρωζώνης. Αυτή η δραστηριοποίηση του Λονδίνου βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με μακραίωνες Βρετανικές εξισορροπητικές πρακτικές.

Το ύστερο Βρετανικό ενδιαφέρον για την ευρωζώνη οφείλεται, εκτιμάται, στον φόβο του Λονδίνου ότι η κατάσταση μπορεί να γίνει ανεξέλεγκτη. Να διαλυθεί δηλαδή το πλέγμα των μεταπολεμικών θεσμών συνεργασίας συμπεριλαμβανομένης και της ΕΕ. Κύριος διττός σκοπός της μακραίωνης Βρετανικής στρατηγικής ήταν αφενός η σταθερότητα στην ηπειρωτική Ευρώπη και αφετέρου να μην αφεθεί μια ηπειρωτική δύναμη ή μια συμμαχία δυνάμεων να ενοποιήσει την ηπειρωτική περιοχή Ανατολικά της Μάγχης. Γι’ αυτό, η Βρετανία ναι μεν έβλεπε εξαρχής θετικά την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, αλλά μόνο αν δεν οδηγούσε σε πολιτική ενοποίηση. Αυτό που βασικά θέλει το Λονδίνο είναι μια ζώνη ελευθέρων συναλλαγών υπό την υψηλή εποπτεία της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Η Μεγάλη Βρετανία, η οποία επί αιώνες ήταν η μεγάλη ναυτική δύναμη της Δύσης, αντικαταστάθηκε αρχές του 20ού αιώνα από τη νέα πλανητική ναυτική δύναμη, τις ΗΠΑ. Βέβαια, το Λονδίνο μερίμνησε έγκαιρα (ήδη από τη δεκαετία του 1930) να συγκροτήσει με τις ΗΠΑ μια από τις ισχυρότερες σύγχρονες συμμαχίες, γνωστή και ως «ειδική σχέση ΗΠΑ – Βρετανίας». Έκτοτε, η Βρετανική ισχύς είναι ετερόφωτη και ευθέως ανάλογη του βάθους των στρατηγικών σχέσεων του Λονδίνου με την Ουάσινγκτον. Οι σχέσεις ΗΠΑ-Βρετανίας είναι αμοιβαία επωφελείς: Πέραν του ότι η Βρετανία είναι η στενότερη σύμμαχος των ΗΠΑ είναι επίσης συχνά και μακρύ διπλωματικό χέρι της υπερατλαντικής υπερδύναμης. Το βλέπουμε να επαληθεύεται αναρίθμητες φορές. Το βλέπουμε και τώρα λόγω ευθυγράμμισης των δύο κρατών στο θέμα της κρίσης της ευρωζώνης.

Χρήσιμο είναι να γνωρίζουμε τους θεμελιώδεις άξονες της Βρετανικής διπλωματίας. Το Βρετανικό στρατηγικό δόγμα που και σήμερα ακολουθεί το Λονδίνο, διατυπώθηκε ήδη από τον Τσόρτσιλ το 1946, όταν όρισε τους τρεις κύκλους της μεταπολεμικής Βρετανικής διπλωματίας. Μεταξύ άλλων, όρισε την ειδική σχέση με τις ΗΠΑ ως την υπέρτατη επιλογή της μετά-αποικιακής Βρετανικής διπλωματίας. Στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, αντίστοιχα, λειτουργώντας με κλασικούς Βρετανικούς στρατηγικούς όρους ενθάρρυνε τη συνεργασία αλλά όχι την ενοποίηση της Δυτικής Ευρώπης.

Ενώ αρχικά η Μεγάλη Βρετανία δεν συμμετείχε στην Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, το στίγμα των Βρετανικών σκοπών αποτυπώθηκε από τον Τσόρτσιλ όταν δήλωσε «είμαστε μαζί σας, αλλά όχι ένας από εσάς» («we are with you, but not one of you»). Το 1958 ο Μακμίλλαν, επίσης, έκανε σαφές στον Πρόεδρο Ντε Γκολ ότι ο λόγος που η Βρετανία ήθελε να ενταχθεί στην τότε ΕΟΚ –όπως τελικά και έγινε όταν αποχώρησε ο στρατηγός–, ήταν για να εμποδίσει τυχόν περαιτέρω ενοποιητικά βήματα και τυχόν στενότερες σχέσεις μιας συμμαχίας κρατών στην ηπειρωτική Ευρώπη με την Ουάσινγκτον, κατιτί που κατά τους Βρετανούς υποβαθμίζει τον ρόλο του Λονδίνου.

Τις επόμενες δεκαετίες οι κοινοί στρατηγικοί σκοποί Βρετανών και Αμερικανών συγκεκριμενοποιήθηκαν ακόμη ακριβέστερα: «Οι ΗΠΑ είναι στρατηγική δύναμη και η Ευρώπη μια περιφερειακή δύναμη», δήλωσε ο Κίζιγκερ το 1973. «Όριο είναι ο ουρανός για μια ευρωπαϊκή πολιτική διπλωματίας, άμυνας και ασφάλειας», δήλωσε η Θάτσερ το 1979, «αλλά αυτός ο ουρανός, συνέχισε, έχει οροφή, δηλαδή την Ατλαντική Συμμαχία».

Σταθερότητα, οικονομική συνεργασία, Ατλαντισμός και ισορροπία δυνάμεων και συμφερόντων είναι λοιπόν το τρίπτυχο της Βρετανικής διπλωματίας απέναντι στην ηπειρωτική Ευρώπη. Όταν αυτά δεν εκπληρώνονται το Λονδίνο δραστηριοποιείται διπλωματικά ή αν καταστεί αναπόφευκτο και στρατιωτικά. Η Βρετανία παρεμβαίνει δραστήρια, όταν η Ευρώπη οδηγείται σε αστάθεια ή όταν ενοποιείται αμφισβητώντας τη Βρετανική στρατηγική πρωτοκαθεδρία. Στην παρούσα φάση, εκτιμάται, το Λονδίνο παρεμβαίνει επειδή στρατηγικά μιλώντας διαφαίνεται στον ορίζοντα το ενδεχόμενο μιας πιθανής Γερμανικής ηγεμονίας και το φάσμα μιας ανεπίστροφης δρομολόγησης προϋποθέσεων μεγάλης αστάθειας.

Η Γερμανία ούτως ή άλλως τους τρεις τελευταίους αιώνες βρισκόταν και συνεχίζει να βρίσκεται στον πυρήνα όλων των στρατηγικών ζητημάτων της Ευρώπης και του Ευρωατλαντικού χώρου. Μετά το 1945, όλο το σύστημα ευρωπαϊκών και Ατλαντικών θεσμών του οποίου η Βρετανία υπήρξε κύριος αρχιτέκτονας, αποσκοπούσε στον οικονομικό, πολιτικό και στρατηγικό έλεγχο της Γερμανίας. Βασικά, δεν υπάρχει θεσμός στον Ευρωατλαντικό χώρο ο οποίος να μην είχε ως κύριο σημείο αναφοράς το «Γερμανικό ζήτημα».

Πρακτικά, αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων, τον έλεγχο των γερμανικών οικονομικών πολιτικών από υπερεθνικούς πλην διακυβερνητικά εποπτευόμενους θεσμούς, την απαγόρευση απόκτησης πυρηνικών όπλων από τη Γερμανία, την υιοθέτηση από το Βερολίνο χαμηλών τόνων στην εξωτερική πολιτική και την ένταξη των γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων στην Ατλαντική Συμμαχία και στους μικρότερης εμβέλειας ευρωπαϊκούς θεσμούς άμυνας και ασφάλειας. Συνολικά, ο σκοπός ήταν να διασφαλίζεται διαρκώς επαρκής στρατηγική εποπτεία επί της Γερμανίας στα πεδία της οικονομίας, της άμυνας και της διπλωματίας.

Το ρηθέν «οι ΗΠΑ με τη στρατηγική παρουσία τους στην Ευρώπη σώζουν τους ευρωπαίους από τους εαυτούς τους» συμβολίζει μια επαληθευμένη πραγματικότητα: Η Ευρώπη είναι στρατηγικά σταθεροποιημένη λόγω Αμερικανικής παρουσίας. Η σταθερότητα αυτή έχει ως συνέπεια τη στρατηγική εξάρτηση από τις ΗΠΑ στα πεδία της διπλωματίας, της άμυνας και της οικονομίας. Συντομεύοντας υπενθυμίζουμε ότι λόγω μεγάλων διλημμάτων ασφαλείας, το 1989-92, όταν η Γερμανία επανενωνόταν και πριν παρέμβουν οι ΗΠΑ, οι εύθραυστες στρατηγικές ισορροπίες στο τρίγωνο Βρετανίας-Γαλλίας-Γερμανίας έφτασαν σε σημείο τήξης και ρήξης.

Η Αμερικανική υψηλή στρατηγική με την οποία η Βρετανία συμπορεύεται πλήρως, φαίνεται να υπονομεύεται σοβαρά λόγω της χρηματοοικονομικής κρίσης. Το Λονδίνο βλέπει ξεκάθαρα ότι δημιουργούνται οι εξής συστημικές προϋποθέσεις οι οποίες δυνατό να αλλάξουν ριζικά το στρατηγικό περιβάλλον: Είτε διαλυθεί η ευρωζώνη είτε όχι, μια Γερμανική οικονομική ηγεμονία θα επιφέρει μια Γερμανική οικονομικοπολιτική πρωτοκαθεδρία. Το ίδιο ισχύει εάν διαλυθεί ή μετασχηματιστεί δραστικά η ΕΕ με σκοπό τη δημιουργία μιας «διαφοροποιημένης και ιεραρχημένης ευρωπαϊκής δομής» πολλών ταχυτήτων στην οποία αναπόδραστα θα δεσπόζει ο αναδυόμενος Γερμανικός πολιτικοοικονομικός κολοσσός.

Όπως ξεκάθαρα βλέπουμε να συμβαίνει τώρα ακόμη και υπό συνθήκες πολύ πιο χαλαρών δομών, τους πολιτικοοικονομικούς όρους των αποφάσεων τους ορίζει ο ισχυρός και ο αδύναμος υποχωρεί και προσαρμόζεται. Η ασυμμετρία σχέσεων προκαλεί οικονομική, πολιτική, στρατηγική και κοινωνική ασυμμετρία. Μέχρι τώρα αυτό μετριαζόταν επειδή επίμονα και επί δεκαετίες τα μέλη μεριμνούσαν η ΕΕ να διατηρεί αντί-ηγεμονικά χαρακτηριστικά. Δηλαδή, συναινετικές αποφάσεις, για να μην μπορεί ο ισχυρός να επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και φροντίδα για να συντηρούνται και να αναπτύσσονται ισότιμες σχέσεις. Μια ιεραρχημένη δομή στη βάση κριτηρίων μεγέθους και ισχύος αλλάζει εκ βάθρων το κοινοτικό εγχείρημα και το καθιστά βασικά αχρείαστο.

Το έμπειρο αετίσιο μάτι των Βρετανών διπλωματών, επιπλέον, βλέπει να σωρεύονται σύννεφα στο «Ανατολικό μέτωπο». Μια δηλαδή διαφαινόμενη προσέγγιση της Γερμανίας με τη Ρωσία. Απλά, όπως θα δούμε πιο κάτω, μια τέτοια εξέλιξη αναβιώνει εφιάλτες του παρελθόντος, όποτε και όταν Μόσχα και Βερολίνο συμπορεύτηκαν στρατηγικά.

Η δεύτερη υψηλή στρατηγική η οποία τρίζει λόγω της κρίσης της ευρωζώνης είναι η εθνική στρατηγική της Γαλλίας την οποία θεμελίωσε ο Πρόεδρος Ντε Γκολ και την οποία υπηρέτησαν πιστά όλοι οι μετέπειτα πρόεδροι. Η Γαλλία στο πλαίσιο της δεδηλωμένης στρατηγικής της «εθνικής ανεξαρτησίας» διατηρεί πυρηνικά όπλα για μια πλανητική αναλογική στρατηγική αποτροπή, αλλά –όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε στο παρελθόν από υψηλά ιστάμενους Γάλλους ηγέτες–, το πυρηνικό αποτρεπτικό χρησιμεύει και ως «ψυχολογική εξισορρόπηση της Γερμανίας».

Επιπλέον, η Γαλλία ακολουθώντας μια ανεξάρτητη εθνική στρατηγική και κρατώντας επί δεκαετίες αποπνικτικά «σφικταγκαλιασμένη» τη Γερμανία με τη Συμφωνία του 1963, φρόντιζε ούτως ώστε μέχρι σήμερα η ΕΕ να παραμένει ένα κρατοκεντρικό σύστημα όπου οι υπερεθνικοί θεσμοί θα είναι εντολοδόχοι και όχι εντολείς των διακυβερνητικών θεσμών.

Για να το πούμε διαφορετικά και συνδέοντάς το με τα συντρέχοντα γεγονότα, η Γαλλία όπως και τα μικρότερα κράτη της ΕΕ δεν ήθελαν και δεν θέλουν να στριμωχθούν μέσα σε ένα υπερεθνικό θεσμό όπου λόγω υπερισχύουσας οικονομικής θέσης θα ηγεμονεύει το Βερολίνο. Φανταστείτε μια κοινή δημοσιονομική πολιτική η οποία θα είναι δήθεν υπερεθνική αλλά λόγω συντριπτικής υπεροχής της Γερμανίας θα ηγεμονεύεται από το Βερολίνο.

Οι τάσεις αυτή τη στιγμή είναι χαρακτηριστικές: Λόγω άνισου ανταγωνισμού και ασύμμετρων πολιτικοοικονομικών σχέσεων, το ένα μετά το άλλο τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη συνθλίβονται οικονομικά και υποτάσσονται με «μνημόνια» διαφόρων ειδών. Εν δυνάμει ή ήδη εμπράγματα ο πλούτος τους εκποιείται στους πλουσιότερους και μετατρέπονται σε Γερμανική αποικία νέου είδους.

Οι επισημάνσεις που προηγήθηκαν μας οδηγούν στο ζήτημα των στρατηγικών προεκτάσεων της «ολοκλήρωσης» και των ύστερων νομισματικών αποφάσεων του 1991-2. Το γεγονός ότι η ΕΕ δεν προσαρμόστηκε στην κρατοκεντρική της φύση με το να μετατρέψει τους υπερεθνικούς θεσμούς σε αυστηρά εντολοδόχους των εντολέων διακυβερνητικών θεσμών, είναι ένα μεγάλο ζήτημα που αναλύθηκε αλλού (συνοπτικά αλλά πυκνά στο ημέτερο Κοσμοθεωρία των Εθνών).

Σημασία έχει εδώ να τονίσουμε ότι οι πιο πάνω λεπτές στρατηγικές ισορροπίες μπήκαν σε τροχιά αστάθειας, όταν λήφθηκε η απόφαση του 1991-92 για τη δημιουργία της ΟΝΕ. Πρόκειται για μια από τις πλέον ανορθολογικές αποφάσεις της σύγχρονης ιστορίας. Αυτή η απόφαση επαληθεύει ότι για κάποιο περίεργο λόγο ξανά και ξανά ακόμη και μεγάλα και πολύ οργανωμένα κράτη όλως περιέργως περιπίπτουν σε μοιραία και τραγικά πολιτικά σφάλματα. Αλλού υποστηρίξαμε ότι αυτό οφείλεται στο έλλειμμα πολιτικής σκέψης απόρροια μιας περιρρέουσας μοντερνιστικής ουτοπικής και ιδεολογικά βεβαρημένης ατμόσφαιρας που επέτεινε η στρατηγική και πνευματική σύγχυση του Ψυχρού Πολέμου και της παραληρηματικής μεταψυχροπολεμικής εποχής.

Οι Γάλλοι, για παράδειγμα, αφελώς πίστεψαν πως «δένοντας το Βερολίνο με τις κλωστές» ενός νομισματικού συντονισμού θα ήλεγχαν τον ενοποιημένο πια Γερμανικό οικονομικό και κοινωνικό γίγαντα. Η ένταξη της Αυστρίας μαζί με τη σταδιακή ανάπτυξη δεσμών με τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης απλά οδήγησε σε ένα πανίσχυρο γερμανικό μπλοκ στο κέντρο της Ευρώπης, που συνθλίβει οικονομικά τις ασθενέστερες εθνικές οικονομίες του Νότου και όχι μόνο. Εν τούτοις, οι Γάλλοι πίστεψαν εσφαλμένα πως δεν είχε μεγάλη σημασία η Γερμανική οικονομική ισχύς αυτή καθεαυτήν εάν δημιουργούσαν νομισματικούς εποπτικούς θεσμούς.

Παρενθετικά επισημαίνουμε ότι αναμφίβολα η άσκοπη και απροετοίμαστη Ελληνική ένταξη στην ΟΝΕ, πριν δέκα χρόνια, ήταν ένα ιστορικό πολιτικό και στοχαστικό «έγκλημα» στο οποίο εμπλέκονται αναρίθμητοι ηθικοί αυτουργοί, κυρίως τεχνοκράτες, αδιάβαστα μέλη του πολιτικού προσωπικού και συνάδελφοί μου που περιφέρονται μεταξύ διεθνικών ιδρυμάτων, διεθνικών συνάξεων και ελληνικών κομματικών και κυβερνητικών γραφείων. Δεν υπήρχε ο παραμικρός λόγος να αποφασιστεί μια απροετοίμαστη εσπευσμένη προσχώρηση σε ένα νομισματικό χώρο όπου θα υπήρχε ένας θηριώδης ανταγωνισμός που θα στερείτο (πανευρωπαϊκούς) κοινωνικούς και πολιτικούς ελέγχους.

Η πανταχόθεν περιρρέουσα πολιτική και πνευματική σύγχυση κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών έκανε πολλούς που αυτό-ονομάζονται «ορθολογιστές» να πιστέψουν πως μπορεί να υπάρξει μια κοινή ευρωπαϊκή δημοσιονομική πολιτική πάνω σε ένα κοινωνικά και εθνοκρατικά διαφοροποιημένο χώρο. Η ίδια καταστροφική εσφαλμένη σκέψη κατατρύχει πολλούς αυτή τη στιγμή, όταν όλες οι κοινωνίες και οι πολιτικές τους ηγεσίες έντρομες αναζητούν διέξοδο από τη δίνη που προκάλεσαν οι εσφαλμένες αποφάσεις του 1992.

Υπήρξαν ακόμη και φωνές «υψηλών» προσωπικοτήτων τις οποίες πολλοί από εμάς τότε δικαίως, χαρακτηρίσαμε «νοημοσύνης νηπίου», οι οποίοι δήλωναν πως με ωφελιμιστικά και χρησιμοθηρικά κριτήρια που θα βάθαιναν μέσω νομισματικών και οικονομικών αποφάσεων θα περνούσαμε, δήθεν, σε μια ευρωπαϊκή οικονομική ένωση που θα κατέληγε τελικά, δήθεν, σε μια πολιτική ένωση της Ευρώπης. Είναι γνωστές οι τότε ειρωνείες των Βρετανών που δεν συμμετείχαν και οι οποίοι αρχικά αντιστέκονταν στη μετονομασία της ΕΟΚ σε ΕΕ. Ονοματολογική αλλαγή που τελικά αποδέχθηκαν δηλώνοντας σαρκαστικά πως μια τέτοια μετονομασία δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία.

Τα κράτη και τις αυτοκρατορίες ή οποιεσδήποτε σύγχρονες υπερεθνικές και διακυβερνητικές ρυθμίσεις δεν τις συγκροτούν και δεν τις συγκρατούν θεσμικές κλωστές ή ωφελιμιστικά κριτήρια. Η εθνοκρατική συγκρότηση –και πολλοί ονειρεύονται επικίνδυνα μια τέτοια συγκρότηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο– συμπεριλαμβάνει μεν την οικονομία αλλά όχι μόνο αυτή. Είναι και μια πνευματική υπόθεση. Απαιτεί μια συνεκτική πολιτική ανθρωπολογία που νομιμοποιεί τις πανευρωπαϊκές μακροϊκονομικές αποφάσεις. Η μακροοικονομία όπως και τα ζητήματα άμυνας και ασφάλειας είναι «υψηλή πολιτική», όπως λέμε. Απαιτεί υψηλής βαθμίδας κοινωνική δέσμευση και κοινωνική νομιμοποίηση.

Αν υπάρξει ένωση των Ευρωπαίων με οικονομικούς δεσμούς, υπογράμμισε το 1966 ο Raymond Aron, «δεν θα αποτελέσει αλλαγή εντός της ιστορίας, αλλά αλλαγή της ιστορίας». Ο Raymond Aron, όμως, ήταν μια βαρυσήμαντη στοχαστική προσωπικότητα σπάνιας εμβέλειας. Η περιρρέουσα συμβατική ατμόσφαιρα ακαδημαϊκών και πολιτικών αναλύσεων στην Ευρώπη –για την Ελλάδα είναι περιττό να αναφερθούμε γιατί αποτελούν ρεσιτάλ πολιτικοστοχαστικού παραληρήματος διαρκείας δύο δεκαετιών– απλά ενίσχυσε τον ανορθολογισμό των πολιτικών, οικονομικών και στρατηγικών αποφάσεων. Έτσι, πολλοί πίστεψαν πως η «ολοκλήρωση» των Ευρωπαίων θα ήταν μια απλή και γραμμική οικονομική υπόθεση ή απλή υπόθεση ευθυγράμμισής τους με κάποια ιδεολογικά και θεσμικά δόγματα.

Επιπλέον, αναρίθμητοι ειδικοί των μεταφυσικών αλμάτων στο πεδίο των ψυχολογικών ερμηνειών οι οποίοι ποτέ δεν εργάστηκαν και οι οποίοι ζουν παρασιτικά μέσα σε πανεπιστημιακά ιδρύματα, συνηθίζουν εδώ και δεκαετίες να αναλύουν το «συλλογικό υποκείμενο» ως και να μπορούν, δήθεν, να εντοπίσουν την κατάσταση κάποιας μυστηριώδους (και πάντα κατ’ αυτούς χαλασμένης) «συλλογικής ψυχής». Μέσα σε αυτή την ψυχή μπορούν, δήθεν, να καταδυθούν για να μιλήσουν προπετώς για το πώς πρέπει να σκέφτονται οι άνθρωποι και για το πως θα πρέπει να οργανώνονται ανθρωπολογικά, κοινωνικά και πολιτικά.

Συναφώς, ιστορικά είναι αποδεδειγμένο ότι τα ποικίλων εκδοχών γενοκτονικά εγκλήματα και οι ηθικοί αυτουργοί τους στο πολιτικοστοχαστικό επίπεδο αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Συνειδητά ή ανεπίγνωστα αποτελούν πνευματικά τέκνα γενοκτονικών συλλογικών ενοχοποιήσεων της δεκαετίας του 1930.

Στην Ευρώπη εξώθησαν στο στρίμωγμα των εθνών μέσα σε ιδεολογικά επινοημένους κατασκευαστικούς θεσμούς. Στην Ελλάδα, παρομοίως, πολλοί υποστηρίζουν σήμερα, δεν φταίει ο τρόπος που συγκροτείται και ασκείται η πολιτική εσωτερικά και στην Ευρώπη αλλά τα «κακά ψυχόρμητα» των πολιτών. Αυτονόητα, αυτά είναι κακόγουστες ασυναρτησίες. Οι Έλληνες θα ματώσουν πολύ περισσότερο αν δεν κατανοήσουν τι συμβαίνει στην Ευρώπη και στον κόσμο τις τελευταίες δεκαετίες και αν δεν αρχίσουν να αγαπάνε την πατρίδα τους παραμερίζοντας όσα δεξιοαριστερά μεταμοντέρνα ορφανά του Ψυχρού πολέμου παραληρούν κοσμοπολίτικα και διεθνιστικά.

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά στα ίδια ακριβώς διλήμματα και προβλήματα της μεταπολεμικής περιόδου. Το ζήτημα είναι κατά πόσο είναι εφικτό να έχουμε μια εθνοκρατοκεντρική δομή ισότιμων σχέσεων αντί-ηγεμονικά διασφαλισμένων ή εάν θα εισέλθουμε ξανά μέσα στον χαώδη κόσμο των πολιτικοστοχαστικών παρακρούσεων.

Το εξισωτικό και εξομοιωτικό σχέδιο νομισματικής ενοποίησης απέτυχε και τώρα η ακαταστασία που προέκυψε επιχειρείται να αντιμετωπιστεί με συμμόρφωση στους ανελέητους όρους που θέτει η Βόννη από θέση ισχύος και με αποφάσεις που κυριολεκτικά λαμβάνονται στο πόδι από κοινωνικά άγνωστους τεχνοκράτες ανατριχιαστικής προπέτειας. Η πολιτική οργάνωση της Ευρώπης, αν μη τι άλλο για να διασφαλιστούν τα συνεργασιακά κεκτημένα, δεν μπορεί παρά να συγκροτηθεί σύμφωνα με τη διαφοροποιημένη κοινωνική του φύση. Οι ρυθμίσεις στο οικονομικό πεδίο είναι κρίσιμης σημασίας και αυτό δεν φαίνεται να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.

Πιο συγκεκριμένα, δεν αναφερόμαστε μόνο στις ιστορικές ταυτότητες και στις εθνικές ιδιαιτερότητες σε όλο το ανθρωπολογικό φάσμα (θεσμικές παραδόσεις, νομικά συστήματα, εργασιακές πρακτικές, πολιτισμικοί παράγοντες κτλ). Αναφερόμαστε επίσης στον κυριότερο παράγοντα μιας εθνοκρατικής συγκρότησης: Την κοινωνική δικαιοσύνη που συνδέει βαθειά τις κοινωνικές, οικονομικές και πνευματικές δομές στο εσωτερικό ενός εθνοκράτους. Ανά πάσα στιγμή η κοινωνική δικαιοσύνη ενσαρκώνει τον εθνικό τρόπο ζωής και νομιμοποιεί τις βαθύτατων διανεμητικών προεκτάσεων ιδιοκτησιακές, παραγωγικές, καταναλωτικές, διανεμητικές και εξουσιαστικές ιεραρχίες.

Με Αριστοτελικούς όρους, είναι η ανά πάσα στιγμή διανεμητική δικαιοσύνη όπως αναδεικνύεται μέσα από τις κοινωνικές σχέσεις και όπως εξελίσσεται το οικείο κοινωνικοπολιτικό σύστημα. Κανένα εθνοκρατικό σύστημα κοινωνικής δικαιοσύνης δεν είναι όμοιο με κάποιο άλλο. Ακόμη και τυφλοί μπορούν να δουν αυτή τη διαφοροποιημένη κοσμοθεωρητική, ηθική και κανονιστική συγκρότηση του πλανήτη. Μπορούν να το κάνουν με το να διαβάσουν τους νόμους, τα Συντάγματα και τις υπόλοιπες κρατικές εθνοκρατικές θεσμίσεις.

Όποιος πιστέψει πως μπορεί να καταστήσει τις κοινωνίες υποχείριο –ξεχνώντας ότι η καθεμιά εξ αυτών είναι ένας κινούμενος και ιδιόμορφα αναπτυσσόμενος κοινωνικοπολιτικός οργανισμός– για να κατασκευάσει μια ευρωπαϊκή δημοσιονομική «γερμανική σαλάτα» δεν είναι μόνο αφελής αλλά και άκρως επικίνδυνος. Δεν συγκροτούνται έτσι τα συστήματα κοινωνικής και διανεμητικής δικαιοσύνης και οι εμπειρίες των τελευταίων δεκαετιών για υπερεθνική συγκρότηση στην πρώην ΕΣΣΔ, στην πρώην Γιουγκοσλαβία και στην ίδια την ΕΕ, αν και πολλά διδάσκουν εν τούτοις πολλοί αποδεικνύονται ανεπίδεκτοι μαθήσεως.

Αυτές τις μέρες παρατηρούμε το ίδιο θέατρο του παραλόγου. Ακούμε τις ίδιες ηγεμονικά εμπνευσμένες και ανίατα στρεβλές διεθνιστικές και κοσμοπολίτικες παρακρούσεις. Μάλιστα, στη Γερμανία, η μέθη που προκαλεί η οικονομική ισχύς, παραμερίζει τα ιστορικά στρατηγικά ζητήματα και οι γερμανοί ηγέτες επιχειρούν να επιβάλουν μια γερμανικά εποπτευόμενη «κοινή» δημοσιονομική πολιτική και μια στενότερη θεσμική και πολιτική δομή που αναπόδραστα θα είναι εξαρτημένη μεταβλητή του ισχυρότερου. Οι γερμανικές αξιώσεις, αν και παράλογες, είναι εν τούτοις αναμενόμενες: Κλασικά ισχύει το ρηθέν ότι ο ηγεμόνας αγαπά πάντα αυτούς τους οποίους θέλει να κυριαρχήσει. Λογικό είναι η Βόννη να επιδιώκει μια κατά το δυνατόν στενότερη σχέση. Μια δυναστική ασύμμετρη σχέση!

Ο κατακτητής (εδώ ο οικονομικός κατακτητής) αγαπάει πάντα την ειρήνη και τη σταθερότητα στις σχέσεις του με τους κατακτημένους. Τα μνημόνια και οι νεόδμητες «αποικίες του ευρωπαϊκού Νότου» που ακυρώνουν την εθνική ανεξαρτησία και τη δημοκρατία των κρατών αυτών, είναι ο τρόπος και η μεθόδευση της Γερμανικής επικυριαρχίας. Υπό τις περιστάσεις η κοινή δημοσιονομική πολιτική εκπληρώνει τον σκοπό του οικονομικού και αύριο πολιτικού κατακτητή να έχει υπό τον έλεγχο τους ηττημένους μέσα σε μια Γερμανικά κυριαρχούμενη κοινή δομή.

Ένας πρώην υπουργός της Πρωθυπουργού Θάτσερ συνόψισε τις διαχρονικές επιφυλάξεις πολλών όταν δήλωσε: «Με την επανένωση η Γερμανία σχεδιάζει να επιτύχει με οικονομικό τρόπο ό,τι δεν πέτυχε ο Χίτλερ με στρατιωτικά μέσα». Όπως σημειώσαμε και πιο πάνω μια Γερμανική πολιτικοοικονομική ηγεμονία επί των «μνημονιακά» χειροπόδαρα δεμένων «αποικιών του Νότου» θα βαθαίνει ολοένα και περισσότερο. Ολοένα και περισσότερο οι «αποικίες» αυτές θα συνθλίβονται οικονομικά και θα εκποιούνται με εξευτελιστικούς όρους.

Οι πιο πάνω τάσεις που εκδηλώνονται έντονα στο πεδίο της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης επιβεβαιώνουν ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά στο θολό βασίλειο της Εσπερίας. Τα υπόλοιπα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη –τα μικρότερα κατάντησαν θλιβεροί κομπάρσοι μέσα σε μια παρωχημένη «ευρωπαϊστική» ρητορική– είναι παγιδευμένα μέσα σε μια στρατηγική δίνη. Η δίνη αυτή συνδυάζει δυναμικά:

α) μια βαθειά οικονομική κρίση (παρόμοια είχαμε μόνο στο τέλος της δεκαετίας του 1920),

β) μια Γερμανική οικονομική ηγεμονία (ενώ είναι γνωστό ότι ποτέ η Γερμανία δεν μπορεί να γίνει αναίμαχτα ηγεμόνας της Ευρώπης),

γ) μια γιγαντιαία θεσμικοπολιτική υπερεθνική φούσκα που ανεξέλεγκτοι τεχνοκράτες διογκώνουν ολοένα και περισσότερο) και

δ) μια απουσία στρατηγικού σταθεροποιητή (καθότι είναι αμφίβολο κατά πόσο μπορεί να είναι αποτελεσματική η αγγλοσαξονική στρατηγική δραστηριοποίηση).

Τώρα, τι ακριβώς κάνει το Λονδίνο; Γιατί αυτό το ξαφνικό έντονο ενδιαφέρον να «εφαρμόσει η Ελλάδα τις υποχρεώσεις της» και γιατί μια τόσο έντονη ανησυχία για το μέλλον της ευρωζώνης; Μιας ευρωζώνης για την οποία μέχρι πρότινος οι Βρετανοί ειρωνεύονταν!

Αφήνοντας κατά μέρος την ανάλυση του πως ακριβώς επηρεάζει τη Βρετανία μια άτακτη διάλυση της ευρωζώνης, για το Λονδίνο –και για τον εν μέσω εκλογικών αναμετρήσεων υπερατλαντικό συνεταίρο της Βρετανίας– ο κύριος λόγος ανησυχίας έγκειται στο γεγονός ότι οι διπλωμάτες οσφραίνονται μια επερχόμενη μεγάλη και παταγώδη κατεδάφιση του μεταπολεμικού πολιτικού, οικονομικού και στρατηγικού εποικοδομήματος.

Στη βάση πάγιων στρατηγικών αντιλήψεων στο Λονδίνο το συμφέρον της Βρετανίας έγκειται στο σταδιακό ξεφούσκωμα της προαναφερθείσης θεσμικοπολιτικής και οικονομικής φούσκας και στη δημιουργία μιας νέας θεσμικά πιο χαλαρής ευρωατλαντικής αρχιτεκτονικής (στο παρελθόν είχε προταθεί άπειρες φορές). Όμως, εγγενή χαρακτηριστικά του ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος, καθιστούν αυτή τη φορά κάτι τέτοιο δύσκολο ή και ανέφικτο. Το Λονδίνο ανησυχεί!

Κατ’ αρχάς, υπάρχει αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ Γερμανικής οικονομικής ηγεμονίας και Γερμανικής βούλησης να μεταφέρει επαρκείς πόρους σταθεροποίησης της ευρωπαϊκής οικονομίας μέσα σε μια μη ηγεμονική πολιτικοθεσμική δομή. Το Βερολίνο κατανοεί πως για πρώτη φορά μετά τον Βίσμαρκ είναι σε θέση να ορίσει και μάλιστα αναίμαχτα τους όρους και τις προϋποθέσεις ενός Γερμανικού υπερισχύοντος ηγεμονικού ρόλου στην Ευρώπη. Άλλωστε, κάθε βράδυ η κυρία Μέρκελ και ο κύριος Σόϊμπλε μας το υπενθυμίζουν στους τηλεοπτικούς μας δέκτες. Μόνο πολιτικά νήπια θα ανέμεναν αλτρουισμό.

Η Γαλλία, όντας και αυτή σε θέση αδυναμίας και με πολιτικούς ηγέτες που έφθασαν στο μικροπρεπές επίπεδο να προσβάλλουν έλληνες πολιτικούς ηγέτες (της αξιωματικής αντιπολίτευσης) μη αποδεχόμενοι συνάντηση, επειδή «δεν το επέτρεπε το πρωτόκολλο» –για να δεχθούν, λίγες μέρες μετά, τον αρχηγό του τρίτου κόμματος, ο οποίος υποθέτω λόγω απειρίας δέχθηκε–, κινούνται μεν σπασμωδικά μεταξύ Λονδίνου και Ουάσινγκτον, αλλά όλοι γνωρίζουν ότι αυτές οι σχέσεις είναι εφήμερες και επίπλαστες.

Η μόνη φορά που το Παρίσι μπόρεσε να αντιμετωπίσει τη Γερμανία τους δύο τελευταίους αιώνες ήταν όταν ο Χίτλερ ηττήθηκε. Με τις συμφωνίες του 1955 που επαναλήφθηκαν το 1994 κυριολεκτικά κράτησαν τη Γερμανία δεμένη χειροπόδαρα. Σήμερα και παρά το γεγονός ότι η κατοχή πυρηνικών όπλων είναι μια διόλου αμελητέα παράμετρος, είναι αμφίβολο κατά πόσο το Παρίσι μπορεί να κάνει πολύ περισσότερα. Το πιο επικίνδυνο είναι εάν οι Γάλλοι συνεχίσουν να λειτουργούν σπασμωδικά.

Αυτά που ακούμε σήμερα μοιάζουν πολύ με τις αποφάσεις του 1991-92 όταν δημιουργήθηκε η ΟΝΕ: Ξανά με ημίμετρα στημένα στο πόδι επιχειρούν να δέσουν τον Γερμανικό γίγαντα με κλωστές. Για να ακριβολογούμε, όχι να τον δέσουν, αλλά να τον δεσμεύσουν με μεταφορές κάποιων χρηματοοικονομικών πόρων οι οποίοι θα αποτελούν τρύπα στο νερό μιας και το πρόβλημα δεν είναι οι τεμπέληδες έλληνες, ιταλοί, ισπανοί, πορτογάλοι ή κάποιοι άλλοι, αλλά ο άνισος οικονομικός ανταγωνισμός.

Κοντολογίς, μόνο αν κανείς είναι τυφλός δεν μπορεί να δει ότι η Ευρώπη παγιδεύτηκε θανάσιμα: Μια ανέφικτη πολιτική ένωση είναι προϋπόθεση μιας οικονομικής ένωσης, ενώ βήματα προς οικονομική ένωση σημαίνει υποταγή στον Γερμανικό γίγαντα. Το γεγονός ότι πολλοί είναι εγκλωβισμένοι μέσα σε διεθνιστικές και κοσμοπολίτικες παρακρούσεις πολιτικά, κοινωνικά και ανθρωπολογικά ανεδαφικές είναι και το μεγάλο πρόβλημα της Ευρώπης σήμερα. Η στρατηγική και η πολιτική σκέψη είναι ελλειμματική και ο πολιτικός ορθολογισμός σπανίζει.

Τέλος αλλά όχι το τελευταίο που θα μπορούσε να τονιστεί, αφορά το μέγα στρατηγικό ζήτημα των σχέσεων Βερολίνου – Μόσχας. Η σχέση αυτή εξελίσσεται σύμφωνα με την εγγενή φύση των εξελίξεων των δύο τελευταίων δεκαετιών: Η πανίσχυρη πλέον Γερμανία ατενίζει Ανατολικά, και όχι μόνο. Το κατά πόσο αυτό αποτελεί προϊόν Γερμανικού στρατηγικού σχεδιασμού είναι αδιάφορο. Σημασία έχει ότι, πλέον, για εγγενείς δομικούς οικονομικούς λόγους που σχετίζονται με αγορές και πρώτες ύλες η Γερμανία προσβλέπει σε ένα «ζωτικό χώρο» στην Κεντρική Ευρώπη και στην Ανατολική Ευρώπη. Όσον αφορά τον Ευρωπαϊκό Νότο αλλά όχι μόνο, με ψυχραιμία και σιγουριά που παγώνει, το Βερολίνο επιχειρεί να τον μετατρέψει σε εκποιημένο και εξαγορασμένο από αυτήν αποικιακό χώρο.

Σίγουρο είναι ότι ο κλασικός εξισορροπητής, δηλαδή το Λονδίνο, «κινείται». Το ζήτημα όμως είναι κατά πόσο υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να συγκρατηθεί και για να μετασχηματιστεί το ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα. Εκτιμούμε πως είναι δύσκολο, αν όχι ανέφικτο. Όλα δείχνουν ότι τα πράγματα κινούνται σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που δημιουργεί η υπερισχύουσα Γερμανική θέση.

Όμως, εδώ βρίσκονται και τα σπέρματα μιας μεγάλης αστάθειας: Ποτέ η Γερμανία δεν μπόρεσε να ηγεμονεύσει επί της Ευρώπης. Για στρατηγικούς λόγους που αφορούν την παγκόσμια κατανομή ισχύος και συμφερόντων οι Δυτικοί ποτέ δεν θα της το επιτρέψουν.

Διαχρονικά η θέση της Ρωσίας επί αυτού ήταν πονηρή και επαμφοτερίζουσα. Το στρατηγικό παίγνιο, αν και είναι δύσκολο, ευνοεί τη Μόσχα: Τυγχάνει σήμερα η Ρωσία να είναι η μόνη που διαθέτει πολιτική ηγεσία με ικανότητα θέασης του ιστορικού παρελθόντος και του μέλλοντος.

Στην Ελλάδα, μετά τις εκλογές της 6ης Μαίου λογικά έπρεπε να πάρουν το τιμόνι της διπλωματικής και οικονομικής διακυβέρνησης προσωπικότητες υψηλού πολιτικού και στοχαστικού κύρους, για να μπορέσουν να πλοηγήσουν το ελληνικό καράβι μέσα από τις συμπληγάδες. Το ίδιο ζήτημα τίθεται μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου.

Οι συμπληγάδες είναι πολλές και αλληλένδετες. Η διαπραγμάτευση μέσα στο ρευστό στρατηγικό και πολιτικοθεσμικό πεδίο που προσπαθήσαμε να σκιαγραφήσουμε πιο πάνω απαιτεί κομματικά αδιάφθορες προσωπικότητες υψηλού πολιτικού κύρους και διακεκριμένων επιδόσεων. Επιπλέον, η διαχείριση των πρωτογενών ελλειμμάτων θα πρέπει να συνδυαστεί με κοινωνική συνοχή, ευνομία και οικονομική ανάπτυξη.

Σημείωση. Το κείμενο αναρτήθηκε στην διεύθυνση http://www.ifestosedu.gr/112ekloges12.htm
To φράγμα Ατατούρκ είναι ένα από τα δεκάδες φράγματα που προβλέπεται να κατασκευαστούν στο πλαίσιο του Συμπλέγματος Φραγμάτων ΝΑ Τουρκίας (GAP)

Γράφει ο Όμηρος Γ. Φωτιάδης

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ «ΓΙΑΧΟΥΝΤΙ ΟΥΡΦΑ» ΣΤΗΝ ΓΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΟΤΑΜΩΝ
ΗΠΑ- ΚΟΥΡΔΟΙ - ΙΣΡΑΗΛ
Στις 20/09/2006, στο πρόγραμμα του BBC Newsnight , παρουσιάστηκε ένας πρώην Ισραηλινός στρατιωτικός, ο οποίος δήλωσε ότι συμμετείχε, από το 2004, σε πρόγραμμα στρατιωτικής εκπαίδευσης Κούρδων στην πόλη Αρμπίλ (Arbil), του βόρειου Ιράκ.
Στην εκπομπή του BBC Newsnight επίσης αναφέρθηκε, ότι η Ισραηλινή εταιρεία ασφάλειας Interop και δυο θυγατρικές της, οι Kudo και Colosiam, ήταν μεταξύ των εταιρειών που εξόπλιζαν με συστήματα ασφαλείας το υπό κατασκευή αεροδρόμιο του Αρμπίλ.
Πληροφορίες που αναφέρονται στον Τουρκικό Τύπο τους τελευταίους μήνες, φέρουν τον πρώην αρχηγό της Ισραηλινής MOSSAD , Ντάνι Γίατομ (Dany Yatom), να βρίσκεται σε...στενή, μυστική συνεργασία με τους Κούρδους του Β. Ιράκ, για την εκπαίδευση Κουρδικών δυνάμεων, σε στρατόπεδο στο Β. Ιράκ, με την κωδική ονομασία «Ζ». Ο Ντάνι Γίατομ είναι από τους ιδρυτές της Interop και πρόεδρος της εταιρίας έως και το 2003. Κατά την περίοδο 2004-5, οι εταιρίες Interop και Kudo, διευθύνονταν από έναν πρώην Ισραηλινό της αντιτρομοκρατικής ομάδας, τον Σλόμι Μίκαελ (Shlomi Michaels).
Τον Ιούλιο του 2006 το επίσημο περιοδικό των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ, “Armed Forces Journal ”, παρουσίασε χάρτη της Μέσης Ανατολής, με νέα προτεινόμενα σύνορα τα οποία αλλάζουν δραματικά τον χάρτη όλης της περιοχής. Τον χάρτη συνέταξε ο απόστρατος Συνταγματάρχης της DIA, Ralph Peters, περιγράφοντας το Κουρδικό Κράτος να περιλαμβάνει ολόκληρη την Ν/Α και Ανατολική Τουρκία, συνορεύοντας με την Γεωργία και την Αρμενία, όπως και μεγάλα τμήματα της Συρίας και του Ιράν.
Η Τουρκική αντιπολίτευση αντέδρασε άμεσα, ζητώντας την παρέμβαση του πρωθυπουργού Ρεσεπ Ταγίπ Ερντογκάν (Recep Tayyip Erdoğan). Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 15/09/2006, κρίση ξέσπασε στις σχέσεις Άγκυρας και Ουάσινγκτον, όταν στην διάρκεια σεμιναρίου του ΝΑΤΟ στην Ρώμη, Αμερικανός Συνταγματάρχης παρουσίασε τον χάρτη του Ralph Peters, με αποτέλεσμα την αποχώρηση των Τούρκων αξιωματικών από την αίθουσα. Η Τουρκία ζήτησε εξηγήσεις από τις ΗΠΑ, οι οποίες δήλωσαν ότι: «… κατανοούν τις Τουρκικές ανησυχίες, όμως εξετάζουν κάθε σενάριο στο πλαίσιο ακαδημαϊκών εργασιών».
Σφοδρές αντιδράσεις υπήρξαν εκ μέρους της Τουρκίας και στην πρόσφατη δημοσίευση της έκθεσης με τίτλο « Κούρδοι μετά τον Σαντάμ» του Κέντρου Μελετών του Κογκρέσου των ΗΠΑ, την οποία συνοδεύει χάρτης που φέρει την Τουρκία διαμελισμένη και σκιαγραφεί το Κουρδικό κράτος. Την σημαντική αυτή έκθεση μας παρουσίασε στην Ελλάδα, ο Σάββας Καλεντερίδης.

Ο «ΆΠΟ» ΚΑΙ Η MOSSAD
Ο πρώην Τούρκος πρωθυπουργός, Μπουλέν Ετζεβίτ (Bülent Ecevit), λίγους μήνες πριν πεθάνει, ομολόγησε ότι «ποτέ δεν κατάλαβε γιατί του παρέδωσαν πακέτο τον Οτσαλάν (Abdullah Öcalan)!» Υποστήριξε πως ξένες μυστικές υπηρεσίες είχαν αναλάβει το έργο απαγωγής του Κούρδου ηγέτη και τον παρέδωσαν στις Τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες τον παρέλαβαν, από το Ναϊρόμπι.
Δημοσιεύματα του Τουρκικού και του Διεθνούς Τύπου, με ποίο πρόσφατο, πριν λίγους μήνες, την Τουρκική επιθεώρηση «Αϊντιλίκ» (Aydinlik Newspaper), έγραψαν ότι η Ισραηλινή MOSSAD απήγαγε τον Α. Οτσαλάν και τον παρέδωσαν στην Τουρκική ΜΙΤ . Οι Ισραηλινοί έτσι εξασφάλισαν σοβαρά ανταλλάγματα από την Τουρκία, και παράλληλα προκάλεσαν τεράστιο πρόβλημα στην Τουρκία, η οποία δεν γνώριζε, ούτε είχε σχεδιάσει τι θα έκανε σε περίπτωση σύλληψης του «Άπο»!
Η «Αϊντιλίκ» υποστηρίζει ότι οι Ισραηλινοί γνώριζαν για την μελλοντική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ και το κυρίαρχο ρόλο που θα διαδραμάτιζαν οι Κούρδοι του Ιράκ, στα σχέδια για την περιοχή. Ο Α. Οτσαλάν αποτελούσε σοβαρό εμπόδιο για τα Ισραηλινά σχέδια, καθώς δεν ήταν υπό τον έλεγχο τους, και προβάλλονταν ως ο μελλοντικός ηγέτης όλων των Κούρδων της περιοχής.
Τον Σεπτέμβριο του 2003, το τουρκικό εβδομαδιαίο περιοδικό «Aksyon» κάνει λόγο για μυστική συνεργασία του Κούρδου ηγέτη Μασούντ Μπαρζανί (Massoud Barzani) με τους Ισραηλινούς, από την δεκαετία του ’60!

H ΜΙΤ, Η JΙΤΕΜ, ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΜΑΝΟΙ ΤΟΥ Β. ΙΡΑΚ
Οι Τουρκικές μυστικές υπηρεσίες ΜΙΤ και JITEM , από την δεκαετία του ’70 είχαν δημιουργήσει ισχυρά δίκτυα πρακτόρων τους στο Βόρειο Ιράκ, μέσα από τον Τουρκομανικό πληθυσμό, με σκοπό την υπονόμευση της προοπτικής δημιουργίας ενιαίου κουρδικού πολιτικού φορέα και την αποδυνάμωση των προσπαθειών για αυτονομία των Κούρδων του Β. Ιράκ.
Οι Τούρκοι δημιούργησαν μια μυστική υπηρεσία (αποτελούμενη από Τουρκομάνους), μέσα στο βόρειο Ιράκ με την επωνυμία I.T.C.
Επίσης, Τουρκομάνοι εκπαιδεύτηκαν από το Τμήμα Ειδικού Πολέμου του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου, πλησίον της πόλεως Αρμπίλ (Arbil), του Β. Ιράκ, στην κωμόπολη
Αλτίν Κιοπρού (Altinkopru: τα αρχαία Άρβηλα), δημιουργώντας ένοπλα τμήματα οργανωμένα, υπό την διοίκηση της αποκαλούμενης «Τουρκομενική Ομάδα Ασφαλείας» με τα διακριτικά TGD .
Οι Τουρκικές υπηρεσίες, μετά την εισβολή των ΗΠΑ, χρησιμοποίησαν ως προκάλυμμα της υπονομευτικής και ανατρεπτικής μυστικής τους δράσης, την Ερυθρά Ημισέληνο και διάφορες εταιρείες, κυρίως κατασκευαστικές.
Κύρια κέντρα δράσης της ΜΙΤ και της JITEM, ήταν κυρίως οι περιοχές Ζάχο, Μπεντιχάν, Ντοχούκ και Νατζέφ .
Από τον Ιούνιο του 2003, Αμερικανοί της CIA σε συνεργασία με Κούρδους ξεκίνησαν την εξάρθρωση των κατασκοπευτικών και ανατρεπτικών δικτύων της Τουρκίας στο Β. Ιράκ.
Αποκορύφωμα της κοινής δράσης Κούρδων και Αμερικανών, ήταν η σύλληψη στις 4 Ιουλίου 2003, 11 ανδρών των Ειδικών Δυνάμεων της Τουρκίας, στην περιοχή της Σουλεϋμανιγιέ (Suleimaniya), οι οποίοι προετοίμαζαν την δολοφονία του στρατιωτικού ηγέτη του ΡΚΚ, Τζεμίλ Μπαγίκ (Cemil Bayik) και του Κούρδου εκλεγμένου διοικητή της πόλης Κιρκούκ (Kirkuk), Αμπντουλ Ραχμάν Μουσταφά (Abdul Rahman Mustafa).
Οι 11 Τούρκοι υπέστησαν διαπόμπευση και ταπεινωτική μεταχείριση από τους Αμερικανούς, οι οποίοι τους μετέφεραν στην Βαγδάτη, δεμένους πισθάγκωνα και με κουκούλες, μπροστά στα διεθνή τηλεοπτικά συνεργεία.
Χρειάστηκε η επικοινωνία του Τ. Ερντογκάν με τον G. Bush, για να απελευθερωθούν μετά από λίγες μέρες οι Τούρκοι πράκτορες.
Η υπόθεση αυτή γυρίστηκε κινηματογραφική ταινία στην Τουρκία, με τίτλο «Η Κοιλάδα των Λύκων - Ιράκ» (“Valley of the Wolves Iraq”). Την πρώτη εβδομάδα προβολής της ταινίας, πωλήθηκαν πάνω από 2.5 εκατομμύρια εισιτήρια. Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Serdar Akar, είναι γνωστός για τις σχέσεις του με την Τουρκική ΜΙΤ.
Το θέμα της ταινίας πήρε μεγάλες διεθνείς διαστάσεις και προκάλεσε τις σφοδρές αντιδράσεις του Αμερικανικού Πενταγώνου.
Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2003, μέλη της Τουρκομανικής TGD και άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων της Τουρκίας συνελήφθησαν και πάλι, κοντά στο Αρμπίλ και απελάθηκαν στην Τουρκία. Στις αρχές Οκτωβρίου του 2003, ακολούθησαν μαζικές συλλήψεις Τουρκομάνων των ITC και TGD, καθώς και Κούρδων συνεργατών της ΜΙΤ, σε μια τεράστια επιχείρηση αντικατασκοπίας, σε όλο το Β. Ιράκ.
Ανάμεσα στους συλληφθέντες ήταν και ο Ιμάμης της συνοικίας Μιτζέμι (Mizemi) του Ζάχο, Mele Yeyas Ahmed, και ο Mele Idris Seyid Ali, ιμάμης του μεγάλου τζαμιού του Ζάχο. Αρκετοί μουλάδες συνελήφθησαν, ενώ στο Ντοχούκ συνελήφθησαν άλλοι 11 Τούρκοι Στρατιωτικοί και οι διοικητές τους, αξιωματικοί της ΜΙΤ, Emit Kucer και Kasim Xeri.
Στο Ζάχο και πάλι τις επόμενες ημέρες, μόλις 6 χιλιόμετρα από την πόλη, στις αποθήκες ενός γκαράζ με την επωνυμία Loji, κατασχέθηκαν μεγάλες ποσότητες όπλων και εκρηκτικών, τα οποία προορίζονταν για τα μέλη των ITC και TGD, στις πόλεις Μοσούλη και Κιρκούκ (Mosul και Kirkuk). Στην ίδια περιοχή συνελήφθησαν όλα τα ηγετικά στελέχη μιας άλλης Τουρκομανικής οργάνωσης με την επωνυμία «Εθνικό Τουρκομανικό Μέτωπο».
Μέσα σε 6 μήνες, Αμερικανοί και Κούρδοι, εξάρθρωσαν σχεδόν όλα τα δίκτυα των Τουρκικών μυστικών υπηρεσιών στο Β. Ιράκ.
Κύριος στόχος της Τουρκίας, εκτός από την αναστολή δημιουργίας Κουρδικού κράτους, αποτελεί η συμμετοχή της στα κέρδη από τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου του Κιρκούκ και της Μοσούλης στο Β. Ιράκ.
Οι Τουρκομάνοι διαπραγματεύονται για λογαριασμό της Τουρκίας, ζητώντας το 25% από τα μελλοντικά κέρδη, ενώ αμφισβητούν το καθεστώς του Κιρκούκ το οποίο είναι υπό Κουρδικό έλεγχο.
Το καθεστώς του Κιρκούκ θα καθοριστεί από τα αποτελέσματα δημοψηφίσματος που θα γίνει εντός του 2009 και θεωρείται βέβαιο, ότι θα συμπεριληφθεί εντός της Κουρδικής διοίκησης του Β. Ιράκ. Οι Τούρκοι προσπαθούν να μεταφέρουν από τις αρχές του 2004, Τουρκομάνους προς το Κιρκούκ, για να αλλοιώσουν τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, τους οποίους όμως οι Κούρδοι προωθούν νοτιότερα, βάση σχεδίου, θέλοντας να δημιουργήσουν μια ζώνη, με Τουρκομάνους κατοίκους στα όρια Ιράκ και Β. Ιράκ – Κουρδιστάν. Δηλαδή να διαχωριστούν από τους Ιρακινούς Άραβες και να μεσολαβή μεταξύ τους, μια ζώνη από τα σύνορα της Συρίας μέχρι το Ιράν, αποτελούμενη από Τουρκομάνους. Τα 2.5 περίπου εκατομμύρια των Τουρκομάνων του Β. Ιράκ, έχουν γίνει αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης τόσο των Τούρκων, όσο και των Κούρδων και των ΗΠΑ.

ΤΟ «ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ» ΚΑΙ ΟΙ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΙ
Ο Κουρδικός παράγοντας στην ευρύτερη περιοχή, έχει αναδειχθεί σε ρυθμιστικό γεωστρατηγικό στοιχείο, ο οποίος και θα καθορίσει τα τεκταινόμενα και τις γεωπολιτικές εξελίξεις σε όλη την περιφέρεια και την Μέση Ανατολή.
Τα 6 εκατομμύρια Κούρδων του Β. Ιράκ, ήδη λειτουργούν υπό συνθήκες ενός νέου κράτους. Το μόνο που απέμεινε είναι η ανακήρυξη του.
Οι παρενέργειες μιας τέτοιας προοπτικής τεράστιες, καθώς στην Ν/Α Τουρκία ζουν πάνω από 14 εκατομμύρια Κούρδοι, ενώ οι Κούρδοι της Συρίας, και του Ιράν ξεπερνούν τα 5 εκατομμύρια. Οι συγκεντρώσεις των Κουρδικών πληθυσμών σχηματοποιούνται μέσα σε γεωγραφική ενότητα. Η πληθυσμιακή ομοιογένεια των περιοχών τους, η συνέχεια τους, απο την Συρία – Β. Ιράκ – Τουρκία – Ιράν, δίνουν την μελλοντική προοπτική της δημιουργίας ενός μεγάλου Κουρδικού Κράτους, με συντριπτική ομοιογένεια (εθνική, φυλετική και θρησκευτική) και πληθυσμό άνω των 25 εκατομμυρίων, χωρίς να συμπεριληφθούν τα υπόλοιπα 7 εκατομμύρια Κούρδων, τα οποία βρίσκονται διάσπαρτα στην Τουρκία.
Η περιοχή ολόκληρης της Ν/Α Τουρκίας, έχει γίνει στόχος των Ισραηλινών, από την δεκαετία του ’80. Δημιουργώντας μικτές Τουρκοϊσραηλινές εταιρίες, με Τουρκοεβραίους, οι Ισραηλινοί, σταθερά, έχουν επενδύσει στην περιοχή πάνω από 3 δισεκατομμύρια δολάρια, στους τομείς των τηλεπικοινωνιών, βιομηχανίας, βιοτεχνολογίας, αγροτικής καλλιέργειας, βιομηχανική παραγωγή γεωργοκτηνοτροφικών προϊόντων κλπ., κυρίως όμως η σοβαρή δραστηριότητα επικεντρώνεται στον κατασκευαστικό τομέα. Σύμφωνα με την Τουρκική εφημερίδα «Χουριέτ» (Hürriyet, 22/10/2000) 14 μικτές τουρκοϊσραηλινές εταιρίες, δραστηριοποιούνται με συνολικό εργατικό δυναμικό, 4.500 ανθρώπους και οι επενδύσεις τους, φτάνουν το ύψος των 650 εκατομμυρίων δολαρίων.
Μια από τις μεγαλύτερες μεικτές εταιρίες, η «CLAL Grubu», μόνο το 1999 είχε 3,6 δισεκατομμύρια δολάρια τζίρο, απασχολώντας 17 χιλιάδες άτομα προσωπικό. Οι μεγάλες Ισραηλινές εταιρίες με δράση στην Ν/Α Τουρκία είναι, η Baser Holding, Banana, Old Navy, May Company, Jones of NY, και άλλες.
Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2004, διέρρευσε στα Τουρκικά περιοδικά, NOKTA και AYDILIK, μυστική αναφορά του Ισραηλινού αξιωματούχου της MOSSAD, Αμπραχάμ Τιλμέν, όπου περιγράφεται η αγορά μιας τεράστιας έκτασης 450 χιλιάδων στρεμμάτων στην περιοχή Ούρφας (Urfa) στην Ν/Α Τουρκία, για λογαριασμό του Ισραήλ. Επίσης γίνεται αναφορά για την κατοχή 75,358 τετραγωνικών χιλιομέτρων στις περιοχές των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη και αναλόγου μεγέθους εκτάσεις στις επαρχίες, Αντιγιαμάν , Μπατμάν, Ντιγιαρμπακίρ, Γκαζιαντέπ, Κίλις, Μαρντίν, Σιϊρτ, και Σιρνάκ.
Την ίδια περίοδο το περιοδικό «Αϊντινλικ» (Aydinlik) επιβεβαιώνει την ανοικοδόμηση Ισραηλινού πολιτιστικού κέντρου, Συναγωγής και βοηθητικών χώρων, στην επαρχία της Ούρφα, σε έκταση 186 χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων, ύψους 20 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Ισραηλινός πράκτορας, αναφέρει στην έκθεση του, μυστική συμφωνία του Τ. Ερντογκάν με τους Ισραηλινούς, για την εγκατάσταση του Ισραήλ στην περιοχή. Ο Δήμαρχος της Ούρφα, Αχμέτ Μπαχτσιβάν (Ahmet Bahcivan), από τον Μάρτιο του 2004, που ανέλαβε καθήκοντα, πουλάει συνεχώς τεράστιες δημόσιες εκτάσεις στους Ισραηλινούς. Σημειώνεται ότι είναι στενός φίλος του Τ. Ερντογκάν. Ο προηγούμενος Δήμαρχος της Ούρφα είχε καταγγείλει πολλές φορές δημόσια, τις δραστηριότητες Ισραηλινών αποστολών και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) στην περιοχή, ότι υπονομεύουν την Τουρκική κυριαρχία.

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ GAP
Το θέμα ήρθε και στην Τουρκική Βουλή με πρωτοβουλίες του Βουλευτή του Λαϊκού Κόμματος της περιοχής Ούρφα, Βεντάτ Μελίκ (Vedat Melik), και του ανεξάρτητου Βουλευτή του Μαρντίν, Μουχαρέμ Ντογάν (Muharrem Doğan).
Οι δυο Βουλευτές είναι πολύ αποκαλυπτικοί στις επερωτήσεις τους, καθώς κάνουν λόγο για το κολοσσιαίο πρόγραμμα ανάπτυξης της Ν/Α Τουρκίας, με την γνωστή ονομασία GAP , το οποίο παρουσιάζουν ως Ισραηλινής έμπνευσης, για τον έλεγχο των υδάτων των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη, και κατ’ επέκταση τον έλεγχο των υδάτων στην Μέση Ανατολή. Παράλληλα, παρουσιάζουν πλήθος στοιχεία στα οποία φαίνεται πως τεράστιες περιοχές της Ν/Α Τουρκίας βρίσκονται σε Ισραηλινά χέρια.
Στα μέσα Αυγούστου του 2004, ο αδελφός του Κούρδου Ηγέτη Α. Οτσαλάν, Οσμαν Οτσαλάν (Osman Öcalan), δήλωνε υπέρ της Αμερικανικής παρέμβασης στο Ιράκ. Λίγες μέρες αργότερα (10/09/2004) η Γερμανική εφημερίδα “Der Tagesspiegel” ανέφερε ότι ο Ο. Οτσαλάν, διατηρεί άριστες σχέσεις με τους Ισραηλινούς. Από την έναρξη του αγώνα των Κούρδων στην Ν/Α Τουρκία, ο Τουρκικός Στρατός, έχει ισοπεδώσει πάνω από 4.500 Κουρδικά χωρία και έχει εκτοπίσει εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδους προς άλλες περιοχές. Τουλάχιστον τα μισά από τα ισοπεδωμένα αυτά χωρία, πωλήθηκαν με διαφόρους τρόπους στους Ισραηλινούς. Οι πληροφορίες αυτές είδαν το φως της δημοσιότητας το 1994… μετά από 12 χρόνια θεωρείται βέβαιο, ότι πέρασαν υπό Ισραηλινή ιδιοκτησία, πολλά περισσότερα χωρία και εκτάσεις.
Από τον Αύγουστο του 2004, λειτουργεί στην Βαγδάτη το «Ισραηλινό Κέντρο Ερευνών Μέσης Ανατολής» με προσωπικό πάνω από 400 άτομα. Το κέντρο αυτό είναι το καλυμμένο μυστικό Αρχηγείο της Ισραηλινής MOSSAD, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες της Τουρκικής εφημερίδας «Γενί Σαφάκ» (Yeni Şafak).
Από τις αρχές του 2005, οι Ισραηλινοί, μέσω πολυσχιδών και πολυειδών δραστηριοτήτων, κυρίως στο Β. Ιράκ, έχουν αγοράσει ολόκληρα τετράγωνα και τεράστιες εκτάσεις, στις Κουρδικές πόλεις Κιρκούκ, Μοσούλη, Αρμπίλ και Σουλεϊμανίγια. Αποκορύφωμα και επιβεβαίωση όλων των πληροφοριών, ήταν οι δηλώσεις στις 3 Ιουλίου του 2004, του ίδιου του Αριέλ Σαρόν (Ariel Sharon), ότι οι σχέσεις του Ισραήλ με τους Κούρδους ηγέτες, Τζελάλ Ταλαμπανί και Μασούντ Μπαρζανί, είναι άριστες και προωθούνται στρατηγικές συνεργασίες για το μέλλον.
Από της 22 Ιουνίου του 2004, οι Τουρκικές εφημερίδες, Μιλίετ , Χουριέτ, Σαμπάχ και Ράντικαλ, ξεκίνησαν μια άνευ προηγουμένου δημοσίευση στοιχείων, στα οποία καταδείκνυαν, ότι το Ισραήλ χρησιμοποιεί τους Κούρδους στο Ιράκ και την Τουρκία, για να προωθήσει τα συμφέροντα του και παρουσιάζει τις Ισραηλινές διεισδύσεις, ως «Ισραηλινή εγκατάσταση» στις περιοχές.
Το Ισραήλ, από το 1999, μετέχει ενεργά στα προγράμματα γεωργικών εφαρμογών και υδροδότησης της GAP για την Ν/Α Τουρκία.
Τον Ιανουάριο του 2004, το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας, σε μυστική του έκθεση, έκανε λόγο για μεγάλες αλλαγές στο ζήτημα των ενεργειακών αγωγών, τονίζοντας ότι η επαναλειτουργία του αποκαλούμενου «Υπέρισραηλινού Αγωγού» (Trans Israel Pipeline - TIP) Κιρκούκ –Χάιφας, θα πλήξει καίρια τα Τουρκικά συμφέροντα. Την ίδια περίοδο επανειλημμένα σαμποτάζ έγιναν στον αγωγό Κιρκούκ – Γιουμουρταλίκ της Τουρκίας, ο οποίος ουσιαστικά κατέστη ανενεργός πλέον, γκρεμίζοντας τις προθέσεις των Τούρκων, για συμμετοχή τους στις δραστηριότητες και τα κέρδη των Ιρακινών πετρελαίων.
Ο Ισραηλινός αγωγός ΤΙΡ κατασκευάστηκε το 1968, με δυναμικότητα 1 εκατομμύριο βαρέλια ημερησίως, και καταλήγει μέσω άλλων αγωγών στο Ισραηλινό λιμάνι του Εϊλάτ (Eilat), στην Ερυθρά Θάλασσα, και του Ασκαλόν (Askalon) στην Μεσόγειο. Ο αγωγός αυτός είχε σταματήσει να λειτουργεί, μετά την Ισλαμική επανάσταση στο Ιράν.
Στις 05/08/2006, ο Τ. Ερντογκάν εγκαινίασε το φράγμα Ιλίσου του Ποταμού Τίγρη, μόλις 45 χιλιόμετρα από την Συρία και ένα τεράστιο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο, στα πλαίσια του φιλόδοξου προγράμματος, GAP, ύψους 1,9 δισεκατομμύρια δολαρίων, κάτι που προκάλεσε τις αντιδράσεις του Αραβικού Συνδέσμου, ο οποίος έκανε λόγο για μεγάλους μελλοντικούς κινδύνους για την Μέση Ανατολή, από το πρόγραμμα GAP, το οποίο ουσιαστικά θα ελέγχει την διαχείριση των υδάτων του Τίγρη και του Ευφράτη, των μοναδικών πηγών υδροδότησης ολόκληρης της περιοχής.

ΣΧΕΔΙΑ «ΝΕΟ ΙΣΡΑΗΛ» ΚΑΙ «ΓΙΑΧΟΥΝΤΙ ΟΥΡΦΑ»
Διπλωματικές εκτιμήσεις θεωρούν βέβαιο, ότι με την αποχώρηση των δυνάμεων των ΗΠΑ από το Ιράκ, θα υπάρξει ταυτόχρονη ανακήρυξη ανεξάρτητου Κουρδικού Κράτους στο Β. Ιράκ..
Υποθέσεις εργασίας, διεθνών Ινστιτούτων και μελέτες τους, φέρουν την δημιουργία ενός ανεξάρτητου Μεγάλου Κουρδικού Κράτους, το οποίο θα ελέγχει τα ύδατα της Μέσης Ανατολής, δηλαδή τον Τίγρη και τον Ευφράτη και θα αντικαταστήσει τον περιφερειακό ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή.
Η προοπτική αυτή ανησυχεί σοβαρά, κυρίως το Στρατιωτικό κατεστημένο της Τουρκίας, μεγάλο μέρος, του οποίο όμως, ελέγχεται από τους Ισραηλινούς.
Ένας μελλοντικός διαμελισμός της Τουρκίας, υπέρ ενός Κουρδικού Κράτους υπό την απόλυτη επιρροή των ΗΠΑ και του Ισραήλ, θα έδινε τον πλήρη έλεγχο των υδάτων (αλλά και των πετρελαίων του Ιράκ) της Μέσης Ανατολής, με σοβαρές επιπτώσεις, για τον γεωπολιτικό χάρτη ολόκληρης της περιοχής και της Κεντρικής Ασίας.

Μένει να δούμε να επαληθεύονται οι πληροφορίες του τέως Δημάρχου της Ούρφα, ο οποίος δήλωσε απερχόμενος, τον Μάρτιο του 2004, ότι η πρωτεύουσα της περιοχής Ούρφα, η πόλη «Σανλιούρφα» (Sanliurfa) θα μετονομαστεί μέχρι το 2010 σε «Γιαχουντί Ούρφα» (Yahudi Urfa) δηλαδή Ιουδαϊκή Ούρφα, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό για το μέλλον της περιοχής.

Πηγές:

1. Πληροφορίες για την εκπομπή του BBC Newsnight
2. MOSSAD: Israel’s Central Institute for Coordination and the Central Institute for Intelligence and Security
3. Peters, Ralph, “Blood borders, How a better Middle East would look”, Armed Forces Journal
4. MIT: Turkish National Intelligence Organization
5. JITEM: Turkish Gendarme Intelligence Special Operation Team
6. Ι.Τ.C.: Iraqi Turcoman Front - Türkmen Intelligence Agency
7. TGD: Turcoman Security Agency
8. Zakho, Behdinan, Dohuk, and Najaf
9. Adiyaman, Batman, Diyarbakır, Gaziantep, Kilis, Mardin, Siirt, and Şırnak.
The GAP project
10. Τουρκικές εφημερίδες:
- Milliyet
- Hürriyet
- Sabah
- Radical
11. Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας (The Turkish National Security Council)
12. Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ (U.S. Department of Defense)
13. Η ομάδα του Τζέϊμς Μπέϊκερ είναι το Iraq Study Group (ISG).
Περισσότερες πληροφορίες: http://www.usip.org/isg/
14 Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ (US State Department): http://www.state.gov/
  • Η "Τουρκοποίηση" του νομού Ροδόπης εξυπηρετεί το τουρκικό προξενείο και την εξωτερική πολιτική του νεο-οθωμανισμού
  • Ελληνικά κόμματα εξυπηρετούν τις βλέψεις της Τουρκίας στην Άγκυρα, με αντίτιμο πλαστές έδρες στην Ελληνική Βουλή
Του Άγγελου Μ. Συρίγου
Δικηγόρου, επ. καθηγητή Διεθνούς Δικαίου
& Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο


Η ανακοίνωση των ψηφοδελτίων των κομμάτων έκρυβε μία έκπληξη για το νομό Ροδόπης. Στις εκλογές της 17ης Ιουνίου οι βουλευτές θα εκλεγούν με τη σειρά κατατάξεως στα ψηφοδέλτια.

Σε τριεδρικούς νομούς, όπως η Ροδόπη, η κατάσταση είναι πρακτικώς αυτή της απλής αναλογικής. Τα τρία πρώτα κόμματα σε αριθμό ψήφων θα εκλέξουν βουλευτές.

Στο επίκεντρο είναι η επιλογή του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ (Κουβέλης) να τοποθετήσουν στην πρώτη θέση του ψηφοδελτίου τους μουσουλμάνους υποψήφιους. Σε περίπτωση που τα συγκεκριμένα κόμματα καταλάβουν τις τρεις πρώτες θέσεις, ο νομός Ροδόπης θα εκπροσωπείται στην επόμενη βουλή μόνον από μουσουλμάνους βουλευτές. Η επιλογή των τριών αυτών κομμάτων έχει λογική εξήγηση (όχι απαραιτήτως ηθική νομιμοποίηση).

Η επιλογή των υποψηφίων

Στο μεν ΠΑΣΟΚ ο Αχμέτ Χατηοσμάν σάρωσε στις εκλογές του Μαΐου. Η εκλογική του επιτυχία ήταν αποτέλεσματης ψηφοθηρικής πολιτικής που είχε ακολουθήσει με συνέπεια το ΠΑΣΟΚ έναντι της μειονότητας. Τελευταίο δείγμα ήταν η απόφαση του τ. υφυπουργού Περιβάλλοντος, Νίκου Σηφουνάκη, να νομιμοποιούν οι μουσουλμάνοι της Θράκης τις αυθαίρετες κατοικίες τους με έκπτωση 80%. Την αμφιβόλου συνταγματικότητας διάταξη πιστώθηκε αποκλειστικώς ο κ. Χατζηοσμάν. Βεβαίως, το πρόβλημα με τον κ. Χατζηοσμάν είναι βαθύτερο. Συνδέεται με την επιλογή του ΠΑΣΟΚ να έχει στους κόλπους του τον παλαιό αντιπρόεδρο του κόμματος του Σαδίκ, εκλεκτό του προξενείου και απόλυτο ενεργούμενο της Άγκυρας. Η λίστα έβγαλε απλώς στην επιφάνεια αυτή την κατάσταση.

To κριτήριο της πρωτιάς σε ψήφους επικράτησε και στην επιλογή του οδοντιάτρου Αϊχάν Καραγιουσούφ ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Αϊχάν ήλθε πρώτος σε σταυρούς μεταξύ των συνυποψηφιών του. Σοβαρός υποψήφιος, δεν παρέλειψε, δυστυχώς, τον τελευταίο καιρό να στείλει τα σωστά μηνύματα προς το προξενείο, συμμετέχοντας ανελλειπώς στις κεμαλικές και στις ισλαμο-τουρκικές εορτές που διοργανώνονται για την “ορθή” διαπαιδαγώγηση του μουσουλμανικού στοιχείου.

Πολύ πιο ενδιαφέρουσα είναι η περίπτωση του πρώτου υποψηφίου στο ψηφοδέλτιο της ΔΗΜΑΡ (Κουβέλης). Πρόκειται για τον παλαιό βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Ιλχάν Αχμέτ (2004-2007). Ο κ. Ιλχάν κατήλθε στις εκλογές του Μαΐου υποψήφιος με τη Δημοκρατική Συμμαχία (Μπακογιάννη). Συμπαθής μεταξύ των μουσουλμάνων και βασιζόμενος στη στήριξη του προξενείου, κατόρθωσε να φέρει στο κόμμα του το μεγαλύτερο ποσοστό σε όλη την Ελλάδα (18%). Όταν η κα Μπακογιάννη επέστρεψε στη Νέα Δημοκρατία, ζήτησε από τον κ. Σαμαρά να τεθεί ο κ. Ιλχάν επικεφαλής του ψηφοδελτίου στο νομό Ροδόπης. Επειδή αυτή η κίνηση θα έθετε εκτός βουλής τον ήδη βουλευτή Ευριπίδη Στυλιανίδη, η κα Μπακογιάννη πρότεινε ο τελευταίος να μεταφερθεί είτε στην περιφέρεια Θεσσαλονίκης είτε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Ο κ. Σαμαράς απέρριψε την πρόταση επικαλούμενος εθνικούς λόγους. Παράλληλα, ο κ. Στυλιανίδης αρνήθηκε θεωρώντας απαράδεκτο να εκπροσωπείται η Ροδόπη αποκλειστικώς από μουσουλμάνους. Η ΔΗΜΑΡ (Κουβέλης) ακολουθώντας τη βεσπασιανή λογική (οι ψήφοι δεν “μυρίζουν”) άνοιξε την αγκαλιά της στις 10.500 και στον κ. Ιλχάν παρά τις ιδεολογικές διαφορές. Η αμοραλιστική τακτική της ΔΗΜΑΡ δεν πρέπει να εκπλήσσει. Στο παρελθόν ο δικηγόρος Σεμπαχεδίν Εμίν είχε περάσει από αρκετά κόμματα, περιλαμβανομένου και αυτού του Σαδίκ, πριν καταλήξει υποψήφιος με το ΚΚΕ.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, μοναδικό κόμμα που μπορεί να εκλέξει βουλευτή στη Ροδόπη και έχει επικεφαλής του ψηφοδελτίου Χριστιανό, απέμεινε να είναι η Νέα Δημοκρατία. Πρόκειται για τον Ευριπίδη Στυλιανίδη που εξελέγη πρώτος σε ψήφους στις εκλογές της 6ης Μαΐου.

Οι μηχανισμοί του προξενείου


Το τουρκικό προξενείο ήδη παρεμβαίνει να εκμεταλλευθεί την κατάσταση. Παραδοσιακά προσπαθεί να ελέγξει και να καθοδηγήσει τους μουσουλμάνους ψηφοφόρους, όχι πάντα αποτελεσματικά. Αυτό οφείλεται στη διάσπαση των μειονοτικών ψήφων σε διαφορετικά πρόσωπα που κατεβαίνουν υποψήφια με το ίδιο κόμμα ή στη σταυροδοσία χριστιανών υποψηφίων από μουσουλμάνους.

Στις εκλογές της 17ης Ιουνίου, όμως, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά λόγω της λίστας. Δεν χρειάζεται το προξενείο να κατευθύνει ψήφους σε πρόσωπα. Με δεδομένη την εκλογή του δημοφιλούς Χατζηοσμάν με το ΠΑΣΟΚ, οι μηχανισμοί του προξενείου πρέπει απλώς να στρέψουν την υπόλοιπη μειονότητα να ψηφίσει ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ. Η πρώτη ένδειξη της τακτικής του προξενείου φάνηκε με τον μουσουλμάνο υποψήφιο της Νέας Δημοκρατίας, τον γιατρό Μεχμέτ Εμίνογλου, που είχε καταταγεί δεύτερος στις εκλογές του Μαΐου.Προφανώς κατόπιν πιέσεων, ο κ. Εμίνογλου δεν υπέβαλε εκ νέου υποψηφιότητα για τις εκλογές του Ιουνίου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι Νέα Δημοκρατία βαδίζει στην εκλογική αναμέτρηση χωρίς, δυνητικά, τις 2.000 ψήφους του κ. Εμίνογλου.

Το προξενείο θα προσπαθήσει να ωθήσει στη δεύτερη και τρίτη θέση τη ΔΗΜΑΡ και τον ΣΥΡΙΖΑ και να εκλέξει τρεις μουσουλμάνους. Υπενθυμίζεται ότι στις εκλογές της 6ης Μαΐου πρώτο κόμμα κατετάγη το ΠΑΣΟΚ, δεύτερη η Δημοκρατική Συμμαχία (Μπακογιάννη), τρίτη η Νέα Δημοκρατία και τέταρτος ο ΣΥΡΙΖΑ. Λόγω του ότι, όμως, η Δημοκρατική Συμμαχία δεν πέρασε πανελληνίως το όριο του 3%, ο τρίτος βουλευτής προερχόταν από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σημαντικό όπλο στα χέρια του προξενείου θα είναι και όσοι έλθουν να ψηφίσουν από την Τουρκία. Στις τελευταίες εκλογές εκτιμάται ότι ήλθαν να ψηφίσουν μόνον 1.000-1.200 άτομα στη Ροδόπη. Ο αριθμός είναι μικρός συγκρινόμενος με άλλες εκλογές όπου έφθαναν από την Τουρκία 8.000-10.000. Εκτιμάται ότι στις εκλογές του Ιουνίου θα γίνει προσπάθεια να αυξηθεί ο αριθμός αυτών από την Τουρκία, καθ’ ότι είναι απολύτως ελεγχόμενοι.

Αντιδράσεις

Η κάθοδος υποψηφίων που τυγχάνει να είναι μουσουλμάνοι ως προς το θρήσκευμα, θα έπρεπε υπό φυσιολογικούς όρους να είναι αδιάφορη. Στην περιοχή της Θράκης με τη δράση του προξενείου και των τουρκικών μηχανισμών δεν είναι. Η επιλογή των τριών κομμάτων να κατέλθουν με μουσουλμανους υποψηφίους επικεφαλής, έχει προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση μεταξύ του χριστιανικού πληθυσμού. Ο κόσμος γνωρίζει ότι οι μουσουλμάνοι υποψήφιοι στην καλύτερη περίπτωση θα συμπορεύονται με τους μηχανισμούς του προξενείου και στη χειρότερη θα εκφράζουν ακραίες τουρκικές εθνικιστικές θέσεις. Ήδη γύρω από τον κ. Στυλιανίδη συσπειρώνεται το χριστιανικό στοιχείο του νομού ασχέτως κόμματος. Με δεδομένη και την προσωπική διείσδυση που έχει ο κ. Στυλιανίδης σε ικανό τμήμα της μειονότητας, θα αποδειχθει πολύ δύσκολο για το προξενείο να επιτύχει τους “τρείς στους τρείς”.

Το ερώτημα όμως θα παραμείνει: τόσο πολύ αξίζουν λίγες ψήφοι (ή τόσο πολύ αγνοούνται οι μηχανισμοί του τουρκικού προξενείου) ώστε να διακινδυνεύουν τα κόμματα να μετατρέψουν μία πολιτική διαφορά σε εθνοτική και θρησκευτική;

Πίνακας με τα αποτελέσματα των εκλογών


Συνδυασμός & υποψήφιοι Σταυροί


ΠΑΣΟΚ 17.234 (σύνολο)
1. Χατζηοσμάν (εξελέγη) 10.773
2. Πεταλωτής 4.495

Νέα Δημοκρατία 11.476 (σύνολο)
1. Στυλιανίδης (εξελέγη) 7.996
2. Εμίνογλου 2.093

ΣΥΡΙΖΑ 5.489 (σύνολο)
1. Αϊχάν (εξελέγη) 2.896
2. Χαρίτου 1.105

Δημοκρατική Συμμαχία 12.004 (σύνολο)
1. Ιλχάν 10.569
2. Αδέμ 589

ΔΗΜΑΡ 1.998 (σύνολο)
1. Ιλμπαή 812

Το SMS του κ. Πεταλωτή στις 30 Μαΐου 2012 που αποσύρθηκε λίγο αργότερα:

“Ανακοινώθηκαν οι λίστες και στη Ροδόπη. Και OK ας αφήσουμε το ΠΑΣΟΚ. Είναι ένας δημοκράτης άνθρωπος, κεντροαριστερός και θέλει εκπροσώπηση στον τόπο του. Να ψηφίσει Χατζηοσμάν, ΠΑΣΟΚ, Καραγιουσούφ ΣΥΡΙΖΑ ή Ιλχάν (Δημοκρατική Αριστερά);;; Όλα προϊόντα του τουρκικού προξενείου. Μόνο η ΝΔ έχει χριστιανό. Ντροπή…»


Δημοσιεύθηκε στα Επίκαιρα, Πέμπτη 7 Ιουνίου 2012.



Ως λαός έχουμε μία πολύτιμη εμπειρία τριών ετών σχετικά με το παιχνίδι της οικονομικής κρίσης, της δημοσιονομικής κρίσης, της τραπεζικής και όλων των κρίσεων που κληθήκαμε να αποδεχθούμε για να παραδώσουμε εαυτούς έτοιμους για θυσία.

Γι’ αυτό μου κάνει πραγματικά εντύπωση το γεγονός ότι στην περίπτωση της Ισπανίας αναστατωθήκαμε τόσο πολύ για την απλοχεριά των Γερμανών και της τρόικας απέναντι στις ισπανικές τράπεζες.

Ναι, βολεύει το θυμικό μας. Φταίει ο Παπανδρέου κι ο Βενιζέλος που δεν διαπραγματεύθηκαν όπως οι Ισπανοί κι έτσι εμείς κληθήκαμε να πληρώσουμε με Μνημόνια τη διάσωση των ελληνικών τραπεζών.

Είναι δηλαδή σα να λέμε ότι ο αντίστοιχος Έλληνας Ραχόι, ο Αντώνης Σαμαράς, θα διαπραγματευτεί πολύ καλύτερα τις επόμενες συμφωνίες με την τρόικα. Αυτό θα μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν ως επιχείρημα οι νεοφιλελεύθεροι και διάφοροι εξυπνάκηδες ψηφοφόροι της ΝΔ. Έχει μια λογική να το κάνουν. Όμως είναι γελοίο και αυτοκαταστροφικό να το χρησιμοποιούν ψηφοφόροι της Αριστεράς.

Θέλω να ελπίζω ότι ακόμη και οι εξυπνάκηδες ψηφοφόροι της ΝΔ που πανηγυρίζουν για το «sms Ραχόι» με το οποίο «απείλησε» τη Μέρκελ η Ισπανία, ξέρουν την αλήθεια ή έστω ότι έχουν πονηρευτεί σχετικά με το θέμα και απλώς φροντίζουν να στηρίξουν την πολιτική επιλογή τους.

Είναι γελοίο να πιστεύουμε σήμερα εμείς, οι έμπειροι της κρίσης, ότι η Γερμανία δέχτηκε να δώσει έστω κι ένα ευρώ χωρίς να ζητήσει ανταλλάγματα. Θα τα μάθουμε τα ανταλλάγματα πολύ γρήγορα και θα είναι σκληρά για την Ισπανία. Απλώς θα τα μάθουμε πρώτον, μετά τις ελληνικές εκλογές και δεύτερον, όταν αρχίσει να βράζει η Ισπανία από τη ζέστη και οι «επαναστάτες» της θα δροσίζουν τα cojones τους κάτω από αιρ – κοντίσιον, αντί να βρίσκονται στους δρόμους.

Η Μέρκελ και η τρόικα έδειξε στην Ελλάδα ότι τα καλά παιδιά επιβραβεύονται. Κι ο Ραχόι υπήρξε καλό παιδί. Το είπε ξεκάθαρα και ο Γιούνκερ. Μας έδωσαν, λοιπόν, να καταλάβουμε κι εμείς, ότι αν ψηφίσουμε το δικό μας καλό παιδί, ε βρε αδελφέ, δε θα μας αφήσουν έτσι. Όλο και κάποιο δώρο θα μας κάνουν.

Όταν λοιπόν ανακηρύξουμε πρωθυπουργό τον Σαμαρά και αρχίσουν οι καύσωνες στη Βαρκελώνη, τότε οι Ισπανοί θα μάθουν το αντάλλαγμα που θα πληρώσουν για τα 100 δισ. και εμείς θα καταλάβουμε ότι το δώρο μας θα είναι ένα τρίτο μνημόνιο.

Η Ελλάδα είναι άχρηστη στην ευρωζώνη. Ναι, την ήθελαν για φτηνή βιομηχανική ζώνη. Καθημερινά αποδεικνύεται μέσω της Βουλγαρίας ότι ακόμη κι ο μισθός των 50 ευρώ δε μπορεί να ανταγωνιστεί τις τρεις κούπες ρύζι που παίρνουν μεροκάματο οι κινέζοι εργάτες στα βάθη της χώρας τους.

Δε βολεύουμε για τίποτα. Άντε, το πολύ – πολύ, να έλθουν και ν’ αρπάξουν τα ασημικά της δημόσιας περιουσίας. Κατά τα λοιπά, δεν ενδιαφέρουμε πλέον, παρά μόνο στον τομέα γοήτρου. Τώρα ενδιαφέρει η Ισπανία, μέχρι να ξεφορτωθούν οι γαλλογερμανικές τράπεζες τα δικά της ομόλογα. Ύστερα θα είναι κι αυτή αχρείαστη, άντε να αρπάξουν και τα δικά της φιλέτα με παραλίες.

Κανείς δε μοιράζει χρήματα σήμερα. Οι νεοφιλελεύθεροι προσπαθούν να κάνουν τις γνωστές πιθηκοειδείς αναλύσεις τους, ότι τάχα μου διαφορετική είναι η περίπτωση της Ισπανίας και διαφορετικής της Ελλάδας και έτσι να δώσουν διάφορες εξηγήσεις που θα κρατήσουν ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού και θα δώσουν ελπίδα για μια νίκη του Σαμαρά.

Παπαριές. Ίδια κρίση είναι. Στις ισπανικές τράπεζες πήγαν τα 100 δισ. ευρώ, στις ελληνικές τράπεζες πήγαν τα μισά χρήματα από τα δάνεια που πήρε η Ελλάδα. Τι έγιναν τα υπόλοιπα μισά; Ορίστε, το λέει ο Αυστριακός πρώην υπουργός Οικονομικών των κυβερνήσεων (1970-1983) του ιστορικού καγκελάριου Μπρούνο Κράισκι και σήμερα κορυφαίος οικονομικός παράγοντας της χώρας, Χάνες Αντρος: «170 δισεκατομμύρια ευρώ δεν έφτασαν ποτέ στην Ελλάδα, αλλά κατέληξαν στις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες».

Η Ισπανία έμπλεξε χειρότερα από εμάς, όμως τώρα χρησιμοποιούν την Ισπανία για να μπλέξουν εμάς ακόμη χειρότερα και το ίδιο έργο θα παίζεται μέχρι να ξεμπερδέψουν οικονομικά μαζί μας και να τους μείνει η εθνική κυριαρχία. Ας μην πέφτουμε σε ηλίθιες παγίδες. Διότι, το να θαυμάζουμε τις «διαπραγματευτικές ικανότητες και τον τσαμπουκά» της μαριονέτας της Μέρκελ, Μαριάνο Ραχόι, είναι τουλάχιστον ηλίθιο.

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

Στην Κομισιόν και το Βερολίνο κυκλοφορεί μια ιδέα. Στην περίπτωση που υπάρξει αναδιαπραγμάτευση, εντός των ορίων με την Ελλάδα, όποια και αν είναι η τελική κατάληξη, εκτός από τα κόμματα που συμμετέχουν στον κυβερνητικό σχηματισμό, εννοούν με πρώτο κόμμα τη Ν.Δ, να ζητηθεί ως προαπαιτούμενο δέσμευση για την υλοποίηση της νέας συμφωνίας και από τα κόμματα της αντιπολίτευσης και ειδικά της αξιωματικής, που θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ουσιαστικά δηλαδή η ευρωπαϊκή υπερδομή, θέλει πολιτική συνευθύνη από την Ελλάδα, ούτως ώστε να μην μπορούν να ανατραπούν τα συμφωνηθέντα παρά μόνον αν υπάρξει φυσική εξέγερση της κοινωνίας και χάος στο εσωτερικό της χώρας. Αλλά και στην περίπτωση αυτή έχουν μελετηθεί ακραία σενάρια στην Γερμανία, αφού μάλιστα έχουν μελετηθεί σε βάθος και τα περιθώρια που δίνει το ελληνικό Σύνταγμα.

Σε περίπτωση εξέγερσης, σύμφωνα με το σενάριο αυτό, θα κηρυχθεί η χώρα σε κατάσταση πολιορκίας, θα υπάρξει άρση συγκεκριμένων άρθρων του Συντάγματος και θα επιβληθεί η τάξη με συνεργασία της Ελληνικής Αστυνομίας, με την Europol- ευρωαστυνομία τύπου ΜΑΤ, αλλά και μέρος των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Η περίπτωση να αποδεχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, να δεσμευθεί στην συμφωνία που θα έκανε η επόμενη ελληνική κυβέρνηση Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ και ενδεχομένως ΔΗ.ΜΑΡ, με την Ευρώπη είναι μηδαμινές. Για τον λόγο αυτό έχει αρχίσει το τελευταίο 48ωρο με πρωτοβουλία ΠΑΣΟΚ- Βενιζέλου και όχι μόνον η συζήτηση για κυβέρνηση ευρύτερης αποδοχής, που θα προκύψει από τις διερευνητικές εντολές, σχεδόν από την αρχή.

Από την πλευρά του ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει αρκετά θετικός στο ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης εκ προσωπικοτήτων, ευρύτερης αποδοχής , που θα αναλάβει να διαπραγματευθεί με την Ευρώπη, ως εθνική κυβέρνηση και ανάλογα με το αποτέλεσμα που θα προκύψει να τοποθετηθούν τα κόμματα και να προκύψουν συμμαχίες διακυβέρνησης ή όχι. Να δοθεί δηλαδή από τα κόμματα εντολή στήριξης στην εθνικής συννενόησης κυβέρνηση, να συμφωνήσει με την Ευρώπη ή να υπάρξει ρήξη στη βάση των Μνημονίων.

Με τον τρόπο αυτό το τοπίο ξεκαθαρίζει για την Ελλάδα, γίνονται συγκεκριμένες και οι υποχωρήσεις από την Ευρώπη και όλοι αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους.

Το σενάριο αυτό έχει πιθανότητες φυσικά εφόσον η Ν.Δ πετύχει να είναι πρώτο κόμμα και αρχίσουν πάλι τα γνωστά, από την επόμενη των εκλογών της 6ης Μαΐου, του ότι θα πρέπει στη κυβέρνηση να συμμετάσχει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Η Κουμουνδούρου μελετά σενάρια που δεν θα την φέρουν στη δύσκολη θέση, να χρεωθεί με οποιονδήποτε τρόπο και προπαγάνδα την ευθύνη και τρίτων εκλογών.

Στην Συγγρού αντίστοιχα επικρατεί προβληματισμός για την επόμενη μέρα και το πώς θα διαχειρισθεί τη νίκη της η Ν.Δ. Ας μην αγνοούμε το γεγονός ότι η Ευρώπη είναι πλέον απολύτως προετοιμασμένη ότι και αν προκύψει από την Ελλάδα, αφού ο κρίσιμος κρίκος που μπορεί να σπάσει μέσα τους επόμενους τρεις κρίσιμους μήνες δεν είναι η Ισπανία ή η Ιταλία, αλλά η Ελλάδα ….

Πηγή


Οι Ελληνες περιγράφουν το μέλλον τους ως «ζοφερό», αλλά οι Ισπανοί είναι πιο ανασφαλείς για τις δουλειές τους, δείχνει μεγάλη δημοσκόπηση που δημοσιεύει το γερμανικό περιοδικό.

Οι Έλληνες και οι Ισπανοί εμφανίζονται να ανησυχούν περισσότερο από τους άλλους λαούς της Ευρώπης για το μέλλον τους, ενώ οι Γερμανοί, αν και δηλώνουν σχετικά αισιόδοξοι, ανησυχούν για τις συνθήκες ζωής που θα αντιμετωπίσουν τα παιδιά τους, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ετήσιας έρευνας της Boston Consulting Group που δημοσιεύονται σήμερα στην ηλεκτρονική σελίδα του περιοδικού «Der Spiegel».

Το κλίμα στην Ευρώπη περιγράφεται ως απαισιόδοξο, καθώς, όπως επισημαίνεται, οι πολίτες δεν πιστεύουν πλέον ότι η κρίση θα τελειώσει σύντομα, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η ανασφάλεια για τις θέσεις εργασίας, το διογκούμενο χρέος και τη συνεχιζόμενη ύφεση.

Όπως αναφέρεται στην έρευνα, οι Έλληνες βλέπουν το μέλλον τους ζοφερό, αν και στο ερώτημα σχετικά με την ανασφάλεια για την εργασία τους, τούς ξεπερνούν οι Ισπανοί. Οι Ευρωπαίοι συμφωνούν, πάντως, στο ζήτημα του χρέους. Οι κυβερνήσεις φέρουν το μεγάλο μέρος της ευθύνης για την κρίση, όπως δήλωσε ποσοστό μεγαλύτερο του 90% των ερωτηθέντων, το οποίο στην Ελλάδα φθάνει μάλιστα στο απόλυτο 100%.

Οι Γερμανοί εμφανίζονται ιδιαίτερα απαισιόδοξοι, όταν ερωτώνται για τα παιδιά τους: Μόνο το 13% πιστεύει ότι θα ζήσουν καλύτερα από τους ίδιους, αυτό όμως οφείλεται, κυρίως, στο γεγονός ότι θεωρούν αρκετά καλή τη σημερινή τους κατάσταση. Ποσοστό άνω του 50% θεωρεί ότι η ευρω-κρίση θα τους πλήξει προσωπικά- ή, αμέσως μετά, τα παιδιά τους. Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι Κινέζοι, σε ποσοστό 80%, θεωρούν ότι η επόμενη γενιά θα έχει μια καλύτερη ζωή.

Σε ό,τι αφορά την αποταμιευτική συμπεριφορά των πολιτών, η έρευνα καταδεικνύει ότι οι Ευρωπαίοι βάζουν στην άκρη περισσότερα χρήματα -οι Ιταλοί, οι Ισπανοί, οι Γάλλοι και οι Βρετανοί, κυρίως- από φόβο για την επόμενη ύφεση, ενώ οι Γερμανοί αποταμιεύουν χρήματα κυρίως για την οικογένεια και για μεγαλύτερες αγορές.


H αξία των κοιτασμάτων του φυσικού αερίου εντός Ελληνικής ΑΟΖ, είναι ένα θέμα που φυσιολογικά θα έπρεπε να βρίσκεται στην "πρώτη γραμμή" της πολιτικής ατζέντας όλων των κομμάτων. Δυστυχώς, όμως μόνο ο Πάνος Καμμένος φαίνεται πως διαθέτει τους κατάλληλους κοχόνες και τολμά να συζητά για την "απαγορευμένη" ΑΟΖ, την λοιδωρημένη ΑΟΖ και τους τραγικούς πολιτικούς που μέχρι ΚΑΙ σήμερα δεν έχουν τολμήσει να κάνουν το αυτονόητο, ανακηρύσσοντας την Ελληνική ΑΟΖ, η οποία διαθέτει πολύ περισσότερο πλούτο και από τον προβλεπόμενο - υπολογισμένο...

Σύμφωνα, λοιπόν, με μετρήσεις που έχουνε γίνει και που αφορούν μόνο στο φυσικό αέριο (χωρίς πετρέλαιο και άλλα ενεργειακά ορυκτά...), οι αριθμοί που προκύπτουν μεταβάλουν το Ελληνικό χρέος σε μικρό ποσοστό του πλούτου που μας προσφέρεται μέσω της ΑΟΖ. Να σημειώσουμε, επίσης, πως οι συγκεκριμένες μετρήσεις που ακολουθούν, έγιναν από το Γεωλογικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ.

• ΑΙΓΑΙΟ 1,5 δις βαρέλια Χ 100 $ = 150 δις $
• ΙΟΝΙΟ 2 δις βαρέλια Χ 100 $ = 200 δις $
• ΚΡΗΤΗ 14 - 22 δις βαρέλια Χ 100 $ = 1,4 – 2,2 ΤΡΙΣ $
• ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟΥ 50 δις βαρέλια Χ 100 $ = 5 ΤΡΙΣ $

Σύνολο, 7,55 τρισ. δολάρια!!!
Ποιός είπε πως δεν έχουμε να πληρώσουμε;
Μήπως κάποιοι στοχεύουν να πάρουν αυτά που μας ανήκουν, για να μην τα εκμεταλλευθούμε εμείς οι ίδιοι;

* Το φυσικό αέριο υπολογίζεται σε βαρέλια, για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης με το πετρέλαιο - Για να κατανοούνται καλύτερα τα μεγέθη.

* Το μέγεθος των κοιτασμάτων έχει υπολογιστεί από το Γεωλογικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ και έχει δημοσιευθεί σε σχετικούς χάρτες.

Σχετικές μελέτες έχουν γίνει και από το Γαλλικό Ινστιτούτο Πετρελαίου με ανάλογα αποτελέσματα. Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε πως η Γαλλία ερευνά τη Μεσόγειο από το 1911.

Ας αντιμετωπίσουμε τον φόβο, με γνώση.
Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να φοβάται!


Σε δηλώσεις του για την ΑΟΖ ο Πάνος Καμμένος ήταν απολύτως σαφής, τονίζοντας πως απαιτείται άμεσος καθορισμός της ΑΟΖ κάτι που χαρακτήρισε ως «την μόνη λύση για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό το μεγάλο χρέος, μέρος του οποίου είναι άκυρο και επονείδιστο» όπως υποστήριξε.

Σύμφωνα με τον κ. Καμμένο η χάραξη της ΑΟΖ δεν έχει να κάνει μόνο με πολιτική απόφαση που έχει σχέση με την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, αλλά έχει να κάνει και με πολιτικές αποφάσεις σε σχέση με την εφαρμογή του δικαίου της θάλασσας.

«Η χάραξη της ΑΟΖ έχει να κάνει με τις συμμαχίες που θα είναι άμεσα συνδεδεμένες σε σχέση με την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της χώρας» είπε και πρόσθεσε πως «πρέπει να διασφαλίσουμε την ταυτόχρονη εξόρυξη πετρελαίου από τις περιοχές όπου έχει εκδηλωθεί ενδιαφέρον όπως η νότια Κρήτη και η περιοχή νοτιοανατολικά του Καστελόριζου».



Το ποιο ήταν το σχέδιο είναι προφανές πλέον...

Το σχέδιο ήταν να έρθει το δντ για να εξασφαλίσουν οι ξένοι τοκογλύφοι ότι θα πάρουν τα λεφτά τους. Διότι μόνο έτσι θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτά τα οικονομικά μέτρα που πάρθηκαν κατά των χαμηλά αμειβομένων κοινωνικών στρωμάτων χωρίς να υπάρχει τρομερή αντίδραση από το μεγαλύτερο μέρος του Ελληνικού λαού.

Γιατί έτσι ακριβώς μας έπεισαν τα προπαγανδιστικά παπαγαλάκια των -εξυπηρετητών του κεφαλαίου- ΜΜΕ, ότι δηλαδή το ΔΝΤ και τα απάνθρωπα μέτρα είναι αναγκαία, εφόσον χρωστάμε.

Και αυτό συμβαίνει κατά τη γνώμη μου γιατί αυτή είναι -η τελευταία ίσως- ληστρική επίθεση κατά του απλού λαού με σκοπό να τον καταστήσουν ένα εξαθλιωμένο υποχείριο δουλείας, οι κερδοσκόποι να βγάλουν ακόμη περισσότερα κέρδη και τέλος η χώρα μας χρεοκοπημένη πλέον να σβηστεί από τον γεωπολιτικοοικονομικό χάρτη εκτός αν βέβαια σκύψουμε το κεφάλι και γίνουμε επίσημοι δούλοι των δανειστών μας.

Με λίγα λόγια λοιπόν θέλουν να εξαφανίσουν όποια δύναμη έχει ο λαός -αφού δεν θα έχει στην ουσία να φάει και θα τον απασχολεί πρωτίστως η επιβίωσή του δουλεύοντας όλη τη μέρα- αλλά ταυτόχρονα θέλουν να καλύψουν τις δικές τους ευθύνες και τα οικονομικά τους σκάνδαλα μετατοπίζοντας τις ευθύνες προς τον απλό μη έχοντα πολίτη και μάλιστα δυσανάλογα σε σχέση με αυτούς που έχουν οικονομική ευρωστία.

Στο τέλος φυσικά εμείς θα χρεοκοπήσουμε αλλά λίγοι πολιτικοί, επιχειρηματίες, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, οικονομολόγοι, κερδοσκόποι και μερικές άλλες παρατρεχάμενες εξυπηρετικές μαριονέτες θα αποκτήσουν εξαιρετικά υψηλή οικονομική και εξουσιαστική δύναμη. Και προφανώς θα φύγουν από τη χώρα μας που δεν θα έχει καμιά αξία, για να αφομοιωθούν από τους διεθνείς κερδοσκοπικούς οργανισμούς και παγκόσμιες εταιρίες που τώρα οι ίδιοι υπηρετούν -και που φυσικά ωφελούν μέσω των μέτρων- αλλά που σε μερικά χρόνια δεν θα έχουν τι άλλο να τους προσφέρουν αφού ήδη έχουμε βάλει σε υποθήκη ολόκληρη την πατρίδα μας. Οπότε αναγκαστικά θα πρέπει τα αφεντικά τους, που τώρα τους δίνουν τις εντολές, να τους "βολέψουν" κάπου ως ανταμοιβή και μέρος της συμφωνίας που έκαναν οι προδοτικές κυβερνήσεις της χώρα μας και οι παρατρεχάμενοι του συστήματος με τους εντολοδόχους των αγορών.

Βέβαια ο τελικός στόχος είναι εφόσον συμβούν όλα τα παραπάνω, να έρθουν οι ξένες ενεργειακές εταιρίες και να εκμεταλλευτούν έναντι “πινακίου φακής” τον ορυκτό μας πλούτο βγάζοντας δις στις πλάτες μας με το πρόσχημα αφού χρωστάμε ως χώρα, τα ενεργειακά αποθέματα που θα παράγουμε (και που χρόνια τώρα ήταν κοιμό μυστικό ότι υπάρχουν) θα είναι και αυτά χρωστούμενα!

Όποιος δεν τα βλέπει ή τα διαβάζει και δεν μπορεί να τα καταλάβει ή να τα πιστέψει είναι διανοητικά ανάπηρος.

Έλληνες, δοξάστε το γαλαζοπράσινο κατεστημένο και χειροκροτείστε την τελευταία επιτυχία του!

Ένα ντοκιμαντέρ για την ψεύτικη κρίση, ποιοι την έφτιαξαν με ποιους μηχανισμούς και για ποιο απώτερο σκοπό

Κι όμως! Ότι δεν κατάφερε η ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ με τα όπλα, το έχει σχεδόν καταφέρει η σημερινή "δημοκρατική" Μερκελική Γερμανία χωρίς να ανοίξει ρουθούνι.

Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο:

H παρακάτω προφητεία του ναζί που βγήκε αληθινή τόσο γρήγορα ή το ότι έγινε χωρίς να συναντήσει η Γερμανία καμία αντίσταση!
Όχι μόνο τους χαρίσαμε τις αποζημιώσεις που τόσα χρόνια μας χρωστάνε, αλλά τους εκχωρούμε απλόχερα την εθνική μας περιουσία και την εθνική μας κυριαρχία!

Ο λαός που κάποτε του έπλεκαν το εγκώμιο όλοι για τη μαχητικότητά του, ο ίδιος λαός χλευάζεται καθημερινά και παρακολουθεί μοιρολατρικά τα γεγονότα...

Οι ίδιοι άνθρωποι που μέχρι "χθες" δε σήκωναν κουβέντα για την ομάδα τους, για το κόμμα τους, για το αυτοκίνητό τους, κάνουν σήμερα τουμπεκί για τα δικαιώματά τους που χάνονται, για την κατάλυση της δημοκρατίας και των δημοκρατικών διαδικασιών, για τη χώρα τους, για τη ζωή τους...

Τι να πω; Ότι και να μας ποτίζουν, ότι και να μας ψεκάζουν που λένε μερικοί, αυτά τα πράγματα που γίνονται το τελευταίο καιρό δεν τα χωράει ο νους μου.

Το επόμενο βήμα ποιο είναι;

Να βάλουμε μόνοι μας αλυσίδες στα χέρια και στα πόδια μας;

Δε φτάνει που μας πηδάνε, τους πληρώνουμε κιόλας.

Δε φτάνει που μας πηδάνε, τους λέμε κι ευχαριστώ...


Ψάχνοντας στο παρελθόν λοιπόν μπορεί να βρεις το μέλλον!


Ήταν Τρίτη 9 Μαΐου 1995 όταν ο εκλιπών διανοούμενος Μάριος Πλωρίτης, συνεργάτης τότε της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», δημοσίευε ένα εκπληκτικό κείμενο…

Η φωτογραφία που παραθέτουμε παραπάνω είναι αντίγραφο ενός άρθρου που αρχικά είχε δημοσιευτεί 66 χρόνια πριν, δηλαδή το 1945, αμέσως μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Όσο και να το διαβάζουμε μας φαίνεται τόσο πολύ επίκαιρο και θα μπορούσε να είναι ένα σχόλιο το οποίο θα είχε γραφτεί σήμερα…